‏با همه این رأی‌هایی که تضمین شده،‏
‏مدیر بیمارستان شدنم حتمیه.‏
‏سلام، پروفسور گولدران.‏
‏لرد فِنِل.‏
‏به عنوان ناجی من، شایسته‌ست که بالاخره‏ ‏موقعیتی داشته باشی که نشون‌دهنده اون باشه.‏
‏ممنون از این همه تعریف سخاوتمندانه.‏
‏بالاخره به اینجا رسیدم...‏
‏همه چی با اون انفجار تو کارخونه‏ ‏ابزار جادویی 13 سال پیش شروع شد.‏
‏اون روز، بعد از اینکه تحقیقاتم نتیجه‌ای نداشت،‏ ‏داشتم برمی‌گشتم شهرم.‏
‏فکر کردم اگه جون یه اشراف‌زاده رو نجات بدم،‏ ‏قدردانی اونا می‌تونه منو به جایی برسونه.‏
‏اولین بار بود‏
‏که با موفقیت از جادوی انتقال سلامتی‌م‏ ‏با یه اهداکننده غیر از خودم استفاده کرده بودم.‏
‏اینکه لرد فِنِل یکی از هفت نجیب‌زاده‏ ‏بزرگ بود، یه شانس غیرمنتظره بود.‏
‏تنها نکته منفی این بود که بونز‏ ‏اون لحظه رو با دوربین ضبط کرد،‏
‏که باعث شد بهش مقام‏ ‏دبیر اولی رو بدم،‏
‏و سبک زندگی‌ای که باهاش میومد،‏ ‏تا ساکتش کنم.‏
‏پس بعداً می‌بینمت.‏
‏خب، این چشمگیره!‏
‏واقعاً برای خودت کسی‏ ‏شدی، پروفسور گولدران.‏
‏آه، بِکِر.‏
‏اومدی همین الان خودتو پیش‏ ‏مدیر بعدی شیرین کنی؟‏
‏مشکلی ندارم که‏ ‏اینجوری ببینی قضیه رو.‏
‏اون دانشجوی تحقیقاتی ویژه‏ ‏با توصیه شما اینجا بود، درسته؟‏
‏ازش خوشم اومده بود،‏ ‏فکر می‌کردم به درد بخوره،‏
‏ولی معلوم شد وقت تلف کردنه.‏
‏یه جوری بهتون توهین کرد؟‏
‏به یکی از مهمونی‌های شام من دعوت شده بود،‏
‏ولی ترجیح داد بره تا چندتا‏ ‏نیمه‌انسان که سرزده اومده بودن رو درمان کنه.‏
‏یه حماقت غیرقابل تصور.‏
‏یه عضو از گروه من نمی‌تونه‏ ‏دهاتی‌ها رو برای درمان تو اولویت قرار بده.‏
‏اون باید موقعیت ما به عنوان درمانگر رو در نظر بگیره.‏
‏ارزش همه زندگی‌ها برابر نیست.‏
‏زندگی جدید درمانگر نابغه‏ ‏در سایه‌ها‏
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
‏الان که به گذشته نگاه می‌کنم، رابطه‌م با‏ ‏پروفسور گولدران 13 سال پیش شروع شد،‏
‏وقتی که، بعد از اینکه به شدت زخمی شده بودم—‏
‏لرد فِنِل.‏
‏مطمئنم نیازی به‏ ‏تعریف کردن همچین داستان غم‌انگیزی نیست.‏
‏اوه؟ به نظر می‌رسه ستاره ما ترجیح میده‏ ‏در مورد افتخارات گذشته‌ش صحبت نکنه.‏
‏چقدر متواضع، برای کسی که در آستانه‏ ‏تبدیل شدن به مدیر بعدیه؟‏
‏خب، پس بیاین از خودش بشنویم.‏
‏باعث افتخاره، قربان.‏
‏در این لحظه، زندگی من به اوج خودش رسیده.‏
‏به سلامتی آینده روشنمون می‌نوشم!‏
‏این مال 13 سال پیشه؟‏
‏دکتر بِکِر دیروز به ملاقات‏ ‏آقای بونز اشاره کرد،‏
‏ولی انتظار اینو نداشتم.‏
‏تو عکس خیلی جوون به نظر می‌رسه،‏ ‏ولی تقریباً مطمئنم این آفرِده!‏
‏پس تئوری زنده موندنش‏ ‏تو این تصادف درسته.‏
‏چرا؟!‏
‏این زن...‏
‏چی شده؟‏
‏بِکِر؟‏
‏این زهره، پروفسور.‏
‏زهر؟!‏
‏با شرابی که همه‌مون‏ ‏باهاش نوشیدیم مخلوط شده بود.‏
‏زهر و دارو دو روی‏ ‏یه سکه‌ان.‏
‏و آماده کردن دارو تخصص منه.‏
‏این چیه؟!‏
‏یه سم که باعث از دست رفتن هوشیاری میشه‏ ‏قبل از اینکه به تدریج به زندگی آدم پایان بده.‏
‏که بدون مداخله، باید تقریباً‏ ‏تو یک ساعت اتفاق بیفته.‏
‏دوز توی لیوان شما یه کم ضعیف‌تر بود،‏
‏ولی بازم، شرط می‌بندم دو ساعت دووم نمیارین.‏
‏فکر می‌کنی داری چیکار می‌کنی؟!‏
‏واضح نیست؟‏
‏بازسازی اون لحظه‏ ‏از 13 سال پیش.‏
‏تو... چطور در مورد اون می‌دونی؟!‏
‏یه مدتی بود که بهش مشکوک بودم،‏
‏ولی این دانشجوی تحقیقاتی ویژه‏ ‏با استعداد ما بود که برام روشنش کرد.‏
‏باز چیکار کرده؟‏
‏یه سرنخ برام پیدا کرد که دنبالش کنم.‏
‏و آقای بونز تمایلی به حرف زدن نداشت،‏
‏برای همین از ترکیبی از الکل‏ ‏و دارو استفاده کردم تا زبونش باز بشه.‏
‏البته پیدا کردن عکس کاملاً شانسی بود.‏
‏فکر می‌کردم از شر اون خلاص شدم...‏
‏ظاهراً یه نسخه دیگه داشت.‏
‏به نظر می‌رسه تو قضاوت آدما ضعیفی.‏
‏خفه شو!‏
‏«ارزش همه زندگی‌ها برابر نیست.»‏
‏پروفسور گولدران، 13 سال پیش،‏
‏اون باور باعث شد شما انتخاب کنین‏ ‏جون کیو نجات بدین...‏
‏و زندگی بقیه رو قربانی کنین.‏
‏اونا به هر حال می‌مردن!‏
‏حداقل طبق تخمین شما.‏
‏ولی آفرِد جزو اونا بود.‏
‏و همینطور نامزد من.‏
‏مطمئن شدم به اندازه کافی قدرت‏ ‏برای استفاده از جادوی انتقال سلامتی داری.‏
‏جلوگیری از پیشرفت زهر‏ ‏نیروی حیاتی زیادی می‌خواد،‏
‏ولی اینجا کلی زندگی برای استفاده هست.‏
‏خب، این بار کیو قربانی می‌کنی؟‏
‏کیو نجات میدی؟‏
‏جون خودتو؟‏
‏لرد فِنِل؟ یا اعضای گروهی‏ ‏که رأی‌هاشونو به تو دادن؟‏
‏بگو دیگه. وقتشه انتخاب کنی کی زنده بمونه.‏
‏می‌دونم! یه پادزهر!‏ ‏باید یکی باشه، درسته؟!‏
‏همین الان بده به من!‏
‏و من کاری می‌کنم‏ ‏که مجازاتت زیاد سخت نباشه.‏
‏داری چیکار می‌کنی؟‏
‏من دوز به اندازه کافی کمی خوردم‏ ‏تا هوشیار بمونم...‏
‏ولی واقعاً گیرایی‏ ‏بالایی داره، مگه نه؟‏
‏و حالا خودم هم مسموم شدم.‏
‏حالا یه گزینه دیگه داری.‏
‏می‌تونی باور کنی که من پادزهر دارم‏ ‏و اگه دوست داشتی، جون منو نجات بدی.‏
‏نمی‌تونی فکر کنی از این قضیه قسر در میری.‏
‏اگه جای تو بودم حواسمو جمع می‌کردم،‏ ‏وگرنه زندگی برای استثمار کم میاری.‏
‏لعنتی!‏
‏کیو نجات بدم؟‏
‏اول خودمو.‏
‏بعد لرد فِنِل رو.‏
‏اگه تضمینی نیست‏ ‏که اون پادزهر داشته باشه،‏
‏پس قربانی باید...‏
‏در پرتوی یگانه نور بافته شو،‏
‏بگذار اخگرهای گمشده زندگی راهنمایت باشند،‏
‏تا راهشان را به خانه پیدا کنند.‏
‏شفا بده!‏
‏پس انتخابت اینه؟‏
‏اونا وظیفه دارن به من خدمت کنن.‏
‏مایه تأسفه.‏
‏همین الانشم بهت گفتم، دوز تو‏ ‏ضعیف‌تر از بقیه‌ست.‏
‏این چه فرقی می‌کنه؟‏
‏این یعنی تو بیشترین‏ ‏نیروی حیاتی رو بین همه اینجا داری.‏
‏اگه از اون نیروی حیاتی استفاده می‌کردی، می‌تونستی‏ ‏بیشترین تعداد آدمو نجات بدی.‏
‏من از بقیه درمانگرها باارزش‌ترم!‏
‏پس اصرار داری که ارزش‏ ‏همه زندگی‌ها برابر نیست؟‏
‏معلومه!‏
‏حتی بین سکه‌ها، طلا،‏ ‏نقره و برنز داری!‏
‏زندگی هم همینه!‏
‏چه منطقی داره که‏ ‏باارزش‌ترین رو نجات ندیم؟!‏
‏خب، حالا...‏
‏دکتر بِکِر!‏
‏یومین؟ اینجا چیکار می‌کنی؟‏
‏یه عکس تو اتاقت پیدا کردیم،‏
‏و نامزد سابقت توش بود.‏
‏یه حس بدی بهم دست داد.‏
‏مسمومشون کردی؟‏
‏زِنوس...‏
‏دکتر بِکِر، چرا این کارو کردی؟!‏
‏آیا ارزش همه زندگی‌ها برابره؟‏
‏مدت‌ها به این سؤال فکر کردم.‏
‏13 سال پیش، من و نامزدم‏ ‏درمانگرهای تازه‌کار بودیم.‏
‏چشماش برق می‌زد وقتی در مورد‏ ‏همه زندگی‌هایی که می‌خواست نجات بده حرف می‌زد.‏
‏وقتی شنیدم تو یه انفجار‏ ‏گیر افتاده و مرده،‏
‏بی‌رحمی مرگ،‏
‏و بی‌رحمی خدا،‏
‏منو به اعماق غم فرو برد.‏
‏اگه فقط یه تصادف تصادفی بود،‏
‏من به جاش ادامه می‌دادم،‏ ‏و سعی می‌کردم آدمای دیگه رو نجات بدم.‏
‏ولی بعد از شرکت تو اون مهمونی شام،‏ ‏آفرِد بهم گفت که تصادف نبوده،‏
‏و اینکه گولدران توش دست داشته.‏
‏این چیزی بود که اتفاق افتاد؟‏
‏این آخرین چیزی بود که قبل‏ ‏از ناپدید شدنش بهم گفت.‏
‏و فکر اینکه نامزدم به جای‏ ‏مردن تو تصادف به قتل رسیده...‏
‏نمی‌تونستم خونسردیمو حفظ کنم.‏
‏ولی بدون هیچ مدرکی،‏ ‏و با ناپدید شدن آفرِد،‏
‏نمی‌تونستم حقیقت رو هم دنبال کنم.‏
‏به خاطر همینه که منو استخدام کردی.‏
‏در حالت ایده‌آل، آفرِد رو پیدا می‌کردی.‏
‏ولی، حداقل، می‌تونستی وارد مهمونی‏ ‏شام بشی و یه جورایی اطلاعات به دست بیاری.‏
‏ولی... این فقط...‏
‏یومین، خیلی متأسفم.‏
‏ولی من—‏
‏خفه شو!‏
‏کرِسون؟‏
‏ببین، می‌فهمم.‏
‏اگه همچین اتفاق گندی‏ ‏برای عشقم افتاده بود،‏
‏من نمی‌تونستم تحمل کنم.‏
‏با اینکه یکی ندارم!‏
‏و در مورد یه چیز حق با توئه: گولدران اونجا‏ ‏یه تیکه آشغال بزرگه. شکی توش نیست.‏
‏بدبخت!‏
‏ولی این راهش نیست!‏
‏این درست نیست!‏
‏اینقدر تشنه انتقام باشی که آدمایی‏ ‏که هیچ ربطی بهش ندارن رو مسموم کنی؟!‏
‏اینجوری نباید باشه!‏
‏مگه تو درمانگر نیستی؟!‏
‏فکر می‌کردم قرار بود آدما رو نجات بدیم!‏
‏خوب گفتی، کرِسون.‏
‏هی، بِکِر، یادت میاد ازم پرسیدی‏
‏وقتی یه عالمه سکه رو زمین پخش شده‏ ‏کدوما رو برمی‌دارم؟‏
‏سؤال احمقانه‌ای بود.‏
‏من همشونو برمی‌دارم.‏
‏همشونو؟‏
‏من فقیر بزرگ شدم، می‌دونی.‏
‏واقعاً قصد داری همه رو نجات بدی؟‏
‏چرا؟ چه سودی برات داره؟‏
‏درسته که من کاری که‏ ‏استخدامم کردی رو تموم کردم،‏
‏ولی اگه کاری نکنم، تو آخرش‏ ‏به جرم قتل عام گناهکار میشی.‏
‏و یکی هست که اگه این اتفاق بیفته‏ ‏وضعیتش بدتر میشه.‏
‏زِنوس...‏
‏نجاتشون میدی؟‏
‏این تلافی مهمونی خداحافظیه.‏
‏تا حالا کسی نگفته بود که‏ ‏از رفتنم ناراحته.‏
‏معمولاً، آدما از دستم خسته میشن،‏ ‏و منو بیرون می‌کنن.‏
‏زِنوس، تو قصد داری این آدما رو نجات بدی،‏
‏ولی ارائه جادوی پادزهر دقیق بدون‏ ‏دونستن مشخصات سم سخته.‏
‏پس جزئیاتشو بهم میگی؟‏
‏خودت اصلاً می‌دونیشون؟‏
‏تو چی—‏
‏بیخیال. به هر حال وقت زیادی ندارم.‏
‏شفا!‏
‏شفا؟ یه طلسم شفای معمولی؟!‏
‏اون ممکنه آسیبی که می‌زنه رو ترمیم کنه،‏
‏ولی زهر رو از بدنشون‏ ‏پاک نمی‌کنه!‏
‏ولی می‌تونم به بهبودی طبیعی‏ ‏بدن کمک کنم.‏
‏اون تأثیرات موقتی‌ان!‏
‏زهر همین الانشم به—‏
‏نگو که...‏
‏من سم‌شناس نیستم،‏
‏ولی تأثیراتش باید دیر یا زود از بین بره.‏
‏واقعاً قصد داری همه این آدما رو‏ ‏تا وقتی که تأثیر زهر تموم بشه درمان کنی؟!‏
‏این یه آزمون استقامت بین‏ ‏زهر و جادوی شفای منه.‏
‏اگه بفهمی چقدر می‌تونم‏ ‏رقابتی باشم تعجب می‌کنی.‏
‏تو فقط...‏
‏پشتتم، داداش!‏
‏منم همینطور!‏
‏شفاتو روی‏ ‏هر کی که ضعیف‌تر به نظر می‌رسه متمرکز کن!‏
‏باشه!‏
‏فهمیدم!‏
‏یه زیردست و یه سال‌پایینی‏ ‏گندکاری تو رو جمع می‌کنن.‏
‏بهتره قدردان باشی.‏
‏باورم نمیشه بتونی شفا رو‏ ‏در این مدت زمان اجرا کنی.‏
‏این طلسم اینجوری کار نمی‌کنه.‏
‏نمی‌کنه؟‏
‏همین الانشم فکر می‌کردم فوق‌العاده‌ای،‏ ‏ولی این دیگه مسخره‌ست.‏
‏من تحصیلات درستی نداشتم، بالاخره.‏
‏نامزدم برای نجات جون آدما درمانگر شد.‏
‏اون زن تحسین‌برانگیزی بود‏ ‏که اهداف بزرگی داشت.‏
‏آره.‏
‏گولدران اونو کشت... و فکر اینکه‏ ‏اون مدیر بعدی بشه...‏
‏نمی‌تونستم اجازه بدم این اتفاق بیفته!‏
‏نمی‌تونستم اجازه بدم کسی که از هر نظر‏ ‏نقطه مقابل اون بود به اوج برسه!‏
‏می‌دونم.‏
‏هر چی بیشتر اینجا گذروندم،‏ ‏بیشتر فهمیدم...‏
‏این همه نابرابری تو دنیا وجود داره.‏
‏آدمایی هستن که می‌تونن هزینه‏ ‏پیشرفته‌ترین درمان‌ها رو بدن،‏
‏و آدمایی که به سختی می‌تونن هزینه‏ ‏ناچیزترین داروها رو بدن.‏
‏آره.‏
‏«آیا ارزش همه زندگی‌ها برابره؟»‏
‏اون سؤال ممکنه بیشتر از‏ ‏اونی که فکر می‌کردم منو درگیر کرده باشه.‏
‏دیدن اونا که اینقدر برای نجات جون آدما desperate...‏
‏شاید اونا کسایی باشن که‏ ‏روح نامزدم رو به ارث بردن.‏
‏زِنوس، ممنون.‏
‏تشکر لازم نیست.‏
‏ولی من خیلی خسته‌ام،‏ ‏پس به پاداش نیاز دارم.‏
‏یـ-یه لحظه صبر کن!‏
‏من درمان نشدم!‏
‏اوه. یادم رفت.‏
‏مسخره‌م نکن!‏
‏بهت دستور میدم... منو نجات بدی!‏
‏من از گروه شما اخراج شدم،‏
‏پس از شما دستور نمی‌گیرم.‏
‏شماها! نجاتم بدین، لعنتی!‏
‏فقط تیکه تیکه یادمه‏ ‏که چی شد...‏
‏بعد از اینکه بیهوش شدم، حس می‌کردم‏ ‏زندگیم داره تخلیه میشه.‏
‏پروفسور، می‌خواستین ما رو قربانی کنین؟‏
‏و اینم نظر اونا در مورد خواسته‌هاته.‏
‏ولی تا وقتی پولمو بگیرم،‏ ‏بین کسی فرق نمی‌ذارم.‏
‏من یه درمانگر زیرزمینی‌ام، بالاخره.‏
‏پس اگه کمکم رو می‌خوای، برات هزینه داره.‏
‏برام هزینه داره؟‏
‏با توجه به اینکه چقدر خسته‌ام،‏ ‏یه دور دیگه درمان حدود...‏
‏اینقدر میشه.‏
‏مسخره‌ست! من این مقدار رو پرداخت نمی‌کنم!‏
‏آره؟ پس بیخیال.‏
‏وایسا، وایسا وایسا وایسا!‏
‏پرداخت می‌کنم! پولتو می‌گیری. فقط نجاتم بده!‏
‏گولدران.‏
‏بعداً در مورد این موضوع‏ ‏به طور مفصل صحبت می‌کنیم.‏
‏لعنتی... لعنتی!‏
‏تا حالا بازجویی نشده بودم.‏
‏تجربه جالبی بود!‏
‏دکتر بِکِر...‏
‏باید بگم، با توجه به اینکه حادثه دیروز بود‏ ‏و تحقیقات در جریانه،‏
‏تحت تأثیر قرار گرفتم که اجازه ملاقات با منو گرفتی.‏
‏من در واقع یه آشنا‏ ‏تو گارد سلطنتی دارم.‏
‏داری؟‏
‏خوشحالم دوباره می‌بینمت، آقای زِنوس.‏
‏تحت تأثیر قرار گرفتم که از ملاقات با‏ ‏یه مظنون به عنوان بهونه برای دیدن من استفاده کردی.‏
‏راستش، من برای دیدن شما اینجا نیستم.‏
‏ولی از اینکه این ملاقات رو ترتیب دادی قدردانی می‌کنم.‏
‏ممنون.‏
‏خواهش می‌کنم! چیزی نیست،‏ ‏با توجه به چیزی که به شما مدیونم.‏
‏امم... شما دوتا چطور همدیگه رو می‌شناسین؟‏
‏نگرانش نباش.‏
‏امروز اومدم ازت چندتا سؤال بپرسم.‏
‏سؤال؟‏
‏دکتر بِکِر، شما در واقع‏ ‏کسی رو مسموم نکردین، درسته؟‏
‏به یه معنا، بله. حق با شماست.‏
‏به یه معنا؟‏
‏من از یه زهر استفاده می‌کردم تا موقعیتی‏ ‏مثل اون 13 سال پیش ایجاد کنم،‏
‏و، تحت فشار،‏ ‏گولدران به جنایاتش اعتراف کنه.‏
‏نقشه اصلی من این بود.‏
‏و-ولی شما گفتین کسی رو مسموم نکردین...‏
‏من یه دارو آماده کرده بودم که فقط‏ ‏بدن رو به طور موقت فلج می‌کنه.‏
‏قصد داشتم به گولدران دروغ بگم‏ ‏که یه سم کشنده‌ست.‏
‏اولش، فکر کردم تو آماده کردن‏ ‏دارو اشتباه کردم،‏
‏ولی این نبود.‏
‏نتیجه‌گیری طبیعی اینه‏ ‏که کسی غیر از من‏
‏با استفاده از یه ماده شیمیایی متفاوت،‏ ‏شراب رو دستکاری کرده.‏
‏و فکر می‌کنی اون آفرِد بوده؟‏
‏به احتمال زیاد.‏
‏ممکنه اون شب اونجا بوده باشه.‏
‏تظاهر به خوردن یه دوز از زهر کرده،‏
‏بین درمانگرهای افتاده قاطی شده،‏ ‏و نحوه پیشرفت وقایع رو تماشا کرده.‏
‏پس آفرِد کسی بوده که—‏
‏نه. من هنوز گناهکارم.‏
‏فهمیدم که یه زهر‏ ‏واقعی تو شراب هست،‏
‏ولی ناامید بودم.‏
‏تو اون لحظه، برام مهم نبود اگه‏ ‏همه بمیرن، از جمله خودم.‏
‏دکتر بِکِر...‏
‏نیازی نیست نگران اون باشی.‏
‏با توجه به اینکه قصد مسموم کردن‏ ‏کسی رو نداشته و آشنای شماست،‏
‏می‌تونم از اختیاراتم به عنوان نایب کاپیتان‏ ‏گروه برای آزاد کردنش استفاده کنم.‏
‏شاید به جاش مراحل قانونی رو طی کنی؟‏
‏اگه درخواست شما باشه، آقای زِنوس،‏ ‏آماده‌ام همه چیزو رو کنم،‏
‏هر چند که ممکنه خجالت‌آور باشه.‏
‏اصلاً داری در مورد چی حرف می‌زنی؟‏
‏برام مهم نیست از چه اختیاراتی‏ ‏باید استفاده کنی! لطفاً، انجامش بده!‏
‏زِنوس.‏
‏چی شده؟‏
‏مطمئنم فهمیدی، ولی...‏
‏داری در مورد آفرِد‏ ‏تو عکس حرف می‌زنی، درسته؟‏
‏باورش سخته که بعد از اینکه‏ ‏زندگیش توسط گولدران تخلیه شد زنده مونده باشه،‏
‏با توجه به موقعیت.‏
‏درسته. که این سؤال رو پیش میاره:‏ ‏آفرِدی که من باهاش روبرو شدم کی بود؟‏
‏یا شاید... چی بود؟‏
‏این ممکنه به سادگی‏ ‏انتقام برای 13 سال پیش نباشه.‏
‏و تو کسی بودی که نقشه‌هاشو خنثی کردی.‏
‏ممکنه بعداً خشمش رو به سمت تو برگردونه، زِنوس.‏
‏ترجیح میدم از هر مشکلی دوری کنم،‏
‏ولی اگه این یارو واقعاً پیداش بشه،‏
‏یه صورتحساب برای همه مشکلاتی‏ ‏که ایجاد کرده بهش میدم.‏
‏اینکه بدونی اون بیرونه، اطمینان‌بخشه.‏
‏آره.‏
‏و اگه بخوام صادق باشم،‏ ‏یه کم حسودیم میشه که آقای زِنوس‏
‏این همه راه رو اومده تا شما رو ببینه.‏
‏با من صادقی، هان؟‏
‏ولی احتمالاً به خاطر یومین بوده.‏
‏این رو حتی کمتر دوست دارم.‏
‏اون بخشی از آزمایشگاه جزئی من بود،‏
‏علاوه بر اینکه خواهرزاده‌م بود.‏
‏مظنون بودن من به قتل،‏ ‏اونو تو موقعیت خطرناکی قرار میده،‏
‏به خاطر همینه که می‌خواست‏ ‏بی‌گناهی من ثبت بشه.‏
‏اون تا این حد برای اون دختر پیش میره؟‏
‏«همه سکه‌ها رو برمی‌دارم.»‏
‏یه چیزی که زِنوس گفت.‏
‏همه سکه‌ها...‏
‏زندگی‌هایی که قصد داشت نجات بده فقط‏ ‏شامل درمانگرهای مسموم نبود، بلکه یومین هم بود.‏
‏حتی گولدران.‏
‏می‌تونست نادیده‌ش بگیره و بذاره بمیره،‏
‏پس اون هم به یه معنا نجات پیدا کرد.‏
‏در این صورت، می‌گفتم شما هم‏ ‏یکی از اون سکه‌ها بودین.‏
‏اون واقعاً آدم فوق‌العاده‌ایه.‏
‏منم منتظر این‏ ‏آزمایش بودم.‏
‏زِنوس، من و تو همینطور‏ ‏به هم برخورد می‌کنیم.‏
‏آدما تو شرایط سخت‏ ‏چطور فکر می‌کنن و واکنش نشون میدن؟‏
‏اگه اون مزاحم نمی‌شد، می‌تونستم‏ ‏داده‌های باارزش‌تری به دست بیارم.‏
‏آفرِد، این جسم تو اصلاً بد نیست.‏
‏یه کم دیگه پیش من می‌مونی.‏
‏خب، من رفتم.‏
‏تو کسی بودی که از مسمومیت‏ ‏گروهی جلوگیری کردی.‏
‏از اینکه همه نیمه‌هوشیارن و تو‏ ‏برای این کار اعتبار نمی‌گیری متنفرم.‏
‏منم همینطور.‏
‏نه. همینا تمام پاداشیه‌ که من می‌خوام.‏
‏بریم، زِنوس.‏
‏همه منتظرن.‏
‏پس وقت رفتنه.‏
‏بعداً می‌بینمت، یومین!‏
‏و تو هم، داداش بزرگ عجیب من!‏
‏باشه. از هر دوتون خیلی ممنونم!‏
‏آبجی کوچیکه! کیف کردم که آخرش‏ ‏منو "داداش بزرگ" صدا زدی!‏
‏عاشقتم!‏
‏خداحافظ، بیمارستان سلطنتی.‏
‏«و اینگونه، با حل کردن حادثه،‏ ‏زِنوس درمانگر زیرزمینی‏
‏رفت تا تو یه دردسر دیگه بیفته.»‏
‏جدی، دست از این بیانیه‌های شوم بردار!‏
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‏اومدم!‏
‏سلام.‏
‏بیا تو.‏
‏بیمار جدید هستی؟‏