..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
(یه خانم جدید وارد خونه‌ی یون شده)
(گو سو هیون، پنجمین خانم بزرگتر)
(تا حالا کسی مثل اون ندیده بودم)
(خیلی خوشگله)
(خیلی کنجکاوم)
(یه سطح دیگه‌ست)
- خوش اومدی - خوش اومدی
(یه خانم جدید که قراره تغییر بیاره وارد خونه‌ی یون شده)
(می‌تونیم یه کم حرف بزنیم؟)
(یئ اون یهویی خواست با سانگ وون حرف بزنه)
(با مو جین قرار رفتم)
(ولی تو اومدی تو ذهنم)
(به نظر می‌رسیدی حوصله‌ت سر رفته...)
(سر قرارمون)
(من؟)
(من خیلی خوش گذروندم دیروز)
(وقتی تنها باشیم بیشتر حس می‌کنی)
(ولی انگار وصل نمی‌شیم)
(خوب انتخاب کن دنبال کی می‌ری)
(ماجرا پیچیده‌تر شده)
(خیلی چیزا تو ذهنمه الان)
(از اول همیشه...)
(به بون هی علاقه داشتم)
(ولی مو جین و بون هی جداشدنی نیستن)
(اگه خیلی نزدیک باشن)
(دیگه نمی‌تونم باهاش قرار بذارم)
- این منصفانه نیست. - اشکال نداره.
(حتی اگه نزدیک باشیم، رقابت منصفانه‌ست.)
(فقط به احساسات خودم فکر می‌کنم.)
(پسرای جوون دارن احساسات واقعی‌شونو نشون می‌دن.)
(و اون شب، اتاق مخفی باز شد)
(بون هی بیشترین کد عشق رو گرفت)
(بون هی که کنجکاو بود...)
(بار اول درباره‌ی مو جین)
(این بار می‌خواست بدونه...)
(سانگ هیون چی تو دلشه)
(بون هی الان به کی علاقه داره؟)
✥ ❤️ نونا برای من یه زنه ❤️ ✥
جرقه‌های پنهون احساس...
- همه‌جا زده می‌شه. - آره.
- سانگ هیون واقعا منو شوکه کرد. - اوضاع داره داغ می‌شه.
چطور جلوی مو جین اینو گفت؟
- مو جین رو تحریک کرد. - وای.
انگار باید یه رینگ بوکس بذاریم.
- فضا خصمانه شده. - درسته؟
- یه رینگ بوکس نامرئی هست. - آره.
این چیزی بود که منو خوشحال کرد.
فکر می‌کردم سانگ هیون آروم و ساکته.
ولی جذابیتاش داره جواب می‌ده.
- واقعا؟ - آره، انگار...
سو هیون تبدیل شده به...
بعد از یونگ گیونگ بهش علاقه‌مند شد.
اگه بتونه دل بون هی رو به دست بیاره،
فکر می‌کنم می‌تونه با سه تا خانم وارد بازی بشه.
- چه بازی‌ای؟ - زیادی گفتم؟
نه.
نه، خوب بود.
خونه‌ی یون... عاشقشم.
(سانگ هیون رو تراسه؟)
چرا رفته تراس؟
برای ورزش.
(روزشو با ورزش صبح شروع کرد)
(اول با اسکوات برای پایین‌تنه...)
(بعد تمرین کل بدن)
(سانگ هیون با اراده روزشو شروع کرد...)
(با ورزش صبحگاهی.)
- این سانگ هیونه؟ - آره.
- استایلش عوض شده. - درسته؟
"شرکت‌کننده‌های مرد، لطفاً بیاین..."
"برای صبحونه."
فقط مردا؟
(با دقت آماده شدن)
(پسرای جوون با هیجان آماده می‌شن.)
(در همین حین، خانم‌های بزرگتر هنوز تو تختن.)
پسرای جوون معمولاً زود بیدار می‌شن.
(بعد از حرف دیشب...)
(بین سانگ هیون و مو جین یه کم سردی پیش اومده.)
(بی‌دلیل جابه‌جا شدن)
بریم.
(بی‌خیال سردی دیشب،)
(پسرها راهی صبحونه شدن.)
- امروز قراره چی کار کنیم؟ - منم دوست دارم بدونم.
(چه صبحونه‌ای منتظر پسرای جوونه؟)
(به خاطر اتفاق دیروز، ذهن سانگ هیون آشفته‌ست.)
جی یونگ،
- جان؟ - همه‌ی فکرت روی یونگ گیونگه؟
نه، همه‌ش نه.
ولی دو روز پشت سر هم فقط با بون هی حرف زدم.
خوبه یه بار با یونگ گیونگ هم حرف بزنم.
- فکر می‌کردم تو... - آره؟
به سو هیون علاقه داری.
- منم همینطور. - سو هیون؟
- آره. - درست می‌گی.
دیروز واقعا غافلگیر شدم.
چون تیپ توئه؟
من زنایی رو دوست دارم که...
- چهره‌ی ساده دارن. - دقیقاً.
- و اون همین حسو می‌ده. - آره.
(جی یونگ جذب ظاهر ساده و دلنشین سو هیون شد.)
- تیپ ایده‌آلم... - آره؟
خیلی شبیه به اون سه نفر دیگه‌ست.
ما معمولاً جذب همون نگاه اول می‌شیم...
- برداشت اولیه. - آره.
ولی برای تو و سانگ وون اینجوری نبود.
همین سخت‌ترش می‌کنه، باید بیشتر فکر کنی.
- من یه تیپ ایده‌آل دارم. - جدی؟
اولین کسی که جذبش شدم بون هی بود.
- از نظر ظاهر؟ - آره، از نظر ظاهر.
باعث شد بخوام باهاش حرف بزنم.
دیگه چیزی رو پنهون نمی‌کنه.
ولی از همون اول،
رأی‌هاش طبیعتاً به سمت مو جین رفت.
هی فرصت پیدا می‌کرد،
و همین باعث شد بینشون احساس شکل بگیره.
من هنوز منتظر بودم، امیدوار به یه...
فرصت برای قرار.
پس منتظر موند.
(آها.)
ولی اگه این دوتا جداشدنی نباشن...
(اگه جداشدنی نباشن...)
مهم نیست.
اگه دوستش داری و می‌خوای باهاش حرف بزنی، برو جلو.
من با بون هی حرف زدم.
یه گفت‌وگوی خصوصی داشتیم آخر شب.
- خودت خواستی؟ - آره.
گفتم می‌تونیم یه کم حرف بزنیم، و حرف زدیم.
"بهت علاقه دارم و می‌خوام باهات حرف بزنم."
"می‌خوام باهات قرار بذارم ولی فرصتش نیست،"
- اینو گفتی؟ - "که خیلی بده."
(تحت تأثیر قرار گرفت)
مطمئنم خودش می‌دونه.
ولی اینکه با وجود دونستن، فرصتی نمی‌ده،
خودش یه جور نشونه‌ست، نه؟
من همین فکر رو می‌کنم.
- پس یکی دیگه تو ذهنشه؟ - آره.
بی‌جواب گذاشتن هم خودش یه جوابه.
اونم یعنی...
خیلی سخته.
سانگ هیون چیکار می‌کنه؟
(سانگ هیون منتظر جواب بون هی مونده.)
یه چیز دیگه هم ذهنمو مشغول کرده.
بعد از اینکه سن‌هامونو گفتیم...
اگه مو جین خیلی از من جوون‌تر باشه...
- خودش گفت فاصله بیشتره. - اون‌وقت تو...
- فرصت پیدا می‌کنی؟ - فکر می‌کنم شاید...
یه فرصتی برای من باشه.
مطمئنه که مو جین...
از خودش جوون‌تره.
ولی سانگ هیون امیدوار بود مو جین خیلی جوون‌تر باشه.
- اون‌وقت بون هی... - آره.
- یه کم بیشتر تحت فشار می‌ره. - گوش کن.
یه چیزی که برام جالبه اینه...
سانگ هیون فکر می‌کنه بون هی...
اگه اختلاف سن زیاد باشه، دیگه بهش علاقه نداره.
ولی چرا اینجوری فکر می‌کنه؟
- این یه کلیشه‌ست. - آره.
- در واقع... - یه پیش‌داوریه.
چرا فکر نمی‌کنه شاید همین اختلاف سن یه امتیاز باشه؟
(ممکنه واقعاً همین باشه.)
اختلاف سن می‌تونه 11...
- یا حتی 13 سال باشه. - امکانش هست.
(در فکر فرو رفته)
کنجکاوم بدونم.
- وقتی سن‌هامونو بگیم، - آره؟
احساساتمون تغییر می‌کنه؟
به نظرم قطعاً.
- جدی؟ - همه تحت تأثیر قرار می‌گیرن.
من مشکلی ندارم.
مگر اینکه اختلاف خیلی زیاد باشه،
- فرقی نمی‌کنه. - ده سال اختلاف چی؟
من با اختلاف بیشتر هم اوکی‌ام.
ولی فکر می‌کنم بقیه...
- دودل می‌شن؟ - آره، دودل می‌شن.
اگه بخوام راستشو بگم.
"خیلی جوون‌تر از چیزی بود که فکر می‌کردم."
خیلی جوون‌تر؟ می‌فهمم.
اگه این بیاد تو ذهنشون،
همه‌چی تغییر می‌کنه.
درسته.
- معلومه که تغییر می‌کنه. - وقتی سن‌ها مشخص بشه.
(سن‌ها چه تأثیری روی رابطه‌ها می‌ذاره؟)
راستی، کجا دارن می‌رن؟
(پسرای جوون رسیدن به محل قرار صبحونه.)
- یه رودخونه‌ست. - صبحونه‌ی گروهی.
- رودخونه کنارمونه. - اگه می‌دونستم،
مایو می‌آوردم.
(محل صبحونه کنار رودخونه)
- یه صندلی اضافه هست. - آره.
(5 پسر جوون ولی 6 صندلی)
خنده‌دار می‌شه اگه یکی دیگه بیاد.
- باید رفیق‌بازی دربیاریم. - آره.
بپریم تو آب دسته‌جمعی...
- با دست دور همدیگه. - عالیه.
پس شش نفر؟
- دیگه نمی‌تونم آشپزی کنم. - خیلی زیاد می‌شه.
زیادیه.
(کی صندلی خالی رو می‌گیره؟)
سو هیونه.
(سو هیون، پنجمین خانم بزرگتر، رسید.)
اومد.
- درست، باید یه فرصت داشته باشه. - رسید.
(کیه؟)
سلام.
- آره. - درست می‌گی.
سو هیون باید یه فرصت داشته باشه.
پاشیم؟
- سلام. - سلام.
(خودکار بلند شدن)
- سلام. - صبح بخیر.
(با لبخند)
چه صبح خوبی شده.
- آره، صبح بخیر. - صبح بخیر.
- بشین. - داریم صبحونه می‌خوریم، نه؟
چی گفتی؟
(نگاه کوتاه)
(پسرایی که دیرتر رسیدن و نتونستن سلام کنن)
- آره. - دقیقاً.
(صبحونه‌ی پنج به یک برای سو هیون)
خیلی کم پیش میاد به یه جوون حسودی کنم.
الان حسودی می‌کنی؟
راستشو بخوای امروز خیلی حسودیم شد.
چرا فصل بعد شرکت نمی‌کنی؟
من قبلاً با تیم تولید حرف زدم.
- جدی؟ - ازشون خواستم یه برنامه بسازن...
برای بالای چهل و چند ساله‌ها.
اسمش باشه "ایکس‌چنج؟"
(پیشنهاد وو یونگ)
(ترکیدن از خنده)
- "ایکس‌چنج؟" - آره.
با کی؟
نمی‌دونم.
(به انتخاب خودته.)
هه جین، همینو واقعاً می‌خوایم بدونیم.
(با صورت بی‌حالت)
یه لحظه دوربینو خاموش کن.
(خاموش کن دوربینو!)
- ای شیطون... - شوخی کردم، هه جین.
(نباید می‌خندیدم.)
- شنیدم این یه امتیازه. - خوبه.
- این؟ - پس امتیازه.
باید خوشحال باشی.
معلومه. کی دوباره این فرصت پیش میاد...
که با پنج تا پسر همزمان قرار بذارم؟
تازه همه‌تون از من جوون‌ترید.
دقیقاً.
- راست می‌گه. - کاملاً.
- عالیه. - من یه ملکه‌م.
- امروز حسابی هواتو داریم. - مرسی.
هیچی نکن، ما همه‌چی رو...
- خودمون انجام می‌دیم. - حتی استخون غذا رو جدا می‌کنیم.
وای...
(قدردان بودن)
(از بین پنج پسر جوون،)
(سو هیون بیشتر از همه می‌خواد کیو بشناسه؟)
خیلی کنجکاوم.
کسی که بیشتر دلم می‌خواست بشناسم...
سانگ هیون بود.
طرز حرف زدنش...
خیلی دلنشینه.
(سو هیون یه کد عشق برای سانگ هیون فرستاد.)
می‌خواستم هر چه زودتر با سانگ هیون...
حرف بزنم.
(سانگ هیون از احساس سو هیون خبر نداره.)
- سلام. - سلام.
(غذا رسید؟)
خیلی خوشمزه به نظر میاد.
بفرما.
غذا عالیه.
- سوپ مرغ لازمه. - آره.
بفرمایید.
- نوش جان. - نوش جان.
- شروع کن. - باشه، اول سوپو امتحان می‌کنم.
(با هیجان سر تکون دادن)
- خیلی خوشمزه‌ست. - جدی؟
آره.
- سرگرمی داری؟ - چی؟
سرگرمی. روزای تعطیل چی کار می‌کنی؟
- سرگرمی‌م؟ - آره.
فکر کنم دیروز همینو ازم پرسیدن.
- پرسیدن. - درسته؟
(سانگ وون همینو پرسید.)
- سرگرمی‌م. - فرصت داشتم...
اول سو هیونو سلام کنم.
ولی واقعاً نتونستم اونقدری که می‌خواستم...
باهاش حرف بزنم.
(دیشب، وقتی اولین بار سو هیونو دید)
ورزش...
غذای ژاپنی دوست داری؟
(سانگ وون بی‌تاب شد و پشت‌سرهم سوال پرسید.)
ناامید شدم،
تصمیم گرفتم رفتارمو عوض کنم.
می‌خوام کسایی که برام مهمن رو با انرژی بشناسم.
با همین تصمیم، فرداش مصمم شدم سو هیونو بیشتر بشناسم.
(سانگ وون تصمیم گرفت سو هیونو بهتر بشناسه.)
سرگرمی‌م.
فیلم دیدن تو خونه...
و رفتن به نمایشگاه‌ها.
ورزش کردن.
- آره، ورزش هم. - سرگرمی حساب می‌شه.
- داره پُز می‌ده. - به جای تو جواب داد.
(یه حس غرور بی‌دلیل)
(یه نگاه کوتاه)
از سرگرمی‌هات بگو.
ورزش و گلف دوست دارم.
پس گلف بازی می‌کنی.
برای من گلف خیلی سخته.
به نظرم...
گلف خیلی سخت‌تر از تنیسه.
- آره. - یه ورزش خشکه.
تا لذتشو پیدا کنی خیلی طول می‌کشه.
- از کی شروع کردی؟ - چی؟
از کی شروع کردی؟
- فکر کنم... - دو سال پیش؟
دو ساله؟
(خیلی طولانی نیست.)
من سفر رفتن رو دوست دارم.
زیاد سفرای یه روزه می‌رم.
(دو تا پسر سریع واکنش نشون دادن)
(دستپاچه شدن)
- یهویی دلم بخواد، - آره؟
پا می‌شم و می‌رم سفر.
به روحیه‌ش حسودیم شد.
این فقط وقتی ممکنه که انگیزه داشته باشی.
من حسودیم شد.
من خودم همچین چیزی ندارم.
سرگرمی‌هام یه جورایی مبهمن.
(یه قدم جلوتر رفت)
(با دقت گوش می‌ده)
یه کم کتاب می‌خونم...
یا تنها می‌رم کافه و کارامو انجام می‌دم.
بازی هم می‌کنم. این سرگرمیامه.
- بازی؟ - آره، بازی دوست دارم.
چه بازی‌ای؟
(چشماش خیره شد)
بازی‌های آنلاین که با دوستام انجام بدم.
- بازی کامپیوتری؟ - آره.
الان که بزرگ‌تر شدیم، دوستام سرشون شلوغ شده،
دیگه نمی‌تونیم زیاد همدیگه رو ببینیم. هر کدوم یه جا زندگی می‌کنیم.
برای همین تو بازی‌ها دور هم جمع می‌شیم.
- جدی؟ - آره، آنلاین همدیگه رو می‌بینیم.
و این دورهمی آنلاین خیلی خوبه.
(با هیجان سر تکون دادن)
سرگرمی‌هات زیاده.
تنوع داری. حتی اگه بعضیاش آروم باشه،
- درسته. - ولی سرگرمی، سرگرمیه.
(یه نگاه کوتاه)
- تیپ ظاهری ایده‌آلت چیه؟ - چی؟
تیپ ظاهری ایده‌آلت چیه؟
تیپ ظاهری ایده‌آلم؟
تیپ ظاهری ایده‌آل.
(کنجکاو)
یه چیزی فهمیدم.
وقتی یه زوج می‌رن قرار،
پسره دستشو می‌ندازه رو شونه‌ی دختره،
و دختره دستشو دور کمر پسره می‌گیره...
موقع راه رفتن.
این برای مدل‌ها یه رویاست.
- چون قدشون بلنده. - وقتی این اتفاق می‌افته،
دوست دارم طرف مقابلم اون‌قدر قدبلند باشه که...
- مجبور نشم خم بشم. - می‌خوای قدش کافی باشه؟
خوشگل بود؟
نه، خیلی ناراحت‌کننده بود.
ناراحت‌کننده بود؟
- تجربه‌ش کردم. - آره.
- اینجوری. - تجربه داشتی.
- چون باید خم بشی؟ - تناسب به‌هم می‌ریزه.
ما همیشه مجبوریم خم بشیم.
(فهمیدنش)
واقعاً.
- فکر کن چه دردسریه. - خیلی ناراحت‌کننده‌ست.
برای همین وقتی با کسی کوتاه‌تر از خودم قرار می‌ذارم...
این شکلی راه می‌رم.
(خیلی قدبلنده.)
اگه کنار یه دوست‌پسر کوتاه‌تر راه برم،
می‌ترسم از قد بلندم معذب بشه...
(خم شدن)
- فهمیدم. - می‌فهمی چی می‌گم؟
این یعنی عشق واقعی.
همین باعث شده کمرم داغون بشه.
باعث شد بفهمم...
چه خوب می‌شه اگه قدامون...
با فاصله‌ی مناسب باشه.
- گفتی 168 سانتی هستی؟ - آره، 168 سانتم.
شماها قدتون چقدره؟
- یادمه 188 بودی. - آره، 188.
درسته.
- من 181 سانتم. - 181 سانتی.
- همه قدبلندن. - سانگ هیون هم...
همه پسرها قدبلندن.
- من یه کم کمتر از 190م. - 190 نیستی؟
- یه کم کمتر از 190. - چرا این‌قدر بلندی؟
(لو رفت)
- دروغ می‌گی، نه؟ - یه ذره کمتره.
- فقط یه ذره. - پس یه کم کمتر از 190ی.
واقعیتش یه کم کمتر از 180م.
(اعتراف)
- هممون تقریباً هم‌قدیم. - آره، همین‌طور به نظر میاد.
خودم یه کم کمتر از 170م.
یه میم هست.
میم سوپ مرغ کامل و نودل بولداک.
- چی بود؟ - یه میم؟
میمی درباره‌ی شریک زندگیه.
کسی که باثباته ولی خیلی فعال نیست،
- نمی‌دونستم. - در مقابل بولداک...
کسیه که بی‌ثباته ولی خیلی پرانرژیه.
هرکسی یه جور فکر می‌کنه.
(سوپ مرغ کامل در برابر بولداک)
- تو کدومو ترجیح می‌دی؟ - من؟
سوپ مرغ کامل.
(با تعجب)
جدی؟ فکر کردم بولداک می‌گی.
به نظرم خودم به اندازه کافی پرانرژی‌ام.
با مردای پرانرژی قرار گذاشتم،
ولی اونایی که باثبات بودن بهتر بودن.
(فهمیدم.)
سوپ مرغ کامل، صددرصد.
(در فکر)
من کسی رو دوست دارم که پرانرژی باشه.
خودم بیشتر شبیه سوپ مرغ کامل‌ام.
- یه سوپ مرغ کامل واقعی. - من بیشتر...
خوبه این بخشو از شریکم یاد بگیرم.
اینکه با هم خوب کنار بیایم خیلی حس خوبی داره.
(کنار اومدن با کسی که متفاوته حس خوبی داره.)
من می‌تونم اون ثباتو بیارم.
یه چیزی تو همین مایه‌ها.
در مورد سوپ مرغ کامل حرف می‌زنیم، همزمان داریم همونو می‌خوریم.
سوپ مرغ کامل در برابر بولداک.
یه بازی تعادل راه انداختن.
انگار مد بین نسل جدید و دهه هشتادی‌هاست.
من سوپ مرغ کامل رو انتخاب می‌کنم.
(انتخاب وو یونگ)
- سوپ مرغ کامل. - آره.
خب، بولداک...
بولداک اذیتت کرده؟
آخرش بولداک برای بدن خوب نیست.
- درسته. - تجربه‌ش کردی؟
اون تندی تحریک‌کننده...
معده‌تو خراب می‌کنه.
پس با کسی بودی که معده‌تو خراب کرده.
من خودم...
از همه بیشتر از بی‌حوصلگی بدم میاد.
کاملاً جوونه.
- پس من خیلی بیشتر بولداک رو ترجیح می‌دم. - درست.
- خیلی بیشتر؟ - آره.
می‌تونی مثل اون رک باشی؟
- هی دور نمی‌زنه. - می‌گه معده‌مو اذیت کرده.
بگو ببینم.
- منم سوپ مرغ کامل می‌خوام. - جدی؟
قرار با یه آدم بولداکی...
بدن و روحم رو اذیت می‌کنه.
می‌بینی؟ درد داره.
تو حتی کار به بیمارستانت کشید.
نه، من سوپ مرغ کامل نمی‌خوام.
- جدی می‌گی؟ - بولداک رو انتخاب می‌کنی؟
اینجا بحث ازدواج نیست.
بحث قراره. چرا باید سوپ مرغ بخوای؟
پس اگه بخوای ازدواج کنی، سوپ مرغ انتخابته؟
نه، فکر نمی‌کنم بتونم با یه آدم شبیه سوپ مرغ ازدواج کنم.
من فقط می‌خوام یه زندگی پرهیجان داشته باشم و برم.
- خب. - خیلی کسل‌کننده‌ست.
آدم قرار می‌ذاره چون می‌خواد خوش بگذرونه.
یعنی همیشه با آدمای بولداکی قرار گذاشتی؟
بیشترشون آره.
(تحسین)
(همزمان، توی خونه‌ی یون که فقط زنای بزرگ‌تر موندن)
- تق‌تق. - تق‌تق.
اومدیم ببینیمت، یون.
- سلام. - سلام.
بذار ببینم موهاتو چطور درست می‌کنی.
خوب بلد نیستم، همینجوری درستش می‌کنم.
می‌خوای کمکت کنم؟
دیشب انتخاب شدی؟
- یه رای گرفتم. - خوش به حالت.
من صفر گرفتم.
منم اوضاع خوبی ندارم.
درسته. یون شب قبل سانگ وون رو انتخاب کرد،
- ولی سانگ وون جی وون رو انتخاب کرد. - آره.
ولی هیچ‌کدوم نمی‌دونن کیو انتخاب کردن.
(یون و جی وون خبر ندارن.)
- دیشب نزدیک بود گریه کنم. - منم همینطور.
من حتی پریشب گریه کردم.
من همیشه صفر رای گرفتم.
منم همینطور.
- بیچاره‌ها. - بیچاره‌ها.
چرا این‌قدر بی‌طرفداریم؟
منم همینطور.
نمی‌دونم چرا.
فکر کنم بین زن‌ها بیشتر محبوبم.
منم همینطور.
- خوبه دیگه، نه؟ - منم دوستت دارم.
(دو زنی که هر دو سانگ وون رو می‌خوان، همدیگه رو دلداری می‌دن.)
بریم بَیگل بخوریم؟
- گرسنه‌ای؟ - آره.
پس مردا کجان؟
شاید تو اتاقاشونن.
- اینجا نیستن! - کاملاً خالیه.
رفتن با سو هیون قرار گذاشتن.
- من معمولاً صبحونه کم می‌خورم. - باشه.
- ولی امروز حسابی می‌خورم. - بیاین روحیه‌مونو خوب کنیم.
- آره، روحیه‌مون خوب شه. - بخوریم و حال‌مونو بهتر کنیم.
- آره. - باید حال‌مونو خوب کنیم.
- نوش جان! - نوش جان!
(بون هی هم به صبحونه اضافه شد.)
- خیلی خوشمزست. - واقعاً خوشمزست؟
انقدر خوشمزه بود که اخم کردی!
اولین لقمه‌ی امروزمه، ولی زیادی شیرینه.
حالم بهتر شد.
(درسته.)
خیلی بهتر شدم.
می‌خوام ببینم امروز قراره چطور قرار بذاریم.
آره، منم همینطور.
با کی دوست داری قرار بذاری؟
راستش...
دیروز با سانگ وون خیلی خوش گذشت،
برای همین بهش علاقه‌مند شدم.
تو چی بون هی؟
(خنده)
باید اسمشو بگم، نه؟
خوبه...
اگه با مو جین قرار بذارم.
- آها. - یا سانگ هیون.
سانگ هیون کسیه که بیشتر کنجکاوم درباره‌ش.
از حرفای دیروزت باهاش؟
(با سر تأیید می‌کنه)
(سانگ هیون شب قبل ازش خواست باهاش حرف بزنه.)
(گفت: امروز می‌خواستم با تو قرار بذارم.)
(سانگ هیون احساسشو گفت،)
(و اون کنجکاو شد.)
تو چی جی وون؟
من جی یونگ رو می‌خوام.
(آها.)
هرچند فکر نمی‌کنم خیلی به من علاقه داشته باشه،
ولی می‌خوام باهاش حرف بزنم.
- خوبه. - ولی...
به نظر می‌رسید جی یونگ...
به تو علاقه‌مند شده، جی وون.
ولی من فکر می‌کنم...
بیشتر به یونگ گیونگ علاقه داره.
اگه اینطور باشه چی؟
اگه دوستش داری، می‌تونی دلشو ببری.
(بون هی خیلی باحاله!)
«می‌تونی دلشو ببری.»
چی شنیدم الان؟
(باور نمی‌کنه)
اگه اینطور باشه چی؟
اگه دوستش داری، می‌تونی دلشو ببری.
آره، می‌خوام باهاش حرف بزنم.
جنگیدن برای عشق هم یه جور عشقه.
- آره. - جمله‌ت عالی بود.
(جی وون دوباره خودش رو جمع‌وجور کرد.)
- تموم کردی؟ - آره، خیلی خوشمزه بود.
(قرار صبحونه‌ی سو هیون تموم شد.)
بریم بشینیم.
- بیا این یکی. - هر ماشینی خواستی انتخاب کن.
- این مال کیه؟ - هرکدومو دوست داری.
ماشین من خیلی نرم نمی‌ره،
- جدی؟ - ولی صندلی جلوش خوبه.
هر ماشینی خواستی انتخاب کن.
(فعلاً منتظر می‌مونه)
من می‌خواستم سوار ماشینی بشم که سانگ هیون توشه.
- سانگ هیون. - معلومه.
پس می‌تونست صبر کنه و دنبال اون بره.
(فقط سو هیون و سانگ هیون موندن.)
- جلو می‌شینی؟ - من؟
- آره. - باشه.
(سانگ هیون گذاشت سو هیون صندلی جلو بشینه.)
(جی یونگ مؤدبانه درو براش باز کرد.)
آهان، یادم رفت. ماشین خودت بود.
ماشین بامزه‌ایه.
خیلی بهت میاد.
ولی سانگ هیون فقط...
گفت جلو بشینه.
خودش رفت یه ماشین دیگه؟
- چرا؟ - چی...
- خیلی بلنده. - اشکالی نداره.
(برگشتن)
برگشتم، دیدم سانگ هیون اونجا نیست.
با خودم گفتم: "پس یعنی علاقه‌ای نداره."
- امکان نداره. - چی؟
ولی طبیعیه اینجوری فکر کنم.
من می‌رسونمت، خیالت راحت.
(سانگ هیون به سو هیون علاقه نداره؟)
وای.
واقعاً علاقه نداره؟
- نه بابا. - اون...
- واقعاً نظرش اینه؟ - به نظرم...
یعنی چی؟
از قدمی که برداشت سمت ماشین پشت سرش...
حتی یه ذره هم نه؟
(حتی یه ذره هم پشیمون نشد.)
فقط مطمئن شد اون راحت سوار بشه،
و خودش رفت.
وای نه.
اگه واقعاً علاقه داشت،
حتماً خودش سوار همون ماشین می‌شد، نه؟
من خودم یه راهی پیدا می‌کردم...
- که باهاش هم‌ماشین بشم. - آها.
پس فکر نمی‌کنم خیلی علاقه داشته باشه.
(سانگ هیون به سو هیون علاقه نداره؟)
وای نه.
هوا امروز خیلی خوبه.
- آره، اصلاً گرم نیست. - نه، خیلی دلپذیره.
قرار خیلی خوبی بود بچه‌ها.
- خسته نباشید. - خسته نباشید.
غذا خیلی خوشمزه بود، مرسی ازت.
بریم داخل.
این دفعه سرحال‌تر به نظر میاد.
بقیه کجان؟
آها، اینجایید.
کجا بودین؟
رفتیم کنار رودخونه سوپ مرغ کامل خوردیم.
- جدی؟ سوپ مرغ کامل؟ - آره.
خیلی خوشمزه بود، حسابی انرژی گرفتیم.
پا‌تونو تو آب گذاشتین؟
- نه، نشد. - جدی؟ نکردین؟
فقط شوخی کردیم،
- مثلاً، - واقعاً؟
"الان میری تو آب."
سلام.
- شنیدم سوپ مرغ خوردی. - آره.
- کل روز خونه بودی؟ - آره.
- چیزی خوردین؟ - یه غذای ساده خوردیم.
چی خوردین؟
مستقیم رفت سمت اون.
- چی خوردین؟ - نشستیم و خوردیم.
فلفل دلمه، موز، بَیگل...
(سرفه‌ی ساختگی)
چطور اینقدر دوستش داره؟
(لبخند)
اونجا قهوه خوردین؟
- نه. - فقط سوپ مرغ خوردین؟
آره، واسه همون رفتیم.
وای خدا.
خیلی دلشون می‌خواد تنها باشن.
- دقیقاً. - آره.
امروز جایی می‌ریم؟
احتمالاً عصر.
- عصر؟ - آره.
برای یه غذای خوشمزه.
- چی؟ - همیشه دارم به خودم فکر می‌کنم.
(مو جین می‌خواد قهوه درست کنه.)
- بیرون هوا چطور بود؟ - عالی بود.
- جدی؟ - رودخونه خنک بود.
- امروز هوا خوبه. - واقعاً؟
قهوه خوردی؟
خوردم، ولی خیلی کم بود.
یه فنجون دیگه می‌خوام.
- یه کم آب بریز توش. - مرسی.
(مو جین سریع قهوه‌شو داد بهش.)
- ما سوپ مرغ کامل خوردیم. - چی؟
- سوپ مرغ کامل. - آره، شنیدم.
- واقعاً؟ - آره.
می‌دونستی تنها دختری که بیرون رفت اون بود؟
صبح موقع آماده شدن خودش بهم گفت.
داشت حاضر می‌شد، همینو گفت.
(حتی چیزای کوچیکو با هم درمیون می‌ذارن.)
(لبخند)
یونگ گیونگ گفت لازم نیست چیزی بخوره؟
- هیچی نخورده؟ - جدی نخورده؟
- هیچی نخورده. - حالا چی کار کنیم؟
باید میوه بخوره حداقل.
(شب قبل)
باید ازتون خواهش کنم درک کنید.
یه بیمار خارجی دارم...
که سه ماه پیش وقت گرفته بود.
(به خاطر کار صبحونه رو جا انداخت.)
وای نه، طرفدار یونگ گیونگ رسید.
(هیون جون اومد بالا سراغش.)
- یونگ گیونگ، چیزی نخوردی؟ - نه.
- گرسنه نیستی؟ - چرا.
تو خوردی؟
- آره، سوپ مرغ خوردم. - خوشمزه بود؟
می‌خوای برات یه چیزی درست کنم؟ ساده باشه.
خیلی خوبه.
- «می‌خوای برات غذا درست کنم؟» - خیلی قشنگ گفت.
- خیلی باحاله. - اصلاً براش مهم نبود.
حتی لازم ندید درباره‌ی سوپ مرغ حرف بزنه.
مستقیم رفت سر اصل مطلب.
دمت گرم هیون جون.
- هیون جون خیلی شیرینه. - آره.
چطور اینقدر شیرینه؟
برنج کیمچی؟
آره، قبلاً گفته بود برات درست می‌کنه.
(یونگ گیونگ سریع اومد پایین.)
داری برنج کیمچی درست می‌کنی؟
آره، سریع‌ترین چیزی بود که می‌شد درست کرد.
آشپز جذابیه.
چی داری می‌پزی؟
(لبخند)
- دوباره برنج کیمچی. - من دوست دارم.
مواد زیادی نداشتم.
(سانگ هیون بهشون خلوت داد.)
باید خرید کنم.
فقط کیمچی لازمه.
- یه دقیقه صبر کن. - باشه.
صبح کارت چطور بود؟
- من؟ - آره.
آره، حسابی مشغول درمان مریضا بودم.
چهار پنج تا وقت گذاشته بودم برای صبح.
- همه رو رسیدگی کردی؟ - آره.
کارمندات چی می‌گن؟
خیلی کنجکاون.
می‌گن مثل زن و شوهرین.
- درباره‌ی بقیه شرکت‌کننده‌ها؟ - آره.
می‌پرسن: «چند نفر هستن؟»
- یا اینکه کیو دوست داری؟ - «به کسی علاقه داری؟»
اینارو ازم پرسیدن.
(لبخند)
(خوشحال)
این زوج خیلی باثباتن.
کنار هم حس آرامش می‌دن.
خیلی بامزن.
تو چه جور رئیسی هستی؟
- من؟ - آره.
اشتباهو نمی‌تونم تحمل کنم،
برای همین ترسناک می‌شم...
وقتی نباید اشتباه کنن.
اصلاً نمی‌تونم تصور کنم ترسناک باشی.
- من؟ - آره.
وقتی عصبانی می‌شم، خیلی جدی می‌شم.
(براش بامزه‌ست)
اون موقع هم مثل تنبل حرف می‌زنی؟
آره.
یه تنبل عصبانی.
خیلی با هم هماهنگن،
کنارشون حس راحتی داری.
یه چیزی بوی خوشمزه می‌ده.
- بیا اگه گرسنه‌ای. - بیا بخور اگه گرسنه‌ای.
کی گرسنه‌ست؟
بخور، باید خیلی گرسنه باشی.
خیلی سریع درستش کرد.
یه عکس ازم بگیر لطفاً.
می‌خوای عکس بگیری؟
اینطوری؟ عالیه.
(یونگ گیونگ هیجان‌زده شد و عکس گرفت.)
یه لحظه صبر کن.
- باید... - برنج سرخ‌کرده تو عکس باشه.
- اصلاً فکرشو نمی‌کردم. - یک، دو، سه.
(غذای بعد کار، ساخته‌ی هیون جون)
خیلی بامزه‌ست.
(خجالتی)
- خیلی شیرینه. - یونگ گیونگ...
می‌تونه شیک و سرد مثل یه زن شهری باشه،
- ولی خیلی بامزه‌ست. - دقیقاً.
خیلی جذابه.
من می‌خوام مثل یونگ گیونگ باشم.
خیلی باوقاره.
تو هم وقتی ساکتی باوقاری.
باید کمتر حرف بزنم.
مرسی از غذا.
(لقمه برمی‌داره)
(صدای لذت)
خیلی خوشمزست.
- اولین وعده‌ته؟ - آره.
خیلی خوشمزه‌ست.
(اولین وعده‌ی یونگ گیونگ که هیون جون براش درست کرد)
حس خوبی داره.
(راضی و خوشحال)
- حسودیم شد. - خیلی می‌چسبه.
- پیام اومد. - پیام گرفتیم.
فقط جوون‌ترها گرفتن.
آره.
بلیت قرار.
چی نوشته؟
- سه دقیقه؟ - سه دقیقه.
قراره مسابقه بدن.
- قرار گلَمپینگ خصوصی. - گلَمپینگ خصوصی؟
- مسابقه‌ی سه دقیقه‌ای؟ - مسابقه‌ی سه دقیقه‌ای؟
جوون‌ترها مسابقه‌ی سه دقیقه‌ای دارن.
مسابقه‌ی سه دقیقه‌ای چیه؟
می‌خوان منو با این ورزشکارا بندازن تو رقابت.
(لحظه رسید.)
- جدی؟ - خیلی سخته.
- می‌خوای گرم کنی؟ - برو گرم کن.
باید لباسمو عوض کنم.
- این جنگه. - دقیقاً.
(مسابقه‌ی سه دقیقه‌ای جوون‌ترها)
وسایل رو آماده کردن.
(شنا، درازنشست و بارفیکس)
- وای نه. - شنا و درازنشست؟
- نوبتی؟ - یک دقیقه‌ای.
«کسی که بیشترین تعداد رو بزنه...»
«فرصت قرار گلَمپینگ خصوصی رو می‌گیره؟»
گلَمپینگ خیلی باحاله.
- برات امتیاز منفی گذاشتن. - آره، امتیاز داری.
- من؟ - آره.
- ده ثانیه. - ده ثانیه کمتر داری.
- یعنی پنجاه ثانیه؟ - پنجاه ثانیه؟
- آره، پنجاه ثانیه. - باید تو پنجاه ثانیه بزنی.
- لازم بود. - آره.
گلَمپینگ تو این هوا خیلی می‌چسبه.
(باید ببرن تا با خانم بزرگ‌تر گلَمپینگ برن.)
(مصمم)
کی می‌خواد اول شروع کنه؟
کی اول می‌ره؟
سانگ وون، تو شروع کن.
(سانگ وون اول می‌ره.)
(نفس عمیق)
وای نه، سانگ وونه.
- وای نه. - ببین دستاش چه سفیده.
من نمی‌دونم بقیه چی فکر کردن،
ولی من انگار خوردم به دیوار، کلاً دلسرد شدم.
این بازی‌ای بود که اصلاً نمی‌تونستم ببرم.
(سانگ وون از اول اعتماد به نفس نداشت.)
آماده شو.
(استرس گرفته)
- برو دکتر پوست! - آماده‌ست.
آماده... شروع!
یک...
آماده... شروع!
- یک، دو... - یک، دو...
- بهتر از چیزی بود که فکر می‌کردم. - بد نیست.
- پنج... - خوبه.
عمداً گفته بود بده.
هشت،
نه... خودش رو دست‌کم گرفته بود.
چون دکتر بود،
فکر می‌کردم...
وقت زیادی برای ورزش نداره.
ولی غافلگیر شدم.
سینه‌شو جلو داد و همه‌چی.
واقعاً تعجب کردم.
من خیلی بد هستم تو این کار.
باز داره خودش رو ضعیف نشون می‌ده.
- شاید بهترین فرم رو داشته باشه. - آره.
اول توقعات رو پایین میاره.
بهتر از چیزی که فکر می‌کردم داره انجام می‌ده.
فرمش خیلی خوبه.
- دقیقاً. - عالیه! چی؟
شش، هفت...
- سانگ وون! - خیلی غافلگیرکننده‌ست.
آره، خوبه!
- عجیبه. - چطور ممکنه؟
خوبه.
- موفق باشی. - نوبت هیون جون شد.
می‌تونه بارفیکس رو راحت بزنه.
همین الان یکی زد.
اینطوری.
(خنده)
تو همین الان بالا هستی.
(هیون جون خیلی ریلکس به نظر میاد؟)
- خب. - سخت نگیر بهشون.
(یکم دست‌وپا شکسته‌ست.)
آماده... شروع!
- خیلی قد بلنده. - می‌دونم.
یک، دو...
بالاتر برو!
(داره زور می‌زنه)
- من خیلی بد هستم تو این کار. - وای نه.
- به خاطر قدشه. - آره.
دقیقاً.
وای خدا.
(می‌تونی انجامش بدی.)
(با اینکه میله کوتاهه، نهایت تلاششو می‌کنه.)
هشت.
ده، نه...
- دیگه بسه. - هشت...
- عالی بود. - آفرین.
- قدش براش نقطه ضعف بود. - دقیقاً.
خیلی بلندقده برای این کار.
(نگاه به بالا)
نوبت مو جینه.
(همه منتظرشن)
(مو جین با اعتماد به نفس سومین نفره.)
مو جین.
- شروع به شمردن می‌کنیم. - من شروع می‌کنم.
هرکسی تو یه چیزی خوبه، نه؟
آماده... شروع.
یک، دو...
- سه، چهار... - خیلی خوبه!
- پنج، شش... - پنج، شش...
- هفت، هشت... - هفت، هشت...
- نه، ده... - نه، ده...
چهار...
پنج...
(ثابت و منظم)
(چطور اینقدر خوبه؟)
سی‌وپنج، سی‌وشش، سی‌وهفت، سی‌وهشت...
سی‌ونه...
چهل، چهل‌ویک...
چهل‌ودو، چهل‌وسه...
اصلاً فکر نمی‌کردم اینقدر خوب باشه،
ولی واقعاً تلاش کرد.
کاملاً معلوم بود همه توانشو گذاشته.
- خیلی زحمت کشید. - خیلی باحال بود.
- واقعاً فوق‌العاده‌ان. - آره.
باورنکردنیه.
خیلی خوبن.
(زیر فشار)
نفر بعدی کیه؟
(سانگ هیون چهارمیه.)
خیلی فشار روشه.
موفق باشی.
(منتظرشن)
(آرام و متمرکز)
من هر روز ورزش کردم...
به جز روز دوم.
سانگ هیون تو این کار خوبه.
- هر روز صبح تمرین می‌کنه. - درست می‌گی.
(هر روز یواشکی تمرینای وزن بدن انجام می‌داد.)
ظاهرش نشون می‌ده بدن پنهانی قوی داره.
(هر روز یواشکی تمرینای وزن بدن انجام می‌داد.)
همه می‌گفتن این مسابقه...
برای جی یونگه، تازه‌وارد.
همه همین فکر رو داشتن،
ولی من فکر کردم...
این یه فرصته که بهم دادن.
این تو ذهنم بود.
باید بهترینمو بذارم.
(آرام و متمرکز)
من هر روز ورزش کردم...
به جز روز دوم.
سانگ هیون تو این کار خوبه.
- هر روز صبح تمرین می‌کنه. - درست می‌گی.
(هر روز یواشکی تمرینای وزن بدن انجام می‌داد.)
ظاهرش نشون می‌ده بدن پنهانی قوی داره.
(هر روز یواشکی تمرینای وزن بدن انجام می‌داد.)
همه می‌گفتن این مسابقه...
برای جی یونگه، تازه‌وارد.
همه همین فکر رو داشتن،
ولی من فکر کردم...
این یه فرصته که بهم دادن.
این تو ذهنم بود.
باید بهترینمو بذارم.
خیلی با اعتماد به نفسه.
چون می‌خواد جذاب دیده بشه.
می‌خواد باکلاس باشه.
واقعاً امیدوارم سانگ هیون ببره...
- سانگ هیون؟ - و با بون هی قرار بذاره.
خواهش می‌کنم، بشه.
- دوست دارم با هم باشن. - دقیقاً.
آماده... شروع.
(سانگ هیون نمی‌تونه اینو ببازه.)
برو.
- سه، چهار... - سه، چهار...
(سریع و درست انجام می‌ده.)
- شش، هفت، هشت... - شش، هفت، هشت...
(حالا همه باور کردن یواشکی تمرین می‌کرده.)
(تحت تأثیر قرار گرفتن)
- پنج، شش... - پنج، شش...
(هیچ‌وقت کند نمی‌شه.)
ده. خیلی خوبه.
سانگ هیون از همه درست‌تر انجام می‌ده.
این روش درست بارفیکسه.
خیلی بهتر از چیزی بود که فکر می‌کردم.
خیلی جذاب به نظر رسید.
- بون هی تحت تأثیر قرار گرفت. - وای، سانگ هیون.
روز قبل اعلام جنگ کرده بود.
داره نشون می‌ده چی بلده.
یک، دو...
- این دقیقاً حالت درستشه. - سه...
باید کامل بالا بیاد؟ چهار.
- پنج. - پنج.
سانگ هیون عالی کار کرد.
همزمان با شمردن،
یواشکی براش تشویق کردم.
کلمات انگیزشی گفتم.
- یک، دو، سه، چهار... - یک، دو، سه، چهار...
- پنج، شش... - وای، خیلی باکلاسه.
(سانگ هیون تا آخر همه توانشو گذاشت.)
- شانزده، هفده، هجده، نوزده... - شانزده، هفده، هجده، نوزده...
اصلاً انتظار نداشتم این رویشو ببینم.
اینکه اینقدر برای برد تلاش کرد...
باعث شد مثل یه جوون جذاب به نظر بیاد.
حتی قلبمو لرزوند.
وای خدا.
- خیلی خسته‌کننده‌ست. - دقیقاً.
- وای، سانگ هیون. - و ۴۷، ۴۸...
(دل دخترا رو برد، جذابیتشو کامل نشون داد.)
- پنجاه. - پنجاه.
- خیلی زد. - دقیقاً.
(سگ شکاری طلایی جذابیت غیرمنتظره‌ای نشون داد.)
- خیلی باحال بود. - دقیقاً.
چطور اینقدر سریع می‌زنه؟
دقیقاً.
- خیلی فرق داره... - حالتش کاملاً درست بود.
چون تنها تمرین کرده.
دقیقاً.
- اونقدری که می‌خواستم نزد. - همه خوبن تو این کار.
غیرمنتظره بود.
(آخرین بازیکن، جی یونگ)
- پنجاه ثانیه وقت دارم؟ - آره، پنجاه ثانیه.
- ورزشکار رسید. - رقابت خیلی نزدیکه.
جی یونگ.
(هیجان‌زده)
شروع کنیم. آماده... شروع!
ببینیم چطور می‌زنه.
- سه، چهار... - سه، چهار...
- بازی تمومه. - پنج، شش...
- هم عضلانیه، هم سریع. - هفت، هشت...
- ترسناکه. - دقیقاً.
- یک، دو... - دو.
- سه، چهار... - سه، چهار...
- پنج، شش... - پنج، شش...
- هفت... - هفت...
- یک، دو، سه، چهار... - چهار.
(با سرعت وحشتناک می‌زنه!)
هفت، هشت...
وای خدا، واقعاً با سرعت وحشتناک می‌زنه.
چطور می‌خوان یه ورزشکارو شکست بدن؟
- هفتاد؟ دو، سه... - یک، دو، سه...
- چهار، پنج، شش... - فوق‌العاده‌ست.
وای خدا.
(می‌دونستیم خوبه، ولی اینقدرشو نه!)
- هشتاد. عالیه. - وقت تموم شد.
(امتیاز منفی هم براش مشکلی نبود.)
یه سطح دیگه‌ست.
وای، خسته شدم.
(همه خوب بودن، ولی صورتاشون نتیجه رو نشون می‌ده.)
- من بهترینمو گذاشتم. - آره، موافقم.
- نفر اول کی شد؟ - جی یونگ.
(با وجود امتیاز منفی، طبق انتظار جی یونگ برد.)
همگی عالی بودین. خسته نباشین.
(ناامید)
- آب بدیم بهشون؟ - آره، بریم.
خیلی حرکت باکلاسی نبود.
- ولی خب... - مرسی.
- خسته نباشی. - مرسی.
آب رو می‌دم به مو جین.
- مرسی. - عالی بودی.
اون مراقب مو جینه.
(نگاه کوتاه)
خیلی خوب بودی.
(خوشحال)
وای، دلم شکست.
جلوی چشم سانگ هیون.
بیچاره.
(سانگ هیون با ناراحتی آب می‌خوره.)
بهترینشو گذاشت.
بعد مسابقه، رفت سمت مو جین...
و باهاش حرف زد، منم دیدم.
یه کم ناامیدکننده بود.
بیچاره.
خیلی ناراحتم، دیوونه شدم.
- باید چی کار کنه؟ - جلوی چشمشون بود.
دقیقاً.
چی شد الان؟
با اینکه سانگ هیون با ورزشکاریش بون هی رو تحت تأثیر گذاشت،
- بون هی آب رو داد به مو جین. - آره.
غرور سانگ هیون شکسته شد.
- ناراحت شد. - دقیقاً.
فکر می‌کنم سانگ هیون خیلی زود...
تصمیمشو می‌گیره.
یعنی می‌خوای بگی بیخیال می‌شه؟
وقتی بون هی رفت سمت مو جین...
و آب رو بهش داد،
این فقط مهربونی معمولی نبود.
- فرق داشت. - درست می‌گی.
اون کسیه که می‌خواد مراقبش باشه.
اولین کسی که آب گرفت، اون بود.
- بقیه براش مهم نبودن. - آره.
- همین دیگه. - از نگاه سانگ هیون...
فکر می‌کنه دیگه کاری از دستش برنمیاد.
درسته؟
ممکنه همین باشه.
- چیزی که دید... - دلسردکننده بود.
دقیقاً.
(وقت انتخاب برای قرار گلَمپینگ خصوصی رسیده.)
انتخاب من...
خیلی استرس دارم.
(جی یونگ کیو رو می‌خواد ببره؟)
- کی می‌تونه باشه؟ - کنجکاوم.
حتماً یونگ گیونگه.
سوهیون رو انتخاب کن.
(همون کسی که باهاش سر سوپ مرغ کامل بود؟)
(مستقیم سمتش می‌ره.)
بیا با هم بریم.
(جی یونگ سوهیون رو انتخاب کرد.)
مرسی.
(انتخاب جی یونگ غیرمنتظره بود.)
- چی؟ - آره!
(فعلاً خوشحاله.)
- صبح... - سر سوپ مرغ کامل...
- همون موقع دلش رفت. - آره.
آره، می‌رم گلَمپینگ.
- گلَمپینگ که باشه، خیلی بهتره. - آره.
وقتی صبح سر سوپ مرغ کامل حرف زدیم...
چون تنها دختر بود و پنج تا پسر کنارش،
ممکن بود خجالت بکشه.
ولی خیلی فعال توی حرفا شرکت کرد.
خیلی راحت و ریلکس بود.
برای همین خواستم بیشتر باهاش حرف بزنم.
خواستم بیشتر بشناسمش.
(جی یونگ کنجکاویش نسبت به سوهیون بیشتر شد.)
(هیجان‌زده)
خیلی خوش می‌گذره.
من ناامید شدم.
- وای نه. - مرسی.
خسته نباشی.
(رقابت سخت اما عاشقانه‌ی جوون‌ترها تموم شد.)
چیزی می‌خوری؟
- خیلی گرسنه‌م. - منم.
- پس این ماست رو می‌خورم. - آها.
- ما هم بخوریم؟ - خیلی استرس داشتم.
(هر دو نفس‌نفس می‌زنن.)
ما بازی نکردیم، ولی...
خسته شدی؟
- موقع تماشا استرس گرفتیم. - چرا من خسته‌م؟
- سانگ هیون منو غافلگیر کرد. - آره.
- سانگ هیون؟ - سانگ هیون؟
خیلی مصمم بود، یه روی جدید ازش دیدیم.
بیشتر از انتظارمون خوب نبود؟
- عالی بود. - واقعاً خوب کار کرد.
- معلومه زیاد ورزش می‌کنه. - آره.
بدنش نشون می‌ده چقدر تمرین کرده.
- عضلاتش محکم و خوش‌فرمه، نه؟ - دقیقاً.
- همین‌طور به نظر میاد. - تازه معلومه...
با وزنه کار نکرده.
- بیشتر تمرینای وزن بدن زده. - درست می‌گی.
خیلی زیاد تمرین وزن بدن داشته.
آره، مشخصه.
(توی بازی یه روی تازه از سانگ هیون دیده شد.)
همین باعث شد همه‌ی دخترا دوباره نگاهش کنن.
دقیقاً.
- همه دارن دربارش حرف می‌زنن. - الان،
سانگ هیون چیزی از دست نداد.
بون هی هم گفت غافلگیر شده.
(درسته.)
خوبی؟ درد نداره؟
نه، خوبم.
یکم ناراحت به نظر میای.
خیلی خوشحال نیستم.
(لبخند می‌زنه)
(نفر اول و آخر با خجالت می‌خندن.)
وای، آخر شد.
خیلی خسته‌کننده بود.
(پسرها یکی یکی جمع می‌شن.)
ولی خب...
از نگاه منم...
ببخشید.
چی؟
(جی یون بابت نتیجه بازی از همه عذرخواهی کرد.)
خیلی استرس داشتم موقع انجامش.
واقعاً نهایت تلاشم رو کردم.
صد و بیست درصد انرژی گذاشتم.
فقط وانمود کردم اعتماد به نفس دارم.
وگرنه خیلی ضایع می‌شدم.
- واقعاً بهترینمو گذاشتم. - عالی بودی.
- جدی می‌گم. - عالی بودی.
- من دیگه برم. - همین الان؟
وای، سریع رفت.
منم می‌تونم با یکی قرار بذارم؟
(نگاه کوتاه)
(مو جین از اتاق بیرون رفت.)
(مو جین ظاهرشو چک کرد.)
(نفس عمیق)
(سانگ هیون ناگهان از اتاق بیرون رفت.)
(به سمت اتاقی که سانگ وون و مو جین بودن رفت.)
چی؟ چرا داره می‌ره اونجا؟
داره می‌ره سمت اتاق پسرها.
(به سمت اتاق سانگ وون و مو جین حرکت می‌کنه.)
موقع انجامش ماسک زده بودم.
فکر کنم جی یونگ بیشتر از همه روی گلَمپینگ تأکید داشت.
خیلی جدی گفت.
(سانگ هیون مدام راه می‌ره و آه می‌کشه.)
مو جین، می‌تونم باهات یه دقیقه حرف بزنم؟
(بعد از کلی قدم زدن، سانگ هیون مو جین رو صدا می‌کنه.)
تصمیم داشتم با بون هی صحبت کنم.
ولی همون لحظه مو جین گفت...
می‌خواد...
با یکی قرار بذاره.
و من شنیدم اینو گفت.
مطمئن بودم منظورش کیه.
فکر کردم دوباره فرصت حرف زدن باهاش رو از دست می‌دم.
نمی‌خواستم کسی وسط حرفام با بون هی بیاد.
برای همین رفتم سمت مو جین تا باهاش صحبت کنم.
(متعجب)
- این خیلی کمک می‌کنه. - آره، کار درستیه.
می‌خواد از مو جین بخواد وسط حرفاش با بون هی نیاد.
خیلی قاطع عمل کرد.
(می‌خواد همه مزاحمت‌ها رو برای حرف زدن با بون هی کنار بزنه.)
اینجا جای استراحتمه.
- کسی دیگه نباید بیاد اینجا. - درست می‌گی.
اینجا دوربین نداره؟
- فکر کنم نه. - آره، دوربین نداره.
خب...
(سانگ هیون سختش بود شروع کنه.)
چیزی که می‌خوام بگم اینه...
خب...
سوءتفاهم نشه.
از اول به بون هی علاقه داشتم.
ولی دیدم همیشه تو اطرافش بودی.
منم دوست دارم باهاش حرف بزنم.
- می‌فهمم. - پس ازت می‌خوام...
یه کم وقت بدی تا باهاش صحبت کنم.
- وای، تو دیگه... - این حس واقعیمه.
لازم نیست از من اجازه بگیری.
می‌دونم، ولی خب...
ولی واقعاً برام مهم نیست.
ما همه اینجاییم برای همین.
- درست می‌گی، ولی... - هدفمون همینه.
نمی‌دونم بون هی چه حسی داره.
ولی من فقط دلمو دنبال می‌کنم.
هرچی دلم بخواد انجام می‌دم.
لازم نیست نگران من باشی.
هر کاری می‌خوای بکن.
خیلی باحالی.
پس می‌رم باهاش حرف بزنم.
باشه.
سانگ هیون ساده و درست عمل کرد. خوب شد رفت با مو جین حرف زد.
(سانگ هیون مستقیم می‌ره سمت اتاق خانم‌های بزرگ‌تر.)
(در زدن)
بیا تو.
همتون اینجایین؟
- آره. - آره.
(همه‌ی خانم‌های بزرگ‌تر به سانگ هیون نگاه می‌کنن.)
بون هی، می‌تونم یه لحظه باهات حرف بزنم؟
آره، حتماً.
خیلی باحاله.
فکر کنم تصمیمشو گرفته.
باید همین‌طور باشه.
(با لبخند، غافلگیر)
(متعجب)
غافلگیر شدم.
دلم برای سوهیون سوخت.
«چی؟ پس برای دیدن من نیومد.»
فهمیدم که علاقه‌ای به من نداره.
(مو جین بعد از حرف زدن با سانگ هیون برمی‌گرده اتاقش.)
هرچند مو جین راحت گفت براش مهم نیست،
- ولی قطعاً اذیتش می‌کنه. - خیلی اذیتش می‌کنه.
(آیا حرف سانگ هیون ذهنشو مشغول کرده؟)
(بون هی و سانگ هیون میان بیرون، روی تراس.)
اینجا یه جفت صندلیه.
- مرسی. - هنوز یه کم خیسه.
- نفس تازه کردی؟ - آره.
- بشینم اینجا؟ - آره، لطفاً.
راستش، قبل از اینکه بیام پیشت،
- یه لحظه با مو جین حرف زدم. - خب.
گفتم از همون اول تو رو بیشتر از همه دوست داشتم.
و اینکه تنها کسی بودی که بهت علاقه‌ی عاشقانه داشتم،
برای همین خواستم باهات حرف بزنم.
ولی هیچ فرصتی پیش نیومد.
سخته بهت نزدیک بشم چون همیشه اون اطرافت هست.
برای همین ازش خواستم اگه مشکلی نداره، بذاره با تو حرف بزنم.
این چیزی بود که بهش گفتم.
خیلی سخت بود اینو به مو جین بگم.
ولی واقعاً می‌خواستم با تو صحبت کنم.
(مردد)
راستشو بخوای، این فکرم بود.
سخته آدم متوجه نشه...
که مو جین چطور مراقبت می‌کنه ازت...
و تو هم چطور مراقبشی.
دیدن این رفتار شما دو نفر...
باعث شد بفهمم شما دوتا...
خیلی عمیق درگیر هم شدین.
دیدن شما کنار هم باعث شد...
خیلی دلم بگیره.
هر بار دیدم، دلم شکست.
این باعث شد اعتماد به نفس نداشته باشم و خیلی محتاط بشم.
(زخم‌ها توی دلش جمع شده بودن.)
داره همه‌چیزو بهش می‌گه.
(چند ساعت قبل، بعد از مسابقه سه دقیقه‌ای...)
(بون هی مراقب مو جین بود.)
بعد بازی رفت سمتش...
و باهاش حرف زد، که منم دیدم.
(سانگ هیون موقع دیدن اون صحنه خیلی فکر کرد.)
(شب قبل، وقتی همه جمع شده بودن...)
(بون هی کوسنی که سانگ هیون بهش داد رو نگرفت.)
خیلی راحت می‌شد فهمید...
که احساسات دوطرفه‌ست.
(سانگ هیون حس کرد رابطه‌شون محکم شده.)
آها، فهمیدم.
فکر کردم اگه خیلی مستقیم بیام سمتت...
فقط چون تنها کسی بودی که بهت علاقه داشتم،
اینطوری انگار رابطه‌تونو خراب می‌کردم.
اگه بیشتر مطمئنی که مو جین رو می‌خوای تا منو...
وای خدا.
فکر کردم باید بیخیالت بشم. این فکر هر روز بیشتر شد.
با گذر زمان.
برای همین تصمیم گرفتم باهات حرف بزنم.
جدی شدم از وقتی اولین بار خودت اومدی سمت من.
روزای اول خیلی راحت بودم.
ولی فهمیدم...
خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کردم خسته‌کننده‌ی روحیه.
و این منو غافلگیر کرد.
و اینکه خیلی خوب بود که اون روز شجاعت داشتی...
و بهم گفتی چه حسی داری.
به نظرم خیلی آدم شجاعی هستی.
ولی هنوز زوده که بگم...
قبول دارم که به اون علاقه دارم،
ولی اینطور نیست که هیچ جایی برای کس دیگه‌ای توی دلم نباشه.
یعنی، فقط چهار روز گذشته.
دقیقاً.
الان حسم اینه.
(سانگ هیون بعد از این گفت‌وگوی صادقانه بالاخره لبخند زد.)
اگه باعث ناراحتیت شدم...
- نه، اشکالی نداره. - فقط می‌خواستم عذرخواهی کنم.
این حرفو نزن.
بعد از شنیدن حرفای سانگ هیون،
دلم برایش گرفت...
به خاطر حسی که داشت.
یعنی، براش اینطور به نظر می‌رسید...
که من از قبل به کس دیگه‌ای علاقه دارم،
و نگران بود که با گفتن حسش منو ناراحت کرده باشه.
ولی از دید من خیلی با ملاحظه بود.
خیلی درک داشت.
از نگاه من این خیلی ارزشمنده.
امیدوارم دلش اینقدر نشکنه.
(زیادی با ملاحظه نبودی؟)
می‌دونم آدمو کلافه می‌کنه.
منم گاهی از خودم کلافه می‌شم.
فکر می‌کنم زیادی خجالتی‌ام.
و هی می‌پرسم چرا اینجوری‌ام.
ولی وقتی کم‌کم خود واقعیمو نشون دادم...
به کسی که بهش علاقه داشتم،
رابطه‌مون خوب پیش رفت.
وقتی کسی رو دیدم که همین روی منو دوست داشت،
خیلی خوشحال بودم تو اون رابطه.
این منم.
- بریم بالا. - بریم؟
سانگ هیون...
- خیلی جدی شده. - کامل غرق ماجراست.
- خیلی واضحه. - درست می‌گی.
خیلی شجاعت می‌خواست.
و یه کم غرورش هم شکسته شد.
داشت التماس می‌کرد که اون بفهمه چه حسی داره.
- التماس می‌کرد؟ - نه، غر نمی‌زد.
چون راه دیگه‌ای نداشت.
مو جین و بون هی مثل یه دیوار محکم بودن...
- که نمی‌شد شکستش. - آره.
پس تصمیم گرفت به اون دیوار بزنه...
با تمام وجودش.
حداقل این تصمیمو گرفت.
(سانگ هیون همه تلاششو کرد تا حسشو نشون بده.)
(نفس عمیق)
(سانگ هیون رو می‌بینه.)
(دوتاشون بی‌حرف از کنار هم رد می‌شن.)
(نفس عمیق)
گرسنه نیستی؟
بیاین کیمچی‌چیکه درست کنیم؟
موادش هنوز آماده نیست.
آماده‌ست؟
- فقط باید میز بچینیم؟ - باید صبر کنیم.
باید ده بیست دقیقه دیگه بجوشه.
- خیلی ساده‌ست. - دیگه چی داریم؟
گردن خوک درآوردم، می‌تونیم کباب کنیم.
- می‌تونیم رامِن هم بخوریم. - رامِن کنار رودخونه هان؟
رامِن رودخونه هان ندیدم.
(کلافه)
(داره مثل INFPها به سبک خودش دلبری می‌کنه؟)
- درآوردمش. - می‌تونیم رامِن بخوریم.
رامِن رودخونه هان؟
(مو جین سریع یه صندلی میاره.)
- رامِن رودخونه هان رو تصور کن. - جدی؟ به ذهنم نرسید.
(صندلیشو می‌ذاره کنار بون هی.)
(با استرس اطرافو نگاه می‌کنه.)
جی یونگ توی درست کردن املت رول خوبه.
(مو جین خیلی طبیعی کنار بون هی نشست.)
املت رول؟
اینطوری شبیه غذای ژاپنی می‌شه.
اگه یه کم ادویه بزنی، خیلی خوشمزه‌تر می‌شه.
گرسنه نیستی؟
انقدر حواسم پرت بود، الان خیلی گرسنه نیستم.
تازه کلی کیمچی‌برنج خوردم.
- آها. - خب، اشکالی نداره.
(امشب توی خونه‌ی یئون، احساسات همه درهم گره خورده.)
- اینجا خیلی قشنگه. - واقعاً زیباست.
اینجا استخر هم داره.
دیوارها رو با روبان تزئین کردن.
خیلی قشنگه.
- بشین. - مرسی.
- خیلی خوب به نظر میاد. - خیلی خوشمزه به نظر میاد.
- بزن بریم. - همین الان می‌تونیم بخوریم؟
بشین راحت باش، من خوشمزه درستش می‌کنم.
خیلی خوشمزه می‌شه.
این خیلی خوب شده.
(مرغ تفت‌خورده داره خوشمزه آماده می‌شه.)
- شعله رو کم کنیم؟ - آره، بهتره.
- سه، تقریباً آماده‌ست. - سه؟
چی؟ همین الان؟
نیم‌پز هم خوشمزه‌ست.
نه.
نمی‌خوام دل‌درد بگیرم.
چطور بگم... تو از اونایی هستی که...
از غذای نیم‌پز مریض نمی‌شی؟
- من؟ آره. - می‌دونستم.
خیلی سالمی.
من زیاد مریض نمی‌شم.
فکر کنم می‌تونیم مشروب بخوریم.
- جدی؟ - آره.
پس بخوریم؟
(با هیجان)
- خوبه؟ - عالیه.
واقعاً؟
(متعجب)
- خیلی خوشمزه‌ست! - واقعاً خوشمزه‌ست.
(با افتخار)
راستی، از بین اون سه تا تمرین،
کدوم سخت‌تر بود؟
- بارفیکس. - این؟
معمولاً سخت‌ترین همونه؟
نه دقیقاً.
هرچی وزن بیشتر باشه، سخت‌تره.
خیلی تلاش کردم، جدی.
این واقعیتشه.
بعد از قرار صبح،
با خودم گفتم: «این آخرین قرار امروز بود.»
- فکر کردی همه‌مون... - امروز،
ناهار رو شش‌تایی خوردیم.
ولی من می‌خواستم بیشتر باهات حرف بزنم.
با خودم گفتم: «باید تا فردا صبر کنم؟» اما بعد...
فکر کردم امروز تولدمه.
شنیدی چی گفت؟
- فکر کرده امروز تولدشه. - چه جمله‌ای!
- خوب بلده شیرین‌زبونی کنه. - آره.
یادداشت کن همین الان.
- خوب بلده دلبری کنه. - «فکر کردم امروز تولدمه.»
- خیلی خوب بلده تعریف کنه. - اینجور جمله‌ها...
فقط از دل میاد.
- دقیقاً. - خیلی قشنگه.
این جذابیت یه پسر جوونه.
فکر کردم امروز تولدمه.
و این اتفاق...
کاملاً برای تو مناسب بود.
و برای من عالی بود.
(برای جی یونگ، امروز مثل یه هدیه تولد بود.)
خیلی خوشحال شدم.
وای، حتی حس تولد داشتی؟
(با خنده)
می‌تونم بپرسم دیروز کیو انتخاب کردی؟
فرستادی برای کسی که بیشتر می‌خواستی باهاش حرف بزنی؟
پرسیدی دیروز کیو انتخاب کردم؟
آره.
- کیو انتخاب کردم؟ - کیو انتخاب کردی؟
- می‌خوای بگم؟ - آره.
- خب... - اول تو بگو کیو انتخاب کردی.
- من؟ - آره.
گیر افتاد.
حالا که اینجوری گفتی،
- نمی‌تونم بگم. - دیدی؟
ولی من می‌تونم بگم.
یه نفر بود که بیشتر می‌خواستم باهاش حرف بزنم.
- جدی؟ فقط یه نفر؟ - آره.
آره، فقط یه نفر بود.
خب، کیو انتخاب کردی؟
(با خنده)
- اول تو بگو، باشه؟ - خودم شروع کردم،
- ولی الان پشیمون شدم. - پشیمون شدی، نه؟
فکر کنم اشتباه کردم.
تو کیو انتخاب می‌کردی؟
کنجکاوم بدونم کیو انتخاب کردی.
هیچ‌کدوم نگید.
خب، دیروز...
همه به هم رأی دادن...
- و انتخاب همدیگه رو دیدن، درسته؟ - آره.
چند تا رأی گرفتی؟
من یکی گرفتم.
ولی چیزی که درباره‌ی پسرها جالبه اینه...
می‌تونم اینو بگم؟ زیادی اسپویل نمی‌شه؟
همه یه رأی گرفتن؟
فکر کنم، با توجه به حرفامون.
(فهمید فقط خودش برای سانگ هیون QR عشق فرستاده.)
خیلی جالبه.
پس شاید یه کم بیشتر جرأت پیدا کنه...
چون رقیبی نداره.
راستی اینجا خیلی قشنگه.
- بریم لباس شنا بپوشیم. - چی؟!
بریم لباس شنا بپوشیم، بعد نشونم بده چه کار بلدی.
(جی یونگ لباس شنا پوشید.)
هیکلش خیلی خوبه.
جی یونگ واقعاً...
بازیکنای راگبی کلاً یه جور دیگه ساخته شدن.
بدنش انگار چهاربعدیه.
فقط یه روز از اومدن سو هیون گذشته.
چطور تو یه روز بدون لباس ظاهر شد؟
فکر کنم جی یونگ اینو نقطه‌ی قوتش می‌دونست.
همین براش جذابیت داشت.
- آب گرمه؟ - آره.
- چون آب گرمه... - واقعاً سردت نیست؟
نه، چون حوله دورم پیچیدم خوبم.
- گرمه؟ - وای.
- گرمه؟ - خیلی خوبه.
- گرمه. - خیلی گرمه.
واقعاً گرمه.
از همه جاهایی که شنا کردی، کجا بهتر بود؟
دریای استرالیا خیلی قشنگه. اونجا...
با کی بودی؟
- من؟ - آره.
رازیه.
(با لبخند)
- یعنی چی رازیه؟ - تنها بودم.
- تنها خوش گذروندی؟ - دقیقاً.
آره، تنها خوش گذروندم.
(یه کم جا خورد)
خیلی بامزه‌ست وقتی دستپاچه می‌شی.
- معمولاً اینجوری نیستم. - جدی؟
- دارم دیوونه می‌شم. - واقعاً؟
معمولاً فقط...
هرچی بخوام می‌گم، راحت.
نمی‌دونم چرا اینجوری‌ام.
هی دستپاچه می‌شم.
شاید مضطربی؟
- یه کم؟ - آره، یه کم.
یه کم.
طبیعیه، پیش میاد.
من معمولاً اصلاً مضطرب نمی‌شم.
«پیش خودم گفتم چقدر پیشش بامزه به نظر میام؟»
یه دفعه این فکر اومد تو ذهنم.
معمولاً وقتی کسی بامزه به نظرم میاد، باهاش دلبری می‌کنم،
ولی این بار انگار اون منو زیادی بامزه دیده بود.
اما این حس...
خیلی خوب نبود.
ولی اولین بار بود که اینجوری می‌شدم.
نمی‌دونستم چطور رفتار کنم.
بامزه‌ست. معلومه اینم جزو جذابیتاشه.
(آرام باش.)
از پسرای خوش‌هیکل خوشت میاد؟
کسی که بدن خوبی داره؟
(امیدوار می‌شه)
یه مرد خوش‌هیکل؟
راستشو بخوای، سلیقه‌ی شخصی من...
بیشتر از عضلات بزرگ،
- عضلات خطی؟ - بدن لاغر ولی خوش‌فرم رو دوست دارم.
ترجیح می‌دم لاغرتر باشه...
کسی که تو هر لباسی خوب دیده بشه.
دقیقاً.
پس من نیستم.
- این فقط سلیقه‌ی شخصیه. - باشه.
(ناامید)
ولی سو هیون... حتی وقتی اون لباسشو درآورد،
گفت: «من مرد لاغر و خوش‌فرم رو دوست دارم.»
اگه از جی یونگ خوشش میومد، اینو نمی‌گفت.
می‌تونست بگه: «مهم نیست.»
یا مثلاً: «من مردای عضلانی رو دوست دارم.»
- اینو می‌گفت. - درسته.
اونم گفت: «در مورد پسرا...»
«فکر کنم هرکدوم یه رأی گرفتیم.»
این حرفو زد.
کاملاً بی‌خبره.
ولی توی این قرار، همین باعث شد...
سو هیون بیشتر دلش برای سانگ هیون تنگ بشه.
با خودش گفت: «چی شده؟ من رقیب ندارم!»
«عالیه! فقط من بهش رأی دادم!»
اینطوری شد.
«خوبه!» همینجوری پیش رفت.
- هنوز سردته؟ - آره.
- می‌خوام یه چیزی پیدا کنم... - نمی‌دونم دلم می‌خواد غذا بخورم یا نه.
ولی مطمئن نیستم.
- خیلی ساکته. - سلام.
سلام.
- چرا اینقدر دیر برگشتین؟ - تا کجا رفتین؟
- انگار خیلی نوشیدین. - خسته به نظر میاین.
من شبیه کسی‌ام که مشروب خورده؟
(سو هیون میره بالا، جی یونگ دنبالش میره.)
روز سختی داشتی.
(جی یونگ دنبالش میره، سانگ هیون هم پشت سرشه.)
صبر کن... سانگ هیون درست پشت سرشه.
شما داشتین چی کار می‌کردین؟
- ما؟ - آره.
یه کم خوابیدیم و یه کمم حرف زدیم.
- شما غذا خوردین؟ - راستی، لباس‌ت خیلی قشنگه.
- جدی؟ - خیلی...
ساده‌ست، ولی خیلی خوشگله.
- فرق داره با بقیه. - آره، یه جور خاصه...
مرسی.
این کاپشن فری‌سایزه؟ هم زنونه هم مردونه؟
این؟ نمی‌دونم. می‌خوای امتحانش کنی؟
نه، منظورم این نبود که لباس‌تو قرض بگیرم.
- خب، بهتره استراحت کنی. - باشه.
- بون هی. - جان؟
یهویی خوشحال شد.
چون سانگ هیون ازش تعریف کرد.
- خوش گذشت؟ چطور بود؟ - خب...
خوش گذشت، ولی...
می‌تونم راستشو بگم، نه؟
- آره. - خب...
فکر کنم یکی دیگه رو دوست دارم.
وای نه!
- شخصیتش خوبه، - دلم برای جی یونگ سوخت.
- خوش گذشت، ولی... - آره.
اما...
هیجان یا دل‌تپش خاصی نداشتم.
- فقط خوشایند بود. - آره، خوشایند بود.
(جی یونگ با هیون جون هم صحبت می‌کنه.)
تا الان تو زندگیم،
با هیچ‌کس اینقدر راحت حرف نزده بودم...
- راحت حرف زدن؟ - دقیقاً همین حسو داشتم.
انگار عمداً حواسش به من بود.
خیلی راحت و مهربون بود.
خیلی مهربون بود.
- خوشحالم اینو گفتی. - وای نه.
- کارت عالی بود. - می‌دونم.
این بده. چی کار کنیم؟
- می‌تونم یه چیزی بپرسم؟ - درباره چی؟
کسی رو دوست داری؟
- می‌تونم بپرسم؟ - فکر کنم مو جین رو دوست دارم.
جدی؟
من...
سانگ هیون رو دوست دارم.
واقعاً؟
ولی موضوع اینه که...
می‌خوام بیشتر باهاش حرف بزنم،
ولی هیچ‌وقت فرصت نمی‌شه.
(همزمان، سانگ هیون روی تراس داره حرف می‌زنه.)
(بعد از اینکه با دقت ظاهرشو چک کرد،)
من برمی‌گردم.
(سو هیون از اتاق بیرون میره.)
(بعدش به سمت تراس میره.)
باید ده باشه، نه صد.
(قایم میشه)
(وقتی جمعیتو می‌بینه، سریع خودش رو پنهون می‌کنه.)
(یواشکی نگاه می‌کنه)
(می‌خوای سانگ هیونو صدا کنم؟)
(با سر تأیید می‌کنه)
(به سمت تراس میره.)
باید ده باشه، نه صد.
(قایم میشه)
(وقتی جمعیتو می‌بینه، سریع خودش رو پنهون می‌کنه.)
(یواشکی نگاه می‌کنه)
(می‌خوای سانگ هیونو صدا کنم؟)
(با سر تأیید می‌کنه)
(با حرکت سر منظورشو می‌رسونه)
(اشاره می‌کنه)
(میگه: داره صدات می‌کنه.)
(سریع بلند میشه)
خوبه که جی یونگ اینجا نیست.
(به لطف هیون جون، سو هیون توجه سانگ هیونو جلب می‌کنه.)
(برمی‌گرده)
یونگ کیونگ هم یه جورایی به سانگ هیون علاقه داره.
(چرا نمیاد؟)
چی؟ چرا؟
- نمی‌تونه درو باز کنه؟ - نکنه قفله؟
(سانگ هیون با در کلنجار میره.)
باز نمیشه.
- داره درو درمیاره. - آها، گرفتم.
- یه کم حرف بزنیم؟ - چی؟
- بیا حرف بزنیم. - آها، باشه.
بریم طبقه‌ی اول حرف بزنیم؟
- یعنی درباره‌ی خودمون؟ - آره.
فکر کردم یکی دیگه منو صدا کرده.
- نه، من بودم. - خب،
بریم یه جای دیگه، مثلاً طبقه‌ی دوم؟
(آخرش میان طبقه‌ی مردها.)
وای، صبر کن.
(عقب میره)
بذار درو ببندم.
بیا این طرف.
کجا؟
(سانگ هیون می‌بردش به تراس جلوی اتاق خودش.)
وای، اینجا همچین جایی هم هست؟
اینجاست که یواشکی ورزش می‌کنم.
- جدی؟ - آره.
خیلی خوبه.
- انرژی‌ش کاملاً فرق کرده. - درست میگی.
صداش یهویی زیر شد: «خیلی خوبه.»
قبلاً اینجوری نمی‌گفت.
- شبت خوب گذشت؟ - آره، خیلی.
- امروز مرغ تفت‌خورده خوردم. - جدی؟
فکر کردم گوشت کبابی خوردی.
خب، گوشت هم بود،
ولی بیشتر دلم مرغ می‌خواست، برای همین مرغ تفت‌خورده خوردیم.
خوشمزه بود؟
آره.
طرف چی؟
- طرف؟ - کسی که باهاش رفتی.
کسی که باهاش رفتم؟
باهاش خیلی حرف زدی؟
خب، چون کل مدت با هم بودیم، خیلی حرف زدیم.
ولی من... قبل‌تر،
وقتی شما برای مأموریت ورزش می‌کردین،
- من براتون دعا می‌کردم. - برای من؟
- آره، برات دعا کردم. - جدی؟
با خودم گفتم: «امیدوارم خوب عمل کنه،»
«که بتونیم با هم قرار بذاریم.» البته شاید منو انتخاب نمی‌کردی.
- آها، درست. - ولی این فکری بود که داشتم.
(سو هیون با احتیاط احساساتش رو بیان می‌کنه.)
برای همین می‌خواستم باهات حرف بزنم.
این چیزی بود که تو ذهنم بود.
- جدی؟ - آره.
آره.
(نفس عمیق می‌کشه)
- وای، بذار نفس بکشم. - چرا؟
اولین کسی بودم که بهت آب دادم.
جدی؟ تو دادی؟
ولی فقط فکر این بودم که...
سریع آب رو به نفرای پشت سرم برسونم.
- جدی؟ - آره.
(سو هیون بعد از بازی مستقیم سمت سانگ هیون رفت.)
(اما اون بطری آب مستقیم رسید به هیون جون.)
- مطمئن بودم آب رو بهت دادم. - واقعاً؟
اگه حوله هم می‌دادم، خیلی تابلو می‌شد.
جدی؟
آره.
وای، اصلاً نمی‌دونستم.
خلاصه، این حسی بود که داشتم.
در هر حال، اینجوری بود.
- الان مطمئن نیستم، - خب.
- ولی اولش که دیدمت... - آره؟
خیلی آروم بودی...
و حس یه آدم با دل پاک رو داشتی.
این چیزی بود که به ذهنم رسید.
من کمتر از بقیه وقت داشتم،
ولی اونایی که بیشتر دیده بودن، همینو می‌گفتن...
وقتی همه با هم بودیم.
- آها، خب. - پس با خودم گفتم:
«قضاوتم درست بود.»
- جدی؟ - آره.
«واقعاً؟» منم همین حسو داشتم.
«یه جورایی دلم می‌خواست باهاش حرف بزنم.»
این فکر تو ذهنم بود.
راستی...
اصلاً فکر نمی‌کردم اینجوری بیای سمتم.
- جدی؟ - نه، اصلاً.
اگه بخوام خیلی رک بگم،
- وقتی وارد شدی... - آره؟
- خیلی بهش فکر نکردم. - خب.
فقط گفتم: «خب، اومده.»
«شبیه بازیگراست، صورت قشنگی داره.»
همین بود، بیشتر از اون چیزی نبود.
حتماً دلخور شده.
وقت فکر کردن نداشت.
از اول یکی دیگه تو ذهنم بود.
نمی‌دونم حدس زده بودی یا نه.
برای همین یه جورایی سردرگم بودم.
(می‌فهمه)
ولی در هر حال...
همیشه بهت فکر می‌کنم.
هر تصمیمی بگیرم، هر انتخابی کنم،
حداقل با در نظر گرفتن تو خواهد بود.
این چیزی بود که می‌خواستم بگم.
(سانگ هیون سعی می‌کنه شجاعت سو هیونو در نظر بگیره.)
چون خیلی ناگهانی شد، واقعاً گیج شدم.
اینکه یکی برام دلگرمی باشه...
خیلی برام جالب بود.
فهمیدم طرف مقابلم چه حسی داره،
و گفت خوشحال شده که رفتم سمتش.
پس فعلاً فکر کنم چراغ سبزه.
آره، باید همینجوری خودتو نشون بدی.
آره، باید هرطور شده خودتو بیان کنی.
قبلاً دلم براش می‌سوخت،
ولی وقتی سو هیون وارد شد،
چهره‌ش دوباره روشن شد.
خیلی خوب بود...
- که دیدم دوباره جون گرفت. - دقیقاً.
بقیه‌ی دخترا هم...
گفته بودن به سانگ هیون علاقه دارن،
ولی هیچ‌کدوم مستقیم نگفتن.
- درست میگی. هیچ‌کدوم نگفتن. - آره.
ولی سو هیون اولین کسی بود که گفت...
- طرفدارشه. - آره.
فکر نمی‌کنی این خیلی بهش اعتماد داد؟
واقعاً داشت تنها می‌جنگید.
- آره. - اینکه یکی...
هوادارش باشه...
خیلی دلگرم‌کننده بود.
می‌دونی، سوبین یه صدای آروم و پایین داره...
که خیلی خونسرد حرف می‌زنه.
ولی تو حرفاش یه معنی تند و پنهونی بود.
(لحن تند سوبین)
سانگ هیون شاید نفهمه،
ولی دیگه مثل قبل به سو هیون نگاه نمی‌کنه.
- سانگ هیون؟ - آره.
(آیا دل سانگ هیون تغییر می‌کنه؟)
(وقتی سانگ هیون و سو هیون مشغول حرف زدنن،)
(جی یونگ اتفاقی دنبال سو هیون میاد.)
(یواشکی نزدیک میشه)
(می‌بینه سو هیون با سانگ هیون حرف می‌زنه.)
(شب جی یونگ با کلی احساسات پیچیده می‌گذره.)
- منم همینطور. - پس بشینیم حرف بزنیم؟
(و...)
(سانگ وون شروع می‌کنه به سمت جی وون رفتن.)
- ولی اونجا آینه نبود. - درست میگی.
و بدون گوشی،
- کاری برای انجام نداشتم. - آره.
(یه اون ناراحت میشه که سانگ وون و جی وون نزدیک‌تر شدن.)
- به کسی دیگه کنجکاوی داری؟ - کسی که کنجکاوم کنه؟
(الان نمی‌تونم بگم.)
(شب خونه‌ی یون پر از احساسات درهمه.)
(دخترها دارن برای قرار آماده می‌شن.)
(امروز خیلی بیشتر اهمیت می‌دن.)
(امروز قراره قرار خاطره‌ساز با دخترها باشه.)
(یه عکس خاطره‌انگیز بذار توی کشوی پسری که دوست داری.)
(کدوم مردیه که دخترها می‌خوان خاطراتشونو باهاش شریک شن؟)
(یه هیجان شیرین تو هواست.)
(شاید همونی باشه که دنبالش بودم.)
(می‌خوام با تو بیام.)
یعنی منو دوست داره؟
خیلی خوشم اومد.
فکر کنم اینو همیشه یادم بمونه.
(با یه عطر شیرین، قرار هیجان‌انگیزتر میشه.)
(یه روز پر از خاطرات تازه)
(احساساتشون عمیق‌تر میشه.)
(اون شب)
سانگ وون چطوره؟
- دوست دارم... - بیشتر بشناسیش؟
آره، فکر کنم باید بیشتر بشناسمش.
(جنگ نگاه بین دو دختری که چشمشون دنبال سانگ وونه)
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.