..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫دکتره!
‫کوریس هنوز زنده‌ست، هرچند به طرز وحشتناکی مجروح شده.
‫پروکولوس علیه ما اقدام می‌کنه؟
‫معلومه که فیدسِ خبیث، در مواقع ضروری آدمِ اونه.
‫مأموریتت چی شد؟
‫با اوپیتر حرف زدم و شراب نوشیدم
‫و اعتمادش رو جلب کردم.
‫می‌خوام مردانم به جایگاه شایسته‌شون در بازی‌های آتی برسن.
‫ارتقای اون سوری به قیمتِ ضررِ خودم؟
‫از پیام‌های رم چه خبر؟ چیزی رسیده؟
‫نه، ارباب. ‫ویریدیا.
‫دیدن اینکه بالاخره از اتاق بیرون اومدی، قلبمو شاد می‌کنه.
‫اون سوری.
‫اگه خدایان توی میدون بهت لطف کنن،
‫باید با سه نفر روبرو بشی
‫برادران فِروکس،
‫نیمه‌انسان‌های وحشی.
‫ارباب با فرستادنِ یک زن به میدون،
‫آبروی اونجا رو لکه‌دار کرده.
‫به عنوان قهرمان این خاندانِ کیری، سرنوشت رو تو چنگت بگیر.
‫« اســپــارتــاکــوس: خــانــدان آشــور »
‫- خون و استخوان -
‫برادران فروکس ممکنه ظاهر کریهی داشته باشن،
‫اما حریفان سرسختی هستن
‫که می‌تونن هر مردی رو...
‫یا هر زنی رو
‫به اون دنیا بفرستن.
‫اون جنده رو بزن زمین و قال قضیه رو بکن.
‫به حواس‌پرتیش توجه کن.
‫جلب توجه می‌کنه و با یه حملهٔ جانانه به ساتیروس برکت می‌ده.
‫خوبه. خوبه.
‫حالا از فرصت استفاده کن.
‫داری جایگاه مناسبت رو
‫به عنوان یک حیوون ضعیف پس می‌گیری.
‫قصدت اینه که تمام صبح رو به استراحت بگذرونی
‫یا می‌خوای لیاقتِ نشان برادری که الان داری رو ثابت کنی
‫و از پس این موقعیت کیری بربیای؟
‫ارباب، یه پیام رسیده.
‫از طرف کراسوس.
‫آها.
‫«برای ورودِ محترمانه آماده بشید.»
‫همه‌اش همینه؟
‫کل چیزی که دریافت شده، همینه.
‫کِی؟
‫کراسوس کِی با حضورِ لعنتیش به ما برکت می‌ده؟
‫نمی‌دونیم.
‫سؤال نپرسیدم که جواب بدی.
‫بگو کف زمین رو اونقدر بسابن که مثل آینه بشه.
‫استخر رو با آب تازه و زلال پر کنید.
‫مسیا به کارهای پیش‌پاافتاده رسیدگی می‌کنه.
‫برو.
‫ما باید بهترین شراب‌ها و گوشت‌های لذیذ رو مهیا کنیم.
‫یه غذا آماده کنید که دهنِ خودِ خدایان رو هم آب بندازه.
‫- برای امروز؟ ‫- هر روزِ تخمی،
‫تا وقتی که کراسوس ظاهر بشه ‫یا صندوق‌مون کاملاً خالی بشه.
‫ما نمی‌تونیم بیشتر از آخرِ هفته چنین هزینه‌ای رو تحمل کنیم.
‫تو اصلاً بلدی جز فاجعهٔ کیری، ‫از چیز دیگه‌ای هم حرف بزنی؟
‫عذر می‌خوام.
‫حق با شماست، این حرف‌ها نباید از زبونِ من در می‌اومد.
‫کیرم تو قیافه جوبیترا!
‫برای اومدنِ کراسوس اصلاً وقت مناسبی نیست،
‫اونم وقتی توی بازی‌های نزدیکِ روبرو هیچ جایگاهی نداریم.
‫تلاش‌ها تو این زمینه چطور پیش می‌ره؟
‫در بهترین حالت، رو مخه
‫گابینیوس تصمیم‌گیرنده هست،
‫اما اون سلیطه، کوسوتیا، مثل «سربروس» دمِ دروازه،
‫داره واق‌واق می‌کنه و کف به دهن میاره و مانع ورودمون می‌شه.
‫اوپیتر چی؟
‫کوریس از پا افتاده و بستریه،
‫نمی‌تونه با زبون‌بازی اون مرد رو به سمتِ هدفمون بکشونه.
‫حتی اگه جذب هم بشه،
‫می‌ترسم کوسوتیا روی تصمیمِ کینه‌توزانه‌اش پافشاری کنه.
‫نگرانیِ مشترک و بجاییه.
‫اما بالاخره یه چیز لعنتی باید بتونه اون زن رو نرم کنه.
‫مردِ تو استعدادِ تحسین‌برانگیزی داره،
‫فراتر از شن‌های میدون.
‫اشتیاقِ اون فقط به خاطرِ زیباییِ شما فوران می‌کنه.
‫شرابِ بیشتر؟
‫می‌خوام...
‫یه لحظه...
‫صبر کنم.
‫سپاسگزارم!
‫تنهامون بذار.
‫چقدر آرزو داشتم شوهرِ پیرم چنین زبونِ ماهری داشت.
‫فراتر از نطق کردن توی سنا.
‫- حالِ گابینیوسِ خوب چطوره؟ ‫- اوه، من که اصلاً خبری ندارم.
‫نگاهِ اون همیشه به سمتِ رُمه
‫و تنش‌های رو به رشدِ بین پومپه و کراسوس.
‫نگرانیِ بزرگیه، این جنگِ داخلی.
‫اما تهدیدِ سیسیلی‌ها
‫برای بندرها و کالاها خیلی فوری‌تره.
‫ما که از آب‌های «تیرنی» خیلی دوریم
‫و از اون غارتگرهای لعنتی روی موج‌هاش.
‫و با این حال، توی همین کوچه‌های خودمون جنازه پیدا شده،
‫که شاید با تیغه‌های سیسیلی‌ها از پا دراومده باشن.
‫جنازه؟
‫شش تا، که بعد از طوفان پیدا شدن.
‫بین اونا
‫اون فیدسِ وحشی هم بود،
‫موجودِ ناخوشایندی که موردِ لطفِ پروکولوس بود.
‫گلوش رو مثلِ ماهیِ شکم‌پر بریده بودن.
‫من اون مرد رو نمی‌شناختم.
‫شاید به خاطرِ حماقتِ خودش به دردسر افتاده.
‫واقعاً معمای بزرگیه
‫که چرا من هنوز این رو تنم کردم،
‫مُدِ دیروز که دیگه از کار افتاده و به درد نمی‌خوره.
‫پارچهٔ گونی هم روی اندامِ شما مثل ابریشم می‌مونه.
‫چیزی نگذشته که همون گونی هم برامون نعمت می‌شه.
‫پیدا کردنِ پارچهٔ نو تبدیل به یه چالش غیرممکن شده،
‫با اون سیسیلی‌های کثافت که دارن ‫کشتی‌های تجاری‌مون رو غارت می‌کنن.
‫زمزمه‌هایی به گوشم خورده
‫دربارهٔ بهترین کتان‌های مصری
‫که فردا دمِ غروب به دروازه‌ها می‌رسه،
‫تا توسطِ اون بازرگان، اسپوریوس، تحویل گرفته بشه.
‫مصری؟
‫- مطمئنی؟ ‫- مثلِ طلوعِ هر روزِ خورشید.
‫ممنون بابتِ این خبرِ به‌موقع.
‫مگه ما با هم دوست نیستیم؟
‫دوستی که دلم می‌خواد کوه‌ها رو
‫برای جلبِ منافعِ مشترکمون جابجا کنه.
‫من هیچ‌وقت چنین زحمتِ غول‌آسایی ازت نمی‌خوام.
‫اما... یه خواسته هست که متواضعانه ازت تمنا دارم.
‫اوه، بگو تا با آغوشِ باز بشنوم.
‫فکرم درگیرِ بازی‌های «لودی آپولینارس»ـه
‫که شوهرِ نجیبت برگزار می‌کنه.
‫خیالت راحت باشه. ‫مردهای تو توی اون بازی‌ها جایگاه خواهند داشت.
‫باعث افتخاره، مثلِ همیشه.
‫اما من این موضوع رو نه برای خودم، بلکه...
‫برای خاندانِ آشور مطرح می‌کنم.
‫داری واسه اون سوریِ لعنتی میانجیگری می‌کنی؟
‫فیدسِ ضعیفی بود، اما ارتباطاتِ خودشو داشت.
‫من دربارهٔ شخصیتِ ارزشمندِ دکتره‌اش، کوریس، حرف می‌زنم،
‫که شایسته هست دسترنجش به نمایش گذاشته بشه.
‫تو از این درخواستِ...ناخوشایند،
‫چه سودی می‌بری؟
‫مردی که مدیونِ یک عملِ بزرگوارانه بشه،
‫در آینده وقتی لازم باشه، سودش رو پس می‌ده.
‫تو همیشه دوراندیشیِ
‫ظریفی داشتی.
‫اما می‌ترسم
‫این یکی...
‫یه اشتباهِ محاسباتیِ نادر بوده باشه.
‫از چه نظر؟
‫شایعه شده که مردِ اون سوری
‫دچار جراحتِ شدیدی شده.
‫جراحت؟
‫هنوز زنده‌ست؟
‫کیرم تو خدایان!
‫بالاخره توی این موضوع با هم به تفاهم رسیدیم.
‫حالِ کوریس چطوره؟
‫مگه نمی‌بینی جلوی تو بلند شدم، کصکش؟
‫با روحیه‌ای برافروخته، هرچند بدنم ضعیفه.
‫هنوز نفس می‌کشم.
‫و بقیه‌اش هم به زودی درست می‌شه.
‫خبریه که کیرِ آدم رو راست می‌کنه.
‫درست مثلِ خبری که من می‌خوام بدم.
‫کراسوس پیام داده که به زودی می‌رسه.
‫کراسوس؟
‫- چه ساعتی؟ ‫- معماییه که هنوز فاش نشده.
‫ذهنم درگیره،
‫که چه واکنشی به خاندانی نشون می‌ده که توطئه کرده
‫تا یه زن رو توی میدون بفرسته.
‫تا وقتی که باعثِ تشویق و تحسینِ جمعیت بشه.
‫باید با سکه‌هایی که توی کف دستِ کیریشه، ‫کراسوس حسابی کیف کنه.
‫اون‌وقت ما این حالِ خوبش رو ‫به نفع خودمون برمی‌گردونیم
‫و فشار میاریم تا برای بازسازیِ میدونی
‫که اسپارتاکوس و توله‌سگ‌هاش ‫داغون کردن، مایه بذاره.
‫به شرطی که توی میدون ‫جایگاهی به‌دست بیاریم.
‫وقتی جایگاه رو به‌دست آوردیم.
بزِ لعنتی.
‫بیا. تو به غذا و شراب نیاز داری...
‫و آب زلال برای شست‌وشو
‫تا بوی تعفنِ مرگی رو که ‫به مویی بند بود و ازش جستی، پاک کنی.
‫من آدم‌هایی رو بالای تپه ‫مستقر کردم تا علامت بدن
‫که کاروان کی نمایان می‌شه.
‫وقتی صدا بلند شد، می‌خوام ‫کنار من باشی-
‫ارباب.
‫یه مهمانِ ناخوانده داریم.
‫اوپیترِ عزیز!
‫با حضورِ غیرمنتظره‌ت به ما صفا دادی.
‫باید بابت هدیهٔ سخاوتمندانهٔ غله‌ت ‫از شما قدردانی کنم.
‫اوه، اصلاً بهش فکر نکن.
‫عذر می‌خوام که قبل از... هشدارِ درست ظاهر شدم.
‫خبرِ جراحتِ مردت ‫همین الان به گوشم رسید.
‫ترسیده بودم که دیگه ‫بین ما نباشه.
‫من هنوز به زندگیِ لامصب چسبیدم و ‫نیازی به نگرانی نیست.
‫اوه، اون از روی غرور ‫توی روندِ بهبودی‌ش اغراق می‌کنه.
‫معذرت می‌خوام. من باید ‫شراب و ناهار تعارف می‌کردم،
‫اما کارهای فوری ‫منو به بازار می‌کشونه.
‫- پس من دیگه رفع زحمت می‌کنم. ‫- اوه، نه. بمون.
‫کوریس رفته حمام ‫تا زخم‌های اذیت‌کننده‌اش رو خیس کنه.
‫وقتی بدونی که سنگینیِ ‫درد و رنجش
‫با دست‌های دلسوز برداشته
‫می‌شه، خیالت راحت می‌شه.
‫حضورِ تو ‫بهش آرامش می‌ده.
‫تو اغلب به حمامِ اون
‫سوری دعوت می‌شی؟
‫گاهی پیش اومده، ‫در موارد خاص.
‫نمی‌دونستم اون ‫چنین... اشتیاق‌هایی داره.
‫میل و رغبتِ اون به ‫دکترهٔ لعنتی‌ش نمی‌رسه،
‫و میلِ من هم به اون.
‫تو به کسی که چنین ‫رنگ و رویِ غنی‌ای داره، تمایل نداری؟
‫رنگِ پوستِ یک مرد ‫معنی‌ای نداره.
‫وقتی بریده بشه،
‫رنگِ خون برای همه یکسانه.
‫از حضور مرخص شو.
‫دست‌های یک زن ‫آرامشِ زمختی به آدم می‌ده.
‫دست‌های یک مرد، که بیشتر...
‫با زمین‌های ناهموار آشناست...
‫با مهارتی تمرین‌شده راه رو پیدا می‌کنه.
‫لازم نیست خودتو با ‫چنین کارِ پستی خسته کنی.
‫این یک امتیازِ نادره
‫برای یک موجودِ فانی ‫که به بهشت دست بزنه.
‫کی با تو اینقدر بدرفتاری کرده؟
‫یک آشنای قدیمی
‫که با حرف‌های اخیرم ‫مشکل داشت.
‫اون کثافت اسمی هم داره؟
‫فیدس.
‫با چند تا مرد ‫سرِ من ریختن.
‫جانِ اونا بابتِ این توهین ‫گرفته شد،
‫اما خودِ اون مرد ‫مثل باد غیبش زد.
‫و سریع هم سقوط کرد،
‫دیگه هیچ‌وقت بال‌هاشو باز نمی‌کنه.
‫فیدس دیگه نفس نمی‌کشه؟
‫با گلوی بریده، نفس کشیدن سخته.
‫زخم‌ها رو دست‌های من ‫نزدن.
‫پس کی؟
‫معروف بود که با ‫پروکولوس معامله داره،
‫چیزی که مطمئنم ‫تو به خوبی ازش باخبری.
‫من شاهدِ این ماجرا بودم
‫و همین امروز به کوسوتیا ‫گفتم.
‫دیدنِ گوشتی که با حیله‌های پست ‫اینطور داغون شده، آزارم می‌ده.
‫دلم می‌خواد این زخم‌ها ‫ده برابر
‫نصیبِ آدم‌های پروکولوس
‫توی میدون بشه.
‫توی همین دو باری که دیدمت، از علاقه‌ت
‫برای دیدنِ خودت توی بازی‌ها گفتی.
‫آیا این خواستهٔ خودته ‫که با من وقت می‌گذرونی؟
‫من دکترهٔ این خاندان هستم.
‫افتخار توی میدون، ‫ذهن کیریمو رو تسخیر کرده.
‫درست مثل فکرِ اون سوری،
‫آدم اینطور فرض می‌کنه.
‫موضوع مهمی نیست.
‫همهٔ ما باید نقشِ خودمون رو
‫توی این بازیِ مردها ‫و بلندپروازی‌هاشون بازی کنیم.
‫حرف‌هاییه که باید سرشون توافق کرد.
‫فکرهای نگران‌کننده رو کنار بذار.
‫من موضوع رو با کوسوتیا ‫در میون گذاشتم
‫و در اولین فرصت ‫دوباره سراغش می‌رم.
‫ممنون بابت تلاشت...
‫هر جا که ختم بشه.
‫دفعهٔ بعد که حس کردی ‫نیاز داری...
‫لب‌هاتو باز کن...
‫و من به کوه المپ هجوم می‌برم
‫تا ببینم که راضی شدی.
‫ادعای بزرگیه...
‫برای کسی به این ظرافت.
‫هدفِ شجاعانه در حضورِ تو ‫اوج می‌گیره.
‫آیا این حرکت هنوز ‫در خدمتِ اون سوری‌ئه؟
‫اون از ذهن کیری من ‫خیلی دوره.
‫گوشتِ گاو و پرنده‌ای که لنگه‌ش ‫توی هیچ‌کدوم از عرضه‌های کاپوآ پیدا نمی‌شه!
‫صدف‌ها تازه‌ان؟
‫خودِ نپتون تک‌تکشون رو برکت داده.
‫بوی کونِ نپتون رو می‌دن.
‫نظرت دربارهٔ مارماهی و ماهیِ سار چیه؟
‫می‌ترسم وزنشون بیشتر از ‫موجودیِ کیسهٔ پول بشه،
‫اگه به چیزهایی که قبلاً ‫خریدیم اضافه بشه.
‫تو می‌خوای جلوی کراسوس ‫یه پیشکشِ حقیرِ بذاری؟
‫می‌خوام به خوبی ازش پذیرایی بشه،
‫بدون اینکه توی این راه ‫صندوق‌ها کاملاً خالی بشه.
‫- تو بیش از حد نگران می‌شی. ‫- اما بی‌دلیل نیست.
‫به عنوان ویلیکا، مگه من مسئولِ ‫حساب‌وکتابِ خاندانٔ تو نیستم؟
‫همین‌طوره.
‫و من هم بهره‌مند از ‫چنین مشورتِ دقیقی هستم.
‫آمونیوس، دوباره برنده شد.
‫تقریباً داشتمش.
‫داشتی کیرشو می‌کردی ‫توی کونِ سولاخت.
‫شهروندانِ خوبِ کاپوآ،
‫به افتخارِ بازی‌های نزدیکِ ‫لودی آپولینارس،
‫من دوباره از هر رومی دعوت می‌کنم که ‫بیاد جلو
‫و ارزشِ خودش رو در برابرِ ‫خاندانِ پروکولوس بسنجه!
‫آره!
‫خاندانِ آشور می‌خواد که ‫چالش پذیرفته بشه.
‫روی شن‌های میدون.
‫تو که سایهٔ غول‌آسات همراهت نیست.
‫دکترهٔ مقتدرت کجا قایم شده؟
‫مربیِ اون‌هایی که در برابرِ ‫مردهای بهترِ شکست می‌خورن.
‫فکر کردم از ادب دور باشه که اون ‫روی بچه‌هات که
‫از رحمِ منحرف بیرون افتادن، سایه بندازه.
‫ما فقط شراب می‌ریزیم
‫و خونِ کثافت و شاشی که ‫تو بهش می‌گی قهرمان.
‫پیروزیِ به‌حق،
‫حتی برای نیمه‌انسان‌ها.
‫اوه!
‫اما، بذار ببینیم ‫دوباره مسابقه می‌دن
‫در برابرِ جدیدترین عرضهٔ ‫خاندانِ آشور.
‫منظره‌ای از شگفتی و هیبت،
‫که تا حالا هیچ‌وقت ‫روی شن‌های میدون دیده نشده.
‫بذار اون سوری ‫گابینیوسِ خوب رو راضی کنه
‫تا جایگاهی توی بازی‌ها بگیره،
‫و اون‌وقت برادرانِ فروکس رو ببینید،
‫که چطور دوباره قهرمانش رو ‫به پایانِ شایسته‌اش می‌رسه.
‫ما آماده‌ایم تا هر کسی رو که
‫جرئت کنه جلوی ما وایسته، به گا بدیم.
‫حرف‌های گنده‌گوزانه از چنین مردِ فسقلی.
‫شاید...
‫برادر بالبوس راه رو به ما نشون بده!
‫بیاین به اون سوری ‫با هدیه‌های غذایی احترام بذاریم
‫تا مردهایِ دچارِ سوءتغذیه‌اش رو ‫زیر سقفِ کیریش سیر کنه!
‫کیرم تو اون سوری!
‫برو به جهنمِ! ‫جندهٔ لعنتی!
‫کلمات مثلِ گه از دهنت بیرون می‌ریزن.
‫همین‌طورِ هست.
‫من زنی رو دیدم که هم کُص داشت و هم کیر، یکی روی اون یکی.
‫خب، بالاخره تو کردیش یا اون تو رو؟
‫گهِ خودم هم از این ‫خوش‌طعم‌تره.
‫آشپز چیزی غیر از این ‫فرنیِ تخمی بلده بپزه؟
‫خاندان‌های با‌کلاس‌تر ‫گوشت جلو آدم می‌ذارن.
‫پس خدایان کیرمون کردن.
‫چیزی که زیرِ این سقف ‫خیلی عادیه.
‫- نمی‌ترسی؟ ‫- از چی؟
‫غذا خوردن ‫با کسی که این‌قدر ازش متنفرن.
‫اونا فقط دارن از حسادت می‌سوزن
‫چون بهت وعده داده شده ‫که قهرمان بشی.
‫بی‌عرضگی خودشون ‫کار دستشون داده.
‫منم مثل اونا نشانِ ‫برادریِ لعنتی رو دارم.
‫ولی نه اون‌جوری که اونا به‌دست آوردن.
‫چیزی نبود که خودم انتخاب کنم.
‫همهٔ ما توی مسیرِ درست قرار گرفتیم،
‫قدم‌هایی که یکی‌یکی ‫پشتِ‌سرِ هم برداشته می‌شن.
‫نشستی این‌جا که فقط ‫حرف‌های مفت و بی‌معنی بزنی؟
‫ادعای بزرگیه برای کسی که ‫تمامِ صبح رو روی زمین چرخیده
‫و دهنش پر از خاک بوده.
‫اسمِ یکی رو بیار بینِ ما ‫که بتونه از پسِ سه نفر بربیاد.
‫اگه ارباب بتونه راهی برای ورود ‫به بازی‌های بعدی پیدا کنه،
‫توی میدون با همین تعداد ‫روبرو می‌شی.
‫برادرانِ فروکس؟
‫نیمه‌انسان‌هایی که به زور ‫از یه بچه بزرگترن.
‫گوشِ لامصبت رو باز کن و ‫حرف‌هام رو آویزهٔ گوشت کن.
‫اون برادرها مثلِ یک نفر می‌جنگن، ‫با یک ذهنِ واحد.
‫مردهایی که تو این‌جا باهاشون می‌جنگی ‫چنین هدفی ندارن.
‫از نگاهِ چشم‌های کیری تو، ‫اونا یک ذهنِ واحد دارن.
‫ولی هر کدومشون حمله می‌کنه
‫بدونِ فکر به کسایی که ‫می‌تونن کمکش کنن.
‫تو فقط با یک حریف می‌جنگی.
‫اون رو بزنی، ‫بقیه هم سریع سقوط می‌کنن.
‫داری در موردِ پسرت حرف می‌زنی.
‫- تارخون؟ ‫- نه، در موردِ یه گلادیاتور حرف می‌زنم...
‫که غرور چشماش رو کور کرده ‫و تشنهٔ شهرته.
‫چیزی که اگه می‌خواد توی میدون ‫زنده بمونه، باید تعدیل بشه.
‫خوب به چیزی که ‫جلوی روت می‌بینی نگاه کن.
‫این همون چیزیه که کاپوآ ‫دربارهٔ خاندانٔ ما فکر می‌کنه،
‫چون هیچ‌کدوم از شما کثافت‌ها ‫لیاقتِ کیریتون رو نشون نمی‌دین!
‫شکمتون رو از ‫سخاوتمندیِ من پر می‌کنید،
‫و در عوض،
‫چیزی جز بهانه‌های بنی‌اسرائیلی ‫و ناامیدی تحویل نمی‌دین!
‫و این رو بدونید.
‫تلاش و زحمتی که ‫اربابِ شما می‌کشه
‫باعث می‌شه این خاندان ‫به جایگاهِ شایسته‌اش
‫توی بازی‌ها برسه.
‫و در اون روز،
‫شما باید در برابرِ ‫خاندانِ پروکولوس پیروز بشید،
‫وگرنه همهٔ شما رو ‫می‌فرستم به معدن‌!
‫دکتره.
‫انگار بازار ‫با حرف‌های تو موافق نیست.
‫حرف‌های خوبی توی گوشِ ‫اوپیتر فرو کن
‫تا بتونم اونا رو بکنم ‫توی کونِ پروکولوس.
‫به‌نظر می‌رسه اون مرد مایل به کمک باشه.
‫و تو چطور موفقیتِ این ‫نقشهٔ خیالی رو می‌سنجی؟
‫اوپیتر به طرز ‫غیرمنتظره‌ای متقاعدکننده بوده.
‫بعد از این همه سال ‫خون ریختن و فداکاری...
‫چنگ زدن به لبهٔ ‫یه جایگاهِ محترم...
‫حالا باید آینده رو روی یه آدمِ ‫بی‌خاصیت شرط ببندیم!
‫چنین اشباحی اغلب جا‌هایی می‌رن که ‫مردهای تنومند نمی‌تونن برن.
‫چشمات چی می‌بینن؟
‫یه اتاق، که پوچی رو در آغوش گرفته.
‫همیشه این‌طوری نبود.
‫زمانی این‌جا قهرمان‌های ‫خاندانِ باتیاتوس ایستاده بودن.
‫صورت و کیرشون ‫توی سنگ تراشیده شده بود.
‫گانیکوس، کریکسوس، ‫اون تراسیِ دیوانه اسپارتاکوس،
‫خدایانِ میدون.
‫اربابِ قبلیِ من راهش رو
‫از زیرِ کوه‌هایی از گه پیدا کرد
‫تا با سوار شدن بر دوشِ اونا ‫پیروزی رو چنگ بزنه.
‫ولی این‌جا آشور ایستاده...
‫که همیشه از اون بهتر بوده، ولی داره توی هوا ‫دنبالِ یه نخ...
‫از یه احتمال می‌گرده.
‫پس بیا اون رو ببافیم ‫به تار و پودِ پیروزی
‫و به این شهرِ کیری نشون بدیم ‫که ما از همه سرتریم.
‫ارباب.
‫عذر می‌خوام. یه پیامِ دیگه ‫از طرفِ کراسوس فرستاده شده.
‫معلوم شده ‫چه ساعتی از روز می‌رسه؟
‫خودش نه، ولی بارهایش چرا.
‫ها!
‫وسایلش رو زودتر می‌فرسته
‫و به من دستور می‌ده که مثلِ یه ‫حیوانِ بارکشِ باشم
‫به محضِ غروبِ آفتابِ فردا!
‫کارهایی که بیشتر برازندهٔ یه برده هست.
‫همون‌طوری که هنوز ‫توی چشم‌های اون هستم.
‫تصوری که اگه غیرممکن رو ‫ممکن کنیم، پاک می‌شه
‫و آشیلیا رو به پیروزی برسونیم.
‫من لباسی رو که قرض گرفته شده بود، دوباره...
‫نه.
‫نبودِ تو توی «آلبانا» ‫خیلی به چشمِ
‫اون گه، پروکولوس، اومد.
‫می‌خوام که کنارِ من باشی
‫و اگه دوباره تحریکمون کردن، ‫همون‌جا بمونی.
‫هر چی شما بخواید،
‫دست‌های لعنتیِ من آماده هست.
‫طوری نگات می‌کنه ‫که انگار می‌خواد بکنتت.
‫خب، توی آغوشِ من فقط ‫تلخی نصیبش می‌شه.
‫تارخون،
‫افسیوس، اراتو، برین سرِ جاتون.
‫آشیلیا.
‫شروع کن.
‫من برای مرگت عزاداری می‌کنم،
‫وقتی به‌دستِ کوچیکِ ساتیروس ‫و برادراش کشته شدی.
‫و می‌بینم که لقبِ قهرمانی ‫به یه اسمِ لایق‌تر می‌رسه.
‫تمرکز کن.
‫و حرف‌هایی که بینمون ‫زده شد رو یادت بیاد.
.:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫جایگاهِ مناسب
‫برای یه حیوانِ ضعیف.
‫خوبه.
‫آموزش برای پیروزی ‫بالاخره داره جواب می‌ده.
‫اون زنِ کیری ‫داره این خاندان رو مسخره می‌کنه.
‫با مهارتش؟
‫با بالا بردنِ جایگاهی ‫که هنوز به‌دست نیاورده،
‫با نشانِ برادری که ارباب بدونِ
‫امتحانِ درست، بهش داده.
‫و...
‫با منحرف کردنِ ‫وفاداریِ یه پدر
‫از جایگاهِ اصلیش.
‫همه‌اش می‌تونه درست باشه،
‫ولی هیچ‌کدوم عملکردِ ضعیفت رو ‫در برابرِ آشیلیا توجیه نمی‌کنه.
‫اراتو و افسیوس ‫باید از پسش برمی‌اومدن.
‫آره. شاید برمی‌اومدن اگه تو احمقانه
‫فقط دنبالِ نفعِ خودت نبودی،
‫اشتباهی که همیشه تکرار می‌کنی.
‫اینا همون حرف‌های تخمیه ‫که دیروز سرِ غذا باهاش زدی
‫این‌که چطوری پسرِ لعنتیت رو شکست بده؟
‫توی غیابِ کوریس، من دکتره هستم.
‫و حرف‌هایی که زدم هم بازتابِ همینه.
‫تو پیروزیِ اون رو ‫به پیروزیِ من ترجیح می‌دی.
‫من پیروزیِ این ‫خاندان کیری رو...
‫به همه چیز ترجیح می‌دم.
‫حتی به خون و خانواده.
‫خب، ‫مگه این پیوند این‌قدر سسته؟
‫تو پسرِ منی.
‫دلم می‌خواد ببینم که
‫از همه بالاتر می‌ری.
‫و من بهت افتخار می‌کرم...
‫وقتی نوبتم توی میدون برسه.
‫اول،
‫به خودت احترام بذار...
‫با یه استراتژیِ حساب‌شده.
‫من همون‌جوری می‌جنگم که یاد گرفتم
‫توسطِ پدرم.
‫پس تقصیرِ منه.
‫امیدوارم توی اون نوبیِ (برده) لعنتی، ‫یه شاگردِ مشتاق‌تر پیدا کنی.
‫ببین پسرم
‫دوباره داری بدونِ فکر به عواقبش، ‫پرخاش می‌کنی.
‫و هنوز داری کف می‌کنی
‫که چطور یه زن ازت جلو زد.
‫بازی رو کنار بذار ‫و خودت رو جمع‌وجور کن.
‫می‌خوام که همراهم بیای.
‫کجا؟ ‫هر جا که مادرِ محترمت دستور بده.
‫اگه علایقت ‫بیرون از این دیوارهاست،
‫می‌ترسم اون چیزی نباشم که ‫توی ذهنت داری.
‫مگه ما این‌قدر با هم تضاد داریم؟
‫وقتی هنوز بچه بودی، ‫قلب و ذهنمون یکی بود.
‫من خیلی با اون جوونی که ‫بودم، فاصله گرفتم.
‫اما من این‌جا ایستادم و حاضرم ‫تو رو همین‌طوری که هستی بپذیرم.
‫عذر می‌خوام.
‫دستم خودم نیست.
‫و خیلی وقته که ‫دیگه اون آدمِ سابق نیستم.
‫زندگی توی هدیه‌هاش ‫باهام مهربون نبوده.
‫زندگی چیزی نیست جز نوسان
‫بین شادی و ناامیدی.
‫هر روزِ جدید، انتخابِ تازه‌ای ‫بین این دو تا پیشِ روت می‌ذاره.
‫انتخاب چه معنی‌ای داره
‫وقتی حرف آخر رو سرنوشت می‌زنه،
‫و اغلب چیزی جز تکه‌های شکسته ‫از خودش به جا نمی‌ذاره؟
‫تو هنوز نفس می‌کشی.
‫و من خدایان رو شکر می‌کنم که این‌طوریه.
‫دلم می‌خواد دوباره برگردی ‫به همون بچهٔ شادی
‫که به این خاندان صفا می‌داد...
‫و به دنیای بیرون.
‫و اگه اون بیرون ‫چیزی جز سایه نباشه چی؟
‫ما نمی‌تونیم جلوی ‫غروب خورشید رو بگیریم،
‫اما شاید با هم، ‫بتونیم مشعلی روشن کنیم
‫تا راهنمای راهمون باشه
‫برای بیرون رفتن از تاریکی.
‫به پدر قولِ یه بازیِ «لاترونکولی» دادم.
‫بازی موقعِ برگشت ‫منتظرته.
‫اوپیتر پچ‌پچ می‌کرد که اسپوریوسِ ‫تاجر، بارِ جدید آورده...
‫کتانِ مصری.
‫چقدر دلم می‌خواد ما رو ‫توی لباس‌های فاخری ببینم
‫که برازندهٔ یه مادر
‫و دخترِ درخشانش باشه.
‫پس بزن بریم بازار.
‫با هم.
‫اوه!
‫خورشید داره عقل و هوش رو ‫از سرِ آدم می‌پرونه.
‫می‌خوای یه کم صبر کنیم ‫و بریم توی سایه؟
‫حسش روی پوستم بهم آرامش می‌ده.
‫دیدنِ دوباره‌ت بینِ آدم‌های
‫زنده، قلبم رو شاد می‌کنه، ویریدیا.
‫نگاه کن.
‫ترتیوس داره میاد.
‫زنش کجاست؟ ‫اسمش یادم رفته.
‫زنی بود که ردِ کمرنگی از خودش گذاشت،
‫به تازگی به سواحلِ ‫اون دنیا فراخوانده شد.
‫مردِ بیچاره. ‫فقدانش کاملاً حس می‌شه.
‫عشقی بینشون ‫برقرار نبود.
‫فقط یه ازدواجِ مصلحتی بود،
‫برای قوی‌تر کردنِ خانواده‌های هر دو طرف.
‫هیکلِ خوبی داره، مگه نه؟
‫هر زنی خوشبخت می‌شه اگه ‫اون رو شوهرِ خودش صدا بزنه.
‫شاید بهتر باشه احترامی بذاریم
‫و هر تسلی‌ای که از ‫دستمون برمیاد، بهش بدیم.
‫گرما مثل یه موجودِ زنده‌ست، ‫مگه نه؟
‫دلم می‌خواد کتانِ مصری رو که ‫اون‌قدر با آب‌وتاب قولش رو دادن، ببینم،
‫نکنه قبل از خرید، ‫دود بشه بره هوا.
‫پس بیا بریم سراغِ هدفمون،
‫و حرف زدن با ترتیوس ‫رو بذاریم برای یه وقتِ دیگه.
‫بنا به هوسش مرخص شدم،
‫بدونِ هیچ توجهی به ‫وظیفه‌ای که به گردنم بود.
‫کراسوس قلاده‌اش رو می‌کشه و انتظار داره
‫این سگِ مطیع بیاد سرِ جاش.
‫صدای من اذیتت می‌کنه،
‫یا فکرت جای دیگه‌ای ‫مشغولِ یه چیزِ دیگه هست؟
‫برام مهم نیست کی داره نگامون می‌کنه.
‫بیا به کاری که ازمون خواستن برسیم ‫و برگردیم ویلا.
‫بدونِ هیچ اتفاقِ کیری دیگه‌ای.
‫همه‌اش همینه،
‫یا این مرد می‌خواد
‫تمامِ رمِ کیری رو هم جابجا کنه؟
‫چیزی که می‌بینی، تمامِ اون چیزیه که ‫مأمور شدم تحویل بدم.
‫پس کارِ ما تمومه. ‫از جلوی چشمام دور شو.
‫می‌خوام قبل از این‌که
‫شب برسه، از خیابون رفته باشیم.
‫هنوز حرفِ دیگه‌ای داری،
‫یا از دیدنِ این هیکلِ باشکوه جلوی روت، ‫زبونت بند اومده؟
‫عذر می‌خوام. به من گفته بودن ‫موقعِ تحویل...
‫پرداخت انجام می‌شه.
‫و... مبلغش چقدره؟
‫۳۰ دیناری.
‫کیفِ پولم به اون مقدارِ ‫لازم نمی‌رسه.
‫یادداشتی برای باقی‌مانده‌اش بفرست، ‫و من حسابت رو صاف می‌کنم.
‫چه روزی؟
‫هر روزی که خود‌م بخوام.
‫اگه اصرار کنی، کاری می‌کنم که ‫دیگه هیچ‌وقت به...
‫پول نیاز نداشته باشی.
‫پس هر جور راحتی.
‫کراسوس ثروتمندترین مردِ جمهوریه،
‫ولی پرداختِ بدهی‌ش می‌افته گردنِ این خاندان.
‫فکر می‌کنی اون مرد چطوری ‫این‌قدر غرقِ ثروت شد؟
‫با زرنگی و استفاده از پولِ ‫بقیه به جای پولِ خودش.
‫چیزیه که باید ازش الگو گرفت.
‫مراقبِ قدم‌هات باش!
‫اگه آسیبی به این بارِ باارزش برسه،
‫ده برابرش رو سرِ مسببانش میارم.
‫آبِ بیشتری بیار.
‫می‌خوام قبل از این‌که ارباب برگرده، ‫استخر پر شده باشه،
‫وگرنه باید اون اخلاقِ سگی‌ش رو ‫تحمل کنیم.
‫اخلاقش فقط بازتابِ ‫فشارهاییه که بهش میاد.
‫نباید این رو به دل بگیری.
‫همون‌طوری که دستور داده شده، انجام می‌دم.
‫حق نداری با من ‫این‌طوری حرف بزنی.
‫عذر می‌خوام...
‫بابتِ زدنِ حرف‌های ناخواسته.
‫مسیا، از من ‫می‌خوای چیکار کنم؟
‫نمی‌تونم احساسی رو که ندارم، ‫بهت برگردونم.
‫از خدایان می‌خوام که کاش می‌شد ‫زمان رو به عقب برگردونم
‫و اون حرف‌ها زده نمی‌شد.
‫نمی‌خوام بی‌رحم باشم.
‫منم همین‌طور.
‫اما نمی‌دونم چطوری باید باشم
‫وقتی هر روز با چیزی روبرو می‌شم ‫که آرزوش رو دارم
‫ولی نمی‌تونم داشته باشمش.
‫حواست پرته، برادر.
‫به خاطرِ یه موضوعِ رو اعصاب.
‫استایلِ «دیماکایروس» (دو‌شمشیری) بهت میاد.
‫من هیچ‌وقت ازش خوشم نمیومد.
‫بدونِ سپر خیلی آسیب‌پذیری.
‫سپرِ تو که وقتی فرستادمت
‫روی زمینِ کیری، کمکی نکرد.
‫مهارتِ من رو با ‫اشتباهِ یکی دیگه یکی نکن.
‫دفعهٔ بعد که همدیگه رو دیدیم، ‫باید با فکرِ بیشتری بیای جلو.
‫استراتژی‌ای که یکی با تجربه‌تر ‫یادت داده؟
‫آره، خوبه.
‫بارِ سنگینیه،
‫زندگی کردن زیرِ ‫سایهٔ یه پدرِ نجیب‌زاده.
‫- من زیرِ سایهٔ هیچ مردی زندگی نمی‌کنم. ‫- پس فقط زیرِ سایهٔ یه زنی؟
‫یه روزی می‌بینمت،
‫نوبی (برده).
‫توی یه روزِ لعنتی.
‫افسیوس!
‫بیا یه مسابقهٔ ‫درست‌وحسابیِ بدیم!
‫اوه، نه.
‫نظرت چیه...
‫- اوه! ‫- ...دربارهٔ این یکی؟
‫یه هدیه از طرفِ خدایان.
‫تا حالا لنگه‌اش رو حس نکرده بودم.
‫هنوز چیزهای بیشتری برای ‫ارائه به یکی به درخشندگیِ تو دارم.
‫قراره بهترین لباسِ «ستولا» رو ‫بدوزیم
‫که این شهر تا حالا به خودش ندیده...
‫به افتخارِ بازی‌های پدرت.
‫بازی‌ها؟
‫وارد شدن به جایگاهِ مخصوص (پولوینوس) ‫با چنین لباسِ فاخری،
‫باعثِ غوغای بزرگی می‌شه.
‫- من شرکت نمی‌کنم. ‫- پدرت انتظار داره که بیای.
‫خواستهٔ اونه، ولی از زبونِ ‫خودش نشنیدم.
‫باید بیای، ویریدیا.
‫خیلی وقته که از ‫چشمِ مردمی که دوستت دارن، دوری-
‫نگهبان‌ها!
‫باید بریم!
‫از این طرف، بیا.
‫بگیریدشون!
‫ویریدیا!
‫چرا به ما حمله می‌کنید؟
‫این رو از شوهرِ نجیبت بپرس.
‫مادر!
‫فقط یکی‌شون رو لازم داریم. ‫اون یکی رو به بگا بدید و بکشیدش.
‫کونی‌های لاشی!
‫راه بیفت، جنده کیری،
‫وگرنه خونِ کثیفتت رو می‌ریزم!
‫پشتِ سرت!
‫دیگه جات امنه.
‫زخمی شدی.
‫من هزار تا از این زخم‌ها رو ‫به جون می‌خرم
‫اگه مزدش این باشه که
‫هنوز ببینم توی این دنیا هستی.
‫نمی‌خوام به خاطرِ زندگیِ من، ‫جونِ تو به خطر بیفته.
‫ویریدیا!
‫مادر!
‫فکر کردم مردی!
‫اگه آشور و مَردش اتفاقی
‫به دادمون نمی‌رسیدن، همین‌طور هم می‌شد.
‫آشور.
‫این‌ها کی هستن؟
‫سیسیلی‌ها.
‫باید سریع برتون گردونیم ‫به ویلاتون.
‫دزدانِ دریایی؟ اونم این‌جا توی دیوارای شهر؟
‫این همه دور از دریا؟
‫چون رم جوابِ درستی بهشون نداده، ‫دلیر شدن.
‫اوه، خدایان رو شکر که ‫آسیبِ جدی ندیدید.
‫خدایان کاره‌ای نبودن.
‫آشور و مَردش ما رو ‫از یه سرنوشتِ شوم نجات دادن.
‫کاش هوراتیا هم ‫همین‌قدر خوش‌شانس بود.
‫زنِ ادیل؟
‫کشته شده؟
‫توی خیابون، اونم وقتی ‫هنوز خورشید توی آسمونِ کیری بود؟
‫انگار دنبالِ غنیمت گرفتنِ ‫زن و دختر بودن.
‫احتمالاً برای باج‌گیری.
‫این یه توهینه که جوابش ‫با خون داده می‌شه.
‫می‌ترسم خونش ‫قبلاً ریخته شده باشه.
‫اون توی درگیری زخمی شد،
‫بدونِ این‌که به فکرِ امنیتِ خودش باشه، ‫ما رو نجات داد.
‫به زخم‌هاش به خوبی رسیدگی می‌شه.
‫برین حمام و شراب بخورین ‫تا اعصابتون آروم بشه.
‫یه بارِ دیگه،
‫زبونم به سپاسگزاری باز می‌شه.
‫نیازی نیست.
‫ولی با کمالِ میل پذیرفته می‌شه.
‫خدایان رو شکر می‌کنم ‫که اون‌جا بودی...
‫و شایعهٔ زخم‌های قبلی ‫از پا درت نیاورده بود.
‫من همون کاری رو کردم که هر ‫َردِ لایق و ماهری انجام می‌داد
‫محافظت از جمهوری.
‫برو حمام.
‫می‌خوام با این سوری در خلوت حرف بزنم.
‫من به محمولهٔ کراسوس ‫رسیدگی می‌کنم.
‫کراسوس؟
‫داریم برای رسیدنِ قریب‌الوقوعش آماده می‌شیم.
‫اون از ارتشش توی رم ‫جدا شده؟
‫همون ارتشی که پشتِ دروازه‌ها مستقر شده؟
‫این پیامیه که به تازگی ‫به دستم رسیده.
‫این بیشتر از چیزیه که بشه دربارهٔ پومپه گفت.
‫اون به درخواست‌ها برای ترکِ موضعِ مقابلش
‫و سرکوبِ این آدمکش‌های ‫سیسیلی، اهمیتی نمی‌ده.
‫شاید کشته شدنِ مَردهای بی‌شمار ‫توی یه تلاشِ نافرجام
‫باعث بشه یه کم به خودش بیاد.
‫یا شاید هم ببینن که تلاش‌ها دوچندان شده،
‫اونم به قیمتی که قلبِ آدم طاقتش رو نداره.
‫باید در برابرِ چنین احتمالی ‫هوشیار بمونیم.
‫دخترِ عزیزم حرف‌هایی زد ‫که عینِ حقیقت بود.
‫من بهت مدیونم.
‫و پاداشی می‌دم که ‫در حدِ کارِت باشه.
‫این‌که دخترِ نجیب‌زاده‌تون ‫هنوز زنده هست،
‫خودش پاداشِ بی‌اندازه‌ایه.
‫بدهیِ پرداخت‌نشده، هزینهٔ ‫آینده رو بیشتر می‌کنه.
‫اغلب چندین برابرِ مبلغِ اصلی.
‫هر کسی که گوشِی برای ‫شنیدن داشته باشه، خوب می‌دونه
‫که تو مشتاقِ ورود به ‫بازی‌های نزدیکِ
‫لودی آپولینارس هستی.
‫گهگاهی فکرش به سرم می‌زنه.
‫پس دیگه بهش فکر نکن. ‫خودم جایگاهت رو تضمین می‌کنم.
‫من...
‫زبونم بند اومده.
‫در موردِ قصدم اشتباه نکن.
‫من فقط دارم بدهی‌م رو صاف می‌کنم،
‫بدهی‌ای که نمی‌خوام ‫توی یه موقعیتِ نامناسب
‫علیه‌م استفاده بشه.
‫پس از هر لحاظ، ‫با هم بی‌حساب شدیم.
‫بیا. می‌گم پزشکم ‫به زخم‌هات برسه.
‫اوه، نمی‌خوام باعثِ زحمت بشم.
‫آدم‌های خودم به این زخم‌های ‫بی‌اهمیت می‌رسن.
‫مطمئن باش مَردِ من ‫مهارتِ بیشتری داره.
‫توی این شکی ندارم.
‫ولی ترجیح می‌دم ‫زیر دینِ تو نباشم.
‫خوب یاد می‌گیری، سوری.
‫خیلی خب.
‫بیا بدونِ هیچ وابستگی‌ای...
‫از هم جدا بشیم.
‫ارباب رو توی ویلای گابینیوس ‫ول کردی و تنها برگشتی؟
‫آشور ثابت کرد که آدمِ لایقیه.
‫هر کسی که اون رو دست‌کم بگیره،
‫خودش رو به خطرِ بدی می‌ندازه.
‫من باز هم می‌گم که باید ‫نگهبان بفرستیم.
‫نگرانی رو کنار بذار. ‫خودش اومد.
‫ارباب.
‫- سریع پزشک رو خبر کن! ‫- اوه، کیر تو پزشک!
‫من این زخمِ سخت رو توی ‫یه رودخاندان از شراب می‌شورم.
‫گابینیوس حرفی زد که ‫این‌قدر سرِ کیفی؟
‫حرف‌هایی زد که ‫اعتبارِ این خاندان رو بالا می‌بره.
‫ما یه جایگاه ‫به‌دست آوردیم...
‫توی بازی‌های کیری اون.
‫و تو.
‫غولِ چاقال!
‫نقشِ تو توی این ماجرا ‫به این زودیا فراموش نمی‌شه.
‫شراب! شرابِ لعنتی کجاست؟
‫چطوری موضوع رو با گابینیوس ‫مطرح کردی؟
‫اصلاً نیازی نبود.
‫خودش بدونِ درخواست، به خاطرِ نجاتِ
‫زن و دخترِ عزیزش، بهم پاداش داد.
‫و تو هم از این موقعیت برای ‫رسیدن به میدون استفاده کردی؟
‫من کاری نکردم.
‫توی ذهنم بود که این رو بگم، ولی...
‫قلبم نذاشت حرفی بزنم.
‫نجاتِ جونِ ویریدیا خودش ‫اون‌قدر پاداشِ بزرگی بود
‫که تمامِ خواسته‌هام رو خاموش کرد.
‫خدایانی که بهشون اعتقاد ندارم، ‫به آشورِ متواضع لطف کردن.
‫و همین‌طور به تو، چون اون کارِ ‫ناخواسته از رو دوشت برداشته شد.
‫کار؟
‫این‌که خودت رو تا حدِ یه عشقِ ‫الکی پایین بیاری
‫تا بتونی کمکِ اوپیتر رو برای بازی‌ها بگیری.
‫اون کثافتِ کوچیکِ پرافاده ‫دیگه به دردمون نمی‌خوره.
‫خوشحالم که دیگه مجبور نیستم ‫تحملش کنم.
‫همهٔ آدمای این لودوس رو ‫به خط کن.
‫بیا خبرِ باشکوهِ
‫صعودِ لعنتی‌مون رو
‫بهشون بدیم!
‫انتظار داری با این نگاهِ خیره‌ت ‫آتیشش بزنی؟
‫اگه اون‌قدر خوش‌شانس بودم،
‫حتماً پدرم سریع می‌دوید تا ‫آتیش رو خاموش کنه.
‫این خاندان باعثِ ظهورِ
‫قهرمان‌های نامدارِ ‫افسانه‌ها و داستان‌ها شده.
‫ولی تمامِ کسایی که ‫قبل از این اومدن، رنگ می‌بازن
‫در برابرِ چیزی که من با گوشت و خونم ‫براش جنگیدم
‫تا این فرصت ایجاد بشه.
‫و اون فرصت تضمین شده.
‫ما توی بازی‌های ‫لودی آپولینارس جایگاه گرفتیم!
‫و کی قراره پا روی شن‌ها بذاره، ارباب؟
‫تارخون، زبون به دهن بگیر.
‫پسرک غرقِ رویاهای ‫پیروزیه.
‫هنوز در موردِ جایگاه‌ها و چیدمان ‫صحبتی نشده.
‫ولی این رو بدونید.
‫ما برادرانِ فروکس رو ‫به گای سگ می‌دیم
‫به خاطرِ توهینی که اون پروکولوسِ گه کرد،
‫اونم به‌دستِ
‫الههٔ مرگِ کیری.
‫برین کپه‌تونو بذارین و برای ‫روزهای پیشِ‌رو جون بگیرین.
‫به زودی اعلام می‌کنم کی قراره ‫بره توی میدون-
‫ارباب.
‫کاروان رو توی جادهٔ ‫منتهی به ویلا دیدن.
‫حامیِ ما، کراسوس، ‫بالاخره رسید.
‫بذار خیره بمونه
‫به این پیشکشِ سهمگینِ ‫خاندانِ آشورِ کیری!
‫دکتره، بیا کنار من بایست
‫و بذار با آغوشی شایسته به استقبال سرنوشت بریم.
‫آیا ردا به شکلی که خوشایندِ چشم باشه، روی تنم نشسته؟
‫قصد داری به این مرد خوش‌آمد بگی
‫یا اینکه کونت رو برای لذتِ اون پیشکش کنی؟
‫ارابه‌اش رسید.
‫کمرها رو راست کنید.
‫ظاهری آراسته و مطبوع به خودتون بگیرید،
‫اما نگاهتون رو به پایین بندازید ‫تا باهاش چشم‌درچشم نشید.
‫کوریس، سه قدم عقب‌تر و با کمی فاصله بایست.
‫کراسوسِ مقتدر، شما با حضورِ نجیبتون به ما افتخار دادید.
‫اشتباه گرفتی، سوری.
‫سزار.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.