..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫نفر بعدی که محصول پربرکتش رو برای متبرک شدن
‫و توقیف بی‏درنگ ‫توسط اعلی حضرت پیشکش میکنه،
‫یک کشاورزـه با شش دندان. ‫و همسرش بدونِ دندان.
‫"اولی" و "آلیس"!
‫- اون گندم‏ـه، سرورم. گندم. ‫- چی؟
‫- گندم. ‫- کجا؟
‫- گندم. ‫- کِی؟
‫- گندم. ‫- با چی؟
‫- گندم. ‫- چرا؟
‫- گندم. ‫- ها؟
‫دارم سر به سرت میذارم، ‫خواستم یکم جو رو عوض کنم.
‫میشه اون ماسماسک رو بهم بدی؟
‫از موهای چرب تا کفش‏های پاره‏پوره ‫و کثیف‏ـتون، دعای خیر من همراه شماست.
‫- اونها کفش نیستن، پاهای خودش هستن سرورم. ‫- اونا پا هستن؟
‫خب، قابل‏درکه. ‫پاهام پوست کلفت شدن.
‫به علاوه، چندتا تور کشیدم ‫روشون که پوست رو نگه دارن.
‫بعدی!
‫تدریکِ چوپان و دیزی، ‫تنها گوسفندی که هنوز نخوردینش.
‫من بزرگ‏ترین، و خارش‏آور ‫پلیوری که میتونستم رو براتون بافتم،
‫ولی اگر خیلی گرم‏ونرم بود، میتونین ‫بدینش به پسر چاق و بی‏جربزه‏تون.
‫ولش، می‏دیمیش به "بین".
‫اون اصلا به ظاهرش اهمیتی نمیده.
‫بین، از این نکبتِ خوش‏قلب ‫تشکر کن، که شرّش رو کم کنه.
‫کجا رفت؟
‫گفت اگر بهتون بگم، ‫آقا خرسه رو خراب میکنه.
‫چی؟
‫هر دفعه میگم همینجا بشین و مست نکن.
‫و اونم هیچکدومش رو انجام نمیده. ‫اون عصای لامصبِ من رو بده.
‫پرتابِ خوبی بود بابا.
‫دور بعدی به حسابِ زاگِ پادشاه.
‫- و به این بنده خدا دوتا بدین. ‫- اه، آخی، چرا اینقدر مهربونی؟
‫خیلی خب، خب خب، من یکی بگم. ‫این کیه؟
‫"من توسطِ یه صندلی کُشته شدم."
‫یکی از نامزدات؟ ‫اون یارو که خودت کُشتی؟
‫اسمش چی بود، ‫گایزبرتِ...فراموش‏شدنی.
‫دینگ، دینگ، دینگ! ایول!
‫خیلی خب، بعدی منم بچه‏ها.
‫"من یه شاهِ گنده و خپل هستم، ‫و با یه مارمولک ازدواج کردم،
‫و دخترمم شدیدا توی مصرف الکل مشکل داره."
‫زاگ! برو بالا!
‫بعدی من. بعدی من. حدس بزنین این کیه.
‫"سلام، من اِلفو هستم."
‫اوه، اوه، من میدونم.
‫همون یارو با کفشای ضایع، ‫که دهنش بوی گند لجن و شیرین‏بیان میده...
‫خیلی هم آزاردهنده‏ست. ‫اسمش چی بود؟ بذار ببینم، کُئلفو؟
‫این کجا اون کجا. ‫خودمم. الفو.
‫تلاش خوبی بود؟ به هر حال پیک رو بریم بالا، ‫مگه نه؟
‫- مجسمه کاهی. ‫- چی؟
‫نه، تقریبا مجسمه کاهی رو تمام کردن.
‫- چی؟ مجسمه کاهی؟ ‫- چرا همش چی چی میکنی، پسر؟
‫من دارم مجسمه کاهی برای آتیش‏بازیِ ‫فصل برداشت رو میگم.
‫بهترین شبِ سال‏ـه، ‫ولی زاگ هیچوقت نمیذاره من برم.
‫به من اعتماد نداره چون فکر میکنه ‫من فقط یه بچه‏ی خنگ هستم.
‫خیلی غم‏انگیزه که تو هیچوقت نمیتونی بری.
‫نه، نه، من هرسال میرم. ‫فقط اون هیچوقت بهم اجازه نمیده.
‫من که اصلا درک نمیکنم چرا بهت ‫اعتماد نداره.
‫خیلی خب، فردا روز بزرگی در پیش داریم. ‫بیاین آخرین پیک مشروبم برای توی راه برداریم.
‫مسئله اینه که من مستم و دیر هم اومدم. ‫بهتره یواشکی بریم داخل.
‫کفِ اتاق، تو همیشه توی مشکلات همراهمی. ‫خیلی حمایت‏کننده هستی.
‫مثل دیوارها و راه پله‏ها ‫همش سد راهم نمیشی.
‫آه، "بینی"، تو یه آبروریزیِ دائم‏الخمر ‫و بی‏خاصیتی.
‫و توی مملکت، ‫تو رو دستِ بقیه زدی.
‫یعنی داری میگی دُمِ تو ‫خودش مغز جداگانه داره؟
‫چون قبلا میگفتی، قوه ادراک داره. ‫فقط محض اطلاع.
‫هیش، هیش. ببند دهنتو.
‫- بابای "بین" داره سرش داد می‏کشه. ‫- آخ!
‫تو از وظایفِ سلطنتی‏ـت طفره رفتی ‫تا مست کنی.
‫پس متوجه رفتنم شدی؟ ‫مشغولِ خانواده جدیدت نبودی؟
‫جدید؟ من چندین ساله که ازدواج کردم.
‫و از اون زمان تا حالا، اهمیت من ‫برای تو کمتر و کمتر شده.
‫اون سالی که با یه گدا جام رو عوض کردم ‫به زور فهمیدی.
‫میخوای من چیکار کنم؟
‫میخوام یه نقشی توی زندگیت داشته باشم، ‫یه نقشی توی این مملکت.
‫از اینکه همش احساسِ بی‏مصرفی دارم ‫خسته شدم.
‫آه، بینی، خیلی سخته که ‫بدونِ داد زدن بفهمی باید چیکار کنی.
‫من متوجه نمیشم مشکل چیه. ‫خب دخترت احساس بی‏مصرفی داره چون بی‏مصرف‏ـه.
‫ولی اون ناراحته.
‫سرنوشت اون اینه که برای متحد کردنِ ‫پادشاهی‏ها ازدواج کنه، مثل ما.
‫و بچه‏هایی مثل درک به دنیا بیاره.
‫من وقتی آقا خرسه این شکلیه ‫خوابم نمیبره.
‫ویپ، وَپ، درک رو تا ‫اتاقش همراهی کنین.
‫نمیدونم. من نمیخوام بین ناراحت باشه. ‫نمیشه براش یه استخوان پرت کنیم؟
‫خب، قربان، ما یه سفر به ‫"دَنکمایر" پیش رو داریم،
‫ولی این سفر یه ماموریت ‫دیپلماتیکِ حساس‏ـه.
‫عالیه. بهش یه شغلِ جعلی و نخودسیاهی ‫با یه سِمَت شیک و حمایل بدین.
‫مگه سِمَت سفیری رو معمولا ‫به آدمای پولدار نمیدن
‫تا احساس مهم بودن بهشون دست بده؟
‫چرا، و همین احساس هم میکنی. ‫قایقِ سریع‏السیر به دنکمایر.
‫ایش. گردشگرا.
‫تقریبا رسیدیم.
‫من خیلی هیجان‏زده‏م، ‫بخاطر همین پوستم همش داره باد میکنه.
‫- اونا نیشِ پشه هستن. ‫- پس دارم با هیجان می‏خارونمشون.
‫هی، هی، کوتوله، خونریزی راه ننداز. ‫خونِ تو متعلق به منه.
‫خیلی جالبه.
‫میدونستی دریملند، دنکمایر رو مجبور کرده ‫این آبراه رو بسازه؟
‫بعد، اونها 100 سال سر اینکه آبراه ‫متعلق به کیه، جنگیدن،
‫و جنگ تنها با ازدواجِ ‫شاه زاگ از دریملند، یعنی پدر تو،
‫با پرنسس "اونا" از دنکمایر تمام شده. ‫همون مادرخوانده‏ی عجیب‏غریبت.
‫آره، عروسی رو یادمه.
‫من حسودیم شد و یه جغدِ مرده ‫انداختم توی کیک.
‫- ملت همه‏ی کیک رو خوردن. ‫- هی! اینم اینجا نوشته.
‫- وای! چه قشنگ‏ـه. ‫- اونا"، تو اینجا بزرگ شدی".
‫میشه یه توضیحی درباره اینجا بهم بدی،
‫و منم سعی کنم با اون لهجه حرفات رو ‫رمزگشایی کنم؟
‫نگران نباش. از تمامِ مهمانانِ ‫دنکمایر به گرمی پذیراییِ میشه.
‫شما دو دقیقه دیر کردید.
‫منظور از گرم ‫گرمای افتضاح هواـست،
‫نه گرمی مردم گند اخلاق و اخمو.
‫پس "اونا" شوخ‏طبعیش رو از اینجا ‫به ارث برده.
‫درسته. من دلقکِ کلاسم بودم.
‫شوخی بود.
‫یا شایدم نبود؟
‫دنکمایری‏ها عاشقِ تشریفات هستند.
‫اونها تعظیم کردن ‫بدونِ پیش تعظیم کردن رو گستاخانه می‏دونن.
‫- میتونم از الان بگم که اینجا بدجور مزخ... ‫- ...فوق‏العاده‏ست...
‫- ترکونده... ‫- انتظاراتِ ما رو.
‫سرورم، ‫از طرفِ تمامِ مردم دریملند،
‫باید بگم بخاطر این خوش‏آمدگوییِ ‫دلپذیر از شما ممنونم.
‫و ما هم بخاطر تشکر شما ازتون ممنونیم.
‫هی، هی، این شد سیاست. ‫نشون بده ببینیم دیگه چی توی چنته داری.
‫آقای "چنسلر"، ما در خدمت شما هستیم
‫و مشتاقیم که بیشتر فرهنگِ بومی شما ‫رو تجربه کنیم. برنامه بعدی چیه؟
‫یک نمایش، در 16 پرده.
‫ایفا شده توسطِ کودکان.
‫اویل!
‫هی، ماهی، اون کره بادوم زمینی که روی دُم‏ـم ‫بود برای خودم گذاشته بودم.
‫ماهیِ مسخره، همیشه کره‏های باارزش روی بدنم ‫رو میخورن.
‫قرن‏ها زمان برده، اما تمدنِ ما ‫به معنای واقعی از میانِ لجن سر برافروخت
‫تا یکی از بهترین تئاترهای عمومی ‫رو در اختیار داشته باشه.
‫ما اینطوری می‏گیم "هوممم".
‫هوممم.
‫شما عاشق این نمایش درباره‏ی ‫آبراه با شکوهِ ما میشین.
‫خدا کنه موزیکال نباشه.
‫نه، ولی یکی از اون نمایش‏هاییه
‫که بازیگرها میان بین تماشاچیا ‫و بهشون آسیب میزنن.
‫ما فقط از همین نمایش‏ها توی جهنم ‫اجرا میکنیم.
‫شما نمیتونید جلوی پیشرفتِ دنکمایری‏ها ‫رو بگیرید، اهالیِ مرداب.
‫حالا دست از شِکوه بردارید، ‫و برای ما پاک‏ترین آبراه دنیا رو بسازید.
‫این به معنای جنگ‏ـه.
‫ببند.
‫(سه ساعت و نیمِ بعد)
‫و بدینگونه، جنگِ 500 ساله به اتمام رسید،
‫و دنکمایر و دریملند ‫آبراهِ زیبا و ازدواجی صلح‏آمیز رو
‫با همدیگر شریک شدند.
‫اون بچه‏ی خپل با تاج مثلا کیه؟
‫زنده‏باد دنکمایر.
‫ممنون که تشریف آوردین.
‫این چه چرت‏وپرتی بود؟
‫دارن یه جوری تظاهر میکنن انگار که ‫ما هیچ سهمی توی اون آبراه نداریم.
‫به عنوان سفیر، باید بهت یادآوری کنم
‫که مثل غارنشین‏ها رفتار نکنی.
‫- یه تعریفی بکن. ‫- نه.
‫از طرف دریملند، میخواستم ‫بگم که این نمایش واقعا با کیفیت بود.
‫اون بچه‏ی درشت هیکل واقعا شاهکار بود.
‫خیلی خب، کارت خوب بود.
‫ماست‏مالی کردنِ آبروریزی‏های ‫مقامات بخش مهمی از شغل توئه.
‫چطوره سخنرانیِ ضیافت امشب ‫رو خودت انجام بدی؟
‫چی؟ من؟ سخنرانی؟
‫من تا حالا سخنرانی ننوشتم. ‫گمونم میتونم یه امتحانی بکنم.
‫عالی از پس‏ـش برمیای، تا زمانی که یادت باشه
‫تمامِ اتحادِ شل‏وول ما ‫بستگی به خوب پیش رفتن سخنرانی داره.
‫خیلی خب، خوش بگذره.
‫تو نویسنده‏ی فوق‏العاده‏ای هستی. ‫من خاطراتت رو خوندم.
‫من بهش نشون دادم کجا ‫قایمش کردی.
‫همه چی به این سخنرانی بستگی داره. ‫خوشبختانه، بابام یادداشت‏هاش رو بهم داد.
‫"سر هم کن"؟
‫هی، به میخانه‏ی "مادراکرز" خوش اومدین. ‫من "چز" هستم. میخواید نوشیدنی سفارش بدین؟
‫یا میخواین با همون قطعه‏ی دکوری ادامه بدین؟
‫منوی مخصوص‏تون چیه؟
‫طعنه‏های زخم‏دار. ‫شوخی کردم.
‫چُسکل (اشاره به اسم خودش) شدین. ‫چیزی که لیاقتش رو دارین براتون میارم.
‫من فقط نوشابه می‏خورم.
‫ضرب‏الاجلم داره فرا میرسه.
‫زمانی که در خط سیر بشریت... ‫نه، اینکه مسخره‏ست، مسخره.
‫عشق...وای خدایا، من نمیتونم.
‫من هیچوقت نمیتونم اینکارو ‫انجام بدم.
‫من نویسنده‏های زیادی می‏شناسم. ‫اکثرشون میرن جهنم.
‫و یکی از راه‏های رها کردنِ ‫خلاقیتت استفاده از معجونِ خلاقیت‏ـه (الکل).
‫نه. الکل نمیخوام.
‫لوسیل، بس کن. ‫داری اغفال‏گری میکنی.
‫هی، من فقط تحریک‏کننده هستم. ‫خیلی فرق داره.
‫بفرمایین. ‫الکل، الکل و ضدحال.
‫این چیه؟
‫مشروبِ فوق اثرگذارِ دنکمایری.
‫یه پیک ازش براتون کافیه. ‫بخاطر همین دو پیک آوردم.
‫دیدی؟ حتی هوس الکل هم نکردم.
‫"بین" کدوم گوریه؟ ‫من خیلی رو اون دختر حساب باز کردم.
‫اون...نه...اون...گفتین کی؟
‫اومد. ‫برو تو کارش، بین.
‫ردایِ مجلسیش. برعکس‏ـه.
‫اوخ روم سیاه. ‫بذار یه دور بچرخونمش.
‫حالا چطوره؟
‫وای خدایا. چیکار داری میکنی؟
‫- چه بلایی سرت اومده؟ ‫- تقصیرِ اون نیست.
‫درسته. تقصیرِ توئه.
‫جلوی من رو نگرفتی.
‫باید به من افتخار کنی، بابا. ‫من هم سخنرانیم رو تمام کردم هم چیپس‏ها رو.
‫تو الان توی وضعیتی نیستی که بخوای ‫سخنرانی کنی.
‫بگیر بشین و صداتم در نیاد.
‫درک رو می‏ذارم سخنرانی کنه.
‫اون نصف دنکمایری‏ـه. ‫حداقل چند نفر راضی میشن.
‫چی؟ میخوای آینده‏ی مملکت‏مون ‫رو بسپاری دست اون اسکل؟
‫با در نظر گرفتن اینکه ‫همین اسکل احتمالا وارث تاج‏وتخت‏ـه
‫میشه همون شخصی که آینده‏ی ‫مملکت‏مون بهش وابسته‏ست، پس آره.
‫ضیافت رو شروع کنیم.
‫با غذای سنتیِ دنکمایر شروع می‏کنیم، ‫لمپری ویوانت.
‫واویلا!
‫جوونن دیگه...
‫تا وقتی گلابی پخته نذاری جلوشون، ‫لب نمی‏زنن.
‫زودباشین. شروع کنین دیگه.
‫من میتونم. من میتونم.
‫ببین کی داره از غذاش لذت میبره.
‫گوش کن پسر، خواهرت حالش ‫زیر خط فقرـه.
‫و یه ذره هم زیر میز.
‫پس چطوره بلند بشی و چند کلمه ‫برامون سخنرانی کنی؟
‫کی، من؟ ولی من نمیدونم چطوری...
‫فقط یکم چرب‏ونرم‏ـشون کن. ‫(چاپلوسی)
‫باشه، سعیم رو می‏کنم.
‫سلام همگی. اسم من "بانی پرنس درک‏" ‫از دریملندـه.
‫من امشب اینجا هستم که شما رو چرب‏ونرم ‫کنم. درسته، بابا؟
‫غیر از اینکه نمیدونم چطوری.
‫همیشه خدمتکارم اینکارو برام میکنه.
‫بعضی وقتا با مربا هم دوست دارم.
‫تا حالا کره‏ی سیب رو امتحان کردین؟ ‫من شاید اونم امتحان کنم.
‫من کمکت میکنم، داداش.
‫خانم‏ها و آقایان، ‫من سفیرِ شریف
‫"تیابینی ماریابینی دِلا روشمبو درانکوویتز" ‫هستم.
‫اسمم رو بخاطر بسپارین. ‫چهره‏م رو به خاطر بسپارین.
‫اون نمایشی که پدر من اون پسر چاق‏ـه بود رو ‫یادتون میاد؟
‫اون نمایش عالی بود.
‫متاسفم که ما اون جنگِ طولانی ‫رو با هم داشتیم.
‫آخه، خیلی چیز افتضاحی بود.
‫ولی گمونم همه‏ی ما سر یک چیز توافق داریم:
‫ما دهنتون رو سرویس کردیم.
‫هی، اینجا رو. ‫آستین‏های من شبیهِ بال خفاشن.
‫هی، بت‏بین، پرواز کن بیا اینجا.
‫مراقب باشین. مراقب باشین، وگرنه من...
‫برعکس آویزون شو.
‫خب، در کل، دریملند هرگز ‫دوستی بهتر از دنکمایر نداشته،
‫و من امیدوارم این مسئله هرگز تغییر نکنه.
‫ردا پوشیدن خیلی دردسر داره.
‫به سفیر لختِ آویزون از لوستر توجهی نکنین.
‫ایش!
‫وای پسر.
‫بذار... ‫بذار کمکت کنم تمیزش کنی.
‫- بذار الان... ‫- بس کن. داری بدتر پخشش می‏کنی.
‫این هتک حرمت‏ـه.
‫با منصوب کردنِ سفیر تیابینی،
‫شما تمام چیزهایی که باید ‫در مورد اتحاد بین‏ـمون بدونیم رو رسوندین.
‫دیگه تمامه. این یعنی جنگ! دوباره.
‫نگهبان‏ها! پیشخدمت‏ها! دستگیرشون کنید!
‫نه! نه، نه، نه، نه.
‫بجنبین. از این طرف.
‫از کجا فهمیدی این در اینجاست؟
‫برعکسِ بعضیا، ‫من کتاب راهنما رو میخونم.
‫یه بار شد ما بریم تعطیلاتِ خانوادگی ‫و مجبور نشیم فریادزنان فرار کنیم؟
‫تا من گره قایق رو باز می‏کنم، معطلشون کنین.
‫من پدر این عوضیا رو در میارم.
‫مگه از رو جسد من رد بشین.
‫خیلی خب، بریم. بریم. یالا!
‫سریع باشین، دروازه.
‫توی خونه می‏بینمتون!
‫مامان، من می‏ترسم!
‫- فقط نزدیکِ پدرت بمون! ‫- بخاطر همین می‏ترسم.
‫گل کاشتی، "بین" و امیدوارم بتونی ‫توی حالِ نئشگی‏ـت طعنه‏ی من رو حس کنی.
‫آره، آره، من افتضاحم. ‫درک، بپر رو کولِ بابا.
‫من می‏گیرمتون.
‫مگر اینکه برید.
‫- دنبالشون بریم؟ ‫- لطفا بگو نه. لطفا بگو نه.
‫نیازی نیست. اونا دارن ‫میرن وسطِ قلمروی موش‏های آبی.
‫هیولای مرداب ازشون پذیرایی می‏کنه.
‫آخی چه ناز. ‫آها، اونجور "پذیرایی" رو میگین.
‫و همانطور که آهسته در مرداب ‫پیش می‏رفتیم،
‫من متوجه شدم که لباس‏هایم ‫گِلی شده‏اند.
‫هی! بهت گفتم شرح حال روایت نکنی.
‫پسر، من بدجور گند زدم. ‫دیوانه بودم که فکر میکردم میتونم سفیر باشم.
‫بخاطر همین همیشه بهت میگم چیزی ‫رو امتحان نکنی.
‫- بس کن. توی خیلی دلسردش میکنی. ‫- تویی که خیلی ترغیب‏ـش میکنی.
‫عه، جدی؟ ‫چرا یه کاری درباره‏ش نمی‏کنی؟
‫یالا دیگه. من دارم ترغیب‏ـت میکنم.
‫آخ!
‫بس کن!
‫تو حتی یه ذره محبت هم نداری.
‫میدونی تو چی هستی؟ ‫تو تمامِ وجودت بدی‏ـه،
‫از سر دُمِ تیزت تا ‫سر گوش‏های تیزـت.
‫وای، وای! تو به من گوش‏های سر تیزِ ‫من گیر میدی؟
‫تا حالا خودتو توی آیینه دیدی؟
‫وای خدای من.
‫من عجیب‏الخلقه‏ـم.
‫بس کنین. کافیه. ‫هردوتاتون گوش‏های عجیب‏غریب دارین.
‫وای، این تنه درخت خیلی سفته. ‫دلم برای تُشک‏ـم تنگ شده.
‫- دلت برای تُشک‏ـت تنگ شده، آره؟ ‫- وای، خیلی زیاد.
‫و همینطور قوـهای عروسکیت؟ ‫و اون سورتمه‏ی کوچولو برای خرس اسباب‏بازیت؟
‫برای اونا هم دلتنگی؟
‫- نه. ‫- بمیرم برات.
‫گمشو پایین و یه چاله بِکن ‫تا توش بخوابیم.
‫باشـــه.
‫به نفع‏ـتونه دهن باز نکونین. ‫(لهجه لاتی)
‫شما آقایون کلاهتون توی بد مردابی اوفتاده. ‫شوما دیگه واس مایین. یعنی کل‏ـتون واس ماس.
‫مال شما؟ کسی صاحب من نیست. ‫منم که صاحبِ بقیه‏م. من شاه زاگ هستم!
‫زاگ؟
‫- شوما شاهِ دریملند نیستی؟ ‫- خودِ خودمم.
‫ما قراره یکم تفریحِ شاهانه ‫با شوما داشته باشیم پسر.
‫دیگه خسته شدم.
‫نفر بعدی که دست روی اون یکی بلند کنه ‫ولش میکنم میرم، خب؟
‫تبریک میگم، دوستان.
‫شما اولین کسایی هستین که مجبورم کردین بگم، ‫"کاش پیش بابام بودم".
‫بابا؟
‫چی میخواین؟ طلا؟ جواهرات؟
‫بیا، بگیر، تاج‏ـم رو بگیرین.
‫خب، به خیال من که ما به هیچکدومِ اینا ‫نیاز نداریم. ما فقط میخوایم حساب صاف کنیم.
‫حساب صاف کنین؟ مگه من چیکار کردم؟
‫میدونم ساختن این آبراه کار شوماها بوده. ‫باعث شد من و آبا اجدادم از ‫سرزمین‏هامون رونده بشیم.
‫بیخیال. اون که تقصیر من نبود. ‫من فقط دستورش رو دادم.
‫دستور؟ بر حسب اتفاق ما هم قراره از ‫دستورالعمل آشپزیِ
‫شاهِ شاهان و میگوی کبابی ‫براتون استفاده کنیم. نه شوخی میکنم.
‫ما فقط توی یکم کره سرخ‏ـتون میکنیم.
‫- نگران نباشین. ما نمی‏خوریمتون. ‫- معلوم بود.
‫ما شوما رو برای ‫هیولای مرداب سرخ می‏کنیم.
‫بابا، اندازه‏ی این ماهیتابه رو نگاه کن.
‫هیچکس پدر من رو سرخ نمی‏کنه.
‫جدی؟ کدومتون میخواد جلوی ما رو بگیره؟ ‫دختر لاغرمردنی؟ پیشی کوچولو؟ یا جوجه اردک زشت؟
‫بهت گفت جوجه اردک زشت.
‫الفو، لوسی، بیاین به این ‫دهاتی‏ها نشون بدیم شهری‏ها چند مرده حلاجن.
‫اوخ!
‫وقتی که ست قابلمه رو گرفتیم،
‫اصلا فکر نمی‏کردم این کوچیک‏هاش ‫به کار بیان.
‫از اونجایی همتون سر سرخ کردن عین بچه‏ها ‫جیغ می‏کشیدین، رفتیم سراغ نقشه دوم:
‫خام می‏دیمتون به هیولا.
‫خیلی خب، نقشه‏ی سوم: با خرده نون پُرشون کن.
‫نه! نه!
‫بی‏نزاکت نباش، بابا. بذار به رسم‏ورسومِ ‫میزبان‏های مهربونمون احترام بذاریم.
‫میتونم پیشنهاد بدم یه سر ‫سلامتی بزنیم؟
‫من یه‏ذره مشروبِ بُنجل توی فلاسک، ‫داخل جیب شلوارم دارم.
‫لطفا به عنوان هدیه از طرف سرزمین من ‫به...اینجا قبولش کنین.
‫خب، چاکر شوما، آبجی...
‫ایشون سفیرِ شریف، ‫تیابینی...
‫هیش. من بین هستم، خب؟ ‫از خودتون پذیرایی کنین.
‫مرام‏ـتون رو می‏رسونه.
‫گمونم شاید یه دنیای دیگه باشه
‫که ما میتونیم بذاریم شوما برید، ‫و بتونیم با هم دوست باشیم.
‫آره. هی، شما دهاتی‏ها، هر دوتاتون بخورین.
‫الان ما رو چی صدا کرد؟
‫گمونم به ما گفت دهاتی، "اسلیم".
‫اوه، اصلا نباید اینکارو می‏کرد.
‫باید می‏دونستم. ‫همه‏ی شما سلطنتی‏ها سر و ته یه کرباسین.
‫فکر می‏کنین ما همگی یه مشت دهاتیِ ‫ساده‏لوح، پشت‏کوهی،
‫و جاهلِ از همه‏جا بی‏خبر هستیم!
‫- خب، من بهتون میگم ما چی می‏دونیم. ‫- ما چی می‏دونیم؟
‫میدونیم قراره به خوردِ ‫هیولای مرداب بدیم‏ـشون.
‫چون میدونین هیولای مرداب ‫جوابِ نه از کسی قبول نمی‏کنه.
‫وقتی که اصلا انتظارش رو ندارین میاد سراغ...
‫- وای، نه! ‫- ژون.
‫میدونی، من متوجه شدم که تو ‫بین رو به خیلی چیزها ترغیب هم میکنی؛
‫مشروب خوردن، دزدکی بیرون رفتن، ‫دروغ گفتن.
‫آره، درست فهمیدی پسر. ‫دزدی، خیانت، بازی با احساسات.
‫آره دقیقا.
‫- بیا ببینم رفیق. ‫- عجب. باید بگم تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫شدیدا تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫خیلی خب. هی بس کن.
‫الفو. الفو، بس کن. ‫دُمم رو بهم پس بده.
‫پس‏ـش بده. بهم پس‏ـش بده.
‫عجب سیاستی به خرج دادی.
‫با اون وحشی‏ها یه جوری حرف زدی ‫انگار همسایه‏شون بودی.
‫بدونِ رو در وایسی، اصلا هیچی.
‫همونطور که همیشه میگم بین، ‫من بهت افتخار میکنم.
‫تا حالا هرگز نگفتی من بهت افتخار میکنم.
‫خب، امروز خیلی نزدیک بود بگم.
‫هی، بابا، اشکال نداره برم؟
‫بعضی وقتا، قسم میخورم ‫انگار دارم به مادرـت نگاه میکنم.
‫- برو، ولی تا صبح بیای خونه، وگرنه... ‫- همه‏ی انگشت‏هام رو می‏چینی.
‫یکیش رو برای خوش‏شانسی نمی‏چینم.
‫ممنون.
‫راستش، اون مجسمه شبیه توئه، بابا.
‫آره، میدونم. بریم خونه. بدو.
‫میدونی وقتی برسیم خونه چیکار می‏کنیم؟
‫- اون خرس رو خاک می‏کنیم. ‫- باشه.
‫راستش، میتونیم یه ‫قبرستونِ کامل برای اسباب‏بازیا درست کنیم.
‫میتونیم با هم انجامش بدیم. یا بهتر از ‫اون، میتونیم به خدمتکارا بگیم درستش کنن.
‫آره، به اندازه کافی امروز سختی کشیدیم. ‫شایدم راحت بگیریم بخوابیم؟
‫وای، من کابوسِ اون ماهیتابه رو می‏بینم.
‫وای پسر، چقدر بزرگ بود.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @bollbolljan_com ::.