..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
(...عشق سن نمی‌شناسه)
(چون همیشه از نو شروع می‌شه)
...توی یه مقطع مهم از زندگیم
می‌تونستم ازدواج کنم
ولی ترجیح دادم دنبال کارم برم تا ازدواج
یادم نمیاد حتی یه بار واقعا استراحت کرده باشم
همیشه حس می‌کردم کارم از عشق مهم‌تره
...بعد با خودم فکر کردم
«اگه همین‌جوری پیش بره، آخرش تنها پیر می‌شم؟»
«کاش یکی کنارم بود، فقط همین»
(...ولی نگو که)
واقعا ده سال ازم کوچیک‌تره؟
اگه از یه نفر خوشم بیاد، واقعا سنش مهمه؟
اگه کسی واقعا جذبم کنه...
دیگه اختلاف سنی برام مهم نیست
پیدا کردن یه پسر جوون مثل من، کار راحتی نیست
جوان بودن مگه چی داره که بخوای ازش بدت بیاد؟
اتفاقا بهتره، نه؟
چی؟ خیلی شیرینه!
(رابطه‌ی واقعی یه زن بزرگ‌تر و یه مرد جوون...)
(واقعا داره شروع میشه)
نونا، یه قرار بذاریم؟
قلبم یه لحظه تپید، جدی!
باید بگم خیلی بامزه بود؟
آره، واقعا بامزه بود
همون لحظه خودش خیلی قشنگ بود.
یه‌جوری بی‌تعارف هی دستم می‌زد.
فهمیدم، حس کردم.
اینکه یه پسر جوون می‌تونه حس مرد بودن بده، برام عجیب بود.
(یکی یکی...)
(لحظه‌هایی که باعث شدن اختلاف سنی رو فراموش کنن.)
انگار یک صحنه از فیلم بود
با چند سال اختلاف سنی راحتی؟
حدودا چهار سال بزرگ‌تر؟
با خودم فکر کردم: «یعنی من از نظر زنونه جذاب نیستم؟»
از نظر تو فقط یه بچه‌ام؟
وقتی جلوت می‌خندم، مگه می‌تونه دروغ باشه؟
خیلی جوون‌تر از چیزی بود که فکر می‌کردم.
نتونستم جلوی خودمو بگیرم.
«سن اون‌قدر مهم نیست.»
این چیزی بود که تو ذهنم بود.
ما برای هم ساخته نشدیم
این نتیجه‌ای بود که بهش رسیدم.
✥ ❤️ نونا برای من یه زنه ❤️ ✥
(همه خشکشون زده)
اوه نه، این خوب نیست
همین الان...
فقط یکی دو دقیقه دیدیم، نه؟
– الان قلبم... – بله؟
قلبم داشت دیوونه می‌زد!
نظرت چی بود؟
(هوانگ‌وو سول‌هه)
اینکه صدام کردن "نونا" خیلی کیف داشت.
ولی جدی می‌گم، شوخی نیست.
واقعا حس کردم دیگه سنم رفته بالا
آره، همین‌طور بود.
– یه لحظه تکونم داد. – چرا؟ چی شد؟
همیشه بهم می‌گفتن "نونا"...
– داداش کوچیکم همیشه این‌جوری صدام می‌کرد. – آها، فهمیدم.
ولی اون مدل "نونا" بودن یه چیز دیگه‌ست.
وقتی داداش کوچیکت صدا بزنه "نونا"...
با اینکه یه پسر غریبه بگه "نونا" زمین تا آسمون فرق داره.
ولی اون پسره که اصلا نگفت "نونا"...
پس چرا خوشحال شدی؟
خب خوشم میاد دیگه، مشکلیه؟
اگه ناراحت نمی‌شی بپرسم...
تا حالا با پسر کوچیک‌تر از خودت بودی؟
– معلومه که بودم – آها، جالبه
شاید بیشتر از چیزی که فکرشو بکنی با پسرای کوچیک‌تر بودم!
دقیقا همین‌طور
از وقتی وارد سی‌و‌چند سالگی شدم...
تقریبا فقط با پسرای کوچیک‌تر بودم.
یعنی مردای بزرگ‌تر دیگه منو نمی‌خوان چون سنم رفته بالا؟
شرکت‌کننده‌ها فقط می‌دونن که...
زن‌ها بزرگ‌ترن و مردها کوچیک‌تر،
ولی سن دقیق همدیگه رو نمی‌دونن.
نه، نمی‌دونن.
فرض کن واقعا از یکی خوشت بیاد...
بعد بفهمی ۱۲ سال اختلاف سنی دارین.
یعنی اختلاف سنی خیلی زیاده.
چه حسی پیدا می‌کنی؟
(نفس عمیق)
۱۲ سال کوچیک‌تر یعنی چند ساله؟
تازه وارد ۳۰ سالگی شده.
– سی سال؟ یه‌کم سخته. – مثلا؟
– می‌تونم بپرسم چرا؟ – خب...
نمی‌دونم، حس می‌کنم زیادی جوونه.
حداقل باید ۳۳ یا ۳۴ باشه، نه؟
– فقط سه سال فرقشه‌ها. – ببین...
پسرای اول سی‌سالگی با وسط سی‌سالگی زمین تا آسمون فرق دارن
از نظر درک و شعور خیلی فرق دارن
تو چی فکر می‌کنی؟
من مشکلی ندارم
اگه طرف بالای ۳۰ باشه، اوکی‌ام.
– فقط بالای ۳۰؟ – آره، بالای ۳۰.
بین شرکت‌کننده‌های زن بزرگ‌تر و مرد کوچیک‌تر...
بله؟
بیشترین اختلاف سنی ۱۲ ساله!
– جدی؟ – آره، بعضیاشون...
با این اختلاف سنی واقعا چی می‌تونه بشه؟
یعنی واقعا می‌تونن...؟
اون پسره‌ست که موهاشو به‌هم ریخته، نه؟
خیلی باحال به نظر می‌رسه!
(یه روزی توی ماه سپتامبر)
(جایی که قراره برای اولین بار همدیگه رو ببینن)
(یک ماشین قرمز اول میرسه)
استایلش خیلی ساده و معصومه.
(پارک یه‌اون)
پوستش واقعا سفیده، مثل برف.
فقط برای آینده‌م تلاش کردم، هیچ‌وقت وقت تلف نکردم.
توی یه دوره‌ی مهم از زندگیم...
می‌تونستم ازدواج کنم.
ولی ترجیح دادم مسیر کاری‌مو انتخاب کنم، نه ازدواجو.
تنهایی اذیتم می‌کنه.
الانم حس تنهایی دارم، واقعا.
(اومده که شاید نیمه‌ی گمشده‌شو پیدا کنه)
خیلی جوون به نظر می‌رسه.
– به نظرم توی دهه‌ی بیستشه. – کاملا بیست‌ساله‌ست.
– درسته؟ – آره، قطعا.
(لب‌ورچیده)
(یه‌کم خجالتی)
خیلی استرس داشتم
«کی قراره بیاد؟»
هم استرس داشتم، هم هیجان‌زده بودم.
(سرنوشت همیشه یهویی پیداش می‌شه...)
(مثل یک بارون ناگهانی)
این‌بار نوبت یه پسره‌ست؟
(شرکت‌کننده‌ی دوم وسط بارون پیداش می‌شه)
ماشینش خیلی خوشگله!
(شرکت‌کننده‌ی دوم وسط بارون پیداش می‌شه)
دختره‌ست؟ شرکت‌کننده‌ی دوم دختره‌ست؟
(با اعتماد‌به‌نفس با کفش پاشنه‌بلند راه می‌ره)
یه جور جذابیت متفاوت داره.
(پارک جی‌وون)
یادم نمیاد تا حالا این‌جوری وقت آزاد داشته باشم.
همیشه یا کار کردم، یا درس خوندم...
یا مشغول راه انداختن یه بیزینس بودم.
واقعا هیچ‌وقت...
فرصت نمی‌کنی که فقط وقت بذاری...
برای شناختن یه نفر...
توی زندگی‌ت.
(چون این فرصت براش ارزشمنده، دنبال یه آدم خوبه)
سلام
- سلام -سلام
– خوش‌وقتم. – منم همین‌طور، خوش‌وقتم.
خیلی منتظر موندی؟
نه، اصلا.
هوا خیلی گرمه، نه؟
آره، حسابی گرم شده.
یه شرکت‌کننده‌ی زن با یه شرکت‌کننده‌ی زن دیگه روبه‌رو شد.
– خب، عجیب بوده دیگه. – خیلی عجیب.
(نگاه زیرچشمی)
(دوباره نگاه زیرچشمی)
(بازم نگاه زیرچشمی)
چقدر فضا سنگینه.
(یه حس معذب بینشون جریان داره)
خوشگلی.
تو خیلی خوشگل‌تری!
وقتی دوتا خانم همدیگه رو می‌بینن، تعریف کردن از ظاهرشون طبیعیه دیگه.
همیشه یه‌جوری از هم تعریف می‌کنن.
فکر کنم دو نفر دیگه هم باید بیان.
یعنی در مجموع چهار نفر می‌شن
درسته؟ خیلی هیجان‌زده‌م!
– وای نه... – چقدر بامزه‌ست!
داشتم فکر می‌کردم چرا انقدر سرحال بود.
فکر می‌کنه رقابت کمه.
فکر می‌کنه بازی دو به دوئه!
(ماشین سوم، یه سدان، وارد می‌شه)
(یعنی بالاخره یه پسر جوون اومده؟)
واقعا؟
انگار تبلیغ تلویزیونیه!
یه تبلیغ واقعی!
چقدر خوش‌تیپه!
(کیم یونگ‌گیونگ)
برای من، عشق یه دنیای ناشناخته‌ست.
– یه جور معماست. – چرا؟
انگار یه قلمروئه که باید کشفش کنم.
الان، عشق...
در حد صفره!
۹۹ درصد وقتم صرف کار می‌شه...
و فقط یه درصد برای استراحت، سرگرمی و لذت بردن از زندگی.
اگه بخوام صادق باشم...
بیشتر وقتا این پسرا بودن که با شور و اشتیاق منو دنبال کردن...
تا اینکه من بخوام دل کسی رو به‌دست بیارم.
واسه همین، اگه فرصتش پیش بیاد...
این‌بار خودم می‌خوام دلشو ببرم!
خیلی کنجکاوم ببینم چی می‌شه و چی کار می‌کنم.
– سلام. – سلام.
- سلام -سلام
– خوش‌وقتم. – منم همین‌طور، خوش‌وقتم.
(نگاه خیره)
– خوش‌وقتم. – منم همین‌طور، سلام.
راه طولانی‌ای رو اومدی تا برسی اینجا.
– خیلی دور بود. – آره، واقعا.
(همه جا خوردن!)
فکر می‌کردن یه پسر جوون قراره بیاد.
کی فکرشو می‌کرد همچین چیزی بشه؟
سه تا خانم!
چی شده اینجا واقعا؟
چرا فقط خانم‌ها اومدن؟
جالب‌تر اینکه همه مو بلند دارن و لباس سفید پوشیدن!
آره، دقیقا همین‌طوره.
(نفر چهارم هم رسید)
نفر چهارم؟ بازم یه خانم دیگه‌ست؟
لباس مشکی پوشیده.
(گو بون‌هی)
هر بار یه خانم وارد می‌شه، انگار صحنه‌ی تبلیغ تلویزیونیه!
من همیشه خودمو یه ابزار برای کار می‌دیدم.
فقط کار، فقط تلاش.
کارم همیشه از عشق برام مهم‌تر بود.
ولی یه روز فهمیدم چیزایی هست که از کارم مهم‌ترن.
فکر کردم شاید این یه فرصته که فقط به احساساتم توجه کنم.
واسه همین هیجان دارم، یه‌جوری دلشوره‌ی خوب دارم.
(قراره کسی بیاد که دوباره دلشو بلرزونه؟)
حرف‌هایی که اینجا می‌زنن با برنامه‌های عاشقانه‌ی دیگه فرق داره.
– چجوری؟ – دقیقا همینه.
می‌تونن کل زندگی‌شونو توی یه جمله خلاصه کنن.
یه جمله برای همه‌ی سال‌ها.
اینکه بتونی بگی چرا تا حالا...
نه ازدواج کردی نه وارد رابطه شدی...
نشون می‌ده چقدر مسیر زندگی‌ت مشخص بوده.
یعنی یه جواب روشن داری.
همه‌شون خیلی مطمئنن.
– اعتماد‌به‌نفس دارن – کاملا.
- سلام -سلام
-سلام
سلام
فکر نمی‌کردم همه رسیده باشن.
(همه نگاه‌ها موقع ورود بون‌هی به سمت اون می‌چرخه)
دارن زیر نظرش می‌گیرن.
خانم‌های بزرگ‌تر دارن براندازش می‌کنن.
– خوش‌وقتم. – سلام.
(یک کم مضطربه)
(چهار خانم بزرگ‌تر اول از همه جمع شدن)
فضا یه‌جوریه، معذب شده.
(نگاه زیرچشمی)
– خوش‌وقتم. – منم همین‌طور.
همه اینجا انقدر خوشگل‌ان...
که چشمام...
سیر نمی‌شن!
من...
(داره فضا رو می‌سنجه)
ترجیح می‌دم چیزی نگم، چون اگه جواب بدم فضا عجیب می‌شه.
می‌فهمی چی می‌گم، نه؟
مثل وقتایی که یه خانم می‌گه: «چقدر لاغر شدی» و این حرفا.
واسه همین چیزی نمی‌گم.
ولی اینکه به یه خانم بگی...
چشمام از خوشگلی‌ات سیر نمی‌شن، واقعا راحت نیست!
– نه دیگه. – دقیقا.
– آدما معمولا تو دلشون نگه می‌دارن. – همین نشون می‌ده چقدر دل‌پاکه.
داستان درباره‌ی زنای بزرگ‌تر و مردای جوونه.
وقتی شنیدی، چه حسی داشتی؟
– برام تازگی داشت. – آره، یه حس جدید بود.
ولی حس کردم می‌تونه خیلی فان باشه.
تا حالا با پسر کوچیک‌تر از خودت بودی؟
آره، یه بار، وقتی بیست‌وچند سالم بود.
خیلی وقتا اصلا فرصت نمی‌شد...
که با مردای بزرگ‌تر آشنا بشم.
با پسرای جوون خوش می‌گذره، انرژی‌شونم...
بیشتر به حال‌وهوای من می‌خوره.
کلا حس می‌کنم پسرای جوون با شور بیشتری سمت دخترا میان.
خیلی پر انرژی ترن
(تأیید)
(سر تکون دادن)
همه باهاش موافقن.
درست نمی‌گم؟
(یه‌کم خجالت کشید)
(رفت تو فکر)
من خودم پیش‌قدم می‌شدم.
شاید چون خوشگلی، اونا سمتت میان.
(خجالت کشید)
اون یه باری که با یه پسر کوچیک‌تر بودم، خودم شروع کردم.
(خاطره از رابطه با پسر کوچیک‌تر)
ولی اولش نمی‌دونستم چند سالشه.
نه، واقعا نمی‌دونستم. فقط وقتی حرف زدیم فهمیدم...
که ازم کوچیک‌تره.
پسر تِتو یا پسر اِگِن؟
ولی این دوتا...
– باید یکیو انتخاب کنم؟ – آره.
فقط یکی.
(ناامید شد)
من عاشق اونام که ظاهرشون خشنه ولی دلشون نرمه.
یعنی از بیرون تِتو باشه، از درون اِگِن!
الان همینا خیلی طرفدار دارن، نه؟
– آره. – دقیقا.
منم با جواب اون موافقم.
تو هم؟
پسرایی که مثل توله‌سگن!
خلاصه‌ش می‌شه یه پسر اِگِن.
– آره. – دقیقا.
یه پیام اومد
گوشی‌مون زنگ خورد.
– «بالای کابینت رو چک کن.» – «بالای کابینت رو چک کن.»
«اینجا چندتا کلمه‌کلیدی هست که سرنخ‌هایی درباره‌ی پسرا می‌دن.»
«یه کارت انتخاب کن که به دلت می‌شینه.»
– چی؟ – برای توئه.
(کلمه‌کلیدی سرنوشت‌ساز یونگ‌گیونگ کدومه؟)
ظاهر ترد، دل نرم!
(«ظاهر ترد، دل نرم» هم بین گزینه‌هاست!)
– عالیه! – مگه می‌شه این‌قدر دقیق باشه؟
حتی «گلدن رتریور» هم هست!
(همون مدل پسر توله‌سگی، مهربون و بامزه)
«نونا بریم گوشت بخوریم. همه چی رو من ردیف می‌کنم.»
(کلمات کلیدی پسرای جوون که دل می‌برن)
– «اگه با من باشی...» – «اگه با من باشی...»
– «گوش‌هات هیچ‌وقت خسته نمی‌شن.» – «گوش‌هات هیچ‌وقت خسته نمی‌شن.»
– «روزت مثل برق می‌گذره.» – «روزت مثل برق می‌گذره.»
وو یونگ و سوبین، اگه بخواین برای خودتون یه کلمه‌کلیدی بسازین...
چی انتخاب می‌کنین؟
– برای معرفی خودم؟ – آره.
دلم می‌خواد کسی که ازش خوشم میاد...
همیشه بخنده.
«اگه با من باشی، از خنده روده‌بر می‌شی!»
جالبه!
– خوبه! – واقعا؟
نه؟ فکر نمی‌کنی بامزه باشه؟
هشتگت چیه؟
«از خنده می‌ترکی!»
– یه لحظه... – چی شد؟ خوب بود یا نه؟
دیگه جذب نشدم
«از خنده می‌ترکی» یه‌کم زیادی بود...
انتظاراتتو آورد پایین؟ سوبین، تو چی می‌گی؟
هشتگ من می‌تونه باشه...
(هشتگ سوبین برای رقابت با «از خنده می‌ترکی»)
– «آفتاب‌پرست» – آفتاب‌پرست؟
– زیادی قدیمیه؟ – آفتاب‌پرست؟
(یه‌کم خجالت کشید)
– آفتاب‌پرست؟ – آره، می‌تونم هر چیزی بشم.
دوست دارم خودمو با طرفم هماهنگ کنم، نه اینکه اون با من هماهنگ شه.
– جدی؟ – آره، واقعا.
(همون لحظه...)
اومدن!
(بالاخره پسرای جوون قراره دیده بشن؟)
(تو لوکیشن‌های مختلف...)
چی شده اینجا؟
(چهار پسر جوون...)
چه سایه‌ی خوش‌فرمی داره!
(منتظرن)
استایلش خیلی خوبه!
(بعد از انتخاب کلمه‌کلیدی دلخواه...)
(خانم‌های بزرگ‌تر راهی می‌شن تا برن سراغشون)
یعنی خودشون می‌رن دنبالشون؟
خانم‌های بزرگ‌تر قراره برن...
– دنبال پسرای جوون. – آره، برن سراغشون.
(اولین پسر جوون منتظر خانم بزرگ‌تره)
با خانم‌های بزرگ‌تر راحت‌ترم.
واقعا باهاشون حس بهتری دارم تا با دخترای هم‌سن‌وسال.
اگه اون همون کسی باشه که تو ذهنمه...
اگه طرفم ده سال ازم بزرگ‌تر باشه، مشکلی ندارم.
(کی قراره بیاد سراغ این پسر...)
(که دنبال تیپ ایده‌آلشه؟)
خیلی استرس داشتم.
همش تو ذهنم بود که چی می‌شه.
نگران بودم...
ولی کنجکاو هم بودم.
(کنجکاوم ببینم کی قراره بیاد سراغم)
(فضا پر از استرسه)
(نگاه زیرچشمی)
(با دستگاه تقویت دست داره استرسشو خالی می‌کنه)
تقویت دست؟ جدی؟
تا حالا ندیده بودم کسی با این وسیله استرس بگیره!
واقعا از این استفاده می‌کنه؟
(صدای کلیک دستگاه)
(داره قدرت دستشو تمرین می‌ده...)
و می‌رسه به جایی که یه پسر جوون منتظرشه.
(اون لحظه‌ی پرتنش و هیجان‌انگیز...)
(اولین برخورد)
(کی بود که اولین پسر جوون رو انتخاب کرد؟)
(انتخاب بون‌هی)
این همون پسریه که بون‌هی انتخابش کرد، درسته؟
آره.
(یه‌کم مردده)
(انتخاب بون‌هی)
این همون پسریه که بون‌هی انتخابش کرد، درسته؟
آره.
(یه‌کم مردده)
سلام.
– خوش‌وقتم. – سلام.
– خوش‌وقتم. – همین‌طور.
– بشینم؟ – آره، راحت باش.
این موجینه.
(بون‌هی موجین رو انتخاب کرده)
خیلی منتظر موندی؟
چند ساعتی بودم اینجا.
– خیلی منتظر موندی. – آره، حسابی.
تو که منتظر نموندی؟
نه، زیاد نه.
– خوش‌تیپه. – خوش‌برخوره.
کنار هم خیلی بامزه‌ان.
– خوش‌قیافه‌ست. – با هم جفت قشنگی‌ان.
آره، واقعا.
– خیلی خوبن با هم. – به هم میان.
اصلا به نظر نمیاد اختلاف سنی داشته باشن.
– نه؟ – اصلا.
دیدی چجوری داشت...
لبخندشو قایم می‌کرد؟
انگار نمی‌خواست خوشحالیشو لو بده!
فکر کنم اون خانم هم ازش خوشش اومده.
– قیافه‌ش هم راضی به نظر می‌رسه. – آره، معلومه.
(یه حس شیرین و پرتنش بینشون)
دیدم قهوه‌تو تقریبا تموم کردی،
فکر کردم خیلی وقته اینجایی.
– یه قهوه می‌خوای؟ – ببخشید؟
منم یکی بگیرم؟
پس یعنی...
– من حساب می‌کنم. – وای، صبر کن!
(موجین با عجله کارت بانکیشو درمیاره)
چی میل داری؟
یه لاته‌ی یخ لطفا.
– لاته‌ی یخ؟ – آره، همونه.
– همین؟ – آره، همین خوبه.
منم یه فنجون دیگه قهوه می‌گیرم.
– مطمئنی؟ – آره، مشکلی نیست.
بعد از قهوه راحت می‌خوابی؟
آره.
(با لبخند تأیید می‌کنه)
– چی؟ – چی گفت؟
لحنش یه‌دفعه صمیمی شد!
این برنامه واقعا داره تند پیش می‌ره!
(خانم بزرگ‌تر حسابی ذوق‌زده‌ست)
ولی تازه با هم آشنا شدن!
(بی‌کلام)
قبل از اینکه...
برن قهوه سفارش بدن، بون‌هی پرسید:
«بعد از قهوه راحت می‌خوابی؟»
– آره، گفت. – دقیقا همونو گفت.
همون یه جمله، یه حس خاصی داشت.
درسته؟ یه‌جور توجه بود.
حس کردم داره مراقبشه.
– آره. – دقیقا همین حسو داد.
بعد از قهوه راحت می‌خوابی؟
آره.
(لبخند شیطنت‌آمیز)
مرسی بابت قهوه.
(کارت انتخابی رو دید)
تو این کارت رو انتخاب کردی؟
آره، من بودم.
(بینی‌اش رو تکون می‌ده)
– پروفایل‌ها... – آره.
همه‌شون فرق داشتن.
– این یکی خیلی شبیه منه. – آره، همین‌طوره.
– می‌تونی یه‌کم بچرخی؟ – من؟
این طرفه؟ فکر کنم اون‌طرف باشه.
– این طرفه؟ – آها، همینه!
گفتم پشت سرت خیلی خوش‌فرمه.
وقتی اینو دیدم،
گفتم پشت سرت خیلی گرد و خوش‌تراشه!
ولی از نزدیک خیلی خوش‌تیپ‌تری.
– واقعا؟ – آره، خیلی بیشتر بهت میاد.
توی نور کم یه حس خاصی داری...
راست می‌گی، پشت سرم واقعا گرده!
– منم سرم گرده. – جدی؟
می‌تونم ببینم؟
– آره، ببین. – واقعا گرده!
(خیره نگاه می‌کنه)
واقعا خوشگلی.
من؟ مرسی!
(وای خدای من!)
(شگفت‌زده)
– وای وای! – گفت «خوشگلی»!
چی بود این الان؟
– این پسره کیه دیگه؟ – واقعا این‌جوری می‌گن؟
ولی اینکه رسمی حرف نزد، خیلی خوب بود.
از اون تیکه‌ش یه کلیپ بگیرین...
بدینش به سول‌هه.
کلیپشو بفرستین که می‌گه «خوشگلی»...
بفرستینش واسه من.
اگه ویدیو نشد، صداش هم باشه کافیه!
– سوبین، – بله؟
می‌تونی اون جمله رو...
همین‌جوری بگی، مثلا وقتی داری نوشیدنی می‌خوری؟
من اهل حرف زور زدن نیستم،
– اگه واقعا حس نکنم... – ولی اون واقعا خوشگله.
اگه طرفم مثل بون‌هی خوشگل باشه،
بدون مشکل می‌گم.
– جدی؟ – آره.
یه راه خوبه برای شروع صحبت.
موجین واقعا بلده چی بگه.
– پسر معمولی‌ای نیست. – اصلا!
واقعا خوشگلی.
من؟ مرسی!
تو هم خوش تیپی
(بینی‌اش رو تکون می‌ده)
این حرکت بینی‌ش خیلی بامزه‌ست!
– استرس دارم. – جدی استرسی؟
می‌خوای بگم چرا اینو انتخاب کردم؟
چون عاشق گوشت بودی؟
احتمالا دلم گوشت می‌خواسته!
ولی اون کلمه‌ی «منظم» باعث شد فکر کنم...
تو آدمی هستی که...
بلدی زندگی رو جمع‌وجور کنی، مسئولیت‌پذیری.
– درسته. – درست حدس زدم؟
اسمم کیم موجینه.
– کیم موجین؟ – آره، کیم موجین.
– و واقعا هم منظمم، پس... – جدی؟
– واسه همین اون کلمه رو انتخاب کردی؟ – آره.
– اون لقبه‌مه. – لقبت؟
اگه اشکالی نداره، اسمتو می‌پرسم؟
من گو بون‌هی‌ام.
– گو بون‌هی؟ – بون‌هی.
درسته.
آره.
– چه نوع گوشتی دوست داری؟ – گوشت؟
دلمه با کیمچی.
– دلمه با کیمچی؟ – آره، همونو.
یه روز با هم می‌ریم گوشت بخوریم، نه؟
خیلی خوشحال می‌شم.
(لبخند شیطنت‌آمیز)
داره می‌لرزه!
– وای خدای من! – خیلی استرس گرفته.
– یه‌دفعه معذب شد. – آره، کامل قفل کرد.
کلا از دستش در رفت.
پسره خیلی کاریزماتیکه.
(حضورش کل فضا رو گرفته)
موهاش مدل بابه؟
– الان؟ آره. – آره، همین‌طوره.
خیلی بهت میاد.
باشه.
(حتی وقتی خجالتیه...)
چشم از بون‌هی برنمی‌داره.
وقتی با اون خانم‌های دیگه روبه‌رو شدم، خیلی استرس داشتم.
درسته.
صورتم داشت خشک می‌شد از استرس.
ولی الان راحت‌ترم.
نمی‌دونم چرا این‌قدر حس راحتی دارم.
– چون من اینجام؟ – نه، یعنی...
– منظورت من بودم؟ – آره، خودت.
خوبه دیگه.
فکر کنم خیلی خوش بگذره.
آره.
بیا بریم دیگه.
دارم استرس می‌گیرم.
– لبخندش کلا عوض شده. – وای خدای من!
انگار طلسمش کرده!
انرژیش...
اصلا شبیه پسرای جوون نیست.
– دقیقا. – بون‌هی...
جزو خانم‌های آروم نبود...
– بین اون جمع. – آره، همین‌طوره.
ولی الان...
انگار بخاطر موجینه که این‌جوری شده.
آره، معلومه.
از اون تیپ پسراس که آدمو دستپاچه می‌کنه.
کلا زدش زمین!
آره، یه حس خاصی داره.
(یه پسر جوون دیگه...)
(منتظر یه خانم دیگه‌ست، تو یه جای دیگه.)
چیزی که نگرانم می‌کرد این بود که...
مبادا زیادی بچه به نظر بیام براش.
می‌ترسیدم فکر کنه خیلی خام و بچه‌م.
نمی‌خواستم بهش بگم «نونا».
– سلام. – سلام.
– تازه رسیدی؟ – آره.
(نگاه یواشکی)
(یه‌اون کارت گلدن رتریور رو انتخاب کرده)
قیافه‌شم واقعا شبیه گلدن رتریوره!
(استرس داره)
نمی‌دونه نگاهش رو کجا بندازه.
اصلا فکر نمی‌کردم یه‌دفعه وارد شی.
قهوه می‌خوری؟
آره، عاشق قهوه‌م.
مرسی.
(گلدن رتریور می‌چرخه سمت نوشیدن)
یخش یه‌کم آب شده انگار.
چرا چرخید و قهوه‌شو خورد؟
اون‌قدرها هم بزرگ‌تر نیست که!
دقیقا.
(خنده)
خیلی بامزه بود.
خیلی استرس داره.
کلا بی‌قراره.
– خیلی شیرینه. – گلدن رتریور...
– خیلی بامزه‌ست. – واقعا هست.
کلا با اون یکی، «منظم»، فرق داره.
(کاملا برعکس موجین)
می‌تونم اسمتو بپرسم؟
من پارک یه‌اون هستم.
– یه‌اون؟ – اسم شما؟
– من کیم سانگ‌هیونم. – سانگ‌هیون.
یه‌اون... خانم پارک؟
– «خانم پارک؟» – خیلی بامزه‌ست!
(چیزی رو می‌بینه)
اصلا ندیده بودم اینجاست.
(با تعجب)
– خجالت کشیدی؟ – آره.
– تو... – آره.
چرا گلدن رتریور؟
خیلیا بهم گفتن...
که شبیه توله‌سگم.
من این کارت رو انتخاب کردم.
– واقعا؟ – آره.
می‌تونم بپرسم چرا اینو انتخاب کردی؟
چون این مدل پسر، سلیقه‌ی منه.
پس از پسرای توله‌سگی خوشت میاد؟
– آره، من توله‌سگ دوست دارم. – فهمیدم.
گردنبندت خیلی خوشگله.
باید بهش می‌گفت خوشگله دیگه!
حتی نمی‌تونه تو چشمش نگاه کنه.
موجین فقط نگفت خوشگله...
نگاهش کرد، مستقیم تو چشمش...
و خیلی راحت گفت.
(با اعتماد به نفس و بی‌تکلف گفت)
ولی سانگ‌هیون خیلی خجالتیه...
نمی‌دونه نگاهش رو کجا بندازه.
از نظر برخورد اول، این دوتا...
کلا دو قطب مخالفن!
خیلیا بهم گفتن...
شبیه گربه‌ام.
درسته.
از دخترایی که قیافه‌شون گربه‌ماننده‌ست خوشت میاد؟
آره، دوست دارم.
مطمئنی از مدل توله‌سگی خوشت نمیاد؟
نه، فکر کنم بیشتر از مدل گربه‌ای خوشم میاد.
– واقعا؟ – آره.
چون خودم قیافه‌م گربه‌ماننده‌ست، از پسر توله‌سگی خوشم میاد.
آهان، یعنی برعکس همدیگه.
تو از چه مدل دختری خوشت میاد؟
منم از مدل مخالف خودم خوشم میاد.
یه نفر خونسرد...
دختری با قیافه‌ی سرد و گربه‌ای.
تا حالا نشنیده بودم «قیافه‌ی سرد گربه‌ای»!
من معمولا خنده‌روام، خیلی کم پیش میاد عصبانی بشم.
دوست دارم طرفم کسی باشه که بتونم هوای دلش رو داشته باشم.
به‌جای اینکه مدام مراقب هم باشیم،
ترجیح می‌دم طرفم آدم صادقی باشه.
من خیلی صادقم
(یه‌کم دستپاچه شد)
ولی زیادی صادق نباش!
ممکنه دلمو بشکنی.
آره، خلاصه اینم از این.
(دستاش عرق کرده)
می‌خواستم یه چیزی بپرسم... ولی نمی‌دونم چطور بگم.
تو معمولا...
از پسرای درشت و مردونه خوشت میاد...
یا از پسرای کوچولو و بامزه؟
از نظر ظاهری، چشم‌درشت با پلک تکی دوست دارم.
چشم‌درشت با پلک تکی؟
من پلک تکی دارم.
آره، داری.
فقط گفتم بدونی!
همچنین...
پسرایی که وقتی می‌خندن، قشنگ‌تر می‌شن.
باید تمرین کنم قشنگ بخندم!
وای، خدای من!
(با اینکه معذبه...)
(داره هر کاری می‌کنه که دلش رو به‌دست بیاره)
من بیشتر جذب مردایی می‌شم...
که به خودشون می‌رسن و مرتبن.
منم بد نیستم، حسابی مراقب خودمم.
وای، جدی؟
(یه دیدار معذب اما شیرین...)
(با یه حس قشنگ تموم می‌شه.)
(در همین لحظه...)
(یه پسر دیگه منتظر یه خانمه.)
هیکلش درشته، قدش خیلی بلنده.
از وقتی جوون‌تر بودم، چون قیافه‌م بزرگ‌تر نشون می‌داد...
با خانم‌های بزرگ‌تر قرار می‌ذاشتم.
خیلی وقتا باهاشون بودم.
و خوشم می‌اومد.
قیافه‌شم خوبه، جذابه.
اون خانم یه حس متفاوتی داره.
سلام.
این اختلاف قد، دل آدمو می‌لرزونه!
تو همونی هستی که نوشته بودی «ظاهر خشن، دل نرم»؟
ببخشید؟ آهان، آره، خودمم!
دقیقا همونم.
پس اون همونه، «ظاهر خشن، دل نرم».
(کیم هیون جون)
(یونگ‌کیونگ این کارت رو انتخاب کرده بود.)
(نگاه یواشکی)
(یه‌کم خجالت کشیده)
(بازم نگاه یواشکی)
من جلوی آدمای جدید خجالت می‌کشم.
– واقعا؟ – آره، تو چی؟
– منم همین‌طور. – وای، بد شد!
(قرار «ظاهر خشن، دل نرم» زیر بارون، کنار ایستگاه قطار)
راستی...
فکر کنم گیر افتادیم اینجا.
آره، انگار همین‌طوره.
بارون حسابی گرفته.
آره، شدید شده.
یه‌دفعه بارون تند شد.
فضا یه‌جوری خاص شد،
انگار توی یه صحنه‌ی فیلم باشم.
– واقعا شبیه فیلمه. – انگار یه تابلوی نقاشیه.
بیا با من.
با این کفشا اذیت نمی‌شی؟
نه، خوبه.
صبر کن، جلو یه چاله‌ی بزرگه.
– بیا رو اینا پا بذار. – باشه.
برو جلو، خطرناکه.
(هیون جون ذاتا مؤدبه)
– برو جلو. – مرسی.
داره جالب می‌شه!
(تا وقتی سوار ماشین شد، همراهش راه رفت)
همه چی خوبه؟
آره، ممنون بابت همه‌چی.
کاپشنت باید حسابی خیس شده باشه.
(آستینش کاملا خیسه)
(بارون بیشتر از چیزی بود که فکر می‌کردن)
رعد و برق هم زد!
(ترسیده)
نه دیگه، جدی؟
(نگاه می‌کنه بیرون)
فکر نکنم به این زودیا بند بیاد.
می‌خوای جابه‌جا بشیم؟
واقعا؟ عوض کنیم؟
(خیلی راحت پیشنهاد می‌ده خودش رانندگی کنه)
من عاشق اینجور موقعیتام!
(تحت تأثیر قرار گرفته)
چه ربطی داره بارون به تعویض صندلی؟
– وقتی بارون می‌گیره... – نباید...
– سریع‌تر راه بیفتی؟ – رانندگی تو بارون سخت‌تره.
– مخصوصا وقتی شدید باشه. – آهان، فهمیدم.
بارون سنگینه، دید آدم کم می‌شه.
خودش ذاتا آدم بافکریه.
(کاملا فهمید چی شد)
اینکه اون بزرگ‌تر بود، اصلا منو عقب نکشید.
اتفاقا پخته‌تر بود،
و کلی چیز می‌شد ازش یاد گرفت.
رابطه‌مون آروم‌تر و متعادل‌تر بود.
(اولین دیدارشون شروع می‌شه)
سلام سلام
– سلام. – سلام.
– بشین لطفا. – ممنون.
– خوشحال شدم دیدمت. – منم همین‌طور.
نمی‌تونه تو چشمش نگاه کنه.
«روز زود می‌گذره»... خیلی کنجکاوم بدونم چرا!
چی؟ آهان، آره!
– این کارت مال توئه؟ – آره، خودمم.
(جی‌وون کارت «روز زود می‌گذره» رو انتخاب کرده)
– «روز زود می‌گذره»... – پس بر اساس اون انتخاب کردی؟
– آره. – اصلا نمی‌دونستم.
اسمت چیه؟
من پارک سانگ‌وونم.
– پارک سانگ‌وون؟ – سانگ‌وون.
– اسم شما؟ – من پارک جی‌وونم.
«اگه با من باشی، گوشت خسته نمی‌شه!»
یعنی پرحرفم دیگه!
از سکوت توی مکالمه خوشم نمیاد.
الان خیلی آرومی به نظر می‌رسی.
می‌دونم، دارم زور می‌زنم پرحرفی‌مو کنترل کنم!
– جدی؟ – آره.
– ولی باید کاری کنی روزم زود بگذره! – حتما!
فقط یه چند لحظه بهم فرصت بده.
می‌دونی که، کلی وقت داریم.
هنوز خیلی مونده تا تموم شه.
(جی‌وون با انرژی، سانگ‌وونِ خجالتی رو راه می‌ندازه)
– جی‌وون خیلی خوش‌رو و راحت برخورد می‌کنه. – آره، کاملا مشخصه.
تا حالا با خانمی که ازت بزرگ‌تر باشه قرار گذاشتی؟
– آره، تجربه‌شو داشتم. – جالبه.
با دوتا خانم بزرگ‌تر بودم، هر دو رابطه بیشتر از یه سال طول کشید.
خانمایی که باهاشون بودی، خوب بودن؟
از دخترای جوون‌تر باثبات‌تر بودن.
قبل از اون‌ها، با چندتا دختر جوون‌تر بودم.
ولی حس می‌کردم از نظر احساسی ناپایدارن.
– یه‌جوری بودن که انگار هنوز خودشونو پیدا نکرده بودن. – آره، قابل درکه.
ولی با خانمای بزرگ‌تر، همه چی فرق داشت.
چون زندگی‌شون از قبل رو روال بود،
تغییر خاصی تو سبک زندگی‌شون نبود.
برای همین دعوا و تنش زیادی نداشتیم.
تا وقتی من دردسر درست نمی‌کردم، همه چی خوب پیش می‌رفت.
(اولین دیدار عاشقانه شرکت‌کننده‌ها تموم شد)
الان دیگه همه‌ی ملاقات‌های دونفره رو دیدیم.
– هر شرکت‌کننده با یه نفر دیدار داشت. – دقیقا.
از بین اون چهار زوج، کدومشون بیشتر به دلت نشست؟
من انتخابم آقای «بله»ـه!
– خیلی راحت و بی‌تکلف حرف زد. – آره، موجینِ «بله».
اون حرکت دماغش هم خیلی بامزه بود!
– دقیقا همونه. – آره.
در مورد بقیه زوج‌ها...
– بیشتر خانما بودن که فضا رو کنترل می‌کردن. – آره، همین‌طور بود.
فقط موجین بود که...
– خودش هدایت‌کننده بود. – دقیقا.
سانگ‌هیون بیشتر شبیه کسی بود که تو رابطه خیلی وفادار می‌مونه.
فکر کنم اگه عاشق بشه، دیگه دلش تغییر نمی‌کنه.
فقط بلد نبود احساساتشو درست نشون بده.
رفتارش یه‌جوری بود که آدم دلش می‌خواست ازش محافظت کنه.
– به نظرت ساده و بی‌آلایش بود. – آدم دلش می‌خواد هوای‌شو داشته باشه.
نظرت درباره‌ی سانگ‌وون چیه؟
کنجکاو بودم ببینم چطوری می‌خواد طرفشو سرگرم کنه.
– ولی یه‌جوری غیرمنتظره خجالتی بود. – آره، همین‌طور.
با خودم گفتم نکنه واقعا هنوز بچه‌ست!
خیلی استرس داشت که با یه خانم بزرگ‌تر روبه‌رو بشه؟
– به نظرم خیلی مضطرب بود. – آره، چون طرفش از خودش بزرگ‌تر بود.
– راستش، مردی مثل هیون‌جون... – دقیقا.
باعث می‌شه آدم احساس راحتی کنه.
– می‌دونستم ازش خوشت میاد. – یه‌جوری...
– هم مردونه‌ست، هم خیلی بافکره. – آره، از همه مردونه‌تره.
– خیلی جذابه. – واقعا هست.
– خیلی... – هی‌جین، چشمات برق می‌زنه!
– من کاملا جذبش شدم. – معلومه!
– دیگه افتادم تو ماجرا! – آره دیگه.
بقیه‌شو نشونمون بده، خیلی مشتاقم بدونم چی می‌شه!
فکر کنم همین بود دیگه.
وای، خیلی شیکه!
فکر کنم ما اولین نفریم که رسیدیم.
آره، انگار اول رسیدیم.
– خدا رو شکر بارون نمیاد. – آره، خوش‌شانس بودیم.
فکر کنم همین‌جاست.
(خانه یون)
(جایی که رسیدن...)
(خانه یون)
خانه یون، همین‌جاست.
واقعا ما اول رسیدیم؟
– فکر کنم آره. – شاید باید یه نگاهی بندازیم.
(زوج اول: بون‌هی و موجین)
– خیلی خاصه. – قشنگه واقعا.
(اینجا همون خانه‌ی یونِ...)
(جایی که خانم‌های بزرگ‌تر و آقایون جوون با هم زندگی می‌کنن)
خیلی بزرگه!
استخر هم داره!
دقیقا.
اینجا قراره کلی اتفاق بیفته.
(جایی که سن فراموش می‌شه و فقط احساسات مهمه)
(متعجب)
(با هیجان نگاه می‌کنن)
انگار قصره واقعا!
کنجکاوم ببینم اینجا چی می‌شه.
(رومنس توی خانه یون قابل پیش‌بینی نیست)
چه اتفاقای عجیب و هیجانی قراره بیفته؟
(رومنس توی خانه یون قابل پیش‌بینی نیست)
می‌خوای درو باز کنی؟
(دمپایی‌ها رو می‌ذاره پایین)
مرسی.
(متعجب)
وای، همه چی مثل یه خونه‌ی واقعی چیده شده!
(طبقه اول، فضای عمومی)
وای، اینجا خیلی خوشگله!
(طبقه اول، آشپزخونه)
فکر کنم غذاهامونو همین‌جا می‌خوریم.
(فضای کنار آشپزخونه برای غذا خوردن دسته‌جمعی)
(طبقه اول، سالن غذاخوری)
این گل‌ها واقعین. گل دوست داری؟
آره، خیلی دوست دارم.
فکر کردم مصنوعین.
من اون‌قدر گل دوست دارم که سریع می‌فهمم واقعی‌ان یا نه.
– فقط با نگاه کردن؟ – آره.
(لبخند)
من حتی بازار گل هم می‌رم.
– بازار گل می‌ری؟ – آره.
– بریم طبقه بالا؟ – بریم.
خیلی بزرگه.
– واقعا قشنگه. – کاملا موافقم.
(طبقه دوم، فضای عمومی)
فکر کنم اینجا جاییه که می‌تونیم بشینیم و راحت حرف بزنیم.
(جایی برای گفت‌و‌گوهای صادقانه و جدی)
(طبقه دوم، اتاق خانم‌ها)
پس هرکدوممون یه اتاق جدا داریم.
(طبقه سوم، اتاق آقایون)
– اینجا اتاق پسراست. – آره، درسته.
تراس.
(طبقه سوم، تراس)
منظره‌ش خیلی خوبه.
(یه فضای لوکس و خصوصی فقط برای شرکت‌کننده‌ها)
چه رنگی رو بیشتر دوست داری؟
– رنگای خنثی. آره، همونا. – رنگای خنثی؟
رنگایی که خیلی تو چشم نباشن.
اگه مجبور باشی یه رنگ انتخاب کنی، چی انتخاب می‌کنی؟
اُم... فکر کنم سبز رو انتخاب کنم.
سبز تیره.
واقعا؟
(یه اتاق هست که هنوز ندیدن)
قفل شده
– درش قفله. – چی گفتی؟
(در بسته‌ست)
– اینجا چیه؟ – واقعا چیه؟
(اتاق قفل‌شده چه کاربردی داره؟)
(این اتاق فقط روزی یه‌بار باز می‌شه)
(اتاق اسرار)
«اتاق اسرار»؟
(تو اتاق اسرار می‌تونن سن یه شرکت‌کننده رو حدس بزنن)
فکر کنم اونجا یه سرنخ از سن طرف می‌دن.
شاید اطلاعاتی از همدیگه درمیارن.
آره، احتمالا همین‌طوره.
(واقعا ممکنه...)
(عشق از اختلاف سنی عبور کنه؟)
کی قراره وارد این اتاق بشه؟ چطوری؟
خیلی کنجکاوم.
وای، چقدر قشنگه اینجا!
(زوج دوم: یه‌اون و سانگ‌هیون)
یکی باید رسیده باشه.
(با تلو‌تلو خوردن وارد می‌شه)
(با خنده)
مرسی.
(تحت تأثیر قرار گرفته)
می‌تونیم یه دوری بزنیم؟
– سلام. – سلام، خوشحال شدم دیدمت.
منم خوشحال شدم دوباره دیدمت، تو نه؟
یه نگاهی بنداز، اینجا آشپزخونه‌ست.
یادت نره ببینی تو یخچال چی هست.
– نگاه کردی؟ – آره، خونه چهار طبقه‌ست!
واقعا؟
– پشت طرفش قایم شد. – وای، خدایا!
– خیلی بامزه‌ست. – آره، خیلی شیرینه.
– واقعا مثل یه توله‌سگه‌ست. – خیلی نازه.
بیا یه کم دور خونه بچرخیم.
(از نگاه مستقیم فرار می‌کنه)
– خیلی هیجان‌زده‌م. – معلومه.
(هر جا یه‌اون می‌ره...)
(سانگ‌هیون هم پشت سرشه)
نمی‌دونم چرا، ولی اینجا حس خوبی بهم می‌ده.
– داره دنبالش راه می‌افته. – وای خدا!
(دنبال کردن)
این چیه؟
ماکارونی داریم!
(متعجب)
– سلام. – سلام.
کی رسیدین؟
– همین الان. – آهان، خب.
– سلام. – سلام.
– خوشحال شدم دیدمتون. – منم همین‌طور.
دیدی؟ موجین فرق داره.
– سریع سلام کرد... – آره، دقیقا.
و خودش رفت سمتشون که حرف بزنه.
– خودش پیش‌قدم شد. – دقیقا.
(نگاه یواشکی)
یه نگاهی بندازین.
(انگار خونه‌ی خودشه)
(بعد از یه سلام کوتاه، موجین می‌ره سمت بون‌هی)
– ببینیم آب هست؟ – باشه.
منم یه چیزی برای خوردن می‌خوام.
(موجین دنبال لیوان می‌گرده)
اینجا یه لیوانه.
فکر کنم فقط با آب بشوریش کافیه.
(بفرما)
(لیوان بون‌هی رو چک می‌کنه)
(نگاه یواشکی)
(نفس عمیق)
(برمی‌داره)
اون لیوانه چیه؟
فکر کنم اینم می‌شه استفاده کرد.
داری برای من می‌شوریش؟
(سر تکون می‌ده)
(لبخند)
(همون لیوانی که سانگ‌هیون بهش داده بود)
(متعجب)
گذاشتش اونجا.
شاید داره زیرپوستی سانگ‌هیون رو کنترل می‌کنه.
– وای خدا! – تازه اولشه.
– اشکالی نداره فقط با آب بشورم؟ – نه، راحت باش.
مرسی.
اوه، دید! دید که چی شد.
آره، گرفت چی شد.
– سلام. – سلام.
– بفرمایین داخل. – سلام.
– سلام.
دیدم زودتر از ما رسیدین.
– سلام. – سلام.
– حس می‌کنم دیر رسیدیم. – دقیقا همین‌طوره.
می‌تونیم بشینیم؟
می‌تونین رو زمین یا مبل بشینین.
هر جا راحتین بشینین، ما هم همین‌طور نشستیم.
جای دنج و قشنگیه.
(موجین آخرین نفره که به جمع اضافه می‌شه)
(نگاه یواشکی)
(از کنار جی‌وون رد می‌شه...)
و کنار بون‌هی می‌شینه.
لازم بود این‌قدر دور بشینه فقط که کنار اون باشه؟
از اون‌ور اتاق اومد که فقط پیش اون بشینه!
(راضی و خوشحال)
آره دیگه.
بون‌هی خوشحال به نظر می‌رسه. – معلومه که خوشحاله.
(خب معلومه که خوشحاله)
می‌شه اسمهاتونو بگین؟
من کیم موجینم.
– موجین؟ آهان، فهمیدم. – بله، کیم موجین.
برای همین کلیدواژه‌ش «منظم» بود.
– درسته؟ – آره.
همونی که گفته بود گوشت دوست داره.
– آره، خودشه. – «منظم».
من جی‌وونم.
– اسمت کاملت چیه؟ – پارک جی‌وون.
اسم شما چیه؟
من کیم سانگ‌هیونم.
– سانگ‌هیون؟ – بله.
همون پسر توله‌سگیه!
– آهان، «رتریور طلایی»؟ – اوه، همه کلیدواژه‌هامونو حفظن!
من پارک سانگ‌وونم.
سانگ‌وون...
پارک سانگ‌وون...
(یه‌کم معذب)
– بذار بقیه هم بیان تو. – اوه، سلام.
سلام.
– سلام. – سلام.
– فعلا همه بشینیم. – داشت نگاهش می‌کرد.
بالاخره همه با هم روبه‌رو شدن. جمع کامل شد.
داشتین چی کار می‌کردین؟
– داشتیم خودمونو معرفی می‌کردیم. – همین الان.
سلام، من کیم هیون‌جون هستم.
منم کیم یونگ‌گیونگم. خوشحال شدم با همه‌تون آشنا شدم.
خوشحال شدم باهاتون آشنا شدم.
(بالاخره خانم‌های بزرگ‌تر و آقایون جوون دور هم جمع شدن)
ولی راستش، خیلی بزرگ‌تر از من به نظر نمی‌اومدن.
فکر کنم فقط چند سال ازم بزرگ‌تر باشن.
اصلا اون حس فاصله سنی رو نداشتم.
نه اینکه حس کنم خیلی ازم بزرگ‌ترن.
برای من، تفاوت سنی خاصی حس نمی‌شد.
(داستان خانم‌های بزرگ‌تر و آقایون جوون شروع می‌شه)
به نظرم، خانما بیشتر شبیه اوایل سی‌سالگی بودن...
نه، خیلی بزرگ به نظر نمی‌رسیدن.
– واقعا سنشون زیاد نبود. – منم همین حسو داشتم.
اصلا نمی‌تونم حدس بزنم چند سالشونه.
– هیچ ایده‌ای نداری؟ – نه، واقعا.
یادآوری کنم، دوتاشون...
– دوازده سال اختلاف سنی دارن. – نگران‌کننده‌ست.
این قضیه احتمالا حسابی سر و صدا می‌کنه.
– آره، فکر کنم همین‌طور بشه. – دقیقا حرف منم همینه.
اینجا کلی وسیله هست. می‌تونم اینجا بشینم؟
آره، راحت باش.
هیچ ایده‌ای ندارم.
ولی فکر کنم...
همه‌ی پسرا یه کاری دارن.
(با خنده)
جوان بودن دلیل نمی‌شه بیکار باشن!
(خانم‌های بزرگ‌تر یه‌کم نگران این موضوع بودن)
همه‌شون خیلی جوون به نظر می‌رسن.
آره، دقیقا.
احتمالا توی اواخر بیست‌سالگی‌ان...
یا اوایل سی‌سالگی.
می‌دونی...
همه‌شون تقریبا هم‌سن منن.
شنیده بودم از ما بزرگ‌ترن،
ولی اصلا اون حس فاصله سنی رو نداشتم.
آره، نکنه من از اونا پیرتر به نظر میام؟
شاید تو از همه جوون‌تری!
– وای نه! – ولی ممکنه واقعا همین‌طور باشه.
نمی‌خوام یه پسر ۱۸۸ سانتی بیاد بهم بگه «داداش»!
آره، ممکنه همچین اتفاقی بیفته.
واضحه که هم پسرا، هم دخترا...
نسبت به سن خیلی حساسن.
پسرا بیشتر هیجان دارن که ببینن چی می‌شه،
ولی خانما بیشتر نگرانن تا هیجان‌زده.
– آره. – منم همین‌طور فکر می‌کنم.
بریم یه چیزی آماده کنیم بخوریم؟
(سانگ‌هیون و سانگ‌وون دارن برای مهمونی ورود آماده می‌شن)
وقتی این برنامه پخش بشه...
مامان‌بابام احتمالا دعوام می‌کنن!
«تو که هیچ‌وقت کار خونه نمی‌کنی!»
منم همینو فکر کردم: «چرا خونه این کارو نمی‌کنی؟»
دقیقا! می‌گن ببین چقدر اینجا فعالی، اون‌وقت خونه هیچی!
برای اینکه دل دخترا رو ببرن.
از حرفاشون معلومه که سنشون پایینه...
چون نگرانن نکنه مامان‌باباشون ناراحت بشن.
دارن درباره این حرف می‌زنن که نکنه باعث دلخوری خانواده‌شون بشن.
(سانگ‌هیون و سانگ‌وون آماده کردن...)
(مهمونی ورود به خانه یون)
– بیاین پایین، طبقه اول. – باشه.
بیایم یه بطری شراب قرمز و یه بطری سفید بیاریم؟
– باشه. – خوبه، ایده‌ت عالیه.
– سلام. – سلام.
(خانم‌های بزرگ‌تر و آقایون جوون قراره با هم باشن...)
مرسی.
(در اولین شبشون توی خانه یون)
شاید بدون دربازکن هم بشه بازش کرد.
دیدی؟ گفتم، دربازکن نمی‌خواد.
ولی فکر کنم این یکی دربازکن می‌خواد، نه؟
بعضیا تو همچین موقعیتی حسابی دستپاچه می‌شن.
دخترا دارن نگاهش می‌کنن.
– وای نه. – همه چشم‌ها سمت اونه.
«خب، ببینیم چیکار می‌کنی.»
هشت تا چشم دارن نگاهش می‌کنن.
(زیر فشار)
شما شروع کنین، من خودم بازش می‌کنم.
یه کم وقت می‌خواد، بازش می‌کنم.
(سانگ‌وون درگیر باز کردن بطری شرابه)
– وای خدا. – اوه نه...
(می‌کشه بالا)
(دستپاچه)
(دوباره می‌کشه بالا)
(چوب‌پنبه شکسته)
نکنه اشتباهی بازش کرد؟
وای نه...
بامزه‌ست!
به‌جای اینکه روزو باز کنه، چوب‌پنبه رو ناپدید کرد!
کاملا درکش می‌کنم...
چون خودم تا حالا بطری شراب باز نکردم.
پسرای هم‌سن‌وسال من...
وقتی می‌خوایم چیزی بخوریم، معمولا سمت شراب نمی‌ریم.
– آهان، فهمیدم. – آره، منطقیه.
(آره، منطقیه)
– اوضاع اضطراریه! – وای نه!
– چوب‌پنبه توی بطری شکسته. – جدی؟
اوضاع خرابه. شاید دیگه نشه خوردش.
باید بیشتر بچرخونیش.
(جی‌وون به سانگ‌وون کمک می‌کنه)
تا ته ببرش پایین.
باید دربیاد، چرا نمیاد بیرون؟
– بیارم یه بطری دیگه؟ – من میارم.
بیا یه چیز دیگه بخوریم.
– هر چی باشه؟ – آره، هر چی باشه خوبه. مرسی.
(اومد آشپزخونه که یه بطری شراب دیگه بیاره)
یه‌کم حس بدی دارم.
– اشکالی نداره، پیش میاد. – آره، طبیعیه.
چیز خاصی نیست.
واقعا ناراحت نباش.
صبر کن... لطفا دلداری‌م نده.
انگار یه خرابکاری بزرگ کردم، درصورتی که اصلا اون‌جوری نبود.
از اینا کدوم خوبه؟
بیاین اینو امتحان کنیم.
این یکی شیرینه، طعم میوه‌ای داره.
– میوه‌ایه؟ – آره.
نمی‌دونم دقیقا چیه.
منم نمی‌دونم.
– روش نوشته «شیرین». – «شیرین»؟
آره، همین‌طور نوشته.
(وقتی نمی‌دونی چی انتخاب کنی، شیرین رو بردار!)
مرسی که شراب آوردی. بخوریمش؟
آره، بیاین بخوریم.
– خوشحال شدم باهاتون آشنا شدم. – منم همین‌طور.
(اولین شبشون توی خانه یون با شراب شروع می‌شه)
(تحت تأثیر قرار گرفتن)
(خانم‌های بزرگ‌تر دارن از شراب لذت می‌برن)
(با تعجب)
(سر تکون دادن)
(در همین حین، آقایون جوون...)
(اخم کردن)
(با نگرانی اطراف رو نگاه می‌کنن)
انگار پسرا خیلی خوششون نیومده.
یه‌کم گیج شده.
(سرفه کردن)
«منظم باش!»
باید منظم شراب بخوری!
(نگاه خیره)
همین چیزاست که بامزه‌ش می‌کنه.
خانما دارن با نگاه بامزه بهش نگاه می‌کنن.
(یه تیکه سیب می‌خوره که مزه‌ی شراب از دهنش بره)
– شراب خوب نیست؟ – این یکی تازه‌ست، خوش‌طعم‌تره.
– آره، بهتر از چیزی بود که فکر می‌کردم. – دقیقا.
– بامزه‌ست، آره. – خیلی بامزه‌ست، نیست؟
(با ذهنی باز، یه قلپ دیگه می‌خوره)
«اصلا چرا آدم باید اینو بخوره؟»
شراب خورد و انگار واکنشش به نوشیدن سوجو بود!
راستشو بگین... می‌دونم بامزه‌ست،
ولی دیدنش این‌جوری یه‌کم حرص‌درآره نیست؟
دقیقا، منم همینو می‌خواستم بدونم.
– ولی خب اون موجینه دیگه. – وای، واقعا!
آقای «بله» خودشه!
هیچ‌چیزی جلوش نمی‌گیره!
تو یه وعده چقدر مشروب می‌تونی بخوری؟
نهایتا نیم‌بطری سوجو می‌تونم بخورم.
راست می‌گه دیگه.
من فقط یه لیوان سوجو با آبجو می‌تونم بخورم.
– فقط یه لیوان؟ – یه لیوان؟
آره، فقط یه لیوان.
– باورت نمی‌شه! – وای خدا!
آره، همین‌قدر می‌تونم.
تو اصلا نباید مشروب بخوری!
آره، صورتم داره می‌سوزه.
یه‌کم صورتم داغ شده.
آره، معلومه.
دخترا شوکه شدن.
ولی من سوجو رو خوب می‌خورم.
تا دو تا دو و نیم بطری رو راحت می‌زنم.
تو که حرفه‌ای‌ای!
منم حدود یه و نیم تا دو بطری می‌تونم بخورم.
ولی راستش خیلی اهل سوجو نیستم.
واسه همین خیلی کم می‌خورم.
– پس چی دوست داری بخوری؟ – چه نوشیدنی‌ای می‌چسبه بهت؟
ویسکی دوست دارم.
پس واقعا اهل نوشیدنی‌ای!
(فکر می‌کنه)
ولی مزه‌ش یه‌جوریه، انگار چوب می‌خوری.
– ویسکی که گرونه. – تازه خودت هم نمی‌تونی بخوری!
واقعا دوستش داری؟
– عاشقشه. – خیلی بامزه‌ست.
– هر چی می‌گه، اون عاشقشه.
می‌گه ویسکی مزه‌ی چوب می‌ده!
آره، مزه‌ش واقعا مثل چوبه.
مزه‌ی چوب می‌ده واقعا؟
اون از اون جدی‌هاست.
می‌دونم.
چشماشون تو هم قفل شد.
(بون‌هی و سانگ‌هیون مستقیم تو چشم هم نگاه می‌کنن)
داره مستقیم نگام می‌کنه.
فکر کنم دقیقا روبه‌روی تو نشستم.
سعی می‌کردم چشم تو چشم نشم باهات.
(نگاه می‌کنه)
من...
سانگ‌هیون خیلی بامزه‌ست.
(موجین بی‌صدا داشت نگاه می‌کرد)
دیگه کاریش نمی‌شه کرد.
یه چیزی اینجا هست...
– اجازه هست بردارمش؟ – چی هست؟
یه چیزی اینجا هست...
– اجازه هست بردارمش؟ – چی هست؟
– چی بود؟ – خاک.
– خاک؟ – خاک؟
آهان، گرفتم.
نمی‌تونستم چشمم رو ازش بردارم.
(نمی‌تونستم چشمم رو ازش بردارم)
یعنی چی؟ یعنی "نمی‌تونستم چشم ازت بردارم"؟
الان دیگه بون‌هی کامل حواسش رفته سمت موجین.
روز اوله، واقعا همچین چیزی گفت؟
خب مگه بده؟ قشنگه دیگه.
(خیلی تعجب کرده)
– "نمی‌تونستم چشم بردارم"؟ – خیلی لطیفه.
(پسر نترس و بی‌پرده)
– بسه دیگه. – نمی‌تونم، دست خودم نیست.
یه چیزی اینجا هست...
– اجازه هست بردارمش؟ – چی هست؟
– خاکه. – خاک؟
آهان، گرفتم.
نمی‌تونستم چشمم رو بردارم.
(نمی‌تونستم چشمم رو بردارم)
شنیدم اولش باید یه کلیدواژه انتخاب می‌کردین.
یه چیزی که معرف شخصیت‌تون باشه.
بین اون کلیدواژه‌ها...
اون آخری چی بود؟
– «منظم»؟ – آره.
به نظر می‌اومد آدم مسئولیت‌پذیر و کاری‌ای باشه.
واسه همین انتخابش کردم.
اون کلیدواژه رو داد به من.
– جدی؟ – یعنی می‌تونست...
قرار اول رو با جی‌وون داشته باشه.
کلیدواژه‌ی تو چی بود؟
– چی؟ – کلیدواژه‌ت چی بود؟
«روز زود می‌گذره».
– ولی نتونست اون حسو منتقل کنه. – الان دیگه نصف شبه!
روز واقعا پرید رفت.
بخوریم یه چیزی؟
برگردیم سر بحثمون؟
برای پسرا، خانم‌های بزرگ‌تر جذابن.
برای خانما، آقایون جوون‌تر.
تا حالا تجربه‌شو داشتی؟
هم با خانم بزرگ‌تر بودم، هم با کوچیک‌تر.
ولی اونایی که رابطه‌م باهاشون طولانی‌تر بود، بزرگ‌تر بودن.
رابطه‌مون هم آروم و باثبات بود.
واسه همین حس می‌کنم با خانم بزرگ‌تر بیشتر مچم.
من بیشتر...
با آقایون کوچیک‌تر از خودم بودم.
واسه همین هیچ ذهنیتی منفی نسبت به جوون‌ترها ندارم.
(برمی‌گرده)
موجین؟
راستش سن برام خیلی مهم نیست.
ولی با خانم‌های بزرگ‌تر ارتباطم بهتر بوده.
در کل، سن برام مسئله‌ی خاصی نیست.
ولی حس می‌کنم با بزرگ‌ترها بیشتر جورم.
چرا فکر می‌کنی بیشتر جور بودین؟
نمی‌دونم... اونایی که باهاشون خوب بودم،
اتفاقا بزرگ‌تر از من بودن.
آهان، گرفتم.
من...
بیشتر با مردای بزرگ‌تر از خودم بودم.
فقط یه بار با یه نفر کوچیک‌تر بودم.
(سر تکون می‌ده)
ولی هر چی سنم رفت بالا...
پختگی طرف برام مهم‌تر شد.
الان دیگه خیلی بیشتر برام اهمیت داره.
آره، منم همین‌طورم.
فکر کنم منم همین حسو دارم.
فقط یه بار تجربه‌ش کردم.
ولی سن خیلی تعیین‌کننده نیست.
اینکه بتونی خوب حرف بزنی...
و ارزش‌هاتون یکی باشه...
این چیزا برام خیلی مهم‌تره.
آخرین کسی که باهاش بودم، از خودم کوچیک‌تر بود.
حتی اگه با همه‌شون وارد رابطه نشدم،
اکثر کسایی که باهاشون بودم...
از خودم کوچیک‌تر بودن.
خودش همین‌جوری پیش اومد.
بیشتر با کسی بودم که یا هم‌سنم بوده یا کوچیک‌تر.
آره.
خب...
برای من این قضیه یه چالشه.
دروغ گفتن که فایده نداره...
واسه همین می‌گم...
این قضیه واقعا برام یه چالشه.
تا حالا زیاد با خانم بزرگ‌تر نبوده.
فکر کنم همین‌طوره.
واسه همینم بود که این‌قدر مضطرب بود.
سانگ‌هیون با بقیه فرق داره.
تمرکزش الان روی اینکه کیو دوست داره نیست.
بیشتر نگران اینه که آیا می‌تونه با یه خانم بزرگ‌تر...
ارتباط بگیره یا نه.
شاید یه‌کم گیج شده باشه.
خودش گفت براش یه چالشه.
فکر کنم وقتی سن‌ها مشخص بشه،
ممکنه حسابی گیج بشه.
یعنی این‌قدر جوونه؟
– پیام اومد. – واقعا؟
(همه پیام گرفتن)
من که چیزی نگرفتم.
فکر کنم فقط دخترا گرفتن.
تا ۱۵ دقیقه دیگه باید یه پیام عاشقانه بفرستین...
برای کسی که بهش علاقه دارین.
کد QR عاشقانه؟
هر چی بخوای می‌تونی بفرستی.
می‌تونه پیام باشه، صدا، عکس یا حتی ویدیو.
(فقط باید ناشناس باشه)
(امشب شبیه‌سازی ذهن خانم‌ها برای آقایونه)
(امشب دل دخترا پیشه کیه؟)
(کیه که توی دلشونه؟)
فهمیدم.
نه، فعلا بذار همین‌جوری بمونه.
(بعد از مهمونی، پسرای جوون مشغول جمع‌وجورن)
(نگاه می‌کنه اطراف)
(جی‌وون با عجله می‌ره سمت پله‌ها)
(با سرعت بالا می‌ره)
چجوری باید اینو انجام بدم؟
داره فکر می‌کنه.
(بون‌هی هم می‌ره سمت پله‌ها)
سخته واقعا. قراره چی بفرستن توی اون QR؟
(جی‌وون رو می‌بینه)
(عقب‌نشینی می‌کنه)
(بون‌هی رو هم می‌بینه)
(بازم عقب‌تر می‌ره)
(نفس عمیق)
تصمیمتو بگیر دیگه.
– وقتشه از مغزت استفاده کنی؟ – اصلا داری مغز؟
کسی هست که بهش علاقه داشته باشی؟
(کنجکاو)
(شیطون)
رازِ منه.
یعنی ممکنه اون کسی نباشه...
که اول براش رفتن سراغش؟
فکر کنم خیلیاشون نظرشون عوض شده.
– واقعا؟ – آره، حس می‌کنم.
تو از اونایی هستی که یه‌دفعه عاشق می‌شن؟
آره، من از اونام که یه‌دفعه دل می‌دن.
اکثر پسرا اول جذب ظاهر می‌شن...
– بعدش کم‌کم طرفو می‌شناسن. – دقیقا.
بینشون کسی هست که به دلت بشینه؟
– بین اینا؟ – نمی‌پرسم کیه، فقط بگو هست یا نه.
آره، یه نفر هست.
(یه نفر هست)
واقعا کسی هست که به دلت بشینه؟
اگه بخوام فقط از روی برخورد اول بگم، آره، یه نفر هست که تیپ منه.
(کدوم خانما...)
(دل سانگ‌هیون و هیون‌جون رو بردن؟)
(پیام‌ها فرستاده شدن. برید به منطقه QR عاشقانه...)
(و ببینین دل دخترا پیش کیه)
رسیدیم.
(منطقه QR عاشقانه...)
(جاییه که می‌تونن احساسات همدیگه رو ببینن)
(جاییه که می‌فهمی کی چی فرستاده...)
(و چه حسی رو با اون کد منتقل کرده)
(هیون‌جون)
(وقتی کدت رو اسکن می‌کنی...)
(می‌تونی ببینی چه کسی برات پیام فرستاده...)
(و چه حسی پشت اون پیام بوده)
(روز اول خونه‌ی یون...)
(ببینیم پسرا چه پیام‌هایی قراره بگیرن)
اینجا هم QR عاشقانه داریم.
چی گفتی؟
(نتیجه‌ها رو می‌تونن از همین‌جا ببینن)
بیشتر از همه کنجکاوی درباره‌ی کی؟
– موجین. – موجین؟
برم ببینم موجین چی گرفته؟
– عالیه. – منم پایه‌م.
داریم چک می‌کنیم ببینیم چه پیام‌هایی گرفته، درسته؟
داره میاد بالا.
واقعا کار می‌کنه!
(QRهای عاشقانه‌ی شرکت‌کننده‌ها)
چندتا پیام گرفته؟
(نمی‌گم!)
فکر کنم موجین طرفدار زیاد داشته باشه.
(آره؟)
اون شبیه گلدن رتریوره، همه دوستش دارن!
زود باش دیگه، نشونمون بده. ما هم باید ببینیم.
نشون بده دیگه!
(موجین اولین کسیه که می‌ره سمت کیو ار عاشقانه)
(نفس عمیق)
(استرس داره)
(QR عاشقانه جلوی موجین قرار گرفته)
(واقعا موجین پیام عاشقانه گرفته؟)
(به‌زودی ادامه‌ش میاد...)
(تو QR عاشقانه‌ی موجین چه پیام‌هایی هست؟)
(دو نفر براش پیام فرستادن)
– دو نفر؟ – دو نفر؟ وای!
(متعجب)
(اولین پیام QR عاشقانه چیه؟)
ویدیوئه.
(اولین پیام QR عاشقانه)
(یه ویدیو از کاناپه‌ی نشیمنه!)
کی می‌تونه باشه؟
(سرشو کج می‌کنه)
(دومین پیام QR عاشقانه چیه؟)
(یه عکس از یه چیز سبز؟)
– این دیگه چیه؟ – واقعا چیه؟
(لبخند می‌زنه)
فکر کنم یکی‌شو دقیق می‌دونم کیه.
ولی اون یکی رو هنوز مطمئن نیستم.
ممکنه یه‌اون باشه؟
وقتی داشتیم شراب می‌خوردیم...
اون تنها کسی بود که از اون زاویه منو می‌دید.
اگه یه‌اون باشه، واقعا شوکه می‌شم.
فکر کنم چند بار چشم تو چشم شدن.
ولی من اصلا حواسم نبود.
(نتیجه‌ی غیرمنتظره همه رو گیج کرده)
(استرس گرفته‌شون)
(سانگ‌هیون دومین نفره که می‌ره سراغ QR عاشقانه)
(یه نفس عمیق می‌کشه)
یه‌کم می‌ترسم.
(نفس عمیق...)
(و QRشو اسکن می‌کنه)
(کسی براش پیام فرستاده یا نه؟)
(یه نفر براش پیام فرستاده)
(یه عکس از یه گربه گرفته)
(سانگ‌هیون می‌تونه بفهمه این عکس از طرف کیه؟)
واقعا نمی‌دونم... گیجم.
(نتونست حدس بزنه از طرف کیه)
صبر کن...
چی؟ یعنی نفهمید؟
نه، فکر کنم انقدر استرس داشت...
همه چی یادش رفته.
حتما کل حرفایی که سر قرار زدن یادش پریده.
واضحه که اون پیامو یه‌اون فرستاده.
کلی درباره‌ی سگ و گربه حرف زدن با هم.
– آره دیگه. – ما که سریع فهمیدیم.
– آره. – ولی خودش نفهمید!
– عجیب نیست؟ – خیلی عجیب بود.
چطور نفهمید آخه؟
(کلافه‌ست)
(معما حل نشده باقی می‌مونه...)
(و سانگ‌هیون با ذهن درگیر از منطقه خارج می‌شه)
(حالا سانگ‌وون وارد منطقه QR عاشقانه می‌شه)
(برای اولین بار می‌فهمی کی بهت حس داره...)
(از طریق QR عاشقانه)
(ببینیم سانگ‌وون چه پیام‌هایی گرفته)
چی؟
کیه؟
(نگاه می‌کنه اطراف)
(سرشو کج می‌کنه)
(لبخند تلخ)
(چه پیامی از طریق QR عاشقانه براش اومده؟)
دو نفر؟
(هیچ پیامی توی QR عاشقانه‌ت نیست)
(بیچاره سانگ‌وون)
الان باید چی کار کنه؟
(سرشو کج می‌کنه)
(باور نمی‌کنه، دوباره چک می‌کنه)
(نتیجه همونه)
هی صفحه رو رفرش می‌کنه، ولی خبری نیست.
وای خدا...
(تنش داره)
(این خنده‌ی تلخ یعنی چی؟)
کلافه شده بودم.
می‌دونستم ممکنه همچین چیزی بشه.
به خودم گفته بودم نباید ناراحت بشم.
ولی وقتی واقعا اتفاق افتاد...
خیلی خورد تو ذوقم.
(بعد از دیدن QR عاشقانه، سانگ‌وون حسابی گیج شد)
با خودم گفتم باید از این به بعد جدی‌تر رفتار کنم.
– وای خدا، چقدر بامزه‌ست. – آره واقعا.
انگار دنیا رو از دست داده.
– کامل تو شک رفته. – شوکه شده.
– خیلی خوش‌تیپه. – آره، هست.
تا حالا همچین چیزی تجربه نکرده، واسه همین گیج شده.
احتمالا تو ذهنش این گذشته...
«واقعا همچین چیزی برام اتفاق افتاد؟»
– دقیقا همین حسو داشت. – آره.
(آخرین نفری که QR عاشقانه‌شو چک می‌کنه، هیون‌جونه)
(برای اولین بار پیام QRشو می‌بینه...)
(اولین بارشه که چک می‌کنه)
(یه نفر براش پیام فرستاده)
ببینیم چی گرفته.
(یه عکس گرفته)
چی بود؟ پاستا و دربازکن شراب؟
چی؟
یعنی اختلاف قدشونه؟
– نه. – نه؟
– اختلاف قد؟ – پس چرا پاستا و دربازکن شراب؟
سخته واقعا.
(هیون‌جون می‌دونه این پیام از طرف کیه؟)
اصلا نمی‌دونم کی فرستاده.
هیچی یادم نمیاد. هیچ سرنخی ندارم.
غذای مورد علاقه‌ت چیه؟
پاستا دوست دارم.
– پاستا دوست داری؟ – عاشقشم.
منم پاستا دوست دارم.
واقعا پاستا؟
– پاستا. – درباره‌ش حرف زده بودن.
فکر کردم شاید یادش بیاد چیزایی که...
قبلا با هم حرف زدیم.
وای، درباره‌ش صحبت کرده بودن.
اونم گشته، عکسشو گرفته فرستاده.
آره، خودش فرستاده.
(یونگ‌کیونگ عکس پاستا، غذای مورد علاقه‌ی هیون‌جون رو فرستاده)
باید می‌فهمید.
بیچاره یونگ‌کیونگ...
(یه‌اون عکس گربه فرستاده بود برای سانگ‌هیون)
من خودم یه‌کم گربه‌طورم.
آره، هستی.
کسی که قیافه‌ش شبیه گربه‌ست دوست داری؟
آره، از تیپ گربه‌ای خوشم میاد.
(یه‌اون با عکس گربه خودش رو ابراز کرده)
– کلی هم با هم حرف زده بودن. – آره، می‌دونم.
رابطه‌شون راحت پیش نمی‌ره انگار.
(پیامی که بون‌هی فرستاده بود...)
(یه قاب عکس بود.)
رنگ مورد علاقه‌ت چیه؟
فکر کنم سبز... یه سبز تیره.
آهان، سبز تیره.
(یادش مونده بود موجین عاشق سبز تیره‌ست.)
راستش، یاد نگه‌داشتن این چیزا اصلا آسون نیست.
– واقعا. – آره.
یعنی اون پسر هنوز تو ذهنشه، هی یادش می‌افته.
(جی‌وون هم...)
(موجین رو انتخاب می‌کنه.)
من موجین رو انتخاب کردم.
وقتی طبقه‌ی پایین نشسته بودم، اومد کنارم نشست.
نگاهش خیلی آروم بود.
دلم می‌خواد باهاش حرف بزنم.
(بررسی QRها با کلی سردرگمی تموم می‌شه.)
اصلا نمی‌تونم تصور کنم...
– فردا قراره چی بشه. – نکنه هم‌اتاقی‌ان؟
قراره هفت روز با هم قرار بذارن؟
– من که زیاد قرار نذاشتم. – نمی‌تونم تصورش کنم.
واقعا؟
– هم‌اتاقی‌ان؟ – آره، اتفاقا هم‌اتاقی‌ان.
کسی بود که توجهتو جلب کرده باشه؟
(سر تکون می‌ده)
– واقعا؟ – یکی که امروز دیدمش...
– منم همین‌طور. – کسی بود؟
یه نفر بود که دلم می‌خواست بیشتر باهاش حرف بزنم.
خیلی خوبه.
– فردا... – خیلی بهتره از اینکه...
هیچ‌کس برات جذاب نباشه.
اگه هم‌اتاقی باشن، خیلی awkward می‌شه.
واقعا هم‌اتاقی شدن!
– می‌دونی چی می‌شه؟ – چی می‌شه؟
خیلی جذاب می‌شه.
– از نگاه بیننده؟ – دقیقا.
(آخر شب، موجین پیامک دریافت می‌کنه.)
(کیم موجین، دو QR عاشقانه گرفتی. یه امتیاز عشقی داری.)
یه امتیاز؟
(کیم موجین، دو QR عاشقانه گرفتی. یه امتیاز عشقی داری.)
(می‌تونی اطلاعات کسی رو که کنجکاوی، توی اتاق مخفی ببینی.)
– همون اتاقی که قفل بود؟ – اتاق مخفی؟
نگفتن یه سری سرنخ می‌دن که سن طرفو بشه حدس زد؟
(امشب کلید اتاق مخفی دست موجینه.)
(موجین اولین کسیه که وارد اتاق مخفی می‌شه.)
(کشو رو باز کن و سن کسی که کنجکاوی رو حدس بزن.)
(اطلاعاتی که می‌فهمی باید محرمانه بمونه.)
یعنی باید برای خودت نگهش داری؟
اینکه سن کسی رو که بهش علاقه داری بدونی...
می‌تونه خوب باشه یا بد؟
واقعا معلوم نیست.
(دل موجین داره به سمت کی می‌ره؟)
– یعنی همین‌جا تموم شد؟ – چی؟ همین‌جا؟
(واقعا این آخرشه؟)
وای، این برنامه‌های عاشقونه همیشه همین‌طورین.
می‌دونم، چون چند بار تجربه‌ش کردم.
آره دیگه.
(هم‌زمان، توی اتاق هیون‌جون و سانگ‌هیون)
هیون‌جون، تو هم آدمی نیستی که راحت بری سمت کسی، درسته؟
اگه جمع شلوغ باشه، نه، نمی‌تونم.
آها، فهمیدم.
ولی وقتی فقط من و اون باشیم، فکر کنم بهتر عمل می‌کنم.
ولی مطمئنی می‌تونی کاری کنی که تنها باشین؟
نه، راستش نه.
فقط حس کردم اخلاقمون خیلی شبیه همه.
یه‌جورایی درون‌گرا...
تو INFP‌ای، من INFJ.
– فقط J و P فرق دارن. – آره، می‌دونم.
امیدوارم رقابتی در کار نباشه.
خیلی خوش‌خیالیه، نه؟
– یهو شروع کردی شنا رفتن؟ – یهو؟
(یهو شروع کرد به شنا رفتن؟)
قراره وارد چه رقابتی بشه آخه؟
(داره واسه رقابت فردا تمرین قدرتی می‌کنه؟)
وای خدا...
(پسره از رقابت خوشش نمیاد ولی داره آماده می‌شه)
واقعا اومده با خودش رقابت کنه.
(حتی زیر بارون توی باشگاه فضای باز تمرین می‌کنه)
(نفس‌نفس زدن)
(واقعا قراره رقابتی نباشه؟ همون‌طور که سانگ‌هیون آرزو داشت؟)
(آقایون، لطفا تا ۵ دقیقه‌ی دیگه یکی رو برای قرار انتخاب کنین)
(پسرای جوون بدون معطلی بلند می‌شن)
– می‌خوای باهام قرار بذاری؟ – امروز می‌خوای با هم بیرون بریم؟
– خوشحال می‌شم. – چرا منو انتخاب کردی؟
– خیلی خوشگلی. – کمکت می‌کنم.
(یه حس شیرین بعد مدت‌ها برگشته)
(زنای بزرگ‌تر اون‌قدرها هم بد نیستن)
(یعنی قرار با یه خانم بزرگ‌تر این شکلیه؟)
– چقدر بانمکی. – چند نفر هستن که دلت می‌خواد بیشتر بشناسی؟
(بی‌خیال بحث جدی، فعلا فقط غذا بخوریم)
(راستش، حس خوبی نداشتم)
(نتونستم احساسمو پنهون کنم، ذهنم خیلی درگیر بود)
نمی‌دونم...
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.