..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫::افسانه تاجر بزرگ::
‫::قسمت دوازدهم::
‫تقریباً فراموش کرده بودم که تو یه شاهدختی.
‫می‌خواستم بهت یه هدیه بدم.
‫من در موردش فکر کردم،
‫اما نمی‌تونستم تصمیم بگیرم چه چیزی‌رو انتخاب کنم.
‫پس من
‫به بانوی جوان بای، که هرگز ندیدمش
‫یه هدیه کوچیک میدم.
‫نیازی به این کار نیست.
‫می‌ترسم که شاید نتونم
‫به عروسیتون برسم
‫بنابراین زود دادنش
‫خیالمُ راحت می‌کنه.
‫اما متوجه شدم
‫که با بودن تو در کنارش،
‫اون قبلاً
‫تمام دنیارو به دست آورده.
‫خب، چه چیز دیگه‌ای می‌تونستم به اون بدم؟
‫بگیرش.
‫امنیت تو
‫بهترین هدیه‌ایه که می‌تونم به اون بدم.
‫این هدیه‌ی والاحضرت برای توئه.
‫من نمی‌تونم اون‌رو بپذیرم.
‫چه فایده‌ای برای من داره؟
‫پدرم زندانی شد و منم نزدیک بود کشته بشم.
‫آیا این تونست منُ نجات بده؟
‫اما میشه نگهش داشت
‫و گهگاه عنوان "شاهدخت"‌رو
‫فقط برای تفریح به یاد آورد.
‫من
‫دیگه معطلت نمی‌کنم.
‫به کمک به جناب چانگ
‫در کاروان اسب ادامه میدی؟
‫البته.
‫ما به دنیای خودمون چسبیدیم.
‫پس
‫در سفرت مراقب خودت باش.
‫برادر گو
‫در این سالی که گذشت،
‫من یه سری کتاب خوندم.
‫من و پدرم از وقتی کوچیک بودم، همه جا در حال حرکت بودیم،
‫اما هیچ‌وقت یاد نگرفتم مثل یه ادیب و محقق صحبت کنم.
‫این که مهم نیست.
‫جوانمردان اغلب فروتن هستن،
‫در حالی که سنگدلان اغلب اهل علم و دانشن.
‫تقصیر آدم سنگدله،
‫نه کتاب‌ها.
‫تو کتاب‌ها می‌خونم
‫که وقتی دانشمندان خداحافظی می‌کنن،
‫اونها همیشه شعر می‌سازن و بین هم رد و بدل می‌کنن.
‫بذار شعری‌رو که
‫امروز صبح خوندم بگم تا تورو بدرقه کنم.
‫«بادهای تیره و باران؛
‫خروس‌ها بی‌وقفه بانگ می‌زنند.
‫از اونجایی که با تو آشنا شدم عزیزم.
‫بیشتر از این نمی‌تونستم خوشحال باشم.»
‫♪ نام‌ها حک می‌شوند و در زمان متمرکز می‌شوند ♪
‫♪ غازی که بر فراز دشت‌های بایر پرواز می‌کند و آخرین نور خورشید در حال غروب را با خود حمل می‌کند ♪
‫برادر گو.
‫مواظب خودت باش.
‫♪ یک دوست قدیمی ناگهان به یاد می‌آورد و جهان وسیع و متروک به نظر می‌آید ♪
‫♪ اینجا، من خواب تو را دیدم ♪
‫♪ نور شمع بر من می‌تابد ♪
‫♪ باران چتر کاغذی را خیس می‌کند، رد قرمز روی آستین من پخش می‌شود ♪
‫♪ با اسب به خانه برگرد ♪
‫♪ باد در یک شب خنک از کنار لبه بام‌های قدیمی می‌گذرد ♪
‫♪ ببین، فانوس‌ها تاب می‌خورند و سایه‌ی نیمرخ‌های روی هم افتاده‌ی ما را می‌اندازند ♪
‫♪ فراموش کن که مسیر چقدر طولانیست ♪
‫شما کارمند رسمی هستید یا نظامی؟
‫♪ این در روح من حک شده، تا آخر عمر فراموش نشدنیست♪
‫من یک محکوم هستم.
‫تو آدم خوبی هستی.
‫بهشت بر تو گوارا باد.
‫تو ته و توی این قضیه‌رو میفهمی.
‫♪ نام‌ها حک می‌شوند و در زمان متمرکز می‌شوند ♪
‫تو تمام عمرت بدون رسیدن به جواب
‫به ناحق متهم نخواهی موند.
‫اگر به پدرت التماس کنم
‫♪ غازی که بر فراز دشت‌های بایر پرواز می‌کند و آخرین نور خورشید در حال غروب را با خود حمل می‌کند ♪
‫که منُ به شاگردی بپذیره
‫و به من در مورد تجارت یاد بده...
‫اگر اون به تو یاد نده،
‫من می‌تونم!
‫♪ باران چتر کاغذی را خیس می‌کند، رد قرمز روی آستین من پخش می‌شود ♪
‫گو
‫♪ قلبم مانند یک دریای مواج تند تند میزند ♪
‫زندگی ما
‫به هم گره خورده.
‫♪ اشتیاق مانند نور ستاره همه جا را فرا می‌گیرد ♪
‫♪ حتی وقتی موهامون خاکستری میشود، ما همچنان به هم ‫خیره میشویم، انگشتهای ما در هم گره خورده ♪
‫♪ کهکشان راه شیری از پنجره غربی عبور می‌کند ♪
‫همگی.
‫خونه‌ی من کمی جلوتره.
‫با من به روستا بیایید.
‫والاحضرت،
‫به ما دستور داده شده که فقط تا اینجا شمارو همراهی کنیم.
‫از اینجا به بعد، پیاده می‌رید
‫بقیه مسیرُ خودتون طی کنید.
‫خداحافظ.
‫چطور ممکنه؟
‫شما برای همراهی من
‫در تمام این مسیر سخت تلاش کردید.
‫حداقل باید برای صرف غذا با من بیایید.
‫ما به دستورات نظامی پایبندیم
‫ما جرات نافرمانی نداریم.
‫والاحضرت، لطفاً دیگه چیزی نگید.
‫روزی،
‫وقتی شما و شاهدخت به هورچین برگردید،
‫دوباره نوشیدنی‌هارو برای شما سرو می‌کنم.
‫بیایید بریم.
‫[روستای شانجیان، هویجو]
‫[عمارت گو]
‫مادر
‫[خانم گو، مادر گو پینگ‌یوان]
‫مادر
‫من پینگ‌یوان هستم.
‫پسر شما.
‫من، پسرت، برگشتم.
‫مادر!
‫پینگ‌یوان!
‫واقعاً خودتی؟
‫پسرم برگشته!
‫تو پسر اول من هستی.
‫پینگ‌یوان
‫خدا مهربانه.
‫خدا به ما رحم کرد!
‫خدا اجازه داد ما مادر و پسر،
‫تا زنده‌ایم دوباره متحد شیم!
‫پینگ‌یوان، بذار نگاهت کنم.
‫پسرم،
‫نزدیک بود از شدت گریه کور شم.
‫پسرم.
‫منتظر بودم...
‫منتظر بازگشتت بودم.
‫پسرم.
‫ما به معنای واقعی کلمه بدترین بدشانسی‌رو داشتیم.
‫این چه جور دنیاییه؟
‫همیشه این مردم عادی هستن که ضرر می‌کنن.
‫چی...
‫پینگ‌ون.
‫قدت بلندتر شده.
‫[گو پینگ‌ون، پسر دوم خانواده گو]
‫منُ نمیشناسی؟
‫پاشو.
‫برادر.
‫حالا فهمیدی من برادرتم؟
‫خیلی محکم زدی!
‫بالاخره برگشتی!
‫ما فکر می‌کردیم
‫تو این همه سال مرده بودی!
‫مجبور بودم همه کارهارو
‫خودم تنهایی انجام بدم.
‫[عمارت گو]
‫چشم‌های مادر این شکلیه
‫چون خیلی زیاد
‫و خیلی مکرر گریه کرده.
‫حالا که برگشتی،
‫مطمئناً روز به روز بهتر میشه.
‫یادمه
‫وقتی تورو بردن،
‫من همیشه مادرُ در حال گریه کردن می‌دیدم.
‫در اون زمان، جناب بای
‫گهگاهی میومد
‫با مادر صحبت کنه.
‫بعدها، اون در راه رفتن مشکل داشت
‫و دیگه نیومد.
‫من هنوز مجبور بودم در مزارع کار کنم
‫در حالی که کسی نبود که خونه از مادر مراقبت کنه.
‫من بچه نیستم.
‫چرا به همراهی نیاز دارم؟
‫حتی اگر کاملاً نابینا شم،
‫هنوز می‌تونم نخ بریسم.
‫این درسته.
‫با وجود ضعف بینایی مادر،
‫نخی که اون می‌ریسه
‫اونقدر ظریف و لطیفه که
‫حتی دختران جوان هم نمی‌تونن از پسش بربیان.
‫جناب بای چطور؟
‫گذشته از مشکل پاهاش،
‫دیگه چه مشکلی داره؟
‫پاهاش مشکل داره،
‫و خلق و خوی اون حتی بدترم هست!
‫اون همیشه سر مردم
‫مثل من داد می‌زنه.
‫فردا تورو به دیدنش می‌برم.
‫اما من داخل نمی‌رم.
‫نمی‌خوام دوباره سرزنش شم.
‫بدخلقی اون
‫چیز جدیدی نیست.
‫یادمه وقتی کوچیک بودم،
‫اگر نمی‌تونستم متون و مقالاتُ از حفظ بخونم،
‫اون به کف دست‌هام چوب می‌زد،
‫باعث میشد دستام ورم کنن.
‫اگر بخوام از کسی
‫در این دنیا اسم ببرم
‫که فقط با دیدنش پاهام به لرزه میفتن،
‫قطعاً اون فرد جناب بای خواهد بود.
‫به تو راحت گرفته.
‫دوره من
‫نه تنها دستامُ چوب میزد
‫گوش‌هامُ انقدر می‌پیچوند که آخرش مثل گوش‌های دراز بودا شد.
‫این چیزی بود که برای سخت درس نخوندن نصیبت می‌شد.
‫اگر مثل من بودی،
‫مقالاتُ خوب می‌خوندی،
‫حتی می‌تونستی برای شام خونه‌اش بمونی.
‫اگه دوشیزه بای
‫پیش منم درس میخوند
‫من بهتر از تو عمل می‌کردم.
‫خوب،
‫حال یی‌مِی چطوره؟
‫اون
‫قبلاً ازدواج کرده؟
‫نه.
‫من می‌دونم.
‫من اونُ مجبور کردم
‫این همه سال منتظرم بمونه.
‫اون رنج کشیده.
‫بنابراین،
‫فردا صبح اول وقت،
‫من به ملاقات جناب بای میرم
‫و حضوری از ایشون عذرخواهی می‌کنم.
‫چه منُ کتک بزنه
‫یا سرزنشم کنه،
‫حداقل باعث میشه از درون احساس بهتری داشته باشم.
‫راستی،
‫در راه برگشتم،
‫من چند بوته چای سوخته
‫در مزرعه چای دیدم.
‫چه اتفاقی افتاده؟
‫بهش بگو.
‫وگرنه برادرت
‫نه خوب می‌خوره
‫نه خوب می‌خوابه.
‫ماه گذشته،
‫سربازا اینجا جنگیدن
‫برای همین مزرعه چای‌رو سوزوندن.
‫چیمِن هم محاصره شد.
‫و ارتش جنوب
‫دوشیزه بای‌رو برد
‫در تمام روستا،
‫به جز دختران کوچک و زنان مسن،
‫همه زنانی که می‌تونستن کار کنن،
‫برده شدن.
‫اونها گفتن که برای مراقبت از سربازان زخمی
‫و شست و شوی لباس‌هاست.
‫قول دادن که ظرف ۱۰ روز اونهارو آزاد کنن،
‫اما الان یک ماه گذشته.
‫این روزها مردم روستا می‌گن
‫که ما باید کسی‌رو انتخاب کنیم که بره
‫و بازگشت اونهارو مطالبه کنن.
‫اما ما نمی‌تونیم وارد شیم.
‫مارو از دم دروازه بیرون می‌کنن.
‫انواع سلاح‌هارو دارن،
‫شمشیر، تفنگ، نیزه و تبر.
‫میتونیم میل خودمونُ به اونا تحمیل کنیم؟
‫میدونی کدوم ارتش؟
‫گفته میشه ارتش مقاومت گوانگ‌شیه.
‫میگن ژنرالی با نام خانوادگی لی رهبر‌ اوناست.
‫اون کاملاً قدرتمنده.
‫اونا حتی دارن نقشه حمله به هفی‌رو میکشن.
‫پس روستای ما کی میخواد
‫درخواست برگشت دخترارو بکنه؟
‫قبلاً بهت گفتم.
‫ما نمی‌تونیم از ورودی اردوگاه عبور کنیم.
‫کی جرات داره به زور وارد شه؟
‫کسی جرات نداره.
‫یی‌مِی دستگیر شده.
‫پس جناب بای...
‫پینگ‌یوان،
‫باید فردا بری ببینیش.
‫تمام این سال‌ها، پینگ‌ون
‫هیزم و آب
‫برده خونه اونا.
‫زندگی یی‌مِی به مویی بنده
‫جناب بای باید
‫به همون اندازه که من قبلاً نگران بودم، نگران باشه.
‫مادر،
‫زیاد فکر نکن.
‫بیایید از غذامون لذت ببریم.
‫حالا که برگشتم،
‫دیگه اینقدر طولانی از خونه دور نمی‌مونم.
‫این جنگ سرانجام
‫یک روز به پایان می‌رسه.
‫و من فکر می‌کنم اون روز به زودی فرا خواهد رسید.
‫به محض اینکه جنگ تمام شه،
‫من و پینگ‌ون
‫مزرعه چای‌رو تعمیر می‌کنیم.
‫ما به فروش چایمون ادامه میدیم،
‫کسب و کارمونُ به خوبی اداره ‌می‌کنیم،
‫و زندگی خوبی خواهیم داشت.
‫مادر،
‫زیاد نگران نباش.
‫سلامتی شما در اولویته.
‫روزهای خوب ما هنوز تو راهه.
‫بیمار نشو و مشکلی نداشته باشه.
‫یه بار تو خواب
‫این کلماتُ شنیدم.
‫حالا می‌تونم تو بیداری بشنوم که اونهارو میگی.
‫حتی اگر همین الان بمیرم،
‫ارزششُ داره.
‫برادر
‫یادم نمیاد قبلاً دیده باشم که چوب دوشی حمل کنی.
‫خیلی خوب داری پیش میری.
‫من قبلاً خودمُ یک محقق می‌دونستم.
‫چرا باید هیزم حمل میکردم؟
‫اما بعداً در نینگ‌گوتا،
‫من در کوهستان ببر شکار کردم
‫و تو رودخانه‌ها دنبال طلا گشتم.
‫چمل چوب دوشی؟
‫این عین آب خوردنه.
‫جناب بای،
‫منم، پینگ‌ون
‫براتون آب و هیزم آوردم.
‫حمل آب و رساندن هیزم
‫دو تا کاره.
‫منظورت از « براتون آب و هیزم آوردن» چیه؟
‫آیا چندین سر و بازو داری؟
‫برادر، شنیدی چی گفت؟
‫چقدر ایرادگیره.
‫این ایراد گرفتن نیست.
‫اسامی نادرست منجر به اختلاف بین کلمات و حقایق می‌شن.
‫و با این اختلافات، مسائل جور درنمیان
‫و اگر مسائل با عقل جور درنیان، هیچ کاری انجام نمیشه.
‫مگه وقتی دانش‌آموز بودی
‫من اینُ بهت یاد ندادم؟
‫جناب بای،
‫الان دارم میرم.
‫جناب بای.
‫[بای شی‌آن، معلم مدرسه خصوصی]
‫من شاگرد شما هستم، گو پینگ‌یوان.
‫من اومدم
‫احوال شمارو بپرسم.
‫پ... پینگ‌یوان، برگشتی؟
‫پینگ‌یوان!
‫ای رذل.
‫ای رذل کوچولو.
‫من...
‫مارو بدجوری نگران خودت کردی.
‫اینُ می‌دونی؟
‫خوب.
‫بفرمایید.
‫حالا بلند شو.
‫زود بلند شو.
‫باشه، بریم...
‫ب... بیا بریم داخل
‫یه گپ حسابی بزنیم.
‫سریع بیا داخل.
‫[سفری طولانی با مسئولیت‌های سنگین]
‫بفرمایید داخل.
‫جناب بای،
‫منزل شما اصلا عوض نشده
‫خیلی عالیه.
‫چه چیزش اینقدر خوبه؟
‫یادمه اون موقع‌ها،
‫وقتی دیدید که خیلی کوچیکم،
‫گذاشتید من جلو بشینم.
‫همین جا.
‫اون زمان، پاهام
‫حتی به زمین نمی‌رسیدن.
‫تو هر روز کنار دیوار من چمباتمه می‌زدی
‫تا دزدکی به دروس گوش بدی
‫نیمه راه خوابت می‌برد،
‫و حتی خروپف می‌کردی.
‫همه‌اش برام سوال میشد
‫که آیا تدریس من واقعاً اونقدر کسل کننده بود.
‫اون موقع‌ها آفتاب خیلی دلچسب بود.
‫وقتی که در آفتاب غوطه‌ور می‌شدم،
‫در کمترین زمان خوابم می‌برد.
‫دیروز برگشتی؟
‫مادرم به من گفت که شما...
‫پاهای شما مشکل دارن.
‫از من و پینگ‌ون خواست
‫که امروز صبح زود به دیدنتون بیاییم.
‫حال مادرت بهتره؟
‫دیشب، وقتی منُ دید
‫و مدتی با هم صحبت کردیم،
‫انگار چشمانش کمی روشن شده بود.
‫من این سال‌ها
‫در انجام وظایف فرزندی شکست خوردم.
‫کسی برای تو در محل آزمون صحنه‌سازی کرد.
‫حدس می‌زنم این مصیبتی بود که مقدر شده بود از اون رنج ببری.
‫همین که امروز برگشتی
‫خودش یک‌ نعمته.
‫جناب بای،
‫لطفا آه نکشید.
‫شنیدم
‫که یی‌مِی‌رو بردن، درسته؟
‫همه زنان روستا
‫برده شدن.
‫من فکر می‌کنم اونها احتمالاً
‫مجبور به انجام کارهای خیاطی و شستشو می‌شن.
‫آیا روستا الان...
‫دنبال نماینده نیست
‫که به اردوگاه بره و درخواست بازگشت‌ اونهارو بکنه؟
‫فکر کنم من بتونم برم.
‫یک محقق نمی‌تونه
‫با صحبت سربازان رو قانع کنه و سرعقل بیاره.
‫نرو.
‫ما باید یک سخنور روان و سلیس انتخاب کنیم.
‫جناب بای،
‫من دیگه دانشمند و محقق نیستم.
‫عنوان علمی من لغو شد.
‫حالا من یه استعدادی
‫در بازی با کلمات دارم.
‫به من اعتماد کنید.
‫این چند سال گذشته،
‫واقعاً خیلی بزرگ شدی.
‫وقتی یی‌مِی‌رو برگردونم،
‫من فوراً با اون ازدواج خواهم کرد.
‫دیشب با مادرم،
‫این حرف‌هارو زدم.
‫امروز، روبروی شما، جناب بای،
‫همون کلمات‌رو می‌گم.
‫جناب بای،
‫شما باید از خودتون خوب مراقبت کنید.
‫من هنوزم باید به عنوان پدرزنم از شما به خوبی مراقبت کنم.
‫اگر این امر محقق شه،
‫من در سال‌های گرگ و میش زندگیم چقدر آدم خوش‌شانسی میشم!
‫من یک شاگرد خوب دارم،
‫یک داماد عالی، که در کنارم شادی‌رو برام به ارمغان بیاره.
‫چقدر فوق‌العاده.
‫چه شادی بزرگی!
‫پینگ‌ون.
‫این اطراف جایی هست که طناب کنفی بفروشه؟
‫طناب کنفی؟ ‫ما چندتایی خونه داریم.
‫نه، منظورم از نوع بزرگشه.
‫بسته‌های بزرگ. از نوع ضخیم.
‫اون روستاهای پایین، همه کنف پرورش می‌دن.
‫می‌تونی بری اونجا دنبالشون بگردی.
‫چقدر می‌خواهی بخری؟
‫حدود ۴۰۰ یا ۵۰۰ تیل.
‫۴۰۰- ۵۰۰ تیل؟
‫این تقریباً معادل چندین انبار کنفه!
‫دقیقاً.
‫ممکنه؟
‫لاف زدن بسه، باشه؟
‫حتی اگه بدی چند تا روستا
‫سه سال
‫برات طناب بپیچن
‫هنوزم نمیتونی
‫طناب‌هایی به ارزش ۴۰۰- ۵۰۰ تیل تهیه کنی.
‫یه سوال کوتاه از تو.
‫دوست داری
‫از من تجارت یاد بگیری؟
‫معلومه.
‫اما من فقط بلدم چای بکارم.
‫خوب پس،
‫از حالا به بعد،
‫من معلم تو هستم.
‫وقتی با من هستی، با دقت نگاه کن،
‫با دقت گوش بده،
‫و هر چیزی‌رو که متوجه نشدی، خصوصی از من بپرس.
‫یادت باشه،
‫هرگز جلوی دیگران
‫درمورد هیچ‌کدوم از تصمیمات من سوال نکن.
‫بسیار خب. سفرتون بی‌خطر، آقا.
‫اینها دو سبد آخر هستن.
‫چطور به نظر میرسم؟
‫چرا عینک لی‌رو
‫قاپ زدی؟
‫پولشُ دادم!
‫اونا بدرد بخورن
‫بریم
‫طناب کنفی بفروشیم.
‫[اردوگاه نظامی لی چنگ، ارتش مقاومت]
‫همینجا توقف کن!
‫فکر می‌کنی داری از کجا عبور می‌کنی؟
‫برگرد!
‫برگردم؟
‫تکلیف خرید من چی می‌شه؟
‫وسایلتُ بردار و برو گم شو.
‫هیچ فرد خارجی اجازه ورود به اردوگاه نظامی‌رو نداره.
‫مگه اینُ نمیدونی؟
‫مرد جوان،
‫میشه اسمتونُ بدونم؟
‫بنابراین وقتی لی چنگ از من در مورد اون سوال می‌کنه،
‫میتونم بهش بگم
‫کی منُ دَک‌ کرد.
‫اگر منظورتونُ واضح بیان نکنید،
‫چطور می‌تونیم به شما اجازه ورود بدیم؟
‫دستور ژنرال ما
‫بسیار سختگیرانه است.
‫بذارید براتون بگم.
‫این سبد کالا، لوازم ضروری
‫نیروهای دریایی شماست،
‫این روزها به دست آوردنش آسون نیست.
‫بهم اجازه ورود نمیدن، درسته؟
‫خیلی خب، ما داریم میریم.
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن!
‫واقعاً ژنرال از شما خواست که بیایید؟
‫بیا، بپر بالا
‫من شمارو می‌برم داخل.
‫می‌تونید از خودش بپرسید، باشه؟
‫خودت میتونی بری داخل.
‫گوش کن،
‫به محض اینکه وارد اردوگاه شدید،
‫باید از واگن پیاده شی
‫و هر جایی پارک نکنی.
‫همه جور وسائل نقلیه و حیوانات سواری
‫در اردوگاه ممنوعه.
‫به این نکته توجه کنید.
‫بله، قربان.
‫بیا دیگه،
‫راهُ باز کن!
‫دو نفر بیرون
‫درخواست ملاقات با ژنرال‌رو دارن.
‫این دو نفر هستن، درسته؟
‫بله.
‫میتونی بری.
‫تو کسی هستی که دنبال ژنرال ما می‌گرده، بله؟
‫ژنرال لی مشغول کاره.
‫فقط این چیزهارو
‫بذار اونجا و برو.
‫بعداً بهشون گزارش میدم.
‫برو و گزارش بده
‫که پسر عموش،
‫گو پینگ‌یوان اینجاست.
‫چقدر گستاخانه!
‫هر چقدر هم که سرش شلوغ باشه،
‫چطور می‌تونه با من ملاقات نکنه؟
‫پسرعمو؟
‫پس ادعا می‌کنی که
‫پسرعموی ژنرال ماست، درسته؟
‫همین الان برو بهش گزارش بده!
‫باشه.
‫در مورد این چطور؟
‫خودت برو.
‫اون دروازه‌رو جلوتر می‌بینی؟
‫از اون عبور کن
‫و بعد مستقیم برو.
‫چادر بزرگ جلو
‫ستاد فرماندهی ژنرال ماست.
‫برو جلو.
‫راه بیفت.
‫آروم آروم برو.
‫برو جلو.
‫اون
‫سربازانشُ به خوبی رهبری می‌کنه.
‫از کجا درمورد هدایت سرباز میدونی؟
‫وقتی در نینگ‌گوتا بودم،
‫من با سربازهای اونجا پرسه می‌زدم
‫و کمی یاد گرفتم.
‫فکر کنم تو
‫مهارت‌های دیگری‌رو‌ هم یاد گرفتی.
‫چی؟
‫حرف‌های شیرین و دروغ‌هات.
‫چطور میتونی
‫پسر عموی لی چنگ باشی؟
‫وقتی که بعداً اونُ ملاقات کنی
‫چی بهش میگی؟
‫من فقط دارم احتیاط به خرج میدم.
‫وگرنه چطور می‌تونستیم بدون بلوف زدن وارد بازی شیم؟
‫آیا ژنرال لی چنگ داخل هستن؟
‫من، گو پینگ‌یوان، درخواست شرف‌یابی دارم.
‫آیا ژنرال لی چنگ داخل هستن؟
‫من، گو پینگ‌یوان، درخواست شرف‌یابی دارم.
‫آیا ژنرال لی چنگ داخل هستن؟
‫تو بلوف میزنی.
‫پسرعمو؟
‫اونارو ببرید.
‫آیا ما واقعاً
‫مجبوریم هفی‌رو محاصره کنیم؟
‫ارتش دربار امپراطوری
‫سخت‌ترین دورانُ پشت سر گذاشته.
‫نیروی دریایی مناطق میانی و بالایی‌رو کنترل می‌کنه.
‫حالا هنوز فرصت داریم
‫به سمت شمال فشار بیاریم.
‫اگر وقت زیادی
‫در هفی تلف کنیم
‫دردسر بزرگی برای ما میشه!
‫هنوز
‫آخرین لشکرکشی شمالی‌رو یادتونه؟
‫دیگه چیزی نگو.
‫ما از دستورات بالا پیروی خواهیم کرد.
‫نگرانم اون فقط به
‫استان سوفوی خودش اهمیت میده
‫و تیان‌جینگ‌رو نادیده می‌گیره.
‫از زمانی که اعلیحضرت از دنیا رفتن،
‫یه چیزی به نظر اشتباه میاد.
‫ببخشید که اینُ میگم،
‫اما اوضاع ما
‫روز به روز رو به وخامته.
‫ژنرال،
‫اقامتمون در هویجو
‫هیچ فایده‌ای نداره.
‫اونها می‌خوان ما برای حمایت از نیروی دریایی، حواس پرتی ایجاد کنیم.
‫با این تعداد کم سرباز،
‫چطور می‌تونیم اونُ از سر بگیریم؟
‫گذشته از این، با توجه به پستی و بلندی‌های هویجو،
‫ما فقط اینجا هستیم
‫تا سربازان دربار امپراطوری به ما حمله کنن.
‫با نیروهای ناکافی،
‫یک خط دفاعی طولانی،
‫و حملات مکرر شبانه از سوی دشمن،
‫همه اردوگاه‌ها در شرایط روحیه پایین
‫به لرزه درآمدن.
‫همگی،
‫شما همه رفقای قدیمی من
‫از گوانگ‌شی هستید.
‫من از کودکی به ارتش مقاومت پیوستم،
‫از یک کودک-سرباز به یک ژنرال ارتقا یافتم.
‫به وضوح به یاد دارم
‫که همه برای سرنگونی سلسله چینگ
‫سوگند یاد کردیم.
‫از اونجایی که ما از پادشاه آسمانی پیروی میکردیم،
‫موهامون‌رو نتراشیده نپه داشتیم و بلند شدیم،
‫باید بدونیم
‫که این یک جنگ تا سر حد مرگه
‫بدون هیچ برگشتی.
‫باشه،
‫به اردوگاه‌هاتون برگردید
‫و روحیه‌رو تثبیت کنید.
‫علاوه بر این،
‫اجازه ندید بهم خبر برسه که
‫دوباره روستاهارو غارت می‌کنن.
‫در غیر این صورت،
‫قبل از گزارش دادن، اونهارو
‫بدون هیچ رحمی اعدام می‌کنم.
‫بله، ژنرال.
‫اون ژنرال کیه؟
‫تو ادعا می‌کنی پسرعموی ژنرال من هستی.
‫و تو حتی نمیدونی اون کیه؟
‫ژنرال لی!
‫چقدر احمقی.
‫با جسارت تمام به اردوگاه ما قدم گذاشتی،
‫واقعاً هیچ احترامی
‫برای این قهرمانان قائل نیستی
‫من فقط یه تاجر خرده‌پا هستم.
‫به‌خاطر سود کردن
‫من یه کلک کوچیک زدم و تصادفاً
‫وارد اردوگاه شما شدم.
‫لطفا من‌رو ببخشید، ژنرال.
‫یه تاجر خرده‌پا؟
‫داری دروغ میگی!
‫تو کی هستی؟
‫برادرم کجاست؟
‫برادرت؟
‫برادرت به خاطر تو مرده.
‫برادرت...
‫ژنرال لی، شما ارتش‌رو با نظم و انضباط رهبری می‌کنید،
‫و چهره‌تون شبیه کسی که بی‌گناهان‌رو می‌کشه، نیست.
‫فقط می‌خوام باهاتون یه معامله‌ای بکنم.
‫میشه لطفا منُ راه بدید؟
‫معامله کنی؟
‫[لی چنگ، ژنرال ارتش مقاومت]
‫چه معامله‌ای؟
‫شما
‫گاری پر از طناب‌های کنفی من‌رو دیدید؟
‫من می‌دونم نیروی دریایی شما
‫به مقدار زیادی طناب کنفی
‫برای تقویت کشتی‌ها نیاز داره
‫مردم هویجو
‫جرات ندارن چیزی به شما بفروشن.
‫من میتونم کمکتون کنم تا بتونید چیزی‌رو که لازم دارید بخرید.
‫بهش میاد
‫جاسوسی باشه که توسط دربار امپراطوری فرستاده شده؟
‫بله، بهش میاد.
‫نه، نیستم.
‫من...
‫حدود ۲۵ کیلومتری اینجا،
‫روستای شانجیانه.
‫شما
‫همه زنان
‫اون روستارو گرفتید
‫گفتید که اونهارو
‫ظرف ۱۰ روز برمیگردونید.
‫الان یک ماه گذشته،
‫و هیچ خبری نبوده
‫من اهل اون روستام.
‫اسمت چیه؟
‫اسم من گو پینگ‌یوانه.
‫من از کودکی در روستای شانجیان زندگی کردم.
‫من معلمی دارم به اسم جناب بای.
‫دخترش بای یی‌مِی نام داره.
‫«مِی» ‫مثل شکوفه آلو.
‫اون الان باید تو اردوگاه نظامی شما باشه.
‫میتونید ازش
‫درباره من بپرسید.
‫قضیه ‫طناب‌های کنفی رو ادامه بده.
‫می‌دونم که
‫به کلی طناب کنفی نیاز دارید.
‫مردم روستا ممکنه
‫کافی نباشن.
‫همه این زن‌ها می‌تونن طناب بپیچن.
‫اجازه بازگشت دادن به اونا
‫می‌تونه به نفع شما هم باشه.
‫من سربازهای زخمی زیادی دارم.
‫اگه این زن‌ها برن، چه کسی از اونها مراقبت می‌کنه؟
‫ژنرال
‫ببخشید که رک هستم.
‫شما نمی‌تونید
‫خیلی بیشتر اینجا بمونید.
‫اون زن‌ها بی‌گناهن.
‫نمی‌خوام اینجا بمیرن.
‫کی بهت گفته
‫که من زیاد اینجا نمی مونم؟
‫شما هفی‌رو
‫برای بیش از ۲ ماه محاصره کردید.
‫با این حال هنوز اون‌رو نگرفتید.
‫به محض رسیدن نیروهای دربار امپراطوری،
‫اونها کاملاً شمارو احاطه خواهند کرد.
‫حواست باشه چی داری میگی!
‫ژنرال لی،
‫فقط یه سوال دارم.
‫شما قبلاً
‫اون زنانی‌رو که به اینجا آورده شدن کشتید؟
‫اگر اینطوره،
‫فقط یه جواب درست و حسابی بهم بدید.
‫تا بتونم با خبر به روستا برگردم.
‫پاهاشُ باز کن.
‫اونُ بیرون بیار.
‫بله، ژنرال.
‫بفرمایید.
‫درُ باز کن.
‫می‌بینی؟
‫در ارتش مقاومت ما،
‫ما اردوگاه‌های جداگانه‌ای برای آقایان و خانم‌ها داریم.
‫حتی زوج‌های متأهل هم باید جدا از هم بخوابن.
‫ما سربازانمون‌رو به شیوه متفاوتی از
‫اون آدمای وحشی رهبری می‌کنیم.
‫درمورد همه مستضعفین
‫ما با مردان مانند برادرانمون
‫و با زنان مانند خواهرانمون رفتار می‌کنیم.
‫ارتش مقاومت ما
‫هرگز با اونها بدرفتاری نخواهد کرد.
‫حالا واضح می‌بینی؟
‫اگر دیدی، پس فقط برو.
‫این دو برادرُ
‫از اردوگاه بیرون ببرید.
‫اطاعت!
‫برید.
‫برو!
‫شبیخون!
‫برای نبرد صف تشکیل دید!
‫حمله!
‫بکشیدشون!
‫یی‌مِی!
‫یی‌مِی.
‫یی‌مِی!
‫برادر گو!
‫یی‌مِی!
‫یی‌مِی.
‫واقعاً خودتی.
‫آسیب دیدی؟
‫[بای یی‌مِی، دختر بای شی آن]
‫بقیه زن‌های روستای ما کجا هستن؟
‫وقتی تیراندازی شروع شد، اونا پراکنده شدن.
‫زود باش، با من بیا.
‫نه.
‫این دو نفر بر اثر اصابت تیر زخمی شدن.
‫اونها هر چند دقیقه یکبار به آب نیاز دارن.
‫تو چنین موقعیتی، تو هنوز...
‫پس اول کمکم کن.
‫بزن کنار!
‫از سر راه برو کنار!
‫حرکت کن!
‫آتش!
‫پینگ‌ون؟
‫نجاتم بده!
‫کمک! کمکم کن!
‫کمک!
‫داره آتیش میگیره!
‫همه اونارو باز کن!
‫من میرم بقیه زنهارو پیدا کنم.
‫باشه.
‫کمکم کن!
‫باشه.
‫من یکی یکی کمکتون می‌کنم.
‫کسی از روستای شانجیان هست؟
‫اهالی روستای شانجیان، دنبالم بیایید!
‫کسی از روستای شانجیان هست؟
‫برادر!
‫پینگ‌ون.
‫یی‌می هنوز تو کلبه است.
‫بیا بریم داخل، عجله کن!
‫باشه.
‫یی‌مِی!
‫الان موقع وقت تلف کردن نیست!
‫بیا فرار کنیم.
‫مراقب باش.
‫برگردید!
‫-برو عقب! ‫-برو عقب!
‫برگردید!
‫تو!
‫برگرد!
‫پینگ‌یوان! پینگ‌یوان! پینگ‌یوان!
‫برادر گو!
‫بذار برم!
‫ولم کن!
‫منتظر چی هستی؟
‫حتماً یه خبرچین بینشون هست!
‫ژنرال زخمی شده.
‫تک تک اونهارو بررسی کنید!
‫سی
‫الان برو بهداری ببین چه خبره.
‫من می‌تونم کمک کنم.
‫من می‌دونم چطور بیمارانُ درمان کنم! ‫بذارید کمکتون کنم!
‫به کسی آسیبی نرسونید!
‫ایست!
‫کی الان حرف زد؟
‫من.
‫من بودم.
‫التماستون می‌کنم.
‫ل... لطفا به کسی آسیبی نرسونید.
‫من از کودکی پزشکی خوندم.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.