..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
در طول ۲۰ سال و سه تا ماجراجویی باورنکردنی،
ما به بعضی از دورافتاده‌ترین گوشه‌های دنیا سفر کردیم.
این ماییم سر راه، چارلی. این ماییم تو مسیر، رفیق.
با این حال، هیچ‌وقت کشورهای همسایه خودمون رو درست‌وحسابی نگشتیم.
- خب، بزن بریم. به سمت اروپا. - بزن بریم!
پس داریم تابستون رو با یه سفر چرخشی دیدنی
تو ۱۷ تا از نزدیک‌ترین همسایه‌هامون می‌گذرونیم.
از خونه من تو اسکاتلند شروع می‌کنیم، از اونجا می‌ریم به قاره،
از شمال اروپا بالا می‌ریم و وارد دایره قطب شمال می‌شیم،
بعد می‌ریم سمت کشورهای بالتیک، قبل از اینکه مسیرمون رو از آلپ و فرانسه طی کنیم،
تقریباً دو ماه بعد برگردیم خونه.
و قراره دل رو به دریا بزنیم
با این که سفر رو با موتورهای ۵۰ ساله کج‌خلق
که دوباره جون گرفتن، انجام بدیم.
موتورم داره صدای عجیبی می‌ده.
همراه اونا روی یه موتور سوم،
فیلم‌بردارها کلاودیو و مکس هم هستن.
و بچه‌ها هم دوربین‌های خاطره‌نگاری شخصی می‌برن.
من و راس هم با یه گروه کوچیک و دو تا کامیون برقی دنبالشون می‌ریم.
فقط در مواقع لزوم با بچه‌ها ملاقات می‌کنیم.
پس این تابستون، اروپا زمین بازی ماست.
وای!
و قراره هر جا دلمون خواست بریم و ببینیم تو مسیر چی پیدا می‌کنیم.
الان تو اتریشیم.
یه کم گشنمه.
غذای ملی اتریش چیه؟
خب، فکر کنم شنیتسل و اشترودل سیبه.
آره. شنیتسل و اشترودل.
برای اینکه سفرمون رو با یه پایان عالی تموم کنیم،
داریم می‌ریم سمت بزرگترین رشته‌کوه اروپا،
آلپ.
از اتریش شروع می‌کنیم،
از سوئیس رد می‌شیم،
و بعد از فرانسه به سمت خونه می‌ریم.
اول از همه، یه توقف سریع تو وین.
وین
آخ.
باسنم حسابی درد می‌کنه.
من می‌رم جلو، یوان، تو هم می‌تونی دست بکشی رو پشتم.
- بهتر شد؟ - آره بهتر شد. ممنون.
اسم این رودخونه چی بود؟
- دانوب. آره. دانوب. - دانوب. دانوب.
آره.
- آره، همین چیزی بود که تصورش می‌کردم. - آره.
وین.
اینم از ما، وین.
شهر رویاها، شهر موسیقی،
و خوشبختانه برای ما، یه شهر معروف به کیک‌هاش.
نگاه کن. اون پارک کردن هماهنگ بود، واقعاً.
راجع به یه کافه کوچیک جالب بهمون گفتن.
که بهترین شیرینی‌های شهر رو داره.
پیرزن‌ها و پیرمردای بازنشسته اداره‌اش می‌کنن.
- همینه؟ - نگاه کن. با اون قیافه پیرزنیش.
محشره. پیرزن‌ها اداره‌اش می‌کنن.
یا شاید پیرمردها هم. نمی‌دونم.
- به همه وسایلش نگاه کن. - خیلی باحاله.
- اولین باره اینجایید؟ - بله.
- بله؟ لطفاً بشینید. - این یکی؟
- اوه بله، بله. - عالیه.
ممنون. دوست‌داشتنیه.
اطراف رو نگاه کنین، اینجا اتاق ناهارخوری مادربزرگه.
ما کافه‌ایم برای پیر و جوان.
پیر و جوان با هم کار می‌کنن.
ازش لذت می‌بری؟
- آره، خوشم میاد، خوشم میاد... - آره، باحاله.
من ده ساله اینجام.
ده ساله اینجایی؟
بله، حالا، چی براتون بیارم، یه قهوه مخصوص یا...
- بله، لطفا. بگو، چارلی. - آره. من میرم قهوه‌ها رو ببینم.
لطفا، من ازتون می‌خوام که لطفا بشینید...
...حالا ازتون می‌پرسم...
باشه.
شما هردوتون موتورسواری می‌کنید؟
بله، ما موتورسواری می‌کنیم.
اوه، وقتی جوان بودم، همه جا دنبال یه مرد موتورسوار می‌گشتم...
پیداش نکردم.
- یکی پیدا نکردی؟ - نه.
- الان که پیداشون کردی. - دو تا!
وای نه! دیگه پیر شدم.
- سلام. - سلام!
آره. می‌تونم یه تیکه از این بردارم لطفا؟
- اشترودل سیبه؟ آره؟ - اشترودل سیب. آره، لطفا. ممنون.
- خامه؟ - خامه. بله، لطفا.
- خامه، آره؟ - خامه، بله.
ما تو اسکاتلند یه اصطلاح داریم.
"بخورین! خونه خاله‌تون اومدین."
اینجا یکم شبیه اونه.
"بخورین، خونه خاله‌تون هستین."
ممنون.
- این اشترودل سیبه؟ - آره.
می‌تونم یه گاز بزنم؟
- خیلی خوشمزه‌ست. - خوشمزه‌ست، نه؟ آره.
- عجب چیزیه! - این یکی خوبه.
اینا شیرینی‌های مخصوص ما از وین هستن.
- این... - وای خدا.
- کاسترده؟ - این پیچه‌ها...
...داخلش مارمالاد آلوی داغ...
...و سس وانیل داغ داره.
- وای خدا. - سس وانیل. وای خدا.
مثل ماست می‌مونه؟
نه، این که...
مستقیم ریخت تو شلوار جین.
کاسترد خوبیه.
- وای خدای من، چقدر خوبه. - ماشین لباسشویی می‌خوای؟
آره.
مامان‌بزرگ، میشه لباسای منم بندازی تو دور تند؟
باشه، زود آماده میشه.
خیلی ممنون. وای خدایا.
بیا یه کم از اون هم کش بریم.
خیلی ممنون. عالیه!
حتی شبیه چیزیه که مامان‌بزرگت برات درست کرده باشه.
نگاه کن. نیست؟
خب، اساساً دو تا انگیزه وجود داره.
یکی فقر مالیه.
اگه بالای ۶۵ سال باشید و به یه درآمد اضافه نیاز داشته باشید،
- هیچی نیست... هیچی نیست. - هیچی نیست. هیچی.
- و اون یکی فقر اجتماعیه. - آره.
وقتی آدما فعال می‌مونن، و یه فعالیت هدفمند برای انجام دادن داشته باشن،
- اون وقت خیلی بیشتر سالم می‌مونیم. - سالم.
- آره. - تبریک می‌گم.
دارید کار رو راه می‌ندازید. پس، آفرین به شما.
و تو این مسیر به کلی آدم هم کمک می‌کنید.
- و کاستردتون هم فوق‌العاده خوشمزه‌ست. - آره.
- دوستش داری؟ - کاستردش خیلی خیلی خوبه.
معلومه که خوبه.
- مثل کاسترد مامان‌بزرگه. - کاسترد مامان‌بزرگ، آره.
محشره. من تمام کاسترد رو خوردم. واقعاً شرمنده.
- اوه، نه، نه. اشکالی نداره. - هیچی نذاشتم...
یعنی عملاً هیچ کاستردی برات نموند.
- متاسفم چارلی. - ولی...
- چه ایده عالی‌ای! خیلی خوبه، نه؟ - محشره. کاملاً محشره.
- از این راه، درسته؟ - آره.
بیا ایوان. تو جلو بیفت، ایوان.
باشه.
من همین الان کلی غذا خوردم.
می‌دونم. منم همینطور. کاملاً احساس می‌کنم شکمم از غذا قلمبه شده.
آره، دلم می‌خواد فقط برم دراز بکشم.
دلم می‌خواد همین الان از حال برم. آره.
وقت یه کم فرهنگ اصیل اتریشیه.
و برای این کار، داریم میریم بالا تو کوه‌ها.
تو تابستون، این منظره شگفت‌انگیز
میشه یه پس‌زمینه طبیعی برای انواع نمایش‌ها و کنسرت‌ها.
و ما رو به یه پیش‌نمایش خصوصی دعوت کردن
یه اپرای کاملاً جدید که روی یه دریاچه اجرا میشه.
اتریش چقدر جای قشنگیه تو دنیا. عاشقشم.
این اپرا در مورد یه مرد دریاییه که عاشق یه دوشیزه نمکی میشه
و آزادانه بر اساس یه افسانه قدیمی محلیه
در مورد اینکه چطور ذخایر ارزشمند نمک تو همین دریاچه پیدا شد.
- واو، این رو ببین. - قشنگه، نه؟
آره.
نگاه کن. اونجاست، اون بیرون. اون زن نمکی‌ست، نه؟
همونی که مرد دریایی دنبالشه.
اینم بازیگرای دیگه.
- وای. - تو قایق.
ببین اونو.
این افسانه رو برای وانی مورِتو فرستادم.
و اون تصمیم گرفت برامون یه اپرا بسازه.
و آندریاس رو پیدا کردم، که کارگردان ماست.
ممنون که امروز اجازه دادید تماشا کنیم.
اولین تمرینه.
- اولین تمرین تو دریاچه. - آره. هیجان‌انگیزه؟
- آره. - عالیه. موفق باشید.
اون ابتدایی‌ترینشه.
دقیقاً همین‌جاست که افسانه اتفاق می‌افته.
خب، می‌دونید،
از یه لحاظی، بودن اینجا واقعاً هیجان‌انگیزه.
باشه. و، شروع کنید!
هی رفقا! هی شجاع باشید!
تورها رو بندازید، با قدرت بکشید.
ممنونم! تا همین‌جا انجام بدیم.
ممنون. ممنون.
یوهانا، میشه قایق رو یکم عقب بکشی؟
می‌تونی این کارو تو آب انجام بدی؟
و، شروع کنید!
- اونیه که دیده... - درسته.
- ...مرد آبی رو؟ - درسته. اون یه چیزی رو تو آب دیده
که عجیبه.
لطفاً بین من و خواننده قرار نگیرید.
از اون خط خارج شو.
لطفاً، برو کنار.
- کار قایق رو عالی انجام دادی. - ممنون.
- آره. - یه کم غیرمنتظره بود.
خودت تنها اونو عقب می‌کشیدی
- یه جایی. - قوی.
باشه. اینجا نگه داریم. استراحت خوبی میشه.
- عالیه. موفق باشید! - عالیه.
- اوقات خوبی داشته باشید. - ممنون.
و ازتون خیلی ممنونیم که اجازه دادید امروز صبح این رو مشاهده کنیم.
واقعاً خاص بود. ممنون.
حالا، اینه روش دیدن یه اپرا.
بی‌نظیره. واقعاً واقعاً اینجا رو دوست دارم.
این از زیباترین و حیرت‌انگیزترین مناظر دنیاست.
و تا وقتی اینجام،
نمی‌تونم این فرصت رو از دست بدم که یه علاقه جدیدم رو تمرین کنم.
برای پاراگلایدینگ فردا خیلی هیجان‌زده‌ام.
کاملاً شیفته‌اش هستم.
چون رویام، در نهایت، اینه که از کوه‌های اسکاتلند بالا برم
و ازشون پایین بپرم.
واسه همینه که واقعاً می‌خوام خلبان خوبی بشم.
امروز همون روزه.
یه کلاس رفتم، بعد رفتم سانتا باربارا و پرواز با پاراگلایدر یاد گرفتم.
هنوز کاملاً مدرکشو نگرفتم، ولی چیزیش نمونده.
از اینجا شروع می‌کنم، تا اینجا پرواز می‌کنم.
اینجا ارتفاع کم می‌کنم. پایین.
و بعد یه جایی اون ور فرود میام.
شرایط محشره.
خب. رسیدیم.
اینجا جای پرشه. بریم!
یه کم از سانتا باربارا بالاتره.
دور بزنم؟
- ...که منتظرت باشم؟ - لازم نیست.
داری میای پایین.
- هر وقت اوکی بودی، من میرم. - باشه.
و اگه موقع پرش خراب کردم،
خب، دیگه خودتی و خودت.
من دارم چیکار می‌کنم؟ این ایده کی بود؟
گره بزن، بپیچونش.
داریم تاندم میریم. برای همین، فکر کردم خوبه با ایوان پرواز کنم.
و من اون پایین بودم، و الان این بالام.
و اون پایین کلی اعتماد به نفس داشتم.
دوختش فوق‌العاده سبکه، گیره نداره.
این فقط اینجوری اونجا قلاب میشه.
و بعد این میاد روش تا قفلش کنه.
یه کش کوچیک، و همین.
- خب، ایوان. - آره؟
میتونی هر وقت که راحت بودی، با هر بادی که دوست داشتی پرواز کنی.
اون صدها بار این کارو کرده، برای همین من خیلی خیالم راحته.
وای.
چقدر قشنگه.
خب، وقتی با پاراگلایدر هدایت می‌کنی، اول خم میشی.
این باعث میشه بچرخی. یه کم ترمز.
و میچرخی.
پاهاتو شل کن، ایوان. ریلکس.
ببین کجایی!
چارلی! هی!
خوبی رفیق؟
آره، بد نیستم. همینجوری داشتم میگشتم. گفتم یه سر بزنم.
آره، دیدنت اینجا بالا خوبه.
وای خدای من.
وای. مثل یه حس معنویه، واقعاً همینطوره.
من خیلی دوسش دارم.
وای!
شاید بتونیم تا میدون فرود پرواز کنیم؟
وای خدای من.
وای.
- پاها بالا. - آره.
باشه.
- اوکی؟ - آره.
یه کم حالمو بد کرد وقتی اونا داشتن اون پیچ‌های خیلی تند رو میرفتن.
یه کم حس کردم که...
یه کم گیج بودم اونجا، ولی محشر بود!
ایوان داره میاد.
چارلی!
- باورنکردنیه، نه؟ - عجب!
یعنی، اون بالا یه کم همدیگه رو دیدیم،
ولی تو ارتفاعای مختلفی افتادیم و اینا، واسه همین...
آره، ولی اون بالا خوب به نظر می‌رسیدی.
- خب چارلی، اگه می‌تونی جمعش کنی... - آره.
...یه کم جمعش کن و همین‌جوری...
که یه کم بیاد بالا. همین.
می‌خوای از این ور زیپشو ببندم؟
آره.
این همه کمپینگ به بستن وسایل کمک کرده، ایوان.
شاید واسه همینه که من چادر رو اینقدر دوست دارم، چون یاد پاره‌گلایدر میندازه‌م.
شگفت‌انگیزه، نه؟
نگاه کن. میندازیش تو صندوق عقب ماشینت.
اون تو هواپیمای شخصیته.
همین.
- چطور بود؟ - وای خدای من.
خیلی قشنگ بود. یه ذره گریه‌م گرفت.
یعنی... خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم.
خیلی دوسش داشتم.
این بلندترین پروازی بود که تا حالا ازش پریده بودم.
قلبمو آورد تو دهنم.
بامزه بود، وقتی داشتم دو نفره می‌رفتم، اون همه گیره‌ها رو دوباره چک کرد.
نتونستم خودمو کنترل کنم. خودم هم مجبور بودم چک کنم،
فقط برای اینکه دوباره مطمئن بشم اون هم دوباره چک کرده.
در مورد یه هنرمند بهمون گفته بودن
که تو این قسمت از سوئیس تو یه قلعه کار می‌کنه.
اسمش نات ویتاله.
و تو دهه ۸۰ جزو گروهی از هنرمندان نیویورکی بود
که وارهول و باسکیات هم توش بودن.
اینجا واقعا جای پرت و دور افتاده‌ایه.
واو. نگاه کن اون بالا رو.
آره. یه خونه قدیمی بزرگه.
اینجا گالریشه یا خودش اینجا زندگی می‌کنه؟
مطمئن نیستم. فکر کنم هر دوش.
- سلام. - و شما اینجا زندگی می‌کنید؟
- گاهی اوقات. - گاهی اوقات؟
مگه شما نمی‌مونید؟
- آره، من می‌موندم. - منم می‌موندم.
قطعا می‌موندم.
- باشه. - وای.
اینجا رو دوست دارم، اون سمت.
اسمش شیء ناخوشاینده.
شیء ناخوشایند.
می‌تونیم بریم ببینیم؟
- می‌خوای بری بالا؟ - آره. خیلی دوست داریم ببینیمش.
خب، اینو ببین.
سال ۱۹۰۰، این آدم اومده اینجا، اسمش لینگنر بود.
اون دهان‌شویه اودول رو اختراع کرد.
و با همون اونقدر پولدار شد
که هر کاری دلش می‌خواست می‌تونست انجام بده.
خلاصه اومد اینجا، این خرابه رو دید،
خریدش، و شانزده سال ساختش.
پس، این قلعه با دهان‌شویه ساخته شد، با نفس تازه‌ی آلمانیا.
محشره.
آره، اونا بیضه‌ن.
اگه داوود میکل‌آنژ رو ببینی
- توی فلورانس... - آره.
...بذار بگم اگه اون داوود به اندازه‌ی کاخ بود،
بیضه‌هاش این اندازه می‌شد.
دیدنشون جالبه.
چه جایی!
باورنکردنیه.
خب، مثلاً، من این کلِ درخت رو ساختم.
- فقط ازش برنز ریختم. - وای.
زیبا ساخته شده. وای، چقدر بزرگه.
چند تکه ساختینش؟
نمی‌دونم. یعنی، فکر کنم خیلی زیاد. نه؟
ولی خب، این تکنیکه،
- و تکنیک اونقدر مهم نیست. - آره.
واقعاً میکل‌آنژ اینو می‌گه.
- تکنیک مهم نیست... - تکنیک مهم نیست.
باشه، بریم. با آسانسور میریم.
آسانسور داره.
معلومه که داره. این دیگه خیلی خنده‌داره.
وای.
خب، صاحبش، لینگنر، دلش می‌خواست نوازنده‌ی ارگ بشه، نه؟
اینجا قرار بود ساز بزنه؟
آره. این ارگشه. بزرگترین ارگ خصوصی تو اروپاست.
ای بابا!
لوله‌ها رو اینجا ببین.
قبلش فکر می‌کردن، همه چیز باید صاف باشه.
آره.
میتونن مثل اسپاگتی باشن، تا هوا ازشون رد بشه.
و اینجوری می‌تونستن کل ارگ رو فشرده کنن.
و این ارگ کی ساخته شد؟
۱۹۱۶. همون سالی که فوت کرد.
- قابل نواختنه؟ - آره.
- بذار یه نگاه بندازم. - بزن، چارلی.
بزنم؟ من تا حالا هیچ‌وقت از اینا نزدم.
- وای. - این مالِ بنجامین بریتنه.
وای.
این سازِ اون بود چون اینجا آهنگسازی می‌کرد.
من همین الان پیانوی بنجامین بریتن رو زدم.
بفرما.
- زیباست. - اینو بذاریم...
- می‌تونید همین‌جا بذاریدش. - نگران اونم.
چارلی، حق با توئه، باید بذاریمش پایین.
- چرا؟ - آره، بابت اون نگرانم.
- ما بابت اون قسمت نگرانیم. - بذارین فقط بذارمش زمین. چون که...
ولی خب، ساخت انگلیسه.
- آره. - خب، دقیقاً. واسه همینه که باید...
آره.
تا حالا ماشین انگلیسی داشتی؟
یهو پیداش شد.
اینو نگاه کن.
اگه کوه دوست داری، این همونه.
واو.
و اینجا پارک ملیه.
آره.
- سفر کردن و گشت و گذار چه خوبه. - آره، سفر کردن فوق‌العاده‌س.
شاید این برج‌ها رو فقط واسه منظره ساختن.
- نه. - شوخی می‌کنم.
منظره اصلاً مهم نبود.
این ایده که به بیرون نگاه کنی، جدیده.
قدیم‌ها یا بیرون بودی یا تو.
این ایده نگاه کردن به منظره، عجب انحطاطی!
- چه بامزه. - انحطاطی.
واقعاً از آشناییتون خیلی خوشحال شدم. مطلقاً فوق‌العاده بود.
چه لذتی بود. واقعاً از بودن کنار شما لذت بردم.
از رنگین‌کمان عکس گرفتم.
انگار داره از لگن شتر میاد بیرون.
آره.
خب، تجربه واقعاً حیرت‌انگیزی بود.
یه تیپی بود برای خودش. خنده‌م گرفت.
خیلی بامزه حرف می‌زد.
کنار اون ارگ خیلی بامزه بود.
می‌دونی، اون نوازنده ارگ.
از کجا پیداش شد؟ یعنی، انگار تو پس‌زمینه منتظر بود.
- خیلی عجیب بود. - آره.
شبیه بازیگرای فیلم‌های هنری ایتالیایی دهه پنجاه بود.
قبل از اینکه آلپ رو ترک کنیم،
شب رو تو خونه فیلم‌بردارمون کلودیو می‌مونیم.
چه جای محشری برای بزرگ شدن! عجب چیزیه!
اینو نگاه کن. و موتور کلودیو.
اینو نگاه کن. این موتور کلودیوئه که باهاش Long Way Round رو رفته.
- آره. - چه موتورای توپی بودن.
هنوزم عاشقشونم.
سلام.
نود و دو سالشه.
- من تو بازی‌های المپیک بودم. - بازی‌های المپیک.
خوشبختم. من ایوانم. از دیدنتون خوشحالم.
- المپیک پله‌ها. - پله‌ها.
- مدال طلا. - آره، آره، آره.
بیست ساله که باهات سفر می‌کنیم، کلودیو،
و هیچ‌وقت خونه‌تو ندیدیم.
و همیشه ازش حرف زدی. چه خوبه که اینجاییم.
ای وای، چقدر این چوبا رو دوست دارم.
آره، اینجا معمولیه.
- آخه زمستونا اینجا حسابی یخه. - آره، سرده.
- آره. - مرسی.
باشه. خداحافظ. شب بخیر. خیلی ممنونم.
خداحافظ. فعلاً.
کله سحره. و اصلاً خوابم نبرد.
اون چیزی که شب خواب رو از چشمام گرفت این توله‌سگ کوچولو بود.
اینم از مقصر. ساعت شیش صبح، یه سمفونی زنگ بود.
مثل اینکه آدم عادت میکنه.
فعلاً رفقا. خداحافظ.
اول تو، چارلی.
الان دیگه داریم سوئیس رو ترک می‌کنیم،
ولی نه قبل از اینکه یه بارم یه ورزش خیلی محلی دیگه رو امتحان کنیم، هورنوسن،
همون که بهش میگن گلف دهاتی‌ها.
من گذاشتم رو خلاص. این خوب نیست.
فهمیدم اینا با خلاص زیاد خوب سر پیچ نمیرن،
این موتورا.
میدونید منو یاد چی میندازه، رفقا؟
من میدونم. سالی گپ توی کوه‌های ویکلو تو ایرلند.
نه، من نمی‌...
اونو نمی‌شناسم.
خیلی گلن‌کوئه.
باشه، بزن بریم.
ما دقیقاً نمی‌دونیم چیه.
میخوایم بفهمیم.
این همونجاییه که جی.کی. رولینگ ایده کوییدیچ هری پاتر رو ازش گرفت...
- واقعاً؟ - نمیدونم. دارم حدس میزنم.
- الان همینجوری از خودت درآوردی؟ - آره، همین الان از خودم درآوردم.
باشه.
درست عین کتاب بورمنه، آره.
اون چیزه رو نگاه کن. اون چیزِ کج‌ومعوجِ پرتابی رو ببین.
اون قسمتیه که اونا...
ووش!
واو.
- اونا چوبن؟ - آره.
- من انتظار چوب ماهیگیری رو نداشتم. - یه قلمبه گنده که لق میزنه.
خب، ما اینجا... این قسمتیه که ما یه هورنوس رو میزنیم.
- این یه چیزی شبیه پاک هاکیه. - باشه.
- یکم کوچیک‌تر ولی سفت‌تر. - آها.
خیلی سریع میره. سیصد کیلومتر بر ساعت.
و اونا سعی می‌کنن این هورنوس رو تا جایی که ممکنه دور بندازن.
- اون همون پاکه. - آره، یه تیکه گل.
کجاش میذارن؟
درست تهش.
واو. باشه.
- چی میشه وقتی میره تو درختا؟ - اونجا دیگه خط مرگه برات.
خط مرگ.
آره، خط مرگ.
- خط مرگ. - خط مرگ.
- بزن بریم. - باشه، شروع میشه.
اون منو یاد همسایه‌مون جیمی وایلی می‌ندازه.
خیلی شبیهِشه.
ببین، من اونجا حتماً اشتباهی خرابش می‌کردم.
کلاسیک، آره.
داره می‌چرخه.
- چی؟ - بالای ابر.
حالا میره تو ابر.
حالا دیگه نمی‌بینیش.
آره.
- یه حسی بهم میگه... - تا آخرش برو.
- ...که باید امتحانش کنیم. - می‌خوای امتحان کنی؟
آره، خیلی دوست دارم امتحان کنم. آره.
خب، اینجوری میای.
با چارلی و ایوان در ورزش‌های کمیاب دور دنیا همراه شوید.
لانگ وِی رِر اسپورت.
وقتی میری عقب، آروم انجامش میدی.
تا ته بزن.
استعداد ذاتیه.
فکر کنم چارلی کار خودشو پیدا کرده.
بعداً برگه رو بهتون میدم بابت اینکه پیش ما اومدین.
خب، می‌دونی که، من ارزون درنمیام.
- خیلی لطف دارید. - آفرین.
عالیه.
- آفرین. - ممنون.
ایوان.
وقتی میای اینجا بالا، شوخی نیستا، نه؟
چطور به نظر میام؟ به نظر میرسه نصفه روی مسیرم؟
فکر کنم باید وسط اون چوب باشی.
- وسط نیستم؟ - نه. اونجاست وسطش.
- باشه. - باشه.
- آره، باید... - اون الان مربیه.
با زور نه.
- با زور نه؟ - با زور نه.
نباید از فورس استفاده کنم؟ منظورت اینه؟
از فورس استفاده نکن.
- خوب! - عالی!
صاف وسط، ایوان.
- آفرین. - من از فورس استفاده کردم.
- آفرین.
دو تا استعداد ذاتی، نه؟ دو تا بازیکن دیگه داریم.
آره، امروز دو تا بازیکن بیشتر. آره.
مرسی بچه‌ها، عالی بود. واقعاً لذت بردم. خیلی خوب بود، آره.
باید همینجا بمونیم و اینو ادامه بدیم.
- از ایده بازی خوشم اومد. - نه، دوست دارم ببینمش.
ببین چقدر دور میرن. کیلومترها دورن.
تو دفاع،
باید حواست باشه که هیچ هورنوسی زمین نیفته
- قبل از اینکه متوقفش کنی. - باشه.
این دندونه‌ها رو اینجا ببین. چوبِ خالص و محکمه.
تعجبی هم نداره کلاه ایمنی میپوشن.
آره!
اون یه غوله.
آره، انجامش داد. اون از اون ور رفت. تخته هم از اون ور رفت.
از آشناییت خوشوقتم، رفیق.
- مراقب خودت باش. خیلی ممنون. - ممنون. خداحافظ.
ورزشی که الان دیدیم واقعاً عجیب بود.
اونا چطوری اون چوب عجیب غریب و فنری رو اختراع کردن؟
خدا می‌دونه.
چیزی که من دوست دارم، شور و شوقیه که براش دارن.
الان دیگه تو مسیر مستقیم به سمت خونه‌ایم، یه کله میریم شمال به سمت کاله
قبل از اینکه صبح از کانال عبور کنیم.
به فرانسه خوش آمدید.
- همینه، چارلی. - وای خدا! وای.
این آخرین کشوریه که قبل از رسیدن به خونه ازش رد میشیم.
آره. واقعاً دیگه آخرای کاریم.
آره.
این همون فرانسه‌ست که ما می‌شناسیم و دوست داریم.
- وای. چه قشنگه. - وای، نگاه کن!
اینجا آشناست، چارلی.
من حدود ۲۵ سال پیش اینجا بودم.
یه کلیسای جامع گوتیک فوق‌العاده داره.
خب، پیاده شیم و پا تازه کنیم؟
باشه، بزن بریم.
به نظرت همینه؟ نمی‌دونم.
- محشره، نه؟ - شگفت‌انگیزه، آره؟
من اون سفر شش روزه دور فرانسه رو کردم.
و یادمه عکسایی از موتورسیکلتم با این در پس‌زمینه داشتم.
و می‌خواستم تنها باشم،
واسه همین یه مدل موی موهیکانِ کاملاً درست و حسابی زدم.
و هیچ‌کس پنج روز باهام حرف نزد.
افتضاح بود. خیلی احساس تنهایی می‌کردم.
وقتی از اینجا می‌بینیش واقعاً باشکوهه، نه؟
عظمتش.
بیا یه نگاهی بندازیم توش.
- رنگ شیشه‌ها رو نگاه کن. - آره، کلاً.
چه شاهکار شگفت‌انگیزی که همچین چیزی ساختن.
ولی جزئیات پیچیده همه چیزش دیوونه‌کننده‌ست.
به همه این حکاکی‌های کوچیک همه جا نگاه کن.
- به سنگ‌تراشا اجازه می‌دادن که حکاکی کنن... - صورت‌های خودشون رو.
...صورت‌های خودشون رو به عنوان یه جور... یه جور امضا.
اینجا جایی بود که پادشاهان فرانسه رو تاج‌گذاری می‌کردن.
باورنکردنیه.
این برای تلش...
خواهر عزیزم.
خب، بزن بریم.
رو به جلو و با انرژی.
"کاله." اولین تابلو راهنمای کاله.
آره، نگاه کن.
ما اینقدر از فرانسه رو دیدیم که اصلاً نمی‌دیدی
اگه تو اتوبان نشسته بودی.
واقعاً دوسش داشتم.
ولی از اون طرف، باسنم دیگه کشش نداره.
خیلی دلم می‌خواد فقط موتورمو بشورم.
- همه‌ی اون روغن رو از کنارش پاک کنم. - آره.
مطمئنم یه شلنگ آب هست.
مطمئنم. مطمئنم.
سلام.
محشره! جدی می‌گم.
خب...
وای!
این خیلی خوبه.
عجب جای خوبی برای شب آخرمون.
تغییر رو پیدا کن.
هنوز از زیر سفید بود.
فکر می‌کردم همش زنگ‌زده باشه.
ولی در واقع، کلاً فقط زنگ‌زدگی سطحی بود.
و هیچکس، حتی من، تا حالا نشسته بودش.
یعنی، ببین، سفیده!
باید کاری کنم که مثل ستاره‌ی نمایش به نظر بیاد.
اون ستاره‌ست.
خب، برای آخرین غذای با هممون،
پاستای تره‌فرنگی درست می‌کنم، و بعدش هم این گوشت گاو رو داریم.
پس، اول توی ماهیتابه تفتش می‌دیم، بعد می‌ذاریمش توی فر.
حرف نداره، مگه نه؟
یعنی، طولانی‌ترین مسافت دنیا که نیست،
ولی یه موتور ۵۰ ساله تو سرما و گرما و بارون،
به نظرم خیلی چشمگیره.
واقعاً ازش ممنونم، می‌دونی.
وای خدا، موتور خوبیه، مگه نه؟
لامصب، موتور خوبیه، مگه نه؟
هی دارم... هی دارم...
وقتی کسی نیست، همش میرم اونجا،
و به نیم‌رخش نگاه می‌کنم.
چون خیلی قشنگه.
خیلی قشنگه این موتور.
این دو و نیم ماه اخیر فوق‌العاده بود.
خیلی کار کردیم.
و از هر دقیقه‌اش لذت بردم.
فقط عالی بود که با ایوان بودم
و همیشه یکی رو پشت خودت داشته باشی
و هوای همدیگه رو داشته باشیم.
واقعاً، واقعاً دوسش دارم.
حرف نداره.
قشنگه.
اینا رو زودتر برشته کردم.
- فقط فشارشون میدی؟ - آره، فشارشون بده.
اگه فشارشون بدی و بعد سیر خام رو بپزی،
گاهی اوقات یه طعم متفاوتی میده.
این بهش یه طعم طبیعی‌تر میده.
- از الان دیگه همیشه همین کارو می‌کنم... - یه تیکه امتحان کن.
...و من همیشه سیب‌زمینی‌های تازه‌ام رو می‌پزم
- تو شوید. - آره. تو شوید.
- دو تا چیز که تو این سفر یاد گرفتم. - و باید بذاری استراحت کنن،
- سیب‌زمینی‌ها، آره. - آره.
خب، پس.
کی بوس می‌خواد؟
ساعت تازه از شیش و نیم گذشته. ما ساعت ۸ راه می‌افتیم.
می‌ریم کاله.
برگردیم خونه چارلی و همه رو ببینیم.
مری منتظرمه.
لحظه‌شماری می‌کنم ببینمش.
دلم پر می‌کشه برم تو بغلش.
و بعد فردا،
مستقیم برمی‌گردیم خونه به اسکاتلند، همونجایی که ازش شروع کردیم.
ولی دیگه همینه. این روز آخره.
زیپم بالا نمیره. خنده‌دار نیست، درست روز آخر؟
مونده بودم اون چی بود.
با این گلگیرهای سفیدم چطور شدم؟
وای. نمی‌دونستم سفیده.
نمی‌دونستم سفیدن. فکر می‌کردم فقط زنگ‌زدگیه.
- آره. - خیلی خنده‌داره.
هنوزم باورم نمیشه روز آخره.
اوه، اینهاش، دریاست.
وای خدای من. اون صخره‌های سفید دووره، مگه نه؟
- آره. - واقعاً؟
- آره. - چقدر نزدیکه!
واقعاً برام سخته
یادآوری تمام کارهایی که تو این سفر کردیم.
یعنی، واقعاً فوق‌العاده‌ست.
حسابی برنامه‌هامونو پر کردیم.
ما تو این سفر بزرگ با موتورهای ۵۰ ساله جابه‌جا شدیم.
مسافت زیادی بود واقعاً.
قبلاً تو بیشتر کشورهایی که ازشون رد شدیم نبودم.
فکر نمی‌کنم تاحالا دانمارک رفته باشم.
می‌بینی که منظره اطراف چطور تغییر می‌کنه.
خب، حالا ببین.
چه دیوار برفی قشنگی.
عناصر طبیعت رو تجربه می‌کنی.
تو جنگل‌ها پشه‌ها بهم حمله می‌کنن و بارون سیل‌آسا می‌باره.
خونمو می‌خوان.
آخی.
شب مورد علاقه‌ام کمپ زدن تو جزیره بود.
و ما رو اونجا ول کردن.
فقط یه جورایی افتادیم تو کلی داستان.
و آخرش با آدم‌های فوق‌العاده‌ای آشنا میشی.
و یه چیزی تو این هست که روحت رو سیراب می‌کنه.
کا-تونگ.
این اصطلاح فنی‌شه.
باید پذیرای سفر باشی.
باید پذیرای خراب شدن موتورت باشی.
و موندن کنار جاده.
میتونی قهرمان من باشی؟
روح سفر همین بود. کل قضیه همین بود.
با موتورهای قدیمی بریم که یکم سرعتمون رو کم کنه،
تا چیزای بیشتری ببینیم، بیشتر بخندیم.
و دقیقاً همینم شد.
فوق‌العاده‌ست!
وای، رفیق. فکر اینکه با موتور بیایم تا خونه‌ت، چقدر هیجان‌انگیزه.
باحاله.
همه سفرهایی که رفتیم، همیشه یه جای دیگه تموم کردیم.
- آره. - و حالا ما،
می‌دونی، دوباره توی تونل مانش، برگشتیم بریتانیا.
راه طولانی تا خونه.
بریم.
- عالیه. - نزدیک بود اونجا بیفتم.
آبروریزی می‌شد.
آره. "اون روز چارلی و ایوان رو دیدم.
ایوان با کله خورد زمین، پخش زمین شد."
آره، توی قطار وایستاده.
به انگلستان خوش آمدید. امیدواریم سفر خوبی داشته‌اید.
و ممنون از انتخاب شما--
خب. حالا تو خاک بریتانیا. بالاخره رسیدیم.
حالا باید از سمت چپ رانندگی کنیم.
وای خدای من. چپ. چپ.
ما تو خط پایانیم، به سمت خونه چارلی در ساری.
البته این پایان سفر برای من نیست،
چون فردا چارلی رو تنها میذارم
و تنهایی میرم اسکاتلند.
وای. چند ساعت دیگه ما...
- خونه‌ی تو! - خونه‌ی من خواهیم بود.
اما اول از همه، قراره با یه سری موتورسوار ملاقات کنیم.
این یه جورایی تبدیل به سنت شده.
داریم تلاش می‌کنیم همه آدمای کاروان رو که تازه رسیدن، هماهنگ کنیم.
ساعت یک و چهار دقیقه است.
بابا معمولاً تو وقت‌شناسی خیلی دقیقه.
ایناهاش!
آفرین! انجامش دادید!
صداتون رو شنیدیم که داشتید از گوشه می‌اومدید.
- آره؟ - آره، صدای...
موتور.
وای. چقدر خوبه که همه اون موتورا رو تو آینه‌م می‌بینم.
اینا موتورسوارن.
ایوان یه داستانی تعریف می‌کرد در مورد زمانی که یه فیلم می‌ساخت،
و بهش اجازه نمیدادن موتور سوار شه.
گفت: "اینکه از من بخواید نتونم موتور سوار شم
مثل این می‌مونه که از من بخواید به موسیقی گوش ندم."
این آدما اینجورین.
یادته، رفیق، رانندگی تو نیویورک؟
یه حس خیلی قوی یادمه که تو رو گم کردم
- بین همه آدما. - آره.
تو جاده بودن با چارلی
یه چیزیه که با اون و هیچ‌کس دیگه شریکم، می‌دونی.
اون تو آینه منه، یا من تو آینه اونم.
اینقدر آشناست.
این‌جوری هزاران کیلومتر رفتیم، می‌دونی.
به نظرم آدم هرچی سنش بیشتر می‌شه
خیلی بیشتر قدر آدمایی رو می‌دونی که باهاشون وقت می‌گذرونی.
و ایوان هم یکی از همون آدماست.
یه حسی داره انگار دوباره بچه شدی،
با موتورامون مثل بچگی‌هامون که می‌رفتیم رفیقامون رو تو خیابون ببینیم
و همین‌جوری ول بگردیم.
انگار داری همون کارا رو تو بزرگی انجام می‌دی.
واقعاً هیچ‌جا نمی‌رفتم تا وقتی که لانگ وِی راند رو انجام دادیم،
و یادمه که فکر می‌کردم خونواده‌مو ناامید کردم.
واسه همین خیلی از ایوان ممنونم که باهاش آشنا شدم.
- عالی بود. - واقعاً همین‌طور بود.
ممنون ایوان. خیلی خوش گذشت.
ممنونم، رفیق.
خب، راه خیلی خیلی دوری بود تا رسیدیم خونه‌ات، چارلی،
این که دیگه معلومه.
دفعه بعد پیشنهاد می‌کنم، فقط A1 یا M1 یا یه همچین مسیری.
M6.
اینم ورودی خونه‌مه، درست همین‌جا.
باورم نمیشه!
سلام به همگی!
هی!
وای. به زن خوشگلم نگاه کن.
وای، وای، وای...
مری کجاست؟
نگاه کن.
راه خیلی دوری بود.
دوست دارم.
خوشحالم دیدمت.
سلام عزیزم. سلام.
- انجامش دادیم. - وای خدای من!
سلام بابا. چقدر خوشحالم می‌بینمت.
کل صبح منتظرت بودم. کل روز.
خیلی خوشگل شدی، بابا.
خیلی سرحال به نظر میای.
بابایی!
- تتو؟ - تتو. نگاه کن.
- از اونی که فکر می‌کردم کوچیک‌تره! - وای!
آره، بزرگ‌تر به نظر می‌رسید.
- من اولم تو دومی. - چی؟ چرا اون اوله...
و آره. من هیچ‌وقت خونه چارلی رو ندیدم.
من سوار موتورم می‌شم و می‌رم اسکاتلند، اما از طریق منچستر،
اونجا یه نقشه دارم که لازم نباشه کل مسیر رو موتور سواری کنم.
دوباره به اسکاتلند زیبا!
دوستم کریس داشته یه فولکس قورباغه‌ای آماده می‌کرده.
پس، این موتور رو می‌ذارم رو تریلر'
و تا شب خونه‌ایم!
یه زنگ به ایوان می‌زنم ببینم حالش چطوره.
گوشی رو برنمیداره.
می‌دونی... دیگه تموم شد.
چارلی؟
هی رفیق! چطوری؟
رفیق، منم دلم برات تنگ شده.
حدس بزن الان هوا چطوره.
بارون میاد.
منچستر.
عالیه!
ده هفته است پشت فرمون ننشستم.
- ده هفته؟ - ایشالا که یادم باشه. آره.
اسکاتلند! اسکاتلند!
اثر انگشت شناسایی نشد.
خب، اجازه ندارم برم خونه چون راهم نمیده تو.
اثر انگشت شناسایی شد.
بیا. بزنش. بیا. این. همین اینو. ببین، اونو بزن.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.