..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫خوش اومدی.
‫گرفتمش.
‫آقای دیوید، ‫چی باعث شده به جورجیا بیاید؟
‫خب، بخاطر جرم وحشتناکی ‫که کردم دارم محاکمه میشم...
‫به زنی که توی صف رأی‌گیری بود
‫یه بطری آب دادم.
‫اوه! ‫اوه، عجب کار وحشتناکی.
‫اوه، عجب جرم وحشتناکی.
‫عجب... عجب... ‫عجب... عجب... عجب... عجب...
‫عجب جرم وحشتناکی کردم ‫که بهش یه بطری آب دادم.
‫خیلی‌خب، لر.
‫بیا طوری رفتار کنیم که انگار ‫واقعا توی محاکمه هستیم. باشه؟
‫که یعنی باید ساکت باشی ‫و فقط به سؤالات جواب بدی.
‫- حله. ‫- ممنون.
‫خب، لری، جورجیا سالانه ‫هزاران بازدیدکننده داره
‫میان تا بهارهای زیبامون ‫و درخت‌های هلومون رو
‫تجربه کنن. خب...
‫چه دلیلی داشت که ‫در وهله‌ی اول اومدی جورجیا؟
‫یه مبلغی بهم پیشنهاد شد که ‫در ازاش توی یه مهمونی حضور پیدا کنم،
‫- و بهم گفته شده بود که باید صمیمانه برخورد کنم. ‫- صمیمانه؟
‫و می‌دونی چیه؟ ‫من به‌شدت صمیمانه برخورد کردم.
‫از آدم‌ها کلی سؤال می‌پرسیدم.
‫«اوه، پسرت کلاس پیانو میره؟»
‫- لری، فقط... ‫- «خوب تمرین می‌کنه؟
‫راضی‌کردن‌شون به تمرین کار سختیه. ‫دوست ندارن تمرین کنن.»
‫لری، سعی کن از موضوع خارج نشی. ‫برامون مهم نیست که...
‫- باشه؟ می‌دونم. فقط... ‫- فقط دارم میگم چقدر صمیمانه برخورد کردم.
‫درباره‌ی کلاس پیانوی ‫پسرش سؤال کردم.
‫دیگه چی داری؟ هان؟
‫تیکه‌تیکه‌‍‌اش کردم. ‫تیکه‌تیکه‌‍‌اش کردم.
‫خیلی‌خب. ‫به‌نظرم واسه امروز کافیه.
‫هیئت منصفه، ‫ممنون که امروز اومدید.
‫می‌تونید خارج بشید و جلسه رو طوری که ‫انگار یه دادگاه واقعی بود مورد ارزیابی قرار بدید.
‫ممنون که وقت گذاشتید.
‫و لطفا پرسشنامه رو هم پر کنید.
‫بهمون کمک می‌کنه به ‫رأی هیئت منصفه برسیم.
‫می‌دونید، پدر من توی جنگ جهانی ‫دوم جنگیده بود، توی جزیره‌ی آیوجیما.
‫از کسایی نبود که پرچم دستشه.
‫چیزی نیست. ممنون.
‫اونایی که پرچم داشتن رو تشویق می‌کرد.
‫- ممنون از همگی. ممنون. ‫- دلگرم‌شون می‌کرد.
‫«برید، بچه‌ها! برید بالای تپه!»
‫لری، بیا این پایین ‫خیلی سریع یه گپی بزنیم.
‫- هان؟ خب؟ ‫- خودت حس می‌کنی چطور پیش رفت؟
‫راستش درمورد یکی از اعضای ‫هیئت منصفه خیلی نگرانم.
‫- آره. ‫- توی گاراژ دید
‫- سوییچم رو پرت کردم به‌سمت نگهبان. ‫- آهان.
‫ممکنه به‌عنوان ‫یه آدم کله‌گُنده درنظر گرفته بشم.
‫- هیچ‌کس از یه آدم کله‌گُنده خوشش نمیاد. ‫- درسته.
‫- از آدمای کله‌گُنده خوششون نمیاد. ‫- آره.
‫ولی من جات بودم برای این دادگاه تمرینی ‫بخاطر این موضوع نگران نمی‌شدم.
‫راستی این هیئت منصفه رو از کجا گیر آوردی؟
‫دستیارم از ساختمون‌مون جمع‌شون کرده.
‫- می‌دونی چی فکر می‌کنم؟ ‫- چی؟
‫فکر می‌کنم باید بری اون‌تو و
‫- اون یارو رو بندازی بیرون... ‫- یه لحظه.
‫...چون بقیه‌ی ‫هیئت منصفه رو هم مسموم می‌کنه.
‫یه پیام خوب از اِیب گرفتم.
‫اوه، عالیه. ‫پس همه‌چی ختم بخیر شد؟
‫- آره، همه‌چی... ‫- عالیه.
‫آره، همه‌چی داره عالی پیش میره.
‫و آخرسر قرار شد برای بچه ‫از چه اسمی استفاده کنید؟
‫چطوره که مسائل کاری
‫و مسائل خصوصی‌مون رو قاطی نکنیم؟
‫- باشه. ‫- باشه.
‫اسمشو زکِلمن گذاشتید، مگه نه؟
‫آره. ‫آره، زکِلمن گذاشتیم.
‫آره، ‫همین فکرو می‌کردم.
‫- هی. ‫- هی.
‫آم...
‫از اینکه اومدنی سوییچم رو ‫به‌سمتت پرت کردم ناراحت شدی؟
‫اوه، نه. نه، نه، اصلا.
‫- از سوییچ پرت کردن خوشت میاد؟ ‫- قطعا.
‫ذات انسان اینطوریه. ‫دوست داریم یه چیزی رو تو هوا بگیریم.
‫منم همین نظرو دارم.
‫و دوست داریم پرت کنیم. ‫آدم‌ها دوست دارن پرت کنن و بگیرن.
‫- درسته؟ آره. ‫- درسته. آره، آره.
‫راستی ماشینت اون جلوئه. ‫می‌خوای برم برات بیارمش؟
‫اوه، نه، لزومی نداره. ‫خودم میرم پیشش.
‫خب، بفرمایید، آقا.
‫- خب، ممنون، رودریگو. ‫- اوه.
‫- این برای شماست. ‫- اوه، خیلی ممنون.
‫- باعث افتخاره. ‫- ممنون.
‫تو سالاد سفارش دادی، ‫ولی حس می‌کنم...
‫خیلی به این قراره حسادتت بشه.
‫- به ساندویچ؟ آره. ‫- آره. خب...
‫من نباید ساندویچ بخورم.
‫خیلی‌خب.
‫- آم، گوش کن. ‫- بله؟
‫قراره کمرم رو جراحی کنم.
‫- جراحی کمر؟ ‫- جراحی کمر.
‫- واقعا؟ این‌قدر اوضاعش بده؟ ‫- آره. آره، آره.
‫قسمت فوقانی کمرمه. آره، خیلی...
‫- اوه، نذار سفره‌ی دلم رو باز کنم. ‫- خیلی‌خب.
‫در هرصورت، مسلماً باید بیهوشم بکنن.
‫سه درصد احتمال داره که ‫یه اتفاقی برام بیفته. پس...
‫سوزی از طرفِ من وکالت داره.
‫همه‌چی دستِ اون می‌افته.
‫پس اگه اتفاق بدی برام افتاد،
‫بهش اعتماد ندارم.
‫منظورت اینه...
‫- فوری دستگاه‌های بیمارستان رو قطع می‌کنه؟ ‫- دستگاه‌های بیمارستان رو قطع ‌کنه؟
‫ممکنه به هر دلیلی این‌کارو بکنه. ‫کی می‌دونه؟
‫شاید تو راهِ اونجا دعوامون بشه،
‫- که احتمالش خیلی زیاده. ‫- درسته.
‫پس می‌خوام تو مسئول باشی.
‫خب... باشه.
‫و ازت انتظار ندارم بهم سر بزنی.
‫نمی‌فهمم اونجایی یا نه.
‫فقط هفته‌ای یه بار بیا و یه نگاهی بنداز.
‫ممکنه حتی هفته‌ای یه بار هم نیام.
‫می‌تونم فقط زنگ بزنم سراغت رو بگیرم.
‫من بیهوشم. ‫از کجا می‌فهمم؟
‫چطوری می‌خوایم این‌کارو بکنیم؟
‫می‌ریم پیش وکیلم، چندتا برگه ‫امضا می‌کنیم و بهت وکالت میدم.
‫پسر.
‫خیلی ریسکی به‌نظر میاد.
‫اگه سوزی بفهمه رفتیم ‫پیش این وکیله چی؟
‫منتل هم توی همون ‫ساختمونیه که وکیل منم هست.
‫وکیل من با این یارو توی یه ساختمونه؟
‫- آره، دقیقا. ‫- آره.
‫- می‌تونیم بگیم رفته بودیم پیش وکیل من. ‫- می‌گیم رفته بودیم دفتر منتل.
‫- اوه، خدای من، عالیه. ‫- اگه سوزی بو ببره
‫معلوم نیست چه کاری ازش سر بزنه.
‫آره، خب، عمراً بفهمه.
‫- چی رو بفهمم؟ ‫- اوه.
‫- بهش بگو، بهش بگو، بهش بگو. ‫- بفهمی که... بفهمی که من...
‫- آره. ‫- ...گناهکار شناخته شدم.
‫- توی محاکمه‌ی تمرینی‌ش. ‫- توی محاکمه‌ی تمرینی‌م.
‫- باورت میشه؟ ‫- چی؟
‫آره. یکی از اعضای هیئت منصفه...
‫خوشم اومد داری سالاد می‌خوری، جف. ‫- ممنون. ‫- خیلی خوبه.
‫خیلی خوشمزه ست و ‫دارم ازش لذت می‌برم.
‫- آفرین. آفرین به تو. ‫- یکی از اعضای هیئت منصفه‌ی تمرینی؟
‫خب؟
‫منو دید که سوییچم رو پرت ‫کردم سمت نگهبان پارکینگ.
‫و فکر کنم از این‌کار بهش بر خورده...
‫- فکر کرده: «اوه، این کله‌گُنده کیه؟» ‫- و به بقیه هم گفته...
‫- آره، انگار یه آدم کله‌گُنده بودم. ‫- آره.
‫من آدم کله‌گُنده‌ای نیستم. ‫مثل کله‌گُنده‌ها پرت نکردم که.
‫آره، ولی می‌دونی، لری، وقتی چیزی رو ‫پرت می‌کنی ممکنه به کسی صدمه بزنی،
‫- مجروح‌شون کنی. ‫- به کسی صدمه بزنم؟
‫کدوم عقب‌مونده‌ای ‫نمی‌تونه یه سوییچ رو بگیره؟
‫بهتره خیلی مراقب باشی.
‫منظورم اینه این فقط ‫یه محاکمه‌ی تمرینی بود
‫که توش باختی. ‫فکر کن محاکمه‌ی واقعی چی بشه.
‫دلت می‌خواد توی آتلانتا، ‫توی جنوب کشور بری هلفدونی؟
‫به بقیه‌ی زندانی‌ها زنجیرت می‌کنن.
‫اوه. الو؟
‫الان؟
‫باشه.
‫- خیلی‌خب، الان میام دنبالت. ‫- کیه؟
‫لوییسه. می‌خواد یه مرسدس قدیمی رو بخره،
‫و می‌دونی، بخاطر کرونا ‫بویایی‌شو از دست داده
‫آهان، آره. ‫و می‌دونی، بعضی وقتا ‫این ماشین‌های قدیمی
‫- یه بوی کهنگی میدن. ‫- دماغت رو قرض می‌خواد.
‫آره. ‫دماغم رو قرض می‌خواد. آره.
‫خیلی‌خب، من دیگه میرم.
‫هی، نمی‌خوای اون ‫ساندویچت رو تموم کنی؟
‫اِه. مال تو.
‫خیلی‌خب. ممنون.
‫اوه، یه تیکه پنیر واندردانک خریدم.
‫- خب؟ ‫- نمی‌خوام بمونه توی ماشین.
‫اشکال نداره بذارم ‫توی یخچال‌تون باشه؟ ‫- نه. بذار. ‫- هان؟
‫بذارش توی کِشوی پنیرها.
‫خیلی‌خب. فردا میام برش می‌دارم.
‫باشه، فرقی نداره.
‫خیلی‌خب، بعداً می‌بینمتون.
‫چندتا عکس از ماشینه برام فرستاد،
‫- و خیلی... ‫- آهان.
‫خیلی ماشین کلاسیک و خوشگلیه، پسر.
‫- عجب. ‫- یه گوهر نایابه.
‫از مرسدس‌های قدیمی خوشت میاد.
‫نمی‌دونم بوش قراره امروز چطور باشه،
‫پس می‌دونی، ‫تو امروز حکم دماغ منو داری.
‫دماغ من اون‌قدرا هم خوب نیست.
‫چیزهای حال‌بهم‌زن رو ‫خیلی خوب می‌تونم بو کنم.
‫ادرار، بوی عرق، می‌دونی.
‫بوی ادرار رو از یه کیلومتری می‌تونم حس کنم،
‫ولی اگه یه گل رو فرو کنی توی دماغم،
‫هیچ بویی حس نمی‌کنم. ‫هی...
‫تو با کونان رفیقی، مگه نه؟
‫آره، خیلی وقته.
‫چون توی محله‌مون دیدمش.
‫آره، رفته اون خونه‌هه که ‫شبیه خونه‌های اسپانیاییه،
‫توی سرکل.
‫می‌دونی، می‌خواستم برم پیشش ‫و یه احوال‌پرسی باهاش بکنم،
‫ولی نمی‌خواستم فکر کنه ‫که من خل‌چلم، پس...
‫- رخصت می‌خوای. ‫- رخصت می‌خوام.
‫- قبل از اینکه باهاش حرف بزنی رخصت می‌خوای. ‫- آره.
‫- وگرنه می‌دونی، خدای من. ‫- درسته. آره. ‫می‌تونی برام رخصت بگیری؟
‫- می‌تونم رخصت کونان رو برات بگیرم. ‫- رخصت کونان رو برام می‌گیرم؟
‫- رخصت کونان رو برات می‌گیرم. ‫- خیلی‌خب.
‫عالیه. ممنون.
‫درسته؟ آخه بی‌خیال.
‫- در حد نوئه. مدل 1973. ‫- خیلی خوشگله.
‫- تاحالا همچین چیزی ندیده بودم. ‫- یه خط هم روش نیست.
‫- واقعا خفنه. ‫- مگه نه؟
‫اون‌تو چه حسی داری؟
‫- اوه، خیلی خوشگله. ‫- درسته؟
‫خیلی خوشگله، مگه نه، لری؟
‫ببین این ماشین چقدر بهش میاد.
‫آره، خیلی ذوق‌زده نشو.
‫- قیمت‌شو بالاتر تو پاچه‌ات می‌کنه. ‫- نه. نه، نه.
‫شرط می‌بندم راست میگی. ‫به‌نظرت تو پاچه‌کنه؟
‫- ممکنه یه تو پاچه‌کن باشه. ‫- منم اینطور فکر می‌کنم.
‫آره، ممکنه یه تو پاچه‌کن باشه.
‫- ولی خیلی زیباست. ‫- من نمی‌خوام این ماشینو بدم بره.
‫اگه الان درحال طلاق گرفتن نبودم...
‫نمی‌خوام ماشین برسه به زنم.
‫نظرت چیه، ال‌دی، هان؟
‫چه حسی داری؟ ‫اون‌تو خیلی خوشتیپ شدی. ‫- اون‌تو خیلی خوشتیپ نشده؟ ‫- آره.
‫تمام قطعاتش فابریکه.
‫اوه، منم میرم توش بشینم.
‫آره، آره. ‫امتحان کن.
‫خیلی‌خب، تو پاچه‌ات نمی‌کنم.
‫بجنب. چرا این‌قدر لفتش دادی؟
‫- چرا این‌قدر لفتش دادم؟ ‫- آره، مغزم دراومد از بس سر تکون دادم.
‫نه، چون سر تکون دادنت به‌درد نمی‌خوره.
‫نمی‌فهمیدم داری چیکار می‌کنی.
‫- منظورت چیه به‌درد نمی‌خوره؟ ‫- خوب سر تکون نمیدی.
‫باید اینطوری سر تکون بدی.
‫آره، منم همین‌کارو کردم...
‫نه، نه، تو اینطوری نکردی. ‫تو اینطوری می‌کردی. اینطوری.
‫- باید از چشمات هم استفاده کنی؟ ‫- باید از چشمات استفاده کنی، آره.
‫- آفرین. آفرین. ‫- چرا الان بهم میگی؟
‫فقط دارم میگم باید روی ‫سر تکون دادنت کار کنی.
‫خیلی‌خب، نظرت راجع‌به ماشین چیه، مرد؟ ‫من خیلی دوستش دارم.
‫چی شده؟
‫یه بویی هست.
‫بوش مثل تنباکوئه.
‫- واقعا؟ ‫- آره، انگار...
‫یه نفر توی این ماشین یه عالمه ‫سیگار چسترفیلد کِشیده.
‫نظرت چیه؟ ‫عالیه، مگه نه؟
‫عاشقش شدی؟ هان؟ ‫حرف نداره.
‫خب فکر می‌کنی باید چیکار کنم؟
‫نباید پولشو کامل بدی.
‫پس ازش تخفیف می‌گیرم.
‫- تخفیف بابت بو. ‫- آره. خوبه.
‫- چی شد، رفقا؟ پسندیدید؟ ‫- هی، گوش کن، مرد.
‫فکر نکنم این ماشین رو بخرم.
‫چرا نمی‌خری؟ چی؟
‫- داری از چی حرف می‌زنی؟ ‫- لری گفت ماشین بو میده.
‫چی میگی... چی شد؟
‫می‌دونی، منو بخاطر این آورده بود
‫چون بخاطر کرونا ‫بویایی‌شو از دست داده،
‫و می‌دونی، ماشین‌های قدیمی
‫معمولا یه بوی موندگی میدن،
‫- و می‌دونی... ‫- این یه بوی کهنگی خوبه.
‫یه بوی کهنگی خوب داریم، ‫و یه بوی کهنگی بد،
‫- و این یه بوی کهنگی بده. ‫- درسته.
‫نه، این بوی ماشین قدیمیه. ‫بوش خوبه.
‫- متأسفم، می‌دونی. ‫- من باور نمی‌کنم، مرد.
‫متأسفم. ‫ولی اون‌تو بوی تنباکو میده.
‫اصلا تو که بویایی نداری، چرا برات مهمه؟
‫ماشین توئه. ماشین اون نیست.
‫باشه، من بویایی ندارم، ‫ولی اگه بوی بدی بده،
‫هرکی باهام سوار ماشین بشه
‫اذیت میشه.
‫یه دونه از اون خوشبوکننده‌های ‫شکل درخت کاج بگیر...
‫خوشبوکننده رو بی‌خیال. ‫ماشین رو می‌خرم،
‫ولی به‌شرط اینکه 3،000 دلار ‫بابت بو بهم تخفیف بدی.
‫می‌دونید من چه بویی حس می‌کنم؟ ‫بوی کلاهبرداری حس می‌کنم. باهاش اومدی.
‫- «اوه، اون بویایی نداره...» ‫- مسخره‌ نشو. ‫«...ولی من بهش میگم:
‫اوه، آره، بوی سیگار میده. ‫پس 3،000 دلار بیا پایین؟»
‫- این مسخره ست. ‫- اینطور فکر نمی‌کنم. ‫- کلاهبرداری‌ای درکار نیست. ‫- اینطور فکر نمی‌کنم.
‫- برنامه‌ریزی‌شده نبود، باور کن. ‫- اوه، بی‌خیال.
‫من 3،000 دلار از این ماشین کم نمی‌کنم.
‫نه. من یه قیمت منصفانه پیشنهاد دادم،
‫و اگه ماشین رو با این قیمت ‫نمی‌خواید، پس فراموشش کنید.
‫باشه؟
‫- می‌خوایش؟ ‫- نه، نمی‌خوام.
‫- خیلی‌خب. ‫- باورنکردنیه.
‫عجب روز مزخرفی بود امروز، پسر.
‫- آره. ‫- خیلی ممنون، لری.
‫هی، اوضاع می‌تونست بدتر باشه. ‫ممکن بود کیسه کلستومی داشته باشی.
‫(کیسه کلستومی یک دستگاه پزشکی است ‫که برای جمع‌آوری مدفوع روی شکم نصب می‌شود.)
‫باید با این ماشین خداحافظی کنم، نه؟
‫هی، تو می‌دونی دی‌کارلو ‫کیسه کلستومی داره یا نه؟
‫چی؟ چطور مگه؟ ‫این چه‌جور سؤالیه؟
‫آخه یه شوخی بد کردم،
‫و فکر کنم ناراحت شد.
‫از جف می‌پرسم. ‫شاید اون ته‌وتوشو برام دربیاره.
‫آره، لحظه‌شماری می‌کنم جواب‌شو بدونم.
‫امیدوارم گذرمون به منتل نخوره.
‫چیزی نمیشه.
‫- باشه. ‫- سلام، آقایون.
‫عصر بخیر. حالتون چطوره؟
‫اوه.
‫دم آسانسور می‌بینمت.
‫- باشه. ‫- آقای دیوید، حالتون چطوره؟
‫- خوبم. ‫- از دیدن‌تون خوشحالم.
‫- خب... ‫- ممنون.
‫- خیلی‌خب. ‫- بله؟
‫- پس نگهبان پارکینگ بودی. ‫- بله، درسته.
‫اون‌موقع که دیدی سوییچم رو پرت کردم
‫به رودریگو خوشت نیومد، مگه نه؟
‫نمی‌خوام وارد این بحث‌ها بشم. ‫دارم سعی می‌کنم کارمو بکنم.
‫ولی وقتی دیدی سوییچم رو ‫پرت کردم چپ‌چپ نگاهم کردی.
‫آره، فکر کردم یه جورایی ‫یه حرکت کله‌گُنده‌مآبانه بود.
‫رودریگو دوست داره ‫سوییچ رو توی هوا بگیره.
‫بعید می‌دونم. ‫کار خطرناکیه.
‫ممکن بود بزنی تو چشماش.
‫بقیه‌ی اعضای هیئت ‫منصفه رو برعلیه من کردی؟
‫توی دنیای نگهبانی پارکنیگ ‫دو دسته آدم وجود داره، آقا.
‫کسایی که سوییچ‌شون رو با دست میدن و ‫کسایی که پرت می‌کنن. و شما پرت‌کننده هستی.
‫خیلی‌خب، ویکتور. ‫من نیم‌ساعت دیگه برمی‌گردم.
‫باید برام چندتا برگه امضاء کنم
‫تا بتونم هروقت خواستم دوستم رو بکُشم.
‫و وقتی برگشتم،
‫ممنون میشم اگه ‫سوییچم رو برام پرت کنی،
‫و منم انعامت رو با دست بهت بدم.
‫عالیه، از نزدیک پرت می‌کنم.
‫اینجا رو امضا بکنید، جناب.
‫- اینجا؟ ‫- آره.
‫- از این خودکار خیلی خوشم اومد. ‫- ممنون.
‫- خودکار فوق‌العاده‌ایه. ‫- آره واقعا.
‫نه، ولی من واقعا ازش خوشم اومد.
‫با این خودکارها خیلی ‫قشنگ میشه امضاء کرد.
‫اینجا رو هم یه امضاء ‫دیگه بکنید تمومه.
‫منظورم اینه خودکار محشریه. ‫از کجا همچین خودکاری گیر بیارم؟
‫مطمئنم از هر مرکز خریدی ‫می‌تونید تهیه کنید.
‫ولی شما حتما کلی از این ‫خودکارها دارید دیگه، نه؟
‫آره، زیاد داریم.
‫- هومم. خیلی‌خب. ‫- پس تبریک میگم،
‫حالا شما وکالت پزشکی دارید،
‫و قدرتِ اینو دارید که دستگاه‌های ‫بیمارستانی رو خاموش کنید.
‫اوه! دیگه دخلت اومده.
‫- دستگاه‌ها رو خاموش کنید! ‫- خاموشش کنید!
‫دستگاه‌ها رو خاموش کن، پرستار!
‫خیلی‌خب، اگه فقط بشه ‫این خودکار رو پس بگیرم.
‫- آره، البته. ‫- ممنون. خیلی‌خب.
‫کپی وکالت‌نامه رو ‫به‌زودی براتون می‌فرستیم.
‫- خیلی‌خب. ‫- ممنون. مراقبت کنید.
‫باورت میشه خودکاره رو بهم نداد؟
‫- پشمام ریخت. ‫- باورنکردنی بود.
‫در برابر قمار «خوشم اومد» مقاومت کرد.
‫آره. اوه.
‫اوه! چند ماه پیش دی‌کارلو ‫جراحی معده کرده بوده.
‫ای بابا...
‫کیسه داره. ‫کیسه داره.
‫باورنکردنیه... نمی‌دونم.
‫نمی‌دونم. ‫حالا باید چیکار کنم؟
‫- حالا چیکار کنم؟ ‫- راستش روحمم خبر نداره.
‫برای این یارو چیکار می‌تونم بکنم؟ ‫می‌تونم براش یه کیسه‌ی جدید بخرم؟
‫مثلا یه کیسه کلستومیِ ‫خیلی گرون‌قیمت...
‫مثلا یه کیسه کلستومی لویی ویتون؟
‫همچین چیزی می‌فروشن؟ ‫نمی‌دونم. ‫- همچین چیزی درست می‌کنن؟
‫نظرت چیه زیپم اینطوری باشه؟
‫اینطوری خوشت میاد؟
‫- خیلی مسخره شده. ‫- من یه جورایی خوشم اومده.
‫- من اصلا خوشم نیومده. ‫- ببین، دوتا زیپ داره.
‫- می‌بینی؟ ‫- نه، نه، ولی باید یکی‌شو پایین بذاری
‫- و با اون بالاییه بازی کنی. ‫- آره.
‫- کجا رفته بودید؟ ‫- آم...
‫رفته بودم دفتر منتل.
‫- رفته بودیم دفتر منتل. ‫- وکیله. آهان.
‫- آره. آره. ‫- آره، می‌دونی.
‫- رفته بودیم دفتر منتل. ‫- چندتا چیز باید امضاء می‌کردیم.
‫حالا همه‌چی خوب پیش رفت؟
‫- آره، آره، می‌دونی، چندتا چیز امضاء کردیم و... ‫- آره. آره. و راستی،
‫بخاطر این خوب پیش رفت چون اون‌ ‫چند لحظه‌ای که لری بهم نیاز داشت
‫- من اونجا بودم. ‫- اوه، همه‌چی رو نجات دادی، جفری، مگه نه؟
‫این هیچ ربطی به کارش نداشت.
‫تو مدیر برنامه‌اش هستی.
‫- هرچند... ‫- آره، ولی من نظرش برام مهمه.
‫- واقعا؟ ‫- آره. ‫- حداقل یه نفر براش مهمه. ‫- شما دوتا خیلی عجیب‌غریبید.
‫مثل فریک و فرک هستید، ‫به همدیگه وصل شدید.
‫فریک و فرک، ‫همون تیم اسکیت روی یخ...
‫- آره! ‫- ...از دهه‌ی سی. ‫خیلیا اونا رو نمی‌شناسن.
‫- سوئدی بودن. ‫- فکر کنم سوییسی بودن.
‫- اوه، آره، سوییس. ‫- مگه فرق دارن؟
‫پس گفتی به اون نیاز داری؟ ‫فرق بین
‫- سوئد و سوییس رو نمی‌دونه. ‫- فرق‌شونو می‌دونه.
‫قاطی کرد. ‫- خیلی‌خب. ‫- من باید برم دستشویی.
‫- راحت باش. ‫- خیلی‌خب، فریک. آره.
‫تو هوشش رو دست‌کم گرفتی، می‌دونی؟
‫ولی اون یه‌خرده باهوش‌تر ‫از اونه که فکر می‌کنی.
‫به‌نظر منم باهوشه. ‫نمیگم که خنگه.
‫نه، دیگه زیاده‌روی نکن.
‫از اون‌ که تو فکر می‌کنی باهوش‌تره.
‫ولی زیادم اون‌قدرا ‫باهوش نیست، می‌دونی.
‫خب نابغه نیست.
‫- داری دنبال چی می‌گردی؟ ‫- دنبال پنیره می‌گردم.
‫اوه، دیگه نیست.
‫- چی؟ ‫- خوردمش.
‫- پنیر واندردانک رو خوردی؟ ‫- آره. ‫منظورت چیه؟ ‫چرا خوردیش؟
‫- پنیر تو نبود که. ‫- چون خیلی خوشمزه ست.
‫پنیر تو نبود! ‫پنیر من بود.
‫خب، یه روز کامل اینجا ولش کردی. ‫اینجا گذاشتم تا بعداً بیام برش دارم.
‫بهت گفتم امروز یا فردا میام برش می‌دارم.
‫- الان فرداست. ‫- توی یخچال خودم بود،
‫و فکر کنم طبق قانون در اختیار داشتن ‫چیزی یعنی مالک اون چیز بودن.
‫اون‌وقت بقیه‌ی قانون‌ها چی‌ان؟
‫- به دوستات نارو بزنی و پنیرشونو بخوری؟ ‫- آره، آره، فقط...
‫بقیه‌ی قانون‌ها هم همینطورین؟
‫- شاید. ‫- بذار یه سؤال ازت بپرسم.
‫اگه من روی مبلت یه چرت بزنم،
‫می‌تونی جیب‌هام رو بگردی و ‫مثل مست‌ها زیر و روم کنی؟
‫الکی داری از کاه کوه می‌سازی.
‫الکی نیست. یه عالمه ‫راه رفتم تا بورلی هیلز
‫تا اون پنیر رو بخرم!
‫اوه، جف، ناراحت شده که ‫پنیر واندردانک رو خوردیم.
‫- پنیر خوبی بود. ‫- آره.
‫- تو هم خوردیش؟ ‫- توی ساندویچ بود.
‫آره، ساندویچ پنیر آب‌شده. ‫یه ساندویچ پنیر آب‌شده براش درست کردم.
‫شماها کی هستید؟
‫می‌دونی، فکر کنم وقتشه که دیگه بری.
‫آره، می‌دونی چیه؟ ‫فکر کنم حق با توئه.
‫اوه، آره. آره.
‫- داری آب انارم رو با خودت می‌بری؟ ‫- آره، می‌برمش.
‫می‌برمش. مال منه.
‫آب انار دستِ منه، ‫و من مالکش هستم!
‫در اختیار داشتن چیزی ‫یعنی مالک اون چیز بودن!
‫اوه، هی، کونان!
‫سلام. لری دیوید هستم.
‫می‌شناسمت، لری. آره، آره.
‫لوییس باهات صحبت کرد؟
‫- نه، لوییس باهام حرفی نزده. ‫- چی؟ خب...
‫- خبری از لوییس ندارم، پس... ‫- باورنکردنیه.
‫زنگ زدم بهش و
‫مخصوصاً سفارش کردم برام رخصت بگیره.
‫بهم زنگ نزده، پس...
‫از لحاظ فنی این یه مکالمه‌ی بدون رخصته.
‫- مثل خفت‌گیری می‌مونه. ‫- نمی‌دونم چی بگم.
‫- خیلی خجالت‌زده شدم. ‫- آره.
‫راستش رو بگم خیلی شرمنده‌ام.
‫وقتی هنوز از لوییس اوکی نگرفتی
‫چرا اومدی سراغم؟
‫چون فقط فرض رو بر این گرفتم که
‫- لوییس رخصت گرفته... ‫- نباید برای همچین چیزایی فرض بگیری.
‫«اوه، فرض رو بر این گرفتم این کشتی
‫یه عالمه حلقه نجات برای همه داره.
‫اوه، نه، کشتی تایتانیکه، ‫نداره.
‫به‌محض اینکه بهم رخصت بدی ‫مکالمه‌مون خیلی بهتر پیش میره.
‫خب...
‫درباره‌ی رخصت دادن فکر می‌کنی؟
‫البته. آره، درباره‌اش فکر می‌کنم.
‫عمراً درباره‌اش فکر کنی.
‫این فقط چیزیه که مردم...
‫وقتی می‌خوان بگن «نه» میگن،
‫تا طرف یه خرده کمتر ناامید بشه.
‫- درسته. ‫- میگن درباره‌اش فکر می‌کنن.
‫نمی‌دونم تاحالا چند بار گفتم
‫«باشه، درباره‌اش فکر می‌کنم،» ‫درصورتی‌که فقط می‌خواستم
‫از اون شرایط با طرف خارج بشم، آره.
‫یه ثانیه هم درباره‌اش فکر نمی‌کنی.
‫آره، نه. همون لحظه‌ای که میرم، ‫دیگه درباره‌اش فکر نمی‌کنم.
‫- دقیقا، دقیقا. ‫- عجب مشاهده‌ی فوق‌العاده‌ای داری.
‫می‌بینی، اگه رخصت داشته باشم...
‫...یه بند از این‌جور
‫مشاهداتم می‌شنیدی.
‫باید با لوییس حرف بزنی. باشه؟
‫- باشه، باشه. ‫- ردیفه؟
‫آره. اینجا رو، یه دونه از اون
‫- سگ‌های آتش‌نشان داری، هان؟ ‫- اون تاحالا توی آتش‌نشانی نبوده.
‫- یه تصور قالب غلطه. ‫- مگه میشه درباره‌ی سگ‌ها هم تصور قالب غلط داشت؟
‫آره، میشه درباره‌ی سگ‌ها هم تصور قالب غلط داشت. ‫«اوه، سگت طلاییه.
‫پس حتما یه سگ مهربونه.»
‫«اوه، نژاد سگت دالماسینه. ‫پس حتما توی آتش‌نشانی زندگی می‌کنه.
‫میره توی آتیش‌ها.»
‫این از همون نوع صحبت‌هاست که ‫دارم سعی می‌کنم ازش دوری کنم.
‫یه دلیلی داره که همچین پروتکلی
‫از اوایل روزهای منطقی وجود داشته، ‫سال 1932، 33.
‫یه مقاله خوندم که یه نفر ‫سعی کرده بود بدون رخصت
‫به فتی آرباکِل نزدیک بشه،
‫و فتی آرباکِل هم یه شیشه ‫ایستک توی سرش خرد کرده بود.
‫آره، خیلی وقت بود کسی ‫به فتی آرباکِل ارجاع نمی‌داد.
‫نکنه از خونه‌ی مارگارت دومانت اومدی؟
‫- خیلی‌خب. ‫- لوییس.
‫لوییس. فکر کردم رخصت دارم...
‫یه سیستم وجود داره، و یه دلیلی ‫داره که این سیستم رو داریم.
‫- از طریق سیستم اقدام می‌کنم. ‫- باشه. خیلی‌خب.
‫- به لوییس زنگ بزن! ‫- باشه!
‫می‌دونی، در هر صورت فقط ‫می‌خواستم معذرت‌خواهی کنم
‫بابت اون روز و حرفی که زدم،
‫و من بدون فکر کردن ‫همینطوری ور ور می‌کنم.
‫کل عمرم همینطوری بودم.
‫تو خیلی چیزهای احمقانه‌ای میگی، لری.
‫- بعضی جوک‌ها جواب نمیدن. ‫- برای من که حکم جوک رو نداشت.
‫من اخیراً دارم دوران سختی رو می‌گذرونم.
‫می‌دونی، خودت از ‫قضیه‌ی طلاقم خبر داری.
‫- آره. ‫- و همه‌ی سینماهایی که دارم
‫- دارن ورشکسته میشن... ‫- آره.
‫هیچ‌کس دیگه سینماها نمیاد. ‫افتضاحه، آره.
‫و بعدشم مشکلات پزشکیم و...
‫نمی‌دونم، فقط...
‫حرفم اینه که ‫زندگیم به یه مو بنده.
‫- و... ‫- خیلی‌خب، می‌دونی چیه؟
‫می‌دونی چیه؟ ‫من ماشینت رو می‌خرم.
‫من می‌خرمش. ‫من ماشینت رو می‌خرم.
‫- لری، تو این ماشین رو نمی‌خوای. ‫- نه.
‫- این ماشین رو می‌خوام. ‫- بی‌خیال. ‫- می‌خوام این ماشین رو بخرم. ‫- می‌خوای این ماشین رو بخری؟
‫می‌خوام بخرمش. ‫آره. من این ماشین رو می‌خرم.
‫به همون قیمتی که ‫می‌خواستم به ریچارد بفروشم؟
‫- قیمت کامل؟ ‫- آره، آره.
‫- آره؟ ‫- آره، قیمت کامل. ‫می‌دونی...
‫حالا سوار ماشین میشم و ‫یه بویی هم توی ماشین هست.
‫با مشکلاتی که تو باهاشون دست‌وپنجه ‫نرم می‌کنی قابل‌مقایسه نیست.
‫می‌دونم از چه بویی صحبت می‌کنی،
‫ولی بوش طوریه که ‫کم‌کم بهش عادت می‌کنی.
‫آره، خب، اگه تو تونستی با
‫چیزی که باهاش زندگی ‫می‌کنی عادت کنی، منم می‌تونم...
‫به این بو عادت کنم، می‌دونی؟
‫آره، خب، ‫همه‌مون یه کولباری داریم.
‫آره.
‫خیلی‌خب. هی! ‫اینم از کلیدت.
‫می‌تونی پولش رو از طریق ‫ونمو برام بفرستی، باشه؟
‫می‌تونی از اینجا ببریش بیرون. ‫سوارش شو.
‫- عاشقش میشی. ‫- خیلی‌خب.
‫هی، می‌تونی یه زحمتی بکِشی
‫و ماشینم رو برام بیاری، و ‫برگشتنی پولِ اوبرت رو بدم؟
‫ترجیح میدم این‌کارو نکنم.
‫جالبه. باشه.
‫باشه. خیلی‌خب. ‫ترجیح میدی این‌کارو نکنی.
‫بعداً برمی‌گردم و برش می‌دارم.
‫- ایده‌ی خوبیه. ‫- خیلی‌خب.
‫همه‌چی مرتبه؟
‫- آره، آره. ‫- خوبه.
‫هر وقت به چراغ قرمز خوردی، ‫فقط پات رو روی گاز نگه دار.
‫اوه، و اون کمربند...
‫آره، باید بری اونو تعمیرش کنی.
‫- این خلاف قوانینه. ‫- نه تو سال 1973.
‫- آره. همین. ‫- خیلی‌خب.
‫- عاشق واندردانک هستم. ‫- اوه، خیلی خوبه.
‫جلوش رو نگاه کن. ‫خیلی رئیس‌جمهور-واره.
‫نگاهش کن. ‫جلوپنجره‌اش رو نگاه کن. ‫بفرما بشین توش.
‫بذار ببینم چه حسی داره.
‫اوه.
‫خیلی‌خب. در این حد بگم ‫که این ماشین فقط
‫به‌درد سفیدپوست‌ها می‌خوره. ‫از کی خریدیش؟ آقای بادوم‌زمینی؟
‫همون بی‌شرفی که عینک ‫یه چشمی و کلاه شاپو داره؟
‫- هان؟ ‫- آره.
‫ولی راست میگی ها.
‫ماشین یه بوی بدی میده.
‫درسته؟
‫انگار یه نفر سال‌ها توی ‫این لعنتی سیگار کِشیده.
‫- آره، انگار... ‫- آره، می‌دونم.
‫منم فقط همین بو رو می‌شنوم.
‫- بیا اینجا ببینم. ‫- اوه، عالی شد.
‫هی، مرلین مونرو توی همچین ‫ماشینی به جان اف کندی داد؟
‫- بیا اینجا، حرومزاده. ‫- چیه؟
‫- مرتیکه مادر به خطا. ‫- چیه؟ خیلی‌خب...
‫- مرتیکه مادر به خطا. این ماشین منه. ‫- بذار توضیح بدم.
‫- این ماشین منه. ‫- بذار توضیح بدم، باشه؟
‫طرف واقعا کیسه کلستومی داره،
‫- و خیلی دلم براش سوخت. ‫- اوه. بی‌خیال. خواهش می‌کنم.
‫این‌قدر عذاب وجدان گرفتم و حس شرمندگی ‫کردم که مجبور شدم ماشین رو بخرم.
‫من ماشینم رو پس می‌خوام. ‫این داستان مزخرف...
‫هیچ ارزشی برام نداره.
‫- اصلا نمی‌دونم واقعیت داره یا نه. ‫- بذار یه سؤالی ازت بپرسم.
‫چرا برای صحبت ‫با کونان رخصت نگرفتی؟
‫پس رخصت کونانم چی شد؟
‫فکر کردم باهاش حرف زدی. ‫ولی رخصت نداشتم.
‫گذاشتی مثل اسکل‌ها ضایع بشم.
‫من فقط اون ماشین رو می‌خوام. ‫بهم بدهکاری.
‫می‌خوای ماشین رو بخری؟ ‫می‌تونی ماشین رو از من بخری.
‫آره، ولی یه لحظه صبر کن، ‫من ماشین رو می‌خوام،
‫ولی یه تخفیف 3،000 دلاری ‫بابت بو هم می‌خوام.
‫من قیمت کاملشو دادم. ‫به من تخفیف بو نداد.
‫منظورم اینه هنوزم ماشین بو میده،
‫مگه نه، آقای دیوید؟ ‫تو که هیچ‌وقت قرار نیست ‫بوشو حس کنی. کرونا گرفتی.
‫نه بو حس می‌کنی، نه مزه.
‫ولی دارم توی تمام این ‫حوزه‌ها پیشرفت می‌کنم.
‫- بویاییت پیشرفت می‌کنه؟ ‫- آره، ممکنه عمل‌ جراحی کنم.
‫نمی‌تونی واسه بویایی ‫عمل جراحی کنی.
‫- چرا، می‌تونی. ‫- عمل جراحی بویایی داریم؟
‫یه درمانگاه بویایی توی سوییس هست.
‫مطمئن نیستم برم یا نه. ‫ولی حرفم اینه که
‫من یه تخفیف 3،000 دلاری می‌خوام،
‫و ماشینمم پس می‌خوام، ختم کلام.
‫خیلی‌خب، باشه، ولی باید منو برسونی ‫خونه‌ی دی‌کارلو تا ماشین خودم رو بردارم.
‫باشه، ولی با ماشین جدید خوشگلم
‫که اونجاست می‌ریم، باشه، عزیزم؟
‫- به من گفتی عزیزم؟ ‫- بهت گفتم عزیزم.
‫به من نگو عزیزم.
‫تحت هیچ شرایطی ‫هیچ‌وقت و هرگز بهم نگو عزیزم.
‫فکر می‌کنی خودم حس خوبی دارم؟ ‫از دهنم در رفت.
‫پولشو از طریق ونمو برات می‌فرستم.
‫هی، فقط می‌خوام از ‫ایستگاه برق استفاده کنم.
‫باشه، حله.
‫- حالت چطوره؟ ‫- پرت کنم؟
‫- آره، بجنب. ‫- نمی‌خوام مثل آدم‌های کله‌گُنده باشم ها.
‫تو کله‌گُنده نیستی بابا. ‫بی‌خیال، پرت کن.
‫- باشه. ‫- عالیه. پرتش کن.
‫- حال میده، مگه نه؟ ‫- خیلی حال میده!
‫- البته! ‫- اون یه پرت‌کننده ست.
‫خیلی‌خب، لری،
‫دارم این پرسشنامه‌های ‫هیئت منصفه رو مرور می‌کنم،
‫و مدام میگن: ‫«اصلا صمیمانه برخورد نمی‌کرد.»
‫کلمه‌ی «نفرت‌انگیز» ‫مدام به میون میاد.
‫توی این یکی نوشته «تندخو» ‫و «بی‌ملاحظه» هستی.
‫فکر کنم شاید مجبور باشیم...
‫- باید روی یه سری چیزا کار کنیم، آره. ‫- آره، منم دارم به همین فکر می‌کنم.
‫بهت گفتم اون عضو هیئت منصفه، ویک،
‫از کلید پرت‌کردنم خوشش نیومد. ‫- بهت نگفتم؟ ‫- آره، آره.
‫احتمالا روی همه‌ی اعضای ‫هیئت منصفه تأثیر گذاشته.
‫مطمئن نیستم یه نفر ‫به همین راحتی بتونه
‫روی تمام اعضای هیئت منصفه تأثیر بذاره.
‫- فیلم «12 مرد خشمگین» رو دیدی؟ ‫- آره.
‫خب، یه نفر، هنری فوندا، روی ‫تمام هیئت منصفه تأثیر گذاشت.
‫اولاً اینجا خبری از 12 مرد خشمگین نیست.
‫فقط یه مرد خشمگین هست و روبروم نشسته.
‫اون نگهبان پارکینگ از ‫پرت کردن خوشش نمی‌اومد،
‫که راستش اصلا متوجه نمیشم.
‫همه‌ عاشق پرت کردن هستن.
‫- اگه حال بده منم پرت‌کردن دوست دارم. ‫- البته.
‫پرت‌کردن حال میده.
‫می‌دونم، ‫ولی نه اگه غافلگیرکننده باشه!
‫- ممکنه بخوره صورتم! ‫- پرتاب غافلگیرکننده نبود!
‫این بخشی از کارشونه!
‫وقتی نگهبان پارکینگ باشی ‫سوییچ پرت میشه باید بگیری!
‫نه، بخشی از کارِ نگهبان پارکینگ بودن ‫اینه که کلیدها رو بگیری
‫نه اینکه تمام روز کلیدها ‫به‌سمتت پرت بشه.
‫ببین، لری، متوجه نمیشی ‫اینجا یه الگو هست؟
‫داری از آدم‌ها برداشت اشتباهی می‌کنی.
‫اینو نمی‌بینی؟ ‫برای مثال سوزی،
‫تازگیا قضیه‌ی پنیر رو برام تعریف کرد.
‫پنیرت رو گذاشتی اونجا ‫‌اون‌وقت ناراحت شدی
‫که خوردش؟ ‫یعنی چی این؟
‫- خودت الان گفتی. ‫- می‌دونم ولی...
‫پنیر رو گذاشتم خونه‌اش.
‫- چرا... ‫- راستی پنیرش واندردانک بود.
‫- آره. ‫- و اون خوردش. ‫در اختیار داشتن چیزی ‫یعنی مالک اون چیز بودن.
‫اگه اونجا ولش کردی یعنی مال اونه.
‫اوه، در اختیار داشتن! ‫این احمقانه‌ترین چیزیه که تاحالا شنیدم.
‫- چرا؟ چرا؟ ‫- اصلا یعنی چی؟
‫اون پنیرم رو برداشت. ‫اینه که معنی داره.
‫ولی تو پنیرت رو اونجا گذاشتی، ‫پس حالا پنیر سوزی محسوب میشه.
‫باورم نمیشه داری از کسی که
‫پنیر رو خورده دفاع می‌کنی.
‫تو با سوییچ و پنیر مسئله داری.
‫می‌دونی دیگه با چی مسئله دارم؟
‫- با چی؟ ‫- با تو.
‫من وکیلی رو می‌خوام ‫که توی بحث پنیر
‫- طرفدار من باشه. ‫- من قرار نیست سر قضیه پنیر ازت دفاع کنم.
‫قراره سر یه مسئله‌ی مربوط به ‫قانون اساسی ازت دفاع کنم.
‫من وکیلی پیدا می‌کنم که ‫سر قضیه پنیر طرفِ من باشه.
‫- هی. ‫- بله؟
‫بگیر.
‫زیگی زکِلمن! ‫زیاد دیر نشده!
‫- اوه، اومدی. هی. ‫- هی.
‫- هان؟ حال داد. ‫- حال داد.
‫برای شما.
‫بفرمایید. ممنون.
‫[سلام لری. وکالتنامه جف به تو رو الان ‫داریم می‌فرستیم منزل جف گرین]
‫اوه، خدایا، سوزی.
‫اوه، لعنتی. اوه، گندش بزنن.
‫اوه. یعنی چی...
‫کارِ تو بوده! ‫تو شارژر رو درآوردی؟
‫ماشینم شارژ نداره! ‫عجب آشغالی!
‫هی، پرت کنی، پرت میشی، رفیق.
‫اوه، خدای من.
‫جف! جف، بهم زنگ بزن! ‫جف، جواب بده!
‫جف!
‫لعنتی.
‫اوه، خدای من. اوه، نه.
‫اوه، خدای من.
‫چی؟
‫هی! هی! ‫کونان! کونان!
‫- کونان! ‫- خدایا!
‫می‌دونم، می‌دونم رخصت ندارم.
‫رخصت ندارم. ‫هیچ رخصتی ندارم.
‫ماشینم شارژرش تموم شده. ‫ماشینم...
‫- اینجا خونه‌مه. ‫- نه. اوه، متوجه‌ام.
‫ماشینم خاموش شده. ‫فوری و فوتیه.
‫این‌کار کاملا غیرموجّهه.
‫آره، نمیشه برام استثنای ‫فوری و فوتی رخصت قائل بشی؟
‫- همچین چیزی وجود نداره! ‫- می‌تونی... می‌تونی...
‫باید سلسله‌مراتب رو طی کنی!
‫نمی‌تونم! فوری و فوتیه! ‫میشه ماشینت رو قرض بگیرم؟
‫اگه نرم خونه‌ی جف، ‫زنش اون مدارک رو می‌بینه،
‫و ما رو می‌کُشه.
‫روحت هم خبر نداره این ‫زن قادر به چه کارهاییه.
‫خیلی‌خب، من این آدم‌ها رو نمی‌شناسم.
‫الان برات سوییچ رو میارم. ‫می‌تونی از ماشین استفاده کنی.
‫- باشه؟ آره. ‫- چی؟ اوه! اوه!
‫عینکت کثیفه.
‫اوه. اوه، ممنون!
‫- خیلی لطف کردی. ‫- اوه!
‫- ممنون. ‫- سوییچ تو جیبم بود.
‫آخ! چشمم!
‫چرا پرت کردی؟ ‫کی گفت پرت کنی؟
‫- حال میده. ‫- اوه، خدای من!
‫کارمون اینجا تمومه.
‫[جراحی دی‌کارلو برای یه زخم معده بوده، ‫نه کیسه کلستومی]
‫پس معلوم شد دی‌کارلو ‫کیسه کلستومی نداره.
‫طوری ادا درآورد که انگار داره.
‫چطور یه نفر می‌تونه طوری ادا ‫دربیاره که انگار کیسه کلستومی داره؟
‫یه قیافه‌ی مظلومانه‌ی
‫«من توی کیسه می‌رینم» ‫توی چهره‌اش داشت،
‫و ماشینو کرد تو پاچه‌ام.
‫ماشین چطوره؟
‫هم داخل و هم بیرونش خیلی خوشگله.
‫و خیلی خوشحالم می‌کنه که ‫باعث شده پول صرفه‌جویی کنم.
‫و الانم دارم دنبال یه دختر خوشگل
‫- که خیلی باهوشه و... ‫- اوه، امشب دیت داری؟
‫دختر خیلی شیکیه. ‫به شوخی‌هام می‌خنده.
‫می‌دونی؟ ‫ممکنه نیمه دوم گمشده‌ام باشه.
‫باورش سخته که ‫مردی با سن بالای تو،
‫هنوزم از عبارت‌هایی مثل ‫«نیمه دوم گمشده» استفاده می‌کنی.
‫چیه، توقع داری تسلیم بشم ‫و برم زیر یه سنگ؟
‫آره. تسلیم شو. ‫امیدی نیست.
‫لری، این اولین قرارم با این زنه.
‫بدجوری روش کراش دارم،
‫و فکر کنم قراره عاجزانه عاشقم بشه.
‫داری میری کدوم تیمارستان؟
‫اونی که توی لانگ بیچه ‫یا اونی که مرکزشهره؟
‫خداحافظ.
‫یعنی چی؟ ‫پنیرم کدوم گوریه؟
(این خانم همسر واقعی ریچارد لوییسه)
‫- واو. ‫- سلام.
‫سلام، زیبا. ‫از دیدنت خوشحالم.
‫- منم از دیدنت خوشحالم. ‫- ممنون که امشب اومدی.
‫چی؟
‫اوه، خدایا! ‫اینجا چه بو گندی میده.
‫- چی؟ از چی حرف می‌زنی؟ ‫- اوه!
‫اینجا که بو گند نمیاد. ‫از چی حرف می‌زنی...
‫- هی، داری کجا میری؟ ‫- اوه!
‫- هی، آخه چی شده؟ ‫- اوه، پسر!
‫هی! بیا برگرد!
‫خدایا! این چه وضع‌شه، مرد؟
‫اوه، خدایا.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.