..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::..
‫این یکیو بگیر، محکم ببندش.
‫پسر، اینقدر سربه هوا نباش.
‫وای، اینجا فوق العاده‌ست.
‫فقط شروعشه دوست من.
‫به نظر عصبانی میای.
‫میخوای چیکار کنم، برقصم؟
‫دوسال گذشته.
‫آره، از اینکه اومدم خونه خیلی خوشحالم.
‫اما تو؟ وقتی مجبور شی بری گریه میکنی.
‫ترینیداد وارد روحت میشه.
‫حالا باید این بشکه‌هارو ببریم ‫جایی که اونا میرن.
‫خیلی خب.
‫اه! کنار ساحل سرت گیج نره. ‫میدونی.
‫فقط میخوام، تعادلمو حفظ کنم.
‫پس باید رو هیکلت بیشتر کار کنی.
‫- یه باد بهت بخوره افتادی. ‫- اینقدرام لاغر نیستم.
‫یکم داروی پرشاخ و برگ ترینیدادی برات جور میکنم.
‫وقتی بچه بودم، هرروز میومدم اینجا.
‫اصلاً خبر نداشتم همچین جایی هم وجود داره.
‫اما هیچوقت فکرشو نمیکنی بتونی از اونجا...
‫- هی اسمش چی بود؟ ‫- "آونلی".
‫قبلاً اینجا برای مامانم خرید میکردم.
‫هر ماده غذایی که باهاش غذا ‫میپخت باید تازه میبود.
‫تو آشپزخونه‌اش هیچ چیز مونده‌ای نبود.
‫تمام این بوها داره منو گرسنه میکنه.
‫تو جزیره شاهزاده «ادوارد» چیز ‫خوبی واسه خوردن داری؟
‫- من سیب زمینی دوست دارم. ‫- بیخیال، سیب زمینی؟
‫یه چیزی بده تا بتونم باهاش اینجا کار کنم.
‫خب خانم «کینکانون» هر از چند ‫گاهی خرچنگ آماده میکرد.
‫حالا شد یه چیزی! چطور میپزنش؟
‫آب پزش میکنن، و یکم نمک.
‫همین؟ خرچنگ با نمک؟
‫مگه چیه؟
‫هیچی. خرچنگ اگه درست ‫بپزیش خیلی خوشمزه‌ست.
‫مثل خرچنگ کالالوی مامان، غذای یکشنبه.
‫اون یه مقدار برگ تارو تو شیر نارگیل میجوشوند،
‫یکم پیاز و سیر و بامیه اضافه میکرد،
‫یکم چربی خوک و بعدش خرچنگ.
‫یه عالمه فلفل گینه‌ای هم اضافه میکرد ‫و میذاشت آروم بجوشه.
‫فکر نکنم تو عمرم فلفل خورده باشم.
‫آره تو؟
‫اون بدن لاغر و چروکیده که تو داری ‫نمیتونست طاقت بیاره!
‫فکر کنم بتونم از پسش بر بیام.
‫مامانی میگفت "«بش» بیا یکم بچش."
‫من سرمو بالا مینداختم و اون یه ‫قاشق پر میذاشت دهنم.
‫الانم میتونم مزه‌شو بیاد بیارم،
‫میریختش تو دهنم مثل یه ‫داروی سبز معطر.
‫به نظر خوشمزه میاد.
‫اه آره.
‫اما همیشه مزه اول بود.
‫و بعدش برای خانواده سرو میکرد...
‫و اگه خرچنگی باقی میموند به من میرسید.
‫خب چرا با خانواده نمیخوردی؟
‫من جزو خانواده نبودم.
‫خانواده کی بود؟
‫اون سفیدپوسته که براش کار میکرد «بلایت».
‫حس حماقت بهم دست داد، خیلی متأسفم.
‫نباش، اینطور به نظر میاد ‫هنوزم هر یکشنبه از یه قاشق پر
‫میتونستم مزه بیشتری بچشم ‫که اندازه تمام عمر تو میشه.
‫خرچنگ با، بفرما، ترکیب غذایی مخصوص:
‫نمک.
‫اه وای، چه زیباست.
‫هی.
‫قبلاً سوار یکی مثل این میشدم.
‫بیا اینجا «بش»، اون مهربونه.
‫من با اسبا میونه خوبی ندارم.
‫هی پسر، حالا که داری دور اسب من میپلکی،
‫ببرش به اسطبل و یکم غذا براش ببر.
‫قبل از اینکه کار تموم بشه ‫یه انعام هم بزن به جیب؟
‫من پسر شما نیستم. من آزاد هستم آقا، ‫از سال 1834.
‫مطمئنم تو هتل میتونید خدمتکار پیدا کنین.
‫چقدر بی ادب، طرف همینطوری ‫فکر کرد تو خدمتکاری.
‫اوضاع اینطوریه دیگه. ‫اگه قراره بابت هر بار بخوایم گریه کنیم،
‫تمام ترینیدادو آب میبره.
‫حالا بیا بریم یه محله بهتر.
‫هنوزم به دارو نیاز داری.
‫صبح بخیر، خوشحالم بیدار شدی.
‫من از دیشب چشم بهم نذاشتم.
‫اینکه داریم تو "آونلی" رو طلا راه میریم.
‫من سرگردانی اخلاقی شمارو درک میکنم.
‫همه ما خیلی سپاسگذار و هیجان زده شدیم.
‫خوندن در مورد طلا واقعاً شگفت آوره ولی...
‫اگه میتونستم ببینمش خیلی ‫شگفت انگیزتر میشد.
‫اها.
‫این جور چیزا راستش مناسب بچه‌ها نیست.
‫اما تو یه دختر ساده نیستی، مگه نه؟
‫اه، بفرما.
‫چه دیدنیه.
‫من...
‫چی...؟
‫این، طلاست، نیست؟
‫بذار چشمات عادت کنن.
‫عجله نکن.
‫شاید زیباتر از ‫اونی که تصور کردی باشه.
‫اون ذرات کوچیک بین سرخی رو ببین چطور میدرخشن؟
‫چرا نمیتونم ببینم؟
‫اه خب تقصیر تو نیست، جوجه کوچولو.
‫راستش، تقصیر منه معذرت میخوام. ‫تو چشمای یه متخصصو نداری.
‫لطفاً از من ناامید نشو.
‫اه آره، ایناهاش.
‫راست میگفتی «نیت». چه طلای نفیسیه.
‫خانم «ماریلا»، امروز مثل یه ‫تیکه جواهر میدرخشین.
‫اه، آقای «دانلاپ»، نون برشته امروز ‫صبح چه بوی خوبی میده.
‫بوی دارچینه دختر عزیزم باید جشن بگیریم.
‫هر روزی که سر از قبر در ‫نیاوردیم روز جشن گرفته.
‫دقیقاً درسته خانم «مریلا».
‫من با آقای «دانلاپ» موافقم، نون ‫تستهای جشنو رد کنید بیاد.
‫حالا «متیو»، خیلی دوست دارم ‫نمونه گیریو من انجام بدم.
‫خوشحال میشم بهت کمک کنم. بیا ‫مطمئن بشیم این کار درست انجام میشه، همـ؟
‫هیچ تست طلائی نمیگیریم.
‫حداقل هنوز نه.
‫من و «متیو» تصمیم نگرفتیم.
‫اما باید بگیرید! ما میتونیم ‫یکی از پولدارترین آدمای "آونلی" باشیم.
‫«متیو» مجبور نمیشه دیگه کشاورزی ‫کنه و شما هم میتونید هرکاری...
‫گرونه «آنه»، و ما برای پول ‫محصول خیلی سختی کشیدیم.
‫«متیو»، خانم «مارلا».
‫من فکر میکنم احتیاط شما کاملاً درسته.
‫این طلا یک ضمانته کامل داره ‫اما یه سری خطراتی هم هست.
‫خب دیگه «آنه»،
‫فکر کنم وقتش رسیده تا ‫یه تخته سیاه دیگه بخری.
‫متشکرم «متیو»، نمیخواستم درخواست کنم،
‫گرچه برای دفاع از خودم شکستمش.
‫به نظر داستان خوبی میاد.
‫الان وقت داستان گفتن نیست.
‫میتونی بعد از مدرسه از فروشگاه ‫یه تخته سیاه دیگه بخری «آنه».
‫- حالا غذاتو بخور و برو. ‫- اه بچه‌ها.
‫با ارزش و پرهزینه.
‫چرا حقیقتو به «نیت» نگفتی؟
‫فکر کردم میشه طلارو به طور ‫واضح از تو خاک نگاه کرد.
‫اون فکر میکنه من یه بچه‌ام، "جوجه کوچولو".
‫نمیتونی انتظار داشته باشی در ‫حد اون باشی «آنه».
‫اون یه بزرگسال و یه دانشمنده.
‫اه، خب اینا همه‌اش بخاطر کتاب خونیه.
‫و تو هم ثابت کردی که تو مطالعه ‫کردن مهارت داری.
‫اما تو یه چیز دیگه هم داری.
‫یادته وقتی «مینی می» مریض بود ‫و تو کف پاش پیاز گذاشتی
‫- تا تبشو پایین بیاری؟ ‫- اینو از پیرزنها یاد گرفتم.
‫برای باور داشتن این چیزا به تخیلات نیاز داری.
‫تخیالات تو یه موهبته «آنه»، ‫یه چیزی که نمیشه یاد گرفت.
‫آخه تخیلات به چه دردی میخوره اگه ‫نتونم چیزی که جلو چشممه رو ببینم؟!
‫این خوشه مثل یه دست اسکلتی میمونه.
‫یه اسکلت شیطانی...
‫که تو جنگل اشباح زندگی میکنه...
‫از جان بیگناهان تغذیه میکنه!
‫«آنه»، این وحشتناکه!
‫چرا الان دارن بهمون چنگ میزنن؟
‫نکنه میخوان بهمون صدمه بزنن؟
‫ارواحه سرگردان دارن هشدار میدند: هوشیار باش!
‫- دارن میان سراغمون! ‫- باید فرار کنیم!
‫بازم متشکرم، ممنون.
‫اون «کولِ»؟
‫- چقدر فرق کرده. ‫- خیلی بزرگتر شده.
‫اصلاً شبیه قبل از دروی محصول نیست.
‫هی «کول» توپو بنداز رفیق.
‫هی خواهر!
‫آره، تو!
‫اه.
‫پرتاب خوبی بود، میخوای بازی کنی؟
‫نه نمیتونم، ولی ممنون.
‫"«لانسلوت» فرمانده‌ی شوالیه‌ها پاسخ داد:"
‫و با چه رویی،
‫بعد از دستاویزم،
‫در پیشگاه ملکه در کملات ظاهر شوم،
‫من در مقابل پادشاهی که به قولش عمل میکرد،
‫-همانگونه که قول..." ‫-فکر کنم تمام این شعر شرم آوره.
‫اونا باید عصبانی و خشمگین باشن.
‫«جوزی»؟
‫«گوئنویر» با شاه ازدواج کرده ‫نه لنسلوت.
‫اه آقای «فیلیپز» میشه مستقیم بریم
‫جایی که عشق واقعی «ایلین» تبدیل ‫به یه تراژدی میشه؟
‫نه.
‫حرفمو دیگه قطع نکنین.
‫ملکه گفت : آری،
‫کودکی اخلاق مند که مهارت لازم برای فرمانروایی ندارد،
‫چرا که اگر اینگونه نبود من را از دست نمیداد...
‫«کول»؟
‫اونجا چی افتاده؟
‫«کول»!
‫معذرت میخوام آقای «فیلیپز» ‫خودم تمیزش میکنم.
‫داری بازیگوشی میکنی...
‫در حالی که من دارم خستگی ناپذیر ‫خودمو وقف آموزش تو میکنم؟
‫تخته سیاه!
‫حالا!
‫نقاشی دوست داری؟ اینو بکش.
‫مطمئن شو خوانا باشه.
‫سرها روی کتاب.
‫ملکه گفت : آری ،
‫کودکی اخلاق مند که مهارت لازم برای فرمانروایی ندارد،
‫چرا که اگر اینگونه نبود من را از دست نمیداد...
‫نمیخواد خوش خطی کنی.
‫اینطوری برای 50 کلمه جای بیشتری میخوای.
‫میوه تازه!
‫سبوس تازه!
‫دلم برای خیلی چیزهای اینجا تنگ شده بود.
‫چیزهای دیگه ، اصلاً دلم تنگ نشد.
‫- چقدر میشه؟ ‫- چقدر داری؟
‫اون هیچی نداره ، حتی یه سنتی. ‫بهت گفتم فقط اومدیم میونبر بزنیم.
‫چطوره منو با این وسوسه‌های لذیذ آشنا کنی؟
‫فقط خودتو کنترل کن ، پسر مزرعه دار.
‫- اه این چطوره؟ فقط مزه؟ ‫- نه، نیاز نداری.
‫«بش» بدجوری گرسنه‌امه ‫و اینم خیلی خوشمزه میاد.
‫البته ، ترینیدادیا خوب بلدن غذا بپزن.
‫مخصوصاً چیزهای دور انداختنی که ‫کسی نمیخوره.
‫اما تو باید چیزهاییو مزه کنی ‫که باهاش غذای واقعی درست میکنیم.
‫چطوره برگردم تا یه چیزی ‫واسه مقایسه داشته باشم؟
‫صبور باش پسر ، گریه نکن. فعلاً اینو نگه دار.
‫این انبه‌ست. قراره آزمایش کنی.
‫همــ، مــ!
‫خوبه نه؟ پوستشو قورت نده. ‫تفش کن.
‫قرار نیست منو بکشه ، چرا حرومش کنم؟
‫تو اینجارو ول کردی ‫اومدی تو دیگ بخار کار میکنی؟
‫واسه معامله باید چاره‌ای هم داشته باشی.
‫- سلام مامان. ‫- «سباستین»!
‫پسر میخوای منو بکشی؟
‫کسی تورو دید؟
‫بیا بیا بیا بیا.
‫بیا.
‫اه!
‫این پسره که شبیه مرغ پرکنده‌ست کیه؟
‫چه اسمی روت گذاشتن؟
‫اه ، «گیلبرت بلایت» خانم.
‫خب ، عجیبه.
‫تو باید اولین آدمی باشی که منو "خانم" صدا میزنه.
‫اهل کجایی؟
‫جزیره شاهزاده ادوارد ، کانادا.
‫اونا تو قایق بهت غذا ندادن ‫«گیلبرت بلایت»؟
‫«سباستین» بهم قول بهترین ‫داروی پرشاخ و برگ ترینیدادو داده!
‫که اینطور.
‫اسم «سباستین» خیلی قشنگتر از «بشِ».
‫ساکت باش.
‫تازه درست کردم.
‫فکرشو میکردم بزودی بتونم پسرمو ببینم.
‫«هیزل»!
‫اه
‫- داره دزدی میکنه؟ ‫- نه «دودو».
‫یادته عیسی مسیح گفت باید به مردم کمک کنیم.
‫این آقایون فقط گرسنه هستن.
‫خب ، اینم از غذاتون.
‫اه ، میتونیم فردا برگردیم.
‫نه ، همینقدر خیرات کافیه.
‫اگه دوباره بخوای برگردی ‫پس حتماً دنبال دردسر میگردی.
‫بیا «دودو».
‫و این چیه؟
‫چوب آویشن ، چاشنیه ، همون شاخ و برگ.
‫و اه...
‫این؟
‫پودینگ ذرت.
‫همــ ، فوق العاده‌ست.
‫اگه این داروئه ، آرزو میکنم هرروز مریض باشم.
‫خوشحالم میبینم از حاصل دست رنج بردگی داری لذت میبری.
‫فکر کردم برده داری اینجا 50 سال پیش تموم شد.
‫خانواده من هیچوقت کشاورزیُ رها نکردن.
‫نه مادربزرگم ، نه مامانم.
‫اون بچه‌هاشونُ بزرگ کرد.
‫اصلاً نشناختمش.
‫متشکرم.
‫آقای «کاتبرت»...
‫معادن طلا زشتن؟
‫ممکنه باشن.
‫- کجا میذاریشون؟ ‫- هنوز تصمیم نگرفتیم.
‫نباید میذاشتی سوار اون کشتی بخار بشه «آنه».
‫اگه «گیلبورد» از عرشه بیافته ‫و غرق بشه تقصیر توئه.
‫اگه میدونست تو مزرعه‌اش طلا هست ‫خیلی زود میومد خونه.
‫«آنه» براش نامه نوشته ، مگه نه «آنه»؟
‫اون بدجوری تنهاست.
‫فکر کنم اون بیشتر غمگین و خوشتیپه تا تنها.
‫«جوزی» دلش واسه «کول» غنج میره.
‫نخیرم ، فقط داشتم نگاه میکردم.
‫هیچ پسری غمگینتر و خوشتیپتر ‫از «گیلبرت بلایت» نیست.
‫من دقیقاً میدونم اون چه حسی داره.
‫نقاشیت عالی بود. ‫شهر کملوتُ زنده کردی.
‫و تازه «بیلی اندروز» هم وحشیه.
‫من نون توت فرنگی دارم بهت بدم. ‫میشه پیشت بشینیم؟
‫شما دخترا نمیاین اینجا؟
‫«دیانا» نون توت فرنگی داره.
‫ببخشید «جوزی» ، من توت ‫فرنگی دوست دارم.
‫متشکرم.
‫- تو هم نون شیرینی میخوای؟ ‫- خیلی دوست دارم.
‫خب بفرما «پریسی».
‫خوشحال میشم برای ناهار ‫بیام پیش شما و دختر بزرگترا.
‫- کسی کیک دوست داره؟ ‫- خیلی عالیه.
‫"C-A-T" ‫گربه.
‫آقای «کاتبرت» نگاه کنین.
‫من انگلیسی مینوسیم.
‫- دیگه نمینویسم. ‫- ببخشید.
‫میرم سر یونجه‌ها.
‫اشباح وجود ندارن. ‫اشباح وجود ندارن.
‫من همین الآن از وحشتناکترین ‫تجربه عمرم نجات پیدا کردم.
‫فکر کنم نفرین شیطانی وحشتناک ‫"آونلی" رو در بر گرفته.
‫به درز هر آلاچیق و شکافی و ‫روی هر درخت و شکوفه‌ای نفوذ میکنه.
‫تمام ارواح در حال حرکتند.
‫تقریباً مطمئنم روح یه زن سفیدپوست ‫کنار جوی آب دیدم.
‫- اون چی میخواد؟ ‫- مارو!
‫اه ، ینی آدم از ترس سکته نمیکنه؟
‫واقعی نیست «روبی» ، مگه نه «آنه»؟
‫متشکرم «روبی» ، اشکهاتو به عنوان ‫یه تعریف در نظر میگیرم.
‫اسم داستانمو گذاشتم: درّه اشباح ، ‫رعب انگیز ترین حکایت.
‫میدونی که چقدر تخیلاتتو تحسین میکنم «آنه»،
‫اما الان یادم افتاد تو خونه کار دارم.
‫منم باید برم خونه. داره تاریک میشه.
‫اما شما ته داستانو نشنیدین.
‫هنوز بهش فکر نکردم ، اما قول میدم ‫حسابی شیطانی باشه.
‫اه ، شاید فردا ، تو راه مدرسه.
‫یکم که از گرگ و میش گذشت ، خدافظ.
‫مراقب مسیر خونه باش!
‫درّه اشباح ،
‫توسط «آنه شیرلی کاتبرت».
‫دخترک کوچک...
‫یک نیروی تاریک رو حس کرد...
‫در کمین...
‫درست آنسوی درختها.
‫اه!
‫لطفاً منو نکش.
‫سلام.
‫زودباش.
‫اه ، من همین الآن یه رویارویی هیجان انگیز ‫با مخلوقات جنگل داشتم.
‫چی شده؟
‫خاله عزیزم «بیتریس»...
‫اون مُرد.
‫اه آقای «دانلاپ» ، آه.
‫یه ارثیه قابل توجه به جا گذاشته ولی...
‫مایه تسلی خیلی کمی میشه.
‫من قبلاً هم یتیم بودم ‫مثل تو «آنه» ولی حالا...
‫واقعاً تنهام.
‫تو تنها نیستی.
‫تو منو داری خواهر کوچولوت ‫یادته؟
‫تو دختر خیلی مهربونی هستی «آنه».
‫خاله «بی» همیشه میخواست ‫یه خانواده خوب داشته باشه.
‫شاید خاله‌ات یه روح دوست داشتنی بشه.
‫تو به روح اعتقاد داری؟
‫سؤال جالبه باید بهشون باور داشته باشم؟
‫دارم یه داستان مینویسم ‫اسمش "درّه اشباحه".
‫و یه روح هم داره و خیلی هم قشنگه.
‫منو میخ کوب کرده اما وظیفه‌ام به ‫عنوان یه قصه گو اینه که تمومش کنم.
‫خاله «بی» عاشق یه داستان خوب ترسناک بود.
‫تو ابزاری داری تا کار خوبتو ماندگار کنی؟
‫- من خودکار و جوهر و مدادو ترجیح میدم. ‫- اه خب.
‫یه نویسنده باید تازه‌ترین و شیکترین ابزار
‫نوشتاریو داشته باشه.
‫میخوام که اینو داشته باشی.
‫من تا ابد قدردان هستم ‫متشکرم.
‫اه.
‫همگی عصر بخیر.
‫روز من بسیار مفید گذشت.
‫من یه بخششو با صحبت کردن ‫با «ویلیام» گذروندم.
‫- اون کیه؟ ‫- آقای «بری».
‫بر اساس گفته‌ی «ویلیام» به نظر ‫خیلی از مردم در مورد طلا دو دل هستن،
‫حتی بعد از جلسه‌ی شهری که گذاشتیم.
‫انتظارشو میرفت این یه ‫کسب و کار غیرعادییه.
‫خب ما ، من و «ویلیام» فکر کردیم،
‫که باید یه دورهمی کمتر رسمی برگزار کنیم
‫تا مردم "آونلی" بتونند حرفای دلشونُ راحت بزنن.
‫- چه فکر بکری. ‫- همـــ
‫خانواده «بری» تصمیم گرفتن ‫یه مهمونی بزرگ برای تمام
‫کسانی که علاقه دارن برگزار کنن.
‫منکه میگم کار باکلاسیه.
‫«مریلا» تو و «متیو» باید برین!
‫به نظر یه کار سبک و بیهوده میاد.
‫خب شاید همینطوره ، ولی ممکنه به تو و «متیو»
‫کمک کنه هرطور هست تصمیمتونُ نهایی کنین.
‫و همینطور مرباهای لیمو، کیک کشمشی ‫کولوچه‌های کماجی.
‫یه چیز بزمی لازم داریم ، یه چیزی که همه تحسینش کنن.
‫ای کاش اعلانیه بیشتر داشتم.
‫- کیک بستنی؟ ‫- چی؟
‫تو این خونه عرق نیشکر نمیارم «مری جو».
‫- فقط برای مزه و بوئه خانم. ‫- «الیزا» ، چندتا مهمون دیگه هم دعوت کردم.
‫اگه بتونی طبق این برنامه ریزیهارو انجام بدی.
‫دقیقاً چند نفرن؟ کیک که ‫با جادو جمبل درست نمیشه عزیزم.
‫باید اول یه فکری برای «توماس لیند» بکنم
‫قبل از اینکه ترتیب تمام سفره خورکایو بده.
‫اون صحنه توی پیک نیک کلیسا واقعاً مایه تأسف بود.
‫ببین چیکار میتونی بکنی عزیزم، میشه؟
‫لطفاً منم با خودتون ببرید.
‫تو اینقدر خودتو ثابت کردی که ‫تنها توی خونه بمونی.
‫- از تاریکی که نمیترسی؟ ‫- نه راستش.
‫وقتی رفتیم به جلسه تالار شهر ‫مشکلی برات پیش نیومد.
‫خدای من ، باید یه پایان ممتاز ‫واسه داستانت نوشته باشی.
‫دختر اسکلتی دختر کوچولو رو میگیره
‫و اونو به زن سفید تحویل میده ،
‫- ملکه ارواح ، و... ‫- ارواح یه چیز بی معنیه.
‫تو همینجا میمونی و هیچ اتفاقی ‫نامساعد هم رخ نمیده.
‫این میتونه تورو از تصورات ‫اتفاقات خطرناک تو این خونه خلاص کنه.
‫نگرانم که این طلا باعث ایجاد ‫حرص و طمع تو شهر کوچیک ما بشه.
‫اه ، اما این الهام بخش سخاوت زیادی ‫بین همشهریهای شماست.
‫آره خب ، 150 دلار مبلغ زیادیه.
‫یه عالمه کار خدماتی ده سنتی روزهای یکشنبه لازم دارند ، نه؟
‫و اون فرد خیرخواه در ازای برطرف کردن
‫نیاز مالی همسایه خودش با پرداخت
‫هزینه آزمایش طلا چی نسیبش میشه؟
‫یه سهم خیلی کوچک از طلایی ‫که متعلق به همسایه هست.
‫این رفتار به واقع خودخواهانه ‫شاید کلیسارو قانع کنه
‫تا به دیگر اهالی بخش در مورد ‫فواید پیشنهاد شما توصیه‌هایی بدند.
‫یه توافق عادلانه آقایون.
‫نمیتونیم بذاریم تمام این پوچی ‫به هدر بره خانم «مریلا».
‫حداقل میتونید یکم خوش بگذرونین.
‫- یه لیوان پوچی میخوری؟ ‫- نه نه نه.
‫تو موهاتو تغییر دادی؟
‫«ناتانیل» یه لحظه وقت داری؟
‫چکاری میتونم براتون بکنم؟
‫اون «نیت» تو هم عجب اسب نجیبی میمونه.
‫اون مال من نیست.
‫فقط منظورم این بود که اون ‫یه جورایی بخشی از خانواده شده.
‫امشب خیلی زیبا شدی «مریلا».
‫این مدل مو بهت میاد.
‫«گیلبرت»...
‫عزیز ،
‫تو...
‫حالت...
‫«گیلبرت»...
‫عزیز...
‫امشب مثل یه تیکه جواهر دارین میدرخشین مگه نه؟
‫اه خب، متشکرم.
‫- از مهمونی لذت میبرین؟ ‫- خیلی مجلله ، بله.
‫خوشحالم میشنوم.
‫«ریچل» شما به نظر داره بهش خوش میگذره.
‫اون یکی شهریار مجلسه.
‫«دیانا» وقتی مدرسه‌اش تموم شد ‫قراره کیلومترها ازمون دور بشه.
‫اون آقا چیزی از کلاس حالیش نیست؟
‫اه! دلیلی نداره نتونم اینو ‫به نفع خودم کنم.
‫اهم.
‫- «توماس»! ‫- همــــ.
‫- داری لذت میبری؟ ‫- همـــ.
‫این تجارت طلا ، هیجان انگیز و
‫نگران کننده‌ست.
‫- میتونی... ‫- حالا «توماس» ،
‫تا وقتی پیشنهاد منو نشنیدی ‫پیشنهاد «ویلیام» قبول نکن.
‫«توماس» به عنوان همسایه نزدیکترت ،
‫از نظر جغرافیایی به عنوان دوستت ،
‫میخواستم هزینه آزمایش طلای تورو...
‫در صورتی که خودت توانایی پرداختشو نداری پرداخت کنم...
‫در ازای تصاحب بخش کوچکی از سهمت.
‫همون پیشنهاد ، سهم کمتری میگیرم.
‫من دنبال منفعت نیستم.
‫فقط میخوام یه بار مالی از ‫روی دوشت بردارم «توماس».
‫اقایون ، بابت پیشنهاداتون ممنونم ،
‫این موضوعُ با همسرم در میون میذارم.
‫من هرگز همچین تصمیم جسورانه‌ای ‫رو تنهای نمیگیرم.
‫عالی بود.
‫خیلی خوب ، خیلی خوب.
‫و یه دست هم برای همراه باهوش و چابک من.
‫آفرین.
‫- خیلی خوبه عزیزم. ‫- متشکرم ، مردم "آونلی".
‫من خبرایی دارم.
‫محموله من رسیده.
‫من به تازگی مقداری پول به ارث بردم ‫و اولین کاری که میخوام بکنم
‫در "آونلی" زمین بخرم.
‫و دومین کاری که میخوام بکنم ‫خاکمو آزمایش کنم!
‫این خونه پر از چیزهاییه که به ‫اندازه تو زیباست.
‫این میتونه صدای شیون شاخه‌های ‫درختهایی باشه که دارن بهم میخورن ،
‫یا ناله یه موجود غیرزمینی که من ‫اونو فرا خوندم؟
‫اگه طلایی در کار باشه اینقدری ‫هست تا از «آنه» مراقبت کنیم.
‫فکر کنم باید اینو در نظر بگیریم.
‫خب نمیدونم.
‫چطوره من 150 دلارو از ‫ارثیه‌ای که دارم پرداخت کنم؟
‫کمترین کاریه که میتونم برای ‫تشکر از شما و مخصوصاً «آنه» انجام بدم ،
‫بخاطر اینکه نه تنها منو به خانه ‫بلکه به زندگیتون راه دادید.
‫- ما هرگز نمیتونیم.. ‫- اهم.
‫- در مورد چی حرف میزنیم؟ ‫- آقای «دانلاپ»...
‫تازه پیشنهاد داد هزینه آزمایش طلای مارو پرداخت کنه.
‫پول زیادی میشه آقای «دانلاپ».
‫حالا وقت گرفتن چنین تصمیمایی نیست.
‫باید قبل از اینکه «آنه» بخاطر داستانهای ‫ترسناکش دچار حمله عصبی بشه برگردیم خونه.
‫و ازتون متشکرم آقای «دانلاپ» که ‫اونو تشویقش نکنین.
‫«آنه» ما استعداد بزرگی داره.
‫- من برم از خانواده «بری» خداحافظی کنم. ‫- من اسبارو زین میکنم.
‫یه میراث؟ خریدن زمین؟
‫- چه مرگت شده؟ ‫- دارم سرمایه گذاری میکنم.
‫تو داری تک روی میکنی ، داری زیاده روی میکنی.
‫معلوم نیست شاید آقای «دانلاپ» ‫بتونه اینجا زندگی کنه.
‫آقای «دانلاپ» یه آدم شیک پوشیه که ذهنش توسط
‫یه فوضول مو قرمز تیره دشه.
‫آقای «جونزی» پنج نفرو بخاطر اینکه سر ‫کارت بازی تقلب کردند
‫با چاقو زد یه نفرو هم بخاطر کثیف کردن کفشاش!
‫مطمئنم توی احمق سریع اینجا جا میافتی.
‫میخوای منو بزنی؟ ها؟
‫من پنج سال هیکل قناستُ با خودم حمل کردم.
‫«آنه» صدمه دیدی؟!
‫یه خواب خیلی بد دیدم.
‫ما تو خطر بدی هستیم «مریلا».
‫بر دل سیاه شیطون لعنت.
‫همه‌اش تو ذهنت توئه «آنه».
‫یه روزی بخاطر وقت گذرونی روی ‫تخیلاتت پشیمون میشی.
‫اه نه «ماریلا».
‫ای کاش تخیلات بیشتری داشتم.
‫ای کاش وقتی خونه بی نقصمو تصور میکردم و اگه
‫من تو و «متیو» و گرین گیبلز رو از خدا تمنا میکردم
‫دوران حضورم تو یتیم خونه میتونست قابل تحملتر باشه.
‫تو باید سعی کنی بخاطر بیاری ‫چی واقعی و خوبه «آنه».
‫حالا یکم استراحت کن.
‫اگه قول بدی بهش دست نزنی ‫میتونی شمعُ روشن بذاری.
‫باورت میشه «هارمون اندروز» داره ‫با من رقابت میکنه.
‫تصور کن تو خونه خودم.
‫تو مهمونی خودم.
‫موفقیتی هم داشت؟ مهمونیتو میگم؟
‫تونستی سرمایه گذاریهایی که ‫دنبالش بودی رو تضمین کنی؟
‫یه پیروزی بود.
‫تو اینجارو قشنگ کردی و منم ‫دست «اندروز» گذاشتم تو پوست گردو.
‫چندتا آزمایشو تعهد دادی؟
‫دقیقاً مثل خاله‌ام «جوزفین» حرف میزنی.
‫اون مدیر خوبی برای مسائل مالی ‫ما نیست ، تو هم همینطور.
‫ازت نمیخوام به این بخت و اقبال پشت کنی ‫ولی ، من همسرتم.
‫«توماس لیندز» هیچوقت بدون ‫مشورت با «ریچل» تصمیمی نمیگرفت.
‫همـــ ، دور از انصافه اینطور فکر نمیکنی؟
‫اگه این قمار کوچیک ما شکست بخوره چی؟
‫«دیانا» و «مینی می» باید تا ‫اتمام درسشون برن مدرسه.
‫- اونا باید برن. ‫- آروم بگیر عزیزم.
‫دخترا درسشون تموم میشه ، ترسی نداشته باش.
‫و خودت میدونی چقدر دوست دارم برگردم خونه.
‫نمیتونم دیگه هیچوقت لندنو نبینم.
‫میتونیم تو اسپانیا قشلاق کنیم.
‫تو و دخترا تمام چیزهایی که میخواین ‫رو بدست میارین.
‫حالا ، بسپارشون به من.
‫خدای بزرگ «متیو».
‫ببخشین ، نمیخواستم بترسونمت.
‫به نظر تخیلات تاریک «آنه» واگیرداره.
‫خب چی شده؟
‫ما تو بانک یه مقدار پول داریم ‫یه چیزی حدود 150 دلار.
‫و آقای «دانلاپ» هم پیشنهاد سخاوتمندانه‌ای داده ،
‫ولی به نظر درست نمیاد...
‫گرین گیبلز رو شخم زدن؟
‫ینی شاید طلا باشه.
‫و اگر هم بود ما نگهش میداریم.
‫اما میخوام به «آنه» یه مزرعه بدیم.
‫یه بزرگشو و میتونه...
‫بعد از مرگ ما معدن کاوی کنه.
‫اگه تصمیمش این باشه.
‫من کاملاً موافقم.
‫«آنه»؟
‫اه «متیو» ، خودتی؟ فکر ‫کردم دیگه کارم تمومه.
‫اهممــ
‫فکر کنم وقتشه...
‫بهتره بگیری بخوابی.
‫اینجا جات امنه.
‫قول میدم.
‫«بش» میخوای در موردش حرف بزنی؟
‫«بش».
‫میدونم خواب نیستی. چشمات بازن.
‫«سباستین»؟
‫اسم اصلیت «سباستین»؟
‫به نظر تو باید صاحب این قایق باشی.
‫و من فکر کردم «بش» ینی ‫میخوای بزنی یکیو آش و لاش کنی.
‫خوب شد فهمیدم.
‫داری اعتبار منو از بین میبری. ‫میتونم الان یکی دو تا نثارت کنم.
‫یه دختر تو "آونلی" بود.
‫«آنه».
‫یه بار صداش زدم هویج ، با یه چیزی زد تو سرم.
‫- بهش حق میدم. ‫- اون مو قرمزه.
‫- بداخلاق. ‫- باید محکمتر میزد تو سرت.
‫نمیدونم دوباره میبینمش یا نه.
‫تا کی میخوای تو این کشتی بمونی؟
‫نمیدونم.
‫میخوام تا هرجایی که رمق دارم برم.
‫بابام قبلاً اینو میگفت.
‫من حس میکنم تا ابد باید ‫ذغال خرد کنیم.
‫مثل پیستونهای یه موتور ، همینطور ‫در حال رفتن و رفتن و رفتن به ناکجاآباد.
‫اینجا گیر کردم.
‫من حس میکنم تو "آونلی" گیر کردم.
‫اگه برگردم خونه.
‫شاید دیگه نتونم اونجارو ترک کنم.
‫پسر ، تو به این میگی مشکل؟
‫بعضی از ماها خونه نداریم.
‫صبح بخیر «جری».
‫سلام.
‫نه نه نه!
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @bollbolljan_com ::.