..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
(آقایون، لطفاً برید سراغ صبحونه)
(قرار صبحونه با پنج مرد جوون؟)
(این صندلی خالی مال کیه؟)
(سو هیون، پنجمین زن بزرگتر که وارد جمع جوونا شد)
(قرار صبحونه)
(مزیت سو هیون برای دیرتر وارد شدن)
(امروز حسابی بهت می‌رسیم)
(هیچی نکن، همه کارارو ما انجام می‌دیم)
(قرار صبحونه‌ی سو هیون)
(با پنج مرد جوون)
(و با بلیت قرار روی میز)
(مسابقه‌ی سه دقیقه‌ای جوونا شروع میشه)
(یه رقابت که غرور جوونا وسطشه)
(جوونا جون می‌کنن تا برن سر قرار)
(با دختری که می‌خوان)
(بعد از مسابقه)
(بون هی خیلی طبیعی به مو جین رسیدگی می‌کنه)
(یه نگاه کوتاه)
(سانگ هیون با دیدن این صحنه کلی فکر کرد)
(بون هی، میشه یه لحظه باهات حرف بزنم؟)
(سانگ هیون وقتی همه بودن، از بون هی خواست جدا حرف بزنه)
(فهمیدم اون به من علاقه نداره)
(تنها کسی که بهش علاقه‌ی عاشقانه داشتم تو بودی)
(واسه همین خواستم باهات حرف بزنم)
(سخته آدم متوجه نشه)
(که مو جین چطور بهت رسیدگی می‌کنه)
(باعث شد بفهمم شما دوتا)
(خیلی عمیق توی هم غرق شدین)
داره همه‌چی رو بهش میگه
(فکر کنم باید ازت دست بکشم)
(و اون شب، یه نفر میاد سراغ سانگ هیون)
(تق‌تق)
(سو هیون خواست با سانگ هیون حرف بزنه)
(یه کم خجالتی)
(بذار یه نفس بکشم)
(چون خیلی ناگهانی بود)
(واقعاً گیج شدم)
(خیلی برام جالب بود)
خوبه
✥ ❤️ نونا برای من یه زنه ❤️ ✥
هفته‌ی پیش، مسابقه‌ی سه دقیقه‌ای جوونا...
خیلی سر و صدا کرد.
سانگ هیون،
وقتی دید بون هی یه بطری آب به مو جین داد،
- خیلی دلش شکست. - آره، شکست.
- چیزی که باعث دلگرمیش شد، - چی؟
این بود که سو هیون خواست با سانگ هیون حرف بزنه...
و بهش گفت طرفدارشه.
- خیلی رک گفت. - آره.
- خب باید هم همینطور باشه. - باعث شد...
دل سانگ هیون به سمت سو هیون باز بشه.
به عنوان کسی که طرفدار سانگ هیونه...
خیلی خوشحال شدم.
- ولی... - منم همین حسو داشتم.
آره.
(وقتی سو هیون داره احساساتشو به سانگ هیون میگه)
فکر می‌کنم فردا چی کار می‌کنیم؟
خیلی کنجکاوم بدونم برنامه‌مون چیه.
احتمالاً قرار داریم.
ولی می‌خوام بدونم...
قرار چطوری انتخاب میشه.
خودمون انتخاب می‌کنیم؟
یا شانسیه؟
تو کدومو ترجیح میدی؟
انتخاب مستقیم.
- خودت انتخاب کنی؟ - شانسی...
یعنی واقعاً شانسی.
(در حال فکر کردن)
ولی همیشه می‌تونی مستقیم درخواست کنی.
لازم نیست حتماً قرار باشه.
آره، درست میگی.
می‌تونیم راحت حرف بزنیم،
- ولی بهتره... - قرار...
توی یه فضای راحت باشه...
- یه جای خوب. - با غذای خوب.
سانگ وون، قرار نبود...
دارو برام بیاری؟
- اوه، راست میگی. - نمی‌دی یکی؟
- پماده. - آره، نداری؟
- چرا، بالا دارم. - منم دارم.
می‌دونی چیه، نه؟
منظورت همون مال مالیدنیه؟
یه کم بزنی روی گوش‌پاک‌کن یا انگشتت...
- چی؟ - و قبل خواب بزنی...
- آره. - منم همینجا دارم.
از بین میره؟
ولی قیافه‌تو عادی نگه دار.
- بهتر میشه. - فهمیدم.
یه لایه ضخیم بزن،
- جذب میشه. - چی؟
سانگ وون اول خودش اومد سراغم...
و گفت میشه با هم حرف بزنیم؟
همون موقع توافق کردیم حرف بزنیم.
- همیشه می‌خواستم باهات حرف بزنم. - جدی؟
- پس حرف بزنیم؟ - باشه.
الان وقت داریم.
- روز اولمون، - آره؟
- خیلی کم با هم حرف زدیم. - درست میگی.
وقتی با بقیه حرف می‌زدی، کنجکاو شدم.
می‌خواستم بدونم چی میگی.
واسه همین دیروز برات QR کد عشق فرستادم.
(به خودش اومد)
واقعاً؟
چون...
خیلی کنجکاو بودم.
تو کسی هستی که اصلاً نمی‌تونم بخونمت.
طبیعیه برام جذاب باشی...
وقتی گفتی به من علاقه داری.
هرکسی همین حسو داشت.
واسه همین می‌خوام بیشتر بشناسمت.
- برنامه خیلی فشرده‌ست، - پس...
حتی برای پوست هم سخته.
همه‌ی مردای خانواده‌م قبل خواب صورتشونو می‌شورن.
اون نوشیدنی که درست کردیم کجاست؟
آره، باید انجامش بدیم.
- چی درست کردیم؟ - همون نوشیدنی.
این حرکت برای عوض کردن موضوع به سمت اونه.
یه خاطره‌ای که فقط خودشون می‌دونن.
(یه اون و سانگ وون...)
(با هم ماکگولی درست کردن.)
اون نوشیدنی که درست کردیم کجاست؟
آره، باید انجامش بدیم.
- آره. - همین الان بریم.
(گیج شدن)
- چی درست کردیم؟ - همون نوشیدنی.
- همون ماکگولی که درست کردیم. - جدی؟
- خوبه. - یادم رفت.
اومده بودم انجامش بدم ولی کامل یادم رفت...
چون تو اینجا نبودی.
باید منو صدا می‌زدی اگه واسه اون بود.
چرا نکردی؟
نه، اومده بودم ببینم انجامش بدم یا نه.
ولی داشتم با اون حرف می‌زدم.
(در نهایت، یه اون تونست وقت تنهایی با سانگ وون بگیره.)
می‌خوری؟
- ماکگولی. - ما...
- بذار ازش عکس بگیریم. - رفتیم کارگاه ماکگولی.
- آره. - درستش کردیم.
ولی ظاهراً امروز باید هم بزنیمش.
- نمی‌دونستم. - این ماکگولی واقعاً خاصه.
کاملاً موافقم.
(پرنسس صورتی و توله‌سگ، اسم‌هایی که به هم دادن)
فقط باید هم بزنم؟
(خنده)
- مثل... - مربی چی گفت؟
گفت با دقت هم بزنید.
باشه، امتحان می‌کنم.
چی رو امتحان می‌کنی؟
- می‌خوای تکونش بدی؟ - آره.
اگه بترکه چی؟
(یه اون خیلی طبیعی دستشو گذاشت روش.)
نه، اینجوری.
اوه، نه نه.
(خودم دستمو می‌گیرم.)
(گرفتن)
(متعجب)
اشکالی نداره؟
(دستاش یخ کرده.)
اصلاً قاطی نمی‌شه.
(تکان دادن)
راست میگی.
- نمی‌تونم استفاده کنم. - چه بامزه‌ست.
هیچی جور در نمیاد.
(یه اون سانگ وونو بامزه دید.)
- توله‌سگ. - داره جواب میده.
جدی؟
خوبه...
- که دوتایی... - تموم شد.
- چیزی برای گفتن دارن. - دقیقاً.
- دستتو بشور. - صبر کن.
باید نوازشش کنم.
(نوازش کردن)
امیدوارم خوب بشه.
- خوشمزه بشه. - خوشمزه.
انگار همه...
برگشتن به اولین قرارشون.
(جی یونگ تنها رفته بالا.)
(نگاهی به اتاق سو هیون)
اتاق سو هیون؟
(چیدن خوراکی و لیوان شراب...)
(توی نشیمن خالی)
(نگاه کردن اطراف)
منتظر کیه؟
سو هیونه.
می‌خوام بیشتر باهاش حرف بزنم.
می‌خوام بهتر بشناسمش.
این کاریه که می‌خوام بکنم.
(بعد از قرار گلَمپینگ – کمپینگ لوکس)
خیلی...
بامزه‌ست وقتی دستپاچه میشی.
(احساسات جی یونگ نسبت به سو هیون بیشتر شده.)
(جی یونگ که هی مردد بود،)
تصمیم گرفت صداش کنه.
(رفت سمت اتاق سو هیون.)
(تق‌تق)
بله؟
- جی یونگ. - بله.
اینجا چی کار می‌کنی؟
(دستپاچه)
هیچی نیست.
نکنه چون سو هیون...
- نیست؟ - بله.
می‌خواستم بپرسم...
می‌تونیم یه کم حرف بزنیم؟
الان برو بپرس.
- بله، همین الان برو. - برم؟
(سو هیون اینجاست؟)
(نگاه کردن اطراف)
دنبال کسی می‌گردی؟
- نه. - خب.
می‌تونیم...
- یه دقیقه حرف بزنیم؟ - باشه.
احساس می‌کنم وقت زیادی نداریم،
و همیشه می‌خواستم...
باهات حرف بزنم.
- جدی؟ - آره.
بریم اتاق من؟
- یا اینکه... - اگه سرد نیست،
- بریم تراس؟ - آره، موافقم.
(از بین همه...)
چی؟
- همون موقع داشتن حرف می‌زدن. - چی؟
چطور شد اینجوری؟
- چی... - چطور ممکنه؟
(سو هیونی که جی یونگ دنبالش بود،)
(با سانگ هیون روی تراسه.)
ببخشید.
- ببخشید. - کفشش هم دراومد.
ببخشید، بریم یه جای دیگه. اینجا خوب نیست.
- گفت «خوب نیست.» - دلم برای جی یونگ سوخت.
کامل دستپاچه شد.
(خنده)
چی بود این؟ اینجا کسی نمیاد معمولاً.
- جدی؟ - اینجا...
یهویی محبوب شده.
باورم نمیشه اینجا همدیگه رو دیدن.
- کسی اونجا بود؟ - آره.
بریم این طرف؟
- یه تراس دیگه هست. - دلم برای جی یونگ سوخت.
- سردت نیست؟ - نه، خوبم.
از هر نظر زمان‌بندی بدی بود.
جی یونگ دیگه نمی‌تونه تمرکز کنه.
دقیقاً. حداقل سو هیونو پیدا کرد.
واقعاً.
- فهمید کجاست. - پیداش کرد.
درسته.
اینجا.
(جی وون و جی یونگ روی تراس دیگه حرف می‌زنن.)
خیلی خوب می‌شد اگه فرصت قرار داشتیم،
ولی انگار وقت زیادی نداشتیم.
- پس... - فرصت زیادی نداشتن.
این اعتماد به نفسِت...
خیلی جذابه،
و حیف بود اگه باهات حرف نمی‌زدم.
- خیلی رک و راست میگه. - آره.
تیپ زن مورد علاقه‌ت چیه؟
(جی وون از جی یونگ پرسید وقتی تازه وارد شد.)
کسی که به کارش افتخار کنه.
(می‌خوام با جی یونگ حرف بزنم.)
دوست داری بدوی؟
آره.
جدی؟ فردا بریم دویدن؟
- می‌تونم بیام؟ - آره.
امروز دوست داری با کی قرار بذاری؟
دوست دارم...
با جی یونگ باشم.
- می‌خوام باهاش حرف بزنم. - جدی؟
نمی‌دونستم چطور سر صحبتو باز کنم.
ولی خیلی موقعیت نبود...
- که بتونم باهات حرف بزنم. - آها.
واسه همین...
فقط وقتی حضوری بگم بهت علاقه دارم...
می‌فهمی.
و اینجوری می‌تونم بشنوم...
- احساساتتو. - آها، فهمیدم.
اول از همه، مطمئنم...
سخت بوده، ولی ممنون که اول بهم گفتی.
- نه، خواهش می‌کنم. - جدی میگم.
ولی...
- وقتی امروز... - آره؟
- با سو هیون حرف زدم، - آره؟
خیلی خوب با هم جور شدیم.
اینطوری بگم؟
از بین همه‌ی کسایی که تا حالا دیدم،
تعجب کردم که چقدر راحت می‌تونیم حرف بزنیم.
- خیلی خوب بود. - آها.
- خیلی جذبش شدی. - خیلی جذبش شدم.
- راستشو بخوای. - خب.
الان چیزی که تو ذهنمه اینه که می‌خوام...
- تمرکزو بذاری روی اون. - روی سو هیون تمرکز کنم.
امروز واقعاً به دلم نشست.
امروز این حس قطعیتو داشتم.
(جی یونگ داره صادقانه احساساتشو میگه.)
پس تصمیم گرفتی.
آره، انگار همینطوره.
فهمیدم.
(خجالت کشیدن)
مرسی.
نیازی به تشکر نیست.
تو فقط احساساتو گفتی.
واسه همین ازت ممنونم.
می‌دونم راحت نبود، ولی احساساتو گفتی.
این برای خودم هم مهم بود.
هرجور که باشه، اگه باهات حرف نمی‌زدم،
پشیمون می‌شدم.
اون‌وقت حتی از وقتی که اینجا بودم هم پشیمون می‌شدم.
- درسته. - «باید با جی یونگ حرف می‌زدم.»
نمی‌خواستم این حس پشیمونی رو داشته باشم،
واسه همین خوشحالم که امروز خواستم...
- باهات حرف بزنم. - آها.
(جی وون نمی‌خواد چیزی رو ناتمام بذاره.)
ولی نمی‌دونم لازم بود اونقدر واضح جواب بده یا نه.
می‌تونست فقط بابت احساساتش تشکر کنه...
و همون‌جا حرفو تموم کنه.
- بعد از شنیدن حرفاش... - «آها.» – «مرسی.»
- همین کافی بود. - آره.
جی وون که ازش قرار نخواست.
از بیرون نگاه کنی، دل آدم می‌گیره.
ولی در کل گفت‌وگوی سالمی بود، نه؟
هر دو احساساتشونو گفتن.
و این کارو...
خیلی صادقانه انجام دادن.
به نظرم یه کم عجولانه بود.
اینکه بگه «مطمئنم درباره سو هیون.»
این حرفو به کسی بزنه.
دقیقاً. همین باعث میشه آدم فکر کنه...
اگه آخرش با سو هیون جور نشه چی؟
من فکر نمی‌کنم بشه.
(خنده)
یادت هست توی قرار استخر دیدیشون؟
حالت صورت سو هیون کاملاً فرق داشت.
وقتی به جی یونگ نگاه می‌کرد،
انگار می‌گفت «چه پسر بامزه‌ای.»
ولی وقتی به سانگ هیون نگاه می‌کرد،
چهره‌ش مثل یه گل شکفته می‌شد (یعنی پر از زندگی و روشنایی).
خیلی سخته.
(اوه نه، حالا چی میشه؟)
(مو جین اومده پایین، سمت طبقه‌ی زن‌های بزرگتر.)
می‌تونم بیام داخل؟
میام بیرون.
(مو جین خواست خصوصی با بون هی حرف بزنه.)
بریم بیرون؟
- یه قدمی بزنیم بیرون؟ - باشه.
یا اون طرف بیرون؟
اون طرف بیرون؟ یعنی همین‌جا بیرون؟
باشه.
(بون هی و مو جین تصمیم گرفتن حرف بزنن.)
چیزی خوردی؟
وقتی مسابقه رو نگاه می‌کردم،
خودم کلی استرس گرفتم.
(خنده)
- نتونستی چیزی بخوری؟ جدی؟ - جدی میگم.
آره، خیلی استرس داشتم.
راستشو بخوای سخت بود.
درسته؟ فکر نمی‌کردم اینقدر خوب باشی.
خیلی غافلگیر شدم.
خیلی تلاش کردم تا باهات قرار بذارم.
می‌دونم.
- راستی، - آره؟
اولین قرارمون به خاطر اون کارت بود.
- دومین قرارمون هم اتوبوس بود. - آره، اتوبوس.
می‌خواستم زودتر قرار بعدی‌مون بیفته.
این فکرم بود.
ولی همه‌چی اونجوری که می‌خواستم پیش نرفت.
فقط دوتا قرار داشتن.
خیلی کمتر از چیزی بود که فکر می‌کردم.
(بون هی و مو جین فقط دوتا قرار داشتن.)
با بقیه هم حرف زدی؟
آره.
یه بار با جی یونگ. با سانگ هیونم حرف زدم.
- کی؟ - سانگ هیون.
- سانگ هیون؟ - آره.
از همون اول از بون هی خوشم میومد.
از همون شروع.
(سانگ هیون یه گفت‌وگوی خصوصی با بون هی داشت.)
مو جین می‌دونه بون هی و سانگ هیون با هم حرف زدن...
بعد از اینکه سانگ هیون روز روشن اعلام جنگ کرد.
این اذیتم کرد.
با سانگ هیونم حرف زدم.
- کی؟ - سانگ هیون.
- سانگ هیون؟ - آره.
- سانگ هیون. - سانگ هیون.
می‌دونی کیه، نه؟
- سانگ وون و... - می‌دونم.
من و سانگ هیون حرف زدیم.
شما دوتا قرار نذاشتین، نه؟
نه، فقط حرف زدیم.
(فکر کردن)
با کی دیگه می‌خوای بیشتر آشنا بشی؟
بیشتر آشنا بشم؟
- بیشتر آشنا بشی؟ - آره.
(استرس گرفتن)
(بون هی راحت نمی‌تونه جواب بده.)
- می‌خواستم اینو بهت بگم. - چی؟
وقتی تازه اومده بودم،
تنها کسی که از همون برداشت اول جذبش شدم...
تو بودی.
فکر می‌کنم خوش‌شانس بودم.
- چرا؟ - همینطوری...
وقتی اومدی کافی‌شاپ.
اولین قرارمون.
چون بهش ایمان دارم.
تو به سرنوشت اعتقاد داری؟
آره، فکر می‌کنم وجود داره.
آره.
اینکه از همون اول از من خوشت اومد...
- بیشتر از همه. - آره؟
اینکه کارت منو انتخاب کردی.
و اینکه اومدی کافی‌شاپ.
همه‌ش برام مثل سرنوشت بود.
واسه همین...
اگه اینجا با کسی...
جور بشم،
می‌خوام بیرون از اینجا هم ادامه بدیم.
امیدوارم همین بشه.
راستشو بخوای، خیلی دوست دارم...
اینجا می‌تونیم فقط روی...
خودِ طرف تمرکز کنیم.
بیرون، اگه کسی خیلی جوون‌تر بود،
نمی‌دونم می‌تونستم این کارو بکنم یا نه.
اصلاً قبول نمی‌کردم برم قرار ناشناس.
یعنی همون قرار ناشناس.
بیرون این حسو نداشتم.
- شاید بازم ازت خوشم میومد. - آره.
- آره، میومد. - ولی نمی‌تونستم...
واسه همین کنجکاوم.
می‌ترسم نظرم عوض بشه...
اگه اختلاف سنمون خیلی زیاد باشه.
مطمئن نیستم.
الان...
زیاد به اختلاف سن فکر نمی‌کنم.
داریم حرف می‌زنیم و قرار می‌ذاریم...
بدون اینکه به اون فکر کنیم.
(مو جین احساساتشو صادقانه به بون هی گفت.)
مو جین واقعاً تاثیرگذار بود.
خیلی باحاله.
- من عاشقشم. - خیلی رک و راست.
من عاشقشم.
- عاشقشی؟ - آره.
- چون همیشه ثابت‌قدمه. - مو جین...
منم الان عاشقشم.
همون تیپیه که همه دخترا می‌خوان.
- دقیقاً. - آره؟
ولی مو جین... دوباره داره بهم می‌خنده.
چرا؟
- میگه «مو جینِ من!» - «مو جینِ من!»
«مو جین، تو فوق‌العاده‌ای!»
این دوتا شدن رئیس و نایب‌رئیس...
باشگاه طرفدارای مو جین.
مو جین الان باید حسابی تحت فشار باشه.
آره.
ولی اینجوری تکیه داده بود.
(انگار مو جین همه‌چیزشو گرفته بود)
کنجکاوی کسی دیگه رو بشناسی؟
(باز شروع شد.)
ما خیلی وقتا می‌گیم «خوش‌شانس بودیم.»
- «خوش‌شانس بودیم.» - آره.
ولی به گوش من مثل یه اعتراف عاشقانه بود.
- آره. - «خوش‌شانس بودیم» قشنگه.
ولی هنوز مطمئن نیستم درباره سرنوشت.
(ولی خوشم میاد.)
(شبِ گفتنِ احساسات واقعی گذشت،)
(و صبح رسید.)
(بون هی صبح زود داره آماده میشه.)
(آرایش کردن)
- کیه؟ فکر کنم سو هیونه. - سو هیونه.
(ناله)
(سو هیون روزشو با کشش شروع می‌کنه.)
(بالا بردن)
خیلی انعطاف‌پذیره.
نور خورشید عالیه.
(جمع کردن وسایل)
(بعد از کشش،)
(برمی‌گرده به اتاقش.)
این پایه‌ست.
امیدوارم همه...
با کسی که می‌خوان قرار بذارن.
دیشب حرفت با سانگ هیون چطور بود؟
دیشب... آره، بیا درباره‌ش حرف بزنیم.
می‌خوام بدونم.
(به بون هی درباره حرفاش با سانگ هیون میگه.)
خیلی صادقانه همه‌چی رو گفت.
اولش در واقع به تو علاقه داشت.
بعد من شروع کردم علاقه‌مو نشون دادن،
گفت تو ذهنش نگه‌میداره...
تا وقتی اینجاست.
خیلی بامزه‌ست.
خیلی با فکره.
ولی...
نمی‌دونم بون هی چی تو ذهنشه.
(جی وون بیدار شد.)
صبح بخیر.
دیشب حرفتون خوب پیش رفت؟
آره، خوب بود.
(حالا درباره حرفش با جی یونگ میگه.)
می‌دونی،
بهش گفتم می‌خوام بیشتر بشناسمش.
ولی گفت به یکی دیگه علاقه داره.
- جدی گفت؟ - آره.
نمی‌خوای دوباره امتحان کنی؟
گفت فقط چشمش دنبال یه نفره.
خیلی محترمانه جواب رد داد.
واقعاً؟
آره، «مودبانه رد کرد.»
ولی خب، کی می‌دونه آخرش چی میشه؟
درسته.
به نظرم زمان‌بندی‌ش بد بود.
(خانم‌های بزرگتر یکی‌یکی بیان اتاق مخفی.)
(امروز خانم‌های بزرگتر قراره قرارشونو انتخاب کنن.)
انتخاب دست خانم‌های بزرگتره.
(قرار یادگاری)
«قرار یادگاری؟»
(یه عکس از خاطره‌ت بذار...)
(توی کشوی مرد جوونی که می‌خوای باهاش قرار بذاری.)
عکسای قدیمیه؟
با موهای بلند هم خوشگل شده.
(خاطراتی که خانم‌های بزرگتر می‌خوان به جوونا نشون بدن)
(یه اون)
یه اون خیلی بامزه بود!
این مال دوران دبیرستانشه؟
سو هیون خیلی شیرینه.
(خانم‌های بزرگتر جوونا رو دعوت می‌کنن...)
(به جاهای خاطره‌انگیزشون.)
جی وون.
(جی وون)
(یونگ گیونگ)
یونگ گیونگ.
(جوونا همون موقع توی یه اتاق جمع شدن.)
شاید.
اون مال منه.
(مو جین برو اتاق مخفی ببین قرارت کیه.)
(لبخند زدن)
- چی بود؟ - چرا خندیدی؟
- عمداً این کارو کرد. - خبر خوبه؟
(جوونا با کوچیک‌ترین حرکت به هم می‌ریزن.)
منم می‌خوام بدونم.
دارم از کنجکاوی می‌میرم.
- زود می‌بینمت. - باشه.
(مو جین با هیجان میره اتاق مخفی.)
- باید یکی‌یکی بریم پایین. - دوباره انتخاب می‌شیم؟
(جوونا مضطربن...)
(چون نمی‌دونن چی قراره بشه.)
اگه یکی انتخاب نشه چی؟
(یکی دیگه جا می‌مونه؟)
- سانگ وون. - منم همین فکر بودم،
- ولی نمی‌تونستم بگم. - سانگ وون یا...
فکر کنم سانگ وونه.
(سانگ وون، اسمی که همه تو ذهن داشتن)
اگه دوباره صفر رأی بیاره چی؟
باز باید سوار ماشیناشون بشیم؟
(مو جین میره سمت اتاق مخفی.)
(یه کارت جلوشه.)
(یه عکس از خاطرات خانم‌های بزرگتر توشه.)
(کشوی خودتو باز کن، اگه عکسی بود،)
(برو به اونجا و یه خاطره جدید بساز.)
(تو کشوی مو جین عکسی هست یا نه؟)
(مو جین)
(تو کشوی مو جین عکسی هست یا نه؟)
(مو جین)
(یه عکس برای مو جین هست.)
(خیره شدن)
(کیه اون زن توی عکس کشوی مو جین؟)
(دومین مرد جوون، سانگ وون)
(داره در می‌زنه؟)
سانگ وون.
سانگ وون...
(این اتاق براش غریبه‌ست،)
(واسه همین باید در بزنه.)
آهان، اولین بارشه اینجاست.
(تا حالا فقط کسایی که بیشترین پیام Love QR داشتن...)
(اجازه ورود به این اتاقو داشتن.)
(نگاه کردن اطراف)
(تمرکز کردن)
فکر می‌کنی دوباره صفر رأی بیاره، نه؟
نه، اصلاً! نه!
می‌شد حس کرد خیلی کنجکاو بود.
(فضا داغ شده.)
(برای اولین بار کشوی خودش رو می‌بینه.)
- خواهش می‌کنم. - خواهش می‌کنم.
(تو کشوی تازه باز شده عکسی هست یا نه؟)
(برای اولین بار باز می‌کنه.)
هست!
چی؟
(دو تا عکس هست؟)
- چی؟ دو تا عکس! - دو تا عکس؟
(دو تا عکس هست؟)
- روحیه‌تو حفظ کن. - روحیه‌تو حفظ کن.
هنوز شانست هست، سانگ وون.
ببین چقدر چشماش گرد شده.
خیلی دستپاچه شدم...
چون اصلاً فکرشو نمی‌کردم.
خیلی غافلگیر شدم.
انگار می‌گفت: «واقعاً برای منه؟»
(سانگ وونی که صفر رأی داشت، حالا توسط دوتا خانم بزرگتر انتخاب شد.)
(دو تا عکس مونده و سه مرد جوون باقیه.)
یعنی یکی‌شون هیچ عکسی نمی‌گیره.
(دو تا عکس مونده و سه مرد جوون باقیه.)
(سومین مرد جوون که در اتاق مخفی رو باز می‌کنه)
(هیون جون)
امیدوارم یونگ گیونگ باشه،
ولی مطمئن نیستم نظرش چیه.
(می‌خوای با من قرار بذاری؟)
(هیون جون مدام علاقه‌شو به یونگ گیونگ نشون می‌داد.)
(ولی اون انتخابش نکرد.)
فکر کنم دیگه به هیون جون علاقه نداره.
(تو کشوی هیون جون عکسی هست یا نه؟)
چی؟
حتماً خالیه.
(کشوی اون...)
(خالیه.)
هیچی نیست.
(هیون جون با ناباوری به کشوی خالی نگاه می‌کنه.)
هیون جون، لطفاً کشو رو نشکن.
باورش نمی‌کنه.
(واقعاً خالیه؟)
خیلی شوکه شده.
(هیچ‌کس انتخابش نکرد.)
خیلی ناامید شدم.
جی یونگ.
(چهارمین مرد جوون، جی یونگ)
(کشو رو باز می‌کنه)
- چی؟ - خالیه.
(با دوربین ور میره.)
(چی؟)
- جی یونگ خیلی بامزه‌ست. - از خنده ترکیدی.
دستشو گذاشت تو کشو انگار عکسی هست.
زیادی خندیدم؟
آخه نگاه کن به قیافه‌ش!
دلم براش سوخت.
(گیج شده)
(جی یونگ هم توسط هیچ‌کس انتخاب نشد.)
ولی راستشو بخوای انتظارشو داشتم.
خودش گفت انتظارشو داشت.
دروغ نگو! قیافه‌ت اصلاً اینو نمی‌گفت.
سو هیون تازه به جمع اضافه شده،
و حتی منم شاید...
می‌خواستم با بقیه بیشتر حرف بزنم.
من ادامه می‌دم...
تا نقاط قوتمو نشون بدم...
و جذابیت‌هامو.
می‌دونی چرا زندگی همه‌ش زمان‌بندیه؟
اگه جی وون...
دیروز با جی یونگ حرف نمی‌زد...
و امروز انتخابشو می‌کرد،
جی یونگ باهاش قرار می‌ذاشت.
اون‌وقت می‌تونست وقت بذاره...
و توی جای جدید دلشو ببره.
ولی وقتی دید جی یونگ دنبال سو هیونه،
خیلی عجله کرد.
گفت: «بیا حرف بزنیم، من ازت خوشم میاد.»
«ولی یکی دیگه رو دوست دارم.»
«باشه.»
همین‌جوری تموم شد.
(از ناراحتی بالا و پایین می‌پره)
به نظرم باید یه کم صبر کنی...
توی خونه‌ی یون.
از اون طرف، سانگ وون گیج‌تر از قبل شده.
(خیلی گیج شده.)
من خیلی خوشحال شدم براش.
سانگ هیون هم هست.
(تحت تأثیر)
(متعجب)
(آخرین مرد جوون سانگ هیونه.)
اینم اولین بارشه که وارد این اتاق میشه.
آره، اولین بارشه.
(با دقت نوشته‌ها رو می‌خونه.)
اگه عکسی باشه؟
(عکس کیو می‌خواد ببینه؟)
اگه فرصت داشته باشم با بون هی قرار بذارم،
یا اون بگه،
«می‌خوام باهات قرار بذارم...»
«چون تا حالا با هم نرفتیم،»
و با هم بریم،
خیلی خوشحال می‌شم.
(تو کشوی سانگ هیون عکس بون هی هست؟)
(یه عکس از کشوش درمیاد.)
دو تا عکس.
(خنده)
(دو تا عکس گرفت، ولی هیچ‌کدوم مال بون هی نبود.)
بیچاره.
کاملاً معلومه...
که دوتاشون به هم علاقه دارن.
فکر نکنم نظرشون عوض بشه.
بون هی...
(بون هی...)
به نظرم باید ولش کنه، نه؟
آره، باید ولش کنه.
باید یه مدت ذهنمو خالی کنم.
(باید یه مدت ذهنمو خالی کنم.)
(امروز با انتخاب بون هی،)
(احساساتش کاملاً مشخص شد.)
(ینی بعد از قرار امروز،)
(نظرش عوض میشه؟)
فکر می‌کنی بون هی...
فقط به خاطر تلاش سانگ هیون نظرشو عوض کنه؟
- فکر نکنم. - منم همینطور.
می‌تونه غرورش رو بذاره کنار و دوباره ازش بخواد...
یه بار دیگه باهاش حرف بزنه،
ولی مطمئنم دیگه ادامه نمی‌ده...
به خاطر خودش.
- درست می‌گی. - براش زیادی سنگین میشه.
همین نشون میده واقعاً به فکرشه.
- دقیقاً. - اگه واقعا به فکرشه.
(خانم‌های بزرگتر توی جاهای خاطره‌انگیز منتظرن.)
(مردای جوون دارن سمتشون میرن...)
(نصفی هیجان‌زده، نصفی مضطرب.)
مردای جوون راه افتادن.
(قرار یادگاری‌شون چطور پیش میره؟)
(یه جای خاص بی‌دلیل، شهربازی)
شهربازیه. کدوم خانم منتظره؟
خیلی وقته نرفتم شهربازی.
(یه خانم بزرگتر اونجاست.)
(یه مرد جوون وارد میشه.)
سانگ هیونه.
(می‌بینتش.)
انتظار داشتم یکی منو انتخاب کنه...
وقتی انتخاب دست خانم‌ها باشه.
(اولین عکس از دو تا عکس کشوش)
- معلومه سو هیونه. - چه شیرینه.
سو هیون امروز خیلی خوشگل شده.
بچگیام زیاد با مامان‌بابام میومدم اینجا.
حتی یه مدت اینجا کار می‌کردم، زیاد میومدم...
واسه فعالیت‌هام، خیلی برام خاطره‌انگیزه.
امروز خیلی شیرینه.
(سو هیون و سانگ هیون)
(با لبخند روشن)
خیلی خوشحاله.
سلام.
- خیلی منتظر شدی؟ - نه، اشکالی نداره.
- باید... - چرا نشستی؟
- نباید بشینیم. - چرا نشستی؟
ببخشید.
خیلی طول کشید تا لباس انتخاب کنم.
- طول کشید؟ - انتخاب لباس طول کشید؟
آره، داشتم لباس انتخاب می‌کردم.
- لباس؟ - آره.
خوب انتخاب کردی.
(خجالتی)
کجا بریم؟ برگردیم به نیمکت؟
(از ورودی برمی‌گرده.)
(مضطرب)
خیلی بامزه بود.
مثل توله‌سگ بزرگ بود.
واقعاً شیرینه.
(امروز روز نزدیک‌تر شدن به همه‌ست.)
(باید راحت حرف بزنید، حتی توی خطاب کردن هم.)
گفتن باید راحت حرف بزنیم سر قرار.
- اوکیه برات؟ - آره، بریم همینطوری.
(خجالتی)
اوه، این دستور بود
(مجبورن معمولی حرف بزنن، نه رسمی)
- فکر کنم نزدیک‌تر بشن - سریع
یه بادبزن دارم، می‌خوای استفاده کنیم؟
بادبزن آوردم...
با یه اسپری خنک‌کننده...
معمولی حرف زدن یه کم عجیب بود.
آره، ولی بیخیال، انجامش بدیم.
(قرارشون چطور پیش میره...)
(وقتی غیررسمی حرف می‌زنن؟)
بیا بریم.
یاد قدیما افتادم.
- جالبه. - جدی؟ اینجا رو دوست داری؟
آره، حیونا...
- خب... - باغ‌وحش رو بیشتر دوست داری یا شهربازی؟
من حیونا رو دوست دارم.
واسه همین خوشم میومد نزدیک ببینمشون.
آها، فهمیدم.
حیون مورد علاقه‌ت چیه؟
این روزا کوکا خیلی دوست دارم.
کوکا؟
هدبند کوکا هست؟
می‌خوام یکی برات انتخاب کنم.
(می‌خوام یکی براش انتخاب کنم.)
(متعجب)
غیررسمی حرف زد.
خوشم اومد از این.
رسمی یا غیررسمی خیلی فرق داره.
- معلومه. - آره.
(غیررسمی بودن فضا رو عوض کرد.)
کوکا...
می‌خوام یکی برات انتخاب کنم.
(دستپاچه)
گفت «تو» به صورت غیررسمی.
غافلگیر شدم،
ولی دیدم چقدر طبیعی میشه.
یهویی...
احساس صمیمیت کردم.
غیررسمی حرف زدن باهاش...
خیلی راحت بود.
اصلاً مکث نکردم.
فقط...
نمی‌خواستم بهش بگم «نونا».
- سلام. - سلام.
- اینارو می‌گیریم. - سلام.
برچسبارو سریع برمی‌دارم.
- باشه. - باشه.
- کیفمو نیاوردم. - میشه ۲۲ دلار.
نیاوردی؟
اصلاً کیفمو نیاوردم.
- کیفشو نیاورده؟ - چی؟
- وای نه!
(یعنی میشه؟)
(سانگ هیون اشتباهی کیف پولشو نیاورده.)
- من... - چطور میشه کیف پولتو...
تو قرار جا بذاری؟
من...
(دستپاچه)
- پولشو برات می‌فرستم. - اشکالی نداره.
- «پولشو می‌فرستم.» - «پولشو می‌فرستم.»
- مرسی، روز خوبی داشته باشی. - مرسی.
مرسی، خدافظ.
- نگهش دار برام. - باشه.
خانم بزرگتر براش خرید.
- من درآمدم خوبه. - جدی؟ درآمدت خوبه؟
اینقدرو راحت می‌تونم بدم.
(خجالت کشید، واسه همین گفت توانایی داره.)
- می‌دونم. - بریم.
امروز مهمون منی.
کیف پولشو تو قرار نیاورده؟
پس خانم بزرگتر حساب کرد.
مگه میشه مرد کیف پولشو نیاره سر قرار؟
(شیفته‌ش شده)
جمله‌ش خیلی قشنگ بود.
(یه جمله که دل یه جوونو می‌لرزونه)
عالی بود.
من فکر می‌کردم: «نکنه علاقه‌ای نداره؟»
معلومه.
نمی‌دونم چرا سانگ هیون الان می‌خنده،
ولی حتماً حس می‌کنه...
- دستپاچه‌ست. - خیلی فشار ذهنی روشه.
- درسته؟ - آره.
کاملاً باهاش موافقم.
واضحه که...
اون به خاطر این اشتباه، برداشت بدی نمی‌کنه.
فرض کن این اتفاق برات بیفته.
- خب. - چیکار می‌کنی؟
می‌گفتم: «ببخشید بابت امروز.»
«قرار بعدی همه‌چی پای من،»
«پس دوباره بریم قرار بذاریم.»
- خوبه. - عالیه.
(دوتایی میرن به جایی که توی عکسش بود.)
امتحان کنیم؟
اینجاست؟
(جایی که توی عکس سو هیون بود...)
یه مسیر پیاده‌روئه.
(الان شده مسیر پیاده‌روی.)
ولی اینجا کاملاً...
- فکر کنم... - تغییر کرده؟
کشتی دزدا اینجاست،
پس باید همین اطراف بوده باشه.
(جاشو یه جورایی یادشه.)
می‌خوام ازت عکس بگیرم.
اینجا؟ عکس؟
می‌خوای نزدیک بگیرم یا از دور؟
(سانگ هیون می‌خواد واسه سو هیون خاطره خوب بسازه چون ناراحته.)
یکی نزدیک بگیر، یکی هم از دور.
زیر سایه خوب افتادم؟
آره، زیر سایه بهتر شدی.
(همون‌جا که بچگی میومده، ژست می‌گیره.)
خیلی شیرینه.
عکس گرفتن رو خوب بلدی.
- عالیه. - حس خوبی داره.
گرمت شده، نه؟
زود عرق می‌کنم.
(سو هیون عرق صورتشو پاک می‌کنه.)
خیلی گرمه.
نمی‌خوای با هم عکس بگیریم؟
- با هم؟ - بیا سلفی بگیریم.
زیر سایه.
یک، دو... یه کم بیا این طرف‌تر.
(اولین سلفی مشترکشون.)
یک، دو، سه.
(اولین عکس مشترک، همون‌جا که خاطره داشتن.)
خیلی به هم میان.
برگشتم به جایی که خاطره خوب داشتم.
و الان با کسی هستم که می‌خوام باشم. عالیه.
خیلی رک و واضح حرف دلشو زد.
به اینجور جمله‌ها عادت ندارم.
غافلگیرم کردی.
(غافلگیر شد چون به اینجور جمله‌ها عادت نداره.)
دیروز بعد از اینکه باهات حرف زدم،
رفتم طبقه سوم.
یه مدت تو اتاقم موندم،
واسه اینکه خودمو آروم کنم.
وای خدا.
- خیلی... - داره حسشو میگه.
(سو هیون دیشب به سانگ هیون گفت چه حسی داره.)
می‌خواستم باهات حرف بزنم.
- جدی؟ - آره.
وای خدا.
(سو هیون خواست باهاش حرف بزنه، انقدر غیرمنتظره بود...)
(که پاش سست شد.)
اینقد تعجب کرد؟
- وای خدا. - شوکه شد.
حتماً با خودش گفته: «چی کار کنم؟»
نمی‌دونم چجوری بگم.
- یه مدت همینجوری موندم. - جدی؟
یه مدت رو زمین ولو شدم و نشستم.
- راستشو میگم. - چرا؟
(سانگ هیون و سو هیون راهشونو ادامه میدن...)
به سمت جای بعدی.
(همون جایی که توی عکس بود.)
(آبشار تندر)
اینجا همونه.
(با هم میرن سمت آبشار.)
خیلی قشنگه.
(صدای آبشار همه‌جا پیچیده.)
یه کم ترسناک بود.
ولی هیجان داشت.
(با هم می‌خندن.)
خوشبختانه نیفتادیم.
(با خیال راحت ادامه میدن.)
خیلی خوش گذشت.
(سو هیون لبخند می‌زنه.)
خاطره‌انگیز شد.
(سانگ هیون هم خوشحاله.)
این لحظه‌ها خیلی قشنگن.
(با هم قدم می‌زنن.)
آبشار پشت سرشونه.
(صدای خنده‌شون میاد.)
خیلی طبیعی بودن.
(هیچ‌کدوم نقش بازی نکردن.)
همه‌چی واقعی بود.
(این لحظه‌ها رو ثبت کردن.)
خیلی قشنگ شد.
(سو هیون خوشحال‌تر از قبل.)
سانگ هیون هم همینطور.
(با هم ادامه میدن.)
خاطره جدید ساختن.
(آبشار پشت سرشونه.)
خیلی قشنگ بود.
(با هم می‌خندن.)
این لحظه‌ها فراموش نمی‌شن.
(سو هیون نگاهش می‌کنه.)
خیلی خوشحال بود.
(سانگ هیون هم همینطور.)
یه روز عالی بود.
(با هم قدم می‌زنن.)
همه‌چی عالی پیش رفت.
(سو هیون لبخند می‌زنه.)
سانگ هیون هم خوشحاله.
(با هم ادامه میدن.)
یه روز خاطره‌انگیز شد.
(آبشار پشت سرشونه.)
خیلی قشنگ بود.
(با هم می‌خندن.)
این لحظه‌ها همیشه می‌مونن.
(سو هیون نگاهش می‌کنه.)
خیلی خوشحال بودن.
(سانگ هیون و سو هیون هنوز دارن با هم حرف می‌زنن.)
خیلی غیرمنتظره بود.
واقعا شوکه شدم.
(سو هیون با لبخند نگاهش می‌کنه.)
اون لحظه خیلی خاص بود.
(هر دو سکوت می‌کنن.)
یه حس عجیبی داشتم.
(سو هیون سرشو پایین می‌اندازه.)
خیلی خجالت کشیدم.
(سانگ هیون لبخند می‌زنه.)
ولی خوشحال بودم.
(سو هیون نگاهشو برمی‌گردونه.)
اون لحظه رو هیچ‌وقت یادم نمی‌ره.
(هر دو می‌خندن.)
خیلی طبیعی بود.
(هیچ‌کدوم نقش بازی نکردن.)
همه‌چی واقعی بود.
(سو هیون نفس عمیق می‌کشه.)
خیلی سبک شدم.
(سانگ هیون سرشو تکون می‌ده.)
منم همین حسو داشتم.
(هر دو سکوت می‌کنن.)
یه لحظه‌ی خاص بود.
(سو هیون لبخند می‌زنه.)
خیلی خوشحال بودم.
(سانگ هیون نگاهش می‌کنه.)
اون لحظه خیلی قشنگ بود.
(هر دو می‌خندن.)
خیلی راحت بودیم.
(هیچ استرسی نبود.)
همه‌چی عالی پیش رفت.
(سو هیون خوشحال‌تر از قبل.)
سانگ هیون هم همینطور.
(با هم ادامه میدن.)
یه روز عالی بود.
(سو هیون لبخند می‌زنه.)
خیلی خوشحال بودم.
(سانگ هیون نگاهش می‌کنه.)
اون لحظه خیلی خاص بود.
(هر دو سکوت می‌کنن.)
یه حس عجیب بود.
(سو هیون نگاهشو پایین می‌اندازه.)
خیلی خجالت کشیدم.
(سانگ هیون لبخند می‌زنه.)
ولی خوشحال بودم.
(سو هیون نگاهشو برمی‌گردونه.)
اون لحظه رو هیچ‌وقت یادم نمی‌ره.
(هر دو می‌خندن.)
خیلی طبیعی بود.
(همه‌چی واقعی بود.)
راستشو بخوای، حس می‌کنم...
انگار یه خواهر یا برادر کوچیک داری.
- کوچیک‌تر؟ - آره.
- خواهر یا برادر؟ - برادر.
جدی؟ چرا این حسو داری؟
خیلی وقتا دخترا که داداش کوچیک دارن...
به پسر کوچیک‌تر از خودشون بیشتر از یه دوست نگاه نمی‌کنن.
می‌گن حسش مثل داداش کوچیکه.
- آره، دقیقا. - منم شنیدم.
(کنجکاو)
من یه خواهر بزرگتر دارم.
(با لبخند)
یعنی خیالم راحت باشه؟
«خیالم راحت باشه؟»
آره، بعضیا اینجوری فکر می‌کنن.
وای، نگاه کن! خیلی خوشحاله.
- رشته‌ت کامپیوتر بود. - آره.
- منم کامپیوتر خوندم. - جدی؟
- واقعا؟ - آره.
- راست می‌گی؟ - آره.
کلاسای کامپیوتر برام خیلی سخت بودن.
واقعا سخت بودن.
انقدر سخت بودن...
که خیلی وقتا نمی‌رفتم دانشگاه.
(باورکردنی نیست.)
بیشتر می‌رفتم خوشگذرونی.
فکر می‌کردم دوران دانشگاه باید خوش بگذرونم.
تو برعکس منی.
چرا؟ چه فرقی داریم؟
من فکر می‌کردم باید سخت درس بخونم.
مشروب نمی‌خوردم.
آها، درست.
اصلا مشروب نخوردم.
- آره. - البته منم...
تو فکر می‌کردی باید سخت درس بخونی.
وقتی اینجوری درس می‌خوندی...
(قرار اول تموم شد. برید به جای عکس دوم.)
- حتما یه هدفی داشتی. - قرار تموم شد؟
تو سخت درس می‌خوندی...
(پوزخند)
(چی شده؟)
- یه لحظه وایسا. - چی شده؟
- ما همین الان یه وسیله آبی سوار شدیم، نه؟ - آره، سوار شدیم.
- اسمش باابشار شروع می‌شه (آبشار تندر).
- خب؟ - می‌خوام باهات رو سوار بشم.
واقعا؟
خواهش می‌کنم نگو نمی‌تونی.
خواهش می‌کنم.
- نگو نمی‌تونی. - وایسا، نه...
(سانگ هیون انقدر ناراحته که نمی‌تونه بهش نه بگه.)
چی نوشته؟
نوشته...
قرار اول توی جای خاطره‌انگیز تموم شده.
قرار اول تموم شد؟
- ساعت چنده الان؟ - باید سوارش می‌شدیم.
- منظورم اینه باید سوار می‌شدیم. - چهار و نیمه.
باید تی اکسپرس رو سوار می‌شدیم.
یعنی تموم شد؟
چرا من پیامشو نگرفتم؟
(با ناراحتی گوشیشو چک می‌کنه.)
جدی؟ یعنی باید بری الان؟
قرارمون تموم شد؟
فکر کنم باید... باید برم؟
- فکر کنم باید برم. - وای نه.
هنوز تی اکسپرس رو سوار نشدیم.
یه وقت دیگه بازم بیایم اینجا.
باید ببینیش.
من می‌خواستم سافاری برم.
و تو می‌خواستی تی اکسپرس رو سوار شی.
می‌خواستی سوارش بشی.
حداقل یه دلیل داریم دوباره بیایم اینجا.
یه دلیل داریم که برگردیم.
ببخشید... نمی‌دونم چرا...
- چرا؟ - ببخشید که اینجوری می‌رم.
- چرا عذرخواهی می‌کنی؟ - آخه...
نتونستیم همه چیزایی که می‌خواستی رو انجام بدیم.
نمی‌فهمم چرا ناراحتی. واسه چی عذرخواهی می‌کنی؟
این حسو نداشته باش.
منم می‌خواستم سوارش بشم.
- این یعنی... - تو بیشتر ناراحتی.
وقت خیلی کم بود.
من دوست دارم دوباره...
با سانگ هیون قرار بذارم.
خیلی شیرین بود.
خیلی خوب بود، واقعا خوش گذشت.
(خیلی خوش گذشت.)
یه کم خجالت کشیدم.
وای خدا.
امروز فقط رفتیم...
یه جای سرگرم‌کننده.
هرکی همراهم بود، خوش می‌گذشت.
- هرکی همراش بود؟ - آره، با هرکی بود خوشحال می‌شدم.
با هرکی بود خوشحال می‌شدم.
اونجا آدم حس عاشق بودن می‌گیره.
واسه همین ناراحت شدم...
که قرارمون زود تموم شد.
فکر کنم واسه همین خیلیا...
- میان شهربازی. - آره، واسه همینه.
اونجا همین حسو میده، واقعا.
(قرار با سو هیون دل سانگ هیون رو عوض کرد؟)
این قرار...
یه کم حسودی‌م شد، ولی قشنگ بود دیدنشون.
برای اولین بار فکر کردم می‌تونن یه زوج شیرین باشن...
وقتی قرارشونو نگاه می‌کردم.
ولی آخرین چیزی که سانگ هیون گفت...
ذهنمو مشغول کرد.
- «با هرکی بود؟» - آره.
گفت اینجا بود...
- یه جای خاص؟ - که قرارشونو خاص کرده.
حرفش اینجوری به نظر می‌رسید.
بیشتر از خاص بودن جا گفت...
تا از حسش نسبت به اون.
فکر کنم فعلاً همین حسو داره.
ولی وقتی با بقیه دخترا قرار داشت،
حتی نگاهشون نمی‌کرد.
- هی سرشو پایین می‌نداخت. - آره، امروز اینجوری نبود.
- خیلی راحت بود. - آره، فرق داشت.
تا حالا اینقدر راحت نبود.
- تا حالا اینقدر راحت نبود. - من دقت نکرده بودم.
وقتی قرارشون تموم شد، گفت ناراحت شده...
که تی اکسپرس رو سوار نشدن.
خیلی دلخور بود...
که قرار زود تموم شد و سوار نشدن.
گفت یه دلیل دارن دوباره برگردن.
فکر کنم این حرفا رو زد...
- چون بهش علاقه داره. - آها.
این فکر به ذهنم رسید.
- راستی. - اینجا دو تا مرد هستن، نه یکی.
(دارن می‌دَوَن تا ناراحتیشون کمتر شه؟)
(های‌فایو!)
وای.
باورم نمیشه، دوباره بدون پیرهنه.
دوتایی خیلی به هم میان.
خوبه، آفرین. دارن خوش می‌گذرونن.
وای خدا.
- خوشحالم که این کارو کردن. - یه کم دلم براشون سوخت.
- خوبه، نگه دار، اوکی. - باید از وقتشون استفاده کنن.
عالیه.
(درد جسمی باعث میشه درد دل کمتر شه.)
دارن خودشونو مجبور می‌کنن بخندن.
با ورزش حالشونو بهتر کردن.
(حالا منتظر دخترا باشیم؟)
(یه گالری کوچیک تو کوه‌های گان‌وون)
یه گالری هنری؟
(و یه خانم بزرگتر...)
(که منتظر یه مرد جوونه...)
(توی گالری هنری.)
(یه ماشین داره میاد سمت گالری.)
(مرد جوون رسید به گالری.)
(این مو جینه.)
با الان فرق داشت، جوون‌تر به نظر می‌رسید.
(توی عکسش جوون‌تر و متفاوت بود.)
چون شنیده بودم اینجا براش خاطره خوبیه،
خیلی منتظر این قرار بودم.
و کنجکاو بودم اینجا رو ببینم.
(چون سونگ میونگ)
(اطراف رو نگاه می‌کنه)
(همین که می‌بینتش لبخند می‌زنه.)
(دختری که عکسش توی کشوی مو جین بود)
(بون هی)
هر روز خونه همدیگه رو می‌بینن.
ولی بیرون دیدن همدیگه یه حس دیگه‌ست.
- سلام. - رسیدی.
(خیلی ساده خوشحاله.)
- خیلی منتظر شدی؟ - چی؟
- خیلی منتظر شدی؟ - نه، یه کم.
نه، زیاد منتظر نشدم.
بشینیم یه کم بعدش بگردیم؟
- باشه. - باشه.
کشومو باز کردم و این عکسو دیدم.
این عکس اینجا گرفته شده؟
- توی همین ساختمون. آره. - همین ساختمون؟
وقتی این عکسو دیدی چه حسی داشتی؟
خیلی خجالت کشیدم.
- وقتی کشو رو باز کردی؟ - آره، چه حسی داشتی؟
- با خودم گفتم «بالاخره.» - «بالاخره؟»
حس خوبی بود.
فکر کردم «بالاخره می‌تونم با بون هی قرار بذارم.»
مو جین مثل همیشه رک و مستقیمه.
(خجالت‌زده)
- بریم؟ - باشه.
(با دقت نگاه می‌کنه)
دوربین آوردی؟
آره، دوربین فیلم آوردم.
اینجا بودن باعث میشه حس کنم...
- خاطرات قدیم زنده میشه؟ - آره.
با خواهر بزرگترم یه سفر اومدم چونچئون.
و به این گالری اومدیم. خیلی خوشم اومد از اینجا.
قبل از اینکه استودیوی خودمو باز کنم بود.
آها.
الان که دوباره اینجایی چه حسی داری؟
یاد اون روزا می‌افتم...
وقتی داشتم برای باز کردن استودیو آماده می‌شدم.
یاد حس اون موقع‌م می‌افتم.
شنیده بودم اینجا برات مهمه، واسه همین کنجکاو شدم.
اینجا همونجاست که عکس گرفته شد.
- جدی اینجا گرفته شده؟ - آره.
(جایی رو پیدا کردن که عکس قدیمیش گرفته شده بود.)
- می‌تونم عکسو ببینم؟ - آره.
- فکر کنم همین‌جا بود. - یعنی اینجاست؟
آره، وقتی اینجا رو دیدم یادم افتاد.
حس می‌کنم همین‌جا بوده.
می‌خوای یه عکس همین‌جا ازت بگیرم؟
می‌تونی با دوربین کار کنی؟
- آره، می‌گیرم. - جدی؟
پس نشونت می‌دم چجوریه.
- نشونم بده. - باشه.
اول باید خط افقی رو تنظیم کنی.
دیافراگم رو برات تنظیم می‌کنم.
فقط این دکمه وسطو فشار بده.
- فقط یه بار فشار بدم؟ - آره.
می‌خوای امتحان کنی؟
همه‌چی رو برات آماده کردم.
چجوری بگیرم که خوب بیفتم؟
پایین دوربین رو اینجوری نگه دار.
لنزو هم با انگشتات اینجوری بگیر.
(نکته‌ی عکاس برای خوب افتادن توی عکس)
- امتحان می‌کنم. - باشه.
- اینجوری؟ - آره، درسته.
- حسشون خیلی به هم می‌خوره، نه؟ - آره.
- می‌بینی؟ - آره، می‌بینم.
- وایسا همین‌جا بایستم؟ - آره، برو جلو.
اینجا؟ همین‌جا وایسم؟
(بون هی رو توی کادر می‌بینه.)
مثل یه عکاس حرفه‌ای شدی.
(با خنده)
الان عالی شدی.
عالی؟ خب باشه.
- می‌گیرم. - باشه.
یک، دو، سه.
(با عکس قدیمیش ژست می‌گیره.)
- امیدوارم خوب بشه. - مطمئن باش خوب میشه.
وای، بون هی خیلی خوشگله.
(بون هی قدیم، توی سفر با خانواده)
- عالی گرفت. - آره، خوب گرفت.
(بون هی توی عکسی که مو جین همین الان گرفت)
«دارم ازت عکس می‌گیرم که داری از من عکس می‌گیری.»
(یه خاطره‌ی خوب با مو جین ساخت، همون‌جا که قبلاً خاطره داشت.)
- خیلی خوبه. - آره، واقعا.
پاییزو می‌شه حس کرد، آسمون خیلی صافه.
وقتی این ساختمونو طراحی کردن...
گرد ساختنش، نماد ماهه.
- نماد ماه؟ - آره.
کناره‌هاش چراغ داره که شب روشن میشه.
- خیلی قشنگ میشه. - آره.
میای یه بار شبم بیایم اینجا...
- عالیه. - باشه.
این جمله یه کم عشوه‌دار نبود؟
- آره، خیلی مستقیم بود. - «بیایم شبم اینجا؟»
اینجا واقعا قشنگه.
امروز خیلی خوشبو شدی.
رو موهام اسانس زدم، فکر کنم بوش همونه.
- چیزی هست بخوای یادم بدی؟ - مثلا چی؟
یاد دادم چجوری با دوربین فیلم کار کنی.
می‌تونه سرگرمی‌ت باشه.
- سرگرمی من؟ - چیزای ساده هم خوبه.
دوست دارم با دوست‌دختر آینده‌م کوه یا دویدن برم.
- جدی؟ - آره.
کجا می‌دوی معمولا؟
- کجا می‌دوم؟ - آره.
معمولا توی محله‌مون یا کنار رودخونه.
پس باید بیام محله‌ی تو.
می‌تونم بیام سئول، با هم کنار رود هان بدویم.
کوه‌نوردی چی؟
کوه‌نوردی خیلی خوبه.
اگه با هم بریم خیلی خوب میشه.
منم به کوه فکر کرده بودم.
از وقتی بیست سالم بود...
رویای صعود به کوه هالا با شوهر آینده‌مو داشتم.
همیشه به خواهرام اینو می‌گفتم.
آها.
- یه بار کوه هالا رفتم. - منم فکر کنم رفتم.
خیلی سخت بود.
با خودم گفتم اگه زن آینده‌م یا پدرزنم...
- پدرزن؟ - منظورم پدرزن آینده‌م بود.
اگه اونا نخوان، دیگه نمی‌رم هالا.
- یعنی دیگه نمی‌ری؟ - آره، فکر می‌کردم دیگه نرم.
ولی اگه تو بخوای، باهات میام هالا.
کارگاه فلزکاری؟
دفعه قبل که اومدیم، می‌خواستم امتحان کنم.
ولی اون موقع بسته بود.
- واسه همین امروز اومدیم. - آره.
(کارگاه فلزکاری)
اینجا کارگاه فلزه؟
(کارگاه فلزکاری زیر یه موزه هنری)
می‌تونی چیزی بسازی و ببری خونه.
(جایی برای ساخت وسایل دونفره...)
(مثل گردنبند، دستبند یا انگشتر)
می‌تونی ببینی چی دوست داری...
بعد بهم بگی انتخابت چیه.
می‌تونی خودت انتخاب کنی.
- چیزی که من بخوام؟ - آره.
- معلومه، انگشتر دونفره. - یعنی می‌خوان انگشتر بگیرن؟
(تو فکره)
دستبند، انگشتر...
انگشتر انتخاب کن!
- گردنبند نه. - دستبند بهتر نیست؟
(خیلی فکر می‌کنن چون اولین وسیله‌ی دونفره‌شونه)
انگشتر؟
باشه.
اوه، انگشتر.
خیلی تابلو نیست؟
خوبه!
- چرا انگشتر؟ - خوبه!
دقیقا.
(انگشتر؟)
(باشه!)
آقا، ما انگشتر انتخاب کردیم.
- انگشتر؟ - آره.
انگشتر معنی دیگه‌ای داره،
فرقش با بقیه زیورآلات اینه.
اولین چیزی که با هم شریک می‌شین...
خاطره‌ساز میشه، خیلی مهمه.
برای منم معنی‌دار بود.
فکر می‌کردم اصلا انگشتر انتخاب نمی‌کنه،
واسه همین گزینه‌های دیگه رو گفتم.
ولی انگشتر انتخاب کرد، یه کم غافلگیر شدم.
یه حس عجیبی داشت.
خب معلومه، با هم انگشتر درست کردن عجیبه.
- امتحان کن. - صبر کن، باشه، امتحان کنیم.
می‌خوای کدوم انگشت بذاری؟
وقتی عکس می‌گیرم انگشت اشاره‌مو می‌بینم.
پس می‌خوام این انگشت باشه، چون باهاش شاتر می‌زنم.
- یعنی وقتی شاتر می‌زنه... - می‌تونی کمکم کنی؟
- برق می‌زنه، نه؟ - اینجوری؟
پیام اومده. بذار اول بخونم.
(امروز روز نزدیک‌تر شدن به همدیگه‌ست.)
(لطفا راحت حرف بزنین، حتی توی خطاب کردن هم.)
نوشته باید راحت همدیگه رو صدا کنیم.
- «راحت حرف بزنین.» - آره.
«حتی توی خطاب کردن هم.»
- فکر کنم مو جین راحت باشه. - دقیقا.
- می‌دونم. - آره.
من معمولا راحت حرف نمی‌زنم.
حتی با کارمندام محترمانه حرف می‌زنم.
راحت باش، بی‌تکلف حرف بزن.
خب چیکار کنیم؟
امتحان می‌کنم.
می‌تونی؟
سعی می‌کنم.
شاید زیاد حرف نزنم، ولی...
(با خنده)
کم حرف می‌زنم، باید درک کنی.
سعی می‌کنم، می‌تونم.
باید تصمیم بگیریم چجوری همدیگه رو صدا کنیم.
چجوری صدا کنیم؟
من فقط...
دوست دارم با اسم صدا کنیم.
فکر کنم راحت‌ترین حالت اینه که صدات کنم مو جین.
من باید چی صدات کنم؟
سانگ هیون سو هیونو می‌گفت «تو».
ما هم همینو بگیم؟
- فقط بون هی؟ - آره.
(خودش گفت و خجالت کشید)
دوست نداری بهت بگم «نونا»؟
بیشتر دوست دارم با اسم صدام کنن.
- جدی؟ - آره.
ما زیاد خوشمون نمیاد به «نونا» گفتن.
- من دوست دارم بگن «نونا». - من نه.
از دید مردا،
وقتی به زنی علاقه داری، معمولا بهش می‌گی «نونا»؟
شما چی فکر می‌کنین؟
طبیعیه که بگم «نونا»، نه؟
حتی اگه دوسش داشته باشی؟
- مهم نیست؟ - نه.
فارغ از اینکه چه حسی داری،
- فقط می‌گی «نونا»؟ - آره.
حتی وقتی باهاش قرار بذاری،
- باز می‌گی «نونا»؟ - آره.
حتی وقتی باهاش قرار بذارم یا ازدواج کنم، می‌گم «نونا».
- واقعا؟ - تا آخر عمر؟
حتی وقتی هشتاد سالت بشه، می‌گی «نونا»؟
فکر کنم آره.
- جدی؟ - آره.
وو یونگ، تو چی؟
من هرچی طرف مقابلم راحت باشه همونو می‌گم.
اگه بگه «نونا نگو، یه چیز دیگه بگو»...
منم مطابق میلش رفتار می‌کنم.
- مطابق میل تو رفتار می‌کنم. - یعنی چی مطابق میل من؟
هرچی تو راحت باشی.
من مطابق میل تو رفتار می‌کنم.
چی؟ خانم هان؟ یا هرچی... مطابق میل تو.
- پس من صدات می‌کنم بون هی. - باشه.
(یه جورایی خجالت کشید)
- از اینجا؟ - از اینجا...
تا حالا انگشتر درست کردی؟
انگشتر؟
انگشتر؟ خیلی وقت پیش.
- خیلی وقت پیش؟ - آره.
هیچ‌وقت انگشتر کاپلی نداشتم.
- جدی؟ - آره، هیچ‌وقت.
(واقعا؟)
حتی تی‌شرت کاپلی هم هیچ‌وقت نپوشیدم.
جدی؟
پس این اولین انگشتر کاپلی‌ته؟
چرا تا حالا نداشتی؟
(کنجکاوه)
می‌خواستم وقتی ازدواج کنم بگیرم.
(می‌خواستم وقتی ازدواج کنم انگشتر کاپلی بگیرم.)
(می‌خنده)
پس انگشترای کاپلی برات معنی داشتن.
آره.
هیچ‌وقت با کسی نبودم که بخوام باهاش شریک شم.
پس این انگشترها خیلی معنی‌دارن.
یعنی داره به ازدواج با مو جین فکر می‌کنه؟
می‌خوای برای همدیگه درست کنیم؟
(با سر تأیید می‌کنه)
- خوب شد، نه؟ - خیلی خوب بلدی.
خیلی باحاله.
- بیشتر از چیزی که فکر می‌کردم. - خیلی بیشتر از انتظارم.
(لغزش)
چی شد؟
وای، نزدیک بود خراب کنم.
ولی اشتباه کردنم باحاله.
چون...
چون؟
هر بار ببینمش یاد اشتباهت می‌افتم.
بیشتر از اینکه خیلی خوب درست کرده باشی.
خود بون هی داره...
- به انگشتر خیلی معنی می‌ده. - آره.
(انگشترای کاپلی با خاطرات بون هی و مو جین)
اینطوری ساخته می‌شن.
سایز ۱۵ و ۱۸ انتخاب کردین، درسته؟
انگشتام باریکه.
دستات قشنگه.
- واقعا؟ - آره.
نونا، دستای تو هم قشنگه.
- چی گفتی؟ - دستای تو هم قشنگه.
(خجالت)
مو جین اولین بار بهم گفت «نونا».
اون لحظه...
یه جورایی واقعی شد برام.
جدی؟
تا حالا بیشتر توی حس و حال قبلی بودم.
فقط خوشحال بودم و داشتم لذت می‌بردم.
- ولی الان، - یه کم شوکه شد.
خیلی فکرای مختلفی درباره مو جین اومد تو ذهنم.
خیلی مهم بود.
چون یه برادر کوچیک دارم که خیلی ازم کوچیک‌تره.
برای همین... جذب مو جین شدم،
ولی واقعا وقتی سن‌هامون معلوم بشه، اوضاع خوب می‌مونه؟
هنوز این فکر تو ذهنمه.
می‌تونیم فقط به قرار فکر کنیم،
ولی من معمولا موقع قرار به ازدواج هم فکر می‌کنم.
- خیلی جدی و محتاطه. - پس،
بعدا وقتی سن‌هامون معلوم بشه،
واقعا خوب می‌مونیم؟ خودمم کنجکاوم.
(بون هی با شنیدن کلمه «نونا» پر از احساس شد.)
- بیا امتحان کنیم. - باشه.
(انگشتر رو می‌ذاره)
- همین‌جوری... - عالیه.
برای منم کاملا اندازه‌ست.
خیلی خوشگلن. من دوستشون دارم.
- تو هم خوشت اومد؟ - آره، خیلی خوشگلن.
- باید یه عکس بگیریم. - باشه.
دست به دست؟ اینجوری؟
دستای هر دومون قشنگه.
آره، قشنگه.
- اینجوری؟ - یک، دو، سه.
- خیلی بهم میاد. - آره.
خیلی خوشگلن.
راستی، اگه با اینا برگردن خونه‌ی یون، دعوا میشه.
سانگ هیون دلش می‌شکنه.
واقعا «نونا» گفتن این‌قدر شوکه‌کننده‌ست؟
می‌دونم، منم همین حسو دارم.
- درسته؟ - آره.
این موضوع... واقعا...
اسم مستعار نیست، فقط یه جور خطاب کردنه.
ولی یه دفعه از همین خطاب...
انگار یهو به خودش اومده.
«چند سال اختلاف داریم؟»
«وقتی سنشو بشنوم،»
«بازم می‌تونم جذبش بشم؟»
منم قبلا این حسو داشتم.
نه تو رابطه،
ولی وقتی کسی بهم علاقه نشون داده.
منم دوست دارم با دید ازدواج قرار بذارم،
ولی با خودم می‌گفتم «می‌شه راحت قرار گذاشت؟»
همین باعث می‌شد رو چیزای کوچیکم حساس بشم.
(کوه نام)
(بلیط تله‌کابین دستشه، منتظر قراره.)
(زن بزرگ‌تر منتظر قرارش تو کوه نام، جایی پر از خاطره.)
(و مرد جوون میاد کوه نام.)
بالاخره سانگ وون...
- جی وون؟ - چی؟
(اولین عکس از دو تا عکس توی کشوی سانگ وون)
(جی وون)
(جی وون با یه لبخند روشن به سانگ وون سلام می‌کنه.)
- اینو تو دادی، نه؟ - آره.
این عکس چند سالشه؟
- کی گرفته شده؟ - آره.
اوایل بیست سالگیم بود.
- اوایل بیست سالگی؟ - آره.
(عکس توی کشوی سانگ وون، جی وونِ بیست ساله‌ست.)
یعنی معلومه خودتی،
ولی کیفیت عکس...
خب، کیفیتش...
- همینطوره؟ - یه کم.
راستی، گرم نبود؟
- الانم گرمه. - آره، دقیقا.
یه کم از این بخور.
- می‌تونم بخورم؟ - آره، بخور.
(سانگ وون نوشیدنی آورده برای جی وون)
این فلاسکا رو آوردی؟
- آره، نوشیدنی آوردم. - چه باحاله.
- الان می‌خوریم؟ - آها، اینجوریه.
(راضی)
خیلی خنکه، عالیه.
گفته بودم کنجکاو بودم درباره سانگ وون...
و یانگ جی یونگ.
دیشب یه کم با جی یونگ حرف زدم.
(جی یونگ رک گفت می‌خواد روی سو هیون تمرکز کنه.)
از جوابش، سریع تصمیممو گرفتم.
الان فقط می‌خوام بیشتر با سانگ وون حرف بزنم،
و بیشتر بشناسمش.
فقط امیدوارم سانگ وون خرابش نکنه.
(نگران سانگ وون)
خب، الان می‌ریم بالا با تله‌کابین؟
- آره، بلیت گرفتم. - وای مرسی.
پس با اون می‌ریم بالا.
برای دوتامون؟
کجا می‌ریم؟
مرسی.
«لطفا راحت حرف بزنین، حتی توی خطاب کردن هم.»
- چجوری صدا کنیم؟ - چجوری صدا کنیم؟
من چی صدات کنم؟
(تو چشم‌هاش نگاه می‌کنه)
چی صدات کنم؟ چجوری صدا کنیم؟
اسم هر دومون با «وون» تموم میشه.
- آره، منم بهش فکر کردم. - وون و وون...
- سانگ وون و جی وون؟ - پس...
- همدیگه رو «وون» صدا کنیم؟ - برای همدیگه؟
- وون. نظرت چیه؟ - خوبه.
من دوست دارم. پس از همین الان؟
- چی؟ - حالت راحت.
- امتحان کنیم. - بریم.
- باشه. - بریم.
وون، بریم؟
بریم.
- بریم سوار تله‌کابین بشیم؟ - بریم.
- عالیه. - جی وون خیلی خوب راه می‌بره.
(وون و وون دیتشونو تو کوه نام شروع کردن)
وای، داریم سوار تله‌کابین می‌شیم. هیجان‌انگیزه.
خیلی خوبه.
(تله‌کابین میره بالای کوه نام)
خیلی خوبه. عجیبه.
چه قشنگه.
من تا حالا سوارش نشده بودم.
- جدی می‌گی؟ - آره.
فکر نکنم تا حالا اینجا تله‌کابین سوار شده باشم.
فکر کنم اولین بارمه که اینجام.
این همون قراریه که دلم می‌خواست.
(تحت تأثیر)
- چه قشنگه. - واقعا،
- مرسی که منو آوردی اینجا. - جدی می‌گی؟
- به خاطر تو اومدم کوه نام. - واقعا؟
آره، جدی می‌گم.
هیچ‌وقت فرصت نکرده بودم همچین منظره‌ای ببینم.
این قرارو من برنامه‌ریزی کرده بودم.
خیلی خوبه، واقعا هیجان دارم.
- جدی؟ - جدی.
- وای، منظره‌ش عالیه. - دقیقا.
- تا حالا ندیده بودم. - دقیقا.
فکر نمی‌کردم اینجا همچین منظره‌ای باشه.
خیلی خوبه.
(از بالای کوه نام میشه کل سئول رو دید)
مرسی که باهام اومدی اینجا.
این حرفو نزن، من باید ازت تشکر کنم.
وقتی تنها منتظرت بودم، یه لحظه ترسیدم...
که شاید کسی نیاد.
مگه میشه؟
- یه لحظه این فکر اومد تو ذهنم. - آها.
- همینطوری فکر کردی؟ - آره.
- آها. - واسه همین فکر کردم...
- یه سلفی بگیرم... - تنها سلفی بگیری؟
جلوی دیوار قفل‌ها، مثل عکس قدیمیم.
می‌خواستم یه سلفی بگیرم و برگردم.
ولی یهو تو از پشت سر پیدات شد.
صدام زدی.
(از شنیدن صداش خوشحال شد)
خیلی خوشحال شدم که اومدی.
- مرسی که اومدی. - خواهش می‌کنم.
- این روزو خوب یادت میاد؟ - آره.
آره، اون موقع...
- دانشگاه عوض کرده بودم. - آها.
اون موقع داشتم برای آزمون انتقالی درس می‌خوندم.
چون فقط درس می‌خوندم، دلم هوای تازه می‌خواست.
برای همین با یه دوست دختر رفتم برج سئول.
- با یه دوست دختر؟ - آره، به خودم گفتم...
باید مثل برج سئول بدرخشم.
این فکر باعث شد.
و الان دارم برای کمک‌خلبانی درس می‌خونم.
- داری آماده می‌شی؟ - آره، دارم آماده می‌شم...
که کمک‌خلبان بشم، همونطور که می‌خوام.
پس یه جورایی همون حس قدیمو دارم.
- دوباره همون حس؟ - آره.
می‌خوام دوباره همچین منظره‌ای ببینم...
- برای روحیه گرفتن؟ - آره، برای روحیه گرفتن.
وقتی یه روز به گذشته نگاه کنی،
می‌فهمی چقدر مهمه...
اینکه برای آینده آماده بشی و برنامه‌ریزی کنی.
ما هنوز درست درکش نکردیم.
فکر نکن الان درخشان نیستی.
تو همین الانم می‌درخشی.
- سانگ وون منو تحت تأثیر گذاشت. - چه شیرین.
(تحت تأثیر)
خیلی حرف قشنگی زد.
هیچی رو خراب نکرد.
- جذاب نیست؟ - معلومه که هست.
تا حالا اینجوری ندیده بودیمش.
آره، یه روی جدیدشه.
امیدوارم رابطه‌شون خوب پیش بره.
(تو همین الانم می‌درخشی.)
(احساساتی شد)
هر وقت تو آینه نگاه کردی همینو فکر کن.
- خورشید باعث میشه بدرخشم. - آره.
شاید عرقته که زیر آفتاب برق می‌زنه.
- بریم ببینیم؟ - بریم.
خیلی خوبه اینجا.
محشره.
واقعا ازت ممنونم، جدی می‌گم.
- جدی؟ - حس می‌کنم...
از بچگی تو سئول زندگی کردم.
ولی خیلی کم رفتم جاهای معروف مثل رودخانه هان یا برج سئول.
- نمی‌ری اونجاها؟ - خیلی کم می‌رم.
تا حالا سوسولا-گیل (خیابون تاریخی نزدیک جونگمیو) رفتی؟
- آره، فقط یه بار. - واقعا؟
- جدی؟ - کنار جونگمیو بود؟
- فکر کنم آره. - آره، همونه.
تو رفتی اونجا؟
- می‌خوام برم. - هنوز نرفتی؟
- با تو. - «با تو.»
- امروز؟ - نه.
یه لحظه فکر کردم بعد از این می‌ریم سوسولا-گیل.
نه، اینجوری نیست. بیا اینجا عکس بگیریم.
می‌خوام این خاطره رو ثبت کنم.
- نظرت چیه؟ - بریم.
من خیلی خوب عکس می‌گیرم.
- واقعا؟ - آره.
(کنار هم ایستادن)
(خیلی شیرینه، سایه درست می‌کنه براش)
ببین چه زوج شیرینی‌ان.
این دیگه غیرمنتظره بود.
باید اینجوری بگیری.
همه‌چی خیلی خوب پیش می‌ره.
خیلی به هم نزدیک شدن.
واقعا صمیمی شدن.
نمی‌بینمش.
امیدوارم رابطه‌شون خوب پیش بره.
(قبل از دیوار قفل‌ها سلفی می‌گیرن، مثل عکس قدیمی جی وون)
من طرفدار کارگردان این زوجم. (یعنی امیدوارم کارگردان برنامه بیشتر روی این رابطه تمرکز کنه و نشونشون بده)
(وقتی سختی داشت، تنها اومده بود کوه نام)
بعدا می‌تونم اینو مقایسه کنم...
- با عکس قدیمیم... - می‌تونی عکس‌ها رو مقایسه کنی.
- سانگ وون هم بهش توجه می‌کنه. - آره.
امیدوارم زود دوباره بیام اینجا.
واقعا؟ منم می‌تونم باهات بیام؟
- آره، باید با هم بیایم. - جدی؟
تنها نمی‌تونم بیام، خیلی دوره.
بریم بالا.
- می‌تونیم بریم بالا؟ - آره.
بعدش چی کار کنیم؟
شنیسل خوک دوست داری؟
- عاشقشم. بیشتر مردا دوست دارن. - آها، فهمیدم.
منظره‌ش فوق‌العاده‌ست.
تا حالا اسم اینجا رو نشنیده بودم.
(رستوران بالای کوه نام با منظره باز)
- خیلی قشنگه. - آره.
(مردد)
نمی‌دونم درست باشه اینو بپرسم یا نه.
هرکسی فقط یه عکس می‌تونست بذاره؟
- یا چندتا؟ - فقط یه عکس.
- واقعا؟ - آره.
- اینو گذاشتم تو کشوت. - آها.
- تو گذاشتی تو کشوی من؟ - آره، خودم گذاشتم.
گفته بودن باید عکس قدیمیمونو بذاریم تو کشوی مردی...
که می‌خواستیم باهاش قرار بذاریم.
(سانگ وون فهمید جی وون انتخابش کرده)
- آها، پس اینجوری انتخاب شد. - آره، دقیقا.
تو کشوت یه عکس بود؟
دو تا عکس بود.
(متوجه شد)
- جی وون زرنگه. - من تصمیم گرفتم بیام کوه نام.
پرسید تو کشوت یه عکس بود یا نه.
تعجب نکردم که بیشتر از یه عکس گرفته،
چون تیپ محبوبیه.
سعی کردم کاری کنم...
که منو جذاب ببینه.
فکر کنم یه اون بود.
ازش نپرسیدم کی بود،
ولی می‌دونستم اون بود.
غذاتون رسید.
- مرسی. - مرسی.
- این نوشابه رژیمیه؟ - آره، رژیمیه.
- مرسی. ممنون. - مرسی.
- بیا لیوانامونو بزنیم به هم. - بزنیم.
به سلامتی.
- نوشابه معمولی رو بیشتر دوست داری؟ - آره.
واقعا؟
این اولین بار نیست که از شروع برنامه نوشابه معمولی می‌خوری؟
آره، دقیقا.
- سودا با شکر. - درست می‌گی.
باید می‌گفتی.
دفعه بعد که خرید می‌ری،
- نوشابه معمولی می‌خوای؟ - برام نوشابه معمولی بگیر.
شنیدم حافظه‌ت خیلی خوبه.
- آره، همینطوره. - دقیقا.
می‌گن سلیقه و چیزای مورد علاقه‌ی بقیه رو یادت می‌مونه.
آره، شنیدم.
(روزی که سانگ وون واسابی خرید چون یه اون دوست داشت)
فکر کنم همه‌ی واسابی رو من خوردم.
- عاشق واسابیه. - خوشحالم که خریدمش.
(جی وون یاد توجه سانگ وون افتاد)
- من دوست دارم به بقیه توجه کنم. - آها.
به نظرم وقتی کسی رو دوست داری،
باید چیزایی که دوست داره و لازم داره رو حفظ کنی.
همه رو یاد بگیری.
برای همین تلاش می‌کنم.
الان دیگه می‌دونم نوشابه معمولی دوست داری.
وقتی چیزی رو حفظ کنم، دیگه یادم نمی‌ره.
واقعا؟
(با خوشحالی لبخند می‌زنه)
«شنیدم حافظه‌ت خیلی خوبه.»
جی وون اینو گفت.
کنجکاوم چرا اینو مطرح کرد.
فکر می‌کنی حواسش به یه اون بود؟
یا فقط همینطوری گفت؟
به نظرم برای چند دلیل اینو گفت تا واکنششو ببینه.
- واقعا؟ - آره، چند دلیل.
پس فکر می‌کنی حواسش به یه اون بود.
آره، می‌خواست از سانگ وون بشنوه...
که چرا این کارو کرده.
می‌خواست بدونه فقط به یه اون لطف کرده...
یا واقعا بهش علاقه داشته.
به نظرم خیلی ظریف امتحانش کرد.
سانگ وون جوابشو خیلی هوشمندانه داد.
گفت همیشه سلیقه‌ی کسی که دوستش داره رو حفظ می‌کنه.
و گفت یاد گرفته که جی وون نوشابه معمولی دوست داره.
و قول داد دفعه بعد براش بخره.
- نوشابه معمولی دوست داره. - یاد گرفته.
قول داد دفعه بعد براش نوشابه معمولی بگیره.
پس اگه بخره، جی وون با خودش می‌گه...
که اینو برای اون خریده.
- می‌فهمه به فکرشه. - دقیقا همین حسو بهش داد.
فقط می‌ترسم هم نوشابه معمولی بخره هم واسابی.
- شاید چیزای بیشتری بخره. - دقیقا.
- واسابی، نوشابه معمولی و... - دیوونه می‌کنه دخترا رو.
آره، همین نگرانم می‌کنه ولی...
- خیلی خوشمزه‌ست. - راستش...
خیلی وقته شنیسل خوک این مدلی نخورده بودم.
(یه لقمه می‌خوره)
(تحت تأثیر)
یادته گفتی قراره کاری با ماکگولی بکنی؟
من و یه اون با هم ماکگولی درست کردیم...
روز دوم.
گفتن روز سوم باید هم بزنیمش.
(کلافه)
کی اون ماکگولی رو می‌بره؟
فکر کنم هرکدوم یکی برداریم.
نباید همین کارو کنیم؟
من همه رو نمی‌تونم ببرم.
- دوتا بطریه؟ - آره، دوتاست.
- دوتا بطریه. - هرکدوم یکی درست کردیم.
آره، نمی‌دونستی هرکدوم یکی درست کردیم؟
نه.
سانگ وون، حالا که اینجایی،
کسی هست که بخوای...
بیشتر بشناسیش؟
فکر کنم می‌خواد بگه آره.
- کابوس امتحانه. - فکر کنم می‌گه.
- کابوسه. - آره.
راستشو بخوای، یه نفر بود که می‌خواستم باهاش حرف بزنم.
الان فقط یه کنجکاوی ساده‌ست.
همین دیگه.
ولی وقت زیادی نمونده،
پس باید زودتر این کنجکاوی رو برطرف کنم.
اینطوری می‌تونم احساسم رو راحت‌تر منتقل کنم.
از دیروز همین فکرو می‌کنم.
نمی‌خوام گیج بشم.
(وقتی سر قراره،)
(یکی دیگه منتظر سانگ وونه.)
(رابطه‌هاشون قراره به کجا برسه؟)
(سانگ وون دومین دیت «یادگاری» رو با یه اون داره.)
(می‌دونستی قراره دوتا قرار بذاره؟)
(امیدوار بودم دوتا قرار نذاره.)
(بعد از قرار با دوتاشون،)
(خیلی سریع تفاوتو حس کردم.)
(چیزی که امروز دوست داشتم...)
(این بود که...)
(می‌تونستم همزمان مقایسه کنم.)
(با سانگ وون حرف نزدی؟)
(راجع به درس خوندنش؟)
(نه، دقیق نپرسیدم.)
(بعد از قرار، شروع کردن حواسشونو به هم جمع کردن.)
(راستشو بخوای،)
(خیلی خوشحال نیستم.)
تق‌تق.
(جی وون وارد میشه و حرفشون قطع میشه)
(نفس می‌کشه)
(مشکلاتمون شبیه همه، هم‌دردیم)
(ولی رقیب هم هستیم، با نیت خوب رقابت می‌کنیم)
(سانگ وون باید انتخاب کنه)
(دل سانگ وون سمت کی میره؟)
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.