‫این نامه‌های قدیمی رو پیدا کردم که
‫بین پدرم و خونوادهٔ بون رد و بدل شده.
‫وکیل‌ـشون بود.
‫از قبل می‌دونستی که واسه عمو و پسرعموم ‫کار می‌کرده؟
‫جیکوب هیچ وقت از یه بره نمی‌گذره.
‫- دیگه برنمی‌گردم. ‫- آخی، عزیزم.
‫جایی نرفته بودی که برگردی.
‫یکی‌ـشون امروز اومد سراغم.
‫می‌دونن کجام.
‫در مورد تو و بچه می‌دونن.
‫پدرت یه باری رو دوششه.
‫قبلا هم دیده‌مش.
‫همون چیزیه که فیلیپ و استیفن رو دیوونه کرد.
‫پدرم دیوونه نیست!
‫چارلز نه!
‫چارلز، می‌شه رک حرف بزنم؟
‫بله، البته.
‫بچه‌ها و من از جانب تو....
‫در خطریم؟
‫چرا دنبال استیفن بون نمی‌گردی؟
‫چون اون مُرده رز.
‫استیفن منو بازی داده و احمق فرض کرده.
‫خونواده‌م رو به‌ خطر انداخته.
‫باید قبل از اینکه به کس دیگه‌ای صدمه بزنه ‫کارش رو یه‌سره کنم.
‫پسرعموم توی دیوارهای این خونه زندگی می‌کنه.
‫می‌خوام قبل از اینکه زیان بیشتری برسونه، ‫گیرش بندازم.
‫چه هدیهٔ زیبایی.
‫مادرت سلیقهٔ خوبی داره.
‫می‌دونم که غمگینی.
‫و عصبانی.
‫حتما خیلی احساس تنهایی هم می‌کنی، ‫مگه نه؟
‫من هم با تنهایی آشنام.
‫ازش دور شو!
‫نه!
‫فیلیپ بون زنده‌ست.
‫به مری دنیسون حمله کرد.
‫فیلیپ بون مُرده!
‫آهای تو!
‫- جیکوب جواب‌ها رو داره. ‫- جواب چی؟
‫جواب آشوبی که حس می‌کنی ‫درونت داره رشد می‌کنه.
‫می‌خواد فردا تو رو ببینه،
‫ توی جرویسلیمز لات.
‫نه!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫[سال ۱۷۸۰]
‫عجله کنید! عجله کنید!
‫پدر؟
‫بس کن!
‫بون! بس کن!
‫چکار کردی؟
‫داره میاد سایلنس.
‫نمی‌تونم جلوش رو بگیرم.
‫چاقو رو بذار کنار.
‫من دیوونه نیستم.
‫فقط چاقو رو بذار کنار.
‫دیده‌مش.
‫چی رو دیده‌ی؟
‫فرارسیدن تاریکی.
‫اون کتاب آلوده‌ست پدر.
‫ببین باهات چکار کرده.
‫باید کرم رو بیرون می‌آوردم.
‫نمی‌تونستم اجازه بدم ‫که عزیزانم
‫از این آینده رنج ببرن.
‫کتاب رو بهم بده.
‫- چاقو رو بنداز پدر. ‫- ساینلس.
‫بندازش.
‫می‌خوام تو رو قبل از اینکه ‫خدا بمیره، بفرستمت پیشش.
‫استیفن چی بهت گفت؟
‫چیزی در مورد جیکوب گفت؟
‫جوابمو بده لوآ.
‫گفت که می‌تونم مادر رو ببینم.
‫خب، اون یه دروغه.
‫چیزی که بهت گفته حقیقت نداره.
‫از کجا می‌دونی؟
‫اون با ما فرق داره.
‫یعنی چی الان؟
‫گفت می‌تونه خوبم کنه.
‫نه، نمی‌تونه.
‫لوآ...
‫استیفن یه فریبکاره.
‫یادته، من و مادرت
‫در مورد همچین آدمایی باهات صحبت کردیم؟
‫توی قایق و بندرگاه.
‫اون که غریبه نیست. ‫از خونواده‌مونه.
‫فرقی نداره. ‫داره ضعف‌هات رو هدف قرار می‌ده.
‫چرا دلتنگی واسه مادر ضعف حساب می‌شه؟
‫فراموش کردنش که بدتره.
‫کسی اونو فراموش نکرده.
‫دیده‌م چطوری ربکا رو نگاه می‌کنی.
‫هیچ زنی تاابد نمی‌تونه ‫جای مادرت بگیره،
‫و من هم هیچ‌وقت همچین چیزی ‫ازت نمی‌خواستم.
‫من پدرتم.
‫وظیفهٔ منه که ازت محافظت کنم.
‫و اگه به حرفام گوش نکنی، ‫نمی‌تونم این کارو کنم.
‫از استیفن بون دور شو. ‫می‌خواد بهت صدمه بزنه.
‫بدتر از این هم می‌تونه سرم بیاره؟
‫به‌زودی از اینجا می‌ریم.
‫آماده شو.
‫حالش چطوره؟
‫استیفن داره مغزش رو شست‌وشو می‌ده.
‫که چی بشه؟ نمی‌دونم. ‫هیچی از جیکوب نگفته؟
‫اون اسم رو توی نامه‌هایی
‫که بین بون‌ها و پدرم پیدا کردم دیدم.
‫یه چیزایی از جرویسلیمز لات می‌دونم.
‫شهرک معدنچی‌های پدرِ پدربزرگم بوده.
‫مردم بیشتر داستان‌هایی دربارهٔ جیمز بون
‫و اونایی که قبلا اونجا زندگی کردن رو
‫بیشتر واسه ترسوندن بچه‌ها می‌گن.
‫فکر می‌کردم متروکه‌ست.
‫چطور برم اونجا؟
‫می‌تونم ببرمتون اونجا. ‫نصفه روزی راهه.
‫چندسال پیش واسه فیلیپ و استیفن
‫الوار می‌بردم اونجا.
‫بهم گفته بودن که خارج شهر خالی‌ـش کنم.
‫هیچ وقت پولی نگرفتم و کسی ندیدم.
‫پدر خودت دیدی که اون دختره چکار کرد.
‫بیا از اینجا بریم.
‫هابیل، ربکا ‫می‌شه یه لحظه تنهامون بذارید؟
‫البته.
‫ربکا؟
‫هانر.
‫خودت حال و روزِ بد منو دیدی.
‫خیلی دربارهٔ وضعیتم نگرانم
‫اینکه چطور ممکنه روی تو ...
‫لوآ و تین تاثیر بذاره.
‫اگه جیکوب جوابی داشته باشه
‫باید ببینم چی هستش.
‫[نفرین بون‌ها ‫نوشتهٔ ربکا مورگان]
‫نگران پدرت نباش. ‫من حواسم بهش هست.
‫بهم قول بده مراقب خودتم هستی.
‫البته.
‫بچه‌ها، بعدا منم میام پیشتون توی مسافرخونه.
‫مراقب ربکا باشین.
‫تا وقتی که برمی‌گردم مراقب همدیگه باشین.
‫مراقب باش.
‫هستم.
‫هانر...
‫ربکا..
‫هیچ‌وقت نمی‌تونم لطف‌ـت رو جبران کنم.
‫منتظریم فردا برگردی.
‫ممنون.
‫ربکا مورگان می‌گه فیلیپ بون
‫دیشب توی اتاقش بوده.
‫دیده که به مری حمله کرده.
‫جورج، فیلیپ بون مُرده.
‫کی گفته؟
‫الیزابت کلوریس؟
‫با توجه به اینکه اطراف سوراخ‌ها ‫هیچ کبودی‌ای وجود نداره
‫تقریبا می‌شه گفت که یه‌جورایی گزیده شده.
‫ولی نه توسط انسان.
‫تا حالا در مورد این زخم‌ها چیزی نگفته؟
‫نه.
‫موقعیت زخم یا خیلی شانسی بوده
‫یا کاملاً استراتژیک.
‫واسه چی؟
‫مکیدن خون.
‫چطور قبلا اینو ندیده‌م؟
‫نمی‌خواستی پیداشون کنی.
‫مادر؟ بیاین داخل.
‫ربکا. ‫سلام بچه‌ها.
‫سلام خانوم مورگان.
‫برید طبقهٔ بالا. ‫دومین در سمت راست.
‫راحت باشین.
‫جریان چیه؟
‫یه جایی لازم داشتیم که چند روزی بمونیم.
‫پدرشون کجاست؟
‫داره می‌ره سمت جرویسلیمز لات.
‫چرا اینکارو می‌کنه؟ ‫چی اونجا هست؟
‫دیوونگی به‌نظر میاد
‫ولی فقط فیلیپ بون نیست که زنده‌ست.
‫استیفن هم زنده‌ست.
‫چارلز دیشب اونو زنده دیده.
‫پدر و پسر مرگ‌شون رو جعل کردن
‫و توی دیوارهای چپل‌ویت زندگی می‌کنن.
‫باید اون نامه‌هایی که بهت دادم رو ببینم
‫همونایی که بین پدر و بون‌ها رد و بدل شده.
‫چرا مزرعه‌های این اطراف همه متروکن؟
‫نمی‌دونم.
‫یه چندسال پیش اینجوری نبود.
‫ربکا به داستان‌هایی ‫در مورد پدر پدربزرگم اشاره کرد.
‫چی شنیدی؟
‫مردم توی پریچرز کورنرز
‫هر بار در مورد جیمز بون یه چیزی می‌گن.
‫شنیدم که یه قاتل بوده.
‫یه شبح.
‫و حتی خود شیطان.
‫آلیس؟
‫خوبی؟
‫از خدا متنفرم.
‫اون شرور...و ظالمه.
‫بچه‌هام رو ازم می‌گیره
‫ولی به نالایق‌هایی مثل فیث پرینگل
‫بچه می‌ده.
‫طبیعیه که ایمان‌ـت رو زیر سوال ببری
‫ولی نباید شرایطت رو با بقیه مقایسه کنی.
‫ناشایسته.
‫می‌دونی مارتین، ‫اصلا موندم که
‫چرا گذاشتی مارسلا بون ‫پاش رو بذاره تو خونه‌مون.
‫باید دست از این حرفا برداری.
‫مارسلا بون دلیل بیماری نبود.
‫متوجه‌م که نمی‌خوای خدایی نکرده ‫کورکورانه کسی رو متهم کنی،
‫ولی لازمه این‌قدر ‫کورکورانه از کسی دفاع کنی؟
‫من هیچ وقت نمی‌خواستم اون ‫بچهٔ نفرین‌شده دور و بر بچه‌هام باشه.
‫بهت التماس کردم.
‫ولی گذاشتی بیاد.
‫بچه‌ها دوسش داشتن آلیس.
‫دیگه نمی‌ذارم دم به دقیقه ‫منو سرزنش کنی واسه...
‫بگو.
‫بگو مارتین.
‫واسه قتل بچه‌هامون.
‫می‌تونستم اون بچه رو دوست داشته باشم، ‫اگه بچهٔ خودمون بود.
‫حتی با وجود تموم زشتی‌هاش، ‫بازم می‌تونستم دوسش داشته باشم.
‫گمراه شدی مارتین؟
‫بچهٔ توئه؟
‫هست.
‫دیشب، مردم از جرویسلیمز لات
‫اومدن به چپل‌ویت.
‫کدوم مردم؟
‫دهه‌هاست کسی اونجا زندگی نمی‌کنه.
‫الان می‌کنن.
‫یه پیام واسه چارلز آورده بودن.
‫به‌نظر میاد این مرد به اسم جیکوب ‫می‌خواد اونو ببینه.
‫این جیکوب هرکی که هست
‫خودش رو خدای این مردم کرده.
‫واسه همین می‌خواستم ‫دوباره این نامه‌ها رو ببینم.
‫اسمش رو یه جایی دیدم.
‫اینجاست. جیکوب.
‫به‌نظر میاد این جیکوب
‫با پدر در مورد یه کتاب تماس گرفته:
‫«د ورمیس میستریس»
‫هه. اسم خاصّیه.
‫لاتینه. ‫یعنی «رمز و رازهای کرم»
‫خانوم بون؟ ‫جورج دنیسون هستم.
‫- کمک! مادر، لطفا! ‫- خانوم بون؟
‫- بس کن!‌ برو! ‫- کمک
‫از اینجا برو! ‫نمی‌تونی نجات‌ـشون بدی!
‫لطفا مادر، نه!
‫نه!
‫آقای بون!
‫آهای!
‫همینجاست آقای بون.
‫جرویسلیمز لات.
‫من تا همینجا اومدم.
‫اون کلیسای قدیمی رو می‌شه دید اون بالا.
‫با الوار کارگاه بون اونو مرمت کردن.
‫هابیل، می‌شه لطفا برگردی به پریچرز کورنرز؟
‫تا برمی‌گردم حواست به خونواده‌م باشه.
‫- آقای بون، می‌تونم بیام... ‫- نه.
‫ممنون.
‫[کرمی که آلوده می‌کنه]
‫اومدم جیکوب رو ببینم.
‫نوشته پدر جیکوب رو واسه یه جلسه
‫برخلاف میل بون‌ها به «مَین» آورده.
‫این که همین دو سال پیش بوده.
‫مادر؟
‫چی شده؟
‫اون چیه؟
‫نامه‌ای که از همسر دوم پدرت گرفتم.
‫متوجه نمی‌شم.
‫اون چه ربطی به این چیزا داره؟
‫می‌خواست بدونه
‫که دوباره با پدرت آشتی کردم یا نه.
‫اونو از وقتی که واسه کار توی «مَین»
‫رفته بود نه دیده و نه چیزی ازش شنیده بود.
‫پس، پدر ملاقاتش رو ‫توی «مین» انجام داده...
‫و دیگه نتونسته برگرده نیویورک؟
‫اینجا جات امنه مری.
‫دوست دارم.
‫الان دیگه بخواب.
‫لوآ؟
‫چی شده؟
‫به‌خاطر پدره؟
‫می‌خوام برگردم به جزیره.
‫می‌خوام پیش مردم خودمون باشم.
‫پدر ما رو برمی‌گردونه. ‫بعد از این ماجرا دیگه اینجا نمی‌مونه.
‫چرا می‌مونه.
‫از اون زنه خوشش میاد.
‫کی؟
‫کی می‌خوای باشه؟ ربکا دیگه.
‫همه‌مون خوشمون میاد.
‫اون‌قدری که مادر صداش کنیم؟
‫الکی شلوغش نکن.
‫جز خوبی چیزی ازش ندیدی.
‫ولی دروغ می‌گه.
‫هیچ کدوم ما واسه‌ش اهمیتی نداریم.
‫تمومش کن لوآ.
‫حقیقت نداره.
‫خودت بخون.
‫این چیه؟
‫نوشته‌های ربکاست.
‫در مورد ماست. ‫در مورد همه‌مون نوشته.
‫فکر می‌کنه نفرین شدیم و پدر دیوونه‌ست.
‫تنها دلیلی که اومده چپل‌ویت
‫این بوده که اون داستان مسخره رو بنویسه.
‫کاش اینو برنمی‌داشتی.
‫ربکا، می‌خوام دیگه برگردی خونه.
‫دیگه بسه.
‫هیچ داستانی اون‌قدری ارزش نداره ‫که جونت رو به‌خاطرش به‌خطر بندازی.
‫قضیه مهم‌تر از این حرفاست.
‫اگه به‌خاطر بچه‌هاست
‫هیچ تعهدی به اونا نداری.
‫چارلز بون خودش می‌تونه مراقبِ....
‫پس به‌خاطر چارلزه، مگه نه؟
‫بهش حس داری.
‫به همه‌شون حس دارم.
‫اون هم همچین حسی داره؟
‫نمی‌دونم.
‫ولی اون جالب‌ترین داستانیه
‫که تاحالا وارد زندگی‌ـم شده.
‫خون بون‌ها تو رگ‌هاشه.
‫ناف‌ـش با بدبیاری گره خورده.
‫داشتن هر جور زندگی‌ای باهاش غیر ممکنه.
‫عصر به‌خیر اَن. ربکا.
‫اومدم که به فیث پرینگل سر بزنم.
‫طبقهٔ بالاست.
‫ممنون.
‫آمادهٔ دیدنته.
‫آلیس چی‌ گفت؟
‫گفت که من...
‫من نابودش کردم
‫و اینکه امیدواره که همین بلا رو سرم بیاره.
‫پس حالا دلیل بیشتری واسه رفتن داریم.
‫آره. باید به اعضای کلیسا بگم.
‫وقتش رو نداریم.
‫اونا گناهان‌ـشون رو به من اعتراف می‌کنن.
‫اگه گناه خودم رو به اونا اعتراف نکنم ‫دیگه چجور مردی‌ـم؟
‫حقیقت رو به آلیس گفتی.
‫تو هم حقته حقیقت رو بدونی.
‫می‌دونی، من کاملاً بی‌گناه نیستم مارتین.
‫بهت گفتم که یتیم‌ـم.
‫نباید تعجبی باشه که...
‫دوران نوجوونی‌ـم رو
‫با فاحشگی توی «نیو بدفورد» دووم آوردم.
‫مردهای زیادی رو می‌شناختم.
‫ولی یکی‌ـشون رو نمی‌شد شناخت.
‫اسمش جیکوب بود، ‫و منو ترسوند.
‫شبی که دیدمش، ‫مطمئن بودم که می‌خواد منو بکشه
‫ولی نکشت.
‫غذا می‌خواست، ‫منم بهش دادم.
‫سرپناه می‌خواست، ‫منم بهش دادم.
‫جیکوب خیلی چیزها بهم نشون داد.
‫اون ایمان‌ـش به چیزی بود که خودش بهش می‌گفت
‫«خدای واقعی».
‫- فقط یه خدا هست. ‫- قبل از اون چی؟
‫قبل از مسیح، قبل از شیطان
‫قبل از گفتنِ «روشنایی بیاید»
‫خدای دیگه‌ای بوده که ‫در تاریکی فرمانروایی می‌کرده
‫بدون هیچ قضاوتی.
‫جیکوب بهش می‌گه «کرم»
‫و توی یه مأموریت برای قیامش بود.
‫با جیکوب توی این مأموریت به «مین» رفتم.
‫به جرویسلیمز لات.
‫و کمی بعد بقیهٔ کسایی که شبیه‌ش بودن اومدن.
‫بیا نزدیک‌تر صیاد.
‫اونایی که مثل جیکوب بودن،
‫پیروان خودشون رو آوردن.
‫اونا شبا امرار و معاش می‌کنن...
‫و برای زنده موندن خون می‌خورن.
‫گوش کن حرفمو مارتین.
‫هر چی که فکر می‌کردی می‌دونی رو بذار کنار.
‫جیکوب و امثال‌ـش از مرگ برگشته‌ن.
‫من...
‫حرفت رو باور نمی‌کنم.
‫چطور ممکنه اینا رو باور نکرد؟
‫تو که گفتی اونا مال آبلهٔ بچگی بوده.
‫دروغ گفتم.
‫ما انسان‌ها غذا بودیم.
‫هر زخم، جاییه که از من تغذیه می‌کردن
‫و خودم اجازه می‌دادم.
‫خالی از خون و معلق در مرز بین مرگ و زندگی
‫اینکه هیچ وقت وارد حیطهٔ مرگ نشی، ‫بلکه هر بار برگردی و خوب بشی
‫لذتیه که نمی‌تونم توصیف‌ـش کنم...
‫بس کن! بس کن!
‫بلیط‌ها رو گرفتم.
‫فردا می‌ریم.
‫بشین.
‫ترسیدی.
‫مرگ برای من عجیب نیست.
‫فکر کردی من اینم؟
‫مرگ؟
‫نمی‌دونم چی هستی.
‫من خیلی چیزها هستم.
‫«دراگور»
‫«نوسفراتو»
‫«از گور برگشته»
‫و جایی که هستم بهش می‌گن «خون‌آشام».
‫از مرگ برگشته.
‫بله.
‫هیچ وقت فکر نمی‌کردم واقعی باشین
‫درست مثل پری و هیولای دریایی.
‫همه‌جور چیزی توی سایه‌ها زندگی می‌کنن.
‫از نور می‌ترسی؟
‫ما تاریکی رو ترجیح می‌دیم.
‫- و خدای مسیحی چی؟ ‫- نیازی به اون نیست.
‫ما خدای خودمون رو داریم.
‫من چرا اینجام جیکوب؟
‫معدن‌چی‌ای که این شهر رو پیدا کرد
‫یه کتاب مسروقه رو پیدا کرد
‫که نباید دست گونهٔ شما بیفته.
‫فکر کن انجیل ماست.
‫«د ورمیس میستریس».
‫منظورت پدرِ پدربزرگمه؟
‫جیمز بون فکر کرد می‌تونه ‫قدرت کتاب ما رو به‌اختیار بگیره.
‫با غرور
‫اسمش رو با خون توی صفحات‌ـش نوشت
‫خودش رو همهٔ بون‌های بعدش رو نفرین کرد.
‫خون، خون می‌طلبه.
‫قطعا.
‫وقتی مأموریتم برای این کتاب ‫منو به اینجا آورد
‫متوجه آشوب و دیوانگی‌ای که ‫توی خاندان شما هست شدم.
‫فیلیپ، استیفن
‫اونا کتاب رو داشتن.
‫می‌خوامش.
‫خب چرا از خودشون نگرفتی؟
‫فکر کنم اونا هم مثل خودت ‫تاریکی رو ترجیح بدن.
‫الان ترجیح می‌دن.
‫من خون خودم رو بهشون دادم
‫اون‌ها رو در ازای کتاب ‫به یکی از خودمون تبدیل کردم.
‫ولی وقتی رفتن بیارنش
‫نتونستن پیداش کنن، ‫و مدعی شدن که دزدیده شده.
‫پیدا کردنش غیر ممکنه.
‫- چرا؟ ‫- چون اون‌ها از مرگ برگشته‌ن.
‫دیگه انسان نیستن.
‫فقط بون‌های زنده می‌تونن نداش رو بشنون.
‫درسته؟
‫کرم‌ها؟
‫چیزایی که فکر می‌کنی دیوونگیه
‫کتاب منه که تو رو فرا می‌خونه.
‫می‌خواستم عمو و پسرعموت رو ‫به‌خاطر شکست‌شون بکشم،
‫ولی مثل سگ التماس می‌کردن
‫و صحبت از یه بون دیگه ‫که به نفرین اونا دچاره می‌کردن.
‫تو رو آوردن اینجا که دنبال دیوونگی‌ـت بری
‫تا کتابی رو که ما نتونستیم پیدا کنی.
‫و اگه بهت برش گردونم...
‫خودت و بچه‌هات رو
‫و بچه‌‌های بچه‌هات، و بقیه رو آزاد می‌کنی.
‫بگو باید چکار کنم.
‫به فغان‌ـش گوش بده.
‫مقاومت نکن.
‫وقتی کتاب صحبت می‌کنه
‫به درونت راه‌ـش بده.
‫تسلیم شو ‫و «د ورمیس مستریس»
‫تو رو بهش می‌رسونه.
‫عموت و پسرعموت کتاب رو واسه خودشون می‌خوان.
‫به من
‫و فقط من تحویل‌ـش بده.
‫نمی‌تونم کمکت کنم.
‫می‌دونم عاقبت اون دیوونگی چیه.
‫ترجیح می‌دم همینجا و همین الان بمیرم
‫تا اینکه خطر صدمه به خونواده‌م رو ‫به ‌جون بخرم.
‫کمکم کن، چارلز بون!
‫تو منو می‌شناسی! ‫لطفا کمکم کن!
‫اگه بهشون صدمه بزنی، ‫قسم می‌خورم هیچ وقت دستت به اون کتاب نرسه.
‫لطفا، لطفا منو نکش.
‫آزادشون کن.
‫کاری که می‌خوای رو انجام می‌دم.
‫هعی جناب صیاد. ‫چه لطفی به «لوایاتان» کردی؟
‫نه!
‫- نه! ‫- دیگه بسه!
‫آقای بون! ‫نه!
‫کتابت رو پیدا می‌کنم!
‫نه!
‫- نه! نه! ‫- نه!
‫همینکه اون کتاب رو بگیری دستت
‫به روحت رخنه می‌کنه
‫بهت چیزایی نشون می‌ده...
‫که آرزو می‌کنی بتونی فراموش کنی.
‫این حرفا رو آویزهٔ گوشت کن صیاد.
‫فقط من می‌تونم نجاتت بدم.
‫برو.
‫- لوآ کجاست؟ ‫- آشپزخونه.
‫توی‌ آشپزخونه نیست. ‫همین الان اونجا بودم.
‫ما نمی‌خوایم توی داستانت باشیم.
‫چی؟
‫لوآ نوشته‌هات رو پیدا کرد.
‫چیزایی که نوشتی از ته دلت بوده؟
‫- قراره تخیلی باشه. ‫- تخیلی به‌نظر نمیاد.
‫- و ما نفرین نشدیم. ‫- می‌دونم.
‫تو هم لنگهٔ بقیه مردم شهری.
‫حداقل اونا تو روی خودمون می‌گن.
‫خیلی شرمنده‌م که دلتون رو شکستم.
‫اصلا قصدم این‌طور نبوده.
‫ولی الان، باید لوآ رو پیدا کنیم.
‫بیاید.
‫فیلیپ!
‫الان دیگه مال منه!
‫مری؟
‫پدرم نواختن رو یادم داد.
‫و من به مارسلا یاد دادم.
‫اسباب‌بازی‌هاش رو بردی.
‫دلم واسه دخترم تنگ شده.
‫بیاید! ‫طبقهٔ بالاست!
‫برای یه پدر ‫غمی بزرگ‌تر از این نیست
‫که بچه‌ش رو از دست بده.
‫صبر کن!‌ هانر، هانر!‌ صبر کن.
‫لوآ؟
‫لوا؟
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @bollbolljan_com ::.