..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
در طول بیست سال، و سه ماجراجویی باورنکردنی،
به دورترین نقاط دنیا سفر کردیم.
این ماییم تو جاده، چارلی. این ماییم دیگه تو راه، رفیق.
با این حال هیچ‌وقت درست و حسابی کشورهای دم دستمون رو نگشتیم.
- خب، بزن بریم. به سمت اروپا. - بریم.
پس، این تابستون رو تو یه مسیر دایره‌ای دیدنی می‌گذرونیم.
از ۱۷ تا از نزدیک‌ترین همسایه‌هامون.
از خونه من تو اسکاتلند شروع می‌کنیم، از اونجا میریم قاره،
از شمال اروپا بالا میریم، و وارد مدار قطب شمال می‌شیم،
پایین میایم تا کشورهای بالتیک بعدش از آلپ و فرانسه رد می‌شیم،
حدود دو ماه بعد برمی‌گردیم خونه.
و ما می‌خوایم دل به دریا بزنیم
و این سفر رو با موتورهای ۵۰ ساله کله‌شق
که دوباره جون گرفتن انجام بدیم.
موتورم داره یه صدای ناجوری می‌ده.
سوار بر یه موتور سیکلت سوم،
کلاودیو و مکس، فیلم‌بردارها هستن.
و بچه‌ها دوربین‌های خاطره‌نویسی شخصی هم همراه خودشون دارن.
من و راس با یه گروه کوچیک و دو تا کامیون برقی دنبالشون می‌کنیم.
و فقط وقتی لازمه به هم می‌رسیم.
پس این تابستون، اروپا زمین بازیمونه.
وای!
و قراره به دل جاده بزنیم و ببینیم تو راه چی پیدا می‌کنیم.
لعنتی!
خوبی؟
وقتی حس کردم موتور داره از دستم در میره، با خودم گفتم: "کنترلش دستمه، کنترلش دستمه."
ولی بعد دیدم نه.
خب آره.
فکر کنم جدول رو دیدم و حس کردم می‌تونم از روش بپرم بالا.
سوخت رو زمین می‌دیدم، شیشه...
صدای شکستن شیشه رو وقتی شکست شنیدم.
حالت خوبه؟
یهو افتادم رو زمین. واقعاً حس وحشتناکیه، مگه نه؟
وقتی دیدم اون تصادف داره اتفاق می‌افته،
با خودم گفتم: "ای وای، خدای من. خدایا تورو خدا هیچی نشکسته باشه.
تورو خدا، به خاطر خودش."
همه این چیزا داشت تو ذهنم رژه می‌رفت.
به پهلوم خورد. فکر کنم بعداً یکم کبود شم.
آره.
شبیه یه برآمدگی نبود. فقط شبیه یه لبه صاف به نظر می‌رسید.
فقط اعصاب خورد کنه.
ببین. بهتر نیست بریم تو اون گاراژ؟
عجب روزی داشتیم!
اون جدول رو ندیدم.
- به نظر من که صاف بود. - آره.
وگرنه، هیچ‌وقت از روش بالا نمی‌رفتم.
- می‌بینی... - یا خیلی بیشتر سرعت رو کم می‌کردم.
فقط کنترلم از دستم در رفت.
همینطوری شروع کرد به لق‌لق کردن و...
مثل اینکه گیر کنی و دیگه هیچ کاری ازت برنیاد، می‌دونی؟
- آره. - دقیقاً اوضاعیه که گیر افتادیم توش.
یه کم...
یه تصادف کوچولو.
- یه کم افتادم زمین. - یه قل خوردن کوچولو.
- اوه، ای بابا. باشه. خوبی؟ - آره.
- آره. نه، خوبم. - به نظر خوب میای.
پس چطور این خم شده.
شاید پات یا یه چیز دیگه.
- شاید. - شاید، نمی‌دونم.
- رفیق، حالت خوبه؟ - خوبم. آره، آره.
- نه، خوبم. - اوه، ای بابا.
- وحشتناکه. - وحشتناک بود.
وحشتناک بود چون به موتورم آسیب زدم. همینش وحشتناکه.
- ولی تو... خودت از لحاظ جسمی خوبی؟ - آره، آره.
فقط داشتم میروندم، و بعد...
بعدش افتادم زمین و بعدش با خودم گفتم، "ای وای!"
و بعد بلافاصله با خودم فکر کردم، "اوه نه. موتورمو نابود کردم." می‌دونی؟
فکر کردم شاید این پایان سفر با این موتور باشه.
فقط کلافه شدم.
ای وای. چه حس بدیه وقتی با موتور تصادف می‌کنی.
فقط خیلی احساس حماقت می‌کنی.
مثل پشیمونی آنیه.
ایناش.
خیلی از ایوان تحت تاثیر قرار گرفتم. اون فقط برگشت سوار موتور شد و ادامه داد.
و خیلی هم شانس آوردیم.
یک هفته پیش، از خونه‌ام توی اسکاتلند رفتیم
و حالا ما تو جنوب دانمارک هستیم
و داریم وارد بزرگترین شبه‌جزیره اروپا می‌شیم،
اسکاندیناوی.
از سوئد بالا می‌ریم، وارد نروژ می‌شیم
و امیدواریم بتونیم یه کمپینگ کنیم لابلای فیوردها.
فکر کنم فقط می‌خوام موتورمو به یه سمتی بگیرم و ببینم چی میشه.
فکر کنم یاد بچگیام می‌اندازه.
وقتی با دوچرخه‌هامون می‌رفتیم بیرون، و من عاشق اون بودم.
یه همچین آزادی و لذتی هست که خیلی کم تجربه‌ش می‌کنیم.
قبل از اینکه دانمارک رو ترک کنیم، داریم می‌ریم
به حومه کپنهاگ.
می‌خوایم به دوستامون در یونیسف سر بزنیم.
چون اونا بزرگترین مرکز توزیعشون رو اینجا دارن.
هم ایوان و هم من سفیر یونیسف هستیم و خیلی بهش افتخار می‌کنیم.
یونیسف از وقتی "لانگ وِی راند" رو انجام دادیم، بخش مهمی از زندگی من بوده.
در طول ۲۰ سال گذشته، من همه جای دنیا بودم،
و از پروژه‌هایی که یونیسف حمایت می‌کنه، دیدن کردم.
- سلام. - سلام.
سلام.
به بزرگترین انبار بشردوستانه در جهان خوش آمدید.
پس ما درست کنار بندر اینجا هستیم.
آره. ما بخشی از یه محیط معاف از مالیات هستیم.
- متوجه‌ام. - پس کالاها اینجا میان،
اونا وارد اروپا نمی‌شن، مستقیم میرن داخل انبار.
و از این انبار، به همه جای دنیا پخش میشن.
هر چیزی که تو دنیا دیدیم،
اون همه جعبه بزرگ، از همین مرکز غول‌پیکر میاد.
یا خدا!
این باورنکردنیه.
- به اندازه‌اش نگاه کن. وای. - ببین تا کجا رفته پایین.
باید آماده باشیم وقتی یه وضعیت اضطراری پیش میاد
- که لوازم رو برای بچه‌ها بفرستیم. - آره.
فوق‌العاده‌ست کاری که اینجا می‌کنید. و این حجم کار...
همه اینا هدیه دولت دانمارکه.
کل این انبار، با این همه ربات، این تکنولوژی،
- هرچی که می‌بینی. - واقعاً محشره.
عاشق این ربات‌ها هستم.
تماشای کار کردنشون خیلی عجیبه.
حواست به لیفتراک‌ها باشه، اوکی؟
وای، اونو ببین.
- چه رقصی! - قشنگه.
خب، این خط بسته‌بندیه که اینجا می‌بینید.
امروز می‌تونیم بسته‌بندی کنیم
بعضی از اجزای کیت‌های رشد اولیه کودک رو.
اسباب‌بازی‌های چوبی و دفترچه‌ها.
- و این می‌ره... - همونجا.
- اونجا. - آره.
- باشه. - دقیقاً همینطور.
فقط جالبه ببینی همه اینا واقعاً از کجا میاد.
خیلی باحاله.
وای نستا. ادامه بده.
من برای کارهای تکراری ساخته شدم، می‌دونی؟
- می‌تونم انجامش بدم. - آره؟
می‌تونم ساعت‌ها انجامش بدم. خیلی هم خوشحال می‌شم.
چیزی که در مورد این یکی دوست دارم اینه که، ۴۰ تا دانش‌آموز رو پوشش می‌ده.
- پس ۴۰ تا بچه میرن مدرسه. - آره، واقعاً فوق‌العاده‌ن.
همونجا.
درست مثل موتور می‌مونه. این پایینه.
باشه. ما عادت داریم این سریع باشه.
و اون یکی کُند.
- نه، بالا و پایین نداره. - آره.
- اون یکی یه کم سریع رفت. - اون برد بود، رفیق.
- انجامش دادی، آره. - آفرین.
- باشه. - خیلی ممنون.
- فوق‌العاده‌ست. آره. - آفرین بچه‌ها.
یکی از پرافتخارترین چیزاییه که تو زندگیم داشتم،
اینه که با یونیسف همکاری می‌کنم.
دیدن اون سر کار، اون انبار بزرگ واقعاً فوق‌العاده بود.
وای، مغزم سوت کشید.
داریم کل این میدون رو دور می‌زنیم، ایوان؟
آره.
جک وسط داشت روی زمین کشیده می‌شد تو میدون.
فکر کنم اون تصادف بیشتر از چیزی که فکر می‌کردیم آسیب زده.
- درباره‌ی...ت گفته بودی. - آره. این سمت.
- جک. آره، می‌بینم. - این طرف.
شاید اون جایی که پاتو می‌ذاری یه کم خم شده.
شاید اون جلوشو گرفته.
فکر کنم باید بذاریمش رو جک وسط
- بعد موتور رو به چپ فشار بدیم. - فهمیدم. آره.
دانمارک و سوئد با پل اورسوند به هم وصل می‌شن،
که یه چیزی حدود هشت کیلومتر طولشه.
الان داریم از پل رد می‌شیم.
این همون پله که تو سریال "پل" بود.
اینم آهنگش، بزن بریم! ایناهاش پل اون بالاست.
- چارلی! - فوق‌العادست، نه؟
پس فکر کنم مرز بین این دو تا پایه باشه، درسته؟
پایه اول دانمارکه و دومی سوئد.
برمی‌گرده به اول
به سوئد خوش آمدید.
سلام، سوئد.
در مورد این کلوب موتور سواری محلی شنیده‌ایم.
امیدوارم اینا بتونن به تعمیر موتور ایوان کمک کنن.
سفرتون روی پل چطور بود؟
داشتم از پل رد می‌شدم، آهنگ می‌خوندم...
خیلی خوب بود.
- مال خودته؟ - آره، مال خودمه.
این چیه،... ۳۵۰؟
- نه، یه موتو گوتزی نوادا مدل ۹۶ ئه. - اوکی.
- ۷۵۰ ئه. آره. - ۷۵۰؟ وای!
- خدایا، شبیه اون کوچیکه‌هاست. - ولی من تازه بازسازی‌اش کردم.
خب، عالی انجامش دادی. حرف نداره، محشره.
- عالی به نظر میاد. - عاشق رنگ باک بنزینشم.
- ممنون. - وای.
این موتور تمام زندگی منه.
فقط با همین موتور می‌تونم این سفر رو تموم کنم.
- دو سه تا مشکل داره. - آره؟
چراغشو کوبیدم و این بست یه کم عقب رفته.
- می‌بینی، یه کم خم شده عقب. - آره. اگه یه...
- یه میله، و سعی کن که... آره. - آره. بکشیش عقب؟
گرفتیش؟
وایسا. یک، دو، سه. آها.
هیچیش این موتور کوچیک نیست.
می‌دونی؟
- من انجام بدم؟ - انجام بده. بزن.
اگه خرابش کنم، نمی‌خرمش.
یه ضربه بزن. آره، خوبه.
می‌گم تمومه.
- یکی دیگه برای شانس. - آره، یکی دیگه.
بهتر شد. کار می‌کنه.
خوبه.
ممنون. و فقط یه چیز دیگه، باد برای لاستیک عقبم داری؟
- آره، البته. - همین بود.
کار این بچه‌ها رو دوست دارم.
هر کی مشکل داشته باشه، به هم کمک می‌کنن.
حرف نداره، ممنون.
تو هم اینجا باید دیوار رو امضا کنی، ایوان.
همه‌شون یه جایی دارن که باشن. با هم میرن موتورسواری، میرن ماجراجویی.
مثل اسب‌سواری یا دوچرخه‌سواری یا هر چی که هست.
خب مردم معمولاً به خاطر رفاقت با هم این کارو می‌کنن.
و این چیزیه که توی این جامعه موتور‌سوارا انقدر قشنگه.
واقعاً در مورد همه اون... در هر جامعه‌ای همینه.
شریک شدن تو یه کاری که همه‌تون دوستش دارین.
- خوش گذشت. - آره، خیلی خوب بود.
باید اعتراف کنم، سوئد محشره.
قشنگه که از حیاط مردم رد می‌شیم.
واقعاً قشنگه.
حالا که موتورم رو درست کردیم،
فکر کنم باید یه کم هم وقت بذاریم برای خودمون.
داریم میریم تو جنگل. و لخت شیم.
بهم قول دادن که این یه سنت سوئدیه.
نگاه کن اینو.
- من ایوانم. - من کامیلام.
خوشحالم از آشناییت، کامیلا.
- این چارلیه. - چارلی. سلام.
خب ما اینجا این سنت رو داریم، یه کتری بزرگ آب داریم.
- میتونی یکی از اسکراب‌ها رو هم مخلوط کنی... - باشه.
...و بعد میتونی بری توی جنگل و همونجا لخت وایسی.
خب، این برگ‌های تازه درخت توسه.
پس فقط یه نمه از این برمی‌داری.
همون مقدار شکر و بعدش هم داری...
- همون مقدار روغن. - باشه.
پس اگه درخت توس رو داشته باشی، واقعاً به صابون نیازی نداری.
- نه؟ - باشه.
- باشه، بریم. - یه کم سابش بده.
بیا، تو شکر رو بریز.
خوب قاطی کن.
- حرکت خوبی بود. - مرسی رفیق.
- همه چیز تو مچ دستشه، نه؟ - تو مچ دست، آره.
وقتی این تموم بشه، ما آبی میشیم و با این کلاه‌ها شبیه اسمورف‌ها میشیم.
- همون مقدار روغن. - خیلی خوب درستش کردیم.
پس این رو اینجا استفاده می‌کنیم.
- نه، بیرون. - نه. بیرون.
داخل صابونه.
داخل صابونه. باشه، من می‌دونستم.
- عالیه. بله. - فقط داشتم مطمئن می‌شدم که می‌دونستی.
این برای چارلیه که قسمت خصوصیش رو تو یه کیسه کوچیک بذاره.
- قسمت خصوصی. - آره. قسمت خصوصی.
این واقعاً داغه.
اینجا بدنم رو با یه صابون کاج میشورم.
فکر نکنم اجازه داشته باشی اون تیکه رو ببینی، کلودیو.
اون شخصیه‌.
طرفدارات قراره از دستت حسابی ناامید بشن.
این کنه نیست که، هست؟ اونجا.
نه.
- خیلی هم تیزه. - من واقعاً خنگم.
چرا اینقدر پایینه؟
بیا یه نگاهی بهش بندازیم. ببینیم علامتی داره؟
- آره. یه علامت کوچیک به نظر میاد. - یه برآمدگی کوچیک داره میاد بالا.
پس الان داریم می‌پریم توی آب سرد.
باشه. یکی دیگه؟
یکی دیگه. خب... باشه.
باشه، کافیه.
- باشه. - خیلی خوب.
باشه، کلودیو، فقط می‌خوام یه خورده اصلاح...
A می‌خواهید... از کمر به بالا هستید؟
اینجا از کمر به بالا هستی؟
- بله. - - بله. مطمئن می‌شم.
اوه، نه.
اساساً داریم شکر و روغن رو به بدنمون می‌مالیم.
حالا...
به همین سادگی کنده نمی‌شه.
اصلاً کنده نمی‌شه.
باشه، خب. پس بعدی چیه؟
- الان میام. یه لحظه وایسا. - نه، چارلی.
اصلاً کنده نمی‌شه. ببین.
یه دفعه احساس می‌کنم حسابی لختم.
- لختی، برای همینه. - اوه، خدایا.
ما همین الان از سونا بیرون اومدیم. خیلی باحال بود و فقط یه لیف و صابون!
مردونه. فکر می‌کنم توی کل ماجرا حسابی مردونه رفتار کردیم.
عالی بود. خیلی بهترم.
ولی دارم از گشنگی می‌میرم.
آره. این عالیه.
بیاید و خودتون بردارید، رفقا.
خنده‌داره، ما خیلی وقت‌ها واقعاً نمی‌دونیم قراره چی ببینیم.
و چیزی که بهمون راجع به این مکان گفته شده بود این بود که that it was sort of quirky place to stay. یه جای عجیب و غریب برای موندن بود.
واقعاً عالیه.
یه خورده مزه می‌کنیم.
مزه خوبی داره؟
- گرفتی؟ - عالیه.
- هی، رفیق. - هی، رفیق.
- چطوری؟ - خوبم. تو چطوری؟
- برگرد سر کار. - باز داری قهوه دم می‌کنی؟
اون قهوه قبلی ساعت سه بود، مثلاً.
3:30. ساعت سه و نیم.
خب، من نقشه کاغذی بزرگمو دارم.
می‌تونیم نقشه رو بیرون روی اون میز بیاریم.
اونجاست، تخته نقشه.
کلودیو. صبح بخیر، چطوری؟
امروز...
- 150? - ۱۵۰؟ - امروز اونقدرها زیاد نیست.
پس ما هستیم...
ما تقریباً همین حدودیم.
هامپ... هالمستاد.
فکر می‌کنم تقریباً اونجاییم.
و امروز باید از گوتنبرگ بریم بالا تا حدود اینجاها.
و بعدش یه جاهایی کنار ساحل هست که اون خانم رو می‌بینیم.
خانم جلبک‌فروش و خواننده، فکر کنم.
فکر کنم از اون طرف میریم بالا، فکر کنم.
آدم فکر می‌کنه شاید تو ژوئن یه ذره آفتاب ببینیم،
ولی این آب و هوا افتضاحه.
طبق پیش‌بینی برای چند روز آینده خیلی بی‌رحمانه‌ست.
عناصر طبیعی رو به معنای واقعی روی موتور حس می‌کنی.
احتمالاً بدترین روز بارونی که داشتیم.
فقط داره می‌کوبه پایین.
می‌خوای وایسیم؟
باشه، بیا یه قهوه‌خونه پیدا کنیم.
باشه دیگه.
- اونجا کجاست؟ - بریم یه امتحانی بکنیم؟
آره. شبیه قهوه‌خونه‌ست.
کاش قهوه داشته باشه.
شبیه بستنی‌فروشیه، تنها چیزی که لازم نداریم.
- قهوه نداره. - نه، قهوه نداره.
توت‌فرنگی.
خیلی قشنگه. این ولووی توئه؟
واو، چقدر پایینه.
پس تازه دوباره مد شده؟
آره، بین جوونا خیلی محبوبن.
آره.
و این یعنی چی؟ یعنی تو راننده تازه‌کاری؟
آره، خیلی آروم میره.
- سی کیلومتر در ساعت. - آها.
- سی کیلومتر در ساعت؟ - آره.
فهمیدم.
و چند سالته؟
- هفده. - هفده.
ولی می‌تونی رانندگی رو از پانزده سالگی شروع کنی.
- پانزده سالگی؟ - آره.
چرا فقط سی کیلومتر در ساعت میره؟
چون می‌تونی از پانزده سالگی برای این ماشین گواهینامه بگیری.
و بعدش موتور ماشین محدود شده یا همچین چیزی.
- آره. - یه جعبه کوچیک روش داره.
- آره، یه جعبه کوچیک جلوش. - که نذاره سرعت بگیری.
بلندگو داره. نگاه کن اندازه بلندگوهاشو.
پس فقط می‌تونی یه نفر رو سوار کنی.
پس اجازه نداری کسی رو عقب سوار کنی؟
آره.
واو!
این رو ببین.
تو کل بدنم حسش می‌کنم.
- فقط مواظب باش. - مواظب گوشات باش.
می‌خوای بعد از بیست و دو سالگی هنوز شنوایی داشته باشی. به دردت می‌خوره.
- چی گفتی؟ - چی؟
اینم دو تا از این تیپ نوجووناست. نگاه کن.
و همه این برچسب‌های بزرگ رو پشتشون دارن.
خیلی باحاله.
عجیبه ولی سوئد از هر کشور دیگه‌ای تو دنیا جزیره بیشتری داره.
و زندگی مردم اینجا با دریا گره خورده.
داریم میریم یه روستای ماهیگیری تو ساحل غربی.
پس قراره با یه خانمی ملاقات کنیم که از دریا خوراک جمع می‌کنه.
و انواع مختلف جلبک دریایی رو جمع می‌کنه
و باهاشون غذا درست می‌کنه.
امیدوارم الان بارون بند اومده باشه یا خشک بشه، ایشالا.
من فقط از دیدن مناظر مختلف
و بودن توشون خیلی لذت می‌برم.
و بعدش جنبه دیگه قضیه مردمی هستن که اونجا زندگی می‌کنن
و آدم‌هایی که هیچ‌وقت باهاشون ملاقات نمی‌کردی، می‌دونی؟
فکر کنم همونجاست، آره فکر کنم.
اوهان، اونجاست. عالیه.
- اینجا خیلی قشنگه. - وای. محشره.
- می‌فهمم چرا اینجا رو اینقدر دوست داری. - آره.
من عاشقِ...
اینجا یه مجمع‌الجزایر خیلی خوبیه.
خیلی باریکه و خیلی پناهگاه خوبیه.
- و ما اینجا آب جزر و مد نداریم... - وای.
...و جریان‌های قوی هم نیست.
داشتم فکر می‌کردم که می‌تونیم یه نگاهی به جلبک‌ها بندازیم
- و یه کم جمع‌آوری کنیم. - باشه.
سرشار از عناصر کمیاب و آنتی‌اکسیدان‌هاست...
- واقعاً؟ - بله، همینطوره.
و بعدش می‌تونیم آشپزی کنیم.
- پس... - شما فقط با جلبک دریایی آشپزی می‌کنید؟
- خب نه. - نه. نه.
نه، فقط با جلبک نه.
سالاد جلبک دریایی.
- سالاد جلبک دریایی. آره. - من سالاد جلبک دریایی دوست دارم.
باشه، بزن بریم.
آب حدود ۱۵ یا ۱۶ درجه است.
خب اینجا جلبک سنگی داریم. می‌تونید نوک‌هاش رو بخورید.
باشه. میشه خام خورد؟ همین الان؟
آره، میشه خام خورد.
بذار امتحان کنم.
مزه دریا میده.
این جلبک اره‌ایه.
ضد همه‌چیز.
ضد پیری، ضد التهاب.
من از ضد پیریش خوشم میاد.
این جلبک روده‌ایه.
و اینو خام با بشقاب می‌خورید.
پس قراره با ماهی روغن این کارو بکنیم.
وسایل خیسمون رو کجا بذاریم؟ همینجا جلو؟
- اینجا؟ باشه. - شاید بتونید اینجا آویزونش کنید.
باشه.
فکر کنم بریم داخل آشپزی کنیم.
- بله. بله، قطعاً نه بیرون. - نه بیرون.
- فکر نکنم بیرون... - نه.
- ...جای مناسبی باشه. - نه.
چه خوبه.
من قبلاً کتابدار بودم.
و کتابدارها خیلی خوب خودشون چیزها رو یاد می‌گیرن.
- تو یه پری دریاییِ کتابداری. - آره.
- خیلی خوبه. آره، قشنگه. - کلمه قشنگیه.
عاشق ماهی‌ام.
- خب، من همه جور غذایی دوست دارم. واقعاً هر چیزی. - منم همینطور.
عجیب‌ترین چیزی که تا حالا خوردی چی بوده؟
تو مغولستان ما دنبلان گوسفند خوردیم.
می‌خوای آجیل بخوری؟
آجیل؟
وای خدای من.
و اونا رو تو یه دیگ بزرگ، ۲۰۰ تاشون رو آبپز کردن.
- من مال خودم رو خوردم. - تو مال خودت رو خوردی.
من نتونستم مال خودم رو تموم کنم.
رفت پایین، برگشت بالا.
مال منم نزدیک بود برگرده، آره.
بی‌صبرانه منتظر سرگرمی امشبم.
نوازنده‌ها باید به زودی اینجا باشن.
همه چی باید همزمان آماده باشه.
ماهی و جلبک دریایی و هیچ چیزی نسوزه.
این یه غذای سبک خواهد بود، اما خوبه.
این مال منه.
تو می‌تونی سالاد رو برداری.
- سلام. هی. - سلام. سلام.
من ایوانم.
- فلیشیا. از دیدنت خوشبختم. - از دیدنت خوشبختم.
ببخشید. از دیدنت خوشحالم. باعث افتخاره.
- خوشبختم. - تو ون زندگی می‌کنین؟
آره، ما الان ماجراجویی با ونمون رو شروع می‌کنیم
- برای تابستون. - آره.
- کجا می‌رین؟ می‌دونین؟
یه خورده همه جا.
ما تو یه ماجراجویی موسیقیاییِ یهویی هستیم.
مثلاً یه...
آره، هر جا که می‌ریم، ساز می‌زنیم، یه همچین چیزی.
- چه خوبه. - آره.
ما خودمون هم ماجراجویی‌های یهوییِ عجیب و غریبی داشتیم.
گرسنه هستین؟
- بله. - بیاین ببینین، ما همین الان اینا رو درست کردیم.
- شما اهل کاستاریکا هستین؟ - آره.
- واقعاً؟ - کاستاریکا؟
و این اولین روزتونه تو سوئد.
اولین روزتون تو سوئد؟
- وای. اوه خدای من. - چقدر جالبه.
وای.
- ای وای. - هر روز همینطوره.
چون غذا خوردید، حالا باید برامون برنامه اجرا کنید، به قول معروف.
- آره، برای همه.
چه دلنشین.
این خیلی قدرتمنده.
وای.
- خیلی قشنگ می‌خونی. صدای دلنشینی داری. - واقعا زیبا بود.
ایوان فوق‌العاده موزیکاله.
من و همسرم خیلی وقتا برای پسرمون یوکللی می‌نوازیم.
می‌دونم، می‌دونم
تو مالِ
یکی دیگه شدی
اما امشب
تو مال منی
عالی بودی.
- خیلی خوب بود. - عالی بود ایوان.
- ممنون. - خیلی دلنشین بود.
غذای خوشمزه‌ای بود.
خیلی دختر خوبی بود. واقعا از بودنش لذت بردم.
و یه آشپز فوق‌العاده.
یه زوج اومدن، یه آقا از کاستاریکا بود، خیلی باحال بود و خانمه هم محلی بود.
و اونا هم چندتا آهنگ برامون خوندن. به قول معروف، شامشونو با آوازشون دادن.
آهنگ‌های قشنگ و بی‌نقصی خوندن.
و ایوان هم اون یوکللی کوچیکو درآورد و یه آهنگ واقعاً عالی خوند.
واقعا، واقعا... اون خیلی بااستعداده و من عاشق صداشم.
صبح بخیر. صبح بخیر به همگی.
دیروز یه خورده روز دلتنگی بود، دلم برای دخترام تنگ شده بود
و مری و بابام.
امروز صبح بیدار شدم فکر کردم تو قایقم.
یادم نمی‌اومد کجا داریم میریم یا...
چرا تو این قایقم. به هر حال، ما تو قایق نیستیم.
پس ما الان تو این منطقه هستیم.
و امروز قراره بریم بالا به نروژ.
بالا میریم، بعد از اینجا عبور می‌کنیم، فکر کنم جنوب اسلو.
این موتورو حدود ۱۲ ساله که دارم.
و تازه با این سفر یاد گرفتم،
که چطور بهتر ازش مراقبت کنم.
دارم پایه جک وسطمو درمیارم،
چون هر وقت تو پیچای چپ می‌پیچم،
پایه جک وسط روی... فقط تو میدون کشیده میشه.
اما حس خوبی نیست، واسه همین دارم درش میارم.
و من اینجا واقعاً دارم کمک می‌کنم.
- چارلی داره کمک می‌کنه. اون... - فکر نکنم بتونه بدون من این کارو بکنه.
- اون حمایت روحیه. - حمایت روحی.
وایسا. وایسا.
وایسا.
فقط یه کم تکونش بده، رفیق. یه کم تکونش بده.
آره، آره.
انگشتات خوبن؟
آره.
آره. آفرین.
باشه.
- اوه، ای وای. خوبی؟ - آره.
- خوبی؟ - آره، آره.
احتمالا، حدود سه کیلو از وزن موتور کم شده. آره.
- ممنون، چارلی. - خواهش می‌کنم.
امروز روز پدره.
مری اینو از لوری کشیده، که واقعا قشنگه.
پسر کوچولوم که خیلی دلم براش تنگ شده.
دخترا که خیلی دلم براشون تنگ شده.
- امروز روز پدره. - می‌دونم.
- وای، اون پل رو نگاه کن. - دو تا پل، دو تا پل!
خیلی قشنگه.
داریم میریم نروژ برای یه کم ماجراجویی.
من پایه‌ام، که خوبه.
نروژ هفتمین کشوره تو سفرمون.
و بندر هورتن جاییه که نروژی‌ها خیلی از کشتی‌های جنگیشونو ساختن.
بریم چند تا زیردریایی ببینیم.
اینم زیردریایی.
فکر کنم باید پارکش کنیم درست جلوش.
من از سال ۷۷ تا ۸۵ دریانوردی کردم. هشت سال.
- چهار سالش کاپیتان بودم. - وای.
- وای، خب. تو دوران جنگ سرد؟ - آره.
این زیردریایی تو شمال فعال بوده،
جایی که نروژ با روسیه مرز مشترک داره، تو دریای بارنتس.
یه منطقه دریایی که تا به امروز هم به شدت گشت‌زنی میشه.
خب، البته این در اضافه شده.
خب.
وای. این بوی یه لنکستر قدیمی میده یا یه همچین چیزی.
بوی یه هواپیمای جنگی قدیمی میده.
- آره. خب... - آره. وای.
پریسکوپ، البته.
یاد ریچارد هریس افتادم.
اوه، آره.
"هیچکس متنفر نیست..." نه، اون جک هاوکینزه.
- "هیچکس به اندازه من از این جنگ متنفر نیست." - "به اندازه من."
راحت میشه سرت بخوره... همین الان سه بار این کارو کردم.
پریسکوپ پایین.
باتری‌ها.
نود تُن. اسید سرب.
- نود تُن؟ - نود تُن.
- تمام طول زیردریاییه؟ - آره. اساسا آره.
و برقی کار می‌کنه که ساکت باشه؟
مهم اینه که سکوت حفظ بشه.
میتونی صدای همه قایق‌های دیگه رو بشنوی...
و بعد... وقتی نزدیک‌تر میان.
- مثل تو فیلما. - آره. کاملا.
آره، با ما حرف زدی درباره گشت‌زنی نزدیک روسیه.
آیا این هنوزم امروز اتفاق میفته با...
کاملا. روس‌ها باید، بذار بگم،
تا مطمئن شن که کنترل دارن تو... تو چیزی که اونا حیاط خلوت خودشون می‌دونن.
و این حیاط خلوت جاییه که... فعالانه داریم گشت‌زنی می‌کنیم.
- اینجا حیاط خلوت اوناست و اینجا... - آره.
- ...حیاط جلوی ماست. - درسته.
اتاق اژدر.
پس اینجا برای فرستادن نیروها بود.
- اونها می‌خزیدن اون تو؟ - می‌خزیدن تو. دو سه نفر.
و ما پرش می‌کردیم... لوله رو با آب پر می‌کردیم،
فشار رو متعادل می‌کردیم و دریچه جلو رو باز می‌کردیم
و اونا شنا می‌کردن بیرون و کارشون رو انجام می‌دادن.
من می‌تونم؟
محاله!
اونو درش بیاریم و تو رو بذاریم توش؟
نه قربان. نه.
این قابل قبول نیست.
باید اون تو دراز می‌کشیدی وقتی پر از آب می‌شد؟
- آره. آره. - توی تاریکی.
توی تاریکی.
بهت بگم، من آروم آروم یه کم... یه جورایی، می‌دونی...
- اون تو تنگنا؟ آره. - آره، یه کم.
ما رو ببر خونه، ناخدا.
یه خار رفته تو کونم.
می‌خوای یه نگاهی بندازم؟
- بعداً انجامش می‌دیم. - شاید بعداً تو چادر.
با موچین.
بعد از چک کردن کنه‌ها.
بعد از چک کردن کنه‌ها، آره.
چک کردن کنه‌ها مهمه.
- هیچ‌چیز خنده‌دار نیست. - هیچی.
- مثل چک کردن بیضه‌ها. - آره.
باید همیشه... خب، باید، مگه نه؟
- بیضه‌هاتو چک کنی. آره. - صد در صد باید انجام بدی.
نروژ یه حس خیلی آشنایی داره.
حس اسکاتلند رو میده.
می‌خوایم ببینیم می‌تونیم اینجا چادر بزنیم یا نه.
ایوان عاشق چادر زدنه.
نه خودِ عمل چادر زدن،
بلکه فقط آزادی‌ای که بهت میده، من خیلی دوست دارم.
من از همه بیشتر نسبت به چادر زدن اکراه دارم.
از این ور بریم.
ببخشید.
از اون ور میرم چون اون سرش تیزه.
مکس، قبل از اینکه اون بالا بره، چادر منو می‌گیری؟
من یه کم تشویق بیشتری لازم دارم تا ایوان.
پس... باشه، آره.
کلودیو.
وقتی چادر می‌زنی، خیس و سرد بودن سخته.
این بالش منه برای سر خسته‌ام.
اوکی. تموم شد.
من آماده‌ام.
خب، اینم لوبیا و گوشت خوک اعیونی!
پاستا اورزو بلونز.
"درشو بذار و ۱۵ دقیقه بذار بمونه.
دوباره هم بزن. نوش جان!"
خب.
اون وکیلمه که داره دنبالم می‌گرده، ایوان.
- آره. - نیستم. باشه؟
باشه، همه آروم باشید.
فقط آروم باشید.
حالا...
آها، شد. نگاه کن.
هی، آنوک! چطوری؟
یه دختر خوب زنگ زده بگه...
- روز پدر مبارک. - عشق من.
خیلی بهمون خوش می‌گذره تو سفر، می‌دونی.
زنم اینا رو یواشکی گذاشته تو خورجینم.
امروز روز پدره.
"برای دخترای مورد علاقه و بزرگتر و کوچیکت.
خیلی دلمون برات تنگ شده و امیدواریم که داری بهترین زمان ممکنو می‌گذرونی.
بی‌صبرانه منتظریم برگردی.
دوستت داریم، دلمون برات تنگ شده. سالم برگرد خونه.
با عشق، کینوارا و دون."
آب منم الان جوش اومد.
- نگاه کن چارلی. - آره.
- با اون کتری کوچولوت. - زیاد طول نکشید.
خلاصه، داریم شام درست می‌کنیم.
وقتی رسیدی به... کجا داری میری؟ کجا داری میری؟
- اوه، لعنتی! آبم ریخت. نه! - اوه، نه.
- نه. - همه‌ی آب جوشم ریخت.
اوه، نه، نگاه کن.
اوه، نه!
بهت زنگ می‌زنم. باشه آنوک.
- باشه. - دوستت دارم.
چقدر رو اعصاب بود. باشه، بازم درست می‌کنم.
بهتره دوباره شروع کنم.
- آب بیشتر داریم اینجا؟ - آره.
چند تا بطری گذاشتی توش؟
فکر کنم این... فکر کنم این آبلیمو گازداره.
بیا، نگاه کن. خودت خریدی.
برو...
اوه، آره.
اولین شبمون تو نروژ و ببین کجا هستیم.
ما تو بهشتیم.
آسمون اینجا اولش آبی بود،
پس اون هوا انگار داره میاد سمت ما.
و اونایی که اون پشت تپه ها می‌بینی، خیلی خوب به نظر نمی‌یاد...
خیلی اوضاع خوب نیست.
ولی اوه خدای من، چه جای قشنگی!
پس، ساعت یک نصف شبه.
داره حسابی بارون می‌یاد.
خیلی پر سر و صداست.
صدای خروپف از بغل میاد.
سعی کن یه کم بخوابی.
همین بغله.
اون استارت موتوره.
و بعضی وقتا... همینجوری گیر می‌کنه
و باید با یه چکش یا سنگ بزنیش.
معلومه، آره.
هی، می‌خوای... می‌خوای تو بزنیش؟ بعد من استارت بزنم.
- حاضری؟ - آره.
فکر کنم وقتی با چارلی کار سخت میشه،
واقعاً هوای همو داریم.
زنده شد! زنده شد!
این موتورا عالین. کاملاً مکانیکی‌ان.
هر چیزی رو میشه روشون درست کرد.
مثل یه مشت استخوون صدا میده.
انگار صداش میگه، "من امروز خوشحال نیستم.
کمپینگ دوست ندارم. می‌خوام برم هتل."
یه کم خنده‌داره، تعطیلات تابستونی اسکاندیناوی.
الان دیگه تقریباً شده یه شوخی تکراری که ما هر وقت می‌خوایم بریم و...
بارون بزنه.
داریم میریم بالا، سمت کوه‌های نروژ.
جایی که بهمون گفتن مناظرش فوق‌العاده‌ست.
وای، چقدر رودخونه بزرگیه.
حجم آبش.
حدود ۱۳۰ مایل جاده کوهستانی وحشی جلومونه.
تا برسیم به روستای دورافتاده لیسه‌بوتن.
تا حدود ۴۰ سال پیش که این جاده ساخته شد،
تنها راه رسیدن به اونجا با قایق بود.
درست مثل اسکاتلنده ولی با کمی آمپر اضافه.
چطور جرئت می‌کنی؟
وقتی گفتمش، قصدم این نبود. فقط...
داری میگی اسکاتلند به آمپر نیاز داره.
- بگذریم. - من فقط زیادی هیجان‌زده شدم.
فوق‌العاده زیباست.
خیلی بالا هستیم و هوا خیلی سرده.
اینجا رو ببین.
خیلی قشنگه. خیلی زیباست.
همینه. واسه همین اومدیم.
بیست و هفت پیچ تند.
اوه پسر. بریم که رفتیم.
با این لاستیکا ترسناکه.
عاشق جاده‌های پیچ در پیچم.
آره.
عالیه!
خوشحالم که دیگه اون پایه وسط رو ندارم.
خیلی زیباست.
می‌دونم اینجا یه جای فوق‌العاده برای موتورسواراست،
اما شنیدم جای محبوبی برای معتادای آدرنالین هم هست، چارلی.
حالا می‌بینی از کجا می‌پرن. نگاه کن، اون بالا.
وای خدا. مو به تنم سیخ میشه.
پس انگار یه آدم با لباس بال‌دار می‌خواد از اون صخره بپره پایین،
توی هوا پرواز کنه و از وسط اون تابلو یونولیتی رد بشه و خردش کنه.
۳۰ ثانیه دیگه می‌پره.
۳۰ ثانیه دیگه می‌پره. باشه.
آماده شین برای پرش.
- می‌بینیش لبِ صخره؟ - آره.
کاش عینکم رو آورده بودم. کجاست؟
- درست بالا بالاست؟ - نه، آره.
- تو ندیدیش؟ - همین الان گفتم که آره.
چارلی، نکن...
آبی نفتی پوشیده؟
نه. اصلا نمی‌دونم.
- خب بچه‌ها. وقتشه! - باشه.
سه، دو، یک.
اونهاش، رفت! وای خدای من.
- گمش کردم. اونهاش. - اونجاست.
باورنکردنیه، نه؟
داره صاف میاد طرف ما، ایوان.
واو!
دقتش رو ببین.
محشر بود!
- وای خدای من. - یا خدا.
واقعاً انگار آدم‌ها دارن پرواز می‌کنن.
- واو! تو یه چشم بهم زدن تموم شد. یعنی... - واقعاً عالی بود. آره.
وای خدای من.
هنوزم وقتی می‌پری پایین استرس می‌گیری؟
هر بار، می‌ترسم.
آره. و از این ترس استفاده می‌کنم تا هوشیار و بیدار باشم.
آدرنالین باعث می‌شه که، مثلاً، روی کاری که باید بکنم، تمرکز کنم.
پس من... یه هدف اونجاست، باید این هدف رو بزنم.
واقعاً خارق‌العاده بود.
می‌تونستی دستت رو دراز کنی و لمسش کنی، انقدر نزدیک بود.
یه آدم داشت به سمتمون پرواز می‌کرد. باورنکردنی بود.
مغزم نمی‌تونست درست هضمش کنه.
لازم نیست برگردیم بالای کوه.
بهترین راه برای اینکه دوباره به جاده برسیم، کشتیه.
بعدش می‌تونیم ادامه بدیم به سمت طبیعت وحشی شمال نروژ.
اولین قایق‌سواری‌مون تو آبدره.
- روزای باحالی می‌شه. - آره، عالی می‌شه.
یه کم بیشتر از یک سال پیش، ایده این مسیر به سرت زد، ایوان.
و الان داری انجامش می‌دی.
یه خط قرمز روی نقشه بود.
منظره‌های کاملاً خیره‌کننده.
تاحالا همچین سفر دریایی‌ای رو تجربه نکرده بودم.
واقعاً لذت می‌برم از اینکه ببینم دنیا چقدر قشنگه.
و اینکه حس می‌کردیم مال خودمونه.
انگار بخشی ازش بودیم و حق داشتیم اونجا باشیم.
فکر می‌کنی مشکلی پیش اومده، چارلی؟
یالا، عزیزم!
موتور دیروز حسابی خیس شد.
بزن بریم، بچه‌ها. داره برف میاد. داره حسابی برف میاد!
همین رو کم داشتیم.
باسنم حسابی بی‌حس شده.
آخه، نروژ دیگه!
همه جور هوایی رو داریم.
خب، می‌دسامر مبارکت باشه، چارلی.
- می‌دسامر تو هم مبارک. - مرسی، رفیق.
خوبی، چارلی؟
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.