..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫لطفاً اونا رو بپوش، تاکامینه-سان.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫حتی اون چیزی که از اونجا معلوم نیست.
‫یه روز، وسط تعطیلات تابستون...
‫رئیس، چطوری؟
‫شرط می‌بندم این آخر هفته بیکاری.
‫می‌خوایم بریم یه سر به یه دانشگاه بزنیم.
‫این دیگه چه کاریه یهویی؟
‫آوگاکو الان داره تورهای بازدید از دانشگاه برگزار می‌کنه.
‫امتحان ورودی که سال دیگه است،
‫ولی گفتم یه سر بزنم ببینم اصلاً خوشم میاد یا نه.
‫خب، من که وقتم آزاده.
‫ولی ‫آوگاکو، عجب!
‫من که عمراً بتونم برم اونجا.
‫اونا همه باهوش و شیک‌پوشن.
‫آره، خب.
‫اصلاً یه لحظه هم معطل نکرد!
‫راستی، برای آینده چه نقشه‌ای داری؟
‫می‌خوای بری دانشگاه؟ یا کار کنی؟
‫خب، با این وضعیتی که تو داری،
‫انتخاب درست و حسابی‌ای نمی‌تونی داشته باشی.
‫خب، من هنوز درست و حسابی تصمیم نگرفته بودم که—
‫بزززز، شیروتا اوت شد!
‫تو این شرایط، تنها جواب درست اینه:
‫من به عنوان کمد لباس شما، قصد دارم هر جا که تاکامینه-ساما بره دنبالش برم.
‫آدمای عادی این‌جوری حرف نمی‌زنن!
‫خب، حتی اگه یه مسیر دیگه رو انتخاب کنی،
‫بازم می‌خوام کمد لباس من باشی.
‫تنها راهش اینه که منم برم همون دانشگاه یا یه نییت از آب در بیام!
‫تا وقتی که خواسته‌هام برآورده بشن،
‫تو آزادی هر کاری دلت می‌خواد بکنی.
‫با این محدودیت‌ها واقعاً میشه اسمشو گذاشت آزادی؟!
‫آها، راستی، حرف باز شد،
‫یه چیز باحال خریدم.
‫چیه؟
‫ها؟
‫رئیس
‫می‌خوای تماس تصویری بگیریم؟
‫یه سوتین اوپن ـه.
‫چ-چ-چرا تنت کردی؟!
‫و چرا فقط اون قسمت بازش معلومه؟!
‫داشتم پرو می‌کردم، چون از اینترنت خریدمش.
‫وقتی یه میکرو بیکینی حضوری خریدم، انگار فروشنده‌ها خجالت کشیدن.
‫معمولاً این خود آدمه که خجالت می‌کشه، نه فروشنده!
‫منظورم اینه که این کلاً زیر سر توئه.
‫م-من؟ چرا؟
‫یادته اولین لباس زیرو که با هم رفتیم خرید، تو انتخاب کردی؟
‫از اون موقع کنجکاو شدم ببینم لباس زیر اوپن چه حسی داره.
‫م، منظورم اینه که من که واقعاً اونو انتخاب نکردم...
‫راستی،
‫شورتش هم این شکلیه.
‫دیگه لازم نبود نشون بدی!
‫لطفاً چون دکمه قطع تماس اونجاست، الکی فشارش نده.
‫اگه این کارو بکنی، فقط قیافه گیج خودتو می‌بینی.
‫من دیگه انقدر خنگ نیستم!
‫البته، اگه تو هم تونستی بیای همون دانشگاهی که من میرم،
‫شاید یه فرصتی گیرت بیاد که اونا رو از نزدیک ببینی.
‫یعنی چی؟
‫من یه زمانی رئیس رو می‌پرستیدم و بهش ایمان داشتم...
‫هورا خخخخ
‫اردوگاه ‫دیوثی
‫تاکامینه ‫تاکانه
‫بعد از اینکه با زبون‌بازی منو راضی کردن تو جشن معارفه دانشگاه عضو یه باشگاه بشم،
‫معلوم میشه که اون یه باشگاه سکس بوده.
‫و در حالی که زبونم هی داره نه میاره،
‫من به لذت‌های جسمانی پی می‌برم.
‫آخرش ممکنه یه هرزه حسابی از آب دربیام
‫که هر روز از این لباس زیرها می‌پوشه تا مردا رو تور کنه.
‫این که خلاصه یه فیلم پورن شد!
‫ل-لطفاً این کارو نکن.
‫حتی شوخیشم قشنگ نیست، عضو یه همچین باشگاهی نشو.
‫اگه نمی‌خوای من همچین دعوت‌هایی رو قبول کنم،
‫پس اینو چی میگی...
‫بیا همون دانشگاهی که من میرم، هم کمد لباس من باش، هم بادیگاردم.
‫اگه از پسش بربیای،
‫به عنوان جایزه، شاید اون چیزی که از اونجا معلوم نیست رو هم نشونت بدم.
‫ب-باز شروع کردی، داری منو دست میندازی...
‫خودت که می‌دونی با این وضع درس من، این کار تقریباً غیرممکنه...
‫هی، کورو!
‫رئیس؟
‫تماس قطع شد
‫این رو به عنوان پیش پرداخت در نظر بگیر. اگه دانشگاه من قبول نشی، باید تنبیه بشی.
‫این رو به عنوان پیش پرداخت در نظر بگیر.
‫اگه دانشگاه من قبول نشی،
‫باید تنبیه بشی.
‫چه سنگدل!
‫چند روز بعد،
‫تصمیم گرفتم تو بازدید از دانشگاه با رئیس همراه بشم.
‫من امروز زودتر از اون رسیدم.
‫این دفعه دیگه دلیلی نداره از دستم شاکی باشه.
‫اوه، شیروتا-کون.
‫عجب رویی داری که زودتر از من اومدی.
‫این دیگه خیلی بی‌انصافیه!
‫بیا قبل از شروع جلسات معرفی دانشکده‌ها یه کم دور بزنیم.
‫ب-باشه.
‫خیلی خوب داره نقش بازی میکنه.
‫شرط می‌بندم اگه بگه کسی شک نمی‌کنه
‫که دانشجوی آئویاماـست.
‫شیروتا-کون؟
‫می‌دونم الان شبیه یه دانشجوی خوشگل دانشگاهی شدم،
‫ولی مگه نباید حواست به خود دانشگاه باشه؟
‫من... من که...
‫منظورم اینه که، اصلاً شاید اینکه من بتونم یه زندگی ‫توپ تو دانشگاه داشته باشم، به تو بستگی داشته باشه.
‫ببخشید؟ یعنی چی؟
‫یادت نیست چی گفتم؟
‫تو بیای دانشگاه من، بشی محافظ و کمد لباسم.
‫اگه از پسش برنیای...
‫مجبور میشم خودم تو سالن آمفی‌تئاتر لباس عوض کنم،
‫که یه نفر ازش فیلم میگیره.
‫بعدش باهاش منو تهدید می‌کنن...
‫اصلاً چرا باید تو سالن آمفی‌تئاتر لباس عوض کنی؟!
‫و بعدش یه اتفاقی میفته، من خودجوش از دانشگاه میام بیرون،
‫تاکانه-چان شماره ۱
‫کارهای مورد علاقه ‫جاده باکره ابدی ‫چیزایی که دوست ندارم ‫بردن شورت به خونه
‫برنامه کاری
‫و آخرش سر از کارگر جنسی شماره ۱ کابوکیچو درمیارم.
‫چه چیزایی باعث این اتفاق میشه؟!
‫اصلاً، هیچکدوم از اینا مشکلی ایجاد نمی‌کرد اگه تو فقط
‫اون فیلمی که ازت گرفتن رو یه جوری جمعش می‌کردی.
‫عجب.
‫تو دیگه کی هستی.
‫چرا یکم پایه نیستی؟ خیلی بی‌حوصله‌ای.
‫دارم صداتو می‌شنوم.
‫بیخیال، بریم سر اصل مطلب.
‫واقعاً چه نقشه‌ای داری؟
‫ها؟
‫واسه آینده.
‫راستی، واسه آینده چه برنامه‌ای داری؟
‫می‌خوای بری دانشگاه؟ یا کار کنی؟
‫خب، راستش هنوز تصمیم نگرفتم که...
‫می‌دونم گفتی هنوز تصمیم نگرفتی،
‫ولی اینجوری هم نیست که اصلاً بهش فکر نکرده باشی، درسته؟
‫لازم نیست منو با این حرفا که «می‌خوام همون دانشگاهی که تو میری برم» خر کنی.
‫فقط بگو ببینم تا حالا به چی فکر کردی.
‫قول میدم به هیچ‌چیزی که میگی نخندم.
‫قیافت که داره می‌خنده!
‫خب، دارم فکر می‌کنم شاید کار.
‫فعلاً...
‫چرا؟
‫خب، خواهر کوچیکم سال دیگه کنکور دبیرستان داره.
‫داشتم فکر می‌کردم اگه هردومون همزمان بخوایم بریم مدرسه جدید،
‫به بودجه خانواده فشار میاد.
‫خب، از اونجایی که من چیز خاصی ندارم که بخوام تو دانشگاه دنبالش کنم،
‫شاید بهتر باشه کار کنم
‫و به جای اینکه الکی برم دانشگاه، یه پولی دربیارم.
‫و یه جورایی می‌خوام لطف پدر مادرم رو جبران کنم... یا یه همچین چیزی.
‫فکر نمی‌کردم اینقدر بهش فکر کرده باشی.
‫خب، هنوز که چیزی قطعی نیست.
‫فکر کنم، برای کمک خرجی دادن به پدر مادرت،
‫یه کار نیمه‌وقت کافیه.
‫از این گذشته، می‌تونی شیفت‌هاتو جوری تنظیم کنی که اول کمد لباس من باشی.
‫خیلی خب، اینم از برنامه آینده‌ت.
‫یعنی من باید کار نیمه‌وقت گیر بیارم؟!
‫سالن اجتماعات از این طرف
‫جلسه معارفه دانشگاه و دانشکده‌هاش الان شروع میشه.
‫رئیس، داره شروع میشه.
‫رئیس؟
‫آها، راست میگی. بریم.
‫جلسه معارفه دانشگاه
‫جلسه معارفه به پایان رسید.
‫اگه کسی سوالی داره، لطفاً دستشو بالا ببره.
‫بله، اون ته سالن.
‫خانمی که موهاش بلنده.
‫میشه بگید فارغ‌التحصیل شدن به عنوان نفر اول دانشگاه چه مزایایی داره؟
‫اگه کسی از دانشگاه شما شاگرد اول بشه، چه چیزهایی گیرش میاد؟
‫ولی اون هنوز اصلاً قبول نشده!
‫خب، توی جشن فارغ‌التحصیلی، یه گواهی لیاقت بهتون میدن
‫و خب، البته تضمینی نیست،
‫ولی مواردی بوده که اساتید
‫برای کارفرماهای آینده نامه معرفی نوشتن.
‫ممنون از اطلاعاتتون.
‫این رو مد نظر قرار میدم.
‫شاگرد اول، هان؟ همیشه می‌تونم روت حساب کنم که هدفت بزرگ باشه.
‫سوال دیگه‌ای هست؟
‫لازم نیست سوالی مثل سوال الان باشه.
‫میتونه درباره کلاس‌ها، امکانات یا خوابگاه‌ها باشه.
‫تصمیمو گرفتم.
‫چه تصمیمی؟
‫دارم دوباره انجامش میدم.
‫دوباره انجام دادن چی؟!
‫اگه کسی سوالی داره، لطفاً دستشو بالا ببره.
‫بله، اون ته سالن.
‫خانمی که موهاش بلنده.
‫میشه بگید فارغ‌التحصیل شدن به عنوان نفر اول دانشگاه چه مزایایی داره؟
‫اگه کسی از دانشگاه شما شاگرد اول بشه، چه چیزهایی گیرش میاد؟
‫خب، توی جشن فارغ‌التحصیلی، یه گواهی لیاقت بهتون میدن
‫و خب، البته تضمینی نیست،
‫ولی مواردی بوده که اساتید
‫برای کارفرماهای آینده نامه معرفی نوشتن.
‫ممنون از اطلاعاتتون.
‫این رو مد نظر قرار میدم.
‫اوم، چی رو دوباره پرسیدی؟
‫من «موسسه» رو کردم «دانشگاه».
‫با کلمه «موسسه» ممکنه یه لحظه معلوم نباشه که منظورم همین دانشگاه بوده.
‫موسسه شما
‫دانشگاه شما
‫این که خیلی جزئیه!
‫مهم‌تر از اون،
‫تو یه وظیفه‌ای داری که باید انجامش بدی.
‫همین الان؟!
‫نگران چی‌ای؟
‫یه دور و برتو خوب نیگا بنداز.
‫میزا به شکل یه قوس چیده شدن.
‫شانس اینکه از بغل دیده شیم کمه.
‫رئیس
‫Shirota
‫از روبرو، پشتی صندلیا نمیذارن کسی ببینه.
‫اصلاً هیچ خطری وجود نداره که مچ‌مون گرفته شه.
‫فکر کنم حق با توئه، ولی...
‫خب، پس بزن بریم.
‫سوال بعدی، آخرین سواله.
‫کسی حرف دیگه‌ای داره؟
‫با اینکه احتمالش کمه، ولی صد در صد امن نیست.
‫باید اینو زود تمومش کنم.
‫اوم، رئیس...
‫اگه پاهات رو هم باشه که نمیتونم شورتتو پات کنم.
‫میشه یکم بازشون کنی، لطفا؟
‫فکر کنم مجبورم.
‫بفرمایید اینم از این.
‫دیگه لازم نیست اونقدر بازشون کنی!
‫تو دیگه خیلی داری واسه یه کمد غر میزنی.
‫میدونم که فهمیدی منظورم چی بود!
‫وایسا.
‫درست نپوشیدیشون که.
‫تا حالا چند دفعه اینجوری شده؟
‫اوه، ببخشید—!
‫مگه بهت نگفتم؟
‫لازم نیست دیگه نگران چیزی باشی.
‫پس فقط آروم و با دقت بپوششون... لطفا.
‫مدرسه خوبیه.
‫این یه استفاده خوب از وقتم بود.
‫د-درسته...
ولی واقعا لازم بود کلمه "موسسه" رو عوض کنیم؟
‫مطمئنم اون استاد اصلا با اون کلمه گیج نشده بود.
‫«خدا در جزئیاته.»
‫اگه به این چیزا دقت نکنم، نمیتونم خدا شم.
‫تو میخوای خدا شی؟!
‫به علاوه، فکر کردم باید ازش نهایت استفاده رو ببرم.
‫منظورم، از توئه.
‫یعنی چی؟
‫اگه تو کار پیدا کنی و راهمون از هم جدا شه...
‫ادامه دادن این رابطه سخت میشه.
‫واسه همین فکر کردم...
‫باید بذارم تا جایی که میشه به من خدمت کنی.
‫ولی تو گفتی حتی اگه سر کارم برم باید ادامه بدم.
‫چی؟ معلومه که داشتم شوخی میکردم.
‫واقعا فکر کردی من انقدر زورگو میشم؟
‫اینجوری فکر نکردی که، درسته؟
‫بسته به جوابت، ممکنه لباتو بهم بدوزم.
‫زورگو!
‫به هر حال، قضیه از این قراره.
‫ولی زیاد از آزاد شدن ذوق نکن.
‫تا اون موقع یکم بیشتر از یه سال مونده.
‫میخوام حسابی ازت کار بکشم.
‫نه...
‫در واقع، میخوام تا تهش ازت کار بکشم.
‫بهتره خودتو آماده کنی.
‫بیا، بریم خونه.
‫این رابطه‌ای که مجبور بهش شده بودم قرار نبود تا ابد ادامه داشته باشه.
‫اینکه یه پایانی براش متصور بودم باید یه چیزی واسه جشن گرفتن میبود.
‫ولی...
‫اگه تو کار پیدا کنی و راهمون از هم جدا شه...
‫ادامه دادن این رابطه سخت میشه.
‫واسه همین فکر کردم...
‫باید بذارم تا جایی که میشه به من خدمت کنی.
‫حس نمیکردم آمادگی جشن گرفتن داشته باشم.
‫لطفا اونا رو بپوش، ‫Takamine-san
‫روز بعد از بازدید از دانشگاه،
‫حضور همه دانش‌آموزا تو مدرسه اجباری بود.
‫ولی نمیتونستم تصویر چهره گرفته رئیس رو فراموش کنم،
‫و اصلا نتونستم بخوابم.
‫البته خیلی کوتاه بود.
‫شاید فقط توهم زده بودم.
‫آره، یه جوری قیافش درهم و...
‫صبح بخیر، رئیس.
‫صبح بخیر، شیروتاکون.
‫چیه؟
‫صبح شده.
‫میشه لطفا یه جوری نباشی که انگار الان میخوای بری تخت‌خواب؟
‫نکنه اون واقعا توهم بوده؟
‫صورتت شبیه یه بادکنک مچاله شده‌اس که یه ماه تو جوب ولش کردن.
‫فقط بادکنک مچاله کافی نبود؟!
‫چی شده؟ چرا اونا...
‫حالا، جمع کن خودتو.
‫الان قطار رو از دست میدیم.
‫اوه، آره.
‫اوم، رئیس...
‫دامنِت...
‫دامنم؟ چشه—
‫میشه لطفا سوءتفاهم پیش نیاری؟
‫چی؟
‫این یه مود جدیده.
‫مدل جدید؟!
‫آره.
‫من به این فکر کردم که بدون دامن برم ‫مدرسه تا به کم کردن آلودگی هوا کمک کنم،
‫اما برای حفظ آبرو، یه جورایی کوتاه اومدم.
‫این کجاش آبرومندانه‌اس؟!
‫اوه، که چی؟
‫فقط منم که میتونم شورتتو ببینم!
‫یعنی الان حس مالکیتت داره خودشو نشون می‌ده؟
‫باشه بابا، دیگه تمومش می‌کنم.
‫حالا راضی شدی؟
‫حالا به خواسته‌ت رسیدی؟
‫حتی واسه یه آدم عجیب غریبی مثل رئیس هم این حرکت خیلی عجیب بود، نه؟
‫ولی من نمی‌تونم تصور کنم که اونم یه همچین گندی بزنه.
‫ها؟
‫یه لنگه جورابش نیست؟!
‫نکنه یادش رفته؟
‫ولی مگه میشه اون همچین اشتباهی بکنه؟
‫نکنه حالش خوب نیست یا یه چیزی شده؟
‫فکر نمی‌کردم تو تعطیلات تابستون این‌قدر شلوغ باشه.
‫معلومه که.
‫واسه کارمندا، تعطیلات طولانی کشکه.
‫این قضیه چند سال دیگه واسه تو هم صدق می‌کنه، درسته؟
‫به زودی می‌رسیم به واکابا. واکابا ایستگاه بعدیه.
‫نباید اینو یادت باشه؟
‫احتمالا درست میگی.
‫حتما امروز روزِ خوبش نبوده.
‫شاید گندهای دیگه‌ای هم بزنه که تصویر مردم ازش خراب شه.
‫باید قبل از اینکه برسیم مدرسه پیداشون کنم.
‫رسیدیم به واکابا.
‫یعنی میخوای بگی که...
‫اون سوتین نبسته؟!
‫ممکنه عمداً این کارو کرده باشه؟
‫نه، آخه کدوم دانش‌آموز دبیرستانی بدون سوتین میره مدرسه؟!
‫اون نفهمیده که یادش رفته سوتین ببنده!
‫چ-چجوری بهش بگم؟!
‫شیروتا-کون، شاید فکر کنی نفهمیدم،
‫ولی داری خیلی تابلو به سینه‌هام نگاه می‌کنی.
‫ن... نه، منظورم اینه که...
‫درسته که سینه‌هام خیلی ج—
‫ک-کی فهمیدی؟!
‫اوف! فهمید!
‫اینکه این پیرهن مال سال اولیه؟!
‫نه، نه اون!
‫خب، واسه اینه که... آها!
‫واسه اینه که همه لباسای دیگه‌ام تو لباس‌شویی‌ان!
‫ولی با این حال...
‫نظرت راجع به تنگ بودنش چیه؟
‫باید به خودم بنازم که تو یه سال این‌قدر رشد کردم.
‫این کارو نکن!
‫منظورم این ن—
‫هر کی سینه‌های لخت منو دیده باشه، خاطره‌ی اتفاقاتی که افتاده رو تا ابد یادش می‌مونه.
‫م-م-من معذرت می‌خوام!
‫یه جورایی ناخودآگاه بود، و...
‫دوباره انجامش بده.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫این اتاق منه.
‫داره کل روز رو از اول شروع می‌کنه.
‫وقتی برای بار دوم تو اون روز دیدمش، مثل همیشه شده بود.
‫دبیرستان توشین
‫و بعدش، روز بعد...
‫پس من الکی فکر نمی‌کردم...
‫اون قیافه‌ای که اون روز داشت.
‫شاید، برای اون، همون حسی باشه
‫که به یه ابزاری که بهش عادت کردی وابسته بشی.
‫با این حال،
‫اگه دیروز اون آدم همیشگی نبود
‫چون ذهنش مثل من قاطی پاتی بود...
‫از طرف دیگه، رفتن به کلاسای یه مدرسه خصوصی
‫باعث نمیشه که من تو همون مدرسه‌ای که اون هست قبول شم.
‫حتی اگه یه شانس یک در میلیونی هم باشه...
‫اگه یه شانس یک در میلیاردی هم داشته باشم و قبول شم، شهریه‌اش چی میشه؟!
‫این نقشه خوبی نیست!
‫نه!
‫باید یه حرکتی بزنم، وگرنه هیچ‌چیزی عوض نمیشه!
‫وقتی به اونجا رسیدم یه فکری براش می‌کنم!
‫آخ.
‫ببخشید!
‫حواسم نبود!
‫اوه، نه، منم داشتم با گوشیم ور می‌رفتم.
‫وایسا، تو کو-چان نیستی؟
‫ها؟