..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
طی ۲۰ سال، و سه ماجراجویی فوق‌العاده،
به بعضی از دورافتاده‌ترین گوشه‌های دنیا سفر کرده‌ایم.
این ماییم تو جاده، چارلی. این ماییم تو راه، رفیق.
اما هیچ‌وقت درست و حسابی کشورهای دم دستمون رو نگشتیم.
- خب، رفتیم! تو اروپا. - بزن بریم!
پس، این تابستون داریم یه دور فوق‌العاده رو با موتور می‌زنیم
تو ۱۷ تا از نزدیک‌ترین کشورهای همسایه‌مون.
از خونه‌م تو اسکاتلند شروع می‌کنیم، و می‌ریم به قاره،
از کشورهای اسکاندیناوی می‌ریم بالا، و وارد مدار قطب شمال می‌شیم،
پایین به بالتیک، قبل از اینکه راهمون رو از آلپ و فرانسه کج کنیم،
و حدوداً دو ماه بعد برگردیم خونه.
و می‌خوایم به سیم آخر بزنیم
با رفتن این راه با موتورهای قلق‌دار ۵۰ ساله
که یه جون تازه گرفتن.
موتورم داره صدای ناجوری میده.
کنارشون، روی یه موتور سوم،
فیلمبردارها کلودیو و مکس هستن.
و بچه‌ها دوربین‌های شخصی خاطرات هم با خودشون می‌برن.
من و راس با یه گروه کوچیک و دو تا کامیون برقی دنبالشون می‌کنیم.
و فقط در صورت لزوم با بچه‌ها ملاقات می‌کنیم.
خب، این تابستون، اروپا زمین بازی ماست.
وای!
و می‌خوایم هر جا که راهمون برد بریم، و ببینیم تو جاده چی پیدا می‌کنیم.
- اینجا چقدر قشنگه. - آره.
باورنکردنیه،
منظره‌هایی که از وقتی وارد نروژ شدیم دیدیم.
عظمتش، انتظار نداشتم اینقدر باشکوه باشه.
- اینجا والهالاست، مگه نه؟ - آره.
می‌دونی، سرزمین خدایان.
الان دیگه حسابی راه افتادیم،
از اسکاتلند تا فیوردهای نروژ رسیدیم.
می‌خوایم به جزایر لوفوتن تو مدار قطب شمال برسیم
به موقع برای شب نیمه تابستان.
اما اول، یه راه دو روزه از کوه‌ها در پیش داریم،
به سمت شهر تروندهایم میریم،
با یه کمپ شبانه تو فورتون.
این یه جاده قدیمی دردسرسازه.
اگه ماشینی اومد، خبر میدم.
ارتفاع خیلی زیادی بالای این دیواره.
دیوارشم خیلی کوتاهه تازه. یعنی، می‌دونی...
فقط کافیه پرتت کنه پایین.
فکر کنم موتور چیزیش نشه.
ولی، می‌دونی، خودت مستقیم می‌افتی پایین.
هی بچه‌ها. حواستون باشه. یکی داره سبقت می‌گیره.
- روانی! - چی؟
یه ماشینه. خب، داره میاد.
می‌دونم. داره سبقت می‌گیره.
نگاه کن. داره اینور و اونور میره.
خیلی دلم می‌خواد از این یارو دور شم. خطرناکه.
وای خدا، نزدیک بود.
ببین، داره... ببین، رفت.
احمق.
این جاده‌ها خودشون به اندازه کافی خطرناکن.
اون یارو دیوونه بود.
کاملاً دیوونه.
باید وایسیم. یه قهوه بخوریم.
- این چیه؟ - اردوگاه وایکینگ‌ها.
می‌خوای یه نگاهی بندازیم؟ ببینیم یه...
می‌خوای ببینیم یه کافه هست؟
آره. باشه.
«تجربه وایکینگی»!
اون بهتر بود.
- سلام. حال شما چطوره؟ - سلام.
- خوشوقتم. - منم همینطور.
- سورین. - سلام. چارلی. خوشحالم می‌بینمتون.
این روستا مال چه دوره‌ایه؟
عصر وایکینگ‌ها حدوداً از قرن نهم تا یازدهم بوده.
- یازدهم. نه تا یازده. باشه. - نه تا یازده. باشه.
- این اون... - بذارمش سرم؟
- ایرادی نداره؟ باشه، بذار ببینیم. - آره.
- رو دماغم یه کم تنگه. - یه کم تنگه؟
آره. خوبه ایوان. خوبه.
شمشیر من البته یه کم فرق داره.
- مال من یه جورایی روشن میشه. - آره، یه ذره...
یه شمشیر لایت‌سیبر داری.
چی فکر می‌کنی؟
وایکینگ خوبی شدم؟
فقط نشون میده که چقدر تو درامز بدم.
استاد درامزم یه بار بهم گفت... گفت دارم پول مادرمو هدر میدم.
آره، واقعاً گفت.
در مورد وایکینگ‌ها زیاد می‌دونین؟ احتمالاً...
- با یکیشون ازدواج کردم. - واقعاً؟
خیلی انگلیسی صحبت می‌کنین. اهل کجایین؟
اسکس.
چه جوری سر از اینجا درآوردین که این کارو می‌کنین؟
خب، یه روز لب دریا بودم، داشتم سگم رو می‌گردوندم...
- آره.
...که یه کشتی وایکینگ اومد بالا.
و قبل از اینکه به خودم بیام، می‌دونین،
یه وایکینگ گنده اومد بیرون و منو انداخت رو دوشش.
- و... من اینجام.
- بله، اینجایین.
- همینه دیگه، می‌دونین. - وای.
و شما فقط دارین سعی می‌کنین راه برگشتتون رو پیدا کنین.
- همینه. - متأسفم.
خب، ما برتون می‌گردوندیم ولی موتورامون صندلی عقب ندارن.
- باشه. - پس همونطور که هستین گیر افتادین.
خب، حواستون باشه همه. عقب بمونین.
- ممکنه هر جایی بره. - عقب بمونین.
- مزخرفه. - آماده‌ای؟
- این رو ببین. - اون رو ببین. دقیقاً تو قرمزه.
- دمت گرم. - آره.
- عالی بود، چارلی. - خب، می‌دونی...
یه بار دیگه. یه بار دیگه.
- ورزش من نیست، نه؟ - یالا. بریم از اینجا.
اون تبره یه ایرادی داره.
- اون تبره یه ایرادی داره. - کار من نیست.
پیش به سوی محل کمپمون تو فورتون.
این تونل ۲۴ کیلومتره.
آره. اون رو ببین.
فکر نمی‌کنم تا نیم ساعت دیگه نور روز رو ببینیم.
رنگ‌هاش داره عوض می‌شه. یه دیسکوی کوچولو این پایین.
خب، اینم از قسمت سبز.
قسمت آبی.
من عاشق آژیرم هستم.
همین بود که داشتم.
وای، انگار روز از نو شده.
خیلی بهتره.
بهت بگم، راستش، خیلی حس خوبی دارم که اون تو نیستم.
صبر کن.
یه چیزی توی جاده هست.
مثل اینکه دارن جلوی رفتن مردم به بالای کوه رو می‌گیرن.
اینجا. ما می‌خوایم بریم... آره، ما می‌خوایم بریم...
به فورتون؟
آره، به فورتون.
ما می‌خوایم از این گردنه رد بشیم.
- اون بازه؟ - تیندِوِگِن. اون بسته‌ست.
باید همینجا بمونید.
ما باید از یه گردنه کوهستانی رد بشیم.
ما یه جایی داریم
کنار رودخونه‌ای که فکر می‌کردیم ممکنه جای خوبی برای کمپ باشه.
اسمش فورتونه، و ما...
اگه الان حرکت کنیم، حدود هفت و نیم، هشت شب می‌رسیم اونجا.
ولی جاده بسته‌ست. این آقا داره بهمون میگه جاده بسته‌ست.
روزها برای تعمیرات بسته‌ست،
پس امشب نمی‌تونیم از کوه رد بشیم.
می‌تونیم همین جلوتر تو جاده کمپ بزنیم.
پس، صبح، باید قبل از هشت بریم توش
یا قبل از هشت ازش رد بشیم؟
فکر کنم باید قبل از ساعت هشت وارد جاده بشیم،
پس باید حدود ساعت هفت حرکت کنیم.
البته هنوز باید یه جای کمپ پیدا کنیم.
باشه، ببینیم اینجا چه خبره.
اونجا یه دشت بزرگی هست که احتمالاً، شاید، برای چادره.
اون تو خیلی گل و لای به نظر می‌رسه.
اینجا چطور؟ این یکی چطور؟
اون یه پیاده‌رو برای مردمه.
اونجا چطور...
اون تو مردم دارن کمپ می‌زنن.
- بریم اون تو یه نگاهی بندازیم؟ - آره، میشه یه نگاهی کرد.
فکر کنم همینجا بشه.
آره.
ننوشته "چادر زدن ممنوعه".
آره، حرف نداره.
همین جاست، رفیق.
مثل خونه خود آدم می‌مونه.
این از این.
چه کمپینگ رایگان قشنگی اینجا تو نروژ.
من همیشه انتظار دارم یکی بیاد بگه "اینجا نمی‌تونید این کارو بکنید!"
کلی فرق می‌کنه.
ببین اینو. بیا.
این محشره.
بی‌نظیره.
من یه هیزم‌شکنم و برام مهم نیست
من یه هیزم‌شکنم و برام...
صاف رفت تو آب.
باشه.
به کسی نمی‌گیم.
ولی این بین خودمون بمونه، باشه؟
- از افتادنم اون روز. - اون روز قبلش.
- یه کم زرده. - آره.
این کبودیته؟
آره. وای.
و بعد اون ورمه اونجا.
- آره، آره، آره. - ورم رو می‌بینی؟
- خیلی خوش‌شانس بودی، نه؟ - خب، با توجه به اینکه...
- آره. - ...چند تا کبودی، بد نیست.
داغه، نه؟
رو آتیش پخته شده.
ساعت ده و نیم شبه
و خیلی عجیبه چون الان...
اصلاً واقعاً تاریک نمی‌شه چون هرچی بیشتر می‌ری شمال...
یعنی نگاه کن، کاملاً روز روشنه.
- شب بخیر، بچه‌ها. - شب بخیر، چارلی.
هنوز خیلی روشنه. امیدوارم بتونم بخوابم.
صبح می‌بینمت.
عجب جایی.
این حتماً یکی از بهترین جاهای کمپینگمونه، چارلی.
خب، مأموریت چیه؟
مأموریت امروز اینه که برسیم به... تاما... تاما...
تالا... "تامالامادینگ‌دونگ."
"تامالامادینگ‌دونگ"
هیچ‌وقت نمی‌دونیم کجا می‌ریم.
هیچ‌وقت...
داریم می‌ریم تروندهایم،
جایی که سوار قایق می‌شیم تا بریم بالا ساحل نروژ
تا بتونیم برسیم به این جزیره‌های قشنگ
قبل از شب نیمه تابستان.
این سواری باید ما رو از کنار یکی از بهترین نمونه‌ها
از یه کلیسای چوبی وایکینگ بگذرونه.
اولین چالش‌مون اینه که قبل از ۸ صبح از اون قسمت بسته شده جاده رد شیم،
وگرنه نمی‌تونیم از این تپه بالا بریم
و باید کل راهو دور بزنیم – راه طولانی.
یه لحظه.
منو یاد یه چیزی میندازه، ولی یادم نمیاد چیه.
تروندهایم.
و زدیم به راه!
می‌تونیم بریم سراغ ماجراجویی‌های کوچیکمون.
نگاه کن، «از ۸ صبح بسته».
آخیش. تونستیم.
از اینجا باید بریم بالا؟
چه شروع عالی‌ایه، نه؟
اینجا گردنه تیندوگن هست، که ما رو از دل کوه‌ها بالا می‌بره.
یه جاده دیگه که هر موتورسواری باید تجربه‌ش کنه.
داریم این تیکا رو می‌زنیم.
اینجا چند تا جاده معروف برای موتورسواری هست.
پس یه جورایی مثل یه زیارته،
و اینکه خودمون تجربه‌ش کنیم خیلی خوبه.
- باشه. - آره. خیلی تندن، نه؟
عالیه. چه قشنگ. هی میریم بالا بالا.
چقدر بالا اومدیم! نگاه کن.
وای.
چه زیبایی.
این موتورهای قدیمی رو باید واقعاً بذاریش تو...
باید دنده مناسب بزنی. باید واقعاً سوارشون شی، می‌دونی.
- آره. آره. - یه جورایی خوبه. من از همینش خوشم میاد.
و دیگه اونقدر آسون نیستن، نه؟
نه. باید دقیق‌تر باشی.
این محشره.
نمی‌خوام وایسم.
این واقعاً یکی از قشنگ‌ترین آسفالتاست.
خوب بود، نه؟
سرده، نه؟ سرده.
دستکش‌های تابستونی کوچیکمو پوشیدم.
- داره برف میاد. - برف میاد.
همینو کم داشتیم.
حسابی داره برف میاد.
وقتی امروز صبح بیدار شدیم، انتظار اینو نداشتیم.
آخه نروژ!
می‌خوایم سعی کنیم خودمونو به بقیه برسونیم و تو تروندهایم بهشون بپیوندیم.
یه چیزی شبیه تجربه «مد مکس».
اوه اوه، از کنار تپه رفته پایین؟
- سلام. - سلام.
ما اینجا گیر کردیم.
- و سعی کردیم بکشیمش بیرون. - باشه.
می‌خوای کمک کنم؟
باشه، حاضری؟
خب، این جاده‌ها مشخصاً لیزن.
فقط امیدوارم بچه‌ها خوب باشن.
خوشحالم که می‌تونیم اینجا رو ببینیم.
این بالا چقدر زیباست.
یه چیزی تو جاده‌ست.
دوچرخه‌سوار؟ عمراً!
- عمراً! - برو بابا!
دو تان.
- وای! - آره. دمشون گرم.
سلام بچه‌ها!
درست وقتی فکر می‌کنی خیلی خفنی،
یهو از کنار دوچرخه‌سوار رد می‌شی.
ای وای خدا، چقدر برفه اینجا.
بدتر داره می‌شه.
خیلی خوب داری پیش می‌ری اون جلو، ایوان.
خب، امیدوارم که... من فقط یه کم نگران یخم،
برای همین امیدوارم ناراحت نشی که دارم با احتیاط می‌رم.
نه. نه، نه، نه.
انگار ریشم داره یخ می‌زنه.
خب بچه‌ها، خب، این دیگه...
این دیگه واقعاً همون قدر سخته که می‌خواستیم باشه.
دستام داره یخ می‌زنه.
می‌خوای وایسیم؟
آخ... دستکش‌های گرمم رو از اینجا بیار بیرون.
این سردترین جاییه که تو این سفر بودیم.
یخ‌بندان.
منظورم اینه که فکر کنم واقعاً داره یخ می‌زنه.
- سلام. - سلام.
عجب جاده‌ایه‌ها، نه؟
- آره، دیوونه‌کننده‌ست. - آره، باورنکردنیه. باورنکردنیه.
چه ایده باحالیه که اینجا تو این بیابون قهوه گیر میاد.
- قهوه می‌خوای؟ - جدی می‌گی؟
اونا فرشته نجاتن.
آره.
باورم نمیشه امروز صبح اینا رو نپوشیدم.
چه احمقی بودم.
خیلی خوبه، ممنون.
- خیلی ممنون. خوشمزه بود. - خواهش می‌کنم.
- عالیه. - ممنون.
خیلی ممنون. مرسی. ممنون.
وای خدای من!
سرده--
حالت خوبه؟
آره، خوبم. خوبم. خوبم.
هی، بیاین موتور رو بگیریم.
آره، آره. سوختش داره تموم میشه.
- اوه، نه. - یک، دو، سه.
- اوه لعنتی! سوختش... - باشه. چی؟
صبر کن، صبر کن، صبر کن.
یه چیزی زیر جک بغل بذاریم، باشه؟
آره، یواش.
- اینجا هم. - نه، نه. دستش نزن.
فقط باید تمیز بشه.
باشه. باشه.
باشه.
اون محفظه‌ی کوچیک کاربراتوره.
باشه.
- خوبی، چارلی؟ - اونو نگاه کن.
- خوبی؟ - آره، همه چی روبه‌راهه.
عین اسلوموشن بود.
فکر کردم می‌خوای قل بخوری بری تا ته تپه.
باشه.
خب بریم. ببینم می‌تونم روشنش کنم.
خوبه.
بهتر شد.
مرسی بچه‌ها.
ما خیلی خوش‌بین و غیرواقع‌بین بودیم.
درباره‌ی اینکه هوا چطور می‌شه.
چون اصلاً وقت نذاشتیم بررسی کنیم.
ولی خب این یه قسمت خیلی خیلی شمالی از دنیاست.
معلومه که باید سرد و مرطوب باشه. واقعاً چی انتظار داشتیم؟
- بریم کلیسا؟ - امیدوارم گرم باشه.
تازه از مه اومدیم بیرون.
- اونو نگاه کن. پایین، پایین. - پایین، پایین، پایین.
هوا داره بهتر می‌شه، بچه‌ها.
نه، قطعاً هوا گرم‌تره.
نگاه کن، اینجا جاده بسته‌ست.
ممنون بچه‌ها. فکر کن اگه برمون می‌گردوند.
فکر کن اگه می‌گفت، "نه، برگردین از اون بالا."
گوسفندا.
باید بریم پایین کوه.
چه کلیسای قشنگی.
ولی چیزی که دوست دارم این تخته‌های شیروانیه...
- آره. آره آره. - ...شبیه پوست اژدها هستن.
درو نگاه کن. به اندازه‌ش نگاه کن.
این وایکینگ‌ها قدیم گنده بودن، نه؟
خیلی بزرگ بودن.
وای.
چقدر قشنگه، نه؟
نقاشی‌اش خیلی جالبه، نه؟
اینطوری که همین‌جوری رو چوب نقاشی شده.
قشنگه.
از این صندلی‌ها دید خوبی نداره.
اونجاها صندلی‌های حسابی ارزونن.
این کلیسا در سال ۱۱۵۸ ساخته شد.
درست در گذار بین عصر وایکینگ‌ها
و بخش مسیحی قرون وسطی.
بنابراین، اونا هنوز هم خیلی از نمادهای محافظتی‌شون رو حفظ کردن.
از دوران وایکینگ‌ها،
مثل سرهای اژدهایی که بیرون کلیسا می‌بینین،
برای اینکه یه جورایی از ارواح شیطانی و از این قبیل چیزها محافظتشون کنن.
چه جای قشنگیه.
به یاد خواهرم افتادم.
همیشه وحشتناکه وقتی آدما جوون می میرن، می دونی.
خواهرم فقط ۳۶ سالش بود،
و ما اینقدر زندگیای پرمشغله‌ای داریم.
و خیلی سخته که یه جا آروم بشینی
و، می دونی، وقت فکر کردن داشته باشی.
و واسه همینه که، همیشه وقتی با ایوان به این سفرها می رم،
وقت فکر کردن داری و، می دونی...
و خوبه به دوستات فکر کنی که اینجا نیستن.
می دونی، اونا تو وجودت زندگی می کنن.
خب، به هر حال.
به خواهر کوچیکم، دوستت دارم.
خب، بریم سمت تروندهایم تا به کشتی برسیم.
رفقا، دوباره به دل خطر می زنیم، دوباره!
- آفتاب. - حسش می کنم، آره.
تو اتوبانیم. یه ساعت دیگه مونده.
کِمیکال براذرز تو گوشمه.
اوه، آره.
یک، دو، سه، چهار.
زندگی خیلی خوبه.
بچه ها، آروم تر! تو شهر رسیدیم.
اینجا تروندهایمه، خانم ها و آقایان.
خب، امروز سواری طولانی‌ای بود ایوان.
یه راه خیلی سخت و طولانی بود تا اینجا رسیدیم، نه؟
کمرم حسابی بی حس شده.
اوه، خدای من.
خب، امروز از سواری باهات لذت بردم ایوان.
منم از سواری باهات لذت بردم، چارلی. مثل همیشه.
اینجاست. خدای من.
خیلی خوبه این. آنتوان اونجاست منتظرمونه.
"آقای بورمن، ما منتظرتون بودیم."
اون رو ببین.
سلام به همه.
یه سواری فوق العاده بود.
- حالت چطوره؟ - خوبم، تو چطوری؟
ببخشید که داد زدم.
و چه هتل خوشگلی!
خب...
شاید نباید از هتل فیلم بگیریم.
چون فکر کنم اینجا... این همون مهمون خونه جوونانه که توش می مونیم؟
به نظرت حموم داره؟
رفیق، یه چیز خیلی بهتر هست.
من با اختیار خودم موافقم این کار رو بکنم. هیچکس منو مجبور نکرده.
جلبکای نرم رو هدف بگیر.
سه، دو، یک.
چارلی، شاممونو آوردم.
اقامت توی این هتل واقعاً خوب بود.
رسیدن به تروندهایم اون صبح آخر خیلی سخت بود،
رد شدن از اون تپه، از اون کوه.
آره، دیروز فوق العاده خوش گذشت، ولی برای بقیه سفر هیجان دارم.
ما تو تروندهایم هستیم،
و برای اینکه برای نیمه تابستون به جزیره‌ها برسیم،
قراره یه میانبر بزنیم و با قایق شبونه بریم
تا این بالا، داخل دایره قطب شمال.
پس قراره یه مدت هیجان‌انگیز باشه.
و...
آره، منتظرشم.
انگار دوباره متولد شدم.
بزن بریم.
عجب روزی!
قشنگه. مثل یه تجربه کاملاً جدیده.
موتورسواری تو آفتاب.
این موتور نباید اینقدر صدای ناجور داشته باشه.
واقعاً عطسه می‌کنه و پُق‌پُق می‌کنه، نه؟
ببین اونجا، صداش عادی میشه.
همین. این بود.
آره، اینه.
قبل از سفر، همیشه همینطوری بود.
اون صدای ناجور رو نمی‌داد.
- قایقمون اونجاست. - اوه، آره. نگاش کن.
قراره از اون رمپ بریم بالا؟
خیلی باحاله، بابا.
تو سرعت پایین، انگار...
و بعد، وقتی می‌رسی به، می‌دونی، ۱۵۰۰ دور یا ۲۰۰۰ دور موتور،
اونوقت یهو صداش جا میفته.
پس فکر کنم، یه خورده تنظیم نیست. یه چیزی اشکال داره.
این هیچ جا نمیره.
نمی‌ره کجا، رفیق؟
- باشه. بریم. - خوبه.
تو ۲۴ ساعت آینده،
دو سفر دریایی ما و موتورهامون رو در امتداد ساحل نروژ می‌بره.
به منظره نگاه کن.
اووف!
بهترین روزی که داشتیم، وقتیه که سوار موتور نیستیم.
آره. واقعاً عجیبه.
خیلی سخت نیست. خیلی شبیه "لانگ وِی راند" نیست.
بیشتر شبیه "سافت وِی راند"ه.
توجه، مسافران عزیز،
ما داریم به موسکنس در جزایر لوفوتن نزدیک می‌شیم.
- لطفاً-- - این ابرها انگار،
حدوداً ۵۰ فوت بالاتر از سطح زمین نشسته‌اند.
خورشید اینجا برای دو ماه غروب نمی‌کنه،
پس انقلاب تابستانی اهمیت ویژه‌ای داره
و از زمان وایکینگ‌ها با روشن کردن آتیش تو ساحل جشن گرفته می‌شده.
ما الان رسماً تو دایره قطب شمالیم.
- باشه، ایوان؟ - باشه، چارلی. اول شما بفرمایید، قربان.
اول از همه، داریم میریم به چند تا کلبه سنتی ماهیگیران
پایگاه اصلیمون در حالی که جزایر رو کشف می‌کنیم.
اینقدر خوشحالم که دوباره سوار موتورم.
کلی کار با قایق بود.
آره، درس عبرت شد.
عاشق تونلاشونن. خدای من!
خب، رسیدیم رفقا. یه دنیای کاملاً جدید.
ماهیگیری اینجا حتماً کار پررونقیه.
به اون همه قایق نگاه کن.
و یکی از اون کلبه‌ها باید جای خواب ما برای امشب باشه.
شاید همین‌جا باشه.
صدای خوبی نیست.
فقط صداش افتضاحه.
الان تازه فهمیدم چرا موتورم صدای عجیب‌غریب می‌ده.
نزدیک بودا.
شبیه یه مسلسل شده...
- آی آی آی. - ...مگه نه؟
- همه‌چی داره می‌ریزه بیرون. - وای.
اینجوریه که...
داشتم نگاهش می‌کردم. قبل از این هم نگاهش کرده بودم.
داشتی کل شهر رو بیدار می‌کردی...
- می‌دونم. - ...با اون صدایی که داشتی...
این قضیه حتی از آمستردام هم بود.
از آمستردام متوجهش شدم.
- خراب شده بود. - آره.
چون توی اون خیابونای کوچیک آمستردام که می‌چرخیدم،
اینجوری بود که...
داشتم فکر می‌کردم، "این درست نیست."
عجب وضعیه!
دلم می‌خواد تقریباً کلاً درش بیارم و ببرمش پیش یه جوشکار
- صبح یا یه همچین چیزی. - آره.
ببینیم می‌تونیم همین‌جا جوشکاریش کنیم. باحال می‌شه، نه؟
آره، بریم انجامش بدیم.
نگاه کن. اینجا.
دو تا تخت اونجاست.
- هر روز یه... - یه محیط متفاوت.
...جای خواب متفاوت. پاهام یه کم شل شد اونجا. حس کردی؟
من هنوز یه کم لق می‌خورم.
آخرین باری که تو یه همچین جایی خوابیدم، بچه کوچیک بودم.
مطمئنی اون بالا حالت خوبه، چارلی؟
آره.
باشه رفیق. صبح می‌بینمت. دوست دارم.
خب. شب بخیر رفقا.
صبح بخیر. اینجا خیلی قشنگه.
اینجا بوی ارتفاعات اسکاتلند رو می‌ده.
از اون بوی خزه و علف و بوی گوسفنده.
فقط بوی خیلی آشنا و خیلی قشنگیه.
این‌جا یه کم منو یاد "آرواره‌ها" می‌ندازه. مثل شهر "آرواره‌ها".
اینا رو نگاه کن. همه جا کشتی‌ساز هست.
خب، پس می‌خوایم یه جوشکار یا یه فلزکار پیدا کنیم که بتونه اگزوز موتورم رو تعمیر کنه.
کی می‌تونه اگزوزمو درست کنه؟
و سعی می‌کنیم قبل از اینکه امشب به ساحل برسیم، این کار رو انجام بدیم.
پس اینه برنامه‌مون.
این جزیره‌ها... اوه خدای من. خیلی قشنگن.
ببینم یادم میاد اسمشون چی بود.
بچه‌ها، این جزیره‌ها اسمشون چیه؟
لفت... یه چیزی؟
- لافترتون. همینه؟ - لافترتون.
- لافترتون؟ - وایسا.
- اینجا نشونت می‌دم. - این درست نیست.
- خیلی نروژی به نظر می‌رسه. - شبیه بریجرتونه.
اِل-او-اِف-او-تی-ای-اِن.
- لوفوتن. - لوفوتن.
- جزایر لوفوتن. - جزایر لوفوتن.
- وایکینگ‌ها اینا رو ساختن. - آره.
این یه اثر وایکینگیه از--
اون یه نقاشی قدیمی وایکینگ‌هاست
که فکر می‌کردن آینده چطوری می‌شه.
زدن تو خال. اینا آثار وایکینگیه؟
نه، این فقط یه چیز ارزون از ایکیاست.
ولی وایکینگ‌ها هم همین بسته‌بندی‌های تخت رو اختراع کردن، خب...
آخه خیلی دریانوردی می‌کردن.
واسه همین مجبور بودن، می‌دونی،
همه چیزو یه جوری تو اون قایقای کوچیک جا بدن. خب...
نمی‌شه بهشون ایراد گرفت. یعنی...
اطلاعاتت درباره وایکینگ‌ها فوق‌العاده‌ست، چارلی.
من همیشه شیفته وایکینگ‌ها بودم.
خوب. عالیه. ممنون بابت این پند و اندرزا، بچه‌ها.
باشه. آره، پند و اندرز.
توی کتاب بورمنه.
خب. بریم سراغ جوشکارمون.
آماده‌این زور بزنیم؟
- آماده‌ای؟ - آره.
و دوباره.
اوه خدایا.
هیچ ایده ای ندارم کجا داریم می‌ریم.
داریم دور خودمون می‌چرخیم. داشتیم می‌رفتیم...
شاید مثل یه قایق دلقکا.
باشه، برو. یک...
- وایسا. فکر نکنم... چون... - چرا اینجوری می‌ره؟
- چون چی؟ - اینقدر محکم نکش.
- اینقدر محکم نکشم؟ - آره.
باشه.
زیادی وایکینگیه.
خیلی زیادی زور داری، رفیق.
راستش رو بخوای، بیا پیاده بریم.
- نگاه کن، اونجا بازه. - شاید یه جوشکار داشته باشن.
- اول این یکی رو امتحان کنیم؟ - آره. در بازه.
در بازه.
اوه خدای من. اونا اینجا چقدر کوچولو به نظر می‌رسن، نه؟
سلام؟
می‌تونم یه لطفی بخوام؟
می‌خواستم ببینم جوشکار دارید
که ازش بخوام کمکم کنه...
- ...کمکم کنی اینو دوباره جوش بدیم. - اِ، آره، آره.
چند وقته اینجا کار می‌کنی؟
بیست و دو سال.
نه بابا!
اصلا بهت نمی‌آد بیست و دو سال اینجا کار کرده باشی.
آها، ممنون، ممنون.
چه خوبه.
بیست و دو سال.
و رو همه... ...کشتی‌های ماهیگیری بیشتر کار می‌کنی یا...
- کشتی‌های مسافربری. - باشه.
من گواهینامه دارم.
- آره، آره. - فهمیدم.
ما هم خیلی سوار از اینا شدیم.
مگه نه؟ بالاخره، به یه طریقی.
عاشقشم. این یه چیز بین‌المللیه.
- خب، اگه جا نمیشه، میتونیم فقـ... - فقط بکوبیمش.
- فقط بکوبش! - بکوبش.
- کاملاً حق باهاته، رفیق. - همیشه جواب میده.
خیلی هیجان‌زده‌ام که تموم بشه.
- عالی میشه، مگه نه؟ - آره. چه حس خوبی.
- داشتم نگاش می‌کردم. - به قوس نگاه نکن.
به قوس نگاه نکن. خیلی دوست داری نگاش کنی، مگه نه؟
- دیگه کنده نمیشه. - اون دیگه کنده نمیشه.
- هرگز کنده نمیشه. - تا صد سال دیگه هم نه.
- باشه. - باشه.
عالیه، آره.
- بریم! - دوباره تو جاده، خدای من.
- اینم از این. - خیلی ممنون.
میشه برای این بهت یه پولی بدیم؟
- نه. - مطمئنی؟
- آره. - دمت گرم، رفیق.
- خیلی ممنون. - این معرکه است.
- عالیه. نگاش کن. - فکر نکنم به هیچ جا بره.
- نه، عالیه. - عالیه.
خب...
- آماده‌ای؟ - ...لحظه حقیقت.
بریم.
بهتر صدا میده، مگه نه؟
آره. محشره.
و الان خیلی عالی حرکت میکنه.
با سرعت کم.
خدایا، چه فرقی کرد.
ممنون، جوشکارها.
نزدیک نیمه تابستونه، ولی قبل از اون سنت محلی،
وقت داریم یه سنت دیگه رو هم ببینیم.
استوکفیش،
یه غذای لذیذ باستانی وایکینگی که هنوز هم اینجا درستش می‌کنن.
- من ایوان هستم. سلام. - سلام.
- سلام. از آشناییتون خوشبختم. - حالت چطوره؟
- از آشناییتون خوشبختم. اسمتون چیه؟ - کاترینا.
- کاترینا، از آشناییتون خوشبختم. چارلی. - کاترینا.
- سلام، کاترینا. - چارلی، سلام.
اگه امکانش باشه، خیلی دلمون می‌خواد یه گشتی اینجا بزنیم.
آره. فقط یه نکته‌ای رو بگم که این ماهی خشک یه بوی خاصی داره.
یه بوی خوبه که مثل عطره. می‌فهمید چی میگم؟
- باشه. آره. - خب پس برای...
اگه اینو نپوشیم، اون بو تا آخر عمرمون رو تنمون می‌مونه.
- بله، همینطوره. - باشه، پس همین الان می‌پوشیمش.
- باشه. فکر خوبیه. - برای من که عالیه.
اگه برای شما مشکلی نیست.
باشه.
خب.
- این همه قفسه رو می‌بینید؟ - آره.
برای خشک کردن ماهی کاده. زمستونا اینجا پر میشه.
و اون‌وقت بوی ماهی رو حسابی تو هوا حس می‌کنید.
ما تمیزش می‌کنیم، سرش رو جدا می‌کنیم، و می‌ذاریمشون رو قفسه‌ها تا خشک بشن.
بریم داخل خونه ماهی خشک.
- باشه. وای. - اونو نگاه کن.
وای.
پس تعجبی نداره که دیگه ماهی تو دریا نمونده. همشون اینجان.
هفته پیش، همه ماهی‌های خشک رو آوردیم داخل.
و حالا باید یک ماه داخل این ساختمون بمونه تا جا بیفته.
- باشه؟ این تو. - آها. باشه.
- باشه. و دودی‌شون نمی‌کنید یا... - نه.
- یعنی فقط ماهی خام رو آویزون می‌کنید؟ - کاملاً طبیعی‌ان. آره.
و چرا خراب نمیشه؟ چرا نمی‌گنده؟
آب‌وهوای اینجا تو لوفوتن خاصه.
این تنها جای دنیاست که می‌تونیم در واقع این ماهی رو آویزون کنیم
- و بیاریمش پایین... - آره.
...تا خیسش کنیم و تبدیل به یک محصول طبیعی بشه. شما اینو مزه کردین؟
- نه، به اون شکل امتحانش نکردم. - شما تا حالا این رو امتحان نکردید؟
- تو سفرام تا حالا به این برنخوردم. - نه؟
ما براتون یه چیزی آماده کردیم اگه دوست داشته باشید.
- عالیه. - وای.
باشه. پس ماهی خشک رو وایکینگ‌ها هم استفاده می‌کردن وقتی به دور دنیا سفر می‌کردن.
و از این استفاده می‌کردن چون خشک بود. نگهداریش آسون بود.
و طعم خیلی خوبی داشت.
این ماهی خشک‌شده است. می‌بینید؟
- هیچ کار دیگه‌ای روش انجام نشده. - هیچی دیگه.
وای، واقعاً محشره!
فقط همینطوره، هیچ کار اضافه‌ای روش نشده. هیچ فرآیندی نداره.
هیچ‌چیز. نه نمک. نه هیچی. فقط آویزون کن، خشک کن و بخور.
باشه. باید از سنت پیروی کنیم.
- نروژی‌ها، با آبجو می‌خورنش. - آبجو.
این بدون الکله چون شما رانندگی می‌کنید، البته.
- خوبه. ممنون از لطفتون. - بله. محشره.
- باشه. - به سلامتی!
- ما هم باید بگیم سلامتی. - به سلامتی!
- به سلامتی. - از آشناییتون خیلی خوشحال شدم.
- ممنون. عالی بود. - ممنون.
باور کردنش سخته که ماهی‌ها رو ژانویه آویزون می‌کنن،
و تا ژوئن همون‌جا می‌مونن.
- و همین‌جاست؟ - آره، رو همین میله‌ها.
باحاله دیگه، نه؟ آدم فکر می‌کنه مگه میشه...
آدم با خودش میگه ما تو این دوره زمونه باید خیلی پیچیده‌تر باشیم.
ولی خب، اونا هنوز به روش قدیمی انجامش میدن.
فقط سر ماهی رو جدا می‌کنی، دل و روده‌ش رو درمیاری، نصفش می‌کنی بعد آویزونش می‌کنی.
من ماهی‌مو گرفتم.
خیلی ممنون.
خب، شاممون ردیف شد. بزنیم بریم ساحل.
عجب. چه جای با ابهتیه، نه؟ با این ابرا.
اون کوه رو ببین لای ابرا.
شگفت‌انگیزه.
مثل یه آتشفشانه که داره خاکستر بیرون میده.
وای.
راستش رو بخوای، تا حالا همچین چیزی ندیده بودم.
وای. عجب جاییه.
واقعاً همینطوره، نه؟ خیلی تماشاییه.
همه چی همین رنگیه. همه چی قرمزه.
اوج تابستون.
داره روز گندی میشه واقعاً، نه؟
باشه. پس اینجا رسیدیم.
پس‌زمینه‌ی خیلی تماشاییه، نه؟
قطعاً همینطوره.
ولی ساحل قشنگیه، نه؟
خیلی زیباست.
بریم رو صخره‌ها؟
وایسا.
- اوه، آره. این... - یه لحظه.
شاممون آماده‌ست.
پیش‌غذای من.
پیش‌غذاها.
واقعاً خوشم اومده، البته. خوبه.
این نخودهای دریاییه.
کسی نمیخواد یه کم ازش امتحان کنه؟
بیا، تیم. یه ذره بخور.
بیا.
چند تا گلوله بهت میدم.
خوبه دیگه، نه؟
- بیشتر تصورشه که بده. - واقعاً؟ آره.
- خوشمزه‌ست. - بد نیست.
اون یارو رو ببین.
داره حال و هوای سختی کشیدنمون رو خراب میکنه.
خب، در واقع اونقدرام سرد نیست.
- فقط یکم باد میاد. - خب پس، برو تو.
بپر تو. یالا.
- ببین. اون چیه؟ - موج بلنده.
- برگردیم پیش آتیش؟ - آره.
خب، عجب گرمایی ازش میاد بیرون، نه؟
- خوبه، نه؟ - ابروهام داره آب میشه.
وای! وقتی باد اینجوری می‌وزه، واقعاً یه چیز دیگه‌ست.
یعنی، نمی‌دونم این لحظه‌ی "اواسط تابستون" چقدر حس تابستونی داره، ولی...
اینم چارلی که تو پس‌زمینه سر حال داره راه می‌ره.
موهام همه وره!
هرچقدرم که این جزیره‌نشین‌ها سرسخت باشن، زمستون‌های تاریکشون حتماً طاقت‌فرساست.
پس معلومه چرا دلشون می‌خواد از طولانی‌ترین روز سال نهایت استفاده رو ببرن.
اینجا جای قشنگیه، رفیق. من عاشقشم.
- اینجا جای توئه؟ - آره. جای منه.
این جشنواره‌ی "شب نیمه‌ی تابستون" چیه؟
شب نیمه‌ی تابستون معمولاً چه اتفاقی می‌افته؟
شب نیمه‌ی تابستون، خب، خانواده و بچه‌ها میان بیرون.
آتیش گنده روشن می‌کنیم.
و معمولاً یه آتیش کوچیک‌تر هم کنارش داریم،
- که روش سوسیس کباب می‌کنیم. - آره.
و یه حلیم به اسم رومِگرات (rømmegrøt) هم هست،
که حلیم خامه‌ی ترشه.
- خوب به نظر میاد. - آره، خوبه.
یه سوسیس الان بد نیست، نه؟
خب، یه سگ نازی اونجاست.
هاسکی. چقدر قشنگه.
چه جای خوبی برای کمپ زدنه! وای!
این قسمت از جزایر لوفوتن، جزو قدیمی‌ترین کوه‌های اروپاست.
- واقعاً؟ - می‌دونی چند سالشونه؟
نه.
چهار میلیارد و سی و پنج سال.
چهار میلیارد و سی و پنج. این سی و پنج خیلی دقیقه.
- آره، آره. می‌دونی از کجا می‌دونم؟ - چرا؟
چون وقتی من اومدم لوفوتن، چهار میلیارد سالشون بود.
خب، عجیبه که چقدر بامزه‌ست.
- عالی. - محشر بود.
آسمون آبی.
حالا می‌تونیم... ببین، الان می‌تونی کوه‌ها رو ببینی.
وقتی اومدیم اینجا، همه‌جا رو ابرا گرفته بود.
ولی اینجا یه جای واقعاً قشنگیه.
و اینکه کنار ساحل آتیش گنده داشته باشی، خیلی خوبه.
خب، نیمه‌ی تابستون مبارک، چارلی.
نیمه‌ی تابستون مبارک.
داریم میریم به سوالبارد، یه جزیره‌ی فوق‌العاده تو قطب شمال.
- رسیدیم. - ما بالای دنیا هستیم
- و روی ابریم! - بریم!
وای! این واقعاً یه چیز محشره.
اون رو ببین.
اینجا یه منطقه‌ی خرس قطبی خیلی جدیه.
چطور بدون اینکه نگران خرس باشیم این کار رو بکنیم؟
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.