..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
(سانگ‌وون خواست با جی‌وون که کنجکاوش بود، حرف بزنه)
(از اینکه این‌قدر ذهنمو درگیر کرده بود)
(فکر کردم بهتره)
(از احساساتت بپرسم)
(مدت‌هاست می‌خواستم بیشتر بشناسمت)
(و بیشتر باهات حرف بزنم)
(حالا جی‌وون هم کنجکاوِ سانگ‌وونه)
(اون شب)
(گپ بین دوتاشون، با یه‌اون وسطش)
- نداریش؟ - نه، دارم.
(منم دارم)
می‌دونی منظورم چیه، نه؟
(با اینکه یه‌اون هی وسط می‌پرید، دوتاشون ادامه دادن)
از بین میره؟
(عوض کردن موضوع)
(آره، باید اون کارو بکنیم)
(گیج شده)
(یه‌اون سانگ‌وونو برد داخل)
(یه حال و هوای عجیب بین زنای بزرگتر درباره‌ی سانگ‌وون)
(بعد از اون شب شلوغ)
(یادگاری، مکان، قرار)
(یه عکس قدیمی از خودتو بذار تو کشو)
(کنار اسم جوون‌ترینی که می‌خوای باهاش قرار بذاری)
(بون‌هی مو جین رو انتخاب کرد)
(دو زن بزرگتر سانگ‌وون رو انتخاب کردن)
(و سانگ‌هیون رو)
(بون‌هی و مو جین رفتن موزه‌ی هنر برای قرار)
(تا حالا حلقه‌ی زوجی نداشتم)
(چرا تا حالا نداشتی؟)
(می‌خواستم وقتی ازدواج کردم بگیرم.)
(سو‌هیون و سانگ‌هیون رفتن شهربازی برای قرار.)
(سو‌هیون هی به سانگ‌هیون نزدیک می‌شد)
(سو‌هیون با جذابیت زنونه‌ش دلبری می‌کرد)
(هرکی همراهم بود، اونجا خوش می‌گذشت)
(فضاش باعث می‌شد حس کنم تو رابطه‌ام)
(جی‌وون و سانگ‌وون رفتن کوه نام برای قرار)
(فکر نکن الان درخشان نیستی)
(الانم داری می‌درخشی)
(تحت تأثیر قرار گرفت)
(احساسات جی‌وون نسبت به سانگ‌وون بیشتر شد)
(هرکسی فقط یه عکس می‌تونست بذاره؟)
(یا چندتا؟)
(فقط یه عکس)
- جدی؟ - آره.
(تو کشوت فقط یه عکس بود؟)
(دو تا عکس تو کشوم بود)
(فکر می‌کنی اون یکی کی بود؟)
(فکر کنم یه‌اون بود.)
(ازش نپرسیدم کی بود)
(ولی می‌دونستم خودش بود)
(با زیاد شدن احساساتش، جی‌وون از یه‌اون دلخور شده)
(و یه‌اون منتظر سانگ‌وونه)
(آخرش دل سانگ‌وون سمت کی میره؟)
✥ ❤️ نونا برای من یه زنه ❤️ ✥
هر هفته داریم زیادی درگیر می‌شیم...
- واقعاً. - آره، همینطوره.
چی داره میشه اینجا؟
آدمای غیرمنتظره عاشق هم می‌شن.
- دقیقاً! - خوشحالم که سو‌هیون...
با جدیت سمت سانگ‌هیون میره.
امیدوارم رابطه‌شون خوب پیش بره.
ولی کنجکاوم ببینم سانگ‌هیون کی بالاخره...
- درست و حسابی احساسشو میگه. - منم همینطور.
آره، یه جورایی...
هرکی باشه مهم نیست،
فقط می‌خوام سانگ‌هیون...
با جسارت سمت کسی بره.
راستی، کارگردان پارک...
- خیلی بامزه‌ست. - چرا همش منو می‌خندونه؟
لقب‌هایی مثل "بی‌رأی" یا "جا مونده" همیشه همراهش بود.
ولی حالا یه جوونیه که دو تا زن بزرگتر دوسش دارن.
واقعاً تغییر جالبیه.
خب، جی‌وون و سانگ‌وون رفتن سر قرارشون.
ولی هنوز یه قرار دیگه مونده.
- درسته. - ببینیم با کیه.
مثل یه نقاشی رو نیمکت نشسته.
کیه؟
(زن بزرگتر روی چمن منتظر جوون نشسته.)
(و جوون نزدیک میشه.)
سانگ‌وون؟
(سانگ‌وون)
منتظرت گذاشتم؟
(عکس دوم توی کشوی سانگ‌وون)
(یه‌اون)
یه‌اونه.
امروز برنامه داشتم...
برم دبیرستان هنر سئول، همون‌جا که فارغ‌التحصیل شدم.
(یادگاری یه‌اون: دبیرستان هنر سئول.)
واسه من خیلی جای خاصیه.
و فکر کردم باید با کسی که...
احساس دارم نسبت بهش، برم اونجا.
منتظرت گذاشتم، نه؟
(سر تکون میده)
وای.
روی چمن نشستی.
پشه‌ها اذیتت نکردن؟
نه.
این تویی؟
آره، پیدام کردی؟
آسون بود، چون فقط باید کسی رو پیدا می‌کردم که...
سرش کوچیک‌تره!
درسته.
- آره، سرش خیلی کوچیکه. - چه خوشگله.
- بریم یه دوری بزنیم؟ - میشه گشتی بزنیم؟
- بریم؟ - آره.
- خوبه. - مگه فارغ‌التحصیل بشی...
از این مدرسه، وگرنه نمیای اینجا.
چی؟
من نمی‌دونستم دبیرستان هنر زمین ورزش داره.
- داریم. - ورزش هم داشتین؟
آره، داشتیم.
- جدی؟ - یکی از درس‌ها بود.
مدرسه خیلی بزرگه.
مثل یه دانشگاهه.
(دارن اطرافو نگاه می‌کنن)
انگار دنبال جایی می‌گردن بشینن.
جای تمیز پیدا نمی‌شه.
اینجا خوبه؟ یا بریم اون طرف؟
اونجا تمیزتره، بذار نگاه کنم.
این یکی تمیزتره.
(گردگیری می‌کنه)
- وای. - همین خوبه.
مرسی.
بشینیم.
این‌جا تمیزترین جاست.
خوبه که سانگ‌وون پله رو گردگیری کرد.
و منم سفید پوشیدم!
دقیقاً. ولی لباس‌ت...
شبیه استاد مهمون شده.
- می‌دونی... چطور بگم؟ - عجیب شدم؟
- چطور بگم؟ - عجیب شدم؟
نه، عجیب نیست. قسم می‌خورم نیست.
- خیلی شیکه. - واقعاً شیکه؟
- آره. - خب.
وقتی انتخاب شدی چه حسی داشتی؟
خوشحال و ممنون بودم، معلومه.
راستشو بخوای،
فکر نمی‌کردم دو تا قرار داشته باشم.
برای همین... می‌دونستی دو تا قرار می‌رم؟
امیدوار بودم نری.
شنیدم باید خودت عکسو بذاری تو کشو.
و خب...
می‌شد حدس زد چون دیر کردم.
می‌دونستم. با علم بهش منتظر موندم.
با اینکه می‌دونستم، منتظر موندم.
- چه واکنش قشنگی. - آره.
ببخش که منتظرت گذاشتم.
- وای، نه. - ببخشید.
- من... - مخصوصاً وقتی خاص نیستم.
فکر نمی‌کنی یه‌اون عوض شده؟
یه‌اون همیشه سانگ‌وونو می‌خواسته.
(کمی بعد، توی خونه‌ی یه‌اون)
جی‌وون، کجا بودی؟
کوه نام.
خیلی خوب بود.
- منم خوش گذشت. - معلوم بود.
از سانگ‌وون چیزایی شنیدم.
(فضا رو می‌سنجه)
با سانگ‌وون حرف نزدی؟
مثلاً...
درباره درس خوندنش؟
- درس خوندنش؟ - آره.
نه، خیلی جزئی نپرسیدم.
ولی از یه جوابش می‌شد فهمید...
چه جور زندگی داشته.
(لبخند)
(تنش بین دو زن بزرگتری که با سانگ‌وون قرار داشتن)
(هر دو چشم به دل سانگ‌وون دارن)
(آیا یه‌اون می‌تونه دل سانگ‌وونو ببره؟)
غذا خوردی؟
نزدیک مدرسه...
اسمش چی بود؟
تقریباً هر روز می‌رفتم وقتی دبیرستان هنر سئول بودم.
- جای مورد علاقه‌ت؟ - آره.
یه رستوران درست زیر سالن رقص بود.
بریم ببینیمش؟
من پایه‌م.
بریم رستوران خاطره‌انگیزت.
حدس می‌زنم غذای فست‌فودی باشه.
- از کجا فهمیدی؟ - چون غذای خاطره‌ایه.
تعجب کردم.
(خورشید غروب کرده.)
- وای. - اوه خدای من.
- کارگردان پارک. - اینجاست؟
- غیرمنتظره بود. - این همونه...
- همون جاست. - فکر و توجه...
- آره. - برای سانگ‌وون عادیه.
درسته.
- واقعاً همینطوره. - سلام.
سلام.
(یه‌اون با سانگ‌وون توی رستوران مورد علاقه‌ی دوران دبیرستانش)
حس دبیرستانی میده.
یه نگاه دقیق بندازی، پیداش می‌کنی.
برای یه‌اون هم تازگی داره.
آخرین بار کی اومدی اینجا؟
سال‌هاست نیومدی، نه؟
اولین بارمه بعد فارغ‌التحصیلی.
یه بار که اومده بودم مدرسه، می‌خواستم سر بزنم،
ولی بسته بود.
خیلی ناراحت شدم که نشد بخورم، ولی خوشحالم امروز تونستم.
خیلی هیجان دارم، مدت‌هاست غذای فست‌فودی نخوردم...
خیلی وقته.
(واقعاً؟)
من خیلی اهل توک‌بوکی نیستم.
سعی می‌کنم کمتر بخورم، چون می‌دونم خوشمزه‌ست.
همونطور که می‌دونی، ادویه‌ش خیلی تنده.
دیروز حسابی ورزش کردی.
سه دقیقه؟
- دقیقاً سه دقیقه. - ولی واقعاً غافلگیر شدم.
جدی؟ همه دختر و پسرها...
همین رو بهم می‌گن.
خوب بودی.
انگار دلشو بردی.
ازت انتظار نمی‌رفت.
فرمت عالی بود.
سینه‌ت باز بود، خیلی جالب بود.
آره، فرم بدن عالی بود.
- سه، چهار، پنج، - هیچ‌وقت معلوم نیست چی میشه.
- شش... - کی فکرشو می‌کرد یه‌اون...
به خاطر این جذب بشه؟
هیچ‌کس فکرشو نمی‌کرد.
- بد نبودم؟ - بد نبود که هیچ.
جدی؟ خوشحالم.
هی می‌گفتی "نمی‌تونم"، ولی وقتی بارفیکس زدی،
فرمت عالی بود.
من درست کنار دستگاه بودم.
"واقعاً؟" اولین سورپرایزم همین بود.
خوب بودی.
- حتی در درازنشست هم خوب بودی. - دلشو بردی.
شناها واقعاً غافلگیرم کرد.
- کاملاً دلشو بردی. - دقیقاً.
تا حالا سانگ‌وون دست‌کم گرفته می‌شد.
- دست‌کم گرفته می‌شد. - "دست‌کم؟"
درسته، سانگ‌وون آدم خاصیه.
همه داشتن نهایت تلاشو می‌کردن، منم کشیده شدم...
- سفارش‌تون رسید. - مرسی.
- ممنون. - خیلی خوشمزه به نظر میاد.
- نوش جان. - مرسی.
- ممنون. - بذار کنار.
بکشم برات؟
نه، همینطوری می‌خوریم...
هنوز چوب‌دستیا رو استفاده نکردم.
(غذا می‌کشه برای یه‌اون)
- می‌تونستیم همینطوری شروع کنیم. - چی؟
(خجالت می‌کشه)
کم‌کم همینطوری می‌شیم...
- با گذر زمان. - درسته.
- بفرما. - مرسی.
خواهش می‌کنم.
فکر نمی‌کردم غذای فست‌فودی دوست داشته باشی...
چون باید حواست به خورد و خوراکت باشه.
وقتی مدرسه می‌رفتی خیلی دوست داشتی.
(غذا خوردن)
من خیلی پرخورم.
مراقبت از بدن هیچ‌وقت تموم نمی‌شه.
خیلی خوشمزه‌ست.
- درسته؟ - دخترای دبیرستانی...
حتماً اینجا رو دوست داشتن.
معلومه غذای مدرسه رو نمی‌خواستن.
خیلی خوشمزه‌ست.
چون توی مدرسه‌ی قدیمیم هستیم...
دلیل اینکه اینجا رو انتخاب کردم این بود که...
نزدیک بود نتونم این مدرسه بیام.
چرا؟ به خاطر مشکلات مالی؟
آره، مشکلات مالی.
اون موقع،
خانواده‌مون شرایط خیلی سختی داشت.
برای همین گفتن دیگه نمی‌تونی...
باله کار کنی.
رفتیم توی یه کانکس زندگی کردیم...
یه اتاق و یه حموم.
هر شب گریه می‌کردم...
توی حموم، با آب باز.
ولی فکر کنم شنیدن.
مامان و بابات شنیدن؟
(سر تکون می‌ده)
بعد یه مدت، مامانم بهم گفت:
"یه‌اون، یه راهی پیدا می‌کنم درستش کنم."
"یه راهی پیدا می‌کنم،"
"برو دبیرستان هنر و باله رو ادامه بده."
برای همین... می‌دونی،
تا وقتی عضو باله ملی کره شدم...
و رقصنده‌ی اصلی شدم،
خیلی اتفاقا افتاد.
ولی چیزی که بیشتر از همه بهم انگیزه داد...
این بود که...
مامانم همه تلاششو کرد تا حمایتم کنه...
برای رسیدن به رویام.
می‌شه گفت اون دوره خیلی حیاتی بود.
و مامانم اون موقع کنارم بود.
فکر می‌کنم تا اینجا رسیدم،
همه‌ش به خاطر اون بوده.
برای همین اینجا رو به‌عنوان جای خاطره‌انگیزم انتخاب کردم.
برای اینکه خودمو معرفی کنم،
باید این داستانو هم می‌گفتم.
سخت بوده...
که دوباره تعریفش کنی.
مرسی که گفتی.
منم می‌خوام بیشتر از تو بدونم.
بیشتر تحت تأثیر مامان و بابام بودم.
بابام دکتره، راستش.
منم با دیدن اون بزرگ شدم،
و خب مامان و بابام فکر می‌کردن کار خوبیه،
برای همین از بچگی یه رویای مبهم داشتم.
بعد رفتم دانشکده پزشکی و با استادا و بزرگترا...
ارتباط گرفتم،
و فهمیدم دکتر بودن خیلی باحاله.
خوشحال بودم که این مسیر رو انتخاب کردم.
و به دلم نشست. همین.
- خیلی جدی حرف می‌زنن. - آره.
خوبه.
باحاله.
هرکسی یه استعدادی داره،
و راه خودش رو انتخاب کرده.
(بیشتر همدیگه رو شناختن.)
یه چیزی هست که فضا رو عوض کنه.
یه لقمه گوشت تند با برنج چطوره؟
(باور نکردنیه.)
زیادیه...؟
(خیلی زرنگ بود.)
- سانگ‌وون زرنگه. - آره.
- شیرینه. - دقیقاً.
(بد نبود.)
- زیادی غمگین شد، نه؟ - نه، من دوست داشتم.
ولی انگار حالت گرفته بود.
نگران بودم زیادی جدی بشه.
- می‌خواستم راحت بهم بگی... - آره.
بی‌دغدغه.
فقط خواستم فضا رو روشن‌تر کنم.
لازم نیست نگران باشی...
که فضا سنگین بشه.
ولی فکر می‌کردم...
این حرفا باعث میشه...
صمیمی‌تر بشیم.
این چیزا رو به هرکسی نمی‌گی.
از نگاه من،
شاید از بیرون سطحی به نظر بیای...
یا خودتو سطحی نشون بدی.
ولی من فکر کردم جدی و عمیقی.
خوشحالم که اینو پذیرفتی.
یه‌اون حالا راحت‌تره.
(خیلی راحت‌تر از قرار اولشونه.)
(خیره شدن)
می‌خوای دوباره بیای، نه؟
ببخشید،
ولی گفتی این اولین باره...
که بعد فارغ‌التحصیلی اینجا میای.
(خنده‌ی ریز)
من نمی‌تونم حدس بزنم چقدر گذشته،
ولی وقتی اینقدر طول کشیده تا برگردی...
دوباره میای اینجا؟
(دوباره می‌پرسه)
(سر تکون می‌ده)
اگه فرصتش باشه.
اگه فرصتش باشه. ولی...
فکر نکنم خودت دوباره بیای اینجا.
اگه من بخوام میای؟
(سر تکون می‌ده)
معلومه.
(قول می‌دن دوباره بیان.)
ولی همینم کلی طول کشید تا دوباره بیای.
- بگیم "دوباره میایم؟" - خوبه.
(ینی و وونی دوباره میان!)
(یه‌اون دلش می‌خواد دوباره باهاش قرار بذاره.)
امیدوارم زود دوباره برم کوه نام.
با من میای؟
- معلومه، با هم میایم. - جدی؟
(جی‌وون هم دلش می‌خواد دوباره باهاش قرار بذاره.)
کنجکاو بودم بدونم...
با کی راحت می‌تونم حرف بزنم...
و خوب ارتباط بگیرم.
خوشحالم فهمیدم کیه.
اوه، فهمیده؟
کیه؟ خیلی کنجکاوم.
- منم همینطور. - دختره کیه؟
(سانگ‌وون بیشتر به کی علاقه داره؟)
با جی‌وون رفتی، پس؟
نه.
خودم از خونه‌ی یه‌اون تا سئول رانندگی کردم...
و از سئول اومدم اینجا.
یعنی فقط من توی ماشینت بودم؟
آره، منظورم همین بود. فقط تو بودی.
کمربند بستی؟
- آره. - سریع بود.
- اینقدر مهمه؟ - عادت منه.
اون فقط خوشحال شد.
روی پاش که ننشسته، صندلی کناری بوده.
زن دیگه‌ای نشسته بود...
روی صندلی کناری یا نه؟
- دقیقاً. - خیلی معنی‌داره.
- آره. - مگه اینکه روی پاش بشینی.
خیلی مهمه.
توی مصاحبه سانگ‌وون گفت فهمیده...
بیشتر به کی علاقه داره.
ولی هیچ‌وقت نگفت کیه.
درسته. لطفاً بهم بگو.
فکر می‌کنی کیه؟
خیلی مطمئن بود که فهمیده.
- من می‌گم جی‌وونه. - جی‌وون؟
- جی‌وون. - جی‌وون؟
من فکر می‌کنم یه‌اونه.
خب، هرکدوم یه رأی داریم.
منم می‌گم جی‌وونه.
منم همینطور، جی‌وون.
یعنی فقط من فکر می‌کنم یه‌اونه؟
(جی‌وون: ۳، یه‌اون: ۱)
شاید خسته بوده، ولی نسبت به قرار با جی‌وون...
حالش پایین‌تر به نظر می‌رسید.
وقتی با جی‌وون بود، انگار فقط...
- گوش می‌داد... - واقعاً؟
به حرفای جی‌وون، و قرار تموم شد.
اینم درسته.
- ولی با یه‌اون، - برای اولین بار از خودش گفت.
تونست از خودش بگه.
شاید همین براش فرق ایجاد کرد.
- درست می‌گی. - آره.
(برای اولین بار از خودش به یه‌اون گفت.)
(بون‌هی و مو‌جین بعد از قرار به خونه‌ی یه‌اون برمی‌گردن.)
بون‌هی و مو‌جین.
(اطراف رو نگاه می‌کنن)
آب توی ماشین داری؟
نه.
(انگار از سرما سرفه می‌کنه.)
سرما خورده.
- گلوت درد می‌کنه؟ - نه، می‌خاره و سرفه می‌کنم.
(سرفه‌هاش بند نمیاد.)
خاموش کنم کولر رو؟
(سر تکون می‌ده)
گرمت نمی‌شه؟
نه، خوبم.
اگه گرم شد دوباره روشنش کنیم.
راستی،
چه حسی داری اگه یه پسر کوچیک‌تر بهت بگه "نونا؟"
(دوست نداری یکی بهت بگه "نونا؟")
(ترجیح می‌دم اسممو صدا بزنه.)
(دستات قشنگه.)
(مال تو هم قشنگه، نونا.)
(کلمه‌ی "نونا" یه تلنگر بهش زد.)
مو‌جین هم نگران همین بود.
- آره. - از صورتش خوند.
آره.
"نونا؟" واسه همین وقتی گفتی، عجیب بود.
ولی الان دیگه مشکلی ندارم.
هیچ‌وقت دوست نداشتم...
فقط برای اینکه مردونه به نظر بیاد...
به اسم صدا بزنم.
ولی اینم معنی‌ش نیست که همیشه بگم "نونا."
فکر می‌کردم وقتی طبیعی باشه...
اون‌وقت می‌گم "نونا."
خودت گفتی قبلاً با یه پسر کوچیک‌تر قرار داشتی.
ولی اون موقع هیچ‌وقت بهم نگفت "نونا."
وقتی با زنای بزرگ‌تر از خودم قرار می‌ذاشتم،
هیچ‌وقت بهشون نگفتم "نونا."
معمولاً به اسم صداشون می‌کردم...
یا می‌گفتم "عزیزم."
- "عزیزم؟" - آره.
من هیچ‌وقت اینو نگفتم.
- جدی؟ - آره، هیچ‌وقت...
ولی برام طبیعی بود.
نه اینکه همون اول بگم.
آها، فهمیدم.
بیشتر یا به اسم صداشون می‌کردم یا "عزیزم."
(فکر می‌کنه)
(می‌خنده)
فکر کنم برات خجالت‌آوره.
"عزیزم."
من حتی تصورشم نمی‌کردم بگم.
- جدی؟ - آره.
(غیرمنتظره)
شاید براش عجیب باشه چون هیچ‌وقت نگفته.
(دیدگاه متفاوتی درباره اسم‌های عاشقانه دارن.)
(بون‌هی و مو‌جین به خونه‌ی یه‌اون رسیدن.)
- صدای آدم میاد. - دارن حرف می‌زنن.
بیرونن.
(سلام!)
خیلی بامزه‌ست!
ببین لباساشون ست شده.
چی شده؟
- خیلی به هم میاین. - جدی؟
قرار چطور بود؟
خوب بود.
- خوش گذشت؟ - چطور بود؟
خیلی خوش گذشت، نه؟
آره.
- چهارتامون. - چی؟
- قرار دونفره بود. - آره.
- قرار دونفره. - جدی؟
آره، تازه از قرار دونفره برگشتیم.
رفتیم شهربازی...
- بعدش کوه نام. - درست می‌گی.
- دروغ می‌گی. - یعنی چی؟
شما دو نفر کل روز با هم بودین.
- چی کار کردین؟ - کجا رفتین؟
- رفتیم چونچئون. - چونچئون!
- جدی؟ - یه گالری هم دیدیم.
- چه خوب. - گالری هنری.
(حسادت)
آهان، امروز حلقه هم ساختیم.
- نگاه کن! - چی؟
- چی؟
امروز اولین روزتون به‌عنوان یه زوج بود؟
(لبخند)
آره.
- چی؟ - نگاه کن بهش!
(خجالتی)
خیلی خوشحال به نظر میای.
ولی از بس این کاردیگن رو پوشیدم...
- عرق کردم. - می‌شه روش حکاکی کرد...
- نشونمون بده! - با چرخوندنش.
- قشنگه. - خیلی خوبه.
- عالیه. - زوج بامزه‌ای هستین.
عروسی‌تون کیه؟
بسه دیگه.
داری دوباره می‌کنی دلم بخواد بزنمت.
(فکر کردن)
داره تصور می‌کنه.
(سر تکون می‌ده)
(می‌خنده)
- خیلی شیطونی. - آره، هست.
خب.
(غذا خوردن)
(خونه‌ی یه‌اون)
خسته نباشین امروز.
خسته نباشین. مرسی که این‌همه منتظر موندین.
همه بیرونن.
ما برگشتیم.
- سلام. - سلام.
قرار چطور بود؟
(رازه!)
- جی‌وون داشت نگاه می‌کرد. - آره.
- سلام. - سلام.
قرار چطور بود؟
آره، اعتماد به نفسمو حفظ کردم.
- زود می‌بینمتون. - زود می‌بینمت.
وای.
(متعجب)
دو تا قرار؟
امروز خیلی رانندگی کردم.
سانگ‌وون!
چی؟
یعنی امروز دو تا قرار داشتی؟
- اوه، برگشتی. - آره، خسته شدم.
شنیدم امروز دو تا قرار داشتی.
همه خبردار شدن.
خیلی خنده‌داره.
بیشتر جالب می‌شه...
- چون یه بار هیچ رأیی نگرفت... - آره.
و مجبور شد خونه بمونه.
دو تا قرار پشت سر هم از دست داد.
با کی قرار داشتی؟
- جی‌وون و یه‌اون. - چطور بود؟
خب...
فکر کنم خوش گذشت.
فرصت خوبی بود که تکلیفمو روشن کنم.
کمکم کرد تصمیم بگیرم.
- هنوز معلوم نیست کیه. - منم کنجکاوم.
- امروز چی شد؟ - چی؟
چرا خونه بودی؟
جی‌یونگ منو انتخاب کرد.
- جی‌یونگ؟ - آره، شنیدم.
اصلاً فکرشو نمی‌کردم برای سانگ‌هیون.
انتظار داشتم با یکی از اون دوتا قرار بذاره.
(بون‌هی یا سو‌هیون)
اصلاً فکر نمی‌کردم هر دوتاشون انتخابش کنن.
هیون‌جون ناراحته.
احتمالاً فکرشو نمی‌کردی.
خب، می‌دونستم حق داره...
- آره، معلومه. - که بقیه رو هم بشناسه.
چرا اینقدر راحتی باهاش؟
خب، کاری از دستم برنمیاد.
برای اولین بار باورم شد.
- چی یعنی؟ - گفتی مطمئن نیستی...
- از احساسات یونگ‌گیونگ. - آره.
فکر می‌کردم داری متواضعانه می‌گی.
نه، واقعاً مطمئن نبودم.
خیلی با یه‌اون حرف زدم، حتی تو راه برگشت.
ظاهراً یونگ‌گیونگ اصلاً اینطوری فکر نمی‌کرد.
نمی‌دونست فقط دنبال اون بودی.
- من؟ - آره.
نمی‌دونست فقط به اون فکر می‌کردم؟
این حرفو شنیدم و فهمیدم چرا گفتی پیچیده‌ست.
- من هیچی نمی‌دونم. - واقعاً نمی‌تونستی...
احساسشو بفهمی.
(یونگ‌گیونگ واقعاً از احساس هیون‌جون بی‌خبر بود؟)
(وقتی هیون‌جون توی خونه منتظر بود...)
یونگ‌گیونگه.
امشب خیلی جوون‌پسند لباس پوشیده.
(برای قرار "جای خاطره" کیو انتخاب کرده؟)
(با عجله)
(پسر جوونی که به سمتش رفت)
(سانگ‌هیون)
(با لبخند روشن)
(دومین عکس از دو عکس توی کشوی سانگ‌هیون)
(یونگ‌گیونگ)
ببخشید دیر کردم.
سلام.
(خجالتی)
می‌دونی کجاییم؟
آره، اینجا دانشگاه کره‌ست.
(جای خاطره‌ی یونگ‌گیونگ، دانشگاه کره)
- درست گفتی. - چرا اینقدر تعجب کردی؟
خب معلومه، دانشگاه کره‌ست.
اون موقع‌ها سفیر دانشجو بودم اینجا.
- عکسشو دیدی؟ - آره.
- دیدی؟ - دیدم.
همونه.
- خیلی منطقیه. - چون خیلی خوشگل بود.
قانع‌کننده‌ست، نه؟
(قبلاً یکی از سفیرای دانشجو بوده.)
- واسه همین... - این تویی؟
آره.
- خودمم. - مدت‌ها دنبالت بودم.
- دنبالت بودم. - وای خدای من.
خیلی حس عجیبی داشت.
امروز دیگه رسمی حرف نزدیم،
و صمیمی‌تر شد.
می‌خواستم...
امروز بیشتر از خودم برات بگم،
واسه همین آوردمت به جای خاطره‌م.
اینجا جاییه که جوونیمو گذروندم،
دانشگاه کره.
- متن آماده کردی؟ - نه.
از قبل نوشتی؟
یاد روزای سفیر بودنم افتادم،
می‌خوام دانشگاهو نشونت بدم.
جدی؟ همین الان؟
بریم یه قدم‌زدن شبونه.
- عالیه، عاشقشم. - واقعاً؟
- بریم؟ - بریم.
(قرار خاطره‌ی یونگ‌گیونگ)
(تور دانشگاه کره)
قشنگه.
- کلاً خوبه. - آره؟
خیلی زیباست.
- یه عکس بگیرم؟ - آره.
اینطوری؟
(از یونگ‌گیونگ عکس می‌گیره.)
خب.
(صدای شاتر)
- بیشتر می‌خوای؟ - نه.
دوست دارم با هم عکس بگیریم.
- بیا یه عکس دوتایی بگیریم. - باشه.
(توی جای خاطره‌ی یونگ‌گیونگ،)
(این بار سانگ‌هیون کنارش بود.)
خیلی خوب ژست می‌گیری.
صورتم گرفته.
(یه کم خجالت کشید)
عکس خیلی خوبی شد.
- بشینیم یه کم اونجا؟ - بشینیم؟
یه استراحت لازم داشتم.
از صبح خیلی شلوغ بود.
خوش گذشت؟
- خب... - دو تا قرار پشت سر هم خوش گذشت؟
«دو تا قرار.»
کار راحتی نیست، خسته شدم.
ولی سعی کردم نشون بدم بهت علاقه دارم.
- دادی؟ - ندادم؟
دادی.
تو هم باهام خوب بودی.
(بهش بالم لب داد.)
یونگ‌گیونگ بهم کادو داد.
- دفعه‌ی قبل بهش گفتم... - چرا جلوی من پُز می‌دی؟
جلوی من؟
- دقیقاً. - ببخشید.
(ببخشید.)
الانم زدمش.
با همین رفتی سر قرار با یکی دیگه؟
(جا خورد)
حرفات یه کم تنده.
(می‌خنده)
شام خوردی؟
نه، هنوز.
هنوز؟ گرسنه نیستی؟
با اونم شام خوردی؟
نه، نخوردم.
- نخوردم. - مطمئنی؟
«با اونم شام خوردی؟»
دیگه نمی‌تونه تو چشماش نگاه کنه.
هنوز شام نخوردم.
(این دومین قرارشونه.)
مدت‌ها بود...
می‌خواستم ازت بپرسم.
خب.
تو اولین قرارمون، این حسو داشتم...
که منو فقط...
به چشم یه پسر کوچیک‌ترِ خوب می‌بینی.
چی می‌گی؟
چشماش پر از عشق بود.
(باید بذاری توی یقه‌ت.)
(اینطوری؟)
(براش بامزه بود.)
می‌فهمم چرا اون فکر رو کرد.
اونجوری که نگاهش می‌کرد، انگار می‌گفت:
«ببین چه‌جوری غذا می‌خوری!»
ولی واقعاً بهش علاقه داشت.
(وقتی علاقه‌شو نشون داد،)
(اون فکر کرد فقط به چشم داداش کوچیک می‌بینه‌ش.)
الان که اینجا نشستم...
از نگاه من...
(کنجکاو)
باید بگم یه کم گیج شدم.
- جدی؟ - آره.
می‌تونم اینجوری برداشت کنم...
آره.
که ازم خوشت میاد؟
من مطمئن نیستم حس تو چیه.
چون فکر می‌کردی به هیون‌جون علاقه داره.
- اونم هست. - شاید.
هیچ‌وقت مستقیم نشون نداد که دوستش داره.
حتی با اینکه با هم قرار گذاشتن،
احساس یونگ‌گیونگ نسبت به سانگ‌هیون...
اصلاً بهش منتقل نشد.
الان گیج شده.
سانگ‌هیون از اوناییه که نمی‌تونه چند نفر رو همزمان ببینه...
فقط روی یه نفر تمرکز می‌کنه.
چون دوتاشون بهش علاقه نشون دادن،
احتمالاً خواست مطمئن بشه حس خودش چیه،
واسه همین اون سؤال رو پرسید.
(به نظر همینطوره.)
پس هنوز مطمئن نیستم حس واقعی‌ت چیه.
راستشو بخوای...
دعوتت کردم به قرار...
چون می‌خواستم بفهمم حس‌مون نسبت به هم چیه.
می‌فهمم.
چون می‌خواستم بدونم واقعاً چی تو دلت می‌گذره.
تازه، تو اولین قرارمون،
یه کم استرس داشتم.
- بعدش راحت‌تر شدم... - استرس داشتی.
کنار تو راحت‌تر بودم.
با این حال، می‌خواستم بیشتر باهات حرف بزنم.
- جدی؟ - دلیلش همینه.
من هرچی هستم، همونو نشون می‌دم.
پس فرقی نمی‌کنه.
(به فکر فرو رفت)
(یونگ‌گیونگ دوبار پشت سر هم سانگ‌هیون رو انتخاب کرد.)
قابل درکه.
(یونگ‌گیونگ و سانگ‌هیون بعد از قرار به خونه‌ی یه‌اون برگشتن.)
حتماً یکی برات Love QR فرستاده...
یا تو برای یکی فرستادی.
آره، هست.
- ولی خیلی کنجکاوم بدونم. - آره.
حتی وقتی پیام میاد، نمی‌دونم کی فرستاده.
می‌تونی حدس بزنی کی بوده؟
- اول، هیون‌جون. - هیون‌جون؟
از همون روز اول نشون داد که بهم علاقه داره...
پس احتمالاً اون بوده.
دیگری رو نمی‌تونم حدس بزنم. شاید «رتریور طلایی»؟ نه؟
- من؟ - آره.
- خیلی تعجب کرده. - من؟
آره. هیچ پیامی برام نفرستادی؟
من... راستشو بخوای، هیچ‌وقت برات پیامی نفرستادم.
جدی؟ هیچ‌وقت پیامی نفرستادی؟
- نه. - واقعاً؟
آره.
(تازه فهمید)
حتی یه بارم نه؟
نه.
- جدی؟ - فکر می‌کرد اون براش فرستاده.
وای، دلم براش سوخت.
پس کی بوده؟ شوکه شدم.
اشتباه کرده بود.
(فکر می‌کرد سانگ‌هیون براش Love QR فرستاده.)
خجالت کشیدی، نه؟
نه، یعنی... آره یه کم خجالت کشیدم.
خیلی کنجکاوم. دلیلش اینه:
یکی منو انتخاب کرده.
و می‌خواستم حداقل یه بار باهاش حرف بزنم.
آها، پس همه‌چی امروز از همین شروع شد؟
منو انتخاب کردی چون اشتباه برداشت کردی؟
آره.
- جدی؟ - دقیقاً.
باید دوباره بری سر قرار.
واقعاً می‌گی؟
واسه همین غیرمنتظره بود. گفتم که تعجب کردم.
آهان، واسه همین گفتی.
که از انتخابم تعجب کردی.
(یونگ‌گیونگ حالا حقیقت رو فهمید. حسش تغییر می‌کنه؟)
یونگ‌گیونگ حسابی جا خورد...
چون فکر می‌کرد سانگ‌هیون پیام داده...
- درحالی‌که جی‌یونگ بود. - قابل درکه.
واسه همین خواست بیشتر با سانگ‌هیون حرف بزنه...
و باهاش قرار بذاره.
ولی بعد فهمید سانگ‌هیون نبود،
یکی دیگه پیام داده بود.
باید دید حسش تغییر می‌کنه یا نه.
فکر کنم علاقه‌ش کمتر شده.
مطمئنم خیلی ناامید شده.
(مو جین بعد از قرار با بون‌هی داشت استراحت می‌کرد.)
می‌خوام بدونم مو جین الان راحت شده؟
- به نظر میاد راحت شده. - خیلی زیاد.
(اسپری کردن)
(کلن و اسپری دهان می‌زنه.)
(ظاهرشو چک می‌کنه)
ببین چه سبکبال راه می‌ره.
(مو جین سمت اتاق دخترا می‌ره.)
(تو سالن به سو‌هیون برمی‌خوره.)
- چه خبر؟ - همینجوری اومدم.
- همینجوری؟ - آره.
- همینجوری اومدی؟ - آره، همینجوری.
- همینجوری؟ - جدی می‌گی؟
- خواستی اینجا استراحت کنی؟ - آره.
- واقعاً؟ - آره.
- همینجوری اومدی؟ - آره.
خواستی تنها باشی؟
نه، می‌خواستم ببینم بقیه کجان.
همه جمع شدن تو اون اتاق.
- نمی‌خوام برم اونجا. - خب باشه.
- نمی‌تونی بری اونجا؟ - نه، منظورم اینه دخترا...
- چرا اینجوری می‌گی؟ - یعنی چی؟
می‌فهمم.
نمی‌تونی بری اونجا.
این اولین باره تنها با هم حرف می‌زنیم.
- آره، درسته. - آره.
(اولین روز سو‌هیون توی خونه‌ی یه‌اون)
(نگاه گذرا)
غیر از سانگ‌هیون، کسی که بیشتر کنجکاوش بودم مو جین بود.
با بقیه زیاد حرف زدی؟
از نظر گفت‌وگوی دونفره...
دیروز با جی‌یونگ قرار داشتم.
و امروز با سانگ‌هیون...
قرار گذاشتم.
ولی هنوز فرصت نکردم...
با اون سه نفر دیگه تنها حرف بزنم.
آره، فرصت نکردی.
کنجکاو بودم چون گفتی مدل هستی.
- دوست داشتم کارت رو بدونم. - خیلی به مد علاقه داری.
آره، عاشق مدم.
کفش‌هاتو دیدم، خیلی خوب بودن.
اونایی که دیروز برای بازی پوشیده بودی.
- دیدی؟ - آره.
- «دیدی؟» - «اون مدلش خیلی سخت گیر میاد.»
همین فکر رو می‌کردم وقتی نگاهشون می‌کردم.
سو‌هیون به مو جین علاقه نشون می‌ده.
بی‌علاقه به نظر نمیاد.
فکر می‌کنی این کار بهت میاد؟
- کارت... - کارت رو دوست داری؟
فکر کنم دوست دارم.
- جدی؟ - آره.
البته استرس می‌گیرم...
چون می‌خوام خوب انجامش بدم.
ولی...
ادامه دادم چون برام لذت‌بخش بود.
حسودیم شد.
- چی؟ - حسودیم شد...
که کاری داری که عاشقشی.
- با توجه به همه‌چی در موردت، - آره؟
خیلی باحال به نظر میای.
من همیشه می‌خواستم زود ازدواج کنم.
برای اینکه زود ازدواج کنم،
- دنبال یه کار ثابت رفتم. - آها، فهمیدم.
از بقیه زودتر شروع به کار کردم.
- و کارم... - خب؟
تعادل کار و زندگی خوبی داره.
- وقت شخصی زیادی دارم... - خوش به حالت، حسودیم شد.
پس نمی‌تونم بگم از کارم ناراضی‌ام.
ولی وقتی می‌بینم بعضیا کاری رو می‌کنن که عاشقشن...
- یعنی شغلشون؟ - آره.
خیلی فرق داره، واقعاً.
فکر می‌کنم باید خوش‌شانس باشی که کاری رو که دوست داری داشته باشی.
- منم فکر می‌کنم خوش‌شانس بودم. - آره.
این روزا خیلی بهش فکر می‌کنم.
کارمند دولت بودن...
کاملاً برعکس مدل بودن توی مد و فشنه.
مرسی که اینو باهام گفتی.
کنار اون خیلی راحت بودم.
تو حرفاش یه جنبه‌ی ساده و واقعی دیدم.
خیلی باحال بود.
کنجکاویم نسبت بهش بیشتر شد.
فکر کنم همین حسو داشتم.
روز اولی که سو‌هیون اومد خونه‌ی یه‌اون،
گفت نسبت به مو جین و سانگ‌هیون کنجکاوه.
و با مو جین توی سالن تنها شد...
وقتی کسی نبود.
آره، هر دو به مد علاقه دارن.
- علایق مشترک داشتن. - اونم توی وقت کم خیلی تلاش کرد.
- توی اون تاریکی. - آره.
اول نشست کنارش روی اون مبل کوچیک.
بعدم سعی کرد موضوعات مشترک پیدا کنه.
- دقیقاً. - هر کاری تونست کرد.
هر کاری تونست کرد.
می‌دونی، خیلی وقتا پیش میاد...
که دو نفر با شغلای متفاوت همدیگه رو پیدا کنن و زوج جالبی بشن.
این‌جور زوجا واقعاً...
- هیچی نیست... - حتی آهنگشم هست.
«دلیل اینکه متضادها جذب هم می‌شن.»
دقیقاً، پیش میاد.
(بون‌هی تنها توی اتاقش موهاشو درست می‌کنه.)
(یواشکی وارد می‌شه)
نمی‌تونم برم بیرون چون دارن حرف می‌زنن.
منم گذاشتم تنها باشن.
می‌تونیم گپ بزنیم، حوصلم سر رفته بود.
وای، فهمید که دارن توی سالن حرف می‌زنن؟
اشکالی نداره موهامو درست کنم و باهات حرف بزنم؟
(سرتکان می‌دهد)
موضوع اینه که...
چی؟ بگو.
یادم رفته چطور باید با یه مرد قرار بذارم.
- صبر کن. - ناراحت‌کننده‌ست.
ادامه بده، موضوع خیلی جدی بود.
(آه کشیدن)
- داری از سانگ‌وون می‌گی؟ - آره.
چرا؟ قبلاً... بینتون چی بوده؟
هیچی فقط...
(بعد از قرار با سانگ‌وون، جی‌وون نگران شد.)
فکر می‌کنم باید بیشتر بشناسمش...
بعد تصمیم بگیرم، ولی سخته.
نمی‌دونم باهاش چی حرف بزنم.
مثلاً درباره لباس؟
- وقتی راحت باشم خوب حرف می‌زنم. - دقیقاً.
- اینو خوب می‌دونم. - ولی وقتی با کسی که دوست دارم باشم،
زبونم بند میاد.
- طبیعیه، منم همینطور... - خیلی مضطرب می‌شم.
- ما... - قلبم تند می‌زنه...
می‌دونی چی می‌گم، نه؟
اصلاً نمی‌تونم حرف بزنم، خنگ می‌شم.
ولی اینم بخشی از خودته.
خودمم تعجب کردم که بعد این همه وقت اینقدر مضطرب شدم.
- جدی؟ - آره.
چون با مو جین...
یه حسی داشتم که قبلاً نداشتم.
- چه حسی؟ - مجبور شدیم راحت‌تر حرف بزنیم.
مو جین چند بار شوخی کرد و منو «بزرگتر» صدا زد،
و یه جور واقعیت رو یادم آورد.
- به خاطر اون چیزی که گفت؟ - آره.
من یه داداش دارم که ۱۱ سال ازم کوچیک‌تره.
اگه مو جینم ۱۱ یا ۱۲ سال کوچیک‌تر باشه،
نمی‌دونم می‌تونم باهاش کنار بیام یا نه.
حتی سر قرارم بهش فکر می‌کردم.
ما اونقدر بزرگ شدیم که بدونیم...
ازدواج فقط عشق دو نفر نیست.
من وقتی با کسی قرار می‌ذارم، به ازدواج فکر می‌کنم.
از اونام که اگه آینده‌ای برای ازدواج نباشه، اصلاً شروع نمی‌کنم.
واسه همین الان نگرانم.
ولی نمی‌خوام بذارم بفهمه.
بون‌هی انگار تصمیم گرفته توی برنامه باشه...
- برای پیدا کردن همسر. - آره.
(هر دو سر قرار داشتن به این فکر می‌کردن.)
اگه با کسی آشنا بشی بدون اینکه سنشو بدونی،
بعد بفهمی هم‌سن داداشته که ۱۱ سال کوچیک‌تره،
چه حسی پیدا می‌کنی؟
این باعث می‌شه نظرت عوض بشه؟
- نه، اصلاً. - یعنی نظرت عوض نمی‌شه؟
نه، حتی خوشحال می‌شم.
شوخی کردم. اختلاف ۱۱ سال سن...
یه کم ذهنمو درگیر می‌کنه.
واقعاً ممکنه؟
آره. چون از نگاه من،
یه مردی که ۱۱ سال کوچیک‌تر باشه...
بیشتر شبیه بچه‌م میشه...
- یا داداش کوچیکم. - دقیقاً همینو می‌گم.
فکر کن مردی که دوست داری، دوست داداش کوچیکته.
یهویی نگاهت بهش عوض میشه.
- یه جور غریبگی میاد سراغت. - درست می‌گی.
- آدمو نگران می‌کنه. - برای بون‌هی سخت میشه...
- اگه هم‌سن داداشش باشه... - یه کم عقب می‌کشه.
باید دید آخرش چی میشه.
(ممکنه.)
بیا، بریم اونجا یه کم بشینیم.
هوا خیلی خوبه.
(آه کشیدن)
خیلی چیزا تو ذهنمه.
چرا؟
راستشو بخوام بگم، هیون‌جون...
واقعیت اینه،
امروز قرار برام عالی بود.
چون تونستم اون دوتارو با هم مقایسه کنم.
درسته.
- آره. - خب، کدومشونه؟
بعدش به یه نتیجه رسیدم.
با یه‌اون راحت‌تر و بی‌تکلف حرف زدم.
ولی کسی که واقعاً باهاش جور شدم...
جی‌وون بود، مشخصه.
کنارش انرژی بیشتری داشتم.
(آه کشیدن)
ولی یه کم عذاب وجدان دارم.
دلتو دنبال کن، همین کافیه.
(سانگ‌وون هنوز ذهنش درگیره.)
به نظر میاد هنوز مطمئن نیست حسش نسبت بهشون چیه.
(همون موقع، آخرین زوج برگشتن خونه.)
(یونگ‌گیونگ و سانگ‌هیون)
انگار...
(متعجب)
دیر کردین.
خیلی دیر کردیم.
خیلی دور رفته بودیم.
وای، بدون اینکه نگاهش کنه رفت تو.
دارن میرن توی خونه.
بریم اول لباس راحت بپوشیم.
باشه، خوبه.
دلم واسه هیون‌جون سوخت.
(در زدن)
بفرما بیا تو.
- بیا تو. - اومدم یه کم گپ بزنیم.
- خوش اومدی. - بیا تو.
همه جمع شدن.
- منم یه کم می‌زنم. - این از برند تمبورینزه.
- کجا بودی؟ - می‌تونم اینجا بشینم؟
- رفتم دانشگاه کره... - خیلی محصول خوبیه.
اونجا لیسانسمو گرفتم.
این تازه اولشه.
- خیلی خوشحال به نظر میای. - آره.
نه، راستش شوکه شدم.
- چرا؟ - جدی؟
ماجرا اینه که...
- جالبه. - چی شده؟
فکر می‌کردم اون منو انتخاب کرده.
واسه همین انتخابش کردم برای قرار...
که بیشتر باهاش حرف بزنم.
مطمئن بودم اون منو انتخاب کرده،
ولی آخرش فهمیدم نه.
اینطوری شد دیگه.
واسه همین گیج شدم.
می‌خواستم بیشتر باهاش حرف بزنم...
چون فکر می‌کردم به من علاقه داره.
ولی اینطور نبود.
جدی؟
- پس من... ببخشید؟ - چرا نفهمیدی؟
- یکی از اون دوتا مرد...
خیلی واضح بهم توجه نشون می‌داد.
بعضی مردا گیج‌کننده رفتار می‌کنن.
یه نفر بود که رفتارش دوپهلو بود،
و من اشتباه برداشت کردم.
- خیلی بامزه‌ای. - کاملاً اشتباه فهمیدمش.
ای وای تو!
- یونگ‌گیونگ، خیلی بامزه‌ای. - واقعاً.
خجالت کشیدم.
بیاین دور هم بشینیم، یه گپ مردونه بزنیم.
آره، باید این کارو بکنیم.
سانگ‌هیون، تو بزرگ‌ترین غافلگیری بودی.
دقیقاً، خودمم انتظارشو نداشتم.
اصلاً فکرشو نمی‌کردم...
که کسی مثل سو‌هیون منو جدی بگیره.
- جدی؟ - واقعاً؟
حس من اینه.
سو‌هیون گفت مردی رو دوست داره مثل سوپ مرغ کامل...
وقتی داشتیم حرف می‌زدیم.
(سوپ مرغ کامل: مردی باثبات ولی کم‌تحرک)
(بولداک: مردی پرجنب‌وجوش ولی بی‌ثبات)
(سو‌هیون گفت مردی مثل سوپ مرغ کامل رو ترجیح می‌ده.)
و به نظر من،
کسی که بیشتر به این توصیف می‌خوره...
- تویی. - راستش با خودم گفتم،
«نکنه من باشم؟» همون موقع سر غذا فکر می‌کردم.
هرچی بیشتر فکر می‌کنم... خودت می‌دونی.
گفت که به خاطر ظاهر من علاقه‌ای نداره.
ولی وقتی باهام حرف زد، ازم خوشش اومد.
همین الان به ذهنم رسید.
اون خیلی به ظاهر مرد اهمیت نمی‌ده.
آخه خودش مدله، کلی مرد خوش‌تیپ دیده.
درسته، کاملاً موافقم.
- آره. - خیلی بهش فکر کردم.
یه کم دلسرد شدم.
طبیعیه این حسو داشته باشی.
ولی دلیلی نداره دلسرد بشی...
چون اون مدل‌ها رو فقط توی کارش می‌بینه.
تو مسیر کاری متفاوتی داری.
(آه کشیدن)
چرا اینقدر گیجه؟
(بعد از قرار با سو‌هیون، ذهنش درگیر شد.)
ازش خوشم میاد چون باهام فرق داره.
ولی همین تفاوت...
یه جورایی حس می‌کنم...
یه دیوار بینمونه.
نمی‌دونم درست باشه بگم یا نه،
ولی من به چشم یه آدم مشهور بهش نگاه می‌کنم.
زندگیش خیلی با من فرق داشته.
منم یه کم سنتی و لجبازم.
(همون موقع جی‌یونگ به جمعشون اضافه شد.)
دقیقاً داشتم همینو می‌گفتم.
وقتی میریم سر قرار،
- وقت کافی نداریم... - حیف شد.
خیلی ناراحت شدم که زود تموم شد.
(جی‌یونگ کنجکاو بود قرار سو‌هیون و سانگ‌هیون چطور بوده.)
همین الان داشتیم دربارش حرف می‌زدیم.
وقتی با سو‌هیون قرار داشتم، فهمیدم...
هرچی بیشتر بشناسمش،
اون دیوار بینمون ضخیم‌تر میشه.
حس می‌کنم بهش نمی‌خورم.
البته می‌دونم تو به این چیزا اهمیت نمی‌دی.
ولی من وقتی می‌بینمش، برام مهم میشه.
هرچی بیشتر باهاش حرف می‌زنم،
تفاوت‌های کوچیک بیشتری بینمون پیدا می‌کنم.
ولی خوشبختانه رفتیم شهربازی.
اگه می‌رفتیم کافه یا جایی که زیاد حرف بزنیم،
شاید اوضاع بدتر می‌شد.
چون فکر می‌کنم دیدن این تفاوت‌ها...
رابطه رو سخت‌تر می‌کنه.
واسه همین از اون قرار خیلی خوشم اومد.
قرار توی شهربازی خیلی خوشحال‌م کرد.
فقط خوش گذروندیم و خندیدیم، و به همدیگه...
فقط جنبه‌های خوبمونو نشون دادیم.
ولی قرار خیلی زود تموم شد.
وقت کافی نداشتم کاری کنم.
خیلی ناراحت شدم از این بابت.
فکر می‌کردم فرصت دارم اون دیوار بینمونو بشکنم.
(جی‌یونگ بی‌صدا داشت حرفای سانگ‌هیون رو گوش می‌داد.)
(لبخند می‌زند)
- درباره سو‌هیون... - آره، بگو.
فکر کنم فهمیدم چه جور آدمیه.
من و سو‌هیون یه تیپیم.
(او می‌خندد.)
وای نه.
جی‌یونگ کاملاً اشتباه برداشت کرده.
من و سو‌هیون یه تیپیم.
زندگیش خیلی شبیه محیط زندگی من بوده.
مدل‌ها و ورزشکارها یه جورایی سبک زندگی مشابه دارن.
تجربه‌های زندگی مشترک زیادی داریم.
اینقدر وجه مشترک داریم...
که مو به تنم سیخ میشه.
این درسته، ولی بقیه چیزایی که میگه اشتباهه.
این شباهتا باعث شده جذبش بشی.
(سر تکان دادن)
آره، همین شباهتا باعث شد جذبش بشم.
واقعیت اینه که سانگ‌هیون برعکسشه.
وای خدا.
میگه سانگ‌هیون برعکسشه.
خیلی خنده‌داره.
(دو مردی که کاملاً متفاوتن، هر دو به سو‌هیون علاقه دارن.)
وای خدای من.
- دیوونه‌کننده‌ست. - خوشحالم جی‌یونگ وارد برنامه شد.
- دلم براش می‌سوزه. - ولی خوب شد که اومد.
- تصمیم خیلی خوبی بود. - وای خدا.
این فرصتیه که خودش رو بهتر بشناسه.
(خیلی بامزه‌ست.)
چطور می‌تونست اینو بفهمه؟
به نظرم جی‌یونگ ساده و بامزه‌ست.
مثل یه پسر جوون عاشق به نظر میاد.
- و همینو دوست دارم. - درسته، موافقم.
ولی اینکه اصلاً نتونست سو‌هیون رو درست بخونه...
وقتی باهاش قرار داشت، منو شوکه کرد.
(قرار سو‌هیون و جی‌یونگ توی گلمپینگ)
(جی‌یونگ انقدر خوشحال بود که حس تولدش رو داشت.)
(آرام)
(واقعاً حس تولدت رو داشت؟)
(از مردای عضلانی خوشت میاد؟)
(من مردی با عضلات خوش‌تراش رو ترجیح می‌دم.)
اون بیشتر مثل یه داداش کوچیک بود که شبیه من بود.
من بیشتر فکر می‌کنم...
جی‌یونگ یه آدم ساده‌ست.
- بی‌ریاست. - آره، دل صافه.
- درست می‌گی. - حساب و کتاب نداره.
آدم پیچیده‌ای نیست. می‌گفت: «فهمیدم دیگه.»
«من و سو‌هیون یه تیپیم.»
(فقط دنبال حسش میره.)
خیلی بامزه‌ست.
وقتی سانگ‌هیون، سانگ‌وون و جی‌یونگ رو نگاه می‌کردم،
انگار داشتم یه سیتکام می‌دیدم.
این سه‌تا...
- خنده‌دارش اینه... - خیلی بامزه‌ان.
هرکدوم حرف می‌زنن بدون اینکه گوش بدن.
خیلی خنده‌داره.
اصلاً قصد ندارن به هم گوش بدن.
این دیگه گفت‌وگو نیست.
- هرکدوم مونولوگ می‌گن. - خیلی شیرینن.
«نظر من اینه.»
«فکر کردم و...»
- «ما یه تیپیم.» - دقیقاً.
(سه دختر هنوز مشغول حرف زدنن.)
بعد از مدت‌ها توی مدرسه گشتیم.
حتی حیاط مدرسه رو هم دیدیم.
کنار سالن رقص،
یه رستوران بود.
رفتیم اونجا غذا خوردیم.
من و سانگ‌وون هی می‌گفتیم: «چه خوشمزست.»
«واقعاً خوشمزست.»
همین‌طور موقع خوردن تکرار می‌کردیم.
چه خوب.
- باید خیلی خوش گذشته باشه. - آره.
- جی‌وون، شما کجا رفتین؟ - اون موقع...
برج سئول. خیلی خوب بود.
راستی، قفل عشق زدین یا نه؟
- وای. - داره چک می‌کنه.
- نه نزدیم. - چرا نه؟
- این کارو نکردیم. - مگه همه این کارو نمی‌کنن؟
برج سئول بیشتر به خاطر قفل عشقه.
ما نزدیم.
(دلخور شد.)
به جاش روی دیوار نوشتیم.
دیوار پر از نوشته‌ست.
من و سانگ‌وون نوشتیم.
جدی نوشتین؟
- توی رستوران؟ - «دوباره برمی‌گردیم.»
(دوباره برمی‌گردیم.)
چه خوب.
(حسادت، ناراحتی)
باید خیلی خوش گذشته باشه.
یه خاطره ساختیم.
سانگ‌وون با ماشینش برد.
- آره. - آره.
اون داره معذب میشه، نمی‌تونه کنترل کنه.
می‌شه دید که جی‌وون داره زورکی لبخند می‌زنه.
خوش گذشت.
داستانای سانگ‌وون رو شنیدم.
- بون‌هی حواسش به اوناست. - وای.
می‌دونه چه خبره.
با سانگ‌وون صحبت نکردی؟
درباره اینکه...
چطور درس می‌خوند؟
سانگ‌وون چطور درس می‌خوند؟
به نظر میاد خیلی منظم و طبق اصول زندگی کرده.
وقتی حرفاشو شنیدم،
فهمیدم آدم خیلی باهوشیه.
- باهوشه. - درباره خانواده‌ش هم گفت.
آره، گفت‌وگوی عمیقی داشتن.
من جزئیاتشو نپرسیدم،
ولی وقتی جواب یه سؤالشو شنیدم،
فهمیدم چه جوری زندگی کرده.
(لبخند)
(لبخند متقابل)
یه فضایی بود که تا حالا ندیده بودیم.
(دو زن بزرگ‌تر که با سانگ‌وون قرار داشتن...)
(یه جور تقابل پرتنش داشتن.)
باید اونجا شوفاژو خاموش کنن.
- آره، باید. - خیلی داغ شده.
ترسناک بود.
- آره، خیلی سنگین بود. - این دوتا...
(فضای اتاق پرتنش بود.)
(همزمان، یونگ‌گیونگ از هیون‌جون خواست صحبت کنن.)
- اینجا کسی نیست. - می‌خوان بیشتر حرف بزنن.
بیرون ممکنه حشره باشه.
پس همین‌جا حرف بزنیم.
بیرون ممکنه حشره باشه، نه؟
وای، ببین چه سنگین راه میره.
چی شده؟
اومدم فقط حرف بزنم.
- آره. - درباره احساسات واقعیم.
از قرار لذت بردی؟
(خنده)
از روی کنجکاوی می‌پرسم.
فقط اینکه...
یه کم معذب به نظر میای.
- من؟ - آره.
نه، نیستم.
- نیستی؟ - نه، معذب نیستم.
فقط ناراحت بودم...
که نتونستیم با هم قرار بذاریم.
فکر کردم حیف شد.
- و... - آره.
شنیدم اصلاً خبر نداشتی.
- خبر نداشتم؟ - خبر نداشتی...
که من با کارام داشتم علاقه‌مو نشون می‌دادم.
می‌دونستم، ولی نه کامل.
اینطوری بود، من داشتم می‌خوردمش،
ولی بقیه هم داشتن می‌خوردن.
- چون فقط برای تو نبود. - آره.
ولی اگه خوب فکر کنی،
همه کارایی که کردم برای تو بوده.
- جدی؟ - آره.
(یونگ‌گیونگ خودش رو به بی‌خبری می‌زنه.)
من آدمیم که...
سخته با کلمات احساسمو بگم.
این روش من برای نشون دادنه.
خیلی شبیه هم‌ان.
اون خیلی مستقیم جلو نرفت.
هرکدوم به روش خودشون احساسشونو نشون میدن.
حس خوبی داشت.
(همین که حرفاشون تموم شد، سانگ‌وون وارد شد.)
(مکث)
حس می‌کنم نباید اینجا باشم.
- نه، می‌تونی باشی. - آره، می‌تونی.
همین حرفو می‌خواستم بشنوم.
همین بود.
- می‌خواستی جلوتو بگیریم؟ - نه، اینطوری نیست.
جالب بود.
چرا اونجا نشسته؟
اومدی از تماشای ما لذت ببری؟
امروز چطور بود؟
روز خوبی بود، تونستم تصمیممو بگیرم.
- دوباره؟ - قبلش خیلی دودل بودم.
این دیگه چشه؟
- باورنکردنیه. - دو تا خانم...
به خاطر اون دارن سختی می‌کشن.
(نگاه کردن)
(می‌خواد چیزی رو لو بده؟)
داره درو قفل می‌کنه.
(قفل کردن در)
ببینش.
(هیجان‌زده نیست؟)
(سانگ‌وون اتاق جی‌وون رو قفل کرد برای امنیت بیشتر.)
خیلی خنده‌داره.
شنیدی...
- نه، نشنیده... - چی شده؟
با دخترا حرف نزده.
هیچی نمی‌دونه.
(چی شده؟)
اول هیچ رأیی نگرفتم،
ولی یهو دوتا گرفتم، خیلی خوشحال شدم.
امروز یه نفر بود...
که تو ذهنم بود،
و یه نفر که قبلاً باهاش حرف زده بودم.
با هر دوتاشون قرار رفتم.
(یائه‌اون و جی‌وون بودن.)
خیلی گیج بودم،
ولی حالا می‌دونم بیشتر به کی کشش دارم.
- آره. - خب کیه؟
(درسته.)
تونستم مطمئن‌تر بشم...
درباره انتخابم.
هنوز نمی‌دونی دارم درباره کی حرف می‌زنم، نه؟
- نمی‌دونی، نه؟ - نمی‌دونم.
- هیچ‌وقت بهت نمی‌گم.
- هیجان‌زده‌ست. - حتی اگه بیشتر توضیح بدی،
بازم نمی‌فهمم.
می‌تونم بگم، چه اهمیتی داره؟
خب بگو.
- می‌خواد بهش بگه. - قول می‌دم رازتو نگه دارم.
(یئون وارد میشه و همه ساکت میشن.)
خیلی نزدیک بود.
می‌دونم، چه تایمی بود.
(خشکشون زده)
(آه کشیدن)
(حالا بگو بهم.)
انرژی‌هاشون شبیه همه، می‌دونی.
خیلی به هم شبیه‌ان.
- واسه همین سخته. - آره.
(گیج شدی.)
(یه اون دوباره از اتاق بیرون میره.)
حتی اگه حرفمون گیر کنه، معذب نمی‌شیم.
- یئون داره میاد. - ساکت.
(باز کردن در)
(مکث)
این پسته خیلی خوبه.
(مکث)
- باورنکردنیه. - این پسته خیلی خوبه.
سلام.
اینجا چی کار می‌کنین؟
- فقط داشتیم... - حرف می‌زدیم؟
تشویقش می‌کردیم.
- بیا تو. - داشتیم براش انرژی می‌دادیم.
مرسی.
(یئون سمت سانگ‌وون میره...)
صبر کن.
(کنارش می‌شینه.)
کار راحتی نیست.
(یئون کنار سانگ‌وون نشست.)
(معذب)
(ساکت شدن.)
این پسته خیلی خوبه.
خوبه؟
شیرینه.
(فضا معذب شد و فقط پسته خوردن.)
یه سؤال دارم ازت.
چرا نمی‌دونستی؟
- همه‌چیزو می‌گی؟ - آره، همه‌چیزو.
فکر می‌کردم با هم حرف نمی‌زنید.
ولی یه جایی فهمیدم...
- اشتباه می‌کردم. - همه‌چی عوض شده بود.
من شروع کردم.
اولین کسی بودم که جلوی بقیه درخواست کردم.
- خواستی حرف بزنی؟ - آره.
اولین کسی بودم که رفتم و گفتم بیایم حرف بزنیم.
من این رسمو شروع کردم.
قبل از من هیچ‌کس این کارو نکرده بود.
(قبل از اون هیچ‌کس این کارو نکرده بود.)
دیروز بون‌هی و مو‌جین بیرون داشتن حرف می‌زدن.
و برای من خیلی جالب بود.
- چون اولین بارم بود. - اولین بار بود.
هیون‌جون از جمع بزرگ خوشش نمیاد.
- درست می‌گی. - سخته با همه حرف بزنه.
آره.
جمع کوچیک سه چهار نفره بیشتر خوش می‌گذره.
سانگ‌وون، تو چی؟
- خوبه... - سانگ‌وون، تو چی؟
دوست داری تو جمع بزرگ باشی؟
جمع بزرگ خوبه،
جمع کوچیک هم خوبه. ولی من فقط...
- فقط... - وای خدا.
- «فقط...» - گیر کرده.
دوست نداری خصوصی حرف بزنی؟
نه، منظورم این نبود. فقط اینکه...
شاید سلیقه‌ت فرق داشته باشه.
آره، بستگی به شرایط و زمان داره.
درسته.
تو از اونایی هستی که حواسش به فضا هست.
من فقط...
(یه اون می‌خواد اون به سمتش بیاد،)
من...
(و سانگ‌وون مردد میشه.)
خیلی کلافه‌م.
ولی با فشار آوردن چیزی عوض نمیشه.
هیچ‌چیز تغییر نمی‌کنه.
کلافه‌م.
(تنها کاری که می‌تونه بکنه اینه که منتظر سانگ‌وون بمونه.)
خیلی کلافه‌م.
(با دلخوری یه اون بیرون میره.)
فکر کنم سانگ‌وون از موقعیت جدی خوشش نمیاد.
بعضی مردا ذاتاً از این فضاها بدشون میاد.
یه عده تو موقعیت جدی خیلی معذب میشن...
و خجالت می‌کشن.
دارن از هم دور میشن.
ادامه بده از همون‌جا که قطع شد.
راستش یه لحظه دستپاچه شدم.
آره.
(کنجکاو)
منو یه اون و جی‌وون انتخاب کردن.
یئون...
خیلی رک و واضح حرف زد.
پس منم باید همین‌قدر رک باشم.
همین الان هی گیر می‌داد که باهاش حرف بزنم.
می‌پرسید چرا نمی‌خوام خصوصی باهاش حرف بزنم.
چون من خیلی مستقیم سمتش نمی‌رم.
آره.
انگار میگه:
«بقیه دارن این کارو می‌کنن، چرا تو نمی‌کنی؟»
ولی من راحت نمی‌تونم این کارو کنم.
- فشار روشه. - یه مدت گذشته،
و فکر می‌کنم من و جی‌وون خیلی به هم می‌خوریم.
سخته احساسمو صادقانه به یئون بگم.
- آره. - محتاطم.
یه اون احساسشو بهم گفت،
واسه همین خنده‌داره که من پسش بزنم.
اصطلاح «پس زدن» خودش خنده‌داره.
واسه همین...
سخته صادق باشم.
(سانگ‌وون داره زور میزنه صادقانه حرف بزنه.)
(بین یه اون و جی‌وون، سانگ‌وون کلافه‌ست.)
(طبقه اول، همه مشغول خوردن شام سبک شبونه‌ان.)
- خوشمزه بود؟ - داریم مومو می‌خوریم.
این یکی رو تموم کردیم.
- جدی؟ - آره.
خوشمزه بود؟
خیلی خوشمزه بود.
پس هیون‌جون تصمیم گرفت طبقه اول بمونه.
چرا اینو درست کردی؟
- خیلی خوشمزه‌ست. - جی‌یونگ خیلی ساده‌ست.
یونگ‌گیونگ کجاست؟
بالاست، با سانگ‌وون حرف می‌زنه.
جدی؟
امروز خیلی ساکته.
فکر کنم امروز همه ترجیح دادن خصوصی حرف بزنن...
تا اینکه تو جمع بزرگ باشن.
- همین بود؟ - امروز روز تقلبه؟
(خیلی خوشمزه‌ست.)
باله‌کار داره پرخوری می‌کنه!
- چی شده؟ - از استرسه.
- آره از استرسه. - استرس داره.
(استرس باعث میشه یه اون...)
(و جی‌یونگ پرخوری کنن.)
(بعد از تخلیه استرس، جی‌یونگ میره.)
(یه اون و جی‌وون...)
(می‌مونن.)
یه اون و جی‌وونن؟
بازم خودشونن.
وای خدا.
(مردد)
- وای نه. - وای خدا.
چی شده؟
(یه اون و جی‌وون تنها موندن.)
یه اون و جی‌وونن؟
بازم خودشونن.
وای خدا.
(مردد)
- وای نه. - وای خدا.
چی شده؟
قرار امروز چطور بود؟
(دارن درباره قراراشون حرف می‌زنن.)
بازم دارن دربارش حرف می‌زنن؟
وای.
خوش گذشت.
قرار تو چطور بود؟
- منم خوش گذروندم. - سانگ‌وون چطور بود؟
نظرت درباره سانگ‌وون چیه؟
(نظرت درباره سانگ‌وون چیه؟)
فکر کنم سعی می‌کنه بحث رو هدایت کنه.
چی شده؟
(مردد)
- می‌خوام... - می‌خوای بیشتر بشناسیش؟
می‌خوام بیشتر بشناسمش.
جی‌یونگ برات مهم نیست، درسته؟
(سرتکان دادن)
پس سانگ‌وونه.
(سرتکان دادن)
(یه اون تأیید می‌کنه که جی‌وون به سانگ‌وون علاقه داره.)
- وای خدا. - نفس‌گیر شده.
دیگه شورشو درآوردن.
جی‌وون قبلاً پرسیده بود...
قرارشون چطور بوده و همه‌چی رو شنیده بود.
حالا که تنها شدن،
دوباره همون سؤال رو از یه اون پرسید.
وقتی بون‌هی بود و سه‌تایی حرف می‌زدن،
شنید که درباره چیزایی گفتن که خودش خبر نداشت.
«اگه قرارشون بهتر از قرار ما بوده باشه چی؟»
حتماً نگران اینه.
شاید هم می‌خواسته...
قراراشونو مقایسه کنه.
جی‌وون قبلاً می‌گفت به جی‌یونگ علاقه داره.
یه اون ممکنه گیج شده باشه.
یه اون همیشه می‌گفت به سانگ‌وون علاقه داره.
ولی جی‌وون هم بهش رأی داده.
واسه همین این همه تنش هست.
فکر کنم دخترا باید با هم حرف بزنن و حلش کنن.
- همه‌چی قاطی شده. - قاطی پاطی شده.
دخترا باید با هم حرف بزنن.
راستشو بخوای، اگه من بودم...
یکی از خانم‌های بزرگ‌تر،
اگه جای اون دوتا بودم...
«قبلاً به جی‌یونگ علاقه داشتم،»
«ولی الان به سانگ‌وون علاقه دارم.» اینو نمی‌گفتم.
چرا باید بگم؟
اینجا اومدی عشق پیدا کنی،
نه اینکه فقط دوست پیدا کنی.
هدف اصلی همینه.
البته اگه نگی هم اشکالی نداره.
ولی وقتی من این‌همه از خودم گفتم،
خوبه تو هم یه کم از خودت بگی...
- یه کم. - نه، مرسی.
این کار خودته.
(دلخور)
این کار خودته.
ما به هم نمی‌خوریم.
(خسته شده)
(بعد از شب پرتنش، صبح میاد.)
(سانگ‌هیون منتظر قهوه‌ست و آشپزخونه رو مرتب می‌کنه.)
(سو‌هیون درست به موقع میاد تو آشپزخونه.)
- صبح بخیر. - سلام.
(با لبخند)
چی کار می‌کنی؟
اومدم قهوه بخورم، پس قهوه درست کردم.
تو قهوه می‌خوری.
هر روز صبح می‌خوری؟
دیروز خیلی سخت گذشت،
گفتم امروز باید کلی قهوه بخورم.
صورتمم ورم کرده.
ورم کرده؟ چرا؟
- گریه کردی؟ - نه، نکردم.
(صبحشون با خنده شروع میشه.)
(اتاق بون‌هی و سو‌هیون)
خیلی کنجکاوم ببینم امروز چی کار می‌کنیم.
صبح رفتم چیزی گرم کنم.
سانگ‌هیون یه کاری می‌کرد،
و حالش خوب نبود.
بد به نظر می‌رسید؟
می‌گفت صورتش ورم کرده.
از من جوون‌تره، چرا این‌قدر ضعیفه؟
آره.
فقط سو‌هیون سرحال‌تره.
(سو‌هیون از سانگ‌هیون دلخور شده.)
(خمیازه)
دو تا قرار تو یه روز خسته‌کننده‌ست.
(سانگ‌هیون غیرعادی خسته‌ست.)
براش نوشیدنی ویتامین میاره.
- وای خدا. - نگرانشه.
این جذابیت یه زن بزرگ‌تره.
(سو‌هیون یه کیسه پر مکمل براش میاره.)
تو خیلی خوشگلی.
(سو‌هیون دنبال سانگ‌هیون می‌گرده.)
(با عجله دنبالش می‌گرده.)
(یواشکی نگاه می‌کنه.)
(سانگ‌هیون رو پیدا می‌کنه.)
کجا میره؟
(سانگ‌هیون رو می‌بینه و میره پایین.)
(فضا معذب میشه.)
می‌خواستم براش ویتامین ببرم.
ولی همه پسرها اونجا بودن، برگشتم.
ویتامین؟ چه ویتامینی؟
صبح دیدم سانگ‌هیون خیلی خسته بود.
رفتم بالا، همه اونجا بودن.
همه بودن، منم دیدمش و برگشتم پایین.
جلوی همه خجالت می‌کشم چیزی بهش بدم.
- آره. - معلومه.
- تازه اومدی پایین؟ - آره، همین الان.
- بهش ندادی؟ - بعداً می‌دم.
خوبه که به فکرشی.
باید وقتی تنهاست بهش بدی.
(تأیید می‌کنه.)
ممکنه یکی دیگه هم به من علاقه داشته باشه.
- لازم نیست نشون بدی. - آره.
- خیلی خوبه که اینقدر فعاله. - می‌دونم.
- آره. - فوق‌العاده‌ست، نه؟
هیچ‌کس دیگه این کارو نکرده.
- فقط اون این کارو می‌کنه. - آره، ولی زیاده‌روی نمی‌کنه.
- دقیقاً. - همین خیلی امتیازه.
خیلی سرزنده‌ست.
- دیروز... - هوم؟
با هیون‌جون خوب حرف زدی؟
آره، خوب بود.
یه کم دلم براش سوخت.
چرا؟
مثل یه کبوتر کوچیک بود...
- که دلش شکسته باشه. - کبوتر؟
- نمی‌دونم چطور بگم.
- این شکلی بود. - خیلی ضعیف به نظر می‌رسید.
ازش خواستم حرف بزنه.
و اون خیلی دلگیر بود؟
کاملاً معلوم بود...
که دلش شکسته.
باهاش خوب حرف زدی؟
بعد از اینکه حرفاشو شنیدم، می‌خواستم جواب بدم.
ولی سانگ‌وون اومد.
با هم خوش گذشت،
ولی هیون‌جون شاید هنوز...
مردد باشه.
نتونستم حرفای خودمو بهش بگم.
با سانگ‌وون چطور بود؟ بعد از اینکه باهاش حرف زدی؟
خب...
راستشو بخوای...
خیلی باحال‌ه برام.
واقعا باحال و جذابه، خیلی به هم می‌خوریم.
- راستشو بخوای اینجا... - اون از بودن با سانگ‌وون خوشش میاد.
اینجا تنها کسیه که بهش علاقه دارم.
- داره سمت اون میره. - تنها کسیه...
که بهش علاقه دارم.
خیلی رک و واضح میگه.
من واقعا احساسمو نسبت به سانگ‌وون...
خیلی مستقیم نشون دادم.
اگه بخوام صادق باشم،
هر کاری از دستم برمیومد کردم،
ولی اون در مقایسه با من...
اصلا تکون نمی‌خوره.
هیچ حرکتی نمی‌کنه.
من خیلی چیزا نگفتم،
ولی اون خیلی محتاط‌تر از چیزی بود که فکر می‌کردم،
و همه‌چی رو تو خودش نگه می‌داره.
ولی از دید من، چیزی که تو دلم هست...
اینه که کلافه و ناامیدم...
چون هیچ حرکتی نمی‌کنه.
آره، میشه این حسو داشت.
من کسی رو دوست دارم که زرنگ و رک باشه.
- و پیش‌قدم. - معلومه، خیلی مهمه.
فکر کنم...
دیروز یه کم زیادی مستقیم رفتم جلو.
- مثلا گفتم «چرا حرف نمی‌زنی؟» - می‌دونم...
من خیلی رک حرف می‌زنم.
آره، همینو گفتی.
شاید اگه یه جوری نزدیک بشی...
که راحت‌تر باشه براش...
بهتر باشه، کم‌کم جا باز کنی.
این فکرو کردم.
چطور باید این کارو کنم؟
اگه واقعا می‌خوای باهاش حرف بزنی،
به جای اینکه بگی «چرا باهام حرف نمی‌زنی؟»
می‌تونی بگی «می‌خوای بعداً یه کم حرف بزنیم؟»
«یا اگه نمی‌خوای، اشکالی نداره. می‌خوای یه کم حرف بزنیم؟»
یه چیزی تو این مایه‌ها، نرم‌تر.
- وای، چه خوبه یونگ‌گیونگ. - آره.
- اینجور نصیحت خیلی خوبه. - دقیقا.
کاملا.
فقط یه کم نرم‌تر بیان کنی.
- «بخوایم؟» - لحن من؟
آره. مثلا «می‌خوای کاری کنیم؟» «بخوایم؟»
فکر کردم خوبه اینجوری باشه.
پس فقط یه کم نرم‌ترش کن.
راستشو بخوای، من خیلی احساسمو نشون دادم.
- واقعا همه کار کردم. - آره، درست میگی.
و درست همین موقع، جی‌وون پیداش شد.
از دید من،
راستشو بخوای، حس خوبی نداشتم.
طبیعیه اذیت بشه.
- آره. - معلومه.
دیروز با جی‌وون قرار داشت.
واسه همین حالم بد شد.
- بعدش... - تق‌تق.
(خشکش زد)
وای چرا اینقدر پیام اسپم میاد؟
وای، خیلی جا خوردم.
این دیگه چیه؟
وای، همین الان خیلی جا خوردم.
منم همینطور.
(جی‌وون یهویی پیداش شد.)
(خشکش زد)
(جی‌وون رفت سمت اتاق یونگ‌گیونگ و یئون.)
- اسپم؟ - آره.
- شاید... - من کلی تماس اسپم می‌گیرم.
شماره‌ت قبلاً دست یکی دیگه بوده.
- یه همچین چیزی. - جدی؟
فیلتر اسپم نداره؟
(با ورود جی‌وون حرف قطع شد.)
- اسپم... - وای نه، خیلی معذب شد.
(با ورود جی‌وون حرف قطع شد.)
موهام الان خیلی بهم ریخته‌ست.
(زبان‌زدن)
(آه کشیدن)
وای نه، فقط آه کشید.
باشه، بریم سراغش.
آره، جی‌وون پیداش شد.
ولی اینجا،
وقتی یکی می‌خواد بیشتر بشناسه...
نمیشه بپرسی «چرا یهو می‌خوای...»
- «بشناسیش؟» - آره.
- درسته. - دقیقا.
همه‌چی خوب بود تا وقتی جی‌وون پیداش شد.
در هر حال، هردومون یه نفر رو دوست داریم.
می‌تونم نگرانی‌هاشو درک کنم، ولی در عین حال،
یه رقیب دوستانه‌ست.
آره، همین دیگه.
(احساسات جی‌وون وسط رقابت روشن شد.)
آره.
(یئون و جی‌وون رسماً وارد رقابت شدن.)
- وای خدا. - حالا چی کار کنیم؟
آخرش خیلی سنگین شد، منم جا خوردم.
تق‌تق.
وای، خیلی جدی شد.
آره، یعنی یهو...
یه مثلث عشقی نزدیک به انفجار شکل گرفت.
(یه مثلث عشقی سنگین و خطرناک)
«همه‌چی با سانگ‌وون خوب پیش می‌رفت.»
لحنش وقتی اینو گفت...
- منظورت یه اونه؟ - آره.
- منظورش همین بود. - چون رقیبی نداشت.
درسته، رقیبی نداشت،
ولی راستشو بخوای، سانگ‌وون خیلی بهش دل نبسته بود.
یه اون بعضی وقتا خیلی ساده‌دل میشه.
فکر کنم اون واسابی...
باعث شد فکر کنه «هنوز به من توجه داره.»
- جدی؟ واسابی... - اینکه...
- آره. - واسابی آورد اینقدر مهم بود؟
- آره، واسابی. - نه بابا، فقط به خاطر اون؟
خب، اون لحظه خیلی خوشحال شد.
(واقعا همین بود؟)
سانگ‌وون... ما طرفدارش بودیم.
- آره. - معلومه.
ولی تو «نونا یه زنه برای من»، فکر نمی‌کردم...
اینقدر نقش اصلی بشه.
اصلا فکر نمی‌کردم اینقدر تو مرکز توجه باشه.
- الان شده شخصیت اصلی. - و زن‌ها...
- به خاطر کارگردان پارک، - آره.
فکر نمی‌کردم...
- دقیقا. - زن‌ها اینقدر سختی بکشن.
- ببخشید. - خیلی خنده‌داره.
ببخشید کارگردان، نمی‌دونستم.
اوه، یه چیزی اومد.
- معلومه... - ما هم یه پیام گرفتیم.
(صبح پرتنش با یه پیام شروع شد.)
- «امروز شما...» - «بالای صفر یا زیر صفر؟»
این دیگه چیه؟
- «بالای صفر یا زیر صفر؟» - «بالای صفر یا زیر صفر؟»
(امروز قراره دیت بالای صفر یا زیر صفر داشته باشید. برید اتاق مخفی.)
اوه، قراره دیت بالای صفر یا زیر صفر داشته باشیم.
- بالای صفر یا زیر صفر؟ - هیچ‌کس نمی‌دونه.
(تو اتاق مخفی، یه جعبه مرموز ظاهر شده.)
(فقط یه برگه انتخاب کن.)
(بالای صفر: ورزش‌های آبی، زیر صفر: پیست یخ)
(یه دیت گروهی تصادفی با قرعه‌کشی)
من دوست داشتم با بون‌هی برم.
منم می‌خواستم با سانگ‌هیون باشم.
اینکه با کی بری خیلی مهمه.
فکر کنم کل مدت استرس داشتم.
واضحه که می‌خواستم با سانگ‌وون باشم.
محلش برام مهم نبود.
فقط می‌خواستم هم‌جا با سانگ‌وون باشم.
اوه، برگه‌ها نوشته بالای صفر یا زیر صفر.
- پس کاملا شانسیه. - دقیقا.
باید به دو گروه تقسیم بشن.
آره، همینطوره.
(کی با کی میره توی دیت گروهی ۵ به ۵؟)
اولین بارشونه که میرن دیت گروهی.
خیلی باحال میشه.
مطمئنم روابط ناجور و معذب هم پیش میاد.
اگه با هم بیفتن، کنجکاوم ببینم چی میشه.
زن‌های بزرگ‌تر و مردای جوون واقعاً...
یه وضعیتی درست کردن.
پس هر جور تقسیم بشن،
یکی از تیم‌ها قطعاً یه آشوب میشه.
واسه همین منتظرشم.
یکی از تیم‌ها خیلی دیدنی میشه.
(خیلی منتظرش هستن)
باید اینو بردارم.
جوراب ضخیم.
ضخیم‌تر از اینا؟
- چون اسکیت خیلی سفته. - اسکیت؟
پس افتادن توی زیر صفر.
(سو‌هیون و بون‌هی هر دو زیر صفر رو انتخاب کردن.)
کسی میره ورزش‌های آبی؟
ورزش‌های آبی.
- کسی میره ورزش‌های آبی؟ - میگه: «این طرف.»
- هیچ‌کس؟ ورزش‌های آبی؟ - کی میره ورزش‌های آبی؟
من میرم پیست یخ.
تو هم یخ؟ یا آب؟
(سرتکان دادن)
پس دو نفر یخ، سه نفر آب.
کسی ضدآفتاب داره؟ من نیاوردم.
ضدآفتاب؟ من کرم روشن‌کننده دارم.
- چی شد؟ - یه تیم شدن!
- جدی؟ - یه اون و جی‌وون! یه تیم شدن!
- وای نه! - قیافه‌ی جی‌وونو ببین!
وای نه!
- پیست یخ. - تو هم یخ؟ یا آب؟
مو به تنم سیخ شد.
پس دو نفر یخ، سه نفر آب.
این وضعیت واقعیه.
کسی ضدآفتاب داره؟ من نیاوردم.
باید ببینیم مردا کیا هستن.
خوشحالم. اوه، رسیدی.
- سلام. - وایسا.
لباساتون خیلی فرق داره.
کی میره ورزش‌های آبی؟
- ورزش‌های آبی؟ - من.
شما دوتا میرید ورزش‌های آبی؟
ورزش‌های آبی؟
(یونگ‌گیونگ و هیون‌جون برای دیت بالای صفر جفت شدن.)
- اوه، اینجوری شد؟ - ورزش‌های آبی؟
- خوش‌شانس‌ها با هم افتادن. - ورزش‌های آبی؟
ورزش‌های آبی؟ شما دوتا میرید ورزش‌های آبی؟
- خوش بگذره. - اون نمیاد؟
- جدی؟ - نه بابا.
- واقعاً؟ - شانسی دراومد.
- حیف شد. - شما دوتایین؟
سانگ‌وون.
- نه. - سه نفرین؟
راستشو بخوای، از همون اول تا الان،
از وقتی با سانگ‌وون رفتیم دیت و ماکگولی درست کردیم،
همیشه دلم می‌خواست...
بازم با سانگ‌وون قرار بذارم.
ولی تایمش خیلی بد شد.
- وای، یه اون خیلی... - تا حالا...
- دلم براش سوخت. - کسی بارج (قایق بزرگ) رفته؟
کی دیگه میره بارج (قایق بزرگ)؟
از مردا، من و هیون‌جون.
- شما دوتا؟ - آره.
دوباره دیت؟
چطور ممکنه فقط اون دوتا زن یه تیم بشن؟
دیروز اون دوتا مرد تنها بودن خونه.
بعد فهمیدم بقیه توی تیم زیر صفرن.
«ای وای، منم می‌خواستم زیر صفر باشم.»
- همینو هی فکر می‌کردم. - وای.
ولی خب، انتخابی نداشتم.
آخرین نفر بودم که رفتم تو،
هرچی مونده بود برداشتم.
- انتخاب من نبود. - برمی‌گردیم.
- خبر می‌دیم. - خوش بگذره.
واقعاً می‌خواستم زیر صفر باشم.
- ولی افتادم بالای صفر. - سرما می‌خورم.
- ناامید شدم. - نمی‌دونم.
ولی خب خیلی صادقانه حرفشو زد.
ای وای، خیلی باحال میشه.
- موفق باشی. - اولین بارمه بارج (قایق بزرگ) میرم.
ولی امروز یه جورایی...
بریم بچه‌ها.
- خوش بگذره، خدافظ! - بعداً می‌بینمتون.
خوش بگذره، خدافظ.
- ما خوش می‌گذرونیم. - خدافظ.
خیلی باحال میشه.
- مو جین، بون‌هی، - بون‌هی.
سانگ‌هیون، سانگ‌وون و سو‌هیون؟
سو‌هیون، درسته.
(دیت‌های گروهی چه تغییری میارن؟)
(بالاخره دیت‌های بالای صفر و زیر صفر شروع میشه.)
(سکوت معذب یه اون و جی‌وون...)
(توی دیتی که سانگ‌وون نبود)
(بریم!)
(امروز خیلی خوشحالم.)
(واقعاً؟)
(کسایی که تو دیت خوشحال بودن...)
(و اون دوتا که تو دیت معذب بودن)
(اون‌طرف، تیم زیر صفر چه خبره؟)
(بعد از کلی دیت دو نفره، دیت گروهی خیلی باحال شده.)
(سو‌هیون یه زمین‌خوردن حسابی داشت.)
(خوبی؟)
(یه کم از سانگ‌هیون دلخور شدم.)
(از این به بعد دستتو می‌گیرم.)
(کاش از اینجا به بعد زمان آروم‌تر بگذره.)
(یه هیجان تازه توی دیت گروهی شانسی شکوفه زد.)
(خب،)
(یه چیزی بود که می‌خواستم قبلاً بگم.)
(می‌خواستم...)
(بیشتر با مو جین حرف بزنم.)
می‌تونستم راحت باهاش حرف بزنم.
(احساسات مو جین مهمه،)
(ولی احساسات تو هم مهمه.)
(فکر نمی‌کنم درست باشه باهاش حرف نزنم...)
(فقط چون می‌خوام خیلی محتاط باشم.)
(در هر حال، شاید اذیت بشی،)
(ولی خودت گفتی برات مهم نیست.)
(چطور مهم نباشه؟)
(معلومه که مهمه.)
(و بالاخره لحظه‌ای رسید...)
(که باید سن همدیگه رو رو‌به‌رو بشن.)
(من به دنیا اومدم...)
(در سال...)
(۱۹xx)
(زن‌های بزرگ‌تر با واقعیتی روبه‌رو شدن که فراموش کرده بودن.)
(من...)
(بعد از شنیدن سنشون،)
(فکر کنم نتونستم قیافه‌مو کنترل کنم.)
خیلی چیزا تو ذهنشه.
(دیوار سن وارد خونه‌ی یه اون شد.)
(ببینیم بعد از لو رفتن سن، چه تغییرایی توی خونه‌ی یه اون پیش میاد.)
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.