..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫«یک نامه سرگشاده به مدیرِ
‫باشگاه گلف اوشن‌ ویو.
‫این نامه را برای اظهارِ ‫نارضایتی‌های فراوان خود می‌نویسم.
‫غذا بی‌کیفیت است.
‫بجای بوقلمون واقعی تازه، به ما ‫رول بوقلمون بسته‌بندی‌شده داده می‌شود.
‫تاحالا در این باشگاه یک تیکه ‫نان هم نخورده‌ام که بیات نباشد.
‫پیراهن‌ها همیشه باید داخل شلوار باشد.»
‫- اوه، منم خیلی از این بدم میاد. ‫- بی‌خیال.
‫«و شیوه‌ی مدیریت‌تان ‫به‌خوبی انتظارات نیست.»
- ‫عجب. - ‫باورنکردنیه.
‫«شرم. شرم بر تو.»
‫- راست میگه. ‫- آره.
‫امضا، یک ناراضی.
‫تاکاهاشی! ساکت.
‫کی اینو نوشته؟ هان؟
‫نمی‌دونم. کارِ من نیست.
‫کی رول بوقلمون خوشش نمیاد؟
‫کی دوست نداره پیرهنشو بکنه تو شلوار؟
‫ناراضی کیه؟
‫تویی، بامزه؟
‫«ناراضی» رو
‫پیدا می‌کنم.
‫باکا.
‫تاکاهاشی نامه رو از تابلوی اعلانات کَند
‫و بعدش منو متهم کرد.
‫- کارِ تو بوده؟ ‫- نه.
‫آخه این‌کارها از تو بعید نیست،
- ‫قبول کن. - ‫من «ناراضی» نیستم.
‫منظورم اینه ناراضی هستم، ‫ولی «ناراضی» نیستم.
‫- هی. ‫- بله؟
‫خبر عالی. ویلی گایست ‫می‌خواد باهات مصاحبه کنه.
‫- شوخی نکن. ‫- آره، برنامه صبحگاهی یکشنبه‌ها.
‫اوه، اون برنامه‌ی خوبیه،
‫- برنامه صبحگاهی یکشنبه‌ها. آره. ‫- واو، آره!
‫بخاطر آتلانتا همه تو رو می‌خوان.
‫- سلبریتی نهضت به‌پا کن. ‫- آره. می‌دونی چیه؟
‫- انجامش میدم. ‫- عالیه.
‫- خیلی ازش خوشم میاد. ‫- برنامه‌ی مهمیه.
‫- سلام به همگی. ‫- اوه، سلام.
‫من امروز پیش‌خدمت‌تون هستم.
‫چی می‌تونم براتون بیارم؟
- ‫من فکر کنم خاگینه می‌خوام. - ‫آره، منم همینطور.
‫منم پن‌کیک می‌خوام.
‫- راستش دیگه منوی ناهار رو سرو می‌کنیم. ‫- چی؟
‫- ساعت یازده به‌بعد منوی ناهارو سرو می‌کنیم. ‫- نه!
‫آخه الان که 11:10ـه.
‫خب از 11:00 گذشته.
‫آخه فرقش چیه؟ ‫تخم‌مرغه دیگه.
‫آخه می‌دونی، قانونه دیگه.
‫من باید چیکار کنم؟
‫ساعت 11:00 به‌بعد تو آشپزخونه چی میشه؟
‫توی اون 10 دقیقه چه اتفاقی می‌افته؟
‫چیکار می‌کنن؟
‫بألاخره باید یه زمانی رو تعیین کرد...
‫خیلی منوی محدودیه.
‫انگار یه سالن تئاتر برادوی‌ـه که ‫باید یه صحنه‌ی جدید بچینن.
‫و الانم صحنه‌ی ناهار رو چیدن.
‫آره، قانون‌مونه دیگه...
‫من نمی‌تونم ساعت 11:00 ‫سالاد گلابی چغندر بخورم.
‫- آره. ‫- خیلی‌خب، می‌دونی چیه؟
‫توی مِنوتون سالاد کاب دارید، درسته؟
‫درسته.
‫آره، توی سالاد کاب تخم‌مرغ هم هست؟
‫- درسته. ‫- خب تخم‌مرغ و
‫و بیکن رو
‫از سالاد کاب بردارید
‫و بذاریدش لای نون تست.
‫خب، متوجه شدم می‌خواید چیکار کنید.
‫دارید دنبال راه در رو صبحونه‌ می‌گردید.
‫این‌کارا جواب نمیده.
‫و اولین نفری هم نیستید ‫که سعی می‌کنه این‌کارو کنه.
‫من اولین نفری نیستم که سعی می‌کنه ‫راه در رو صبحونه رو پیدا کنه.
‫مثل فیلم «پنج قطعه آسان» شده، یادتونه؟
‫- همون که جک نیکلسون بازی می‌کنه. ‫- آره، آره، آره.
‫یه لطفی بهم بکن. ‫میشه بری فقط بپرسی؟
‫می‌تونم بپرسم. باشه.
‫ممنون. ‫و حالا که داری می‌پرسی،
‫- من تخم‌مرغ‌های خودمو آوردم. آره. ‫- این‌کار یه جورایی بی‌ادبانه ست.
‫میشه اینا رو بدی به آشپز؟
‫- اینا رو از خونه آوردی؟ ‫- آره، چون ارگانیکن.
‫تخم‌مرغ‌هایی که شما ‫دارید پرِ آنتی‌بیوتیکن.
‫قبلاً هم این‌کارو برام کردن.
‫باشه، پس آشپزمون می‌دونه ‫که تخم‌مرغ‌های خودمون
‫- باب میلت نیست؟ ‫- آره.
‫و می‌دونه که دوست داری ‫11:00 به‌بعد صبحونه بخوری؟
‫آره.
‫میرم ببینم درباره‌ی اینا چی میگه.
‫- ممنون. ‫- و بهتون خبر میدم.
‫خیلی ممنون. ‫نهایت تلاشت رو بکن.
‫بیشتر رستوران‌ها برای ناهار ‫توی مِنوشون اُملت هم دارن.
‫- آره، آره. ‫- دقیقا.
‫این قضیه هم باید توی ‫نامه‌ی «ناراضی» مطرح میشد.
‫آره، باید اینو تو نامه می‌نوشت.
‫می‌دونید «ناراضی» ‫دیگه چی رو جا انداخته؟
‫تخم‌مرغ‌های بی‌کیفیت.
‫به تخم‌مرغ‌هاشون ‫آنتی‌بیوتیک تزریق می‌کنن.
‫- آره، آنتی‌بیوتیک. ‫- و باعث میشه مردا سینه دربیارن.
‫می‌دونی، لری ممکنه سینه‌هاش رشد کنه.
‫تصورِ لری با سینه... ‫نمی‌تونم...
‫- خیلی قشنگ میشم. ‫- واسه آدم خوب نیست.
‫خیلی، خیلی، خیلی قشنگ میشم.
‫خب، از وقتی کارت رو ‫کنار گذاشتی اوضاعت چطوره؟
‫اوه، خب، دارم با خودم ‫کلنجار میرم، می‌دونی؟
‫ولی سر جلسه‌هام میرم،
‫و سایروس، حامی‌م آدم معرکه‌ایه.
‫آدم خیلی قوی هیکلیه.
‫- شبیه هاس توی سریال بونانزاست. ‫- اِ جدی؟
‫و فکر می‌کنه ما باید ‫بریم مشاوره زوج درمانی.
‫- چی؟ ‫- این پیشنهاد رو داد.
‫- جالبه. ‫- آره.
‫نظرتون چیه؟ تاحالا ‫مشاوره زوج درمانی رفتید؟
‫نه، راستش زیاد بهش نیاز نداشتیم. ‫هرچند ضرر که نداره.
‫من خیلی خیلی دوست دارم انجامش بدم.
‫- لری، به‌نظرم ایده‌ی خیلی خوبیه. ‫- نه، ایده‌ی وحشتناکیه.
‫- ایده‌ی مزخرفیه. ‫- چرا ایده‌ی وحشتناکیه؟
‫- چرا؟ ‫- چون که...
‫هیچ فایده‌ای نداره. ‫اتلاف وقته.
‫چرا... داره! فایده داره.
‫برای ترکم... بهش نیاز دارم.
‫بهش نیاز دارم. ‫واقعا بهش نیاز دارم.
‫به‌نظرم یه بخش خیلی مهم از ترکمه.
‫خواهش می‌کنم، بیا مشاوره بریم.
‫تا شش ماه نباید [توی زندگی ایرما] تغییری ایجاد بشه. ‫می‌تونی اینو بهم قول بدی، لری؟
‫شش ماه؟
‫...برام مهمه. پس میشه فقط...
‫- باشه بابا! ‫- خوبه.
‫- دست خوش. ‫- ببین چه تنشی بین‌مون هست.
‫خیلی‌خب، من یه مشاور سراغ دارم.
‫این زن ازدواج جنویتزها رو نجات داد.
‫این چیزیه که می‌خواید، ‫باید مثل جنویتزها بشید.
‫می‌دونی چیه؟ ‫باید از خداتم باشه که
‫مثل جنویتزها خوشبخت باشی.
‫- تخم‌مرغ‌ها رسیدن، همگی. ‫- اوه!
‫- ممنون. ‫- بفرمایید.
- ‫خدمت شما. - ‫- پس اون‌قدرا هم سخت نبود. ‫- ببخشید.
‫11 به‌بعد تخم‌مرغ می‌دید؟ ‫جریان چیه؟
‫الان میام خدمت‌تون. ببخشید.
‫- منم چندتا تخم‌مرغ می‌خوام. ‫- فقط یه لحظه بهم فرصت بدید.
‫اگه اون تخم‌مرغ می‌گیره ‫پس منم اُملت می‌خوام.
‫- مِنوی دیگه‌ای دارید؟ ‫- دیدی چیکار کردی؟
‫- چی؟ ‫- وقتی قانون رو زیر پا می‌ذاری اینطوری میشه.
- ‫خب، قانون احمقانه‌ایه. باشه؟ - ‫- واقعا؟ ‫- تخم‌مرغ یه غذای مناسب برای تمام روزه.
‫- اوتمیل! ‫- راستی، من پن‌کیک سفارش دادم.
‫آره، وقتی دستشویی بودی
‫- خانمت سفارشتو عوض کرد. ‫- یعنی چی؟
‫- این خیلی سالم‌تره. ‫- ممنون.
‫- بازم ممنون. ‫- همه صبحونه می‌خوان!
‫- بوریتوی صبحونه! ‫- اوه.
‫چرا به اون صبحونه دادید؟
- ‫یه‌کم کَره میاری؟ - ‫پن‌کیک می‌خوام. این‌قدر سخته؟
‫منم خاگینه می‌خوام!
‫اگه بخوای توی کارِ خفتان بری ‫باید مطیع اِی‌دی‌اِی باشی.
‫می‌دونی چیه؟
‫فکر کنم این مصاحبه‌ی ‫ویلی گایست خیلی برات خوب باشه.
‫- واقعا؟ ‫- واقعا آره به‌نظرم.
‫صبر کن.
‫باید یه چیزی بهت بگم.
‫«ناراضی» منم.
‫منم.
‫- «ناراضی» منم. ‫- شوخیت گرفته.
‫- اون لعنتی رو تو نوشتی؟ ‫- من نوشتمش.
‫متوجه شدی همه‌ش همون چیزهایی ‫بود که درباره‌اش حرف می‌زدیم؟
‫یه جور اون نامه رو چسبونده ‫بودی انگار مارتین لوتر کینگی.
‫ولی هیچ‌وقت هیچ‌کس نباید بفهمه. ‫وگرنه از باشگاه می‌اندازنم بیرون.
‫نگران نباش، من دهنم قرصه.
‫اوه، نگرانِ تو نیستم. ‫فقط دارم میگم هیچ‌کس.
‫بهترین کاریه که تاحالا تو زندگیت کردی.
‫- اینطور فکر می‌کنی؟ ‫- آره، مطمئنم.
‫- تاحالا هیچ‌ کارِ خوب دیگه‌ای نکردم؟ ‫- نه.
‫- فقط همین یه کارِ خوب رو کردم؟ ‫- این تنها کار شرافتمندانه‌ته.
‫- توی کل عمرم؟ ‫- توی کل عمرت.
- ‫آره. - ‫خب، «ناراضی» منم.
‫شماها دارید درباره‌ی ‫چی حرف می‌زنید؟
‫- به شما مربوط نیست! ‫- آره، چی می‌خواید؟
- ‫بجنبید! - ‫- می‌دونی چیه؟ ‫- هومم؟
‫اینو باید روی سنگ قبرت بنویسن:
‫«ناراضی منم.»
‫آره، این خانواده‌ی بلک رو بعد ‫از طوفان کاترینا آوردم خونه‌ام
‫ولی طرف هنوز داره اینجا زندگی می‌کنه.
‫- هنوز اینجاست؟ ‫- آره.
‫مطمئنم یه جا همین دور و برهاست.
‫خب، این بزرگی تو رو می‌رسونه، لری.
‫یه جورایی به سوگلی مردم تبدیل شدی.
‫همه توی ام‌اس‌ان‌بی‌سی عاشقتن،
‫- اینو بهت بگم. ‫- سوگلی مردم.
‫ولمون کن بابا.
‫حالا می‌دونستی که
‫وقتی اون بطری آب رو دادی،
‫داری قانون رو زیر پا می‌ذاری؟
‫آره، البته...
‫شوخیت گرفته؟ ‫معلومه می‌دونستم.
‫و می‌خوای دادخواست بی‌گناهی بدی؟
‫قطعا. ‫خیلی قانون احمقانه‌ایه.
‫چطور می‌تونم کاری جز این بکنم؟
‫پاش بکِشه تا دیوان عالی هم پیش میرم.
‫- دیوان عالی؟ ‫- آره بابا.
‫خیلی‌خب، فکر کنم ‫خیلی خوب پیش بره.
‫توی مصاحبه باهمدیگه صحبت می‌کنیم.
‫همینطوری خودمونی باش. ‫داستانت رو تعریف کن.
‫باشه، آره، درست همین شکلی. ‫باشه. حله.
‫فکر کنم اگه از نظر تو اشکال نداشته باشه ‫می‌تونیم همینجا مصاحبه رو انجام بدیم.
- ‫خیلی فضاهای زیبایی داره. - ‫- عالیه. ‫- و با چند نفر
‫راجع‌بهت حرف زدم.
‫همه یه سری حرفا درباره‌ات دارن.
‫هرچند یه نفر گفت ‫خیلی عوضی هستی.
‫کی؟ کی گفت عوضی‌ام؟
‫- هان؟ ‫- می‌تونیم اینجا انجامش بدیم.
‫- کی بهم گفت عوضی؟ کنجکاوم بدونم. ‫- یه آتیش روشن کنیم.
‫لری، این بحث رو نمی‌کنیم، باشه؟
‫من منابعم رو لو نمیدم.
‫ازت می‌خوام به سلامتِ ‫روزنامه‌نگاریم احترام بذاری.
‫سلامتِ روزنامه‌نگاری؟
‫کجای این‌کار که بهم بگی
- ‫کی بهم گفته عوضی ناسلامته؟ - ‫این‌کار یعنی سلامت؟
‫یه بخش کوچیک از یه داستان بزرگ‌تره.
‫باید کل ماجرا رو برات تعریف کنم.
‫ولی این یه حقیقت جهانیه که به ‫همه حداقل یه بار گفتن عوضی!
‫مطمئنم یه نفر به ‫مادر ترزا هم عوضی می‌گفته.
‫- اوه، بعید می‌دونم، لری. نه. ‫- اوه، من بعید نمی‌دونم.
‫یه نفر حتما گفته: «اوه، ‫چقدر آدم خوبیه. چقدر آدم خوبیه.
- ‫عجب عوضی‌‌ایه!» - ‫- حتما یه نفر اینطوری گفته. ‫- لری، خواهش می‌کنم.
‫«اوه، خانم درستکار رو ببین ‫که به جذامی‌ها کمک می‌کنه.»
‫می‌دونی، بی‌خیال.
‫من منبعم رو لو نمیدم،
‫پس لطفا بی‌خیال شو، لری. ‫ختم کلام! نامه تمام.
‫باشه، می‌دونی چیه؟ ‫لازم نیست منبعت رو لو بدی.
‫- می‌دونم کی گفته. ‫- نمی‌دونی.
‫تن دنسون گفته.
‫دیدم چیکار کردی. ‫دیدم چیکار کردی.
‫- نه. ‫- نه؟ لو دادی.
‫نگاهتو دزدیدی. دیدم.
‫این نگاه دزدیدن نبود. ‫نشونه‌ی این بود که بگذریم.
‫همین. تد نگفته. ‫فقط همین رو بهت میگم.
‫اوه، باشه. فراموشش کن. ‫می‌دونم کی گفته.
‫باورم نمیشه.
‫فکر می‌کنی کی گفته؟
‫تروی گفته. ‫همون بازیگر ناشنوای توی باشگاه گلف.
‫تروی کاتسور، همونی که برای ‫فیلم «کودا» جایزه‌ی اسکار رو بُرد؟
‫آره، با توپ گلف زدمش
‫- چون نمی‌تونستم داد بزنم «پیش.» ‫- چی؟
‫و بعدشم یه پیراشکی بهش پرت کردم.
‫فکر می‌کنی با زبان اشاره ‫بهم گفته تو عوضی هستی؟
‫دقیقا. آره.
‫لری، حالا که حرف از باشگاه شد،
‫بذار یه سؤالی درباره‌ی باشگاه ازت بپرسم.
‫حتما، بپرس.
‫«ناراضی» تو هستی؟
‫«ناراضی»؟
‫- آره. ‫- تو قضیه‌ی «ناراضی» رو می‌دونی؟
‫وقتی یه نفر یه نامه ‫می‌چسبونه روی در رختکن
‫و توی باشگاه دعوا میشه،
‫مشخصه یه خبری هست.
‫من قطعا «ناراضی»...
‫با گیومه نیستم.
‫من ناراضی بدون گیومه هستم، ویلی.
‫چطور می‌تونی انسان باشی ‫ولی ناراضی بدون گیومه نباشی؟
‫خب، ولی داری از خودت
‫یه انرژی «ناراضی» با گیومه ساتع می‌کنی.
‫من با گیومه نیستم.
‫تمام و کامل بدون گیومه‌ام.
‫از این بابت مطمئنی، لری؟
‫آره، مطمئنم.
‫خیلی‌خب.
‫هیجان‌زده‌‎ام.
‫خیلی خوشحالم که به‌عنوان یه ‫زوج داریم این‌کارو انجام می‌دیم.
‫- هومم، آره. آره. ‫- مگه نه؟
‫♪ یه توافق‌نامه ساختاریافته دارم ‫ولی الان پول نقد می‌خوام ♪
- ‫خیلی‌خب، بی‌خیال. - ‫♪ یه توافق‌نامه ساختاریافته... ♪
‫هی!
‫- چیه؟ ‫- بی‌خیال، این‌قدر اینو نخون.
‫- دستِ خودم نیست. ‫- تو دهن منم انداختی.
‫- دیروز تو ماشین داشتم می‌خوندمش. ‫- برای منم بخون.
‫تو اون یکی شو. من اون زنه‌ام.
‫♪ یه توافق‌نامه ساختاریافته دارم ‫ولی الان پول نقد... ♪
- ‫♪ پول نقد ♪ - ‫♪ به جِی. جی ونت‌ورث زنگ... ♪
‫خیلی‌خب. سلام، لری.
‫- اوه. ‫- ملانی؟
‫- آره! ‫- شوخیت گرفته؟ چی؟
‫نمی‌دونستم قراره تو رو ببینم.
‫فکر کردم قراره ملانی استین‌بک رو ببینم.
‫استین‌بک فامیلی پدریمه، و توی ‫حرفه‌ی کاریم فامیلی‌مو عوض نکردم
‫چون می‌دونی، وگرنه مجبور ‫بودم خیلی چیزا رو عوض کنم
‫و همه رو گیج می‌کرد.
‫پس ترنر فامیلی شوهرمه، ‫استین‌بک فامیلی...
‫همدیگه رو می‌شناسید؟
- ‫شوهرش یکی از نویسنده‌های ساینفیلد بود. - ‫- آره. ‫- هوبی ترنر.
‫من و لری از خیلی قدیما ‫همدیگه رو می‌شناسیم.
‫خیلی بابتش معذرت می‌خوام. ‫کاملا سوءتفاهم پیش اومده.
‫ما دیگه می‌ریم.
‫- اوه، چرا؟ نه، نه، نه. بیاید داخل. ‫- اوه، بی‌خیال.
‫- چی؟ ‫- لری، قول میدم
‫هر اتفاقی این‌تو بیفته ‫100 درصد محرمانه ست.
‫ولی خیلی ضایع ست. می‌دونی.
‫بریم!
‫- بجنب. ‫- واقعا؟ مطمئنی؟ آخه...
‫- یه قرص نعنا می‌خوای؟ ‫- نه، نه، نه، چیزی نمیشه.
‫- شما حتما ایرما هستی. ‫- خودمم!
‫- چه گردن‌بند قشنگی داری. ‫- اوه، چه مطب خوشگلی.
‫تازه... ‫یه کار دیگه هم هست که می‌کنه.
‫یه علاقه خاصی به سبزیجاتی ‫که شکل آلت هستن داره.
‫- برو بابا... ‫- وقتی توی بازار هستیم
‫می‌بینمش که مثلاً یه ‫بادمجون رو ناز می‌کنه.
‫- زده به سرت؟ ‫- بعد میره یه خیار رو ناز می‌کنه.
‫آره، اگه خیار مکعب هم بود می‌خوردمش.
‫- برام مهم نیست شکل آلته یا نه. ‫- فلفل دلمه‌ای.
‫- همه‌ی این غذاها. ‫- فلفل دلمه‌ای؟
‫- آخه چرا بحث اینو پیش کِشیدی؟ ‫- اون که براش مهم نیست!
‫لری، اشکال نداره. ‫اینجا یه فضای امنه،
‫بهت قول دادم. ‫درباره‌اش حرف زدیم.
‫آره. کیسه‌ بیضه شوهرِ ‫شما هم خیلی آویزونه؟
‫خیلی از مردا اینطورین.
‫- اوه، خدای من. ‫- چقدر آویزونه؟
‫وقتی شبا میره دستشویی... ‫میشه اینو بگم؟
‫- نه، نمیشه بگی! ‫- صداشونو می‌شنوم که
‫- به رون‌هاش می‌خوره. ‫- برو بابا... - ‫صداش مثلِ...
‫- گمشو بینیم بابا. ‫- با دمپایی راه رفتن توی یه ویلای مکزیکیه.
‫- مزخرف محضه. ‫- صدای بوم بوم میده.
‫ولی منو نگران می‌کنه.
‫- بخاطر این اومدیم مشاوره؟ ‫- منو دیوانه می‌کنه. می‌خوام...
‫تا بتونی بحث تخم‌های دراز ‫منو پیش بکِشی؟ خیلی‌خب!
‫من شوهرشو می‌شناسم!
‫- داری آبرومو می‌بری! ‫- اوه، نه.
‫توی این اتاق من نه دوستتم.
‫نه همسر همکارت.
‫من مشاوره‌تون هستم. باشه؟
‫خب، به‌نظر میاد وقت‌مون تمومه.
‫یه روز باید بریم ناهار.
‫عالیه!
‫مطمئنم هوبی خیلی دوست داره ببینتت.
‫خیلی وقته همدیگه رو ندیدید. ‫می‌تونیم باهم گپ بزنیم و...
‫- یکشنبه این هفته چطوره؟ ‫- خوبه!
‫بیاید باشگاه‌مون مهمون ما.
‫- اوه، عالیه. ‫- آره.
‫- خوش می‌گذره، نه؟ ‫- آره؟
‫- لری. ‫- اون همیشه وقتش آزاده.
‫- عالیه. ‫- برای اونم خوبه.
‫می‌دونید چیه؟ ‫یه گروه می‌زنم.
‫جزئیات رو اونجا ‫باهمدیگه هماهنگ می‌کنیم.
‫اوه، فوق‌العاده ست.
‫- از آشناییت خوشحال شدم. ‫- پس، جلسه‌ی بعدی سه‌شنبه.
‫- آره. همین زمان سه‌شنبه‌ی هفته‌ی بعد. ‫- آره، همین خوبه.
‫- اوه، خدای من. ‫- مگه میشه؟
‫- هان؟ ‫- چی؟ اوه، خدای من.
‫- کارش فوق‌العاده ست. ‫- خوبه.
‫البته میونه‌ی شما دوتا رو که فقط ‫با جادو میشه خوب کرد، ولی می‌دونید...
‫اون‌وقت شما خوبید؟ ‫تیکه انداخت؟
‫هیچ‌وقت خونه نیست.
‫منظورم اینه، هیچ‌وقت خونه نیست. ‫روز و شب
‫توی باشگاهه، ‫و زیاد برامم مهم نیست.
‫از اینکه خونه نیست کاملا راضی‌ام.
‫ولی مسئله اینجاست که ‫اون از باشگاه هم متنفره.
‫میشه قضیه‌ی نامه رو بهش بگم؟
‫- یه نامه نوشته. ‫- نه، نه.
‫- یه لیست بلند بالا نوشته. ‫- نه. داری چه غلطی می‌کنی؟
‫- بحثِ نامه‌ی منو پیش نکِش. ‫- اینجا جاییه که باید درباره‌ی مسائل خصوصی حرف بزنی، جف!
‫- بله. درسته. ‫- یه نامه نوشته،
‫و حتی اسم خودشم زیرش ننوشته!
‫- نوشته «ناراضی.» ‫- ناراضی بودم دیگه!
‫و دیگه نمی‌خوام ‫درباره‌ی نامه حرف بزنم.
‫- نامه بی‌نامه. ‫- خیلی‌خب، همونطور که قبلا هم گفتم
‫اینجا یه فضای کاملا امنه،
‫و اگه سوزی می‌خواد درباره‌اش حرف بزنه،
‫باید درباره‌اش حرف بزنیم.
‫بگذریم، می‌دونی، من ‫دیگه به اینجام رسیده، چون...
‫اون‌ور دیوار چه خبره؟ ‫شما هم صدای عطسه رو شنیدید؟
‫- فکر نکنم. ‫- من الان صدای یه عطسه شنیدم.
‫اگه من صدای عطسه شنیدم ‫یعنی اونا هم صدامونو می‌شنون.
‫- کی اونجاست؟ ‫- نه، نه.
‫فکر کنم یه مطب دکتره.
‫و یه چیز دیگه. من به گرمی
‫و نزدیکی و صمیمیت علاقه دارم.
‫ولی اون به سردی یه ماهی کوفتیه.
‫هیچ‌وقت دلش نمی‌خواد منو بغل کنه.
‫آخه کی دلش نمی‌خواد منو بغل کنه؟
‫اوه، صبر کن، اینو منم شنیدم.
‫داری چیکار می‌کنی؟ ‫داری چیکار می‌کنی؟
آرنولد... ولچک؟
‫- وای. ‫- چیه؟ کیه مگه؟
‫همونیه که اون‌ور دیوار بود!
‫اون بهترین دوست تاکاهاشیه.
‫تموم حرف‌هامونو شنید.
‫- خب که چی؟ ‫- بخاطر «ناراضی» بیرونم می‌کنن.
‫آخه مجبور بودی درباره‌ی نامه حرف بزنی؟!
‫اَه!
‫به‌نظرم جلسه‌مون خیلی مفید بود!
‫روی تابلو نوشته بود آرنولد ولچک،
‫درست مطب بغلیش.
‫- همون ولچک که توی باشگاهه؟ ‫- آره.
‫و سوزی هم یه عالمه درباره‌ی ‫نامه‌ی «ناراضی» ور ور کرد.
‫عجب.
‫حالا قطعی نمی‌دونم شنیده یا نه،
‫ولی کاش می‌تونستم برم اونجا
‫و ببینم چقدر میشه ‫صداها رو شنید و چطوریاست.
‫هی.
‫چطوره من برات یه وقت بگیرم ‫که بری پیش این اورولوژیست؟
‫و همزمان خودمم برای ‫اون مشاوره زوجین
‫یه وقت بگیرم،
‫تا ببینیم می‌تونی ‫حرف‌هامو از اون‌ور بشنوی یا نه.
‫این‌کارو می‌کنم. حله.
‫فقط یه سؤال دارم. ‫اورولوژیست چیه؟
‫چیزی نیست. ‫توی یه لیوان می‌‌شاشی.
‫- چندتا هم فرم پر می‌کنی. ‫- اوهومم.
‫ولی بیشتر باید ببینی می‌تونی بشنوی
‫من توی مطب بغلی چی میگم یا نه.
‫من عاشق شاشیدن تو لیوانم. ‫می‌فهمید چی میگم؟
‫از شاشیدن توی کاسه‌های بزرگ بیشتر ‫خوشم میاد ولی توی لیوان هم می‌شاشم.
‫نمی‌تونم بگم تا حد این کارت برام با ارزشه.
‫- ممنونم. ‫- میرم اونجا...
‫لازمه قبل از اینکه برم اونجا آب بخورم؟
‫منظورم اینه، وقتی به آدم لیوان بدن
‫آدم خود بخود می‌تونه ادرار کنه.
‫- تو هروقت بخوای می‌تونی توی لیوان بشاشی؟ ‫- همیشه.
‫تو بهم یه لیوان بده، ‫من هر زمان از روز که بگی می‌شاشم.
‫اگه به من یه کاسه بدی، ‫منم همین‌کارو می‌کنم.
‫آره. ولی بذار یه چیزی بهت بگم.
‫هرکی بتونه چیپس ذرت رو ‫روی خودِ بلال درست کنه
‫بدجوری میلیارد میشه.
‫- چیپس ذرت روی بلال؟ ‫- هومم.
‫چند وقت توی ساینفیلد ‫نویسندگی می‌کردی، هوبی؟
‫چهار فصل توی این ‫سریال نویسندگی کردم...
‫دو فصل با لری، ‫و دو فصل هم وقتی لری رفت.
‫ولی تو برای قسمت آخرش برگشتی، نه؟
‫آره.
‫من یه قسمتش هم ندیدم.
‫- من تلویزیون نگاه نمی‌کنم... ‫- واقعا؟
‫فیلم نگاه نمی‌کنم. ‫تاحالا هیچ‌وقت اسکار هم نگاه نکردم.
‫- تاحالا اسکار نگاه نکرده. ‫- هیچ‌وقت؟
‫- شگفت‌انگیزه. ‫- هیچ‌وقت...
‫- اوه، خدای من، عجب دستاوردی. ‫- ...هیچ‌وقت...
‫- صبح بخیر به همگی. ‫- اوه.
‫- اوه، ساعت 10:50‌ـه.
‫یعنی 10 دقیقه تا قطعی ‫صبحونه وقت داریم.
‫- همینطوره، آقای دیوید. ‫- چقدر عالی. آره.
‫تا قبل از 11:00 می‌تونن صبحونه ‫درست کنن، ولی بعدش نه.
‫بعد از 11:00 تجهیزات‌شون فرار می‌‌کنه.
‫غیرممکن میشه. ‫نمی‌تونه صبحونه بیاره.
‫حالا آماده هستید
‫- تا سفارش‌تونو بدید؟ ‫- نه، فعلا خیلی زوده.
‫- باشه. ‫- اصلا مِنو رو نگاه نکردم.
‫- مشکلی نیست. ‫- نه، نه، سفارش می‌دیم.
‫- چی؟ من آماده نیستم. ‫- صبحونه ست. فقط تخم‌مرغه دیگه.
‫یه چیز انتخاب کن.
‫- باشه... ‫- شما بگید اول.
‫می‌دونید چیه؟ ‫برای من وافل بلژیکی بیارید لطفا.
‫- باشه. ‫- ممنون.
‫خاگینه، بیکن، تست، کوکو سیب‌زمینی.
‫منم اُملت می‌خوام.
‫اوه، آره.
‫- تخم‌مرغ‌هاتون. ‫- آره و...
‫اون پشت یه خرده هم نون دارم.
‫از نون‌تون خبر داریم، آقای دیوید.
‫و شما چطور، خانم؟
‫نمی‌دونم. پن‌کیک.
‫پن‌کیک. انتخاب خوبیه.
‫- ممنون. ‫- ولی آخه... ولی... آخه.
‫پن‌کیک. خوبه دیگه.
‫نمی‌دونم. ‫داری منو به عجله می‌اندازی.
‫- نمی‌دونم. ‫- اوه، بس کن.
‫به‌محض اینکه میاد ‫اینجا باید سفارش بدی،
‫وگرنه دیگه گیرش نمیاری.
‫تا میان دم میز باید استفاده کنی.
‫بیا یه به سلامتی بگیم.
‫- اوه، البته. آره. ‫- بی‌خیال.
‫مگه بدون به سلامتی هم میشه غذا خورد؟
‫می‌خوام به افتخارِ ‫ترک الکلم به سلامتی بگم.
‫- اوه، هی. ‫- امروز میشه پونزده هفته.
‫نُه هفته دیگه مونده.
‫چی؟
‫اوه...
‫می‌دونی، تا وقتی که دیگه خطر رفع بشه.
‫نه، این یه چیز مادام‌العمره. می‌دونی...
‫باید همیشه روش کار کنی. ‫من یه بیماری دارم.
‫- بدجوری به ته خط رسیدم. ‫- آره.
‫لخت و پتی رفتم اتاق شورا،
‫و تنها چیزی که یادمه ‫بادیه که به نیپل‌هام می‌خورد
‫و نگاه‌های پر از تعجب
‫- و وحشت. ‫- آره. می‌خوایم غذا بخوریما.
‫و اون ته خطم بود. ‫ولی الان 15 هفته شده.
‫خیلی از شنیدنش خوشحالم.
‫خب، لری، این روزا بازیت چطوره؟
‫می‌دونی چیه؟ ‫ضربه‌هام از گُوه معرکه ست.
‫واقعا توپ با ضربه‌هام ‫مسیر درازی میره.
‫بخاطر همینه که بهش میگن ‫لریِ توپ دراز (=لری تخم دراز)
‫- شوخی کردم، لری. ‫- قشنگ گفتی.
‫این اسم روت می‌مونه. ‫لری توپ/تخم دراز.
‫اَه. یه جورایی مثل پنبه با شکره.
‫- پن‌کیکه دیگه. ‫- این چیزی نیست که می‌خواستم.
‫باید همون تخم‌مرغ می‌گرفتم. ‫با عجله مجبورم کردی پن‌کیک انتخاب کنم.
‫- من مجبورت نکردم پن‌کیک انتخاب کنی. ‫- تو مجبورم کردی پن‌کیک انتخاب کنم.
‫- نه‌خیر. ‫- چرا.
‫اگه بخوای من غذامو باهات عوض می‌کنم. ‫برام مهم نیست.
‫- نه، مجبور نیستی. ‫- نه، مسئله‌ای نیست.
‫- مسئله‌ای نیست. ‫- خیلی‌خب.
‫- از انجامش خوشحال میشه. ‫- اوه، ممنون.
‫- آره. ‫- خیلی لطف کردی. - ‫- خیلی لطف کردی. ‫- اوه.
‫حداقل کاریه که می‌تونم بکنم.
‫هومم.
‫الان دیگه خوشحالم!
- ‫خیلی خوشمزه ست. - ‫- آره. ‫- آره، خوشمزه ست.
‫این تخم‌مرغ‌ها یه جورین. ‫تخم‌مرغ‌های من نیستن.
‫- چی؟ ‫- من تخم‌مرغ‌هامو می‌شناسم.
‫تخم‌مرغ‌های من اُرگانیکن. ‫این تخم‌مرغ‌ها اُرگانیک نیستن.
‫خب، هرچی باشه من ‫غذامو باهات عوض نمی‌کنم.
‫خانم، ببخشید.
‫بله، آقای دیوید؟
‫تخم‌مرغ‌هام یه جورین.
‫منظورت چیه؟
‫منظورم اینه، مزه‌اش مثل ‫تخم‌مرغ‌های خودم نیست.
‫می‌تونم بهتون اطمینان بدم ‫اونا تخم‌مرغ‌های خودتونن.
‫می‌دونم بخاطر اون روز ‫که بعد از ساعت 11:00
‫صبحونه سفارش دادم، ‫یه خرده دلخور شدی.
‫شاید یه خرده کینه‌ی ‫صبحونه‌ای داشته باشی؟
‫- نه، می‌تونم بهتون اطمینان بدم... ‫- اِ جدی؟
‫نه من کینه‌ی صبحونه‌ای دارم.
‫نه آشپز کینه‌ی صبحونه‌ای داره.
‫من حس می‌کنم یه‌کم ‫کینه‌ی صبحونه‌ای داری.
‫ببخشید، آقای تاکاهاشی.
‫هی، بامزه، ‫تخم‌مرغ‌های خودتو اینجا نیار.
‫تخم‌مرغ‌های شما اُرگانیک نیستن.
‫- تخم‌مرغ‌ تخم‌مرغه. ‫- هر تخم‌مرغی تخم‌مرغ‌ نیست.
‫اوه.
‫«ناراضی» تو هستی؟
‫نه، من «ناراضی» نیستم.
‫- اوه، چرا. ‫- نه.
‫- تو همیشه سگرمه‌هات تو همه... ‫- اوه، آره.
‫- ...و تو دلت غرغر می‌کنی. ‫- آره. اوه.
‫آره. اوه، آره.
‫- آره، تو اینطوری‌ای. ‫- آره، من سگرمه‌هام تو همه.
‫- و اعتراف می‌کنم که غرغر می‌کنم. ‫- آره.
‫ولی من «ناراضی» نیستم.
‫و نون هم نیار!
‫بی‌خیال. چیکار می‌کنی؟
‫می‌خوای بخاطر چندتا تخم‌مرغ‌ ‫از باشگاه بندازنت بیرون؟
‫ببخشید، خانم. ‫معذرت می‌خوام جلوتونو گرفتم.
‫- من ویلی گایست هستم. ‫- بله.
‫الان برمی‌گردم.
‫تأسیسات چطورن؟ ‫ساختمون اوضاعش خوبه؟
‫- خب، تا وقتی که... ‫- ببخشید. ببخشید.
‫میشه یه لحظه با ویلی حرف بزنم؟
‫- خب، ما داشتیم... ‫- هی، لری.
‫- یه جورایی مهمه. ‫- داشت ازم می‌پرسید...
‫ببخشید، یه سلفی می‌خواستم، ولی بی‌خیال.
‫داشتی با نورا درباره‌ی ‫چی حرف می‌زدی؟
‫داشتم درباره‌ی داستان‌مون ‫یه خرده تحقیق می‌کردم.
‫اون بود که بهم گفت عوضی؟
‫لری، ازم نخواه منابعم رو لو بدم.
‫می‌دونی که این‌کارو نمی‌کنم.
‫من اگه جات بودم یه کلمه ‫هم از حرفاشو باور نمی‌کردم.
‫چهاربار طلاق گرفته.
‫- دروغگویی تو خونشه. ‫- اوه، بی‌خیال، لری.
‫و خونه‌اش رو عمداً آتیش زده
‫- تا از بیمه خسارت بگیره. ‫- اون زن خیلی خوبیه.
‫و راستش، لری، هرچی بیشتر با اون
‫و اعضای این باشگاه حرف می‌زنم،
‫بیشتر فکر می‌کنم یه ‫داستانی اینجا هست.
‫این قضیه‌ی «ناراضی». ‫قضیه بزرگه.
‫بذار یه چیزی بهت بگم، ویلی.
‫اعضای این باشگاه ‫دوست ندارن یه خبرنگار که
‫با کفش‌های گرون‌قیمتش ‫و مدل موی 100 دلاریش
‫از نیویورک اومده...
‫موهامو آرایشگاه سوپرکات با 21 دلار زدم.
‫...یه عالمه سؤال بپرسه.
‫«ناراضی» یه خبر تمام‌عیاره. ‫دست اوله.
‫دنبال خبر دست اول هستی؟
‫- یه خبر دست اول برات دارم. ‫- چی داری؟
‫دنبالم بیا.
‫و تخم‌مرغ‌هامو عوض کردن.
‫- خبرت اینه؟ اینجا؟ ‫- چون‌که... چون‌که...
‫- 11 به‌بعد صبحونه سفارش دادم. ‫- وایسید! هی!
‫ببخشید، اعضا حق ورود به آشپزخونه رو ندارن.
‫هی، هیچ‌کدوم از اعضا نمی‌تونن ‫بیان آشپزخونه، خواهش می‌کنم.
‫- ایشون ویلی گایست‌ـه از اِن‌بی‌سی نیوز. ‫- بدجور طرفدارتم، رفیق.
- ‫چندتا سؤال داریم که - ‫- می‌خوایم ازت بپرسیم. ‫- اون سؤال داره.
‫- اون سؤال داره، نه من. ‫- خیلی‌خب.
‫تو تخم‌مرغ‌هایی که ‫با خودم میارم رو می‌پزی؟
‫اوه، تویی، آره، همون که ‫11:30 صبحونه سفارش میده.
‫- تو رو می‌شناسم. آره. ‫- آره.
‫از تخم‌مرغ‌هات استفاده کردم. ‫و می‌دونی چیه؟ فقط محض اطلاعت
‫سفارش دادن صبحونه ساعت 11:30 ‫یه جورایی گند می‌زنه به کار ما این پشت.
‫کجای تخم‌مرغ درست ‫کردن از 11 به‌بعد سخته؟
‫به تخم‌مرغ ضربه می‌زنی، می‌شکونیش، ‫و بعدش می‌پزیش. کجاش سخته؟
‫اگه این‌قدر راحته پس یه کلاه ‫بذار بیا این پشت کار کن.
‫- مطمئنم که می‌تونم یه تخم‌مرغ درست کنم. ‫- اوه، می‌تونی؟
‫پس چرا میای اینجا؟
‫داری اینا رو می‌نویسی؟ ‫خودکارت کو؟
‫- من؟ نه. ‫- آره. - ‫- نه... ‫- نه؟
‫- هیچی ننوشتم. نه حتی یه کلمه. ‫- ممنون، ویلی. خداحافظ.
‫این چیه؟ ‫اینا تخم‌مرغ‌های منن.
‫- اینا تخم‌مرغ‌های تو نیستن. یه تخم‌مرغ دیگه‌ان. ‫- تخم‌مرغ‌های من نیستن؟
‫پس این تخم‌مرغ‌‌ها اینجا چیکار می‌کنن؟ ‫دوتا تخم‌مرغ این کنار افتادن همینطوری.
‫ویلی، اینو می‌بینی؟ ‫دوتا تخم‌مرغ‌ بیکار اینجا افتاده.
‫- تخم‌مرغ بیکار یعنی چی؟ ‫- نگاه کن.
‫اوه، تو نمی‌تونی... هی، رفیق.
‫- داری چیکار می‌کنی؟ ‫- خیلی‌خب.
‫این تخم‌مرغ‌ها رنگ‌شون فرق داره.
‫- اِ جدی؟ ‫- آره.
‫این رنگش کاراملیه،
‫و این‌یکی یه رنگِ ‫درخشان بادومی داره.
‫- اینو می‌بینی، ویلی؟ ‫- آره. دوتا تخم‌مرغ‌ قهوه‌ای.
‫نه، فقط دوتا تخم‌مرغ‌ قهوه‌ای نیستن.
‫یکیش کاراملیه. ‫اون‌یکی رنگِ درخشان بادومی داره.
‫درخشان؟ ‫من که درخشندگی‌ای روش نمی‌بینم.
‫یه درخشندگی داره. آره.
‫- تخم‌مرغ‌ها اصلا درخشندگی ندارن. ‫- تخم‌مرغ‌ها درخشندگی دارن.
‫- هیچ درخشندگی اینجا نیست. ‫- درخشندگی داره، ویلی!
‫خیلی‌خب، ممنون. خداحافظ.
‫- چی؟ پس اینطوریه؟ ‫- خداحافظ. همین‌طوریه.
‫- خیلی‌خب، باشه. ‫- همین‌طوریه. - ‫قراره بری تلویزیون، باشه؟
‫اِ جدی؟ با چی فیلمبرداری می‌کنی؟ ‫با دستمال گردنت؟
- ‫ما برمی‌گردیم. ویلی. - ‫- ببخشید بابت این‌کارا. ‫- ما برمی‌گردیم.
‫و راستی، راستی،
- ‫نونم رو می‌خوام. - ‫تاکاهاشی انداختش دور.
‫- تاکاهاشی انداختش دور؟ ‫- آره.
‫خیلی‌خب، تا نونم رو ‫ندید از اینجا بیرون نمیرم.
‫- از آشپزخونه برو بیرون! ‫- خیلی‌خب، میرم.
‫خبرت این بود؟
‫- آره! منظورت چیه؟ ‫- لری، اینکه اصلا خبر نبود.
‫یعنی نمی‌بینی چه خبره؟!
‫- خبری درکار نبود. ‫- تخم‌مرغ‌های منو درست نمی‌کنن!
‫و می‌دونی، میشه یه چیزی بگم؟
‫شوهرت آدم فوق‌العاده‌ایه.
‫همینطوری تخم‌مرغ‌هاشو بهم داد.
‫- شما رابطه‌ی معرکه‌ای دارید. ‫- اوه، ممنون.
‫متوجه شدم چقدر بهت اهمیت میده،
‫چقدر باملاحظه بود.
‫من از غذام لذت نمی‌بردم،
‫اون پن‌کیک‌ها، چون‌که به عجله افتادم ‫و مجبور شدم پن‌کیک انتخاب کنم.
- ‫چیزی نبود که می‌خواستم انتخاب کنم. - ‫من به عجله ننداختمت...
‫- چرا، منو به عجله انداختی پن‌کیک انتخاب کنم. ‫- نه‌خیر.
‫و ربطی هم به اون نداشت ‫که تخم‌مرغ‌هاشو بهش بده.
‫بهش ربط نداشت. ‫مربوط به اون نمیشد.
‫آقای بلک.
‫- من دکتر ولچک هستم. حالتون چطوره؟ ‫- دکتر ولچک.
‫بله. خب، چی باعث ‫شده امروز بیای اینجا؟
‫خب، شما متخصص شاش هستید.
‫اورولوژیست کارش اینه، آره.
‫درباره‌ی ادرار چی می‌دونی؟
‫چیزهای زیادی می‌دونم. ‫تقریبا جفت‌شون یه چیزن.
‫هومم.
شبا در ادار کردن مشکل داری؟
‫معلومه نه.
‫هر از چند وقت یه خرده گشادیم میشه.
- ‫بعضی وقتا توی کاندوم می‌شاشم، - ‫بعد درش میارم،
‫و سرشو گره می‌زنم
‫و می‌اندازمش سطل آشغال ‫و به کردن ادامه میدم.
‫خیلی‌خب. لری،
‫هوبی داشت سعی ‫می‌کرد ادب رو بجا بیاره
‫ادبی که توسط هیچ‌کس ‫دیگه‌ای بجا آورده نمیشد،
‫- مخصوصاً تو. ‫- می‌دونم داشت سعی می‌کرد چیکار کنه
‫ولی کارِ درستی نبود ‫که اون این‌کارو بکنه.
‫در جایگاه اون نبود. ‫حد و مرز رو زیر پا گذاشت.
‫این‌کار در جایگاه تو بود، ‫و تو هم این‌کارو نکردی.
‫آره! درسته، ‫من این‌کارو نکردم.
‫فکر کنم هوبی خودش پن‌کیک می‌خواست!
‫خیلی‌خب، آقای بلک، ‫وقتشه معاینه رو شروع کنم.
‫- باشه. ‫- شلوارت رو بکش پایین.
- ‫چی؟ - ‫فکر کنم بخاطر این از دست هوبی دلخوری
‫چون از تو آدم بهتریه.
‫- اینطور فکر می‌کنی؟ بذار بهت بگم چیه. ‫- اینطور فکر می‌کنم چون‌که...
‫- بخاطر این از دستِ هوبی دلخورم... ‫- چون یه جنتلمنه.
‫- ...چون مثل سگ دروغ میگه! ‫- و چون به زن‌ها احترام می‌ذاره!
‫چون‌که خودش پن‌کیک می‌خواست،
‫و به پن‌کیک‌هاش حسادتش میشد،
‫و وقتی گفت من پن‌کیک نمی‌خوام،
‫صبر نداشت که اونا رو ‫یه لقمه‌ی چپ کنه!
‫سگ‌پدر!
‫تکون نخور! ‫بگیر بخواب!
- ‫داری چه غلطی می‌کنی، مرد؟ - ‫دارم پرستاتت رو چک می‌کنم!
‫تو دکتر شاش نیستی! ‫تو دکتر کون هستی!
‫آقای بلک، برو بیرون لطفا.
‫حق نداری این بلا رو ‫سر مردم بیاری، مرد!
‫حس می‌کنم تنها نیستیم.
‫چه گهی می‌خوری؟
‫می‌دونی، من نمی‌ترسیدم به اون زن آب بدم.
‫من با ترس زندگی نمی‌کنم، ویلی.
‫من از تاریکی نمی‌ترسم. ‫من از سرما نمی‌ترسم.
‫مثلاً اگه بخوام دوش بگیرم و آب گرم نباشه،
‫آره، دوش آب یخ می‌گیرم. ‫آره، میرم اون‌تو.
‫آیا نا امید میشم؟
‫آره، البته که نا امید میشم.
‫با این‌حال، خودمو خیس می‌کنم. ‫میرم زیر دوش آب.
‫خیلی از آدم‌ها حاضر نیستن ‫برن زیر دوش آب یخ.
‫و این مسئله چطور
‫به قضیه‌ی بطری آب توی آتلانتا
‫ربط داره؟
‫ویلی، بذار یه سؤال ازت بپرسم.
‫تاحالا یه تخم‌مرغ تازه
‫- از یه آشپزخونه خوردی؟ ‫- آره، خوردم.
‫تاحالا یه هلوی تازه از ‫درخت کَندی بخوری؟
‫آره خوردم. ‫پس توی آتلانتا صفِ رأی‌دهنده‌ها رو دیدی،
‫- و آب رو برداشتی... ‫- آره، می‌خوام یه داستانی بهت بگم. می‌خوام یه داستانی بهت بگم.
‫من توی کل زندگیم ‫از توت فرنگی متنفر بودم.
‫- متنفر بودم. ‫- توت فرنگی؟
‫توت فرنگی. متنفر بودم. ‫حاضر نبودم بهشون لب بزنم. نمی‌تونستم.
‫و بعدش یه روز
‫یه توت فرنگی تازه از زمین کَندم خوردم.
‫اوهوم.
‫زندگیم عوض شد. ‫تاحالا هیچی شبیه‌شو نخورده بودم.
‫من داشتم توت فرنگی رو قضاوت می‌کردم،
‫ولی من توت فرنگی رو نمی‌شناختم.
‫مردم هم همینطورن، ویلی.
‫تا وقتی طعم‌شونو نچشی، ‫یعنی واقعا نمی‌شناسی‌شون.
‫عالیه، لری. ‫خیلی ممنون.
‫فکر کنم درباره‌ی توت فرنگی ‫به اندازه‌ی کافی صحبت کردیم.
‫آره، خوبه؟ ‫بویسن‌بری چطور؟
- ‫تاحالا بویسن‌بری خوردی؟ - ‫یه عالمه میوه وجود داره،
‫و فکر می‌کنم وقتِ برنامه داره میره،
‫و یه جورایی حس می‌کنم می‌خوای ‫همینطوری تک‌تک میوه‌ها رو اسم ببری،
- ‫پس می‌خوام همینجا جلوت رو بگیرم. - ‫بویسن‌بری رو کجا خوردی؟
‫جالب نیست. ‫یه بویسن‌بری خوردم.
‫- یادم نیست کجا بود. ‫- شاید ورمانت؟
‫- ورمانت؟ نیوهمپشایر؟ ‫- نمی‌دونم... شاید.
- ‫اونجا خیلی به بویسن‌بری اهمیت میدن. - ‫خیلی‌خب، بحثِ میوه کافیه.
‫فکر کنم من یه بار...
‫یه سؤال آخر ازت دارم، لری،
‫- قبل از اینکه برنامه تموم بشه. ‫- البته.
‫آیا تو، لری دیوید...
‫«ناراضی» هستی؟
‫ببخشید ناامیدت می‌کنم، مرد.
‫من «ناراضی» نیستم.
‫فکر کنم چیزی که ‫می‌خواستیم رو گرفتیم. آره؟
‫- عالیه. عالی بود. ‫- اوه، اوه! آره.
‫خیلی‌خب.
‫می‌تونم از دستشویی استفاده کنم، لری؟
‫- البته. آره. اونجاست. ‫- آره؟
‫بین خودمون بمونه، ‫جزییات رو بهت نمیگم،
‫ولی یه خرده به مشکل خوردم... ‫می‌دونی...
‫توی شهر اورولوژیست خوب می‌شناسی؟
‫خیلی دوست دارم قبل از اینکه برم ببینمش.
‫می‌دونی، اتفاقا می‌شناسم.
‫- بهم معرفی می‌کنی؟ ‫- البته.
‫خیلی‌خب، عالیه. ‫ممنون، لر. مچکرم.
‫ویلی، بجز توت فرنگی ‫دیگه چه میوه‌هایی
‫از زمین درمیان؟
‫اوه، ممنون، لری.
‫ممنون.
‫توت فرنگی؟ ‫فقط همین یه میوه ست؟
‫هان؟ ‫گوجه هم میوه ست؟
‫هی، مصاحبه چطور پیش رفت؟
‫می‌دونی... اوکی بود.
‫- بذار یه سؤال ازت بپرسم. ‫- بله.
‫تاحالا یه توت فرنگی ‫از زمین کَندی بخوری؟
‫نه، از میوه‌فروشی می‌گیرم
‫- و می‌شورمش. ‫- هی، لری.
- ‫این چه وضعشه؟ - ‫تو حق نداری با زنم اینطوری حرف بزنی.
‫مگه با زنت چطوری حرف زدم؟
‫نباید توی جلسه‌هاتون اذیتش کنی.
‫شنیدم یه بند بهش گیر میدی.
‫این خیلی غیراخلاقیه
‫که درباره‌ی یه چیزی که ‫من بهش خصوصی گفتم
‫با تو حرف بزنه.
‫اون زنمه. ‫البته که باهام حرف می‌زنه.
‫تو نباید این اطلاعات رو داشته باشی!
- ‫اوه، اون همه‌چی رو بهم نمیگه. - ‫یه سری چیزهای خاص رو بهم میگه.
‫هیچی نباید بهت بگه!
‫اتفاقا، یه چیز درباره‌ی این بهم گفت که
‫تو خوشت نیومد که من اون روز
- ‫تخم‌مرغ‌هامو دادم به دوست‌دخترت. - ‫ایرادش چی بود؟
‫جفت‌مون می‌دونیم که ‫خودت پن‌کیک می‌خواستی.
‫- مطمئنم که خودت پن‌کیک می‌خواستی. ‫- نمی‌خواستم. کوچک‌ترین اهمیتی نمیدم.
‫- پن‌کیک می‌خواستی، هوبی. ‫- خیلی‌خب، می‌دونی چیه؟
‫الان شدی عین این عوضی «ناراضی».
‫دارم یه عالمه...
‫انرژی «ناراضی» گیومه‌دار ازت می‌گیرم.
‫نه. تو داری انرژی ناراضی ‫بدون گیومه می‌گیری.
‫- همگی، «ناراضی» لری دیویده. ‫- هی، خفه شو...
‫- «ناراضی» لری دیویده! ‫- هی.
‫می‌دونستم! آهان! می‌دونستم!
‫توی بد دردسری افتادی،
‫چون «ناراضی» تو هستی!
‫«ناراضی» منم!
‫- چی، تو؟ ‫- آره.
‫- «ناراضی» منم. ‫- «ناراضی» منم.
‫«ناراضی» منم.
‫- «ناراضی» منم. ‫- «ناراضی» منم.
‫«ناراضی» منم.
‫منم «ناراضی» هستم.
‫«ناراضی» منم.
‫باکا!
‫- اوه، سلام، عزیزم. ‫- هی، حاضری بریم غذا بخوریم؟
‫آره، و یه ویسکی بوربن.
‫قراره ساعت 2:00 بعد از ظهر ‫جف و سوزی بیان،
‫و اونا بدجوری ریدمالن.
‫حالا که حرف ریدمال شد، ‫الان دارم از باشگاه اوشن ویو میام.
‫اونجا خیلی داره ‫عجیب‌غریب میشه، باشه؟
‫نمی‌دونم جریان چیه،
‫ولی همه‌ این‌ور اون‌ور میرن ‫و میگن «ناراضی منم!»
‫«نه، ناراضی منم!»
‫اوه، خدای من. ‫ولی «ناراضی» جفه.
‫نه، اونجا هرکی میگه خودشه.
‫نه، ولی منظورم اینه، جف باعثشه.
‫یه نامه نوشته و همه‌ی مشکلاتش
‫با باشگاه رو لیست کرده ‫و امضا کرده «ناراضی.»
‫«ناراضی» جف گرینه؟
‫آره.
‫لعنتی! جدی میگی؟ ‫نشستی روی معدن طلا.
‫- جف گرین... ‫- روحت هم خبر نداره.
‫- «ناراضی»ـه. ‫- عجب.
‫- فکر می‌کردم لری دیویده. ‫- منم همینطور.
‫جدی میگی؟
‫آشپز باشگاه
‫همه‌ی تخم‌مرغ‌های ‫اُرگانیک لری رو می‌خوره؟
‫می‌دونستم!
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.