(قرارهای گروه «بالای صفر» و «زیر صفر»...)
(کاملاً شانسی انتخاب شدن.)
(یونگ‌گیونگ، جی‌وون، یه‌اون، جی‌یونگ و هیون‌جون)
(قرار بالای صفر)
(دو تا خانوم بزرگ‌تر...)
(بدون سانگ‌وون حتی یه کلمه هم حرف نزدن.)
(بجنب نونا!)
(برای یکی قرار خوشحال‌کننده بود...)
(برای یکی دیگه ناراحت‌کننده.)
(مگه طرف قرار مهم نیست؟)
(آره...)
(احساسات توی قرار بالای صفر قاطی شد.)
(بون‌هی، سو‌هیون، مو‌جین، سانگ‌هیون و سانگ‌وون)
(قرار زیر صفر)
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
(افتادن)
(دو تا پسر جوون سریع دویدن...)
(سمت سو‌هیون که زمین خورده بود.)
(همزمان، سانگ‌هیون مکث کرد.)
(گرمه.)
(یه کم از سانگ‌هیون ناامید شدم.)
(نمی‌فهمیدم تو سرش چی می‌گذره.)
(سو‌هیون که ناراحت بود، یه هیجان تازه حس کرد.)
(هی،)
(می‌خواستم یه چیزی بهت بگم.)
(خیلی وقت بود می‌خواستم بیشتر با مو‌جین حرف بزنم.)
خب، راحت می‌تونی این کارو بکنی.
(هم احساس اون...)
(هم احساس تو مهمه.)
(به نظرم درست نیست...)
(خجالت بکشی و کلاً باهاش حرف نزنی.)
(ممکنه اذیتت کنه،)
(ولی خودت گفتی نه.)
(چطور اذیتم نکنه؟ معلومه که می‌کنه.)
(بالاخره لحظهٔ روبه‌رو شدن با سن همدیگه رسید.)
(من...)
من ۲۷ سالمه.
(کیم مو‌جین)
(۲۷ ساله، متولد ۱۹۹۹)
من ۱۹۸۷ به دنیا اومدم.
(گو بون‌هی، ۳۹ ساله، متولد ۱۹۸۷)
(اختلاف ۱۲ سال... نگرانم کرد.)
(یه دیوار سنی بینشون کشیده شد.)
(سن سانگ‌وون چنده،)
(که بیشتر از همه کنجکاوی داشتن؟)
(پارک سانگ‌وون، ۲۷ ساله، متولد ۱۹۹۹)
(شوکه شدم چون از چیزی که فکر می‌کردم جوون‌تر بود.)
(مغزم هنگ کرد.)
من ۱۹۸۹ به دنیا اومدم.
(پارک یه‌اون، ۳۷ ساله، متولد ۱۹۸۹)
(پارک جی‌وون، ۳۶ ساله، متولد ۱۹۹۰)
(برای یه‌اون فاصلهٔ ده ساله...)
(و برای جی‌وون فاصلهٔ نه ساله!)
(کیم سانگ‌هیون، ۲۹ ساله، متولد ۱۹۹۷)
(گو سو‌هیون، ۳۶ ساله، متولد ۱۹۰۰)
(برای سو‌هیون فاصلهٔ هفت ساله)
(من زیادی پیرم؟)
(بعد از آشکار شدن سن، دل کسی تغییر کرده؟)
(چه تغییری...)
(خونهٔ یئون بعد از آشکار شدن سن‌ها چه حالی پیدا می‌کنه؟)
- چه شوکی بود. - بریم تو.
- جدی؟ - واقعاً؟
(برخورد با واقعیت)
- واقعاً شوکه شدی؟ - کاملاً.
حواستونو جمع کنین.
ببینین از این به بعد چطور رفتار می‌کنن.
(بون‌هی وسایلشو برداشت و بی‌صدا رفت.)
(و...)
(بلند شدن)
(مو‌جین پشت سر بون‌هی رفت.)
محکم و ثابت.
(مو‌جین پشت سر بون‌هی رفت.)
- راستش... - ما دوازده سال اختلاف داریم.
(خنده)
- دوستیم. - آره.
- دوست؟ - اصلاً نمی‌دونستیم.
- وای نه. - اوه خدای من.
چه بامزه‌ست.
با شوخی داره دلشو آروم می‌کنه.
خیلی شیرینه.
وای، چه آدمیه.
(سوبین، جانگ وو‌یونگ)
ما دوازده سال اختلاف داریم.
(خنده)
- دوستیم. - آره.
- دوست؟ - اصلاً نمی‌دونستیم.
- یه حسی داشتم. - اینه...
واقعاً؟
شوکه نشدی؟
نه، فکر می‌کردم ممکنه.
خودت گفتی سنت بالاست.
- چی؟ - گفتی سابقه‌ت زیاده.
- خدمت سربازی چی؟ - من قبلاً رفتم.
چطور؟
می‌تونستی همزمان کار کنی؟
مرخصی گرفتم از کار.
(بون‌هی و مو‌جین سوال‌های قدیمی رو می‌پرسن.)
گرسنه‌م.
- شوکه شدی؟ - چی؟
ولی خودت گفتی سنت بالاست.
- گفتم؟ - واسه همین فکر کردم...
فکر می‌کردم حدود ۲۹ یا ۳۰ سالته.
- وای. - من هیچی نگفتم.
(نگاه تند)
- مو‌جین... - شوخی نداره.
- داره بازی درمیاره... - خیلی زرنگه.
آره، فضا رو سبک کرده.
(سو‌هیون کنجکاوه ببینه سانگ‌هیون چی فکر می‌کنه.)
(نگاه به سانگ‌هیون)
(تعجب)
(سانگ‌هیون با سو‌هیون سر صحبت رو باز نمی‌کنه.)
وای نه.
- شوکه شدی؟ - آره.
خیلی، واقعاً غافلگیر شدم.
وقتی سن‌تونو شنیدم،
ناخودآگاه بهتون می‌گم «نونا».
خودبه‌خود میاد، طبیعی می‌گم.
- می‌خوای بهمون بگی «نونا»؟ - نونا...
به نظرم غیرممکن نبود.
فکر می‌کردم سانگ‌هیون بزرگ‌تر باشه.
(سو‌هیون و سانگ‌هیون با هم حرف نمی‌زنن.)
بیشتر از همه دلم برای سانگ‌هیون می‌سوزه.
یادت حرف سو‌هیون افتاد؟
«اگه دوباره گیر کنه چی؟»
سو‌هیون خودش حسش کرده.
امیدوارم سو‌هیون خیلی آسیب نبینه.
(اتاق بون‌هی و سو‌هیون)
این‌قدر فکر کردن چی براش داره؟
- سانگ‌هیون خیلی فکر می‌کنه. - درسته؟
وقتی بیشتر بشناسیش، بیشترم فکر می‌کنه.
خودشون باید فهمیده باشن.
کنارم بود، هی می‌گفت: «خیلی استرس دارم.»
- جدی؟ - آره.
- هی می‌گفت «خیلی استرس دارم». - یعنی مضطربه؟
- آره. - گیج به نظر می‌رسید.
دوست دارم بدونم چی تو فکرشه.
گفت هیچ‌وقت با کسی بزرگ‌تر از خودش قرار نذاشته؟
- یادم نیست. - هیچ‌وقت نداشته.
من خیلی اهمیت نمی‌دم.
منم همین‌طور.
- ولی شاید اونا اهمیت بدن. - دقیقاً.
چون قبلاً با مردای جوون‌تر بودن.
- تجربه‌شو دارن. - آره.
(نگران واکنش مردای جوون...)
(بعد از آشکار شدن سن)
پسرها بعد از آشکار شدن سن...
یه‌کم دست‌وپاگیر شدن.
فضا یه‌کم تغییر کرده.
- یهویی شد، نه؟ - آره.
حالا می‌فهمی چی شد؟
این‌که «واسه همین این‌قدر دست‌پاچه بود.»
آره، درسته.
«هنوز بچه‌ست.»
- دلیلش همینه. - دقیقاً.
پسرها هنوز بچه‌ان.
(مو‌جین تو آشپزخونه داره شام آماده می‌کنه.)
(مو‌جین رو نگاه کردن)
از قبل لبخند رو لبشه.
داره می‌خنده.
همه دارن میان پایین.
برنجو گرم کنم؟
(ریختن)
لباس راحت‌تر پوشیدی؟
- داره دنبالش می‌ره. - فقط بالارو عوض کردم.
(پخت‌وپز رو ول کرد، رفت سمت بون‌هی.)
فکر می‌کردی چند سالم باشه؟
اولش فکر کردم...
۲۸ یا ۲۹ سالته.
ولی گفتی «سابقهٔ کاری زیادی دارم.»
خودت گفتی، نه؟
- گفتم سابقهٔ کاری طولانی دارم. - آره، طولانی.
همینو گفتی، واسه همین...
فکر کردم...
اوایل سی سالگی باشی...
و یه جورایی خیالم راحت شد.
وای، فکر کن ۲۷ سالشه...
همین باعث شد...
فکر کنم از چیزی که انتظار داشتم بزرگ‌تر باشی.
نباید اینو می‌گفتی.
(خنده)
اگه نمی‌گفتم چی می‌شد؟
چون گفتی تجربهٔ کاری زیادی داری.
«بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی کار کردم.»
این حرفتو زدی.
جوری رفتار کردی انگار بزرگ‌تری.
- می‌خواستم دلتو ببرم. - چطور؟
می‌خواستم جذاب باشم.
- شنیدی؟ - «می‌خواستم دلتو ببرم.»
«می‌خواستم جذاب باشم.»
مو‌جین یه جور حرف می‌زنه که آدمو جذب می‌کنه.
«می‌خواستم جذاب باشم.»
- خیلی فرق داشت با حرفاش. - ولی جذب‌کننده بود.
اصلاً بهش نمی‌اومد.
یه‌کم شبیه لوس‌بازی بود.
«می‌خواستم جذاب باشم.»
ولی واقعاً جذب‌کننده بود.
- امکان نداره. - باید یاد گرفت.
نه بابا، اصلاً به مو‌جین نمی‌اومد.
(جوری رفتار کردی انگار بزرگ‌تری.)
(می‌خواستم دلتو ببرم.)
- شاید جوون باشم. - فهمیدم.
- یعنی تو فقط... - من اینجا جوون‌ترم.
یعنی «بیایم بدون دیوار و فاصله همدیگه رو بشناسیم؟»
آره.
- مو‌جین مثل ستون محکم رفتار می‌کنه. - دقیقاً.
هیچی براش مهم نیست.
اصلاً به دلش نمی‌گیره.
(مو‌جین بون‌هی رو آروم می‌کنه.)
عالیه.
(در همین حال، سانگ‌هیون هنوز ساکته.)
- خیلی فکری هستی؟ - من؟ نه.
- تو چی؟ - بعداً...
یه قدم بزنیم؟
- قدم؟ - قدم؟
(سرتکان دادن)
بچه‌ها بریم، وقت شامه.
(اولین شام بعد از آشکار شدن سن‌ها)
(نگاه کردن)
(فکر کردن)
(برخلاف روزای قبل، شام خیلی ساکته.)
باز شروع شد.
چرا... چرا فضا یه‌کم...
سنگین شده؟
- سخته، نمی‌خوام... - منم همین‌طور.
این برام سخت شده.
- واقعاً؟ - سخت نیست؟
درست می‌شه.
- جدی؟ - معلومه.
(فکر کردن)
ذهنت خیلی مشغوله.
انگار سراپا فکری شدی.
همه‌ش فکری شدی.
اختلاف سنشون چقدره؟
- هفت. - هفت.
- کم نیست. - نه.
(شام پر از نگرانی و سکوت بود.)
(بعد از شام همه جمع‌وجور کردن.)
بذار همین‌جا.
- من می‌شورم. - نه، من می‌شورم.
جی‌وون هر روز ظرفا رو می‌شوره.
- بذار من بشورم. - نه، من می‌شورم.
- من تا حالا ظرف نشستم. - من دستکش پوشیدم.
- من می‌شورم. - نه، من می‌شورم. اشکالی نداره.
- چه پسر مهربونیه. - اولین باره...
دارم ظرف می‌شورم.
خیلی بامعرفته.
تو کف بزنی، من آب می‌کشم و می‌ذارم کنار.
باشه.
قبوله.
دستکش نمی‌خوای؟
(سرتو تکون می‌ده)
دستکش نمی‌زنی؟
- چرا، - خب بزن دیگه.
ولی الان لازم ندارم.
دستای خوشگلت زبر می‌شن.
(لبخند)
(خودنمایی)
ببین دستمو.
وای.
- نظرت چیه؟ - خوشگله.
با هم ظرف شستن زود تموم می‌شه.
من استاد ظرف شستنم.
من ظرف شستن دوست ندارم.
ظرف شستن؟
من می‌شورم.
(پس من می‌شورم.)
- خوب ظرف می‌شوری. - آره.
نکنه...
بی‌موقع اومدم...
مزاحم شدم؟
- نه بابا. - این حرفو نزن.
هنوز کل خونه رو نگشتی، نه؟
نه، دقیق نگاه نکردم.
خیلی ساکته.
- نیست؟ - آره.
باورم نمی‌شه همچین جایی باشه.
الان داره می‌برتش یه جای خلوت.
حتی یه کوسن هم هست.
(دوتایی رفتن یه جای خلوت پشت خونهٔ یئون نشستند.)
از شنیدن سنم شوکه نشدی؟
راستشو بگو.
- راستشو؟ - آره.
- راستشو... - آره، شوکه نشدی؟
راستشو بخوام بگم، اصلاً شوکه نشدم.
ولی چطور؟
سال رو روی عکس نوشته بود؟
- یه عدد روش بود. - آها.
یه چیزی توی بیست‌سالگی بود.
نمی‌تونستم بفهمم ۲۰۰۴ بود یا ۲۰۰۶.
(اتاق مخفی روز اول)
(سال روی عکس بون‌هی تار بود.)
- واضح نبود. - آها.
(مو‌جین دقیق نگاه کرد ببینه ۲۰۰۴ بود یا ۲۰۰۶.)
هی تلاش می‌کرد بفهمه.
به هر شکلی.
فکر کردم مال دوران راهنمایی یا دبیرستانته.
یه حساب سرانگشتی کردم،
دیدم حداقل ده سال اختلاف داریم.
من سال ۲۰۰۴ شش سالم بود.
آره، وقتی اینجوری حساب کردم...
یه جورایی حدس زده بودم اختلاف سنی‌مونو.
عجب چیزی بود.
بعد از شنیدن سنم زیاد فکر نکردی؟
اگه بگم هیچی به ذهنم نرسید، دروغ می‌گم.
- چون اختلاف سنمون زیاده... - آره.
هی می‌گفتی...
- می‌تونی بری قرار ناشناس... - آره.
اگه اختلاف ۴ تا ۷ سال باشه.
ولی چون اختلاف ما بالای ده ساله،
بدون فکر کردن نمی‌شه ادامه داد.
- درست می‌گی. - یه کم به فکر فرو رفتم.
(بون‌هی خیلی درگیر اختلاف سنه.)
منم جای اون بودم همین‌طور می‌شدم.
بی‌استرس،
می‌خوام هرچی دلم می‌گه انجام بدم.
می‌خوام بدون فکر زیاد رفتار کنم.
(اختلاف سن بین این دوتا قابل چشم‌پوشی نیست.)
بذار بعداً جدی‌تر حرف بزنیم، الان برگردیم.
(بون‌هی و مو‌جین بدون نتیجهٔ مشخص برگشتن.)
خسته نباشی امروز.
- فردا می‌بینمت نونا. - خدافظ.
- «نونا.» - چه بامزه‌ست.
خیلی طبیعی گفت.
(بعد از جدا شدن از مو‌جین)
می‌خوام بدونم بون‌هی چی تو فکرشه.
یعنی بون‌هی.
(آه کشیدن)
(بون‌هی تو فکرای خودش غرق شده.)
حدس می‌زدم شاید یه پسر ۱۲ سال کوچیک‌تر باشه،
ولی فکر نمی‌کردم مو‌جین باشه.
واقعاً اختلاف سن داریم.
نمی‌تونم نادیده بگیرم...
فرهنگ کره و واقعیت رو.
همین چیزاست که نگرانم می‌کنه.
و البته نظر بقیه هم برام مهمه.
این فکرهاست که ذهنمو مشغول کرده.
مو‌جین چی تو فکرشه؟
وقتی باهمن خوشحالن.
- ولی وقتی جدا می‌شن، - هرکدوم تنها می‌شن،
- گیر می‌کنن تو فکر. - ذهنشون پر می‌شه.
وای، دیوونه‌کننده‌ست.
خیلی سخته.
این همون واقعیت تلخه.
دقیقاً.
(مو‌جین هم مثل بون‌هی گیج شده.)
(آه کشیدن)
جلوی بقیه مودبانه رفتار می‌کنه، ولی تنها که می‌شه واقعیت می‌زنه تو صورتش.
معلومه.
مو‌جین تونست بون‌هی رو آروم کنه.
ولی همین که برگشت اتاقش، گفت...
گفت «وای، دیگه شورشو درآوردیم» و یه آه عمیق کشید.
فکر کنم احساسات و واقعیت دو چیز جدا باشن.
- آره. - درسته؟
می‌شه اون آه و جملهٔ «دیگه شورشو درآوردیم» رو
به این ربط داد که بون‌هی خیلی تو فکره...
در مورد این شرایط؟
شاید.
- امکانش هست. - آره.
اگه جای اون بودم،
می‌گفتم «حالا چی؟ دیگه شورشو درآوردیم.»
ولی برای مو‌جین بیشتر اینجوریه که،
«چی کار کنم...»
«که بون‌هی حس نکنه بینمون دیواری هست؟»
- «دیگه شورشو درآوردیم.» - دقیقاً.
موافقم.
فرض کن زنی که بهش علاقه داری...
۱۲ سال ازت بزرگ‌تر باشه.
(اگه ۱۲ سال بزرگ‌تر باشه چی؟)
اگه فکر کنی اختلاف فقط ۵ یا ۶ ساله...
و بری سر قرار،
ولی بعد بفهمی ۱۲ سال بزرگ‌تره،
راستشو بخوام بگم، نمی‌تونم بگم حسم تغییر نمی‌کنه.
خیلی صادقانه گفتی.
- آدمو می‌ذاره سر دو راهی. - آره.
(جی‌یونگ توی نشیمن طبقهٔ دومه.)
از همه جوون‌تره.
- هلو می‌خوای؟ - آره، لطفاً.
- با کی حرف می‌زنه؟ - با سو‌هیون.
- هنوز همه مشغول مرتب کردنن؟ - نه، همه چی تمیز شد.
- جدی؟ - آره.
جی‌یونگ به سو‌هیون علاقه داره، نه؟
- آره. - اسکیت روی یخ...
خیلی بدن‌درد میاره.
عضله‌هایی که عادت نداری استفاده کردی.
درسته.
خیلی وقته نرفتم اسکیت.
خیلی لاغر شدی.
نسبت به وقتی تازه اومدی خونه؟
واقعاً؟
این سبک زندگی بهم‌ریخته...
- سختش می‌کنه. - آره؟
(یه گاز از هلو)
- خوشمزه‌ست. - آره؟
- دوتا مونده بود. - آها.
- الان یکی مونده. - شنیدم یکی می‌خواستی،
یواشکی برداشتم و قاچش کردم.
چه بامزه‌ست.
چه میوه‌ای دوست داری؟
- من؟ هلو رو بیشتر دوست دارم. - هلو؟
سفت یا نرم؟
فرقی نداره، من همه‌جور هلو رو دوست دارم.
(جی‌یونگ یادش افتاد سو‌هیون عاشق هلوئه.)
(با خودش: خوب شد یادم بود!)
خیلی ممنونم.
تنهایی نمی‌خورم، بهتره با هم بخوریم.
(جی‌یونگ با هلوها داره شیرین‌کاری می‌کنه سمت سو‌هیون.)
تو سال ۲۰۰۰ به دنیا اومدی؟
- شوکه شدی؟ - نه.
(سرشو تکون می‌ده)
حدس زده بودی؟
سال دقیقشو نمی‌دونستم،
ولی حس می‌کردم از همه جوون‌تری.
(زمزمه کردن)
خیلی خوشحالم...
که اینجا باهات آشنا شدم. جدی می‌گم.
وای خدای من!
- اعتراف کرد؟ - معلومه.
مرسی که سعی می‌کنی باهام حرف بزنی،
احساستو می‌گی،
و قشنگ حرف می‌زنی...
که حواست به من باشه.
(سو‌هیون قدردان اینه که اون مدام خودش رو نشون می‌ده.)
خیلی ممنونم.
و هلو هم برام آوردی.
می‌دونم! خیلی بهم چسبید.
آره.
وای، بقیه چی کار می‌کنن؟
- اعصاب‌خوردکنن. - چی کار می‌کنن؟
- حتی نمی‌تونن باهات حرف بزنن. - من حتی از هلو گفتم.
دقیقاً.
شوخی کردم.
خیلی بافکر بودی، مرسی واقعاً.
باید با همچین پسری قرار بذاری.
پسری که چشمش فقط دنبال توئه.
آره.
(جی‌یونگ دوباره احساسشو گفت.)
و اولش...
(همون موقع، جی‌وون و بون‌هی تو آشپزخونه حرف می‌زنن.)
من فکر می‌کردم مو‌جین اواخر بیست سالگی باشه.
مثلاً ۲۸ یا ۲۹ ساله.
حدسم همین بود.
ولی وقتی سن واقعیشو فهمیدم، حس دیگه‌ای داشتم.
و خودش گفت...
تجربهٔ زیادی داره...
و من نمی‌تونم حدس بزنم.
اگه اون شوخی رو نمی‌کرد...
- چرا نمیای بالا؟ - داشتیم حرف می‌زدیم.
مو‌جین تازه رفت.
دوتایی چی می‌گفتین؟
نباید با لباس راحتی می‌اومدم؟
بریم بالا...
که راحت‌تر بشینیم و گپ بزنیم؟
(گیج شدن)
انگار می‌خواست بیاد...
ولی یهو برگشت، نه؟
- خیلی زود چرخید. - آره.
(همه نگاه‌ها سمت سانگ‌وونه.)
کجا داری می‌ری؟
- چی؟ یه لحظه. - باشه.
«یه لحظه.»
(یه آه عمیق)
چرا یهو رفت بیرون؟
الان جایی نداره بره.
می‌خواد بره خونه؟
(خنده)
هنوز وقتش نیست، تموم نشده.
می‌تونیم بیایم اتاقت، یئون؟
معلومه، بیاین.
بریم همین الان.
(دارن می‌رن بالا که گپ بزنن.)
من بعد از اینکه باهاش حرف زدم میام بالا.
باشه، من و تو حرف می‌زنیم.
بریم اتاقت؟
این بچه چرا الان باید میومد پایین؟
- سانگ‌وون؟ - وای.
(دنبال سانگ‌وون رفت بیرون)
(متعجب)
جی‌وون خیلی سریع عمل می‌کنه.
آدمای مثل اون همیشه برنده‌ان.
- آره. - دقیقاً.
(عمل کردن نتیجه می‌ده.)
- تنها اومدی؟ - چی؟
چرا تنها اینجایی؟
- یهو... - خیلی فکری شدی؟
نه، ربطی به قضیهٔ سن نداره.
باشه. بشینیم یه کم حرف بزنیم؟
باشه.
خیلی کنجکاوم ببینم چی می‌گن.
(جی‌وون و سانگ‌وون برگشتن آشپزخونه.)
اینجا حرف بزنیم.
باشه.
(جی‌وون و سانگ‌وون برگشتن آشپزخونه.)
(یه نفس عمیق)
اگه راستشو بخوام بگم،
من واقعاً...
نمی‌دونم تو چی تو فکرته. هیچ سرنخی ندارم.
خیلی فکر کردم.
فکر کردم که آیا می‌تونم...
اینجا کاملاً صادق باشم یا نه.
ولی حالا که یه مدت اینجاییم...
برنامه داره کم‌کم به آخر می‌رسه،
فهمیدم انقدر درگیر این بودم که صادق باشم...
که دیگه پیش‌قدم نمی‌شدم.
خیلی هم حواسم به بقیه بود.
(نتونست تصمیم بگیره.)
تنها کاری که تونستم برای نشون دادن احساسم کنم...
همون پیامکی بود که فرستادم.
ولی...
(فعال‌ترین کاری که کرد همون QR عشق بود.)
ولی مطمئنم می‌تونم بگم...
که لازم نیست به خاطر من استرس بگیری.
- من استرس ندارم. - راستشو بخوای...
فقط نمی‌خواستم بهت فشار بیارم.
همون‌طور که تو نگرانی داشتی،
منم نگرانی‌های خودمو داشتم.
الان که وارد سی‌سالگی شدم،
منم دیگه پیش‌قدم نمی‌شم.
«اگه سنم براش مانع باشه چی؟»
این فکر هی میاد سراغم.
- آره. - درست می‌گی.
با پسرای خیلی کوچیک‌تر از خودم قرار گذاشتم،
و آخرش،
اختلاف سن مشکل اصلی نبود.
برای همین تصمیم گرفتم بیام اینجا.
(سرتکان دادن)
کنجکاوم بدونم تو کی هستی،
و اینکه می‌تونم بهت جذب بشم یا نه.
فعلاً تنها کسی که برام مهمه تویی.
(جی‌وون خیلی واضح احساسشو گفت.)
خیلی رک بود.
خلاصه...
فقط نمی‌خوام تو استرس بگیری.
لازم نیست نگران باشی.
و می‌خوام اضافه کنم...
که هیچ‌وقت به خاطر تو تحت فشار نبودم.
هیچ‌وقت.
- خوبه. - می‌خواستم بدونی.
خوبه.
- بریم؟ - آره.
هنوز وقت داریم.
(سانگ‌وون بعد از حرف زدن با جی‌وون رفت پیش یئون.)
- بیا تو. - جدی می‌گی؟
سانگ‌وونه.
- می‌خوای با یئون حرف بزنی؟ - آره.
بذار فقط لباسمو عوض کنم.
آروم باش، وقت داری.
- سانگ‌وون رفت پیشش؟ - آره، همین‌طور راحت.
بعد از اینکه با جی‌وون حرف زد.
آره، این دوتا باید الان حرف بزنن.
(سانگ‌وون می‌خواد بعد از حرف زدن با یئون هم تصمیمشو بگیره.)
شما دوتا بشینین و راحت با هم حرف بزنین.
خیلی کنجکاوم ببینم چی می‌گن.
چه حسی داری؟
«چه حسی داری؟»
در مورد اختلاف سنمون.
باید قبل از شروع، فکرامونو بگیم.
آره، چون تو جوون‌تری؟
نه دقیقاً.
فقط از چیزی که فکر می‌کردی جوون‌ترم.
ولی من خوشم میاد.
چی؟
می‌دونم نباید اینقدر رک باشم،
ولی برام مهم نیست.
آره، براش مهم نیست.
ولی تو چی فکر می‌کنی؟ نمی‌دونم تو چی تو ذهنته.
انگار دوستم داری، ولی...
فکر می‌کنی به هم میایم؟
تو چی فکر می‌کنی؟
مطمئن نیستم.
اگه بخوام خیلی صادق باشم...
گفتم کسی رو می‌خوام که راحت بشه باهاش حرف زد...
و اینکه شیمی بینمون مهمه.
ولی راستشو بخوای...
با جی‌وون حس بهتری داشتم.
- چون... - وای، ناراحت شد.
روز سرنوشت‌ساز دیروز بود.
دیروز تونستم دوتاتونو مقایسه کنم.
وقتی اول با اون قرار داشتم،
خیلی شیطونی و شوخ بودم.
ولی وقتی با تو رفتم هنرستان سئول،
حرفامون جدی‌تر بود...
آروم‌تر.
هرچند از حرفای جدی خوشم میاد،
ولی اونجور حرف زدن چیزی نبود که همیشه بخوام.
حتی نمی‌دونستم گفت‌وگومون خوب پیش می‌ره یا نه.
رک بگم.
کنارت خوشحال می‌شم،
و دوست دارم بیشتر باهات حرف بزنم.
دوست دارم باهات قرار بذارم، همیشه تو ذهنمی.
همین خودش نشون می‌ده تو همون کسی هستی...
که می‌خوام باهاش باشم.
تو این مدت اینجا،
تو تنها کسی بودی که این حسو بهم دادی.
(تو همونی بودی که جذبش شدم.)
خیلی رک و صادقه.
برای همین هی احساسم رو بهت نشون دادم.
حتی QR عشق رو هم برات فرستادم.
(یئون هم صادقانه فکرشو گفت.)
راستشو بخوام،
تو تنها کسی بودی که تو ذهنم بودی.
هر روز بهت فکر می‌کردم.
برای همین می‌خواستم بیشتر باهات حرف بزنم،
ولی همیشه با احتیاط رفتار می‌کردم...
چون به نظر می‌رسید خیلی فکری هستی.
خودت هم گفتی باید ذهنتو مرتب کنی.
منم می‌خواستم شکمو بذارم کنار.
برای همین نمی‌خواستم عجله کنم.
ولی قضیه این نبود.
قدردان بودم،
ولی شرایط همه‌چیزو پیچیده‌تر کرد.
ولی می‌خوام تو...
احساستو به کسی که جذبشی نشون بدی.
- می‌فهمم. - چطور می‌خوای...
تو هشت روز همه‌چی رو حل کنی و مطمئن بشی؟
نمی‌شه.
برو سمت کسی که دلت پیششه.
(آه کشیدن)
این نظر منه.
جدی می‌گم.
(پوزخند)
خلاصه...
(آه کشیدن)
می‌دونی، اینو گفت که خودش رو خونسرد نشون بده...
که غرورش حفظ بشه،
ولی می‌دونم سریع پشیمون می‌شه.
من ترجیح می‌دم تمام تلاشم رو بکنم...
که دلشو به دست بیارم...
چون چند روز دیگه همه‌چی تموم می‌شه.
از یه طرف دیگه،
فکر کنم اولین باره یون همچین چیزی رو می‌گه...
- با این لحن. - آره.
شاید این فرصتی باشه برای سانگ‌وون...
که دلخوری‌هاش از یون بالاخره تموم بشه.
شاید فهمیده باشه چقدر یون صادقه...
چون اولین باره اینجوری حرف می‌زنه.
خلاصه...
یه بار سنگین از رو دلم برداشته شد.
واقعا سبک شدم.
تا حالا حس می‌کردم...
فقط سطحی حرف زدیم.
ولی حالا که گفتم، سبک شدم.
باید فکرم رو مرتب کنم.
کنجکاوم ببینم سانگ‌وون بعد از شنیدن هر دوتا چی انتخاب می‌کنه.
صبر کن، بذار برم اتاقم.
(ایستادن)
(دستشو گرفت)
خوب گفتی بهش.
(آرامش گرفت)
آره، همین‌طور بود.
تا حالا...
انگار تا حالا...
حرفامون فقط سطحی بوده.
ولی امشب بار دلم سبک شد.
فقط می‌خوام تمام تلاشم رو بکنم که احساسم رو نشون بدم...
و به شیوه‌ای که اون خودش رو نشون می‌ده احترام بذارم.
بهش اعتماد می‌کنم و منتظر می‌مونم.
(بعد از گفتن احساساتش، دوباره بهش فرصت می‌ده.)
این نقشهٔ منه.
(سو‌هیون می‌ره سمت تراس طبقهٔ اول.)
(ایستادن)
(سانگ‌هیون)
سو‌هیون و سانگ‌هیون؟
(سانگ‌هیون)
داری ورزش می‌کنی؟
می‌خواستم بیام باهات حرف بزنم.
می‌دونم. داشتم گیر می‌کردم.
واقعاً؟
(سو‌هیون اومده باهاش حرف بزنه.)
نمی‌تونستم بفهمم چی تو فکرشه.
دیروز فهمیدم چه نظری در موردم داره، ولی...
(تو دیت «زیر صفر» بعدازظهر،)
(سانگ‌هیون خیلی بهش نزدیک نشد.)
(حتی وقتی محکم زمین خورد...)
وای، خیلی بد زمین خورد.
خوبی؟
(ولی نرفت کمکش کنه.)
سانگ‌هیون زیادی فاصله می‌گیره.
(حتی وقتی سن همه معلوم شد،)
(بعد از شنیدن سنش، صورتش خشک شد.)
(اون هفت سال ازش بزرگ‌تر بود.)
به زور نگام کرد، نخندید،
و از چشم‌تو‌چشم شدن فرار کرد.
با خودم گفتم: «چی تو فکرشه؟»
«خیلی اعصاب‌خوردکنه.»
«می‌خواد چی کار کنه؟»
بالاخره دارن در موردش حرف می‌زنن.
(سو‌هیون از بس کلافه شد، خودش رفت سمتش.)
گفتی می‌خوای قدم بزنی،
ولی خیلی طول دادی تا بیای پیشم.
- واسه همین خودم اومدم... - من؟
که حرف بزنیم.
(از بس منتظر شد، خودش رفت سمتش.)
- آره. - بریم آشپزخونه.
اینجا زیادی روشنه.
خیلی روشنه. می‌تونیم بریم اتاقت؟
- اونجا تاریکه؟ آره. - اتاق من؟
باشه.
خب پس...
- چی؟ - خب پس...
اتاقم الان خیلی بهم‌ریخته‌ست.
نمی‌دونم خالی باشه یا نه.
خیلی هم سرده.
- عمداً بخاری رو کم کردیم. - اون جی‌یون بود؟
- جی‌یون دیدشون. - آره، بخاری رو کم کرده بودن.
(جی‌یون تنها بود وقتی اونا وارد شدن.)
خیلی سرده.
(سو‌هیون دلش براش تنگ شده و رد می‌شه.)
خیلی سرده.
(سو‌هیون دلش براش تنگ شده و رد می‌شه.)
وای نه.
دید که رفتن توی یه اتاق.
بوش خوبه.
واقعاً؟
شاید از خوشبوکننده‌ست.
چراغو خاموش می‌کنم.
این رو بپوش.
زود گرم نمی‌شه.
(صدای سو‌هیون از اتاق سانگ‌هیون میاد.)
(دوباره سرک کشید)
(هی بی‌دلیل موهاشو دست می‌زد...)
و آخرش رفت بیرون.
رفت.
از اول حس می‌کردم خیلی جوون نیستی.
- آها. - حدس زده بودم.
اختلاف سن...
(مردد)
فقط...
نمی‌تونم بی‌خیالش بشم.
بقیه رو تحسین می‌کردم.
مثل موجین و بقیه.
همه گفتن براشون مهم نیست.
اینکه با اعتماد به نفس گفتن...
آره.
- واقعاً قابل تحسین بود. - می‌فهمم.
ولی من نمی‌تونستم اینجوری محکم بگم.
نمی‌تونستم دروغ بگم...
که برام مهم نیست...
فقط چون توی برنامه‌ام.
سعی کردم...
قبولش کنم.
باشه.
بیشتر نگران این بودم که فکر کنی بچه‌ام.
از کارایی که کردم خجالت می‌کشیدم.
برای همین ساکت موندم.
(می‌فهمم.)
آره، باعث شد به خودش فکر کنه.
پیش تو حس می‌کنم بچه‌ام.
این فکر همیشه تو ذهنم بود.
چیزی که دیدی...
(پوزخند)
چرا خندیدی؟ چرا می‌خندی؟
من الان جدی‌ام.
باشه، می‌دونم جدی‌ای،
ولی دست خودم نیست، خنده‌م می‌گیره.
می‌خوای نخندم؟
نه، بدون لبخند ترسناک می‌شی.
سانگ‌هیون یه جور خاصی دخترا رو جذب می‌کنه.
یه سبک متفاوت داره...
فرق داره با موجین.
«پیش تو بچه‌ام.»
وقتی سو‌هیون اینو شنید،
با خودش گفت چه بامزه‌ست.
- آره. - آره، به نظرش شیرین بود.
- یه جور ناز کردن بود. - دقیقاً.
انگار می‌گفت: «خب حالا چی کار کنم؟»
گفتی می‌خوای تو چشمام نگاه کنی.
آره، بیا همین کارو کنیم.
خیلی نزدیک شدن.
(خیره شدن)
(نمی‌تونه نگاه کنه تو چشمش)
بازم نتونست چشم تو چشم بشه.
ادامه بده.
از همون «پیش تو بچه‌ام.»
(پوزخند)
(با تعجب)
هرچی بیشتر در موردش حرف می‌زنم...
- بیشتر... - بیشتر چی؟
«بیشتر چی؟»
بیشتر حس می‌کنم احمقم.
باشه.
وای نه.
زن بزرگ‌تر باید راهو نشونش بده.
(فکر کردن)
خلاصه اینکه من ترجیح می‌دم...
پسری رو...
که تو رابطه خودش پیش‌قدم باشه.
آره.
- ولی از تو ندیدم... - من هیچ‌وقت این کارو نکردم.
از طرف تو.
و همین باعث شد یه کم ناامید بشم.
- می‌فهمی چی می‌گم؟ - آره.
بهت گفته بودم همیشه زیادی فکر می‌کنم.
آره، می‌دونم زیادی فکر می‌کنی.
خودت گفتی.
برای همین با خودم گفتم،
(از اینکه بعد از معلوم شدن سن چیزی نگفت ناراحت بود.)
«یعنی چون من بزرگ‌ترم؟»
«برای همین این‌قدر تو فکره؟»
یا شاید فکر می‌کردی...
من اصلاً نمی‌دونستم چی تو ذهنته.
- یه نکتهٔ کوچیک... - خب.
ولی می‌خواستم...
(وقتی سن‌هامون معلوم شد)
بهت لبخند بزنم.
باشه. ولی اصلاً نگام نکردی.
- نه، اولش نگات کردم. - قیافه‌ت جدی بود.
- جدی؟ - آره، اولش خیره شده بودم.
می‌خواستم نگات کنم و لبخند بزنم...
که بفهمی حالم خوبه.
خیلی دلم می‌خواست این کارو کنم،
ولی نتونستم چشم تو چشم بشم.
و بعد یه جورایی...
(خنده)
راستش... برام خیلی سخت بود.
وای، چقدر اعصاب‌خوردکن شدی.
منم کلی حرف دارم.
- ولی دارم گوش می‌دم... - بگو.
خواهش می‌کنم بگو.
- اول از همه، - آره.
می‌ترسیدم که تو...
واقعاً علاقه‌ای به من نداشتی وقتی سمتم اومدی.
نمی‌تونستم بفهمم چی تو فکرته.
(واقعاً شوکه شد)
مگه می‌شه بی‌دلیل اینو گفته باشم؟
- چرا باید بگم... - من...
- من... - که می‌خوام باهات حرف بزنم...
اگه جدی نبودم؟
فقط می‌ترسیدم.
همین بود.
من فقط...
فقط می‌ترسیدم.
از چی؟
«نقطه قوتم چیه؟»
«چی باعث شد منو انتخاب کنه؟»
«که خب، قیافه‌م معمولیه.»
می‌دونی، زندگیم خیلی معمولی بوده.
همیشه خودمو آدمی متوسط می‌دونستم.
یکی وسط جمع، نه خاص نه متفاوت.
باشه.
ولی یهو...
تو، نقش اصلی، اومدی با من حرف زدی،
که فقط یه نقش فرعی داشتم.
- اومدی باهام حرف زدی. - سرم درد گرفت.
نمی‌دونم چه‌جوری این حسو توضیح بدم.
یه جورایی هنگ کرده بودم. همین حسو داشتم.
«این دیگه چی بود؟ چی داره می‌شه؟»
این فکری بود که کردم.
(سو‌هیون از سانگ‌هیون خواست اول خودش بیاد سراغش.)
می‌خواستم باهات حرف بزنم.
- جدی؟ - آره.
(از رفتار سو‌هیون شوکه شد و نمی‌دونست چی کار کنه.)
- وای خدا. - نمی‌دونست چی کار کنه.
اصلاً فکر نمی‌کردم...
کسی مثل سو‌هیون منو جدی بگیره.
یه کم می‌ترسم.
طبیعیه این حسو داشته باشی.
(آه کشیدن)
هنوز نمی‌فهمه...
- چرا سو‌هیون جذبشه. - ذهنش درگیر همینه.
(نمی‌تونه شکش رو نسبت به احساساتش کنار بذاره.)
من و تو مسیرای متفاوتی داریم.
«چطور می‌تونم صادقانه احساسم رو نشون بدم...»
«به کسی که فکر می‌کنم احساسش واقعی نیست؟»
این فکری بود که کردم.
- منظورم اینه... - این خیلی بی‌انصافیه. دلم شکست.
واقعاً دلم شکست.
(کلافه)
(با استرس نگاهش می‌کنه)
قبل از ادامه زانو می‌زنم جلوت.
این فکرها ولم نمی‌کرد، برای همین هیچ کاری نکردم.
بهت لبخند زدم و همه‌چی.
یعنی همه‌ش الکی بود؟
ولی مطمئن نبودم احساساتت واقعی باشه،
و همین دیوونه‌م کرد.
وقتی اختلاف سنمون معلوم شد...
(سو‌هیون هیچ‌وقت نفهمید سانگ‌هیون اشتباه برداشت کرده.)
میرم دستشویی، خیلی کلافه شدم.
(سو‌هیون اول سعی کرد خودش رو آروم کنه.)
بی‌کلام موندم.
انگار تو ذهن سانگ‌هیون یه داستان ساخته بود...
که فکر می‌کرد واقعیه.
- کاملاً اشتباه برداشت کرده بود. - دقیقاً.
از نگاه ما...
همه دیدیم سو‌هیون چقدر تلاش کرد دلشو به دست بیاره...
هر کاری که به ذهنش رسید انجام داد...
و مدام نگران بود قدم بعدیش چی باشه.
من مطمئن نیستم،
ولی اگه سانگ‌هیون اینو ببینه،
- احتمالاً ناراحت می‌شه. - خیلی ناراحت می‌شه.
(سانگ‌هیون کاملاً احساسات سو‌هیون رو اشتباه برداشت کرد.)
فکر می‌کردی چند سالمه؟
کنجکاوم.
گیج شده بودم.
فکر می‌کردم شاید حتی ۲۵ ساله باشی.
راستشو بخوای، یه کم نگران بودم اگه اینطور باشه.
الان دیگه سنمو می‌دونی.
ولی مهم نیست، نه؟
- مهمه؟ - نه.
فکر نمی‌کنم مهم باشه.
آها، همینو می‌خواستم بدونم.
می‌خواستم بدونم نظرت درباره اختلاف سنمونه.
بعد شنیدن سنم چی فکر کردی؟
وقتی سنمو شنیدی چه حسی داشتی؟
- من؟ - آره.
اصلاً نگرانم نکرد یا چیزی شبیه اون.
فکر کنم وقتی کسی رو واقعاً دوست داشته باشی، سن مهم نیست.
کسی که احساسش عمیق‌تره.
«احساسم عوض نشده.»
این چیزی بود که به ذهنم رسید.
آره، مهم نیست چون دوستش دارم.
(حتی بعد از فهمیدن سنش، هیون جون هنوز یونگ‌گیونگ رو دوست داشت.)
ببین...
من همیشه دوست داشتم زود ازدواج کنم.
- جدی؟ - آره.
خیلی زوده.
الان داره از ازدواج حرف می‌زنه؟
من همیشه دوست داشتم زود ازدواج کنم.
- واقعاً؟ - آره.
نظرم به ازدواج مثبته.
فکر می‌کنم ازدواج آرامش میاره.
و من به این آرامش نیاز دارم...
چون کارم ثبات نداره.
(هیون جون غیرمنتظره درباره ازدواج حرف زد.)
یعنی وقتی از سر کار میام خونه...
یونگ‌گیونگ شوکه می‌شه.
اگه خانواده‌ای که ساختم ازم استقبال کنن،
فکر کنم حس آرامش می‌کنم.
برای همین همیشه می‌خواستم...
زود ازدواج کنم.
راستشو بخوای، ازدواج رو چیز خیلی خوبی می‌بینم.
نظر تو چیه؟
خیلی جلو جلو فکر می‌کنه.
درباره چی؟
درباره همین حرفام.
(فکر کردن)
- خب... درباره ازدواج؟ - آره.
یونگ‌گیونگ از اول هیچ‌وقت جا نخورد.
خب... راستشو بخوای، من حتی دوست‌پسر هم ندارم...
آها، باشه.
از روی کنجکاوی می‌پرسم.
می‌خوام بدونم نظرت درباره ازدواجه.
باشه. چیزی که مطمئنم اینه که...
هیچ‌وقت نمی‌خوام توی ازدواجی باشم که فقط ظاهرش خوب باشه.
از بیرون قشنگ باشه ولی توش پوچ.
تنها زندگی کردن خیلی بهتره تا توی همچین ازدواجی بودن.
- چه جالب. - من همین الانم...
به‌عنوان یه مجرد خوشحال زندگی می‌کنم.
پس اصلاً علاقه‌ای ندارم...
نه، توی همچین ازدواجی نمی‌خوام باشم.
من ازدواجی می‌خوام...
(هرکدوم دنبال چیز متفاوتی از ازدواجن.)
که توش خوشحال باشم و حس کامل بودن داشته باشم.
یه ازدواج پر از عشق.
آره، من همچین ازدواجی رو می‌خوام.
اون دنبال ازدواجیه که پر از عشقه.
نه اینکه مجبور باشه ازدواج کنه.
می‌فهمم.
فقط کنجکاو بودم.
موضوع سختیه.
آره، هیچ‌وقت آسون نیست.
نباید ساده بهش نگاه کرد.
ولی برای من خیلی مهمه.
یعنی آرامش روحی می‌خوام.
(بین حرفاشون یه اختلاف ظریف هست.)
فکر می‌کنم بقیه چی کار می‌کنن.
- موضوع رو عوض کرد. - بریم بالا؟
دیره دیگه.
حرفاشون زیاد طول نکشید.
(گفت‌وگو بدون نتیجه مشخصی تموم شد.)
(سو‌هیون خودش رو آروم کرد و دوباره روبه‌روی سانگ‌هیون نشست.)
(یه مدت آروم به سانگ‌هیون نگاه کرد.)
(سو‌هیون دوباره خودش رو جمع کرد و روبه‌روش نشست.)
(یه مدت آروم به سانگ‌هیون نگاه کرد.)
در مورد سوءتفاهمی که داشتم...
ببخش.
(خیره شدن)
(معذب)
خب...
(آه کشیدن)
پس...
(سو‌هیون سعی می‌کنه سانگ‌هیون رو درک کنه.)
راستشو بگم، خیلی اعصابمو خورد می‌کنی.
ولی...
ولی کسی که می‌خوام بیشتر بشناسم...
خودتی، فکر کنم.
- خیلی اعصاب‌خوردکنه. - می‌دونم.
- سبک رابطه‌ت رو می‌گم. - درست می‌گی.
دیوانه‌م می‌کنی.
دقیقاً.
اگه فقط فکر کنی و کاری نکنی، کی می‌فهمه چی تو دلت می‌گذره؟
حق با توئه.
راستشو بهش گفتم.
گفتم چی نگرانم کرده.
و اون...
صادقانه جواب داد و گفت اشتباه می‌کنم.
من فکر می‌کردم احساسش واقعی نیست،
که یه سوءتفاهم احمقانه بود...
همه‌ش تو ذهن خودم بود.
خودش قبول کرد که اشتباه برداشت کرده.
زانو زد و ازم معذرت خواست.
خنده‌دار بود.
دیدن اون حالتش باعث شد حالم بهتر بشه.
خودمم دیگه نمی‌دونم چی می‌خوام.
هرچی بود، از اول جذبش شده بودم.
(سو‌هیون سانگ‌هیون رو درک کرد و بی‌خیال شد.)
آره.
در هر صورت، اون سوءتفاهم...
خیالم راحت شد که حلش کردیم.
هرچی فکر کرده بودیم، مهم‌ترین چیز اینه که...
سوءتفاهم برطرف شد.
(سانگ‌هیون احساسات صادقانه سو‌هیون رو اشتباه برداشت کرده بود.)
سانگ‌هیون کلاً آدمیه که زیادی فکر می‌کنه.
و تو خیلی موقعیت‌ها...
هیچ کاری برایش نکرد...
یا تصمیم درست نگرفت. خودش رو که دید،
حتماً فکر کرده خیلی ضایع بوده.
راستشو بخوای، منم از دستش کلافه می‌شم.
چون زیادی فکر می‌کنه، عمل کردنش طول می‌کشه،
- و خودش هم ناراحت می‌شه. - دقیقاً.
- این چند بار تکرار شد، - آره.
و باعث شد بینشون سوءتفاهم پیش بیاد.
ولی خوشبختانه سو‌هیون که بزرگ‌تر بود، شکش رو برطرف کرد.
درسته.
(خوشبختانه سو‌هیون شک سانگ‌هیون رو برطرف کرد.)
(شب طولانی گذشت و روز جدید شروع شد.)
(صبح بعد از مشخص شدن سن‌ها رسید.)
(اتاق بون‌هی و سو‌هیون)
خیلی جوونه، نه؟
آره.
- اصلاً تصورشو نمی‌کردم. - درست می‌گی.
من خیلی سنتی‌ام.
- واقعاً؟ - آره.
خیلی جوونه.
چند سال ازت کوچیک‌تره؟
۱۲ سال کوچیک‌تره.
من کلی فکر و خیال داشتم...
ولی اون خیلی ساده و بی‌خیال رفتار می‌کرد.
خیلی راحت می‌گفت: «بریم اونجا با هم بعداً.»
یعنی خودش هم باید به اختلاف سن فکر کرده باشه.
- ولی بازم احساسشو نشون داد. - آره.
و واکنشش...
- باعث می‌شه همه‌چی رو فراموش کنم. - جدی؟
برای همین بدون نگرانی همراهش می‌شم...
و احساسمو می‌گم.
آها، منطقیه.
دیروز خیلی منو تحت‌تأثیر قرار داد...
وقتی هلو و قطره چشم رو بهم داد.
- قطره چشم؟ - آره.
- جدی؟ نمی‌دونستم. - بعد از اینکه با سانگ‌هیون حرف زدیم،
رفتیم طبقه دوم، جی‌یونگ ما رو دید.
هی چشمامو فشار می‌دادم اینجوری.
جی‌یونگ اومد و سه تا قطره چشم بهم داد.
واقعاً؟
(چشم‌های سو‌هیون دیروز کل روز خشک بود.)
(جی‌یونگ شنید و براش قطره چشم گرفت.)
قطره چشم؟ یعنی براش گرفتی؟
وای، خیلی ممنون.
براش قطره چشم آورد.
- جدی؟ مرسی. - چه باحال.
خیلی بافکر بود.
(جی‌یونگ بدون توجه به جوابش کمکش کرد.)
خیلی بافکره.
این بچه بامزه‌ست.
«بچه بامزه؟»
آره، بامزه نیست؟
- از همه جوون‌تره. - دقیقاً.
هر کاری که دختر مورد علاقه‌ش بخواد انجام می‌ده.
خیلی فعاله.
آره، خیلی مردونه‌ست.
- اعتماد به نفس داره. - دقیقاً.
- همینو دوست دارم. - آره.
همین چیزاست که دل دخترا رو می‌بره.
- درست می‌گی. - آره.
(جی‌یونگ احساسشو تا آخر نشون داد.)
یهو دل همه دخترا رو برد؟
آره، فقط با سه تا قطره چشم.
(جی‌یونگ یهو دل زن‌های بزرگ‌تر رو برد؟)
(مو‌جین تنها تو اتاقش مشغول مرتب کردن خودشه.)
(همون موقع یه پیام رسید.)
(امروز قرارهای روز و شب دارید.)
(یکی رو برای گفت‌وگوی روز انتخاب کنید...)
(و یکی رو برای گفت‌وگوی شب.)
این آخرشه.
اگه چند نفر یه دختر رو انتخاب کنن چی؟
- قرار کوتاه‌تر می‌شه. - همه با هم می‌رن؟
(پسرای جوون برای آخرین قرار انتخاب می‌کنن.)
هرکدوم باید یه دختر برای روز و شب انتخاب کنن.
مطمئنم بعضی دخترا رو چند نفر انتخاب می‌کنن.
این آخرین قراره قبل از تصمیم نهایی.
پس خیلی با دقت انتخاب می‌کنن.
احتمالاً.
(آه کشیدن)
- پیامو گرفتید؟ - آره.
اگه روز و شب یه نفر رو انتخاب کنم چی؟
نه بابا، باید برای هرکدوم یکی انتخاب کنی.
من بیشتر کنجکاوم بدونم مو‌جین و هیون‌جون چی گفتن.
باهاشون چی حرف زدی و چقدر جدی شد صحبتتون؟
شما دوتا مدت زیادی باهاشون نزدیک بودین.
پس باید توی حرفاتون پیشرفتی بوده باشه.
من اول می‌گم.
به جای اینکه از سبک رابطه‌ش بپرسم...
یا اینکه چه تیپ مردی رو دوست داره،
سعی کردم...
داستان زندگیشو بشنوم.
این خیلی پخته‌ست.
مو‌جین داره براشون کلاس می‌ذاره؟
(کیم مو‌جین، استاد ستاره‌ی رابطه؟)
استاد ستاره‌ی رابطه؟
وای، انتخاب سخت شده.
(آه کشیدن)
چون یه روز مونده به تصمیم نهایی،
فکر می‌کنم شب حرف زدن رمانتیک‌تره...
و می‌تونیم صادقانه‌تر حرف بزنیم.
این آخرین قرارها قبل از تصمیم نهایی بودن،
و وقت زیادی برای بودن با دخترا نداشتم.
برای همین یکی رو انتخاب کردم که فقط باهاش حرف بزنم...
و یکی رو که بخوام عمیق‌تر باهاش صحبت کنم.
با همین فکر، دوتا دختر انتخاب کردم.
کی می‌تونن باشن؟
کاملاً می‌دونستم باید کیو انتخاب کنم.
اونایی که می‌خوام بیشتر بشناسم.
اونایی که می‌خواد "بیشتر" بشناسه.
(این بار خیلی دقیق‌تر انتخاب می‌کنن.)
قراره‌های روز و شب جدا برگزار می‌شن.
- آره، هرکدوم جداست. - درست می‌گی.
این آخرین قراراشون توی برنامه‌ست.
فرق قرار روز و شب چیه؟
اگه بخوای با کسی صادقانه‌تر حرف بزنی، مثلاً سر یه نوشیدنی...
و بیشتر بشناسیش، باید قرار شب انتخاب کنی.
درسته.
آره. ولی قرار روز...
معمولاً برای کسی نیست که بخوای خیلی وقت بذاری و بشناسیش.
فکر نمی‌کنم کسی رو برای قرار روز اینطوری انتخاب کنن.
منم باهاش موافقم.
باید دوتا دختر انتخاب کنن.
پس یکی بهترینه و یکی دومین انتخاب.
طبیعیه که انتخاب اول و دوم داشته باشن.
درسته؟ مطمئنم انتخاب اول رو برای شب می‌ذارن...
- جدی؟ - آره.
چون قرار شب آخرین قراره.
و قرار روز ممکنه به مرور فراموش بشه...
- همونطور که وو‌یونگ گفت. - آها، گرفتم.
یعنی قرار روز فراموش می‌شه؟
آره، فکر کنم همینطوره. من خودم یادم می‌ره.
- قرار شب بهتره. - یعنی قرار شب رو ترجیح می‌دی؟
آره، قرار شب بهتره.
شب راحت‌تر می‌شه صادقانه حرف زد.
درسته.
(خانم‌های بزرگ‌تر لطفاً قرارها رو توی اتاق QR چک کنن.)
این آخرین قراراشونه.
اوه، رسید.
(اولین خانم بزرگ‌تر، بون‌هی)
(با کی قرار روز و شب داره؟)
الان می‌فهمه کی دعوتش کرده.
(متعجب)
کی می‌تونه باشه؟
مطمئنم مو‌جین انتخابش کرده.
- آره. - شک ندارم مو‌جین انتخابش کرده.
خب... یونگ‌گیونگ...
- هیون‌جون. - امیدوارم کسی انتخابش کرده باشه.
آره.
(سو‌هیون، سومین خانم بزرگ‌تر، با کی قراره؟)
چون فقط یه روز مونده،
می‌خواستم جدی‌تر با سانگ‌هیون حرف بزنم.
- واکنشش... - چرا؟
چی شده؟ چرا؟
مگه انتخابش نکرده؟
یا کسی دیگه انتخابش کرده که انتظارشو نداشت؟
یا کسی انتخابش کرده که فکرشو نمی‌کرد؟
خیلی خوشحال به نظر نمیاد.
(چهارمین خانم بزرگ‌تر، جی‌وون)
من به سانگ‌وون علاقه دارم،
ولی وقت زیادی نمونده.
- چی؟ - چی؟ واکنشش همونه.
(و آخرین نفر، یه‌اون)
می‌خوام با سانگ‌وون قرار بذارم.
همه فکر و ذکرش سانگ‌وونه.
(آیا یه‌اون می‌تونه با سانگ‌وون قرار روز و شب داشته باشه؟)
- چی؟ - چرا؟
- چی شده؟ - چی پیش اومده؟
- الان چه خبره؟ - چرا اینجوری واکنش نشون داد؟
هر سه‌تاشون...
- خوشحال نبودن... - انگار شوکه شدن.
- خیلی خوشحال نبودن. - دقیقاً.
- همه‌شون گیج شدن. - آره.
(صدای نفس کشیدن)
(یه‌اون وقتی رسید، سریع رفت زیر پتو.)
رفتن زیر پتو یعنی ناراحته.
یعنی خیلی هیجان‌زده‌ست؟
- فکر نکنم. - نه، بعید می‌دونم.
(آروم صورتشو با پتو پوشوند.)
(صدای گریه)
داره گریه می‌کنه؟
- وای نه. - بیچاره.
حالت خوبه؟
(یه‌اون امروز توسط هیچ‌کس انتخاب نشد.)
وای، جدی؟
فهمیدم محبوب نیستم.
نه بابا، اینجوری فکر نکن.
این عملاً آخرین روز توی خونه‌ی یون هست.
طبیعیه که دلش بخواد گریه کنه.
کنجکاوم بدونم سانگ‌وون کیو انتخاب کرده.
دقیقاً.
اینکه هیچ‌کس انتخابش نکرده...
یعنی یکی دیگه رو چند نفر انتخاب کردن.
(پسرای جوون قراراشونو انتخاب کردن.)
(وقتشه خانم‌های بزرگ‌تر رو ببینن که می‌خوان باهاشون قرار بذارن.)
(سانگ‌هیون منتظر قرار روزشه، مضطربه.)
سانگ‌هیون...
سانگ‌هیون انتخابشو کرده.
اگه سو‌هیون نیاد...
شب باهاش قرار نداره؟
- چون این قرار روزه؟ - آره، قرار روزه.
(قرار روز سانگ‌هیون با کیه؟)
(وقتی سانگ‌هیون منتظر بود،)
(یه خانم بزرگ‌تر به سمتش میاد.)
(قرار روز سانگ‌هیون)
(بون‌هی)
- وای، بون‌هی بود. - بون‌هی بود.
خوشگل شده.
(لبخند)
وای خدای من.
پس آخرش انتخابش کرد.
برای قرار روز، بون‌هی رو انتخاب کردم که تا حالا باهاش قرار نداشتم.
با اینکه می‌دونم رابطه‌ی خوبی با مو‌جین داره،
ولی جدا از اون،
می‌خواستم بیشتر باهاش حرف بزنم.
- نباید حسرت بذاره. - تو کیو انتخاب کردی؟
(قرار پنج دقیقه‌ای: «بون‌هی رو انتخاب کردی؟»)
(بون‌هی رو انتخاب کردم.)
(مردد بود و فرصت اولین قرار باهاش رو از دست داد.)
(دیگه با کی می‌خوای حرف بزنی؟)
(بون‌هی...)
(از اول سانگ‌هیون همیشه می‌خواست با بون‌هی حرف بزنه.)
(شب دوم رفت سراغ بون‌هی.)
(منم می‌خواستم باهات قرار بذارم، بون‌هی.)
(از اول سانگ‌هیون براش Love QR می‌فرستاد.)
دیدن داستانشون باعث می‌شه...
حس کنم دارم موزیک‌ویدیو نگاه می‌کنم.
خیلی غم‌انگیزه.
(سانگ‌هیون همیشه می‌خواست با بون‌هی قرار بذاره.)
خیلی خوشگله.
- باید خیلی خوشحال باشه. - آره، خوشحاله.
(مکث و تردید)
همونجا بمون.
من میام سمتت.
(من میام سمتت.)
خیلی دلم می‌خواست حداقل یه بار با سانگ‌هیون حرف بزنم.
حتی یه بارم شده.
خوشبختانه درست قبل از اینکه همه‌چی تموم بشه،
فرصت شد باهاش حرف بزنم و خیالم راحت شد.
(بالاخره سانگ‌هیون و بون‌هی سر قرار رفتن.)
- وقتی داشتی میومدی... - جانم؟
می‌تونم فقط اسمتو صدا کنم، بون‌هی؟
آره، راحت باش.
- تو هم همین کارو بکن. - همینجوری؟
من از قبل باهات راحت حرف می‌زدم.
- آره. - همینجوری راحت حرف می‌زنم.
فکر می‌کردم همیشه رسمی حرف می‌زنم. نه؟
یادته گفتیم از این به بعد همه راحت حرف بزنیم؟
- آره. - پس راحت حرف بزنیم.
فکر نمی‌کنم، سانگ‌هیون.
می‌تونم؟ الان راحت باهات حرف بزنم؟
- یه کم طول می‌کشه برام. - طول می‌کشه؟
- هنوز با هیچ‌کس اینجوری حرف نزدم. - جدی؟
با مو‌جین چی؟
اون فقط به خاطر مأموریت بود.
بعدش دوباره رسمی حرف زدم. همینجوری‌ام.
ولی می‌تونم با تو راحت حرف بزنم؟
باشه، راحت حرف می‌زنم.
خوبه.
وقتی داشتی میومدی اینجا...
با اینکه لباس رسمی نپوشیده بودی،
انگار داشتی از راهرو عروسی رد می‌شدی.
یه حس عجیبی داشت.
خیلی قشنگ بودی.
(خجالت)
اینطوری دیدمت، خیلی فرق داشتی.
تصمیم گرفته بودم یه بار درست و حسابی باهات قرار بذارم.
آره.
منم می‌خواستم یه بار تنها باهات حرف بزنم.
تو شبیه کسی بودی...
که می‌تونه...
حتی ضعف‌های منو هم...
درک کنه و بپذیره.
بون‌هی اون آدم بود؟
پس‌فردا دیگه می‌ریم خونه.
- واسه همین می‌خواستم باهات حرف بزنم. - آها.
فکر کردم باید امروز باهات حرف بزنم.
جالبه،
همین که مأموریت رسید دستم،
گفتم می‌خوام قرار روز با تو بذارم.
کار خوبی کرد.
(لطفاً یه خانم رو برای گفت‌وگوی روز انتخاب کنید...)
(و یکی برای گفت‌وگوی شب.)
من می‌خوام روز با بون‌هی حرف بزنم.
یعنی اعلام جنگه؟
(سانگ‌هیون داره اعلام جنگ می‌کنه؟)
راستی باید بگی کیو انتخاب کردی؟
اگه یکی برای روز و یکی برای شب باشه،
می‌تونیم با کسی که می‌خوایم حرف بزنیم.
لازم نیست بلند بگیم.
درسته.
یه کم ناراحت شد.
- آره. - آره.
ناراحت شد.
جلوی همه گفتی؟
آره، وقتی همه‌ی پسرها جمع بودن.
گفتم روز با تو حرف می‌زنم.
خوبه.
برای همین تونستیم اینجوری با هم حرف بزنیم.
- وای. - خوشحالم که جرأتشو پیدا کرد.
بهتر از اینه که حسرت بخوره.
من عاشق رنگ سبزم.
- جدی؟ - خیلی بهت میاد.
- آره، میاد. - من عاشق سبزم.
ترکیب سبز و قهوه‌ای رو هم خیلی دوست دارم.
رنگاش آروم‌کننده‌ست.
- آره. - آدمو آروم می‌کنه.
- لنز گذاشتی؟ - نه، نذاشتم.
چشمات واقعاً قهوه‌ایه.
آره، چشمام قهوه‌ایه.
خیلی بهت میاد.
فکر کردم لنز گذاشتی.
(واقعاً؟)
وای، خیلی خوشحاله.
- چشم منم یه کم قهوه‌ایه. - می‌تونم ببینم؟
بعداً نشون می‌دم.
- بعداً ببین. - بعداً نشون می‌دم.
از وقتی اومدم خونه‌ی یون،
خیلی فکر کردم و پشیمون شدم.
تنها موندم و تو فکر بودم.
غرق فکرای خودم.
شاید اختلاف سن بود.
شاید مشکل اعتماد به نفس بود.
به خاطر همین چیزا،
هرچی بیشتر فکر می‌کردم، بیشتر خجالت می‌کشیدم.
یه کم از خودم خجالت می‌کشیدم.
این فکرها همش باهام بودن.
ولی وقتی با تو حرف زدم،
گفتی تو هم همین حسو داشتی...
و تونستی طبیعی ازش رد بشی.
و گفتی اصلاً عجیب نیست.
گفتی این حس طبیعی بوده.
(بون‌هی سانگ‌هیون رو دلداری داد.)
واقعاً؟
من گرمیِ تو رو خیلی دوست داشتم.
(سانگ‌هیون عاشق گرمیِ بون‌هی شد.)
من گرمیِ تو رو خیلی دوست داشتم.
پس این چیزیه که سانگ‌هیون می‌خواد.
کنار آدمایی مثل خودش احساس راحتی می‌کنه.
مثل تو و مو‌جین.
از همون اول به هم علاقه داشتین؟
نه، اینجوری نبود.
روز اول که رسیدیم فقط فهمیدم...
- آها. - کی‌ها اینجان.
فکر کردم همه خوبن.
اون حس روز اول بود.
به نظرم آدم خوبی میومد.
این برداشت روز اولم بود.
کنجکاوم بدونم اگه اولین قرار با من بود چی می‌شد.
اگه اون روز با من میومدی سر قرار...
شاید همه‌چی فرق می‌کرد.
- آره. - وای.
هیچ‌وقت نمی‌فهمیم چی می‌شد.
اگه اول تو رو می‌شناختم،
می‌فهمیدم چقدر به هم میایم،
و بعد قرار انتخاب می‌کردم...
با قانون «هرکی زودتر برسه».
شاید اون موقع جسورتر عمل می‌کردم.
- اون موقع محتاط بودم. - داره همه‌چی رو مرور می‌کنه.
- هر حرکتی که کرده. - دقیقاً.
هرچی دلش می‌خواد می‌گه.
به نظر من بیشتر داره حسرت می‌خوره...
که چرا تردید کرد...
احساسشو بهش نشون بده...
در حالی که مو‌جین جسورانه جلو رفت.
فرصتشو به مو‌جین داد.
ولی بون‌هی و سانگ‌هیون...
فقط دو سه ساعت بعدش همدیگه رو دیدن.
اختلافشون با مو‌جین فقط دو سه ساعته.
اگه از همون اول علاقه‌شو نشون می‌داد...
و زودتر سمتش می‌رفت،
از یه خط شروع مشترک شروع می‌کردن.
- درست می‌گی. - آره.
الان احتمالاً داره همینو حسرت می‌خوره.
راستی، مو‌جین دیروز عالی بود.
چه وقتی بین خودمون حرف می‌زدیم...
چه وقتی جلوی دوربین بعد از اعلام نتیجه،
هیچ‌وقت از انتخاباش پشیمون نبود.
اصلاً پشیمون نبود. معلوم بود که...
اختلاف سن براش مهم نیست.
به نظرم خیلی خوب بود.
داره مو‌جین رو هم تحسین می‌کنه.
درسته، فوق‌العاده‌ست.
- واقعاً عالیه. - من هیچ‌وقت...
نمی‌تونستم کاری که اون کرد رو انجام بدم.
می‌خوام یه چیزی بهت بگم...
من قبلاً خیلی شبیه تو بودم.
ولی الان...
خیلی فرق کردم با ده سال پیش.
خیلی درونگرا بودم.
تو منو یاد خودم می‌ندازی.
کاملاً می‌تونم درکت کنم.
هرکسی قوت و ضعف خودشو داره.
دیدم که تو چقدر با فکر و دقیق رفتار می‌کنی.
درسته، خیلی بافکره.
فقط فرق داره.
مهم اینه کسی رو پیدا کنی که باهات هم‌فرکانسه.
اینکه یکی همه احساسشو بگه...
لزومن به معنی جذاب بودن نیست.
درسته.
یه چیز بامزه بگم.
یکی عاشق اینه که یه پسر جلوی جمع گل بده بهش...
ولی یکی دیگه از اون صحنه بدش میاد.
- آره. - بعضیا تو اون موقعیت خشک می‌زنن.
- بعضیا اصلاً نمی‌تونن تحمل کنن. - دقیقاً.
از ابراز عشق جلوی جمع متنفرن.
آخرش همه‌چی برمی‌گرده به سلیقه‌ی شخصی.
هرکسی یه جور دوست داره.
پس من فکر نمی‌کنم تو...
از مو‌جین کمتر جذاب باشی.
- چون... - چیزای خاص خودتو داری.
من ویژگی‌های خاص تو رو می‌بینم.
تو این موقعیت‌ها...
اون قدرت زن‌های بزرگ‌تر رو داره.
- می‌شه اینجوری گفت. - درسته.
اون جذابیت زن‌های بزرگ‌تر رو داره.
- آره. - می‌دونم.
من...
خیلی فوق‌العاده‌ست، نه؟
- من... - عاشقشی؟
آره.
سانگ‌هیون انگار پر از حسرت و سرزنش خودشه.
- اون کاملاً... - دلداریش داد؟
- آره. - درکش کرد.
خیلی خوب بغلش کرد و فهمیدش.
همین باعث شد خیلی جذاب بشه.
هر وقت ازم می‌پرسیدن تیپ ایده‌آلم چیه...
از نظر شخصیت، نه ظاهر،
می‌گفتم کسی که باعث نشه کوچیک شم.
درسته.
بعد می‌پرسیدن: «چی باعث می‌شه احساس کوچیکی کنی؟»
(چی باعث می‌شه احساس کوچیکی کنی؟)
همیشه جواب دادن برام سخت بود.
کسی که زود از کوره در نره.
کسی که حواسش به من باشه. اینا جواب‌هام بودن.
(سرتکان دادن)
وقتی تو رو دیدم، تازه فهمیدم.
فهمیدم عشقی که باعث نشه کوچیک شم چه شکلیه.
وای خدا.
کسی که از این اخلاق‌هام کلافه نشه،
کسی که صبر کنه و منو همینجوری قبول کنه.
الان می‌تونم اینو بگم.
انگار داره مدام عشقشو بهش اعتراف می‌کنه.
دل بون‌هی باید ترک برده باشه...
وقتی اینا رو شنیده.
به هر حال، فردا...
باید تصمیم بگیریم.
(وقت زیادی توی خونه‌ی یون نمونده.)
هر انتخابی که کنم،
طبق دلم می‌رم جلو، همونطور که تو یادم دادی.
خیلی معنی داره.
تا آخرین لحظه داره عشقشو می‌گه.
(آخرش دل سانگ‌هیون کجا می‌ره؟)
بریم...
- یه قدم بزنیم؟ - بریم؟
خیلی خوبه.
خیلی قشنگ حرف می‌زنی.
- نه بابا. - چرا، خیلی قشنگ حرف می‌زنی.
نزدیک بود دلمو ببری.
- جدی می‌گم. - حس می‌کنم...
کنار تو راحت‌تر شدم.
- دلم می‌خواست اینو بگم. - مواظب باش.
و...
تیپ ایده‌آلت چیه؟ راستشو بگو.
- من؟ - خیلی رک بگو.
من کسی رو دوست دارم...
که صدای قشنگی داشته باشه. همین.
- صدای من چطوره؟ - قشنگه.
این رو بهت می‌گم.
من سریع می‌گم چیزی خوبه یا نه.
خوش به حالم.
قرار با بون‌هی...
خیلی تاثیر گذاشت روم.
باعث شد...
خیلی دودل بشم.
چی کار می‌کنه؟
باعث شد حسرت بخورم که چرا زودتر با هم قرار نذاشتیم.
خیلی ناراحت شدم که اولین قرارمون تازه الان بود.
فهمیدم تیپ زن ایده‌آلم...
در واقع بون‌هیه.
همین باعث شد خیلی گیج بشم.
- وای خدا. - حسابی گیر افتاده.
چی کار می‌کنه؟
- چی کار می‌کنه؟ - الان می‌خواد چی کار کنه؟
وقتی قرارشونو دیدم، این فکر اومد تو ذهنم.
فکر کردم سانگ‌هیون رفته بود قرار...
که همه‌چی رو با بون‌هی تموم کنه.
ولی وقتی داشت می‌رفت، انگار فهمید:
«نه، واقعاً دوستش دارم.»
«وای، بدجور گیر افتادم.»
سانگ‌هیون تازه فهمید چی شده.
به نظرم بیشتر عاشقش شد.
این قرارهای آخرِ دونفره...
می‌تونه انتخاب نهاییشونو عوض کنه.
من فکر می‌کنم سانگ‌هیون تا آخر بون‌هی رو انتخاب می‌کنه.
باید ببینیم قرار شبانه‌اش...
- با سوهیون چطور پیش می‌ره. - صبر کن.
ما که نمی‌دونیم اصلاً سوهیون رو انتخاب کرده یا نه.
راست می‌گی. چرا فکر کردیم انتخابش کرده؟
- آره. - هیچی معلوم نیست.
ولی فکر نمی‌کنی...
قرار شبانه دیگه هیچ اهمیتی نداشته باشه؟
- یعنی مهم نیست؟ - آره.
هیچ تأثیری نداره؟
من همین فکر رو می‌کنم.
(قرار روزِ بون‌هی اینقدر قوی بود؟)
(خیلی سخته.)
واقعاً بی‌تأثیره؟
(قرار روز دوم)
(مرد کم‌سن‌تر که منتظر قرار روزشه...)
مو‌جینه.
- آره... - با کی می‌ره قرار؟
- مو‌جین کیو انتخاب کرده؟ - کیه؟ خیلی کنجکاوم.
منم خیلی کنجکاوم.
- کیه؟ - قرار روزه.
(یه خانم بزرگ‌تر داره به سمت مو‌جین میاد.)
- سوهیونه؟ - سوهیون؟
مو‌جین.
سوهیونه.
- عالیه. - عالیه.
- کی رسیدی؟ - وای.
(سوهیون قرار روز مو‌جینه.)
خوش اومدی.
چطور اومدی اینجا؟
چی یعنی؟
می‌دونستی من بودم که می‌خواستم باهات حرف بزنم؟
آره.
می‌دونستم.
(مو‌جین سوهیون رو انتخاب کرده.)
و منم می‌خواستم با تو حرف بزنم.
(اولین قرار سوهیون و مو‌جین.)
این اولین قرارشونه؟
- اولین قرارشونه. - آره، اولین قراره.
خیلی معذب شدن.
(خنده)
(اول یه جرعه آب می‌خوره.)
- تو که هیچ‌وقت معذب نمی‌شی. - من؟
ولی حرف زدن دو نفره همیشه یه کم سخت و معذبه.
اونم تو یه جای غریبه.
می‌خواستم باهات حرف بزنم.
(خیره شدن)
(سرتکان دادن)
خیلی حس جدیدیه.
سوهیون هم خجالتیه، هم...
- خوشحاله. - آره، خوشحاله. وای.
با پسرا زیاد حرف زدی؟
من...
با کیا حرف زدی؟ درباره چی؟
- می‌خوام بدونم. - واقعاً؟
تو با دخترا زیاد حرف زدی؟
- نه، زیاد فرصت نشد. - خب.
و...
وقتی رسیدی،
به نظرم خیلی خوشگل بودی.
طرز حرف زدنت...
اون حس و حالِت... یه انرژی خاص داشتی.
خیلی بااعتمادبه‌نفس بودی.
فکر کردم نزدیک شدن بهت برام سخت می‌شه.
- آره. - همین فکر رو کردم.
(اولین باره حرف دل مو‌جین رو می‌شنوه.)
وقتی به یه دختر نگاه می‌کنم،
کسی رو دوست دارم که یه حس واقعی داشته باشه...
نه اینکه زیادی بی‌نقص باشه.
به همچین آدمی بیشتر جذب می‌شم.
و بیشتر کنجکاو می‌شم.
- آره. - دقیقاً.
- منم همینطور. - آره.
ما...
یه بار تنها با هم حرف زدیم.
- خیلی عمیق نبود. - آره.
ولی بالاخره تنها حرف زدیم.
و دیروز هم قرار گروهی داشتیم.
اونجا بود که وجه واقعی‌ت رو دیدم.
- دیر دید. - خیلی دیر فهمید.
- امروز آخرین روزه. - واسه همین...
می‌خواستم بیشتر باهات حرف بزنم.
(برای همین می‌خواستم بیشتر باهات حرف بزنم.)
از بین کسایی که اول می‌خواستم باهاشون حرف بزنم...
وقتی رسیدم،
- تو یکی از اونا بودی. - آره.
مو‌جین و سانگ‌هیون بودن.
چشم‌هامون تو هم قفل شد.
اینجا و اونجا چندتا گپ کوتاه زدیم. وقتی واکنش نشون دادی...
و چندتا حرف ساده بینمون رد و بدل شد،
با خودم گفتم آدم خوبیه.
بعد اون شب فرصت شد با هم حرف بزنیم.
آره، همون شب.
(دو روز پیش، یهویی فرصت حرف زدن پیدا کردن.)
کارتو دوست داری؟
فکر کنم چون دوستش داشتم ادامه دادم.
می‌خواستم زود ازدواج کنم.
(آها.)
برای همین، چون به ازدواج فکر می‌کردم،
می‌خواستم یه کار ثابت پیدا کنم.
برای همین خیلی زود رفتم سر کار.
(با یه گفت‌وگوی صمیمی، بیشتر همدیگه رو شناختن.)
من خیلی دوست داشتم...
جریان حرف زدنمون رو.
اینکه آروم حرف می‌زدی رو دوست داشتم.
و اینکه نگرانی‌هاتو باهام درمیون گذاشتی.
کنارت حس راحتی داشتم.
همین باعث شد بخوام بیشتر باهات حرف بزنم.
اون حرفای شب...
رو تصمیم مو‌جین هم تأثیر گذاشت.
- منم دقیقاً همین فکر رو کردم. - واقعاً؟
وقتی با تو حرف می‌زدم، لازم نبود...
زور بزنم موضوع پیدا کنم.
حرف‌هامون...
- آره. - خودش روان جلو می‌رفت.
اون راحتی‌ای که کنار بقیه حس نکردم...
کنار تو حس کردم، واسه همین بیشتر جذب شدم.
این نقطه قوت مو‌جینه.
وقتی رفتیم اسکیت روی یخ،
خیلی کمکم کردی که اونجا بودی.
- خیلی خوش گذشت. - آره.
اون روز اسکیت...
منم همین حس رو داشتم.
یه کم بیشتر توجهمو جلب کردی.
(تو راه برگشت از قرار گروهی)
بیاین هرکدوم یه چیزی بگیم...
که توی این مدت بیشتر از همه تو ذهنمون مونده.
از این اقامت.
مطمئنم هرکسی یه جواب داره،
ولی لازم نیست بلند بگین.
(سوهیون از جواب سانگ‌هیون خوشش نیومد.)
(یه‌کم معذب شد.)
زیاد سفر رفتی؟ مخصوصاً جاهای گرم؟
(مو‌جین حواسش به سوهیون بود، واسه همین باهاش حرف زد.)
واقعاً؟
(در واقع مو‌جین کاملاً حواسش به سوهیون بود.)
می‌تونستم بفهمم تو ذهنت چی می‌گذره.
- چی تو ذهنم می‌گذشت؟ - آره.
برای همین بیشتر حواسم بهت بود.
فکر کنم منم کم‌وبیش همین حس رو داشتم.
به‌نظرتون چقدر به هم میان؟
همیشه هم‌جور خوب کنار هم بودن.
(با یه فرکانس حرف می‌زنن و راحتن.)
خوبه که قرار روز رو انتخاب کردن.
- واقعاً؟ - آره.
ولی ناراحت نشدی؟
- بابت چی؟ - اینکه دیر وارد جمع شدی.
آره، خب.
درسته.
اگه زمان بیشتری داشتیم...
می‌تونست خیلی بهتر باشه.
این فکر از ذهنم گذشت.
- منم فکر می‌کنم خوب می‌شد. - وای.
- یعنی اینقدر حسش کرده؟ - آره.
وقتی با هم حرف می‌زنیم، خیلی راحتیم.
مو‌جین هم ناراحته؟
ممکنه باشه.
اگه از اول تو جمع بودم، همه‌چی فرق می‌کرد؟
(فکر کردن)
داره بهش فکر می‌کنه.
هیچ‌وقت معلوم نمی‌شه.
- شاید هم آره. - آره.
به‌نظرم خیلی هم ممکنه.
مو‌جین یه‌کم به‌هم‌ریخته نیست؟
(ساکت می‌شن.)
(اولین قرارشون بود.)
(دلشون آخرش سمت کی می‌ره؟)
وقتی نگاهشون می‌کردم، یه چیز فهمیدم.
زندگی همه‌ش زمان‌بندیه.
تو رابطه هم همینه.
اگه این دوتا اول همو می‌دیدن...
و بون‌هی و سانگ‌هیون هم اول همو می‌دیدن،
- معلوم نبود چی می‌شد. - داستان کاملاً عوض می‌شد.
- هیچ‌کس نمی‌دونه. - خیلی عجیب می‌شه فکر کردن بهش.
- واقعاً معلوم نیست. - دیوونه‌کننده‌ست.
برای همینه که می‌گم همه‌چی زمانیه.
(عشق یعنی زمان درست! درس بزرگ برنامه)
(سومین قرار روز که پسرا انتخاب کردن)
(منتظر شریک قرار روزشه...)
(سانگ‌وونه.)
- سانگ‌وون؟ - اوه، سانگ‌وون.
سانگ‌وون امروز با کی می‌ره قرار؟
- سانگ‌وون. - واقعاً نمی‌دونم.
از نظر ظاهری خیلی خوشگله،
برای همین کنجکاوم ببینم چه جور آدمیه.
از نظر ظاهری خیلی نزدیک به سلیقه‌مه.
چه با قرار گذاشتن، چه با حرف زدن...
فکر کنم می‌تونم بیشتر تلاش کنم.
(کدوم خانم بزرگ‌تر تیپ ایده‌آل سانگ‌وونه و قرار روزشه؟)
وای...
- من رسیدم. - رسیدی.
- سوهیونه. - وای خدای من.
(سوهیونه.)
سوهیون امروز دوتا قرار داره.
شاید آخرش بفهمم چی می‌شه،
ولی اگه فرصتی باشه، حداقل تلاشمو می‌کنم.
(یک روز مونده به انتخاب نهایی؛ آخرین قرار ادامه داره.)
(کسی که چون باهام فرق داره جذبش می‌شم...)
(در مقابل کسی که چون شبیه منه جذبش می‌شم.)
(خیلی بینشون مردد بودی...)
(خیلی زیاد.)
(بعد از حرفاش، حسابی گیج شدم.)
(نگرانی‌های واقعی...)
(دوباره برگشتن.)
(یه مسئله داریم که باید حلش کنیم.)
(من می‌رم داخل.)
(شبِ خونه‌ی یون قبل از انتخاب نهایی...)
(داره پیچیده‌تر می‌شه.)
(یائه‌اون برگشته؟)
(نمی‌خوام...)
(جی‌وون بیاد.)
(خیلی کنجکاو بودم...)
(در مورد سوهیون...)
(خیلی زیاد.)
(هم نگران بودم...)
(هم کلافه.)
(این موضوع اون‌قدر بزرگه که می‌تونه تصمیممو عوض کنه.)
(بون‌هی شاید بیشتر از من نگران باشه.)
(به‌نظر میاد نگرانم؟)
خودم هم دقیق نمی‌دونم.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.