(خونهٔ یون، بعد از دیت خاطره)
(باید ساده و راحت حرف می‌زدیم.)
(مو جین چند بار منو به شوخی «نونا» صدا زد،)
(و همین باعث شد یه کم به خودم بیام.)
(نونا، دستات هم خوشگلن.)
(اگه مو جین ۱۱ یا ۱۲ سال ازم کوچیک‌تر باشه،)
(با خودم می‌گم آیا می‌تونم کنار بیام یا نه.)
(بون هی بیشتر به اختلاف سن فکر می‌کنه.)
(نفس عمیق)
(خیلی چیزا تو ذهنمه.)
(فکر می‌کنم دیت امروز برای من عالی بود.)
(یون و جی‌وون رو می‌شد راحت مقایسه کرد.)
(با یون راحت‌تر ساده حرف زدم.)
(ولی کسی که بیشتر باهاش جور شدم...)
(جی‌وون بود، کاملاً.)
(کنارش انرژی بیشتری داشتم.)
(شب سانگ وون پر از فکرای جورواجوره.)
(در همین حین، یون و جی‌وون توی سالن نشستن.)
(دیتت با سانگ وون چطور بود؟)
(خوب بود، خوش گذشت.)
(دیت تو چطور بود؟)
(می‌خوام...)
(می‌خوای بیشتر بشناسیش؟)
(آره، می‌خوام بهتر بشناسمش.)
(دیگه احساسشو نسبت به سانگ وون پنهون نمی‌کنه.)
(اینجا فقط سانگ وونه که برام مهمه.)
(و توی همین شرایط، جی‌وون ظاهر شد.)
(از دید من، راستشو بخوای...)
(خیلی حس خوبی ندارم.)
(در زدن)
(همون لحظه، جی‌وون وارد می‌شه.)
(با ورودش، حرفا یهو قطع می‌شه.)
(زبان‌زدن)
(نفس عمیق)
(یه فضای سرد بین زن‌های بزرگتر می‌مونه.)
(روز بعد، به‌طور تصادفی،)
(دیت‌های گروهی «بالای صفر» و «زیر صفر» مشخص می‌شن.)
(تو هم یخی هستی؟ یا آبی؟)
(سرتکون دادن)
(یون و جی‌وون توی تیم بالای صفر قرار گرفتن.)
(تو هم تیم بالای صفری؟)
(سرتکون دادن)
(سانگ وون توی تیم یون و جی‌وون نیست.)
(دلخور شدن)
(دیت تیم بالای صفر بدون سانگ وون چطور پیش می‌ره؟)
- خوش بگذره. خدافظ. - ما رفتیم.
- تیم زیر صفره؟ - آره.
- بریم، عجله نکن. - راه افتادیم.
(تیم زیر صفر به سمت ماشین می‌ره.)
اون ماشینِ؟
بچه‌ها، سوار شین.
(سانگ هیون پشت فرمونه و می‌بره‌مون.)
(سو هیون کنار سانگ هیون نشست.)
- عقب جا داره؟ - آره، خوبه.
(مو جین و بون هی عقب نشستن.)
- زیادی نزدیک نیستیم؟ - خیلی نزدیکین.
سانگ وون...
(و کارگردان پارک هم هست.)
- دلم برای سانگ وون می‌سوزه. - آره...
سانگ وون گیر افتاده.
- ببین چه قیافه گرفته. - چه بامزه‌ست.
قیافه‌ش قهر کرده.
- یه حالت «حالا چی؟» داره. - خیلی بامزه‌ست.
بهتره سانگ وون تو فصل دوم هم باشه.
(خنده)
یه بار دیگه امتحان کنه بهتره.
کمربند ایمنی هست؟
- اون طرفه. - ببندش.
(مو جین اول کمربند بون هی رو بست.)
دارم مستقیم تو چشم‌های بون هی نگاه می‌کنم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
(خنده)
سانگ هیون هم گیر افتاده.
- اوضاع اینجا عجیب شده. - آره.
- با بون هی و سو هیونه. - فقط تو یه روز...
سخت شده براش.
هرچند عمدی نبود،
ولی کسایی که باهاش بودن...
ناخودآگاه فشار آوردن بهش.
راستشو بخوای.
خودم هم بی‌اختیار مضطرب شدم.
- معلومه. - کاملاً.
(کنارش سو هیونه، علاقهٔ الانش.)
علاقهٔ قبلی و علاقهٔ الان.
(بون هی، علاقهٔ قبلیش، عقب نشسته.)
و آخرش هم کارگردان پارک.
کارگردان پارک هم هست.
(سو هیون، سانگ هیون، بون هی و مو جین...)
(رابطه‌شون خیلی پیچیده شده.)
(و سانگ وون شده نفر سوم.)
(خودآگاه شده.)
اگه خوابت گرفت بگو.
- سریع جاشو می‌گیرم. - باشه.
- دیشب خیلی خوب خوابیدم. - آها.
اینکه مشروب نخوردم خیلی کمک کرد.
- همه بلدین اسکیت کنین؟ - یه کم.
قبلاً فقط.
- جدی؟ - خیلی وقته اسکیت نکردم.
- تو بلدی؟ - ماشین من نیست.
- فکر نکنم بد باشم. - ولی عادت دارم.
می‌گیرمت.
(یهو)
واقعاً این شخصیتت چیه آخه؟
(خنده)
چرا که نه؟ منم می‌تونم بگیرمت.
آره، معلومه.
- انگار روح سانگ وون دراومده. - اینجا خیلی گرمه.
فکر کنم همه یه کم اسکیت بلدن.
تو بدی توش؟
نه خوبم، نه خیلی بد.
- قبلاً اسکیت این‌لاین (رولربلید) داشتم. - منم همینطور.
- همون اسکیت خطی. - آره.
من با اسکیت‌های چهارچرخ رفتم.
صبر کن، چهارچرخ؟!
- نه، همون خطی. - پیست اسکیت‌ها بودن.
نه، منظورش همون چهارتا چرخه‌ست.
فکر کنم منظورش اسکیت چهارتا چرخه‌ست.
- اسکیت چهارتا چرخ. - آره، بودن.
سن‌تو می‌شه حس کرد.
(بی‌وقفه ادامه می‌ده.)
- سانگ وون دیگه گرم شده. - این چه حالشه؟
هیچوقت اسکیت نکردی؟
- پیست اسکیت... - پیست اسکیت...
- مطمئن نیستم. - تو نسل ما نبود.
پیست اسکیت‌ها بالای فروشگاه‌ها بودن.
- آره، روی پشت‌بوم. - دقیقاً.
شبیه شهربازی‌های سرپوشیدهٔ بچه‌ها بود؟
نه بابا.
برای بزرگترا بود.
زن‌های بزرگتر یادشونه.
یادمه اسکیت این‌لاین (رولربلید) چند سال بعدش اومد.
- چی؟ - اسکیت این‌لاین بعدش اومد...
چند سال بعد.
یعنی اسکیت این‌لاین؟
- همون خطی؟ - اسکیت این‌لاین؟
آره، همون خطی. فقط چند سال بعد اومد.
می‌شد خرید، ولی بعدش تازه اومد.
- جدی؟ - آره.
پیست اسکیت رو می‌شناسین دیگه؟
من نشنیدم.
- تو فیلم‌ها ندیدی؟ - جدی می‌گی؟
- نه، به خدا. - نه بابا.
پیست اسکیت تو خیلی موزیک‌ویدیو و فیلم‌ها بوده.
- اسکیت... - دقیقاً.
(فکر کردن)
- فیلمی با فضای دههٔ ۸۰. - آره.
- دور دایره می‌چرخیدی. - هی دور می‌زدیم.
شبیه پیست اسکیت روی یخ بود.
(نسل Z گیج شده.)
- جایی بود که... - من اسکیت کردم.
می‌شد اسکیت بازی کرد؟
فقط اسکیت بازی بود.
- ادامه بدیم ضبط رو. - چه فیلمایی یادتونه؟
(بیخیال توضیح دادن شدن)
یهو بحث رسید به Se7en (خوانندهٔ کی‌پاپ کره‌ای).
- Se7en کیه؟ - فکر کنم...
Se7en کیه؟
- Se7en. - با اسکیت اجرا داشت...
توی آهنگ «برگرد پیشم» (Come Back to Me).
صبر کن.
- صبر کن. - یعنی خواننده Se7en؟
- آره، می‌شناسمش. - منم می‌شناسم.
- معلومه. - اولش نمی‌دونستم.
سه‌تایی خیلی طول کشید تا بفهمن.
- خیلی طولانی. - درسته؟
نسل ما همه آهنگ «برگرد پیشم» رو می‌شناسن.
با اون کفشای چرخ‌دار میومد...
- و می‌رقصید. - «برگرد پیشم...»
کفشای چرخ‌دار، نه؟
- آره. - ما هم باهاشون می‌رفتیم.
(نفس کشیدن)
(فکر کردن)
این خاطره‌های قدیمی نیست؟
(خنده)
آره، خاطره‌های قدیمیه.
یهو حس کردم باید رسمی حرف بزنم.
فکر کنم تازه اختلاف سن رو حس کردن.
کنجکاوم.
هرکسی یه نظر و معیار داره دربارهٔ...
رابطهٔ راه دور.
من فکر می‌کنم رابطهٔ راه دوره وقتی نتونی...
هر وقت خواستی طرفتو ببینی و این اذیتت کنه.
مثلاً بعد کار نتونی ببینیش.
اون می‌شه رابطهٔ راه دور.
این یکی از چیزاییه که ممکنه...
رابطه رو برام سخت کنه.
شما چی فکر می‌کنین؟
(فکر کردن)
موضوع مهمیه.
(بون هی و مو جین به مشکل واقعی فکر می‌کنن.)
رابطهٔ راه دور.
(کنجکاوی)
من هیچوقت رابطهٔ راه دور نداشتم.
ولی چیزی که باعث دعوام با قبلیا شد این بود که...
خیلی زیاد همدیگه رو می‌دیدیم،
مثلاً هفته‌ای چهار پنج بار.
خیلی سخت بود.
من کسی‌ام که نیاز دارم...
یه وقت شخصی برای خودم داشته باشم.
ترجیح می‌دم هفته‌ای یکی دو بار ببینیم همدیگه رو.
(مو جین فکر می‌کنه اینم خوبیای خودش رو داره.)
خوبه آدم وقتی دلش تنگ می‌شه بتونه طرفشو ببینه.
اگه هر روز دلت براش تنگ بشه چی؟
می‌تونیم تماس تصویری بگیریم.
حتی راه دور باشه هم می‌شه.
- درسته. - وقتی راه دوره.
حق با توئه.
سوال سختیه. من تجربه‌شو نداشتم.
اصلاً آسون نیست.
- وقتی دلت تنگ می‌شه و نمی‌بینیش... - منم زیاد تجربه ندارم.
- دلت تنگ می‌شه... - همین باعث می‌شه بیشتر دلت تنگ بشه.
- دقیقاً. - مثل قدیما که قرار می‌ذاشتن.
حتی مسیر اتوبوس یا قطار می‌تونست هیجان‌انگیز باشه.
- ولی سخت بود. - آره.
رابطهٔ راه دور...
تو چی فکر می‌کنی؟ تجربه داشتی؟
وقتی مدلینگ می‌کردم...
- تو آمریکا بودم، - آها؟
یه رابطهٔ راه دور داشتم...
حدود چهار سال با پسری که کره بود.
(چهار سال؟)
- وای... - خیلی زیاده.
شنیدی مو جین چی گفت.
منم دوست ندارم هر روز قرار بذارم.
تو چی فکر می‌کنی؟
- دربارهٔ هر روز دیدن. - خب...
ماه دوبار کافیه.
ماه دوبار؟!
(باور نمی‌کنه)
این دیگه اسمش رابطه هست؟
- من... - من دوست دارم هر روز ببینم.
من عاشق دیدن هر روزم.
در هر صورت،
اون هیجان اولیه یه روزی کم می‌شه.
باید مدام همدیگه رو شناخت و تصمیم گرفت...
- ادامه بدیم یا تموم کنیم. - همونطور که گفتم...
فرض کن سوبین...
- تو رابطهٔ راه دوره. - خب.
تا چه فاصله‌ای برات اوکیه؟
اگه از سئول تا دگو یا بوسان نباشه...
تو خود سئول اوکیه؟
- سئول خوبه. - اطراف سئول چی؟
- آره. - اطراف سئول هم خوبه؟
- فکر کنم آره. - این روزا،
ترافیک خیلی وحشتناکه.
راه برگشت بعد رسوندنش خیلی تنهایی می‌شه.
- درسته. - خیلی تنهایی می‌شه.
سخت می‌شه.
اگه خیلی دور بود، بذار پیشت بمونه.
سوبین، با یکی مثل اون قرار بذار.
- کسی که بذاره پیشش بمونی. - وقتی خیلی دوره.
- سلام. - سلام.
- اینجا پیست اسکیتِ؟ - آره.
کجایین؟
(دیت تیم زیر صفر: پیست یخ)
اینجا اسکیت روی یخه.
- واسه همینه اسمش تیم زیر صفره. - دقیقاً.
- اینجا خیلی سرده. - یخ زده‌ست.
- خیلی سرده. - آره، سرده.
- واقعاً یخ کرده. - چرا اینقدر سرده؟
وای خدا.
- سرده. - خیلی سرده.
- سایز پات؟ - سایز پای من...
- سو هیون، سایزت چنده؟ - بین ۲۴۵ تا ۲۵۰ میلی‌متر.
(بون هی سختش بود اسکیتو بپوشه.)
(زدن)
(خیره شدن)
- می‌تونی؟ - نه، نمی‌تونم.
- تنگه؟ - آره.
باشه.
اگه حواست نباشه،
- مچ پات درد می‌گیره. - الانم درد می‌گیره.
- خوبه؟ - آره.
(نگاه کردن)
این درسته؟ باید کوچیک بپوشیم؟
فکر نکنم.
خیلی سفته.
- خیلی تنگه. - مال منم همینطوره.
(هرکسی با اسکیت خودش درگیر شده، بامزه و صمیمی)
(قراره چه دیتی بشه؟)
بریم اسکیت کنیم؟
بریم؟
(متعجب)
باشه.
- خیلی لیزه. - لیزه، نه؟
- وایسا. - خیلی لیزه.
(گرفتن دست هم)
این درست نیست.
بچسب به دیوار و آروم برو.
عجیبه.
(تلوتلو خوردن)
(اولین قدم‌ها رو یکی یکی برمی‌دارن.)
وای نه.
(اولین قدم‌ها رو یکی یکی برمی‌دارن.)
شوخی نیست.
فکر کنم اگه آروم برم می‌تونم.
می‌تونی؟
بون هی می‌ترسه.
- می‌ترسه. - آره.
خوبی؟
آره، می‌تونم اسکیت کنم.
ولی خیلی لیزتر از چیزی بود که فکر می‌کردم.
- وای... - خیلی سخته.
اصلاً آسون نیست.
(وسط پیست چندتا سورتمه گذاشتن.)
اوه، اینا واسه کساییه که می‌ترسن.
- بشین روش. - باشه.
- محکم هل می‌دم. - باشه.
بزن بریم.
وای، چه تند رفتی!
(یه تصادف بزرگ!)
- یا نه. - نه!
- خیلی ترسیدم. - سانگ وون!
دیوانه شدی؟
- ببخشید. - خوبم.
- حالت خوبه؟ - آسیب دیدی؟
(بلند شدن)
(مو جین سریع سمتش دوید.)
- بون هی، خوبی؟ - آره، خوبم.
دوید سمتش.
فکر کردم وایمیسته،
- ولی ادامه داد. - جدی؟
- خوبم. - سر خورد. مطمئنی خوبی؟
- آره، خوبم. - مطمئنی؟
صاف نپیچید.
- فکر کردم باهام می‌پیچه. - عمدی بود؟
نه، فکر کردم وایمیسته.
- شوخی کردم. - ولی واینساد.
چجوری افتادی؟
چشمامو باز کردم دیدم رو زمینم.
(بامزه به نظر میاد)
احساس می‌کنم دوباره می‌افتم.
دستتو می‌گیرم.
- وای. - دیگه ول نمی‌کنن همدیگه رو.
یه نفر دیگه باعث شد زمین بخوره، واسه همین...
می‌خواد کنارش بمونه.
خیلی سخت‌تر از چیزی بود که فکر می‌کردم...
- چون خیلی وقته نکردم. - منم همینطور.
ولی بهتر از چیزی که فکر می‌کردم دارم می‌رم.
- آره، خوب میری. - آره.
آسیب ندیدی؟
یه کم سرم درد می‌کنه، ولی خوبم.
سرت درد می‌کنه؟
ضربه محکم نبود.
(این دوتا انگار دیت خصوصی دارن...)
(نگاه کردن)
مو جین خیلی مهربونه.
- واقعاً هست. - سانگ هیون چی کار می‌کنه؟
(دورتر تنها بازی می‌کنه.)
تنها خودش سرگرم شده.
بابا این دیتِ دیگه!
خیلی باحاله.
- اون اینجا چی کار می‌کنه؟ - چرا...
وای خدا. چرا حواسش به اون نیست؟
(سانگ هیون بی‌خبره و فقط مشغول اسکیت کردنه.)
اینطوری که داریم وقت می‌گذرونیم، انگار آدمایی هستیم...
که هیچوقت با کسی دیت نداشتن.
ببخشید، من باعث شدم اینطور به نظر بیاد؟
نه، تقصیر تو نیست.
- خب. - منظورم پسرا بودن.
(آه کشیدن)
- نه! - چی شد؟
- خوبی؟ - حالت خوبه؟
آسیب ندیدی؟
محکم خوردی بهش.
- وای نه. - اوه خدا.
جاش کبود می‌شه.
جدی می‌گم.
(ولی سانگ هیون نزدیکش نمیاد.)
چرا سمتش نمی‌ره؟
آره واقعاً.
من هی سانگ هیونو انتخاب کردم،
و دلم می‌خواست...
نشون بده که می‌خواد باهام خوش بگذرونه.
می‌فهمم.
ولی نمی‌تونستم بفهمم تو فکرش چی می‌گذره.
طبیعیه.
(لیز خوردن)
(دور شدن با اسکیت)
(سو هیون نزدیک بود بیفته.)
چرا دستشو نمی‌گیره؟
می‌دونستم این می‌شه.
- مواظب باش. - نمی‌تونم ترمز کنم.
- نمی‌تونی؟ - نمی‌تونم ترمز کنم.
حداقل می‌تونست باهاش حرف بزنه.
(بی‌توجهی سانگ هیون، صورت سو هیون رو سرد کرد.)
- حتی تلاش نمی‌کنه. - دقیقاً.
(تو ذهنش چی می‌گذره؟)
چرا اینطوریه؟
چطور اینقدر بی‌تفاوته؟
چون بون هی هست.
آره، همینطوره.
فرض کن من افتادم.
سانگ هیونی که بهش علاقه دارم، حتی نمیاد سمتم،
ولی مو جین میاد کمکم می‌کنه...
و حالمو می‌پرسه.
اولین فکرم اینه: «به بون هی حسودیم می‌شه.»
(حسادت به بون هی)
خیلی بهش حسودیم می‌شه.
بعدش از سانگ هیون دلخور می‌شم.
کم‌کم مو جین با سانگ هیون فرق پیدا می‌کنه.
وقتی با هم مقایسه می‌شن.
هیچوقت زیادی نمی‌شه.
- درسته. - آره؟
حتی وقتی می‌پرسه...
غذا خوردی یا حالت خوبه...
«غذا خوردی؟»
این تقلید از مو جین بود؟
وقتی اداشو درمیارم یه چیزی جلو میاد.
چی مثلاً؟
نمی‌دونم، شاید فکم یا یه چیز دیگه.
(شبیه خودش شدم، نه؟)
- این دیگه چی بود؟ - «فکم یا یه چیز دیگه.»
مو جین یه جورایی اینطوریه.
«غذا خوردی؟»
- این دیگه چی بود؟ - خودش اینطوریه.
(تلو تلو خوردن)
«غذا خوردی؟»
- این دیگه چی بود؟ - خودش اینطوریه.
- کی این کارو کرد؟ - نمی‌دونم، ولی می‌کنه.
- چی می‌گی؟ - اینطوری.
(نشستن مثل مو جین)
این کارو می‌کنه.
خیلی عجیبه.
بریم مسابقه بذاریم.
بازنده قهوه می‌ده؟
یا سنگ کاغذ قیچی بازی کنیم...
برای انتخاب تیم مسابقه،
و تیم بازنده قهوه بده.
- این بهتره. - تیمی باشه؟
- آره. - خب باشه.
- سنگ، کاغذ، قیچی. - سنگ، کاغذ، قیچی.
(سو هیون برد.)
من انتخاب می‌کنم...
باید سانگ هیونو انتخاب کنه.
(انتخابش سانگ هیونه، نه؟)
من مو جینو انتخاب می‌کنم.
- چی؟ - چی؟
مو جین.
(وای نه)
- اسکیتش خوبه. - خودت دیدی، نه؟
چی شده؟
شاید چون سانگ هیون باهاش حرف نمی‌زنه...
احساس راحتی نمی‌کنه.
پس من سانگ هیونو انتخاب می‌کنم.
چی؟
باشه.
- اوکی. - باشه.
من داور می‌شم.
- مستقیم بریم؟ - آره، خط مستقیم.
- آماده‌ای؟ - من همیشه آماده‌م!
(خنده)
یه سوال، فقط یه دور می‌ریم، نه؟
- نه، مستقیم می‌ریم. - آره، مستقیم.
وقتی هر دوتا خط پایان رد کنین تمومه.
وقتی هر دوتامون رد کنیم تمومه.
(مردد و نگاه کردن به دور)
- مجبورم دستتو بگیرم. - آره، بگیر.
- دستتو می‌گیرم. - خب، خوبه.
- باید برعکس باشه. - اینطوری؟
مچمو بگیر.
- بگیرش. - تا حالا ندیده بودم...
به هم دست بزنن.
(خجالت)
(مو جین و سو هیون هم دست همو گرفتن.)
- می‌کشمت تا خط پایان. - چی؟
می‌کشمت تا خط پایان.
ولی تیم‌مون خوبه.
- نه؟ - آره.
دیدی اینو؟
(خنده)
همه آماده‌ن؟
شروع کنیم. آماده باشین.
آماده... حرکت!
(شرط قهوه شروع شد.)
آماده... حرکت!
(شرط قهوه شروع شد.)
با دو دست می‌رم.
(سو هیون و مو جین سریع رد شدن.)
پای چپ، پای راست.
- خیلی آسونه! - خب.
(برد راحت برای سو هیون و مو جین)
مرسی بابت قهوه بچه‌ها!
ای بابا.
ما هر دوتامون بد بودیم.
مواظب باش.
- بریم. - مرسی بابت قهوه.
قهوه با ماست. سخت نیست.
(جا خوردن)
تیم‌مون خوب بود.
آره. دیروز که حرف زدیم فهمیدم.
(دیت تیم زیر صفر تموم شد.)
- من برونم؟ - من می‌برم، مشکلی نیست.
(مو جین قراره تو برگشت رانندگی کنه.)
مطمئنی وسط نشستن اوکیه؟
آره، خوبم.
سخت‌ترین جاست.
چرا کنارش ننشست؟
چرا واقعا؟
(سو هیون زودتر نشست صندلی جلو.)
باحاله.
(تیم زیر صفر راهی خونه‌ی یون شدن.)
یه کم عجیب شده.
بیاین...
بهترین خاطره‌مونو بگیم...
از وقتی اینجا بودیم.
تا الان؟
آره، چیزی که بیشتر از همه تو ذهن مونده.
تو دو روز بیشتر از من اینجا بودی، بالاخره.
(فکر کردن)
(تأمل)
بهترین خاطره؟
جواب نمی‌دن؟
سوال سختی بود؟
شاید همه یه چیزی تو ذهنشونه،
ولی همیشه نمی‌گن.
مربوط به بون هی می‌شه؟
آها.
شاید درباره‌ی بون هی باشه.
ممکنه.
(نگاه به صورتش)
(صورت سو هیون از جوابش خشک شد.)
صورت سو هیون جدی شد.
(کلافه)
سو هیون نزدیکه بزنه زیر گریه.
(فضا سنگین شد)
(تو ذهن سانگ هیون چی می‌گذره؟)
(ماشین ساکت شد.)
خفه‌کننده‌ست.
ماشین خیلی خفه‌کننده شده.
آره.
جاهای خفن جنوب شرق آسیا رو می‌شناسین؟
زیاد سفر خارجی رفتی؟
بانکوک، پاتایا و بالی رفتم.
- حسودیم شد. - به چی؟
منم دوست دارم زیاد سفر خارجی برم.
واقعاً؟
سفر داخلی زیاد رفتم.
جدی؟ کجا بیشتر دوست داشتی؟
تونگ‌یونگ.
عمه‌ بزرگم اونجاست.
عمه‌ بزرگم تو تونگ‌یونگ زندگی می‌کنه.
یه رستوران داره.
- چه رستورانی؟ - سوپ استخون گوشت.
خیلی خوشمزه‌ست.
(جدی؟!)
سوپ استخون گوشت دست‌پخت عمه‌ بزرگت؟
(بعد از حرف زدن با مو جین حال سو هیون بهتر شد.)
(یواشکی نگاه کردن)
کسی...
می‌خواد یه سر به سوپر بزنه؟
- کسی هست؟ - من مشکلی ندارم.
منم همینطور.
(تیم زیر صفر جلوی سوپر نزدیک خونه‌ی یون وایستاد...)
(نزدیک خونه‌ی یون.)
(تازه بیدار شده.)
داریم می‌ریم سوپر.
- بخواب، می‌تونی همینجا بمونی. - باشه.
بریم.
(سانگ هیون کش و قوس میاد.)
سانگ هیون و بون هی تنها موندن.
(و بون هی چشم‌هاشو بسته نگه داشته.)
امروز مثل یه رویاست.
آره، همینطوره.
وای خدا.
من واقعاً...
(مردد)
واقعاً نمی‌دونم دارم چی کار می‌کنم.
(واقعاً نمی‌دونم دارم چی کار می‌کنم.)
- الان؟ - هرچی باشه.
کنار تو حس می‌کنم باید خیلی مراقب باشم.
امیدوارم اینطوری نباشه.
من نمی‌خوام،
و سعی می‌کنم اینطوری نباشه.
ولی دست خودم نیست.
کنار سو هیون هم همین حسو دارم.
فکر کنم دارم خودمو بیشتر می‌شناسم.
خوب یا بد.
(آه کشیدن)
الان کلی حسای مختلف داری، نه؟
انگار دارم دوران رشد خودمو فیلم می‌کنم،
و دیوونه‌م کرده.
(آه کشیدن)
خودتو بهتر از هرکسی می‌شناسی.
من خودمو اونقدر نمی‌شناسم.
خیلی کندم.
کند و محتاط.
خیلی کندم.
ولی اینجا باید سریع باشم.
اگه زیاد فکر کنم، سنگین می‌شه روم.
واسه همین سعی می‌کنم...
خودمو آروم نگه دارم، واسه خودم.
(سانگ هیون درگیر شده...)
(با سرعت و مسیر تصمیم‌هاش.)
همونطور که حدس می‌زدیم،
رفتار دستپاچه‌ی سانگ هیون...
به خاطر این بود که حواسش...
- به بون هی بود. - آره.
- و به سو هیون. - آره.
یکی دختریه که خودش دوستش داشت،
و اون یکی دختریه که بهش علاقه داره.
هرکدوم که باشه،
باید بیشتر حواسش به کسی باشه که سمتش اومده...
و یه کم دل باز باشه و نزدیکش بشه.
حتی اگه بون هی با مو جینه،
همونطور که مو جین گفت،
فقط داره به دلش گوش می‌ده.
- بهش گفت... - آره.
زیادی بهش فکر نکنه.
جرأت...
اینکه سمت هر دو طرف بره.
چیزی که سانگ هیون الان لازم داره همینه.
امیدوارم قبل از اینکه همه‌چیو از دست بده...
بهش برسه.
دقیقاً.
(یونگ کیونگ، یه‌اون، جی وون، جی یونگ و هیون جون...)
(رفتن دیت «بالای صفر».)
من آروم می‌برم.
(سکوت)
وای نه، خیلی خفه‌کننده‌ست.
(فضا سنگین شده)
- وای خدا. - خیلی عجیبه.
- اوه نه. - این دخترا بزرگ‌ترن و...
(شب قبل)
(دیتت با سانگ وون چطور بود؟؟)
(می‌خوام...)
(می‌خوای بیشتر بشناسیش؟)
(آره، می‌خوام بهتر بشناسمش.)
(برات مهم نیست...)
(جی یونگ، نه؟)
(سرتکون دادن)
(پس انتخابش سانگ وونه.)
(سرتکون دادن)
(یه‌اون و جی وون که هر دو به سانگ وون علاقه داشتن،)
(یه گفت‌وگوی سنگین داشتن.)
یونگ کیونگ باید چی کار کنه؟
اونم حس بدی گرفته.
یونگ کیونگ گفت قبلاً زیاد جت‌اسکی می‌رفته.
- جدی؟ - تو رودخونه‌ی هان؟
هرجا.
- بیشتر تو دریا. - اوه، دریا.
منم عاشق جت‌اسکیم.
می‌تونی جت‌اسکی بری بدون اینکه صورتت خیس شه.
- راست می‌گی. - جدی؟
- مثل موتور آبیه. - آره.
تو آب نمی‌ری.
- دقیقاً. - اوه، واقعاً؟
امروز خیلی تند حرف می‌زنم، نه؟
- کاملاً. - دارم خیلی تلاش می‌کنم.
خیلی بامزه‌ای!
- عوض شدم. - خیلی شیرینه.
معمولاً چجوری حرف می‌زنی؟
- معمولاً... - خیلی آروم حرف می‌زنم.
ولی همه گفتن خیلی کند حرف می‌زنم،
واسه همین الان سه برابر سریع‌تر حرف می‌زنم.
- انگار دارم رپ می‌خونم. - خیلی شیرینه.
همین الان خیلی سریع بود.
واقعاً؟ دارم تلاش می‌کنم.
- خیلی جذابه. - واقعاً دلنشینه.
- اینکه تلاش می‌کنه خیلی بامزه‌ست. - دقیقاً.
رسیدیم.
(محل دیت تیم «بالای صفر» برای ورزش‌های آبی)
خیلی باید باحال باشه.
همتونو می‌ندازم تو آب!
آفتاب خیلی داغه.
(جی وون و یه‌اون زودتر لباس عوض کردن.)
- اونا... - وای خدا.
(معذب)
(بی‌دلیل این‌طرف و اون‌طرف نگاه کردن)
(جی یونگ و هیون جون هم آماده شدن.)
خیلی باحال می‌شه.
رسیدین.
مایو‌هاتون چرا اینقدر خفنه؟
خفنه؟
کی می‌خواد تخته‌سواری روی آب امتحان کنه؟
من! خیلی باحال به نظر میاد.
سخت نیست؟
خیلی سخته.
شرط می‌بندم جی یونگ خوبه.
- بریم! - بریم!
شروع کنیم.
(جی یونگ سریع بلند شد.)
همینطوری؟!
نباید حرفه‌ای باشی که اینقدر سریع بلند شی؟
من تا حالا ندیدم کسی...
از روی آب شروع کنه نه از زیرش.
واقعاً حرفه‌ایه.
(عالیه!)
خیلی خوب شدی!
عالیه.
خیلی خوبه.
- باورم نمی‌شه. - فوق‌العاده‌ست.
محشره!
- جی یونگ خیلی خفنی! - عالیه!
فوق‌العاده‌ست.
اگه مثل اون می‌تونستم سوار شم خیلی خوب می‌شد.
خیلی باحاله.
ببین چه ران‌هایی داره.
آب دستشه!
اون گربه‌ماهی نیست که داره از رودخونه بوک هان رد می‌شه؟
(خنده)
- گربه‌ماهی. - دقیقاً.
- گربه‌ماهی خودمونه. - دقیقاً.
گربه‌ماهی رودخونه بوک هان.
- کاش منم می‌تونستم بلند شم. - چی گفتی؟
- می‌خوام مثل اون باشم. - جدی؟
(هیون جون می‌خواد جلوی یونگ کیونگ خودش رو نشون بده.)
ولی حتی مردا هم...
دو سه بار باید امتحان کنن تا بلند شن.
هیچ‌کسی روز اول نمی‌تونه موفق شه.
ببینیم چی می‌شه.
من خیلی ورزشکار نیستم، پس...
اول باید بشینم؟
- موفق باشی! - موفق باشی هیون جون!
باشه!
- آره، همینطوری شروع می‌شه. - دقیقاً.
بزن بریم.
(بار اول زمین خورد.)
- خوب بود. - طبیعیه.
- آفرین. - می‌تونی انجامش بدی.
تو می‌تونی.
- دوباره بریم. - آره!
(بعدش...)
(هی مدام زمین می‌خورد.)
- ناامید نشو! داری بهتر می‌شی. - بزن بریم!
الان بلند شو!
وای، نزدیک بود.
داره یاد می‌گیره.
- الان دیگه بلده. - آره.
(آخرین تلاش هیون جون)
خواهش می‌کنم.
وای نه.
خیلی نزدیک بود، تقریباً موفق شد.
ولی خوب بود.
- آفرین. - عالی بود.
شرط می‌بندم جی وون خوبه.
- حس می‌کنم موفق می‌شه. - منم همینطور.
شرط می‌بندم سریع بلند شه.
- سریع. - سریع.
بدنتو ریلکس کن.
(جی وون اولین بار تخته‌سواری روی آب رو امتحان می‌کنه.)
- داره بلند می‌شه. - بزن بریم!
وای نه.
- خیلی خوبه! - باورم نمی‌شه.
- شاید زود رو آب وایسه. - فکر کنم موفق شه.
زود بلند نشو!
اینجوری من ضایع می‌شم!
خیلی بامزه‌ست.
فکر کنم با راهنمایی اون بتونم انجامش بدم.
امیدوارم بلند شه.
آروم بلند شو.
آروم!
- شروع شد. - بزن بریم.
خیلی ریلکس نشسته، وای حرکت کردیم.
(جی وون بار دوم بلند شد.)
محشره!
(شگفت‌زده)
(باورم نمی‌شه، عالیه.)
- خیلی خفنه، فوق‌العاده‌ست. - واقعاً تأثیرگذاره.
- داره انجامش می‌ده! - آره، عالی بود.
خوبه. دستاتو صاف نگه دار، صاف.
دیگه محشر شد، خیلی فوق‌العاده‌ست.
آفرین.
(خیلی خوش می‌گذره.)
خیلی خوب داری می‌ری.
- دسته رو ول می‌کنه. - باشه!
(متعجب)
- خیلی خوبه. - عالی انجام داد.
نه!
خوشحالم که اینجا اومد.
کاش با گروه دیگه می‌رفتم و چند حرکت سه‌گانه می‌زدم.
یونگ کیونگ، برو جت‌اسکی.
- الان برم؟ - آره.
یونگ کیونگ آدمی به نظر نمیاد...
که از این ورزشا خوشش بیاد.
خیلی باحالی.
(یونگ کیونگ پشت فرمون نشست.)
هیکل بزرگی داره ولی تو ورزش ضعیفه.
(هیون جون خجالتی عقب نشست.)
یونگ کیونگ خیلی باحاله.
(یونگ کیونگ خیلی باحاله. هیون جون تحت تأثیر قرار گرفت.)
- بای. - بای.
محکم بگیرم.
(محکم بگیرم.)
- می‌گیرمت. - باشه.
(ویژژژ)
- کجا بریم؟ - یونگ کیونگ.
- محکم کمرشو گرفته. - آره، هیون جون.
هیکل بزرگی داره ولی ترسیده.
(لبخند)
می‌تونی تندتر بری، محکم گرفتمت.
خیلی باحاله.
- گاز بده! - خیلی خنده‌دار بود.
«گاز بده.»
یونگ کیونگ خیلی باحاله.
خیلی خوبه اینطوری می‌بینمشون.
از اول برنامه اینقدر هیجان‌زده نشده بودم.
- جدی؟ - آره.
امروز بهترین روزه؟
تا حالا اینقدر هیجان‌زده نشده بودم.
خوشحالم اینو می‌گی.
هیون جون خیلی بامزه‌ست.
راستش،
اولین بار بود با هم وقت گذروندیم...
از وقتی با هم خوراک گربه‌ماهی تند خوردیم.
کنارش بودن بیشتر از چیزی که فکر می‌کردم دلمو لرزوند.
خیلی هیجان‌انگیزه.
الان خیلی خوشحالم.
- جدی؟ - آره، واقعاً خوشحالم.
(خنده‌ی ریز)
شاید به خاطر هیون جون باشه،
انگار نمی‌تونه اونقدری سریع بره که باید.
خیلی گرسنه‌م.
یه چیزی بخوریم؟
- رامن. - رامن.
رامن کنار رودخونه‌ی هان.
(رامن بعد از آب‌بازی)
بعد از آب‌بازی خیلی خوشمزه‌تر می‌شه.
- خیلی خوشمزه‌ست. - دقیقاً.
- اینم رامن شما. - ولی صدا داد.
مرسی. اوه، چوب‌دستی داریم؟
- آوردم. - خوبه.
خیلی سریع آماده شد.
خیلی خوشمزه به نظر میاد.
چرا دستام می‌لرزه؟
منم همینطور.
نمی‌تونم با چوب‌دستی غذا بخورم.
ورزشای آبی خیلی باحال‌تر از اسکیت‌سواریه.
- موافقی؟ - آره، بهتره.
- اینجا بهتر نیست؟ - آره، بهتره.
چرا ناراحت به نظر میای؟
- نیستی؟ - وای خدا.
(با احتیاط نگاه کردن)
ولی اگه می‌رفتیم پیست یخ،
می‌تونستیم خیلی شیک و قشنگ اسکیت کنیم.
ولی مهم اینه با کی باشی، درسته؟
- درست می‌گی. موافقم. - آره.
- وای، خوب نیست. - جالب اینجاست که...
بینشون تنش هست حتی وقتی سانگ وون اینجا نیست.
- آره. - چون با هم هستن.
منم این تنشو حس می‌کنم.
فضا سنگینه.
(دلم سوخت.)
- بریم. - می‌تونی صندوقو باز کنی؟
(تیم زیر صفر زودتر از بقیه رسید.)
من کیفو میارم.
باشه.
(خونه‌ی یون)
کیفت سنگین نیست؟
سنگینه، ولی می‌تونم بیارمش.
- از خودت بزرگ‌تره! - دقیقاً.
- کلی وسیله گذاشتم توش... - می‌خواستم برات بیارمش،
- جدی؟ مرسی. - ولی حس کردم...
جزو استایلته.
نه، اینطوری نیست.
چرا هیچ‌کس کیفمو نمی‌گیره؟ شوخی کردم.
واقعاً می‌خواستم برات بیارمش.
(سانگ هیون هیچ واکنشی به حرف سو هیون نشون نداد.)
من همیشه کلی وسیله می‌ذارم تو کیفم.
خوش گذشت بچه‌ها.
می‌تونی کیفمو بدی، مرسی که کمک کردی.
خواستم کمکت کنم، دلم می‌خواست.
- نگران نباش. - می‌فهمم.
(آه کشیدن)
آه کشید، دلم براش سوخت.
خسته به نظر میاد.
خوش گذشت.
مرسی که رانندگی کردی.
مرسی.
- بعداً می‌بینمت. - می‌بینمت.
- ما زودتر رسیدیم. - فکر می‌کردم همینطوره.
- می‌تونیم یه کم استراحت کنیم. - آره.
من یه کم می‌رم رو تخت.
خسته‌ای؟
بذار چیزی که می‌خواستم بگم رو بگم.
(سو هیون انگار می‌خواد چیزی به بون هی بگه.)
ما فقط برای خوش‌گذرونی نرفتیم.
ولی مو جین تنها کسی بود که فکر می‌کرد دیت حساب می‌شه.
خوب بود که از اسکیت لذت برد...
مثل یه بچه‌ی بی‌غل‌وغش.
داره از سانگ هیون حرف می‌زنه.
ولی یه جورایی حس کردم...
یه کم معذب بودم.
چون بهت توجه نکرد؟
نه، دلیلش این نبود.
فقط فکر کردم...
یه کم بی‌توجه و بی‌ذوق بود.
اینطوری فکر کردم.
در واقع زیادی حواسش به بقیه بود.
خیلی محتاط بود.
(به فکر فرو رفتن)
- منظورم اینه... - درست می‌گی.
باید به دلش گوش بده،
ولی زیادی فکر می‌کنه.
همش نگران عواقب کاراشه.
من اینطوری می‌بینمش.
می‌فهمم چرا این حسو داره.
ولی چون همیشه من پیش‌قدم بودم،
دوست دارم این بار اون پیش‌قدم شه. حس خوبیه وقتی یکی راهو نشون بده.
واسه همین...
واسه همین بود که قبلاً استرس گرفتم.
- آها. - حالا می‌فهمم چرا استرس داشت.
- درست می‌گی. - تازه دیدم...
سانگ وون خودش خواست ما رو تنها بذاره، بدون اینکه کسی چیزی بگه.
خیلی بافکر بود.
خیلی باادبه.
آره، ذاتاً آدم مودبیه.
دقیقاً، هم بافکره هم باهوش.
کنجکاوم بدونم سانگ وون چی تو دلشه.
واسه همین می‌خواستم بیشتر حرف بزنم...
با مو جین و سانگ وون.
می‌تونم باهاشون حرف بزنم، ولی...
چی شده؟
می‌دونم باید به احساس تو و مو جین احترام بذارم،
ولی فکر نمی‌کنم بخاطر تو نباید باهاش حرف بزنم.
ممکنه اذیتت کنه،
ولی خودت گفتی برات مهم نیست.
وقتی خصوصی حرف می‌زنم،
نمی‌دونم باید جلوی خودمو بگیرم یا نه که بهش بگم چی حس می‌کنم.
اگه می‌خوای حساتو نشون بدی، برو بگو.
ممکنه چندتا دختر همزمان یه نفر رو بخوان.
- آره، ممکنه. - اگه یکی از اون‌ها...
احساسشو بگه،
- یعنی... - اینکه من بهش اهمیت می‌دم.
انگار به بقیه می‌گه نزدیکش نشید.
ولی من واقعاً اهمیت نمی‌دم...
به این چیزا.
پس بستگی به خودت داره که بهش بگی یا نه.
ممکنه اذیتت کنه،
ولی خودت گفتی برات مهم نیست.
چطور مهم نباشه؟ معلومه که برام مهمه.
منظورم این نبود که اصلاً برام مهم نیست.
- ولی نمی‌تونم بهت بگم چی کار کنی. - درست می‌گی.
حتی اگه اذیتم کنه، چیزی نیست که بتونم کنترل کنم.
منظورم همین بود.
چند روز دیگه مونده،
فکر کنم خوبه با بقیه پسرا هم بیشتر حرف بزنی.
و اون دوتا کسین که می‌خوام باهاشون حرف بزنم.
(سو هیون گفت می‌خواد با مو جین حرف بزنه، که بون هی رو ناراحت کرد.)
خوشم اومد که رک و صادقانه حرفاشو زد.
(خوبه که رک و صادقانه گفت.)
(سو هیون خیلی باحاله.)
فکر می‌کنی حس سو هیون بعد از دیت تغییر کرد؟
- نه، بعد از دیت نبود. - آها.
فکر کنم تا حدی همون موقع تغییر کرد.
از این نظر، به نظرم عمداً مو جین رو انتخاب کرد.
کسی که گفته بود بهش علاقه داره...
بی‌تفاوت رفتار می‌کرد.
و همین باعث شد دلش سمت مو جین بره.
واسه همین تصمیم گرفت...
مو جین رو انتخاب کنه، همونی که اول دلش پیشش بود.
بعدم با مو جین خوش گذروند، یه تماس کوچیک هم داشتن.
(آره، همینطور بود.)
الان به نظر میاد...
انگار دلش دو قسمت شده.
احتمالاً به یکی دیگه هم علاقه پیدا کرده.
(سو هیون به کسی جز سانگ هیون علاقه پیدا کرده؟)
امروز کلاً گیج بودم.
همه‌چی اونجوری که می‌خواستی پیش نرفت؟
نه، اینطوری نبود.
فقط نمی‌دونستم چی کار کنم.
یه چیزی رو...
تو اون دیت فهمیدم.
وقتی با جمعی هستم...
- که اونم بینشونه، - نمی‌تونی بهش توجه کنی؟
هیچی نمی‌تونم انجام بدم.
همیشه همینطوره.
وقتی تنها باشین راحت‌تری؟
- آره، وقتی فقط دوتایی هستیم. - دقیقاً.
(جلوی جمع بلد نیست احساسشو نشون بده.)
نمی‌دونستم چی کار کنم.
- می‌فهمم چی می‌گی. - واسه همین...
تو دیت معلوم بود که نگران این موضوعی.
تو رابطه خیلی دست‌وپا بسته‌ست.
(سانگ هیون با دل‌مشغولی لباسشو عوض می‌کنه.)
(و تنها می‌ره رو تراس.)
(آه کشیدن)
سانگ هیون تجربه‌ی زیادی تو رابطه نداره.
سخته براش به کسی که دوست داره نزدیک شه.
- منم همین فکر رو می‌کنم. - آره.
(سانگ هیون خیلی فکر تو سرشه.)
(از اون طرف، مو جین و سانگ وون تو اتاقشون استراحت می‌کنن.)
دیت با بون هی چطور بود؟
خوشحال شدی، نه؟
سو هیون هم بود.
سانگ هیون و من حواسمون به سو هیون بود.
بیشتر از چیزی که فکر می‌کردم خوش گذشت.
می‌خوای وقتی جی وون برگشت باهاش حرف بزنی؟
خب... نمی‌دونم.
همه‌چی خیلی پیچیده شد.
دیگه وقت زیادی نمونده.
هرچی، من از نسبت تعداد دختر و پسر ناراحت بودم.
خیلی حرصم گرفت.
می‌فهمم چرا ناراحت شد.
واسه همین خواستم رانندگی کنم.
- جدی؟ - آره، که شماها راحت‌تر حرف بزنین.
وای خدا.
- معلومه ناراحته. - کارگردونمون. منم دلم براش سوخت.
(سو هیون از اتاق میاد بیرون و به یه سمت می‌ره.)
(رسید جلوی اتاق پسرا؟)
این اتاق مو جینه؟
- آره، اتاق مو جینه. - دقیقا همونه.
(سو هیون دنبال کیه؟)
چی؟
اونی که دنبالش بود اینجا نیست.
(با تردید و فکر کردن)
رنگ آسمون خیلی قشنگه.
(متعجب)
(سو هیون آروم جلوی سانگ هیون وایستاد.)
(بلند شدن)
رنگ آسمون واقعاً قشنگه.
خوبه، وقتی تنها شدی یه کاری بکن.
بقیه اومدن؟
نه، ندیدمشون. تا الان تو اتاقم بودم.
اومدم با بقیه باشم، دیدم تو اینجایی.
امروز خیلی سخت گذشت.
- برات سخت بود؟ - آره، خیلی.
یه جور دیگه سخت بود.
واسه همین خواستم تنها باشم.
(آه کشیدن)
(سانگ هیون راحت نمی‌تونه احساسشو بگه.)
- یه سوال دارم. - بپرس، چی می‌خوای بگی؟
- امروز حس کردم... - آره؟
قرار بود دیت باشه.
- درست می‌گی. - آره.
ولی مثل یه توله‌سگ فقط می‌دویدی.
- همین منو گیج کرد. - جدی؟
گیج شدم، حس کردم...
- امروز یه چیزی فهمیدم. - خب؟
وقتی دوبل دیت می‌رم یا با جمع هستم،
نه تنها دست‌وپا بسته می‌شم، حتی نمی‌دونم چی کار کنم...
واسه همین رفتارم عجیب‌تر می‌شه.
فرق دوبل دیت با دیت دونفره چیه؟
وقتی تنها با طرفم هستم، می‌تونم فکر کنم...
چی می‌تونم براش انجام بدم...
و چی رو خودش می‌تونه انجام بده.
اون موقع طبیعی رفتار می‌کنم.
تو پیست یخ، چی رو می‌تونم خودم انجام بدم...
و چی رو نیاز دارم کمکم کنی؟
فقط با هم اسکیت می‌کنیم، همین.
- و خوش می‌گذره. - آره.
من زیادی خوب اسکیت کردم؟
هیچ‌جا نیاز به کمکت نبود؟
نه، اینطوری نبود. من فکر کردم...
- اولش اینجوری فکر کردم. - خب؟
فکر کردم باید بیشتر با بقیه پسرا هم حرف بزنی.
- آره. - ولی بعدش دیدم...
مو جین خیلی حواسش بهت بود.
این برام خیلی تو چشم بود.
وقتی اینطوری دیدمتون،
نمی‌دونستم باید چی کار کنم.
با خودم گفتم: "نکنه دارم حسود می‌شم؟"
- آهان، پس بخاطر مو جین بود. - معلومه.
وای، دیوونه‌م می‌کنه.
با خودم گفتم: "باید کاری کنم؟"
ولی هر وقت خواستم کاری کنم،
یهویی خیلی دست‌وپا بسته شدم.
- معذب شد. - آره.
- وای خدا. - از قبل هم معذب بود...
کنار مو جین، بخاطر رابطه‌ش با بون هی.
از اون طرف، مو جین نزدیک شد...
به دختری که منو دوست داشت.
البته انتخاب مو جین نبود، انتخاب سو هیون بود.
خلاصه همه‌ی اینا...
شرایط رو برای سانگ هیون سخت کرد.
با خودم گفتم: "باید کاری کنم؟"
ولی هر وقت خواستم کاری کنم،
یهویی خیلی دست‌وپا بسته شدم.
می‌خواستی چی کار کنی؟
من... ولش کن.
می‌خواستم بیشتر حواسم بهت باشه.
وقتی دیدم یکی دیگه برات این کارو کرد...
در حالی که من فقط بهش فکر می‌کردم...
دلم می‌خواست من اون کارو برات انجام می‌دادم.
این فکرا از ذهنم گذشت.
همین بود ماجرا.
اشکالی نداره دست‌وپا بسته باشی.
- معلومه. - آره.
دقیقاً. می‌دونم تو از اونایی هستی...
که زیادی فکر می‌کنی، ولی...
- چیزی که می‌گم اینه... - نمی‌دونم.
باید فکراتو عملی کنی.
- معلومه ازش بزرگ‌تره. - آره.
چرا اینقدر فکر می‌کنی؟ اگه کاری نکنی فایده نداره.
این نصیحت منه.
(آیا این حرفا دل سو هیون رو آروم کرد؟)
وای، از خودم بدم میاد.
(آیا این حرفا دل سو هیون رو آروم کرد؟)
- خیلی خوشگله. - رنگش مثل ماهیه.
یه روز نشونت می‌دم، خیلی بامزه‌ست.
حتماً خیلی شیرینه. اسمش چیه؟
- لئوئه. - لئو؟
اسمش خیلی رایجه.
به نظرم خوش‌تیپه.
آره، هم خوشگله هم خوش‌تیپه.
سو هیون گفت خودش هم یه گربه داره.
آره، شنیده بودم.
یه وجه مشترک دارن.
به نظرم سو هیون خودش شبیه گربه‌ست.
مگه نه؟
جی وون چی؟ اونم قیافه‌ش شبیه گربه‌ست؟
نه، جی وون...
بیشتر شبیه سگه، به نظرم.
رفتارش مثل سگه.
آره، درست می‌گی...
چون همیشه لبخند می‌زنه، اینطوری به نظر میاد.
- مثل گلدن رتریوره. - دقیقاً.
شخصیت خیلی خوبی داره.
- خیلی بافکره. - آره.
خوب گوش می‌ده، خودش سر صحبتو باز می‌کنه، مهربونه.
همین باعث می‌شه راحت باشم.
به نظرم آدم خوبیه.
ولی فکر کنم یه بار ناراحتش کردم.
راستشو بخوای مطمئن نیستم بخاطر من بوده.
شاید فقط بخاطر من نبوده...
شاید هنوز خودش تو احساساتش گیجه.
فقط به من علاقه نداره.
گفت می‌خواد با بقیه پسرا هم حرف بزنه.
واسه همین می‌خوام بدونم مطمئن نیست از حسش.
(سانگ وون نمی‌تونه از فکر احساسات جی وون بیرون بیاد.)
دارن برمی‌گردن.
(تیم «زیر صفر» همون موقع رسید.)
هنوز نرسیدن؟
- نرسیدن؟ - فکر نکنم.
- سلام. - چرا اینقدر دیر کردین؟
- سلام. - چی؟!
همه بی‌حال به نظر میان.
حتماً خیلی خوش گذشت.
خیلی خوش گذشت.
حسودیم شد، کاش منم ورزشای آبی رو امتحان می‌کردم.
- جدی؟ - خیلی خوب بود.
همتون خسته به نظر میاین.
- خیلی خسته شدیم. - واقعاً خسته به نظر میاین.
- افتاد تو آب. - من افتادم تو آب.
- شام نخوردیم. - شام نخوردیم.
شکمم خالیه.
- گرسنه‌م. - خیلی خسته‌ای.
دلم چیزکیک می‌خواد.
اون باز نشده رو بخور.
- یه قهوه هم می‌خوام. - اونایی که دوست ندارن...
خیلی خسته به نظر میاین.
- واقعاً خسته‌اید... - برین بشورین و برگردین.
- باید یه چیزی بخورم. - ممکنه چیزی نمونده باشه.
- تموم شده. - همون وسطه.
من چیزکیک می‌خورم، خیلی گرسنه‌م.
- منم از گرسنگی مردم. - بخور،
- چی؟ - بعد برو بشور و برگرد.
- من برات میارم. - مرسی.
- همه‌چی رو خوب بلده. - نه بابا.
یه اون دیدشون... وای نه.
خودشو زده به ندیدن.
همه‌چی رو خوب بلده؟
(سانگ وون به جی وون کمک می‌کنه چون گرسنه‌ست.)
وای خدا.
- نمی‌شه نادیده گرفت. - اوضاع قاطی شده.
- خیلی بامزه شدن. - آره.
(یه اون داره سانگ وون و جی وون رو نگاه می‌کنه.)
- درسته؟ - مرسی.
همه‌چی رو خوب بلده؟
- جدی... - تو هم تخته‌سواری روی آب کردی؟
- معلومه. - خیلی حال داده.
- همه‌چی رو خوب بلده. - نه بابا.
واسه تازه‌کار خیلی سخته رو تخته‌سواری روی آب وایسته.
- ولی اون تونست. - منظورت جی وونه؟
- آره. - جی وون استعداد ورزشی داره.
واقعاً فوق‌العاده‌ست.
جدی می‌گم.
نگرانشم، خیلی خسته به نظر میاد.
منم خسته به نظر نمیام؟
- منم خسته‌م؟ - آره، خسته‌ای.
آره، خسته‌م.
- تو ماشین چرت زدم. - اون وایستاد و سوار شد.
- از پشت خیلی باحال بود. - نه بابا.
راستشو بخوای،
- نه بابا. - من تو ورزش خوب نیستم.
یخ می‌ذارم، تو هم می‌خوای؟
(تنش بینشون بخاطر سانگ وون ادامه داره.)
وای، خوب نیست.
من می‌رم بالا بچه‌ها.
می‌شورم و برمی‌گردم.
همه پسرا جمع شدن اینجا.
می‌خوان چی بگن؟ خیلی کنجکاوم.
تو ماشین که حرف می‌زدیم،
کلی موضوع بود که نمی‌دونستم.
موضوعایی که بلد نبود؟
رفتیم پیست اسکیت روی یخ، می‌دونی.
- یعنی همون پیست یخ. - آره، همون.
- گفتیم اسکیت خطی بلدیم... - گفتیم بلدیم...
- سوار شیم. - آره.
- بعد... - اون گفت اسکیت بلید بلده.
گفت "اسکیت بلید."
پیست اسکیت چرخ‌دار؟
- بعد... - گفت "اسکیت بلید."
پیست اسکیت چرخ‌دار؟
من فقط تو یه سریال دیدم.
تو سریال دیده.
- درباره Se7en حرف زدن. - آره، Se7en.
- چی؟ کیه Se7en؟ - Se7en...
- چی؟ - پرسید کیه Se7en.
(یعنی Se7en رو نمی‌شناسن؟)
(Se7en خواننده کره‌ایه که با آهنگ "Come Back to Me" معروف شد.)
- چی؟ کیه Se7en؟ - Se7en...
- وقتی ما بچه بودیم شروع کرد. - الان با لی دا هه ازدواج کرده.
کفشایی که پشتشون چرخ داره رو می‌شناسین؟
اسمش "هیلیز" بود، Se7en همیشه می‌پوشید.
یهویی شروع کردن درباره‌ش حرف زدن،
- ما هم نتونستیم واکنشمونو قایم کنیم. - Se7en...
گفتیم: "این دیگه چیه؟"
اولین بار بود این کلمه رو می‌شنیدم.
- باورنکردنیه. - منم همینطور...
چطور ممکنه؟
وای خدا، حالا چی کار کنیم؟
چند سالشونه؟
(یه کلمه باعث شد فاصله نسلی حس بشه.)
وای.
سنشون نزدیک به سوبینه؟
جالبه.
پس پنج تا پسر هم‌سن سوبین هستن.
- آره. - سوبین...
- می‌تونه ۲۴ یا ۲۵ باشه؟ - یا ۳۰... یا ۲۴؟
- اینقدر جوونه؟ - من مطمئن بودم توی ۳۰ سالگی‌ان.
- منظورت جی یونگه؟ - نه.
فکر می‌کردم بیشترشون سی ساله‌ان.
به نظرم اوایل سی سالگی‌ان.
نه، بعضیاشون بیست و چند ساله‌ان.
- به نظر میاد بیست و چند ساله‌ان. - از واکنششون معلومه،
هم‌سن منن.
Se7en...
خواهرم ده سال از من بزرگ‌تره،
خیلی طرفدار کی‌پاپ بود، واسه همین من می‌شناسمش.
ولی دوستام Se7en رو نمی‌شناسن.
طبیعیه.
- می‌تونم یه چیزی بپرسم؟ - بپرس.
می‌تونی با دختری که ده سال ازت بزرگ‌تره رابطه داشته باشی؟
فکر کنم راحت می‌تونم.
- راحت می‌تونی؟ - جدی؟
- اصلاً برام مهم نیست. - براش مهم نیست.
- نه، مهم نیست. - وای.
- براش مهم نیست. - واقعاً مرده.
(احساسات من مهم‌تره.)
(یه پیام جدید رسید.)
اوه.
بچه‌ها، فکر کنم پیام گرفتیم.
یه پیام.
(سن شما اعلام می‌شه.)
(لطفاً توی حیاط جمع بشین.)
- سن. - سن.
بالاخره.
- قراره سنمون معلوم بشه. - حالا چی می‌شه؟
خیلی منتظر موندیم.
- وای خدا. - وای.
بالاخره.
سنمون قراره معلوم بشه؟ وای نه.
(وای خدای من!)
(ده تا صندلی کیسه‌ای توی حیاط گذاشتن.)
می‌تونیم هر جا خواستیم بشینیم؟
- فقط باید بشینیم؟ - هر جا خواستیم می‌شینیم؟
هر جا؟
- می‌تونیم هر جا دوست داریم بشینیم؟ - فکر کنم آره.
- من اینجا می‌شینم. - بشین اینجا.
وای.
حموم کردم و کارامو کردم.
- جدی؟ - آره.
من اینجا می‌شینم چون سمت چپ صورتم خوشگل‌تره.
(جی وون دنبال سانگ وون می‌شینه.)
منم اینجا می‌شینم.
(سانگ وون بین یه اون و جی وون نشست.)
(نگاه کردن)
(معذب شدن)
سانگ وون بین جی وون و یه اون نشسته.
آره.
کنار مو جین، سو هیون و بون هی نشستن.
سانگ هیون تنها نشسته.
کنار مو جین، سو هیون و بون هی نشستن.
سانگ هیون تنها نشسته.
(آه کشیدن)
خیلی استرس دارم.
انقدر استرس دارم...
- که نمی‌دونم چی بگم. - می‌دونم.
- همه همین حسو دارن. - آره.
- حس می‌کنن لحظه مهمیه. - دقیقاً.
(یه لحظه مهم که برای مدتی یادشون رفته بود.)
ممکنه همه‌چی برگرده به روز اول؟
- آره. - راستشو بخوای؟
- بخاطر سنشونه؟ - بیاین راستشو بگیم.
نمی‌دونم چقدر تاثیر می‌ذاره.
(با سکوت به هم نگاه می‌کنن.)
(و همه نگاه‌ها به یه جا جمع می‌شه.)
- وای خدا. - وای خدا.
(و همه نگاه‌ها به یه جا جمع می‌شه.)
(خونه‌ی یون)
(فصل اول: بچگی‌هامون)
- وای نه. - شروع شد.
بچگی.
همین الان.
(متعجب)
خیلی قشنگه.
- بامزه‌ست. - این ویدیوئه؟
این یه اونه.
(یه اونِ پنج ساله آرزو داشت بالرین بشه.)
- خیلی باحاله. - خیلی قشنگه.
از اینکه عکسش حرکت می‌کنه شوکه شده.
(احساسی شد)
- چی؟ - چی؟
- این جی وونه؟ - جی وون؟
(جی وونِ دوازده ساله...)
ویولن می‌زد.
(آرزو داشت ویولنیست بشه.)
وای.
همه از دیدن عکساشون شوکه شدن.
خیلی جالبه.
(یونگ گیونگِ هفت ساله پوستش سبزه بود.)
وای.
می‌گفتی بچگی پوستت سبزه بوده، راست می‌گفتی.
آره، سبزه بودم.
الان خیلی سفید شده.
- درسته. - آره.
سو هیون... خیلی بامزه‌ست.
- شیرینه. - لپای تپلی.
(سو هیونِ پنج ساله لپای تپلی داشت.)
هنوز همون شکلیه.
سو هیون... خیلی بامزه‌ست.
دقیقاً همون شکلیه.
(بون هیِ نه ساله دقیقاً شبیه الانش بود.)
خیلی خوشگله.
- این منم. - جدی تویی؟
خیلی بامزه‌ست.
- خیلی شیرینه. - چرا اینقدر شیرینه؟
(مو جینِ چهار ساله همون لبخند رو داشت.)
مو جین خیلی بامزه‌ست.
خیلی شیرینه.
وای.
(خنده)
اون سمت راستیه منم.
خیلی بامزه‌ست.
هنوز همون شکلیه.
(سانگ هیونِ شش ساله، شیرین و دوست‌داشتنی)
این کیه؟ هیون جون.
- قوی بود. - بامزه‌ست.
- قوی. - شیرین.
هیون جون.
خیلی شبیهشه.
این کیه؟
- سانگ وونه. - سانگ وون.
بچه‌ی شیطون بود.
- چشم‌های روشن. - هنوز همون شکلیه.
ببینش.
- خیلی خوشتیپه. - وای.
خیلی بامزه‌ست.
- وای، خیلی شیرینه. - خیلی بامزه‌ست.
این جی یونگه.
- خیلی صمیمی بودی. - هنوز همون شکلیه.
یه خواهر بزرگ‌تر داره.
(جی یونگِ چهارساله خیلی به خواهرش نزدیک بود.)
خیلی صمیمی بودی.
عجیبه که یه زمانی دستاش لاغر بوده، نه؟
- دستای لاغر؟ - آره، لاغر بودن.
داری به یه بچه چی می‌گی؟
"داری به یه بچه چی می‌گی؟"
(فصل دوم: دهه بیست سالگی‌مون)
- «دهه بیست سالگی‌مون»؟ - «دهه بیست سالگی‌مون»؟
چی؟
این شبکه اجتماعی سای‌ورلده.
- وای، باوره نمی‌شه. - خیلی خوشگله.
خیلی خوشگله.
(یه اون توی بیست سالگی خیلی شیرین بود.)
- هنوز همون شکلیه. - هیچ فرقی نکرده.
این منم.
این جی وونه.
(جی وون توی بیست سالگی با لبخند روشن دیده می‌شه.)
- این یونگ گیونگه؟ - یونگ گیونگه؟
خیلی بامزه‌ست.
همه همون شکلی موندن.
(انگار یونگ گیونگ همین دیروز بیست ساله بوده.)
یونگ گیونگ...
اصلاً تغییر نکرده.
(با دقت نگاه کردن)
وای.
وای، حسش فرق کرده.
آره.
(بون هی توی بیست سالگی حس متفاوتی داشت.)
- چی؟ - کاملاً فرق کرده.
خیلی حسش فرق کرده.
یاد پارک جی یون نمی‌افته آدم؟
- آره. - خواننده‌ست.
(با تمرکز نگاه کردن)
خیلی خوشگله.
(یواشکی نگاه کردن)
خیلی بامزه‌ست.
- خیلی جوونه. - بچه بوده.
این سو هیونه؟
(سر تکون دادن)
(با دقت نگاه کردن)
(سو هیون توی بیست سالگی خیلی جوون و سرحال بود.)
خیلی شیرینه.
(سو هیون توی بیست سالگی خیلی جوون و سرحال بود.)
خیلی کنجکاوم عکسای پسرا رو ببینم.
(متعجب)
(بامزه)
من سرباز بودم.
- جدی؟ - سرباز بودی؟
- آره، سرباز بودم. - خیلی خوشتیپه.
(مو جینِ بیست ساله یه سرباز جوون و خوشتیپ بود.)
خیلی جوون به نظر میاد.
با الان فرق داره.
این سانگ هیونه.
وای.
خیلی بامزه‌ست.
- لپای تپلی داشت. - خیلی معصومه.
یه کم فرق کرده.
(سانگ هیونِ بیست ساله خیلی شیرین بود.)
این باید هیون جون باشه.
(هیون جون؟)
- چرا اینقدر بزرگ شده؟ - خیلی وقت پیشه؟
(هیون جونِ بیست ساله خط فک تیز داشت.)
چی؟ خیلی جذابه.
محکم و جدی.
- همه خوشتیپن. - اون موقع دانشجوی پزشکی بود.
(با علاقه نگاه کردن)
(سانگ وونِ بیست ساله...)
وای.
(یه دانشجوی پزشکی پرانرژی بود.)
چرا اینقدر خوشتیپی؟
اون موقع جوون بودم.
- وای. - بچه بود.
(جی یونگِ بیست ساله آرزو داشت...)
(بازیکن حرفه‌ای راگبی بشه.)
- بامزه‌ست. - هنوزم هیکلش درشته.
- با الان فرق داره. - آره.
فکر نمی‌کردم فرق کنه، ولی فرق کرده.
(همه توی یه دوره بزرگ شدن.)
(حالا...)
(لطفاً سنتونو اعلام کنین.)
وای.
بالاخره.
(امروز قراره سن همدیگه رو بفهمن.)
بهتره زودتر تموم شه.
خیلی کنجکاوم.
وای.
- وقتش رسید. - وقتش رسید.
دیگه وقتشه.
(یه مدت عقب انداختن، ولی حالا وقتشه روبه‌رو بشن.)
وقتی سنشون معلوم بشه،
فکر می‌کنین کی بیشتر شوکه می‌شه؟
پسرا یا دخترا؟
به نظرم دخترا بیشتر.
از همون اول یه اشاره‌هایی کرده بودن.
"انقدر غرق کار بودم..."
"نمی‌دونم دوباره می‌تونم عاشق بشم یا نه."
فکر کنم وقتی واقعیت رو بشه،
اون حس دوباره برمی‌گرده.
- آره. - دخترا بیشتر تحت تأثیر قرار می‌گیرن.
ولی امیدوارم بتونن ازش رد بشن.
خیلی کنجکاوم.
بالاخره وقتشه.
خیلی استرس داشتم.
اگه خیلی پیر باشم چی؟
راستشو بخوام،
اگه دیگه منو به چشم یه زن نبینن چی؟
"اینقدر جوونه؟"
"از چیزی که فکر می‌کردم جوون‌تره." شاید دیگه جذاب نباشم براش.
هر دو طرف نگرانن.
وقتی سنمو بشنوه،
چی فکر می‌کنه؟ همین منو می‌ترسوند.
می‌گفتم "اگه اختلاف سنمون خیلی زیاد باشه چی؟"
- باید واقع‌بین باشم. - آره.
اینم نگرانم می‌کرد.
ناخودآگاه استرس گرفتم.
(«سن» واقعیتی بود که همه رو مضطرب می‌کرد.)
(وقتشه با واقعیت روبه‌رو بشن.)
وقتشه.
امروزه.
وای.
همه ساکت شدن.
(لطفاً سنتونو اعلام کنین.)
اشاره کنیم؟
بیاین همزمان رأی بدیم.
هر کی بیشتر رأی بیاره اول می‌گه؟
- خوبه. - باشه.
به کی باید اشاره کنم؟
شبیه رأی‌گیری محبوبیت شده.
(بیشتر از همه سن کی براشون مهمه؟)
- یعنی بهش علاقه دارن. - بیشتر کنجکاون.
بیاین با شمارش سه اشاره کنیم...
همزمان.
- سه، دو، یک. - سه، دو، یک.
(کی اولین نفره که سنشو می‌گه؟)
(نگاه‌ها وسط جمع می‌شه.)
کیه؟
- مو جینه. - مو جین.
مو جین.
(مو جین اولین نفره که سنشو می‌گه.)
براش استرس گرفتم.
من...
بیشتر نگران این بودم که بون هی...
وقتی سنمو بفهمه...
چی فکر می‌کنه.
واقع‌بینانه بخوام، خوبه ۴-۵ سال بزرگ‌تر باشم.
ولی حس می‌کنم حتی از اونم جوون‌تره.
فقط امیدوار بودم یه کم بزرگ‌تر باشه.
من...
به دنیا اومدم توی ۱۹...
امیدوارم بالای ۳۰ باشه.
من به دنیا اومدم...
سال ۱۹۹۹.
- وای نه. - نه بابا.
خیلی جوونه.
- وای، خیلی جوونه. - سو بین، چند سال ازت بزرگ‌تره؟
- یه سال. - فقط یه سال بزرگ‌تره.
جدی؟ فقط یه سال؟
آره.
(متولد ۱۹۹۹)
(شوکه شدن)
وای نه.
(شوکه شدن)
من ۲۷ سالمه.
(باور نمی‌کنن)
- خیلی جوونه. - من کیم مو جینم.
(کیم مو جین، متولد ۱۹۹۹، ۲۷ ساله)
این واکنش‌ها چیه؟
(سن مو جین همه رو گیج کرده.)
- بون هی گیج شد. - شوکه شده.
- وای. - شوکه شده.
خیلی جوون‌تر از چیزی بود که فکر می‌کردم.
با خودم گفتم "خیلی جوون‌تر از حد تصوره."
(مو جین خیلی جوون‌تر از چیزی بود که بون هی فکر می‌کرد.)
(اختلاف سن مو جین و بون هی چقدره؟)
همه می‌دونن رابطه‌شون خیلی محکم بوده.
آیا اختلاف سن تکونشون می‌ده؟
- نه. - واقعاً نه؟
تا وقتی اختلاف یه رقمی باشه خوبه.
ولی اگه دو رقمی بشه...
(اگه اختلاف سن دو رقمی باشه...)
مثلاً ۱۲ سال...
نه، دیگه اونقدری نیست.
- مطمئنی؟ - آره.
شاید ده سال؟
- فکر نکنم زیاد باشه. - تو هم همین فکر رو می‌کنی؟
حداکثر شش سال بزرگ‌تر باشه.
آره، منم همین فکر رو می‌کنم.
(کنجکاوی درباره سن بون هی بیشتر شد.)
(مو جین نفر بعدی رو انتخاب می‌کنه.)
من جی یونگ رو انتخاب می‌کنم.
- من؟ - آره.
(سن جی یونگ قراره معلوم بشه.)
- جی یونگ هم باید جوون باشه. - به نظر جوونه.
(جی یونگ با اعتمادبه‌نفسه. ببینیم چند سالشه.)
من به دنیا اومدم...
سال ۲۰۰۰.
- چی؟ - چی؟
- جدی می‌گی؟ - وای نه.
(جی یونگ ۲۶ سالشه.)
واقعاً؟
- باورنکردنیه. - هم‌سن سو بینه.
آره.
شما دوتا هم‌سنید.
(سلام رفیق!)
من یانگ جی یونگم، ۲۶ سالمه.
مو جین، ببخشید.
از مو جین عذرخواهی کرد.
(سن جی یونگ همه رو شوکه کرد.)
- جدی؟ - ببخشید.
(مو جین ۲۷ ساله‌ست و جی یونگ ۲۶ ساله.)
- جدی؟ - ۲۶ سالشه؟
این دیگه غافلگیریه.
- سال ۲۰۰۰ به دنیا اومده؟ - واقعاً؟
۲۶ سالشه؟
آره، ۲۶ سالشه.
جی یونگ پر از اعتمادبه‌نفس بود،
و خیلی بامزه و حاضر جواب.
فکر می‌کردم این شخصیتو با تجربه زندگی پیدا کرده.
ولی خیلی جوون‌تر از چیزی بود که فکر می‌کردم. شوکه شدم.
انتظار داشتم جوون‌ترین باشه.
- آره. - راحت می‌شه باور کرد.
(به نظر بعضیا، جی یونگ جوون‌ترین بود.)
- بعضی وقتا... - شبیه جوون‌ترین بود.
- بعضی وقتا مثل جوون‌ترین رفتار می‌کرد. - آره.
- خیلی پرانرژیه. - دقیقاً.
- پر از روحیه‌ست. - آره، پر از روحیه.
من گیج شدم.
من یونگ گیونگ رو انتخاب می‌کنم.
(سن یونگ گیونگ معلوم می‌شه.)
من؟
اینطوری با نگاه پر از گله نگام نکن.
نه، این‌طور نیست.
باید یه روز می‌گفتم.
من...
(اولین زنی که سنشو می‌گه.)
من متولد ۱۹۸۹م. ۳۷ سالمه.
جدی؟
- وای نه. - خیلی جوون‌تر به نظر میاد.
(اون لحظه سریع رسمی صحبت کرد.)
- چرا عوض شد؟ - "خیلی جوون‌تر به نظر میاد."
باید محترمانه رفتار کنی.
(خیلی جوون‌تر به نظر میاد.)
واقعاً خیلی جوون‌تر دیده می‌شه.
اصلاً به سنش نمی‌خوره.
(وای.)
خیلی شوکه شدم.
باید دوباره درباره پوست تحقیق کنم.
آره باید، هنوز کافی نیست.
(خجالت کشید)
هیون جون چند سالشه؟
برای اینکه به این جایگاه رسیده،
باید سال‌ها تجربه داشته باشه.
انتظار داشتم همین حدود باشه.
می‌ترسیدم اختلاف سنمون زیاد باشه.
این نگرانی رو داشتم.
هیون جون هم باید جوون باشه.
(یونگ گیونگ به اختلاف سن فکر می‌کنه.)
(سن هیون جون معلوم می‌شه.)
من...
ممکنه از شنیدنش تعجب کنین.
ریش دارم و قد بلندم.
واسه همین شاید پیرتر به نظر بیام.
(نفس حبس شد)
نکنه سال ۲۰۰۲ به دنیا اومده؟
۲۵ سالشه؟
۲۶ سالشه؟
- دروغ نگو. - جدی نگو.
شاید پسرا بیشتر شوکه بشن.
(حدس‌های عجیب درباره سن هیون جون)
من متولد ۱۹۹۶م. ۳۰ سالمه.
(هیون جون و یونگ گیونگ ۷ سال اختلاف دارن.)
اختلاف سن نه زیاد بود نه کم.
خیالم راحت شد.
(نوبت سانگ وونه.)
(استرس گرفته)
سانگ وون عزیزمون.
(بالاخره سن سانگ وون معلوم می‌شه.)
من به دنیا اومدم...
(مردد)
دانشگاه پزشکی رو تموم کرده و دکتر شده.
پس باید اوایل سی سالگی باشه.
(یون پیش‌بینی کرده بود سانگ وون اوایل سی سالگی باشه.)
اگه خیلی جوون‌تر از حد انتظار باشه چی؟
(همه نگاه‌ها به سمتشه.)
من...
به دنیا اومدم...
سال ۱۹۹۹.
۲۷ سالمه.
(پارک سانگ وون، متولد ۱۹۹۹، ۲۷ ساله)
(یعنی هنوز توی دهه بیست سالگیه؟)
(واقعاً درسته؟)
باورم نمی‌شه.
چی می‌شه حالا؟
(نگران شد.)
خیلی جوون‌تر از چیزی بود که فکر می‌کردم.
دوتا خانما حسابی شوکه شدن.
من متولد ۱۹۹۹م.
(پارک سانگ وون، متولد ۱۹۹۹، ۲۷ ساله)
(نفس حبس شد)
من ۲۷ سالمه.
(شوکه شدن)
به قیافه‌ی خانما نگاه کن.
(وای)
خیلی جالبه.
منم شوکه شدم، فکر می‌کردم بزرگ‌تر باشه.
ظاهر پیرتری دارم، ببخشید.
(وای)
خیلی جوون‌تر از چیزی بود که فکر می‌کردم.
اون حسابی گیج شد.
منم شوکه شدم.
خیلی جوون‌تر از تصورم بود.
- خیلی جوونه. - دکتر هنوز توی دهه بیست سالگیه.
(سانگ وون جوون‌تر از انتظار بود.)
(نفر بعدی کیه؟)
(خب...)
(نگاه به اطراف)
(نگاه کردن)
یه اون؟
(سانگ وون یه اون رو انتخاب کرد.)
یه اون کسی بود که بهم علاقه نشون داد،
واسه همین می‌خواستم سنشو بدونم.
(سن یه اون معلوم می‌شه.)
من...
خیلی استرس گرفتم.
وای.
(مردد)
من...
به دنیا اومدم...
سال ۱۹۸۹.
۳۷ سالمه.
(پارک یه اون، متولد ۱۹۸۹، ۳۷ ساله)
(یه اون و سانگ وون ۱۰ سال اختلاف دارن.)
- یعنی ۱۰ سال اختلاف دارن. - آره.
فکر می‌کردم خیلی جوون‌تر از من باشی.
- دوست باشیم. - خوشحالم، رفیق.
(هم‌اتاقی‌ها و دوستای هم‌سن)
- خیلی جالبه، جدی. - وای، واقعاً...
وای، واقعاً نمی‌شه سن هیچ‌کسی رو حدس زد.
وای، صبر کن.
(چشم‌هاشو محکم بست)
(سن یه اون همه رو شوکه کرد.)
(حالا نوبت یه اونه که یکی رو انتخاب کنه.)
من انتخاب می‌کنم...
جی وون.
- جی وون. - جی وون.
من؟
من...
(جی وون چند سالشه؟)
من...
(جی وون چند سالشه؟)
من...
متولد ۱۹۹۰م...
دهه نودی به دنیا اومده.
- خوشحاله. - الان خوشحاله.
- سانگ وون خوشحاله. - قیافه‌ش معلومه خوشحاله.
متولد ۱۹۹۰.
من پارک جی وونم، ۳۶ سالمه.
(پارک جی وون، متولد ۱۹۹۰، ۳۶ ساله)
من پارک جی وونم، ۳۶ سالمه.
هنوز ۹ سال اختلاف دارن.
(یه اون یه سال از جی وون بزرگ‌تره.)
شاید جوون‌ترین خانم اینجاست.
- من جوون‌ترینم؟ - تا الان آره.
(جی وون جوون‌ترین خانم جمعه؟)
راستشو بخوای، انتظار داشتم چند سالی بزرگ‌تر باشن،
ولی بازم یه کم شوکه شدم.
با خودم گفتم "واقعاً؟ اشتباه فکر می‌کردم."
فکر نمی‌کنم یه سال اختلاف مهم باشه.
(بعد از فهمیدن سن همدیگه، این سه نفر همون حسو دارن؟)
(این بار نوبت بون هیه.)
- وای، حس می‌کنم... - وای، بون هیه.
(نگاه به اطراف)
(برگشت نگاه)
من...
(بادی بادی – شبکه اجتماعی قدیمی کره)
(سای‌ورلد – شبکه اجتماعی کره‌ای)
(مو جین فکر می‌کرد اختلاف سنشون خیلی زیاده.)
وقتی واقعاً سنشو بشنوم،
احساسم یه کم...
نگرانم می‌کنه.
- دوست نداری بهت بگم "نونا؟" - وای نه.
(دوست نداری بهت بگم "نونا؟")
(بیشتر دوست دارم با اسم صدا کنن.)
(پس بهت می‌گم بون هی.)
(باشه.)
نه، اصلاً به سنش نمی‌خوره.
برای اولین بار مو جین بهم گفت "نونا."
اون لحظه حس کردم...
برای اولین بار واقعی شد.
"وقتی سن همدیگه رو بفهمیم، واقعاً اوکی می‌شیم؟"
هنوز همین فکر تو ذهنمه.
چند سالشه؟
(یه مدت اختلاف سنشونو فراموش کرده بود.)
- نفس‌مو حبس کردم. - واقعاً نمی‌دونم چی می‌شه.
چی کار کنیم؟
من...
(مردد)
متولد ۱۹...
۱۹۸۷. ۳۹ سالمه.
(گو بون هی، متولد ۱۹۸۷، ۳۹ ساله)
من ۳۹ سالمه.
(سرتکان دادن)
- وای صبر کن! - ۱۲ سال اختلاف دارن.
- ۱۲ سال اختلاف دارن. - آره، ۱۲ ساله.
- واقعاً همینقدره. - ۱۲ سال اختلافه.
وای نه!
- این دوتا ۱۲ سال اختلاف دارن؟ - واقعاً؟
فکر می‌کردم شاید همین باشه.
وای، ۱۲ سال اختلافه. حالا چی کار کنیم؟
حتی نسبت به داداش کوچیک‌ترش هم،
- یه سال کوچیک‌تره. - آره، یه سال کوچیک‌تره.
- حالا چی کار کنیم؟ - یعنی چی کار باید کرد؟
این اختلاف تاثیر می‌ذاره.
طبیعیه که بون هی شوکه شده.
کاملاً.
یه لحظه بون هی اینطوری شد.
(بون هی واقعاً عقب کشید.)
جدی...
همین کارو کرد.
آره، معلومه شوکه شده.
وای نه.
من متولد ۱۹۸۷م. ۳۹ سالمه.
(گو بون هی، متولد ۱۹۸۷، ۳۹ ساله)
من ۳۹ سالمه.
(سرتکان دادن)
- وای، باورکردنی نیست. - خیلی جوون‌تر به نظر میاد.
چطوری پوستش اینقد خوبه؟
چی؟ چرا همه اینقد جوون به نظر میان؟
جی وون، واقعاً شوکه شدی؟
(سرتکان دادن)
(و مو جین فقط بی‌صدا سر تکون می‌ده.)
راستشو بخوای، یه جورایی انتظارشو داشتم.
فکر می‌کردم شاید حدود ۱۰ سال اختلاف باشه، ولی...
آخرش شد ۱۲ سال.
حالا چی کار کنیم؟
(یکی متولد ۱۹۹۹)
(یکی متولد ۱۹۸۷)
(۱۲ سال اختلاف سن دارن.)
۱۲ سال اختلاف...
اگه بگم نگران نیستم، دروغ گفتم.
راستشو بخوای، یه کم شوکه شدم. شوکه شدم،
ولی بون هی خیلی بیشتر شوکه شد.
یه حسی بهم می‌گفت ممکنه یکی ۱۲ سال کوچیک‌تر باشه.
ولی فکر نمی‌کردم مو جین باشه.
این دیگه واقعاً عجیب بود...
وقتی به این فکر می‌کنم که بخوایم رابطه داشته باشیم،
یه کم نگران می‌شم، چون تا حالا تجربه‌شو نداشتم.
(هیچ‌کس انتظار اختلاف ۱۲ ساله رو نداشت.)
وای نه...
(بعد از فهمیدن سن همدیگه)
خیلی گیج‌کننده‌ست.
واقعاً گیج شدم.
(آیا نظرشون عوض می‌شه؟)
حالا چی می‌شه؟
فکر نمی‌کنم مو جین بتونه رابطه رو نگه داره.
- آسون نیست. - من فکر می‌کنم می‌تونه.
- مو جین؟ - شاید بتونه نگهش داره.
به نظرم بون هی خیلی عقب بکشه.
- کاملاً. - ولی مو جین می‌خواد نگهش داره.
سانگ هیون؟
(سن سانگ هیون معلوم می‌شه.)
- فکر کنم جوونه. - آره جوونه.
اینجا دیگه کامل بهم ریخت.
وای، از چیزی که فکر می‌کردم بزرگ‌ترم.
آه، توی دهه سیه.
(معمولاً با دخترا هم‌سن یا کوچیک‌تر از خودش قرار می‌ذاشت.)
(حس می‌کنه وارد یه چالش شده.)
(فکر می‌کنی زیادی بامزه‌ام؟)
(به نظرت بچه‌گونه‌ام؟)
(آره، یه کم شیرینه.)
(درسته.)
(سانگ هیون نمی‌خواست فقط یه پسر جوون به نظر بیاد.)
(منم به این فکر کردم.)
(بعد از شنیدن سنمون...)
(مو جین، اگه تو...)
(خیلی از من جوون‌تر باشی،)
(یعنی اختلافت با بون هی از من بیشتره.)
(ممکنه بین بون هی و مو جین فاصله بیفته؟)
(این فکر به ذهنم رسید.)
بهش مثل یه امتیاز نگاه می‌کنه.
از چیزی که فکر می‌کردم بزرگ‌ترم.
واقعاً؟
به نظرت خوشحال نیست؟
(آیا سانگ هیون از مو جین بزرگ‌تره؟)
من متولد ۱۹...
۱۹۹۷.
(کیم سانگ هیون، متولد ۱۹۹۷، ۲۹ ساله)
من ۲۹ سالمه.
(سانگ هیون دو سال از مو جین بزرگ‌تره،)
(و ۱۰ سال از بون هی کوچیک‌تره.)
وقتی شنیدم ۱۹۹۷ به دنیا اومده،
با خودم گفتم "آره، منطقیه."
خیلی شوکه نشدم.
(سو هیون یه جورایی سن سانگ هیون رو حدس زده بود.)
سو هیون.
(آخرین نفر، نوبت سو هیونه که سنشو بگه.)
من...
(آخرین نفر، نوبت سو هیونه که سنشو بگه.)
(پسرای جوون‌تر همه نگاه‌هاشون به سمتشه.)
من متولد ۱۹...
دو سه سال اختلاف؟
یا شاید سه چهار سال بزرگ‌تر؟
من...
(سو هیون چند سالشه؟)
من متولد ۱۹...
۱۹۹۰.
یعنی ۳۶ سالمه؟ آره.
(گو سو هیون، متولد ۱۹۹۰، ۳۶ ساله)
شما دوتا هم‌سنید.
(با جی وون، جوون‌ترین زن‌های جمع هستن.)
- وای، لبخند زد. - بعد از شنیدن سنش...
فکر می‌کنی اون لبخند یعنی چی؟
(جی یونگ و سو هیون ۱۰ سال اختلاف دارن.)
چه بامزه.
(در همین حین، سانگ هیون که ۷ سال کوچیک‌تره، خشکش زده.)
کنجکاو بودم سو هیون چند سالشه،
ولی وقتی شنیدم، راستش یه کم نگران شدم.
فکر کنم واسه همین نتونستم احساسم رو پنهون کنم.
اختلاف ۷ ساله یه کم سنگینه.
آره، شاید بیشتر از چیزی بود که فکر می‌کرد.
فکر می‌کرد فقط دو سه سال اختلاف دارن.
(سانگ هیون بعد از شنیدن سنش حسابی رفت تو فکر.)
(سانگ هیون نمی‌تونه به چشم‌های سو هیون نگاه کنه.)
"بعد از شنیدن سنم، خیلی رفت تو فکر."
می‌خواستم تو چشم‌هاش نگاه کنم،
ولی حتی وقتی چشم‌مون به هم افتاد، لبخند نزد و نگاهشو دزدید.
"من براش زیادی بزرگم؟"
این فکرها به ذهنم رسید.
آره، می‌تونه این حسو داشته باشه.
(سو هیون کنجکاوه بدونه سانگ هیون چی فکر می‌کنه.)
(آهی کشید)
کسی نظرش عوض شد؟
کسی؟ کنجکاوم.
احتمالاً بیشتر کنجکاو سانگ هیونه، نه؟
(سن چه تاثیری روی رابطه‌هاشون می‌ذاره؟)
(واقعاً چه تاثیری داره؟)
بون هی خیلی نگران به نظر میاد.
دل کی لرزیده؟
(بعد از مشخص شدن سن، فضا یه کم مرموز شد.)
"بعد از شنیدن سنم، خیلی رفت تو فکر."
(فکر کنم واقعاً سنگین بود برام.)
(انگار تازه با واقعیت روبه‌رو شدم.)
(فعلاً فقط تو رو دارم...)
(اینجا...)
(من...)
(یه لحظه کلاً قاطی کرده بودم.)
(چون سانگ وون جوون‌تره؟)
(فکر کردم رابطه‌م با یه اون دیگه تمومه.)
(برو سمت کسی که دلت می‌کشه.)
(شب پر از گیجی و سردرگمی توی خونه‌ی یون شروع شد.)
(اول زانو می‌زنم و اینو می‌گم.)
(جلوت خندیدم و همه‌ی اون لحظه‌ها...)
(یعنی همه‌ش الکی بود؟)
(سو هیون بی‌صدا رفت سمت دستشویی.)
(باورم نمی‌شه.)
(بون هی و مو جین شروع کردن جدی حرف زدن.)
(اختلاف سن خیلی زیاده.)
(اگه بیشتر از ده سال باشه...)
(دل بون هی بعد از شنیدن سن شروع کرد به لرزیدن.)
(آهی کشید.)
(دیگه داره دیوونه‌م می‌کنه.)
(امروز سو هیون یه قرار خاص داره.)
(کدوم پسر جوون سو هیونو خندونده؟)
(مو جین.)
(اگه همون روز اسباب‌کشی کرده بودم،)
(رابطه‌مون فرق می‌کرد؟)
(فکر کنم واقعاً همینطوری می‌شد.)
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.