..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫::افسانه تاجر بزرگ::
‫::قسمت هجدهم::
‫فردا، شما دو برادر
‫شاخه‌های خاردارُ روی‌ پشتتون حمل می‌کنید
‫و با من به اتحادیه بازرگانان چای میایید.
‫شاید جناب هواِر
‫بی خیال بشه.
‫-درسته. ‫-آره.
‫این کارُ انجام میدی؟
‫نخیر.
‫چرا باید این کارُ بکنم؟
‫من نمیرم.
‫اگه تو نری، کی میره؟
‫گوش کن ببین چی‌ میگم،
‫شما دو نفر
‫نمی‌تونید همینطوری دردسر درست کنید!
‫کتکی که دفعه قبل خوردی برات کافی نبود،
‫آره؟
‫فقط به اون نگاه کنید.
‫با شاخه خارهایی که تو پشتم فرو رفته عذرخواهی کنم.
‫عالیه.
‫من می‌تونم اون شاخه‌های خاردارُ حمل کنم،
‫و می‌تونم اشتباهاتمُ بپذیرم.
‫تا زمانی که برای روستای ما خوب باشه،
‫حتی اگه هواِر
‫چند تا سیلی به صورتم بزنه،
‫ارزششُ داره.
‫اما بذارید از همه شما بپرسم
‫خوب که چی؟
‫اینطور نیست که من
‫بچه اونُ بغل کردم و پریدم تو چاه!
‫پس چرا اون باید تا این حد از من متنفر باشه؟
‫فقط میخواد به زور
‫قیمت چای منُ پایین بکشه.
‫اگه تو این لحظه،
‫من به اون تعظیم ‌کنم و چاپلوسی کنم،
‫اون از این فرصت استفاده می‌کنه
‫تا قیمت تمام چای‌ها
‫در روستای ما، حتی مناطق دورتررو کاهش بده.
‫خب، چایی که الان دارید چی میشه؟
‫میفروشیش یا نه؟
‫داره سعی میکنه قیمتُ بیاره پایین
‫میفروشی یا نه؟
‫امروز من و برادرم
‫همه مغازه‌های چای فروشی
‫شهرُ گشتیم.
‫همین الان، جوانه نقره‌ای درجه یک
‫در بازار به قیمت ۳.۳ رشته سکه به ازای هر جین ‫(هر جین معادل با پانصد گرم)
‫ فروخته می‌شه.
‫-اینقدر بالا؟ ‫-این همه؟
‫-خیلی بالاست! ‫-آره.
‫درجه دوش
‫به قیمت ۲ رشته سکه فروخته می‌شه.
‫حتی جوانه نقره‌ای درجه سوم
‫می‌تونه با قیمت ۱.۷ رشته سکه فروخته بشه.
‫۱.۷ رشته سکه؟
‫-این خیلی بالاست. ‫-دقیقاً.
‫اما اون هواِر
‫خیلی راحت فقط
‫۱.۳ رشته سکه
‫برای بهترین برگ‌های چای‌‌ من پیشنهاد میده.
‫و تفاوت قیمت
‫همگی
‫مستقیم به جیب اون میره.
‫ما هر روز اینجاییم
‫این همه جون می‌کنیم، چای پرورش میدیم
‫بدون استراحت کمرمونُ می‌شکنیم،
‫فقط برای اینکه اون یارو هو پولدار بشه؟
‫-هواِر واقعاً نفرت‌انگیزه! ‫-دقیقاً!
‫دفعه‌ی بعد که به روستا میاد،
‫باید اونُ تا سر حد مرگ بزنیم!
‫-می‌کشیمش! ‫-می‌کشیمش!
‫بسه، بسه!
‫گو،
‫این حرف‌های الکی‌رو بس کن
‫فقط بگو الان باید چیکار کنیم.
‫اینطور نیست که تجار چای سراسر کشور
‫همه مردن.
‫از کی اتحادیه بازرگانان چای شده
‫دربار امپراطوری؟
‫اون دولته؟
‫آیا قدرت مطلقُ در دست داره؟
‫چای آن‌هویی ما مشتریان عمده‌ای
‫تو پایتخت،
‫مغولستان داخلی،
‫و شمال غربی داره.
‫من خودم می‌تونم تمام اون کانال‌های توزیعُ مدیریت کنم.
‫اما در این لحظه،
‫امیدوارم بتونید بهم اعتماد کنید
‫و در این مسیر در کنار هم بایستیم.
‫این مربوط به اعتماد نیست.
‫باید به ما
‫پول واقعی نشون بدی.
‫درسته.
‫بله.
‫دقیقاً.
‫واقعاً.
‫پس این چطوره
‫من
‫تمام چای موجود در انبارُ
‫۱۰ درصد بالاتر از قیمت پیشنهادی
‫اتحادیه چای فروشان
‫پایین کوه می‌خرم.
‫نظر شما چیه؟
‫-خوبه. ‫-بله!
‫باشه!
‫-بله! ‫-بله!
‫قبوله!
‫گو،
‫بیا از روی عصبانیت تصمیم نگیریم.
‫تو که انقدر پول نداری!
‫نگران این موضوع نباش.
‫همگی،
‫پس ما یه قرار داریم.
‫چند روز دیگه بهم فرصت بدید.
‫ما با نقره‌ی سخت معامله می‌کنیم.
‫-باشه! ‫-این خوبه!
‫-باشه! ‫-بسیار خب!
‫نقره سخت خوبه.
‫گو!
‫دیوونه شدی؟
‫می‌بینی؟
‫گو دیوانه شده،
‫کاملاً دیوانه!
‫برادر
‫چرا دوباره اینقدر بی‌احتیاطی می کنی؟
‫نباید این حرفی‌رو که
‫الان زدی، می‌گفتی
‫پس چی باید میگفتم؟
‫تمام راه برگشتُ به اون فکر کردم.
‫من یه راه‌حل دارم.
‫[برکت و شادی]
‫از من بپرس.
‫بگو ببینم، راهکارت چیه؟
‫اگه از من بپرسی،
‫به نظرم باید فرار کنی.
‫حتی اگه برای عذرخواهی نریم،
‫یکی دیگه به طور طبیعی این کارُ انجام میده.
‫به من گوش کن
‫فردا صبح زود، به شانشی سفر کن.
‫دو تا دستیارُ با خودت ببر
‫تا یه نامه‌ای‌رو برای من برسونی.
‫برو بانو جینُ پیدا کن
‫و بهش بگو
‫که باید مقداری پول قرض بگیرم.
‫پس قصد داری پول قرض بگیری؟
‫اونوقت چقدر باید قرض بگیریم؟
‫پنجاه تا شصت هزار تیل.
‫منُ تو این مخمصه ننداز.
‫فردا شاخه‌های خاردارُ با خودم می‌برم
‫تا عذرخواهی کنم!
‫برادر! برادر!
‫[سرزمین فضیلت]
‫آیا جناب بیان منزل هستن؟
‫اون منم.
‫شما خیلی مودب هستید، آقا.
‫چه کاری از دستم بر میاد براتون انجام بدم؟
‫من می‌دونم که شما
‫بین هویجو و چمن‌زارها
‫تجارت چای انجام دادید
‫من یک تاجر چای محلی هستم.
‫من مقداری
‫نمونه‌ چای آوردم
‫برای اینکه شما امتحان کنید.
‫[ابرهای شناور و بادهای بی‌پایان]
‫هرچی بکاری، همونُ درو می کنی.
‫بذار یه چیزی بهت بگم، جناب گو.
‫همه تاجران چای
‫که در این مسافرخانه اقامت دارن
‫دوستان من هستن.
‫یه نصیحت مجانی
‫بهت میکنم
‫گم شو!
‫این هم سزای سرپیچی از اتحادیه چای فروشان!
‫هو یوتای، به همراه
‫انجمن بازرگانان چای آن‌هویی،
‫اینجا منتظر جناب لی هستن.
‫ارباب هو.
‫جناب لی
‫خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم.
‫تمام چای‌های درجه یک امسال آن‌هویی
‫تخمه هندوانه،
‫جوانه نقره‌ای،
‫و هو کویی
‫من همه اونهارو به قیمت تمام شده خواهم خرید.
‫این فوق‌العاده‌ است.
‫با آمدن شما،
‫بالاخره می‌تونم احساس راحتی کنم.
‫با این حال، دلیل اینکه شمارو به اینجا دعوت کردیم
‫اینه که ما، انجمن بازرگانان چای آن‌هویی،
‫درخواست ویژه ای داریم
‫و امیدواریم که بتونید به ما کمک کنید.
‫رقابت بزرگ چای؟
‫دقیقاً، دقیقاً.
‫این بار،
‫چای ما در آن‌هویی باید
‫به هر قیمتی مقام اول‌رو کسب کنه.
‫همه،
‫لطفا بشینید، بشینید.
‫-بشین. بشین. ‫-بیا بشینیم.
‫احتمالاً همه شما شنیدید.
‫امپراطور فقید
‫در روهه درگذشت.
‫پایتخت الان حاکمان جدیدی داره.
‫همسر نجیب سابق یی
‫و شاهزاده ششم به طور مشترک بر امور ایالتی نظارت دارن.
‫عنوان جدید سلطنت تونگ‌جیه.
‫"تونگ‌جی"
‫یعنی حاکم و وزرا با هم حکومت می‌کنن،
‫و همچنین برادر شوهر و زن برادر با هم حکومت می‌کنن.
‫خوبه، خوبه.
‫من اینجا فقط حرف‌های بی‌ربط نمی‌زنم.
‫اسما، میزبان رقابت بزرگ چای
‫ خانواده ماست،
‫اما کسی که واقعاً چای‌رو می‌چشه و قضاوت می‌کنه
‫شاهزاده ششمه.
‫شاهزاده ششم...
‫اون فقط یک مهمانی چای نیست.
‫این یک تجارته.
‫چای آن‌هویی شما می‌خواد مقام اول‌رو کسب کنه.
‫پس، چای یون‌نان
‫و چای تایوانی چطور؟
‫ظرافت‌های زیادی در این امر دخیله.
‫ارباب هو.
‫چیه؟
‫یک
‫تاجر جوان چای بیرونه.
‫کارت ویزیتشُ فرستاد،
‫گفت که می‌خواد با انجمن بازرگانان چای ملاقات کنه.
‫این شخص بیش از حد مغروره.
‫واضحه که جوانه نقره‌ایه،
‫و اون جسارت داره که بگه برف ارکیده است.
‫بفرستش بره. دیگه نمی‌بینمش.
‫چای برف ارکیده
‫این اسم خیلی قشنگیه.
‫بیا، بذار یه نگاهی بندازم
‫و ببینم این کیه.
‫هیچ ادب و نزاکتی نداره.
‫این چه جور آدمیه؟
‫یکی از آشنایان قدیمی شما.
‫[خطاب به ارباب هو، رئیس انجمن بازرگانان چای آن‌هویی]
‫[درود از طرف گو پینگ‌یوان]
‫ارباب هو می‌گه
‫ایشون خیلی سرش شلوغه، نمیتونن شمارو ببینن.
‫ایشون دارن با مهمانان درباره مسائل کاری صحبت می‌کنن.
‫بیا.
‫کارت شما برگشت داده شد.
‫لطفا اینجارو ترک کنید.
‫مهمانان چه کسانی هستن؟
‫گو!
‫جناب لی چین.
‫میدونستم.
‫باید تو باشی.
‫باشه، اینجا حرف نزنیم.
‫بیا بریم.
‫چطور تونستی
‫پا توی آن‌هویی نذاشته
‫اون یارو هورو ناراحت کنی؟
‫مغز اون پیرمرد توی گل گیر کرده.
‫انگار که اون هرگز به کسی مثل تو با مهربانی نگاه می‌کنه.
‫به حرف من در این مورد گوش کن.
‫یه فرصتی پیدا می‌کنم.
‫من به راهی برای آرام کردن اوضاع
‫بین تو و اون فکر می‌کنم.
‫تو این دفعه
‫ با پدرت اومدی، نه؟
‫تو شانشی،
‫من اونُ به طرز وحشتناکی آزردم.
‫الان روی کمکش حساب ‌کنم؟
‫فراموشش کن.
‫کاملاً درسته.
‫خب پس،
‫بعضی از تاجران چای محلی‌رو
‫می‌شناسم
‫از جیب خودم پرداخت می‌کنم
‫تا اونها
‫تمام چای تورو بخرن
‫به هر حال، من نمیذارم پولتُ از دست بدی.
‫همین که اینُ از دهانت شنیدم،
‫من عمیقاً سپاسگزارم.
‫[برف ارکیده]
‫فقط اینکه چای برف ارکیده من
‫مانند یک زیبایی جاودانه است.
‫اگه فقط با چای مبتذل و
‫دم دستی قاطی بشه
‫به نظر من این خیلی حیفه.
‫بذار امتحان کنم.
‫برف ارکیده.
‫نظرت چیه؟
‫واقعاً مثل یک زیبایی خیره کننده است.
‫تو واقعاً یه روحِ خویشاوند هستی،
‫و حاضری حقیقتُ بگی.
‫اما چه فایده؟
‫تاجران چای در پکن
‫همه به حرف پدرم گوش می‌کنن.
‫و تو
‫انجمن بازرگانان چای آن‌هویی اینجارو رنجوندی.
‫چه چای خوبی... حیف.
‫یا اونُ به مغول‌ها بفروش.
‫من قبلاً همه
‫مغول‌هارو هم رنجوندم!
‫صبر کن،
‫چرا هرجا میری
‫آشوب به پا می‌کنی؟
‫فکر می‌کنی خودم می‌خوام؟
‫من الان فقط یه کشاورز چای هستم.
‫تمام خانواده‌ام به من وابسته‌ان
‫چای بفروشم تا غذا سر سفره بیارم.
‫اون خریداران چای زالوصفت
‫قیمت ها رو اینقدر پایین آوردن
‫من قراره چکار کنم؟
‫فقط بذارم اذیتم کنن؟
‫فکر کنم به بن بست رسیدی.
‫من متوجه شدم که
‫شاید در این زندگی
‫محکومم که به بن بست برسم.
‫من که دیگه عادت کردم.
‫در رقابت بزرگ چای
‫که خانواده شما میزبانشه
‫آیا چای برف ارکیده من می‌تونه
‫قهرمانی‌رو کسب کنه؟
‫مطمئناً می‌تونه.
‫چای برف ارکیده تاج برتری‌رو روی سرش میذاره
‫و بعد تو در آزمون امپراطوری قبول میشی تا محقق برتر شی
‫سوار بر اسب در شهر رژه میری و به مقامات بالا می‌رسی!
‫خواب شیرینی
‫می‌بینی.
‫می‌خواهی با یه لگد
‫بندازمت تو دریاچه؟
‫تو همیشه منُ مسخره میکنی.
‫اما صادقانه،
‫اگر واقعاً می‌خواهی
‫تو رقابت بزرگ چای خانواده ما شرکت کنی،
‫من می‌تونم راهی پیدا کنم
‫تا تورو وارد کنم.
‫اما بعد از اون،
‫تو تنهایی.
‫به هر حال به بن بست رسیدم.
‫چی برای ترسیدن وجود داره؟
‫حالا روی تو حساب می‌کنم.
‫پدر.
‫از کجا آوردیش؟
‫پدر،
‫این چای برف ارکیده است.
‫چقدر مهربانی.
‫حاضره ازش طرفداری کنی.
‫این شاید حتی
‫از چای جوانه نقره‌ای درجه یک هم بهتر باشه.
‫من فکر می‌کنم اینجا پتانسیل تجاری واقعی وجود داره.
‫فکر می‌کنم
‫اون پیرمرد هو
‫بیش از حد سلطه‌جوئه.
‫چای به این خوبی رو
‫فقط به این دلیل که با سلیقه‌اش جور در نمیاد،
‫اون بدون لحظه‌ای تأمل رد می‌کنه.
‫اگر از من بپرسید،
‫اگر می‌تونستیم
‫این چای برفی ارکیده‌رو
‫هر سال تو چایخانه‌های خودمون
‫بفروشیم،
‫اون خوب...
‫تو این اواخر
‫توجه زیادی به کسب و کار خانوادگی نشون دادی.
‫این خوبه.
‫همچین چای عالی‌ای
‫اگر ما حق انحصاری فروش اونُ داشته باشیم،
‫فوق‌العاده می‌شد.
‫اما این چای گو پینگ‌یوانه.
‫اون همه چیزُ تغییر می‌ده.
‫چرا؟
‫بذار ازت بپرسم
‫اگر چای برف ارکیده اونُ بخریم،
‫چه اتفاقی برای اون میفته؟
‫من شک دارم اون یارو هو
‫جرات کنه با شما دربیفته.
‫ما فقط میتونیم بخریمش.
‫آیا اون جرات می‌کنه به خانواده لی ما توهین کنه؟
‫به نکته خوبی اشاره کردی
‫اما کینه به دل می گیره
‫چون باعث شدیم آبروش بره.
‫اگر رقبای ما
‫این لحظه‌رو برای نزدیک شدن به اون انتخاب کنن،
‫ما اونُ فوراً از دست می‌دادیم.
‫سال‌ها رابطه تجاری ما
‫بر باد میره.
‫گذشته از این، چای اون
‫تولید سالانه محدودی داره.
‫ما چند صد فروشگاه داریم،
‫آیا واقعاً می‌تونیم فقط به چای
‫برای حفظ کسب و کارمون تکیه کنیم؟؟
‫حتی اگر هیچ کدام از این مشکلات وجود نداشت،
‫با انجام این کار،
‫آیا من برای جوانانی
‫مثل گو پینگ‌یوان
‫که دنبال جلب توجه هستن، تشویق کننده نیستم
‫و چنین جوانانی‌رو جسور نمی‌کنم؟
‫یک روز،
‫اون درخواست شراکت در
‫سود با ما به طور مساوی‌رو‌ می‌کنه؟
‫یا اون به سادگی
‫همه چیزُ برمی‌داره و می‌فروشه،
‫و دیگه با ما کار نمی‌کنه؟
‫درست مثل اینکه
‫شیانگ یو با اولین امپراطور چین ملاقات میکنه
‫و می‌خواد جای اونُ بگیره.
‫خیلی محتمله.
‫جاه طلبی، میدونی...
‫مثل اینه که
‫آتشی در قلب کسی باشه.
‫به راحتی مشتعل می‌شه،
‫اما خاموش کردنش سخته.
‫در این دنیا،
‫قوانین همیشه حرف اولُ می‌زنن.
‫و «قوانین» چی هستن؟
‫من پدر هستم،
‫و تو پسر هستی.
‫وقتی در حالت نشسته با مهمانان ملاقات می‌کنم،
‫تو باید سرپا بمونی.
‫اگر حتی این هم انجام شدنی نباشه،
‫چه کاری برای انجام دادن وجود داره؟
‫این رو به خاطر داشته باش:
‫حتی بهترین گیاهان، وقتی مسیررو مسدود می‌کنن باید برداشته بشن.
‫من قبلاً به همه تجار
‫در پایتخت دستور دادم
‫که چای گو پینگ‌یوانُ نخرن.
‫و تو... پشت سرم حقه بازی نکن.
‫اگر بفهمم،
‫ازت نمیگذرم.
‫چطور انقدر سریع برگشتی؟
‫دفعه بعد، میشه لطفا بهم وظایفی محول کنی
‫که یه آدم واقعاً بتونه انجامش بده؟
‫کارهایی که مجبورم می‌کنی انجام بدم...
‫اینها چه نوع وظایفی هستن؟
‫من فقط قادر نیستم اونارو برای تو انجام بدم.
‫من حتی یه سکه هم نگرفتم!
‫داخل آب جوشیده هست
‫آب خامُ اینطوری بخوری،
‫نمیترسی اسهال بگیری؟
‫اگه از اسهال بمیرم،
‫بالاخره به آرامش میرسم.
‫تمام راه برگشت به اینجا،
‫من خیلی نگران بودم.
‫تو اون وعده‌های بزرگُ دادی،
‫و به زودی همه در روستا
‫چایشونُ با کف دست‌های باز میارن
‫و درخواست پول می‌کنن.
‫آیا این مارو به گور نمی‌بره؟
‫پاهای مادر دیگه مثل سابق نیستن،
‫و اون موقع مجبوره با ما فرار کنه.
‫چقدر رقت‌انگیز.
‫اونجا که رفتی
‫بانو جینُ دیدی یا نه؟
‫من حتی نتونستم
‫یه نگاه گذرا به اون بانو جینی که
‫تو گفتی، بندازم
‫یادداشتتُ تحویل دادم،
‫و اونا گفتن بانو جین
‫برای بررسی و سرکشی به برخی از شعب فروشگاه‌ها
‫به خارج از شهر رفته
‫و اونا نمی‌دونن اون کی برمی‌گرده.
‫ای به خشکی شانس...
‫شاید ما بتونیم صبر کنیم،
‫اما چای نمی‌تونه!
‫علاوه بر این،
‫با اون تکه کاغذی که نوشتی،
‫و ۵۰،۰۰۰ یا ۶۰،۰۰۰ تیل درخواست کردی
‫چرا باید به تو پول قرض بدن؟
‫میشه لطفا یه کم عاقل‌تر باشی؟
‫هی، تو داری جدی جدی
‫ منُ سرزنش می‌کنی، نه؟
‫من دیگه چیزی نمی‌گم.
‫به هر حال من پوست کلفتم.
‫زندگی من بی‌ارزشه.
‫فردا با شاخه‌های خاردار روی پشتم می‌رم و عذرخواهی می‌کنم.
‫مقداری آب جوشیده بنوش
‫و قبل از خواب پاهاتُ بشور!
‫اگه دوباره به حرفت گوش کنم،
‫من خرترین آدم دنیام.
‫[جوانه نقره‌ای]
‫اونارو داخل قرار بدید.
‫خیلی خب.
‫باشه.
‫اینجا قرارش بده.
‫باشه.
‫مراقب باشید.
‫جو لائوسان،
‫تو زرنگ‌ترین آدم اینجا هستی.
‫برای من وزنُ کم نکن.
‫نه، نه.
‫بیا، بیا.
‫[جوانه نقره‌ای]
‫متشکرم، جناب پینگ‌ون.
‫دارم میبرمش خونه‌تون.
‫[برکت و شادی]
‫چایُ اینجا بذار.
‫متشکرم، جناب پینگ‌ون.
‫برادرت کجاست؟
‫[برکت و شادی]
‫باشه، باشه.
‫خانم گو.
‫غذاتونُ خوردین؟
‫آیا مایلید به ما بپیوندید؟
‫من نمیخورم، اما ممنون.
‫حالا که چای فروخته شده،
‫نیمی از سنگینی روی قلبم
‫سبک شده.
‫این از هر غذایی بهتره.
‫درسته؟
‫درسته.
‫چیزه...
‫من یه پسرعمو دارم که در دامنه کوه زندگی می‌کنه.
‫چای خوبی هم داره.
‫فکر می‌کنی ما برادرا
‫پولدارای احمقیم، مگه نه؟
‫چای پسرعمو؟
‫چای عموت چطوره؟
‫تو چای
‫عموی منم می‌خواهی؟
‫ما چای تمام خانواده‌تونُ می‌خواهیم!
‫این بچه...
‫چطور میتونی اینطوری حرف بزنی؟
‫ما اونُ خواهیم خرید.
‫این خبرُ پخش کنید
‫علاوه بر چای روستای خودمون،
‫من از روستاهای دیگه هم چای می‌برم.
‫اما یه شرط داره
‫من فقط چای درجه یک می‌خرم.
‫درجه دو و سه رو بیخیالش.
‫برای تمام چای‌هایی که می‌خرم،
‫من همچنان ۱۰% به قیمت اضافه می‌کنم.
‫طی چند روز آینده، میگم پینگ‌ون
‫پولُ برای شما بیاره
‫تا خیال شما راحت بشه.
‫واقعاً؟
‫پس همینُ به همه میگم
‫ممنون!
‫متشکرم، خانم گو.
‫متشکرم، جناب پینگ‌ون.
‫فعلاً با اجازه مرخص میشم.
‫مادر
‫ما تو خونه یه مرغ داریم.
‫بیایید اونُ بکشیم و خورش بپزیم.
‫اوضاعش خیلی خوبه.
‫مگه نمیخواستی برای تخم مرغ نگهش داری؟
‫تخم مرغ؟
‫ما دیگه حتی نمیتونیم یه تخم مرغ هم بخوریم.
‫نشنیدی؟ ‫کار ما تمومه.
‫برادرم من و شمارو دنبال خودش
‫مستقیماً به سوی نابودی‌مون می‌کشه.
‫شما دو تا رادر چه حرف‌هایی می‌زنید؟
‫تو ندیدیش.
‫چند روز پیش،
‫یه خر مغز برادرمُ
‫گاز گرفت.
‫اون تموم چای روستارو خرید.
‫و همه‌رو بیرون چیده.
‫اگه اونُ دیده بودی،
‫الان نمیتونستی غذا بخوری
‫نباید در مورد برادرت اینطوری حرف بزنی.
‫بدون هیچ ادب و احترامی.
‫پینگ‌یوان
‫داری چیکار میکنی؟
‫حرفشُ شنیدی.
‫من تازه یه عالمه چای خریدم.
‫من تو شهر
‫یه چایخانه برای پینگ‌ون باز کردم.
‫ما باید چیزی برای فروش داشته باشیم، درسته؟
‫بسه، بسه.
‫اون پوزخندُ از صورتت پاک کن.
‫فکر می‌کنی مثل لی میلیونر پولداری
‫و چندین خونه‌ و زمین،
‫و کوه‌هایی از طلا و نقره داری؟
‫پول این همه آدمُ با چی می‌خواهی بدی؟
‫اون شاخه‌های خاردارِ دفعه‌ی قبلُ
‫برادر، اونهارو روی پشتم بذار.
‫من چهار دست و پا میرم شهر.
‫اگه وسط راه مُردم، منُ همونجا بذارید!
‫همون بمیرم بهتره!
‫جناب گو خونه است؟
‫ما دیگه چایی نمیخوایم!
‫[برکت و شادی]
‫بانو جین،
‫چه چیزی شمارو به اینجا آورده؟
‫بانو جین؟
‫پس شما بانو جین هستید.
‫این برادر کوچکترته، درسته؟
‫متاسفانه اون روز
‫من اتفاقاً شعبه داتونگ خودمون بودم.
‫به من گفتن برادرت به ملاقات آمده.
‫اون نتونسته غذا بخوره
‫یا حتی چای بنوشه.
‫فکرش من‌رو بسیار آزرده کرد
‫بنابراین با عجله آمدم تا عذرخواهی کنم.
‫متاسفم.
‫واقعاً نیازی به این کار نیست.
‫بانو جین، لطفا تشریف بیارید داخل.
‫مادر!
‫مادر،
‫ایشون دوست من از شانشی هستن.
‫سلام، خانم بزرگ.
‫برای شما آرزوی سلامتی دارم.
‫همین حالا بلند شو، همین حالا بلند شو.
‫لطفا برای صرف چای با من به داخل بیایید.
‫خانم بزرگ
‫بذار کمکتون کنم بیایید داخل تا بتونیم حرف بزنیم.
‫شوهرم و بقیه
‫سلام رسوندن.
‫من همه هدایایی‌رو که
‫اونها فرستادن هم آوردن.
‫سریع بیا داخل!
‫-بله، خانم. ‫-بله، خانم.
‫بفرمایید.
‫برادر.
‫اون هدایا واقعی‌ان؟
‫باور نمی‌کنی؟
‫جعبه‌هارو باز کن و خودت ببین.
‫بانو جین،
‫این دفعه واقعاً بهتون بدهکارم.
‫جناب گو،
‫روح رام نشده‌ای که در بیرون به نمایش می‌گذاری
‫تو خونه تحت کنترله، درسته؟
‫دیدنش خیلی جالبه.
‫بالاخره، تو
‫رئیس انجمن ما هستی!
‫این همه ساختگیه.
‫این پسر...
‫از کدوم رئیس انجمن حرف می‌زنید؟
‫اجازه بدید براتون توضیح بدم، خانم بزرگ.
‫جناب گو
‫رئیس انجمن بازرگانان بانک‌های حواله
‫شانشی ماست
‫در میان ۳۰۰۰ بانک حواله در شانشی،
‫فقط یک یادداشت از جناب گو برسه
‫همه اطاعت می‌کنن.
‫حالا که صحبتش شد، رئیس انجمن، من باید
‫عذرخواهی کنم که یک روز دیر رسیدم.
‫نیازی به اینجور تشریفات نیست.
‫مادر،
‫بانو جین فقط داره اذیتم می‌کنه.
‫من چیزی برای بحث
‫با بانو جین به صورت خصوصی دارم.
‫خیلی خب.
‫مهمان ما از راه دور آمده،
‫پس باید از ایشون خوب پذیرایی کنی.
‫ما مردم روستایی با آداب و رسوم ساده هستیم.
‫لطفا به دل نگیرید، بانو جین.
‫من لایق چنین احترامی نیستم، خانم بزرگ.
‫لطفا برای یک لحظه مارو ببخشید.
‫بانو جین، لازم نیست
‫خودتون این همه راه بیایید.
‫وقتی شانشی‌رو ترک کردم،
‫من واضح گفتم.
‫دیگه چیزی
‫به عنوان رئیس انجمن وجود نداره.
‫لطفا دست از مسخره کردن من بردارید.
‫جناب گو، تو می‌تونی اینجا زندگی کنی
‫و همچنان در مورد اون آرام باشی.
‫تو واقعاً یک قهرمان بزرگ هستی.
‫کسانی که به تو بدی کردن
‫باید کور باشه.
‫من الان فقط یک کشاورز چای هستم.
‫هر کسی می‌تونه به من توهین کنه.
‫اما شما، بانو جین،
‫با جایگاه محترمتون، این همه راه آمدید
‫واقعاً از این بابت متاسفم.
‫اشتباه تو همین جاست.
‫با دوستی بین ما،
‫جناب گو،
‫حتی هزاران کیلومتر اون‌ طرف‌ترم بودی،
‫من باید فوراً پیش شما بیام.
‫شوهرم حالش خوب نیست
‫و برای سفر مناسب نیست.
‫اگر شخصاً نمیومدم،
‫اصلأ نمی‌تونستم آسوده باشم.
‫برای جلوگیری از هرگونه مشکل در استفاده از اون،
‫همه چیزرو
‫با اسکناس‌های چهار بانک اصلی پایتخت عوض کردم
‫هر کدام ۱۰،۰۰۰ تیل،
‫در مجموع ۲۰ یادداشت.
‫قابل جابجایی با نقره سخت.
‫امیدوارم کافی باشه.
‫من که نمیتونم انقدر زیاد استفاده کنم
‫اگر نمی‌تونی از همه اون استفاده کنی، فقط اون‌رو ذخیره کن
‫شوهرم گفت
‫به ندرت پیش میاد که درخواست کمک کنی،
‫بنابراین ما بیشتر از همه خوشحال می‌شیم که کمک کنیم.
‫انجمن پیزوری بازرگانان چای آن‌هویی
‫جرات داره سر راه تو بایسته؟
‫حتماً باید
‫کاملاً عقل خودشونُ از دست داده باشن.
‫فقط یه کلمه بگو،
‫و ما می‌تونیم تمام چای‌هارو
‫در استان آن‌هویی بخریم. چیزی نیست.
‫به هر حال، جناب لی در تجارت چایه.
‫اون ارتباطات زیادی داره.
‫من الان فقط یک کشاورز چای هستم،
‫می‌خوام یه چیزی‌رو به روستاییان اثبات کنم.
‫نمی‌خوام
‫جنجال بزرگی سر اون درست کنم.
‫به هر حال،
‫اینجا من باید
‫از شما تشکر کنم، بانو جین.
‫خیلی خب،
‫من دستورالعمل‌های تورو دنبال می‌کنم.
‫اگر چیز دیگه‌ای نیست،
‫فعلاً با اجازه مرخصی میشم.
‫بازار مثل میدان جنگه
‫هیچ لحظه‌ای‌رو نباید هدر داد.
‫انقدر زود می‌رید؟
‫برای غذا نمی مونید؟
‫فکر می‌کنی من
‫فقط برای دیدن تو به آن‌هویی آمدم؟
‫شنیدم که هفی به زودی دوباره تصرف خواهد شد.
‫در تمام طول سفرم،
‫من بررسی کردم که چه زمانی می‌تونیم
‫اینجا یه شعبه باز کنیم.
‫جناب گو،
‫تو روش خودت‌رو برای انجام کسب و کار داری،
‫و من مال خودم‌رو.
‫جناب گو،
‫لازم نیست بیشتر از این من‌رو بدرقه کنی.
‫اون زن به اندازه هر مردی توانمنده.
‫درستشم همینه.
‫بیشتر دقت کنید.
‫گوش کنید، همگی
‫تمام چای‌ ها
‫باید بر اساس درجه، جداگانه نگهداری شن.
‫اگه این انبار به اندازه کافی بزرگ نیست،
‫می‌تونیم یکی دیگه اجاره کنیم!
‫برادرم گفت.
‫که برای هر کسی که چای میاره،
‫تا زمانی که درجه یک باشه،
‫ما باید
‫۱۰٪ بیشتر از اتحادیه چای فروشان بپردازیم!
‫می‌فهمید؟
‫-بله! ‫-بله!
‫جناب پینگ‌ون، قایق اجاره شده.
‫لطفا برید بررسیش کنید.
‫بریم یه نگاهی بندازیم.
‫[پینگ]
‫[ارکیده]
‫نگاه کن.
‫[برف ارکیده]
‫خطاطی چطوره؟
‫برادر،
‫تو واقعاً برای چنین کارهای ظریفی وقت داری.
‫شنیدم که رقابت بزرگ چای
‫به شرکت‌کنندگان انفرادی اجازه ورود نمی‌ده.
‫فقط انجمن‌های استانی بازرگانان چای ‫می‌تونن تو این جلسه شرکت کنن.
‫به تازه‌کارهایی مثل ما
‫اصلأ اجازه میدن؟
‫تو این دنیا باید ریسک کرد.
‫چی؟
‫بدون اونها،
‫ما هیچ راهی برای پیشرفت نداریم؟
‫اما آیا قوانینی وجود نداره؟
‫قوانین؟
‫اونا قوانینُ تعیین کردن.
‫این قوانین فقط به نفع خودشونه.
‫من قوانین خودمُ دارم.
‫نه برای خودم،
‫بلکه برای این چای برف ارکیده،
‫من باید برای به رسمیت شناخته شدن بجنگم.
‫اینکه چنین گنجینه‌ای
‫تو این دنیا قدرش دونسته نشه...
‫آیا این خودش جرم محسوب نمی‌شه؟
‫ضمناً،
‫ترتیبی دادم
‫یه نفر بره از مادرمون مراقبت کنه.
‫بعد از ناهار،
‫ما به سمت پایتخت حرکت می‌کنیم.
‫واقعاً؟
‫بازار مثل میدان جنگه.
‫برخی امور
‫به اندازه آتشِ شعله‌ور، فوری هستن.
‫حتی اگه یک لحظه درنگ کنی، ‫تاوانشُ خواهی داد.
‫برادر
‫چرا هنوز تا دیروقت بیداری؟
‫یه قلپ میخواهی؟
‫من هیچ کدومُ نمی خوام.
‫من کاملاً از پا دراومدم.
‫تقریباً به مرز شاندونگ رسیدیم.
‫اولش فکر کردم که این دفعه،
‫می‌تونستم زندگی آرامی داشته باشم
‫و تو خونه از مادرمون به خوبی مراقبت کنیم.
‫اما هرگز فکر نمیکردم
‫من هنوز در حال پرسه زدن باشم.
‫این باید سرنوشت من باشه.
‫حالا که صحبتش شد، این اولین بارمه
‫به پایتخت می‌رم.
‫دلت می‌خواد آرام و بی‌صدا خونه بمونی،
‫اما من یه جورایی دلم می‌خواد برم بیرون و همه جارو ببینم
‫بعد از ازدواج،
‫با همسر و فرزندانی که خونه‌رو پر کردن،
‫دیگه برای این جور چیزا وقت نخواهم داشت.
‫سفر به اطراف
‫جذابیت‌های خودشُ داره.
‫تو ستاره‌هارو بر فراز چمنزار دیدی؟
‫ستاره‌های اونجا
‫کاملاً با اونایی که اینجا هستن، متفاوتن
‫روشن‌تر...
‫و زیباترن.
‫برادر، چی داری میگی؟
‫قبل از اینکه این بار بریم،
‫مادر به من گفت
‫که اینُ به عنوان فرصتی برای دیدن دنیا با تو در نظر بگیرم.
‫اینکه در کسب و کارمون موفق شیم یا نه
‫مهم نیست.
‫مهمترین چیز اینه که سالم و در امان بمونی.
‫تو هم،
‫فقط اونُ به عنوان فرصتی برای استراحت در نظر بگیر.
‫مدام به بای یی‌می فکر نکن.
‫من قبلاً فکرشُ کردم.
‫یی‌می یک شخصه
‫نه یک شیء.
‫چه کسی‌رو دوست داره یا نداره
‫آزادی عمل خودشه.
‫حتی پدرش هم نمی‌تونه این انتخابُ براش انجام بده.
‫اما بعضی از آدم‌ها
‫متفاوت هستن.
‫داره از درون اذیتت می‌کنه.
‫مثل اینه که ناگهان نیمه شب هوشیار شی،
‫بالش کنار بزنی و بشینی،
‫و احساس گرفتگی در قفسه سینه داشته باشی،
‫انگار که نتونی نفس بکشی.
‫برادر، امروز خیلی عجیب رفتار می‌کنی.
‫چی شده؟
‫من بیش از حد مشروب خوردم.
‫می‌خواستم بهت یه هدیه بدم.
‫تو کتاب‌ها می‌خونم
‫که وقتی دانشمندان خداحافظی می‌کنن،
‫♪ نام‌ها حک می‌شوند و در زمان متمرکز می‌شوند ♪
‫اونها همیشه شعر میگن و بین هم رد و بدل می‌کنن.
‫♪ غازی که بر فراز دشت‌های بایر پرواز می‌کند و ‫آخرین نور خورشید در حال غروب را با خود حمل می‌کند♪
‫من بلد نیستم شعر بگم
‫بذار شعری‌رو که
‫♪ ناگهان یک دوست قدیمی به یادش می‌آید، و دنیا وسیع و متروک به نظر می‌رسد ♪
‫امروز صبح خوندم بگم تا تورو بدرقه کنم.
‫«بادهای تیره و باران؛
‫♪ به سمت دودِ حاصل از پخت و پز اشاره می‌کنی ♪
‫خروس‌ها بی‌وقفه بانگ می‌زنند.
‫از اونجایی که با تو آشنا شدم عزیزم.
‫♪ گفتن اینکه زمان عطر خودش را دمیده است ♪
‫بیشتر از این نمی‌تونستم خوشحال باشم.»
‫♪ حتی وقتی موهامون خاکستری میشود، ما همچنان به هم ‫خیره میشویم، انگشتهای ما در هم گره خورده ♪
‫♪ کهکشان راه شیری از پنجره غربی عبور می‌کند ♪
‫ناگهان، چهره‌ای آشنا به ذهنم می آید
‫نیمی اخم، نیمی لبخند ‫مرا کاملاً مردد گذاشت.
‫دخترم،
‫از سفرت به شاندونگ راضی هستی؟
‫من شغل دیگری‌رو
‫در وویوانِ شیانگ‌شی انتخاب کردم
‫من
‫دوستان زیادی در میان یاغی‌های اونجا دارم،
‫و منظره زیباست.
‫بریم اونجا و حسابی خوش بگذرونیم.
‫میشه نریم؟
‫کاش یکی دو سال استراحت کنی.
‫این باعث میشه خیلی ناخلف به نظر بیام.
‫حالا داری به من درس میدی.
‫پس حداقل سعی کن شادتر باشی.
‫در زندگی، باید
‫یاد بگیری که یه سری چیزارو بچسبی و یه سری هارو ول کنی.
‫[اسکله پایتخت]
‫شما باید جناب گو پینگ‌یوان باشید.
‫اهل آن‌هویی، درسته؟
‫تو کی هستی؟
‫من برای بانو جین کار می‌کنم.
‫نام خانوادگی من سوییه.
‫فقط می‌تونید من‌رو مدیر سوی صدا کنید.
‫پس شما از دوستای بانک هنگ‌چانگ هستید.
‫ممنون از زحمتی که کشیدید.
‫لطفا هنگام تخلیه کالا دقت فرمایید.
‫بچه‌ها، بار رو خالی کنید!
‫حالا مواظب باش!
‫ارباب گو،
‫از این طرف، لطفا.
‫ارباب دوم گو،
‫خواهش می‌کنم!
‫ادامه بده، ادامه بده.
‫از این طرف.
‫برادر،
‫تو کلی دوست تو پکن داری.
‫آخرین باری که اومدم
‫اینجا
‫در غل و زنجیر بودم،
‫اسکورتم کردن و بردنم.
‫اگه مطلقاً ضروری نبود،
‫من هرگز تو زندگیم نمی‌خواستم به اینجا برگردم.
‫بفرمایید، ارباب گو. لطفا.
‫این کالسکه است.
‫خانم سو،
‫چه چیزی تورو به پایتخت آورده؟
‫شنیدم رقابت بزرگ چای شما
‫کاملاً پر جنب و جوشه.
‫اومدم یه چایی التماس کنم.
‫اشکالی نداره؟
‫بازرگانانی که در رقابت بزرگ چای شرکت می‌کنن
‫[عمارت شاهزاده گونگ]
‫باید نشان‌های صادر شده توسط وزارت دارایی‌رو
‫برای احراز هویت ارائه بدن!
‫مزاحمین
‫به شدت مجازات خواهند شد!
‫کارمون دیگه تمومه.
‫دوستت واقعاً مارو به دردسر انداخت.
‫اگه اون نیاد، ما چطور می‌تونیم وارد شیم؟
‫این بده.
‫کی درُ بست؟
‫کی بستش؟
‫کی اونجاست؟
‫بذار برم بیرون!
‫کی بیرونه؟
‫ارباب جوان،
‫فقط برای امروز!
‫ارباب دستور اکید دادن
‫اگر حتی نیم قدم به بیرون بردارید،
‫این مسیر به سمت مرگ شماست!
‫-شما هیچ جا نمیتونید برید! ‫-مسیر مرگ من؟ مزخرفه!
‫جسارت نباشه!
‫من از قبل باهاش قرار گذاشتم!
‫درُ باز کن!
‫فقط اونجا واینستا.
‫به یه چیزی فکر کن.
‫عمارتی به این بزرگی
‫نمی‌تونه فقط یه دروازه داشته باشه.
‫بیا یه نگاهی به اطراف بندازیم
‫و ببینیم آیا درهای دیگری هم وجود داره
‫که بتونیم از اونا وارد شیم یا نه.
‫از اون طرف.
‫[عمارت شاهزاده گونگ]
‫[ققنوس در بیشه بامبو آواز می‌خواند]
‫[رقابت بزرگ چای]
‫[تجار چای گوانگ‌دونگ]
‫[انجمن بازرگانان چای فوجیان]
‫[انجمن بازرگانان چای سیچوان]
‫[انجمن بازرگانان چای ججیانگ]
‫[انجمن بازرگانان چای آن‌هویی]
‫بفرمایید.
‫اون‌رو به من بده.
‫خواجه، خوب به نظر می‌رسید!
‫لطفا بلند شو، لطفا بلند شو.
‫اینکه خدای ثروت به من تعظیم کنه
‫افتخار بزرگیه.
‫خواجه، چهره تون درخشان شده
‫واضحه که درتهذیب نفستون پیشرفت زیادی داشتید.
‫ حتماً به جاودانگی نزدیک شدید!
‫اصلاً اینطور نیست.
‫تذهیب نفس می‌کنم
‫فقط برای اینکه چند سال بیشتر زندگی کنم
‫تا بهتر به اعلیحضرت خدمت کنم.
‫بله، البته.
‫حالا، ببخشید.
‫خواهش می‌کنم.
‫یه در هست.
‫عجله کن.
‫ای احمقِ بی‌ملاحظه،
‫چه عجله‌ایه؟
‫برای مردن عجله داری؟
‫داری چیکار میکنی؟
‫اگه پول این چایی رو بزنم به حسابت، عمرا از پس پولش برنمیای!
‫چه گنده گنده حرف میزنی!
‫لاف الکی بدون هیچی برای اثباتش.
‫هوس کتک کردی؟
‫مگه اصلا افتادی که دعوا راه میندازی؟
‫بذار اول اونا برن.
‫اول شما بفرمایید.
‫چی تو بغلت گرفتی
‫مثل طلا ازش محافظت می‌کنی؟
‫می‌ترسم اگه بهتون بگم شوکه بشید.
‫پس بگو و منُ شوکه کن.
‫خیلی وقته یادم رفته
‫ترسیدن چه احساسی داره.
‫این چای برف ارکیده خانواده ماست.
‫مردم عادی توان خریدشُ ندارن.
‫این چای قهرمان رقابت بزرگ چایه!
‫ارد ناشتا میدی، آره؟
‫رقابت بزرگ چای تازه شروع شده.
‫چطوره که چای قهرمان تو
‫هنوز داخل نشده؟
‫ما کارت ورود نداریم.
‫این مارمولک خیلی بامزه‌ست.
‫بذار همراه ما
‫وارد بشه.
‫دوست دارم این چای‌رو مزه کنم.
‫چای برف ارکیده...
‫اسم قشنگیه.
‫اونی که باهاش ​​بحث می‌کردم مرد بود یا زن؟
‫چرا مردم پایتخت اینقدر
‫دوجنسیتی به نظر میان؟
‫دوجنسیتی؟
‫به نظر من یه خواجه میاد.
‫وقتی رسیدیم داخل، دهنتُ بسته نگه دار.
‫بیا بریم.
‫شاهزاده گونگ و شاهزاده چون رسیده‌ان!
‫خدمتگزار شما به والاحضرت شاهزاده گونگ ادای احترام می‌کند!
‫[شاهزاده گونگ]
‫با سلام، والاحضرت شاهزاده چون.
‫[شاهزاده چون]
‫والاحضرت،
‫انجمن‌های بازرگانان چای
‫از همه استان‌ها اکنون آماده هستن.
‫منتظر دستورات شما هستیم.
‫[انجمن بازرگانان چای ججیانگ]
‫[انجمن بازرگانان چای سیچوان]
‫[فضیلت در گذر زمان می‌درخشد]
‫والاحضرت می فرمایند
‫با انجمن بازرگانان چای آن‌هویی شروع کنیم!
‫خیلی ممنون.
‫خیلی ممنون!
‫[انجمن بازرگانان چای سیچوان]
‫[انجمن بازرگانان چای ججیانگ]
‫خیلی ممنون.
‫ایست.
‫افسر،
‫ما در رقابت بزرگ چای شرکت می‌کنیم.
‫اگر جلوی مارو بگیری،
‫تو نمیتونی عواقب تاخیر مارو تحمل کنی.
‫شاید از دروازه اصلی رد شده باشید،
‫اما آیا می‌دونید چطور از دروازه دوم عبور کنید؟
‫افسر،
‫ما روستایی هستیم.
‫با کمک کسی از شهر خودمون
‫.از دروازه اصلی رد شدیم
‫پس، لطفا به ما بگید
‫چطور از دروازه دوم عبور کنیم.
‫هزینه ورود به دروازه دوم
‫۵۰۰۰ تیله.
‫۵۰۰۰ تیل؟
‫برای شما دو نفر، ده هزار تیل.
‫و باید به وضوح بیان کنید
‫شما عضو کدام انجمن بازرگانان چای هستید؟
‫باید کسی‌رو بفرستم
‫رئیس انجمن شمارو خبر‌ کنه
‫تا بیان و شمارو ببرن.
‫فقط در این صورت به شما اجازه عبور می‌دم.
‫من می‌فهمم.
‫برادر، باید چیکار کنیم؟
‫من می‌تونم
‫ده هزار تیل پرداخت کنم،
‫اما اگه انتظار داری
‫اون هوی پیر خرفت
‫بیاد مارو ببره پیش خودش،
‫این کاملاً غیرممکنه.
‫بهت گفتم که نباید حالشُ می گرفتیم
‫دست در دست هم به سمت باغ...
‫[انجمن بازرگانان چای یون‌نان]
‫این چای فقط
‫در دامنه‌های جنوبی کوه هوانگ‌شان کشت می‌شه.
‫این گیاه در دره‌های کوهستانی دورافتاده، با شاخه‌های انبوه و برگ‌های سرسبز رشد می‌کنه.
‫این چای، با تک ساقه و غنچه‌اش،
‫پس از پردازش،
‫شبیه اژدهایی نقره‌ایست که وارد قصر می‌شه.
‫[انجمن بازرگانان چای آن‌هویی]
‫برادر، نگاه کن.
‫بازرگانان چای آن‌هویی
‫حتی یه آوازه خوان هم آوردن.
‫[انجمن بازرگانان چای آن‌هویی]
‫برادر،
‫کی‌رو داری گول می‌زنی؟
‫من تا حالا همچین چیزی نشنیده بودم.
‫فقط دم کردن مستقیم برگ‌های سبز.
‫من از این موضوع خبر دارم. باید اول برشته بشه.
‫و حرارت ببینه...
‫آرام باش.
‫اون تجار چای اهل آن‌هویی
‫چنین درخت چای بزرگی‌رو
‫تمام راه تا پایتخت حمل کردن.
‫اونها حسابی فکر کردن.
‫فقط صبر کن و ببین.
‫این چای
‫کاملاً جالبه.
‫تا حالا همچین چایی نخورده بودم.
‫چطور می‌تونم بعد این
‫چای دیگه‌ای بنوشم؟
‫ایست.
‫من از انجمن بازرگانان چای هوبئی هستم.
‫هزینه ورودی ۵۵۰۰ تیله.
‫اونُ جستجو کنید.
‫چرا دوباره ۵۰۰ تیل زیاد شد؟
‫انجمن بازرگانان چای آن‌هویی
‫بهترین جوانه نقره‌ای تون‌شی رو
‫به والاحضرت تقدیم می‌کنن.
‫داره میاد.
‫بیایید امتحانش کنیم.
‫چای تازه دم کرده.
‫والاحضرتا،
‫این جوانه نقره‌ای تون‌شی است، با احترام
‫توسط انجمن بازرگانان چای آن‌هویی تقدیم می‌شه.
‫برادر،
‫فقط به خاطر تلاش،
‫شایسته‌ی جایزه‌ی برتره.
‫چه عجله‌ایه؟
‫افراد زیادی برای تعارف کردن چای خودشون صف کشیدن.
‫بیا از وقت خودمون استفاده کنیم و لذت ببریم.
‫ما این همه راه اومدیم،
‫هنوز حتی یه نگاه اجمالی هم به اون
‫رقابت بزرگ چای ننداختم.
‫کاش می‌تونستیم بریم داخل و قاطی جشن و سرور بشیم.
‫وقتی برگردم، چیزی برای افتخار کردن دارم.
‫چرا نمیرید داخل؟
‫مگه قرار نبود قهرمان بشی؟
‫این همون «اِوا خواهر» نیست؟
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net :