آره آره ديدمت سوار شو
مادرت باز جني شده
ديشب با يه سري دوستاش رفت...
"خانه ي عروسک" ببينه حالا يه فکرايي زده به سرش
امروز عصر از مخفيگاهم در اومدم
و فهميدم که نه تنها برام ناهار دست نکرده
که يه وعده ي غذاييه که براي زنده موندن بهش نياز دارم
بلکه علاوه بر اون خودشو تو اتاق خواب حبس کرده که بلند بلند گريه کنه
حالا اينکه يه زن گريه کنه يه چيزه
ولي وقتي اونقدر بلند گريه مي کنن که مي توني از پشت در صداشو بشنوي
اونوقت مي فهمي که براي جلب توجه اين کارو مي کنن
به هر حال تونستم يه ساندويچ برا خودم سرهم کنم
خب من قهرمان واقعي داستانم
يکي دو ساعت بعدش بود که
فهميدم که تو رمانم پيشرفت خوبي داشتم
يه جمله ي خيلي جالب به ذهنم رسيد که تا چندين صفحه ادامه پيدا کرد
وف به اين فکر کردم که چقدر دست پيدا کردن به همين حالتي نادره
به اينکه چجور بيشتر روزا نمي تونم تمرکز کنم
چونکه بچه ي احمقم داره تلويزيونو ميترکونه
و يه دفعه متوجه شدم که اي گندش بزنن
هنوزم داره آبغوره مي گيره
بنابراين من اينجا، نقش مادرتو بازي مي کنم
که مي دونم باعث ميشه همه نوع ايده ي قاطي پاتي درباره ي جنسيت تو سرت بياد
در حالي که مغرت هنوز شل و احمقه
فقط يادت باشه
اگه بعدها خل و چل شدي، تقصير من نيست
نري تو کلوپاي شبونه شعر بخوني که "بابام مامانم بود"
در حالي که مشتاقانه به يه رشته مرواريد پيچ خورده خيره شدي
مردواريد براي خانماست بوجک
مرواريد براي خانماست
ميدوني که يکشنبه ها روز نويسندگيمه
يکشنبه تنها روزيه که فقط براي من و هنرمه
و بازم، تو و سياه چاله اي که تو رو به دنيا آورد
هم قسم ميشد که گند بزنيد بهش
حالا بايد چيکار کنم؟ همينجوري برگردم سر نوشتن؟
من از جوش در اومدم، کل تلاش روزم از بين رفت
همش بخاطر تو و اون زنيکه ي ضعيفه که
اين غلطو کردي که به عنوان مادرت انتخابش کني
نه تقصير اون نيست
به هر حال اون داره تمام تلاششو مي کنه
مسئله اينه که... نمي توني به زنا تکيه کني
نمي توني به هيچکس تکيه کني
دير يا زود بايد ياد بگيري
که هيچکس قرار نيست ازت مراقبت کنه
من اينو وقتي ياد گرفتم که مجبور شدم ساندويچ خودمو درست کنم
نمي توني به بقيه آدما تکيه کني بوجک
برات خوبه که اينو بدوني
و اون مادر خوبيه که اينو بهت ياد داده
از بيشتر بچه ها جلو افتادي
در واقع خيلي خوش شانسي
مــــمـــــنـــــون؟
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
تو مسيرم به اينجا يه سر رفتم يه فست فود
و دختر پشت پيشخون گفت "هي روز خوبي داري؟"
نه که بگه "امروز چطوري" نه. "روز خوبي داري؟"
که خيلي مزخرفه چون بار مخالفت کردن باهاشو رو دوش من ميذاره
يه جوري که انگار اگه "روز خوبي" نداشته باشم، يه دفعه آدم منفي ايم.
معمولاً وقتي مردم ازم مي پرسم احوالم چطوره جواب واقعي اينه که احوالم مزخرفه
ولي نمي تونم بگم احوالم مزخرفه
چون دليل خوبي براي مزخرف بودن ندارم
پس اگه بگم احوالم مزخرفه مي پرسن چرا مشکل چيه؟
و من بايد بگم "نمي دونم، همه چي؟
براي همينم وقتي ازم مي پرسن احوالم چطوره معمولاً مي گم "احوالم خيلي عاليه"
ولي وقتي اين دختره تو فست فود ازم پرسيد که روز خوبي دارم
با خودم فکر کردم خب امروز در واقع اجازه دارم که مزخرف باشم
امروز دليل خوبي دارم، پس بهش گفتم "خب، مامانم مرده"
و اون يهو زد زير گريه
پس حالا بايد آرومش کنم، که اعصاب خرد کنه
و در همين مردم پشتم صف کشيدن
که همه شون خيلي قضاوت گرانه نگام مي کنن
چون باعث شدم دختره فست فودي گريه کنه
و داره زجه ميزنه و ميگه "ببخشيد، ببخشيد"
و منم مي گم خوبه
يعني، خوب که نيست، ولي عيب نداره
و مي خوام يه وعده جک دوبل سفارش بدم
و يه جورايي بايد برم يه جايي
پس شايد بهتره کمتر گريه کني و بيشتر سرخ کني ها؟
و بعد دختره دوباره معذرت خواهي کرد
و بهم پيشنهاد ميده که همراه غذام چوروي مجاني بده (يه نوع شيريي خميري)
و وقتي دارم ميرم، با خودم فکر مي کنم "الان بخاطر اينکه مامانم مرده
يه چوروي مجنوني گيرم اومد"
هيچوقت کسي بهتون نميگه که اگه مامانتون بميره چوروي مجوني گيرتون مياد
ب هر حال، متاسفم...
اين قرار نبود بخشي از... خيله خب
خيله خب. شروع کنيم بياين انجامش بديم
من اينجام، بوجک هورسمن، و دارم تو مراسم تدفين سخنراني مي کنم، بزن بريم
هي پيانو نواز، مي توني يه چيزي تو مايه هاي اوج ارگ بزني؟
خوبه. مي دوني يکم نگران بودم
که امروز همراهاي مناسب نداشته باشم
فکر کنم چيز خوبيه که مادرم اعضاشو اهدا کرد (بازي با کلمه ي اعضا، که تو انگليسي با کلمه ي ارگ يکيه)
ارگ چي شد؟
چرا بخش کمديشو به اين کاره هاش نمي سپري؟
خيله خب؟ اينجا مراسم تدفينه آقا، اونم براي مادرم
ميتوني يکم احترام بذاري؟
تحملش مي کنم
بئاتريس هرسمن، اون کي بود؟ کارش چي بود؟
خب اون يه اسب بود
سال 1938 دنيا اومد. سال 2018 مرد
يه بار رفت رژه ي نظامي
يه بارم يهه سيگارو با يه کام طولاني يه جا کشيد
من ديدم که اين کارو کرد
واقعا زن فوق العاده اي بود
اون خانم زندگي کاملي داشت
تا اخرش زندگي کرد، که فکر کنم همين الان باشه
ولي باعث ميشه واقعا فکر کني نه؟
زنديگ، ميگذره، اتفاقا ميفتن. بعد ميميري
خبف الانم نوبت منه، عالي بودي! به پيشخدمت انعام بده
نه مزه ريختم پيشخدمتي تو کار نيست
اين تنها چيزيه که مي تونم درباره ي مادرم بگم
کتک زدن اسب مرده که فايده نداره ها؟ (يه اصطلاحه به معني کار بيهوده انجام دادن)
خب... حالا چي؟ نمي دونم، مامان تو ايده اي داري؟
هيچي؟
مامان؟
نبود؟
هيچي برا گفتن نداري؟ اگه بهم افتخار مي کني يه ضربه بزن
ميشه بگم چقدر فوق العاده ست که با مادرم تو يه اتاق باشم
و بتونم حرف بزنم بدون اينکه بهم بگه خفه شم و يه مشروب براش ببرم؟
هي مامان. اگه فکر مي کني بايد خفه شم يه ضربه بزن
نه؟ مطمئني؟
يعني، نمي خوام با تبديل کردن مدحيه ي تو به مدحيه ي خودم خجالت زدت کنم
پس جدي اگه مي خواي من بشينم
و بذارم يه نفر ديگه حرف بزنه فقط ضربه بزن. بهم بر نمي خوره
نه؟ مراسم تدفينته
راستي بابت تابوت بسته شرمنده
اون يه تابوت باز مي خواست
ولي مي دونين، الان مرده پس کي اهميت ميده چي مي خواست؟
نه خيلي بد گفتم. ببخشيد
فکر مي کنم اگه مي تونست ببينه که وقتي مرده چه شکلي ميشه
قبول مي کرد که اينطوري بهتره. خودش اين شکلي بود
يه جورايي شبيه يه دايناسور اسباب بازي عصباني. پزشک قانوني نتونست چشماشو ببنده
براي همينم قيافه ش تا ابد يخ زده
مثل يه ماسک از وحشت و درد فوق العاده زياد،
يا اونجوري که مامانم ميگفت، سه شنبه
سه شنبه! مامانم بهش مي گفت سه شنبه
هي مامان، نظرت درباره ي اين شوخي چيه؟ خوشت اومد؟
هيچوقت طنز من برات مهم نبود
يه داستان بگم
وقتي نوجوون بودم
يه روتين طنز براي مسابقه ي استعداد يابي دبيرستانم اجرا کردم
يه کت قشنگي بود که مي خواستم بپوشم
چون باعث ميشد شکل آلبرت بروکس شم
ماه ها پولمو براي خريدن اين کت جمع کردم
ولي وقتي بالاخره پولم کافي بود، رفتم تو مغازه و کت نبود
فروخته بودنش به يه نفر ديگه. رفتم خونه و به مامانم گفتم
اونم گفت "درس بگير
اين نفعيه که از خواستن چيزي بهت ميرسه"
واقعا تو دادن درساي زندگي که هميشه مي چرخيدن
تا به جايي برسن که همه چي تقصير من شه خوب بود
ولي بعد يه روز توي مسابقه ي استعداد يابي مادرم برام يه سورپرايز داشت
اون کته رو برام خريده بود
حتي با اينکه نمي دونست چجوري به زبون بياره، مي دونستم اين يعني دوستم داره
خب اين يه داستان خوب در مورد مادرم بود
البته حقيقت نداشت ولي داستان خوبي بود نه؟
که Maude از يه قسمت وقتي بچه بودم ديدم تقليد کردم (سيتکام امريکايي که دهه ي 70 پخش ميشد)
که توش درباره ي پدرش حرف ميزد
يادمه وقتي ديدمش با خودم فکر کردم اين مدل داستانيه
که مي خوام وقتي پدر مادرم مردن دربارشون بگم
ولي هيچ داستان اينجوري ندارم
هرچيزي که درباره ي خوب بودن مي دونم از تلويزيون ياد گرفتم
و توي تلويزيون، شخصيتايي که نقص دارن با اين حرکات عالي سورپرايزي
همش به بقيه نشون ميدن که اهميت ميدن
و فکر مي کنم بخشي از وجودم هنوز باور داره که عشق اينه
ولي توي زندگي اين حرکت بزرگ کافي نيست
بايد ثابت قد باشي، بايد به شکل قابل اتکايي خوب باشه
نمي توني به همه چي گند بزني بعد با يه قايق به دل اقيانوس بزني
تا بهترين دوستتو نجات بدي، يا يه رازو حل کني و پرواز کني به کانزاس
بايد هر روز اين کارو بکني که خب... سخته
وقتي بچه اي فکر مي کني
که شايد اون حرکت بزرگ کافي باشه
که حتي اگه پدرت و ماردت اون چيزي که تو مي خواي نيستن
بارها و بارها و بارها
هر لحظه ممکنه با يه چيز فوق العاده غافلگيرت کنن
من منتظر اثبات اينکه
حتي با اينکه مادرم زن زمختي بود
در اعماق وجودش دوستم داشت و بهم اهميت ميداد
و مي خواست بدونم که
من زندگيشو يکم روشن تر کردم موندم
حتي الانم منتظرم
هي مامانف اگه دوستم داري و بهم اهميت ميدي و مي خواي بدونم...
که زندگيتو يکم روشن تر کردم يه ضربه بزن
مادرم به آرومي تسليم مرگ نشد (اشاره به شعري معروف از ديلان توماس)
اون چنگ زد و جنگيد و دست و پا زد، برا همينم قيافش اينجوري شد
اگه ديده باشينش
قشم مي خورم تنها چيزي که الان بهش فکر مي کنين
اينه که من عالي اداشو در ميارم
من تو لحظه هاي آخرش تو بيمارستان باهاش بودم
و اون لحظه ها واقعا ترسناک بودن، پر از فريادهاي بي معني و گريه
ولي يه لحظه بود، يه لحظه ي کوتاه از آرامشي عجيب
که به سمت من نگاه کرد و گفت "مي بينمت"
اين آخرين چيزي بود که بهم گفت "مي بينمت"
نه جمله اي قضاوتگرانه يا نا اميدوارانه، فقط قبول کردن
و تشخيص ساده ي حضور يه نفر ديگه تو اتاق
"سلااام، تو يه نفري. و من مي بينمت"
بذارين بهتون بگم
حس عجيبيه که توي 54 سالگي
براي اولين بار تو زندگيتون حس کنين که مادرتون مي بيندتون
عجيبه که متوجه شين اين تنها چيزي بوده که دنبالش بودين
تنها چيزي که تمام مدت مي خواستين، اينکه ديده شين
و اينکه بالاخره ديده شين تسکينتون نميده
احساس بدجنسي ميده، انگار
"اوه، معلومه تمام مدت مي دونستي چي مي خوام
و تا اخرين لحظه صبر کردي که بهم بديش"
اماده ي بي رحمي بيشترم بودم.
مطمئن بودم براي آخرين بار يه حرف تند و تيز ميزنه
درباره ي اينکه نا اميدش کردم، و اينکه چاق و احمق بودم
و دراز تر از اون بودم که بتونم رقص پرشي اجرا کنم
که گدا بودم و يه بار روي شونه و مايه ي خجالت
براي همه ي اينا اماده بودم. ولي براي "مي بينمت" آماده نبودم
فقط مادر من مي تونه اونقدر بدذات باشه که موقع مردن با يه لحظه ي
ارتباطي بهم ضربه بزنه
ولي شايدم زيادي دارم جدي مي گيريم. شايد اصلاً مسئله ي ارتباط نبود
شايد يه... شايد يه "مي بينمت" مثل "مي بينمت" بود
مثل "ممکنه بتوني همه دنيا رو خر کني
ولي من دقيقا مي دونم کي هستي"
اين بيشتر به مامانم مي خوره
شايدم واقعا منظورم مي بينمت بود
تو يه چيزي هستي که وارد ميدان ديدم شدي
آخراش ديگه خيلي جون نداشت پس شايد احمقانه باشه
که چيز ديگه اي بهش نسبت بديم
تو دهه ي 90
من توي يه سريال تلويزوني خيلي معروف به اسم بازي مي کردم Horsin' Around
لطفا تشويقاتونو نگه دارين
و يادمه يه بار يه طرفدار ازم پرسيد
"هي اون قسمتو يادته که
اسبه مي خواست اتانو دلداري بده
چون اتان فهميده بود کراشش فقط براي اين ازش خواست باهاش برقصه که
دوستاش مسابقه ي خزترين همرقص گذاشته بودن؟
توي همه ي صحنه هاي اسب
مي توني يه فنجون قهوه ي کاغذي روي اوپن آشپزخونه ببيني
ولي تو صحنه هاي اتان فنجون قهوه اي نيست
آيا اين به خاطر اين بود که سريال مي خواست يه حرفي درباره ي
نوساني بودن حافظه بزنه
و اينکه چجوري دو نفر مي تونن يک لحظه ي مشترکو دو جور
کاملا متفاوت تجربه کنن"
و من جرئتشو نداشتم که بگم
"نه بابا يکي از عوامل ليوان قهوه شو گذاشت وسط صحنه"
براي همينم به جاش گفتم "آره
و شايد اينم مثل اون فنجون قهوه ست
شايد تلاش براي برچسب اهميت زدن به هر چيز کوچيکي احمقانه ست
شايد وقتي يه نفر مي گه "ميبينمت" منظورش فقط اينه که ميبينمت
حتي شايدم اصلا با من حرف نمي زد
چون اگه بخوام صادق باشم اصلا منو نگاه نمي کرد
داشت اون طرفمو نگاه مي کرد. هيچکس ديگه اي تو اتاق نبود
فکر مي کنم داشت با من حرف ميزد ولي راستش
اون موقع خيلي بي جون بود، کي ميدونه چي ميديد
با کي حرف ميزدي مامان؟
چيزي نمي گي ها؟ همچنان مامان بازي در مياري؟
درام نمي زنين؟
خداي من، هرچقدر که بهتون ميدم زياديه
شايد بابامو ديد
بابام ده سال پيش از شدت جراحاتي که توي يه دوئل بهش وارد شد کشته شد
وقتي باباتون ميريه خيلي سوالا از خودتون مي پرسين
سوالايي مثل "صبر کن ببينم، او تو دئول مرد؟"
و اينکه "آخه کي تو دوئل مي ميره؟"
کل ماجرا خيلي احمقانه بود
بابا کل زندگيشو صرف نوشتن اين کتاب کرد
ولي نمي تونست کاري کنه مغازه ها بفروشنش
يا روزنامه ها نقدش کنن
بالاخرهف فکر کنم يه روزنامه فکر کرد که خيلي خنده داره
چون يه نقد نوشتن و پودرش کردن
بعد پدرم، مري مفتخر
تصميم گرفت که اجازه نده شرفش لکه دار شه
ادعا کرد که منتقده نمي دونه مرد بودن يعني چي
و اعاده ي رضايت از طريق دوئل در سپيده دم کرد
براي روزنامه يه نامه اي نوشت و گفت که هرکس کتابشو دوست نداشته باشه
و به دوئل دعوت مي کنه، هر کي تو دنيا که باشه
حتي حاضره پول پرواز طرف به سن فرانسيسکو و يه شب اقامت تو هتلو بده
و اين حرف به گوش يه خل و چلي تو مونتانا رسيد
که اندازه ي بابام رد داده بود و پيشنهاد دوئلو قبول کرد
ده قدم و بعد شليک
ولي وسط ده قدم
بابا برگشت عقب که از يارو بپرسه که واقعا کتابشو خونده و نظرش چي بوده
ولي نگاه نکرد کجا داره ميره
از يه سقف بي حفاظ افتاد و سرش خورد به سنگ
کاش اون موقعم مي دونستم ميرفتم اون فست فوده
ميتونستم چوروي مجوني بگيرم. ...خوب ميشد
که چيزي از پسر باتراسکاچ هورسمن بودن نصيبم شه
مادر عزيزم مدحيه شو گفت
تمام زندگيم نشنيده بود که مادرم حرف خوبي به پدرم يا دربارش بگه
ولي تو مراسم تدفينش گفت
"شوهرم مرده، و الان همه چي بدتره"
"شوهرم مرده و الان همه چي بدتره"
نمي دونم چرا اين حرفو زد. شايد فکر کرد اين از اون حرفاييه که...
بايد تو مراسم تدفين بگي
شايد اميدوار بود يه روزي کسي اين حرفو درباره ي خودش بزنه
"مادرم مرده، و حالا همه چي بدتره"
و شايدم مي دونست که بابام همه ي ارثيه شو
هدر داده و به جاش قرض فلح کننده به جا گذاشته
که چيز مزخرفيه که براي بيوه ت به جا بذاري
"خبر بد، شوهرتو از دست دادي، ولي نگران نباش، خونه تم از دست دادي"
شايد مامان ميدونست که بايد همه ي جواهرات باکلاسشو بفروشه
و خونه شو عوض کنه
شايد منظورش از "حالا همه چي بدتره" اين بود
منظورت اين بود مامان؟
بايد بگم اينجا دارم دو تا نقش بازي مي کنم
حداقل بين پن و تلر اوني که ساکته شعبده هاي ورقي رو بازي مي کنه (دو کمدين و شعبده باز امريکايي)
هي پيانو نواز، وقتي يه چيز خنده دار به مامانم ميگم
چطوره درام بزني؟
آره ولي الان نه
وقتي يه چيز با مزه اي ميگم. مثل، خيله خب
فرق بين مامان من و دفع آشفته ي جرما چيه؟
يکيشون مناسب سرفه کردنه و اون يکي تو يه تابوت جا ميشه! (بازي با معني کلمات هم اواي انگليسي که معاني متفاوت دارن)
اين مثال يه چيز خنده داره
ممنون. بياين يه بار ديگه امتحان کنيم
هي مامان. فرق مامان من با تخم مرغاي عيد پاک چيه؟
يکيشون توي سبد جا ميشه، اون کي تو تابوت دفن ميشه (بازي با کلمات هم قافيه)
برا يکي ديگه اماده ايد؟ آخريشه
فرق بين يه دانشجوي سال اول ادبيات
و مادرم بئاتريس هورسمن چيه؟
يکيشون خوب ميخونه، اون يکي يه جنده ي تمام عياره (اين دو تا هيچ ربطي به هم نداشتن :))) )
شايد تو اين يکي زياده روي کردم
اين يکي شايد زيادي "مامانم يه جنده ي تمام عياره" براي اين اتاق بود
ببخشيد مامان. تو يه جنده ي تمام عيار نيستي
تو يه جنده ي تمام عيار بــودي و حالا مردي
ميدونين، اولين باري که براي مخاطبي اجراي کردم
در واقع با مادرم بود
با دوستاش توي اتاق پذيرايي نمايش راه مينداخت
و منو مجبور مي کرد...
منو مجبور مي کرد "The Lollipop Song." بخونم
اون مهمونيا، عجب چيزي بودن
هجو ادبي و شعبده بازي داشت
و اجراهاي رقص و آوازي که به اخلاقيات توجهي نداشتن
و حسن ختام بزرگ هميشه رقصي بود که مادرم اجرا مي کرد
يه پيراهن قشنگي داشت که فقط براي اين مهمونيا ميپوشيد
و دفعات زيادي اين کارو مي کرد
و خيلي زيبا و غمگين بود
بابا از مهمونيا متنفر بود. خودشو تو اتاق کارش حبس مي کرد
و به ديوارا مي کوبيد که ما کمتر سر و صدا کنيم
ولي هميشه ميومد که رقص مامانو ببينه
توي چاروب در وايميساد ، با يه بطري اسکاچ دستش
و با حيرت اين زن بدبين
و نفرت انگيزي که باهاش ازدواج کرده بود اوج مي گرفت رو تماشا مي کرد
و به عنوان بچه اي که کاملا از هردوشون وحشت داشت
هميشه آگاه بودم که اين لحظه ي باشکوه
يه معنايي داره
ما يه جورايي همديگه رو درک مي کرديم
من و مامانم و بابام، هرچقدرم که رد داده بوديم
همديگه رو درک مي کرديم
مادرم مي دونست اينکه تموم زندگيت حس کني
که داري غرق ميشي چجوريه به جز يه لحظاتي
اين لحظات خيلي نادر و کوتاه
که يهو يادت مياد مي توني شنا کني...
ولي خب بيشتر وقتا اينجوري نيست بيشتر وقتا غرق ميشي
اون اينم ميفهميد
و متوجه بود که منم درک مي کنم. و بابا هم
هر سه تامون داشتيم غرق مي شديم و نمي دونستيم چجوري همديگه رو نجات بديم
و يه درک مشترک بينمون بود که همه مون داريم غرق ميشيم
دوست دارم فکر کنم منظورش از
لحظه اي که تو بيمارستان بهم گفت "مي بينمت" اين بود
چيز عجيب در مورد اينکه هردوي پدر و مادرتون مرده باشن اينه که
اين يعني شما نفر بعدين
يعنيف مي دونين مسلماً يه ليست انتشار براي مردن وجود نداره
هرکدوم از ما رو ممکنه هر لحظه يه نوجوون در حال اسنپ چت زير بگيره
و فکر مي کنين که دونستن اين ما رو ماجرا جوتر
و مهربون تر و بخشنده تر مي کنه
ولي اين مارو کوچيک و احمق و حقير ميکنه
در واقع اخيرا يه تجربه اي نزديک به مرگ داشتم
يه صحنه ي بدلکاري خوب پيش نرفت و از يه ساختون افتادم پايين
من يه بازيگرم. خودم بدلکاريامو بازي مي کنم
توي اين سريال جديد فيلبرت بازي مي کنم. من فيلبرتم. ستاره ي سريال
هنوز پخش نشده ولي از الان مدعي جايزه ي امي ـه (معتبرترين جايزه ي توليدات تلويزيوني)
اوه حرف از ادعا شد...
من بايد دو تا از اينا رو هر روز صبح بخورم
ولي روزام اونقدر بخاطر برنامه ريزي ضبط قاطي شده
که ديگه اصلا نمي دونم صبح چي هست
يه جکي هست
درباره ي يه يارويي که اونقدر به مراسماي تدفين رفته
که ديگه نمي دونه سوگواري چي هست
اجازه ميدم اين يکيو خودتون بفهمين چي شد
به هر حال، مي دونين وقتي داشتم از ساختمون
مي افتادم و تو حالت وشت بودم چه فکري کردم؟
آخرين چيزي که مغر احمقم قبل از مرگ بهش فکر کرد
"اونا ناراحت نميشن"
فکر خوبي بود مغر عزيز
نه اين ...
ميشه برش گردونين عقب...خيله خب؟
حتي نمي دونم چرا مي خواستم "اونا" ناراحت شن
مامانم حتي قبل از اينکه بميره به سختي ادش ميومد من کي هستم
و بابامم که مرده
آخرين مکالمه اي که باهاش داشتم درباره ي رمانش بود
خيلي مطمئن بود که اين کتاب ميراثشه
شايد فکر مي کرد اين براي همه ي کاراي مزخرفي که
توي زندگي احمقانه ي بي ارزششش کرده تبرعه ش مي کنه
شايدم تبرعه ش کرد. نمي دونم هيچوقت نخوندمش
چون چرا بايد همچين کاري براش کنم؟
قبلا توي يه سريالي بودم به اسم Horsin' Around.
جدي تشويق نکنين
خوب نکردين
دوستم هرب کزاز نوشته بودش که اونم مرده
و يه دختر کوچولو به اسم سارا لين توش بازي مي کرد
و درباره ي يه سري بچه يتيم بود. و همون اول شبکه يه ياداشت بهمون داد
"شايد بهتره اشاره اي به يتيم بودنشون نشه
چون يتيما به نظر مخاطبا غمگين و غير قابل همزاد پندارين"
من هيچوقت فکر نکردم يتيما غمگينن
هميشه فکر مي کردم خوش شانسن
چون مي تونستن تصور کنن که پدر و مادرشون هر چيزي هستن که اونا مي خوان
اونا يه چيزي داشتن که آرزوش کنن
به هر حال، قسمت آخر يکي از فصل مادر واقعي اوليويا مياد به شهر
و اون معتاد بود ولي پاک شده بود
و مي خواد دوباره توي زندگي اوليويا باشه
و البته اون شبيه يه نسخه ي بالغ و بي نقص اوليوياست
و با هم ميرن مرکز خريد
و براش گوشواره مي خرن، همونجوري که هميشه مي خواست
ببخشيد، ممکنه قسمت اخر فصل 6 سريال اسپويل شه
اگه هنوز دارين تماشا مي کنين
به هر حال، اسبه سعي مي کنه بهش هشدار بده "مراقب باش
مامانا بلدن چجوري نا اميدت کنن"
ولي اوليويا فکر مي کنه اسبه حسودي مي کنه
و وقتي مامانه ميگه که داره ميره کاليفرنيا
اوليويا تصميم ميگيره باهاش بره
و شبکه واقعا بهش آب و تاب داد
"اوليويا براي هميشه رفت؟"
ولي البته از اونجايي که سريال تلويزيوني بود، براي هميشه نرفت
البته از اونجا که يه سريال تلويزيوني بود
اعتياد مارد اوليويا عود کرد و برگشت به کمپ ترک
و اوليويا مجبور شد تا خونه سواري مجوني گير بياره
از آقاي تي، الف و عوامل سواري گرفتStomp.
البته اين اتفاقيه که افتاد
چون اگه اوليويا رو توي سريال نداشته باشيم باي چيکار کنيم؟
تو سيت کام نمي تونين پايان شاد داشته باشين، واقعا نميشه
چون اگه همه شاد باشن سريال تموم ميشه
و گذشته از هرچيز، سريال بايد ادامه پيدا کنه
هميشه موضوع هست براي سريال
احمقانه، Horsin' Around و مي تونين بگين يا بد يا غير واقعيه
ولي هيچي واقع گرايانه تر از اون نيست
هيوقت پايان خوشي در کار نيست و هميشه داستان ادامه داره
فکر کنم تا وقتي که ديگه نباشه
مامانم اگه مي فهميد چقدر توي مراسم تدفينش درباره ي سريال تلويزيوني...
قديميم حرف زدم بدش ميومد
ياش شايدم به نظرش خنده دار ميومد که پسر احمقش
حتي اين کارم نمي تونه درست انجام بده. کي ميدونه؟
اون هيچ دستورالعملي براي اينکه ميخواست من چي بگم نذاشته بود
تنها چيزي که مي دونم اينه که تابوت باز مي خوسات
و پسر احمقش حتي اونم نتونست درست انجام بده
من اينجا مي ايستم و تظاهر مي کنم که
فهميدم چجوري بايد اون زنو خوشحال کنم
حتي با اينکه بخش زيادي از زندگيم با تلاشاي بيهوده براي فهميدن اينکه چجوري خوشحالش کنم سپري شده
ولي مدام به اون لحظه توي آي سي يو فکر مي کنم که نگام کرد و...
آي سي يو
"مي بينمت" (تشابه آوايي بخش آي سي يو با جمله ي مي بينمت تو انگليسي"
يا حضرت مسيح، تو بخش مراقبت هاي ويژه بوديم
اون فقط داشت علامتو مي خوند
مامانم مرد و تنها چيزي که گير من اومد يه چوروي مجاني بود
ميدونين مزخرف ترين چيز چيه؟
اينه که وقتي يه غريبه از پشت پيشخوان اون چوروي مجوني رو بهم داد
اون ابراز محبت کوچيک، ترحم بيشتري از
چيزي که مادرم تو کل عمر لعنتيش بهم نشون داد تو خودش داشت
آخه مگه انجام دادن يه کار خوب براي يه آدم چقدر سخته؟
اون زنه توي فست فود اصلا منو نميشناخت
من پسرتم
تو تنها چيزي که داشتم تو بودي
من يه دوستي دارم
و تقريباً همون موقعي که باهاش آشنا شدم
پدرش مرد و من باهاش رفتم مراسم تدفين
و چند ماه بعد، بهم گفت که نميدونه
چرا هنوز ناراحته، چون هيچوقت پدرشو دوست نداشته
برام منطقي به نظر ميومد چون منم وقتي پدرم مرد همين حسو داشتم
و الانم همين حسو دارم ميدونين چجوريه؟
مي دونين، Becker مثل اون سريال تد دانسون توش بود
من همه ي قسمتاشو تماشا کردم
به اين اميد که بهتر شه و هيچوقت نشد
همه ي قطعات درستو داشت اما فقط... نمي تونست کنار هم بچينتشون
و وقتي کنسل شد
واقعا حالم گرفته شد، نه بخاطر اينکه سريالو دوست داشتم
ولي به خاطر اينکه مي دونستم مي تونست خيلي بهتر باشه
و حالا ديگه نمي تونه و از دست دادن پدر و مادر اينجوريه
ـه Beckerمثل
يه دفعه مي فهمي که ديگه نمي توني اون رابطه ي خوبي که مي خواستي رو داشته باشي
و تا وقتي که زنده بودن، حتي با اينکه هيچوقت بهش اعتراف نمي کردي
يه بخشي از وجودت احمق ترين بخش لعنتي وجودت
هنوزم به اون فرصت اميد داشت
و هيچوقت متوجهش نشدي تا وقتي اون فرصت از دست رفت
مادرم مرده و حالا همه چيز بدتره"
چون حالا مي دونم که هيچ وقت مادري نخواهم داشت
که از اونور اتاق نگام کنه و بگه
"بوجک هورسمن، مي بينمت"
ولي فکر کنم دونستنش خوبه
خوبه که بدونم هيچ کس مراقبم نيست
که هيچوقت نبوده، و هيچوقت نخواهد بود.
نه، خوبه که بدوم که تنها کسي که مي تونم بش تکيه کنم خودمم
و حالا اينو مي دونم و خوبه خوبه که اينو مي دونم
پس... خوبه که مادرم مرده
خب. کتک زدن اسب مرده که فايده نداره
بئاتريس هورسمن سال 1938 متولد شد
و در سال 2018 مرد و من هيچ نمي دونم اون چي مي خواست
مگه اينکه اونم همون چيزي رو مي خواست که همه مي خوايم...
ديده شدن.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @bollbolljan_com ::.
اينجا اتاق تدفين بي ـه؟