..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫آنچه گذشت...
‫اگه این صداها واقعی بودن،
‫اگه یه چیزی داره باهات ‫ارتباط برقرار می‌کنه،
‫یعنی تو بیشتر از هرکسی...
‫با این شهر ارتباط داری.
‫ولی باید مدرک جمع کنیم.
‫اصلا این چیه؟
‫گفتن موقعی که داشتی ‫ساکه رو دفن می‌کردی، دیدنت...
‫و واقعی بودنشون از همین طریق اثبات می‌شه.
‫می‌دونی چه معنایی پشتشه؟
‫می‌شه بالشم رو پس بدی؟
‫می‌خوای یه چرتی بزنم...
‫و اگه با این بخوابم، ‫احساس امنیت بیشتری می‌کنم، متوجهی؟
‫آره، کاملا درک می‌کنم. ‫باز هم عذر می‌خوام.
‫راستش، می‌شه گفت بامزه است ‫که من هم لباسی همین شکلی دارم.
‫می‌دونم بابا. ‫از تو چمدونت برداشتمش.
‫چی شده؟
‫به نظرم ممکنه اشتباه کرده باشم.
‫از سیر تا پیاز طلاقتون خبر دارم ‫و می‌دونم قرار بود...
‫آخرین سفر خوشمون رو تجربه کنیم...
‫و بعدش بهمون بگین قراره طلاق بگیرین.
‫توماس مرده! ‫دو تا بچه دیگه هم دارین‌ها!
‫چرا به ما راضی نیستین؟
‫اون چیه؟
‫یه «درخت راه‌دور»ه.
‫داشته باش.
‫چطوری چنین کاری می‌کنه؟
‫نمی‌دونم. ‫ولی اگه گفتی دیگه چیکار می‌کنه؟
‫- چیکار می‌کنه؟ ‫- آدم رو هم جابه‌جا می‌کنه.
‫واقعا؟
‫ولی مشکلش از این قراره ‫که آدم اصلا نمی‌دونه از کجا سر درمیاره.
‫توش اصلا سیم نداره.
‫چی؟
‫روکش خالیه. حالا دوشاخه‌شون رو باش.
‫داشته باش. ‫اصلا منطقی نیست.
‫مامان!
‫تمام اتفاقاتی ‫که تو این شهر می‌افته، غیرممکنه.
‫ولی می‌تونیم بفهمیم ‫ته این سیم‌کشی‌ها به کجا ختم می‌شه.
‫یه نماد عجیب و غریب ‫رو سقفش نقش بسته بود!
‫حالا دنبال چی هستین؟ هوم؟
‫فکر جنون‌آمیزی به سرم زده ‫که احتمالش هست واقعا عملی بشه...
‫و اگه بشه،
‫شاید بتونم راه‌حل برگردوندن این ملت ‫به خونه‌شون رو پیدا کنم.
‫خیلی گل‌های قشنگی‌ان.
‫خیلی خوشحالم دوستشون داری.
‫کی می‌تونم بیام تو؟
‫راستش، می‌شه گفت بی‌ادبی کرده بود.
‫دقیقا.
‫چی؟ اصلا قشنگ نبود. ‫امکان نداره.
‫ای بابا، بیاین بزرگش نکنیم دیگه.
‫مهمونیه دیگه بچه‌ها، انگار...
‫- خیلی‌خب، یکیشون رو انتخاب کن. ‫- اِم، این یکی خوبه.
‫چه بدونم، آخه به نظرم جشن گرفتن روزی...
‫که آدم اینجا گیر افتاده ‫یه مقدار غیرعادیه.
‫دیدگاهت درست نیست.
‫بقا پیدا کردنمون رو جشن می‌گیریم.
‫این‌جوری به همه یادآوری می‌کنیم ‫امکان بقامون وجود داره.
‫ضمنا، بدک نیست هر از گاهی مهمونی بگیریم.
‫خیلی‌خب، دنبال چی می‌گردی؟
‫دنبالش نمی‌گردم. ‫می‌دونم کجاست.
‫آها! ایناهاش.
‫ذخایر سریم اینجان.
‫ترودی عاشق این پلیوره.
‫تنها وسیله‌ام که نمی‌ذارم ‫دستش بهش برسه، همینه.
‫تازه، الیس خیلی باهاش حال می‌کنه.
‫چیه؟
‫هیچی. ‫اِم...
‫آخه... آدم با مشاهده رفتارت ‫حس می‌کنه شرایط اینجا عادیه.
‫آدم خیلی خاصی هستی.
‫مسخره‌بازی درنیار. ‫هر کسی خیلی خاصه.
‫حتی ترودی هم خیلی خاصه.
‫افراد خیلی خاص از همین حرف‌ها می‌زنن دیگه.
‫عزیزان دلم رو پیدا کردم.
‫اِم، پایه‌این قبل از مهمونی ‫سرمون رو گرم کنیم؟
‫عزیز دلم، مهمونی که هنوز شروع نشده.
‫خودم می‌دونم! خودم می‌دونم! ‫واسه همین گفتم قبل از مهمونی دیگه.
‫چیه؟
‫هیچی.
‫فقط... زیاده‌روی نکن، خب؟
‫آره بابا، بلدم. ‫خودم بلدم. بلدم.
‫اِم، جولی؟
‫تو چی؟
‫اِم... نمی‌خواد، مرسی.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، باشه پس. ‫خیلی بی‌حالین.
‫ویکتور؟ ‫ویکتور، کجایی پسر؟
‫بریم مهمونی رو شروع کنیم!
‫حالش خوبه؟
‫این‌جور شب‌ها یه کم بهش سخت می‌گذره.
‫همون‌قدر که زنده موندن ‫یه عده رو گرامی می‌داریم،
‫به یاد از دست رفتگانمون هم می‌افتیم.
‫بیا، بهتره این رو بپوشی. ‫خیلی ناز می‌شی.
‫خیلی‌خب، اذیتم نکن دیگه پسر.
‫تو یه نفر که دیگه امروز ‫باید تا خرتناق مست کنی.
‫چند ساله که اینجایی؟
‫خواهشا بذار به حال خودم باشم.
‫- عجب... ‫- الیس!
‫الیس!
‫یه پیک می‌خوری؟
‫خیلی‌خب.
‫دانا، دیگه هلو نداریم.
‫می‌دونم. اِم...
‫تموم کردیم.
‫تموم شده؟
‫خیال می‌کردم چند قوطی دیگه ‫تو زیرزمین جاساز کردم،
‫ولی...
‫چند وقته یه سری چیز دیگه برات کنار گذاشتم.
‫یه مقدار سالاد میوه هست. ‫توت خرس هم هست...
‫هلو تموم کردیم.
‫تنها چیزی که طی این همه سال...
‫همیشه داشتیم، هلو بود،
‫ولی الان دیگه تموم شده.
‫شرمنده‌ام ویکتور.
‫باشه.
‫کوین، بیا دیگه! ‫الان هوا تاریک می‌شه‌ها.
‫اومدم.
‫[غذاخوری.]
‫«از قیافه دوستان حیرت‌آور جدیدی...»
‫«که پیدا کرده بود، ‫معلوم بود خیلی خوشحالن...»
‫«و به جاهایی شگفت‌انگیز ‫و مملو از سحر و جادو سر زده بود.»
‫«با این حال، کرومینوکل حس می‌کرد...»
‫«هنوز هم وقایعی در راهه...»
‫«و ماجراجوییش تو این دنیای جدید و غریب...»
‫«تازه شروع شده.»
‫جید؟
‫من گفتم بیا تو؟
‫مامانم می‌خواد کارهای شام رو ردیف کنیم.
‫بیا ببینم.
‫- داری چیکار می‌کنی؟ ‫- این دیگه چه کاریه پسر؟
‫- داشتم می‌خوندمش‌ها! ‫- اینجا که دیگه کاغذ ندارین!
‫این که دلیل نمی‌شه تو کتاب من نقاشی کنی.
‫می‌خوای عین روان‌آزار جماعت...
‫رو دیوار خونه‌تون بکشم؟!
‫واسه چی اومدی اینجا؟
‫اِم، به نظرم باید راجع به ‫یه سری مسائل صحبت کنیم.
‫باید خصوصی صحبت کنیم.
‫خیلی‌خب، صبح یه سر بیا.
‫نه. به نظرم بهتره الان صحبت کنیم.
‫مسئله مهمیه.
‫پس لابد قراره شب مهمونم باشی دیگه.
‫بفرما تو.
‫ظاهرا عازم جایی هستی.
‫آره. می‌خواستم یه سر بیام ‫و برات تعریف کنم.
‫خب، خیال نمی‌کردم این‌قدر حرف داشته باشیم.
‫داره هفت پادشاه رو خواب می‌بینه.
‫خب، مطمئنم...
‫امروز که مجبورش کردی ‫تا شب تو زیرزمین حفاری کنه،
‫ده دوازده‌تا قانون ‫کودکان کار رو زیر پا گذاشتی.
‫نه بابا، داشت حال می‌کرد. ‫صرفا می‌خواست کمک کنه.
‫هر وقت جلوی چشمم نیست، ‫خیلی مضطرب می‌شم.
‫آره. ‫آره، همچنین.
‫ولی ببین، پنجره‌هامون رو که میخ‌کوب کردیم.
‫درهامون رو هم قفل کردیم.
‫اگه بخواد هم نمی‌تونه ‫اون موجودات رو راه بده.
‫آره، آره.
‫خاک عالم! بعدش یاد جولی می‌افتم ‫که تو اون خونه ساکن شده.
‫شاید دانا، مسئول اون خونه، ‫یه مقدار...
‫ولی قطعا احمق نیست.
‫آره.
‫کارت چطور پیش می‌ره؟
‫خب،
‫اگه بتونم کلانتر رو قانع کنم...
‫که بذاره کل مسالحشون رو به کار بگیرم،
‫تک‌تک باتری‌هاشون رو خالی کنم...
‫و دانا رو راضی کنم ‫بذاره رو ارتفاعات...
‫کنار خانه اجتماعات بسازیمش،
‫به احتمال زیاد همه...
‫بعد از شکست خوردنم ‫ازم متنفر می‌شن.
‫اذیت نکن دیگه، ‫از این حرف‌ها نزن.
‫سیگنال دریافت کرده بودی دیگه.
‫نه بابا. ‫خش‌خش دریافت کرده بودم.
‫اصلا در حد سیگنال نبود.
‫خب، از هیچی که بهتره.
‫آره.
‫ببین. ببین.
‫کار مهمیه.
‫تازه، نیمه پر لیوان رو ببین،
‫حداقل می‌تونیم بعدش ‫بریم سراغ حفره زیرزمینمون.
‫شاید هم افتادیم توش.
‫من برمی‌گردم پایین.
‫بهتره بریم تو کارش.
‫وای، خاک بر سرم.
‫عه، جلوی پات رو بپا دیگه پسر. ‫امان از دستت.
‫عه، عه، عه. ‫سلام! وایستا ببینم.
‫- سلام. ‫- شاید بهتر باشه یه‌کم کمتر بخوری.
‫چیـ... چیزیم نیست بابا. ‫چیزیم نیست.
‫مهمونیه دیگه، مگه نه؟
‫نگران نباش.
‫همه‌چی رو به راهه؟
‫آره، گمون کنم.
‫گفت نگران نباشم، ‫اینه که نگران می‌شم.
‫خیلی‌خب، دیگه همگی آروم باشین!
‫- بچه‌ها! ‫- بهتره بریم.
‫آره، آره، آره.
‫آهای، خفه شین دیگه!
‫خیلی‌خب.
‫امشب اینجا جمع شدیم...
‫که سالگرد خیلی خاصی رو گرامی بذاریم.
‫احسنت.
‫دقیقا یه سال پیش...
‫فاطمه عزیز دلمون ‫وارد زندگیمون شد.
‫یه سریتون از قبلش اینجا بودین،
‫خیلی‌هاتون هم بعدش اومدین.
‫ولی همگیتون باهاش آشنا شدین...
‫و به خاطر مهربونیش،
‫قدرتش و هوش بالاش...
‫خیلی دوستش دارین.
‫البته قطعا گلش هم بی‌تأثیر نبوده!
‫قطعا استعداد باغبونیش ‫هم بی‌تأثیر نبوده.
‫گلخانه‌مون قبلا این‌قدر خوشبو نبود.
‫ولی... بی‌شوخی...
‫حقیقت از این قراره...
‫که تو باعث شدی ‫این چهاردیواری سرد و بی‌روح...
‫یه کم بیشتر رنگ و روی خونه بگیره.
‫سالگردت مبارک عزیز دلم.
‫دانا...
‫ممنون.
‫خیلی خوشگله.
‫امیدوارم جلوی کل خواب‌های بدت رو بگیره...
‫و موجب بشه فقط خواب خوش ببینی.
‫- بیا بغلم. ‫- ممنون.
‫وای. خیلی خوش‌شانسیم که پیشمونی.
‫خیلی خوش‌شانسیم که پیشـ...
‫بروز احساسات دیگه بسه.
‫خیلی‌خب بچه‌ها، ‫خودتون پروتکلمون رو از برین دیگه.
‫مشروب می‌خوریم، گل می‌کشیم، ‫خوش می‌گذرونیم...
‫و حواسمون به همدیگه هست.
‫- سلامتی! ‫- سلامتی.
‫سلامتی عزیز دلم.
‫سالگردت مبارک خوشگل خانم.
‫ممنون.
‫ببین بهم چی کادو داده.
‫خودش درستش کرده.
‫آخی!
‫خلاصه که چنین برنامه‌ای ریختم. آره دیگه.
‫تا اینجا رو سرمون خراب نشده،
‫یه بار برای همیشه ‫راه خروجش رو پیدا می‌کنم.
‫نوبت توئه.
‫روزی که اومده بودم اینجا، ‫این ساک رو دفن کرده بودم.
‫بازش کن.
‫ازم قایمش کرده بودی؟
‫مال خودته؟
‫لباسه رو نمی‌گم. ‫خون خودته؟
‫یه چیز دیگه هم تو ساکه هست.
‫این دیگه... این دیگه چیه؟ ‫این مسخره‌بازی‌ها دیگه چیه؟
‫اصلا درست و حسابی نگفتیم ‫قبل از این که بیایم اینجا...
‫چه‌جور آدمی بودیم.
‫یکی از حضار کلیسام ‫پسر کم سن و سالی بود.
‫پسر ساکت و حساسی بود.
‫مادرش که می‌ذاشت یه دلار...
‫تو بشقاب کمک‌هزینه‌هامون بذاره، ‫خیلی هیجان‌زده می‌شد.
‫یه روز، بعد از برگزاری عشای ربانی،
‫دیدم داره دم در اقامتگاهم می‌پلکه...
‫و کارش غیرعادی بود.
‫از اون بچه‌ها نبود که بخواد...
‫زیاد از والدینش دور بشه.
‫اِم، والدینش خیلی...
‫سختگیر بودن...
‫و سفت و سخت می‌گرفتن.
‫من هم درک می‌کنم. ‫والدین نگران بچه‌هاشون می‌شن...
‫و گاهی اوقات مجبور...
‫ببخشید. ‫می‌شه بخورم؟
‫بگذریم، اصل کلام این که...
‫پسره ناراحت بود.
‫ازم پرسید می‌شه ‫یه مدت اونجا بمونه یا نه.
‫ولی من باید کارهای عشای ربانی ‫عصرگاهی رو می‌کردم...
‫و نمی‌خواستم والدینش نگران بشن.
‫این بود که...
‫رفتم یه شکلات از تو کشوم برداشتم.
‫اِم... همیشه کلی شکلات ‫واسه بچه‌های محله اونجا می‌ذاشتم.
‫معلوم بود نمی‌خواد بره.
‫ولی شکلاته رو بهش دادم ‫و فرستادمش بره خونه.
‫دوباره همون شب، اِم... ‫رفتم دم خونه‌شون.
‫کارم نسبتا غیرعادی بود.
‫راستش، خیلی عادت ندارم ‫برم دم خونه ملت،
‫ولی یه چیزی رو اعصابم رفته بود و صرفا...
‫جلوی خونه‌شون که رسیدم،
‫مادر خانواده وحشت‌زده...
‫و بی‌قرار...
‫فرار کرد بیرون.
‫خیلی...
‫وارد خونه هم که شدم،
‫بوی الکل به مشامم رسید.
‫پدر خانواده همین‌جوری...
‫با چهره‌ای وحشت زده...
‫و مات و مبهوت وایستاده بود.
‫می‌گفت «بلند شو! بلند شو!»
‫از کنارش رد شدم، رفتم تو اتاقشون و دیدمش.
‫پسر معصوم و مهربونشون...
‫لت و پار رو زمین افتاده بود.
‫گردنش جوری ورم کرده بود که... ‫خیلی...
‫نمی‌تونستم از جیبش ‫چشم بردارم...
‫که همون شکلاته توش بود.
‫«خوب می‌شه بابا.»
‫پدرش گفت «خوب می‌شه بابا.»
‫از لحنش عصبانی شدم.
‫مملو از غفلت بود.
‫یهو به خودم اومدم، ‫دیدم افتادم روش...
‫و دارم با تمام قوا به صورتش مشت می‌کوبم.
‫نمی‌تونستم جلوی خودم رو بگیرم.
‫همین‌طور داشتم کتکش می‌زدم.
‫نمی‌تونستم جلوی خودم رو بگیرم.
‫حتی وقتی حس می‌کردم ‫استخون دستم داره می‌شکنه،
‫نمی‌تونستم جلوی خودم رو بگیرم.
‫خیر سرم باید به حرف ملت گوش می‌دادم.
‫خیر سرم باید از جماعت بی‌دفاع ‫دفاع می‌کردم.
‫اون پسرک مهربون اومده بود پیشم ‫و التماس می‌کرد کمکش کنم،
‫ولی من صرفا ‫بهش شکلات دادم.
‫خیر سرم بهش شکلات دادم!
‫بعدش که به خودم اومدم،
‫دیدم اون بطری دستمه ‫و رو پلی وایستادم.
‫همون موقع اولین بار بود...
‫که به عمرم صدای خدا رو شنیدم.
‫بهم گفت سوار ماشینم بشم...
‫و باید مسیر دیگه‌ای رو ‫در پیش بگیرم.
‫من هم سوار شدم.
‫سوار ماشینم شدم، ‫رانندگی کردم...
‫و دو ساعت بعدش اینجا بودم.
‫چرا داری این جریانات رو ‫الان برام تعریف می‌کنی؟
‫آخه دست و پای سارا رو بستم ‫و تو زیرزمین کلیسا حبسش کردم.
‫ببین، من از اولش می‌دونستم ‫بی‌دلیل نیومدیم اینجا...
‫و باید مسیر خاصی رو در پیش بگیریم،
‫خودم می‌دونم به نظرت...
‫بگو شوخی می‌کنی.
‫بوید...
‫بگو شوخی می‌کنی آشغال عوضی!
‫می‌خوای بهم شلیک کنی؟
‫آره، ممکنه بهت شلیک کنم عوضی!
‫خودت بهم گفته بودی فرانک ‫قوانینمون رو زیر پا گذاشته.
‫گفته بودی باید فرانک رو بفرستم تو جعبه!
‫ولی الان خودت... ‫اون دختره...
‫احتمالش هست بتونیم ‫کل این معماها رو به کمک دختره حل کنیم.
‫احتمالش هست...
‫همگی بتونیم به کمک ‫اون دختره بریم خونه‌مون.
‫ادامه بده.
‫باشه.
‫جاسمین.
‫جاسمین!
‫چی شده؟
‫صرفا اومدم خداحافظی کنم.
‫چی؟ ‫وایستا، وایستا، وایستا.
‫متوجه نمی‌شم. ‫خواهشا باهام صحبت کن.
‫چرا راهم نمی‌دی بیام تو؟
‫خودت که می‌دونی چرا. نمی‌شه.
‫خواهش می‌کنم، ‫بمون و باهام صحبت کن دیگه.
‫تو که گفته بودی ازم خوشت میاد.
‫واقعا خوشم میاد!
‫نمی‌تونم مدام بیام این‌جا،
‫فقط نگاهت کنم و ‫نتونم حست کنم.
‫اونم با دونستن این که ‫تو از من می‌ترسی.
‫این که حالت ازم بهم می‌خوره.
‫نه...
‫مگه خودت همیشه نمی‌گی ‫چقدر احساس تنهایی می‌کنی؟
‫حتی یک‌ذره هم درک نمی‌کنی ‫این بیرون چقدر بیشتر احساس می‌کنم تنهام.
‫من که خودم نخواستم این‌طوری بشه.
‫خداحافظ کوین.
‫وایستا، وایستا.
‫طبقه پایین یه مهمونی گرفتن.
‫همه حسابی داره بهشون خوش می‌گذره.
‫ولی من فقط می‌خوام پیش تو باشم.
‫فقط تویی که می‌تونم ‫از ته دل باهاش صحبت کنم.
‫قول می‌دی فقط خودت بیای؟ ‫و کس دیگه نیاد تو؟
‫اگه پنجره رو ببندیم کسی نمیاد. ‫قول می‌دم.
‫خیلی‌خب.
‫حالا سوال اینه...
‫چند بُعد دیگه وجود داره؟
‫نظریه‌پردازهای تئوری ریسمان بوزونیک ‫می‌گن 26 تا بُعد وجود داره،
‫ولی نظریه‌پردازهای ابر ریسمان ‫می‌گن فقط 10 بُعد هست.
‫یعنی این‌جا هم همینه؟ ‫یه بُعد دیگه‌ست؟
‫عه نه، نه.
‫این‌جا یه بُعد جیبیه.
‫ای خدا.
‫جون هرکی دوست داری دیگه بس کن.
‫این‌جا بُعد جیبی نیست.
‫اون کس‌شعری هم که می‌گی نیست.
‫هیچ‌کس تخمش هم نیست.
‫پس می‌شه فقط ‫خفه‌خون بگیری دیگه؟
‫باشه پس، بیشتر مست کن.
‫خیلی‌خب، آروم باش.
‫این چه...
‫عه!
‫الآن می‌خوای چی کار کنی؟ ها؟
‫- آهای! ‫- می‌خوای چی کار کنی؟
‫خیلی‌خب. بسه دیگه.
‫قبل این‌که همه‌مون رو بفرسته هوا ‫ببرش طبقه بالا.
‫- نه، نه، نه! ‫- هوی، هوی! بسه دیگه.
‫بسه دیگه. ‫برین کنار.
‫حالت خوبه؟
‫با توئم، حالت خوبه؟
‫آره، شرمنده که، اِم...
‫می‌رم بالا دراز بکشم.
‫باشه. منم میام.
‫نه، چیزی نیست. خوبم. ‫آخه فقط...
‫امشب شب توئه.
‫بمون همین‌جا.
‫حیوون لعنتی.
‫به مامانش رفته دیگه.
‫دیگه نبینم جلو چشمم باشی.
‫حالا پنجره رو ببند. زودباش.
‫دیدی؟ فقط خودمونیم.
‫فقط خودمونیم.
‫مرد خوش‌تیپ خودم.
‫دست‌هات چه گرمه.
‫می‌خواستی خنک باشن؟
‫منو ببوس.
‫چیه؟
‫شام حاضره.
‫گرسنه‌ام نیست.
‫یه روز و نیمه که...
‫زل زدی به اون کتابه. ‫می‌خوای اصلا...
‫گمشو دیگه. فقط گمشو.
‫اصلا می‌دونی چیه؟
‫باشه! باشه! باشه! باشه!
‫اومدم دیگه! ای خدا!
‫عه، اگه جات بودم زیاد ‫لفتش نمی‌دادم.
‫توی مهمونی که انقدر نباید ‫لب و لوچه‌ات آویزون باشه.
‫چرا یه گوشه واسه خودت نشستی؟
‫مجبور نیستی باهام حرف بزنی.
‫می‌دونم ازم خوشت نمیاد.
‫کی گفته؟
‫آخه...
‫خیلی مهمونی قشنگیه.
‫یه روزی واسه تو هم می‌گیرن.
‫نه.
‫فکر نکنم بگیرن.
‫پیرهنت رو در بیار.
‫چی؟
‫حالا دروغ نگم بعضی موقع‌ها ‫بدجوری رو مخم می‌ری.
‫ولی باید کنار هم باشیم.
‫تو هم تنها نیستی.
‫واقعا؟
‫فرض کن زودتر بابت...
‫سالگردت هدیه دادم.
‫می‌دونی چیه؟
‫با این‌که خوشم نمیاد همچین چیزی بگم؛ ‫ولی به تو بیشتر میاد.
‫این یکی رو دیگه دروغ گفتی.
‫ولی ممنون.
‫منم می‌گردم دنبال یه چیزی ‫که بهت هدیه بدم.
‫ببخشید.
‫چه مهربون برخورد کردی.
‫آدم هر از گاهی دلش می‌خواد ‫بقیه بهش توجه کنن.
‫می‌شه یه سوالی ازت بپرسم؟
‫معلومه.
‫اِم، اون دختری که ‫قبلا بوسیده بودیش.
‫استیسی رو می‌گی؟ ‫آره، دختر خوبیه.
‫آره، فکر می‌کردم تو و...
‫...اِلیس با هم هستین.
‫وای. ای خدا، آره بابا. نه.
‫با اِلیس که هستم.
‫حالا اون ماجرای استیسی هم...
‫اصلا جدی نبود.
‫آها، خب.
‫به نظرت...
‫منم می‌تونم ببوسمت؟
‫عه، اِم... جولی...
‫نه. داشتم شوخی می‌کردم. ‫جدی نگفتم...
‫نه، عزیزدلم...
‫نه، اصلا فکر کن ‫همچین حرفی نزدم.
‫حالا این دختره یه صداهایی تو سرش هست ‫تو هم برگشتی...
‫ببین، منم شک داشتم. ‫عین تو شک داشتم، خب؟
‫ولی بعدش...
‫این رو بهم نشون داد.
‫نگاهش کن.
‫این لوگوی...
‫خودم می‌دونم چیه.
‫ماجراش مال سه سال پیشه.
‫سارا و ناتان چند وقته اومدن؟ ‫چهار یا پنج ماه؟
‫خیلی‌خب، لابد به یکی گفتی. ‫یه نفر هم به سارا گفته.
‫من به هیچ‌کس چیزی نگفتم.
‫بوید، اصلا امکان نداره ‫خبر داشته باشه.
‫اون روز یه چیزی من رو ‫زیر نظر گرفته بود.
‫دقیقا همون موجودی که به سارا گفت...
‫تو هم فکر کردی این موجود ‫می‌خواد کمکمون کنه؟
‫اونم با کشتن یه پیرمرد و یه بچه؟
‫هر چی که باشه، ‫یه چیزی از دل همین‌جاست.
‫خب؟ حالا هر ارتباطی که ‫سارا باهاش داره،
‫باعث می‌شه یه قدرتی داشته باشه ‫که ما هنوز درکش نکردیم.
‫اگه می‌خوای بذاریش تو جعبه که باشه.
‫منم جلوت رو نمی‌گیرم.
‫ولی اگه واقعا دنبال یه جوابی...
‫تازه با این‌که همزمان با ‫آشکار شدن این مسئله،
‫تو هم می‌خواستی بری دنبال جواب...
‫امکان نداره تصادفی باشه.
‫خواست خدا بوده.
‫حالا پیشنهادت چیه؟
‫که ما هم باهات بیاییم. ‫من و سارا هم باشیم، خب؟
‫این ارتباط می‌شه برتری ما.
‫عین جوک «یه کشیش و کلانتر...»
‫«...و یه قاتل دیوونه ‫وارد یه میخونه می‌شن.»
‫آره، عین همون. آره.
‫چیه؟
‫اگه بخواییم عمیق‌تر بکَنیم، ‫یه نردبون بلندتر می‌خواییم.
‫خب، تا هرچقدر لازم باشه ‫عمیق‌تر می‌کَنیم.
‫بیا ببینم.
‫ببینم چی شده.
‫خوبم بابا، جدی می‌گم.
‫«خوب بودن» اصلا...
‫شامل حال هیچ‌کدوممون نمی‌شه.
‫- آخ! ‫- همینه. آره.
‫آره.
‫محکم‌تر؟
‫می‌خوای بری استراحت کنی؟ ‫یه‌کم برو پیش ایتان.
‫خودم بقیه‌اش رو انجام می‌دم.
‫هنوز درگیر آنتنی؟
‫آره.
‫یه‌کم آروم‌تر.
‫تقریبا.
‫وای خدا.
‫خوبه؟
‫خیلی خوبه.
‫می‌شه بیام تو؟
‫ترجیح می‌دم نیای.
‫خواهش کردم.
‫فقط این‌جا آدم می‌تونه یه‌کم تنها باشه.
‫حالا یه جورایی تنها باشه.
‫- انگار ناراحتی. ‫- می‌شه بیام تو؟
‫واقعا امشب دارم اذیت می‌شم.
‫داری جایی می‌ری؟ ‫انگار وسایلت رو جمع کردی.
‫نه، فقط...
‫نمی‌تونم توضیح بدم.
‫واسه چی اون قبرها رو کندی؟
‫نمی‌خوام درموردش صحبت کنم.
‫این‌ها مال ماشین‌هاییه که ‫اومدن توی شهر؟
‫آره، خودشه.
‫شب اولی که اومدم این‌جا،
‫کنار انباری بودم،
‫گفتی خیلی وقته که دوتا ماشین...
‫همزمان نیومدن توی شهر، ‫و گفتی که اتفاق خاصیه.
‫چرا؟
‫تو بیشتر از همه این‌جا بودی.
‫می‌دونی این‌جا دقیقا چیه؟
‫واقعا نمی‌فهمم چرا دائم ‫زل زدی به اون کتابه.
‫ببخشید. یه لحظه وایستا.
‫این صفحه...
‫چیه؟
‫این‌جا دو تا صفحه به‌هم چسبیده.
‫خیلی‌خب.
‫آها.
‫حالا شد یه چیزی.
‫ویکتور!
‫یا خدا.
‫قراره بری یه خونه جدید.
‫فاطمه می‌شه صاحب جدیدت.
‫خیلی هم خوب ازت مراقبت می‌کنه.
‫به چی می‌خندی؟
‫سلام ترودی.
‫از کجا اسم منو بلدی؟
‫بقیه اسم‌هاتم بلدیم.
‫خلاصه حرفم اینه...
‫من بیشتر از اون این‌جا گیر افتادم. ‫احترام هم خوبی چیزیه.
‫واقعا این‌جا به کار بقیه میام. ‫اگه بقیه...
‫این دیگه...
‫خونه؟
‫یا خدا.
‫این چیه؟
‫اومدن توی خونه! ‫اومدن داخل!
‫اِلیس؟ ‫اِلیس رو ندیدین؟
‫اِلیس!
‫طبق پروتکل!
‫ون کجاست؟
‫قایم شو!
‫چی شده؟
‫شروع شد.
‫چی؟ چی شروع شد؟
‫باید بریم.
‫آخه کجا بریم؟
‫کجا بریم؟
‫می‌گم کجا بریم؟ آهای.
‫جواب بده دیگه!
‫اول تو برو.
‫منم میام دنبالت.
‫بگیر. اینم ببر.
‫حاضری؟
‫طبق پروتکل!
‫همراه یه نفر برین توی ون! ‫زود باشین!
‫وایستا دانا! ‫چی کار می‌کی؟
‫- اِلیس و جولی کجان؟ ‫- نمی‌دونم.
‫- دانا! ‫- من فرار نمی‌کنم.
‫باشه. ولی بقیه رو ببر تو شهر.
‫هر نفر که می‌تونی با خودت ببر.
‫- طبق پروتکل. ‫- باشه، باشه.
‫خیلی‌خب همگی. ‫برین کنار.
‫سوار ون بشین!
‫وای خدا.
‫وای خدا، بجنب دیگه!
‫باید تا شهر بریم.
‫- نه. باید بریم تو جنگل. ‫- خُل شدی؟
‫اون موجودات خونه‌شون اون‌جاست.
‫- خواهش می‌کنم! ‫- می‌کشنمون!
‫بهم اعتماد کن.
‫اگه می‌خوای خانواده‌ات رو ببینی،
‫باید بریم توی جنگل.
‫خیلی‌خب.
‫نه!
‫نه.
‫نه عزیزدلم.
‫زود باشین!
‫اِلیس!
‫سلام.
‫سلام. جولی رو ندیدی؟
‫نمی‌دونم. نمی‌تونم...
‫باید بریم.
‫باید فرار کنیم. بجنب!
‫بجنب.
‫نه، نمی‌تونم.
‫- زودباش! ‫- نمی‌تونم! خودت برو.
‫بدون تو جایی نمی‌رم. ‫زودباش، می‌تونیم.
‫بدو، بدو، بدو!
‫بدو، بدو، بدو! برگردیم تو خونه.
‫باید بریم داخل! ‫یه فکری دارم. بجنب.
‫توروخدا!
‫توروخدا، توروخدا، توروخدا!
‫اذیت نکن دیگه.
‫این‌همه داره خوش می‌گذره.
‫از کجا می‌دونستی نمی‌تونن بیان؟
‫نمی‌دونستم.
‫با بابات که توی کاروان بودیم...
‫ببخشید.
‫دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم.
‫- کجا می‌ریم؟ ‫- یکی دیگه این‌جاست.
‫- چی این‌جاست؟ ‫- زودباش.
‫باید بری داخلش.
‫- توی درخت؟ نه! نه! ‫- چیزیت نمی‌شه!
‫- چی؟ ‫- قول می‌دم.
‫برو دنبال داداشت. ‫بهش هشدار بده.
‫بهش بگو شروع شد.
‫داری چرت و پرت می‌گی.
‫خودش می‌فهمه.
‫- بدو، بدو، بدو! ‫- نه، وایستا!
‫منم زود میام.
‫اگه موافقت کنم...
‫تازه گفتم «اگه»...
‫حتی اگه نگاه چپ بکنه...
‫هرکاری لازمه انجام بده.
‫ولی خودمون می‌ریم اون بیرون. ‫یه جوابی پیدا می‌کنیم.
‫یه راهی پیدا می‌کنیم، بوید.
‫همین، واسه همین بهم گفتن برگردم توی ماشین.
‫که خودم و خودت...
‫بتونیم یه راهی پیدا کنیم ‫که بتونیم بقیه رو ببریم خونه.
‫بدجور کسخلت در رفته. ‫خبر داری دیگه؟
‫توی کتاب مقدس پر از امثال منه.
‫یعنی چی؟
‫چی شده؟
‫چی... چی شده؟
‫اومدن داخل...
‫- اِلیس کو؟ ‫- نمی‌دونم!
‫- می‌گم اِلیس کو؟ ‫- نمی‌دونم! ببخشید!
‫همه برن تو. ‫همه برن تو.
‫- برو، بدو! ‫- همه زود برن داخل!
‫- برین! برین! برین! ‫- زود! زود!
‫- بجنب! بجنب پسر! ‫- زود، زود، زود! داخل!
‫- تموم شد؟ تموم؟ ‫- همه برن داخل!
‫چی کار می‌کنین؟
‫حالتون خوبه؟
‫پدر...
‫نه!
‫نه، بیا این‌جا!
‫ببندش!
‫بجنب. می‌تونی.
‫بجنب!
‫سرشو بگیر بالا.
‫یه چیزی بیار جلوی خون‌ریزی رو بگیرم!
‫- توروخدا نه. ‫- چیزی نیست.
‫- توروخدا. ‫- بذار جلوی خون‌ریزی رو بگیرم!
‫توروخدا... نه.
‫- چیزی نیست. ‫- نه...
‫خوب می‌شی. ‫خوب می‌شی.
‫این‌جوری تموم نمی‌شه.
‫آره.
‫مسیر زندگیم... توروخدا!
‫بجنب دیگه!
‫خیلی‌خب.
‫دارمش.
‫یک...
‫همینه. همینه.
‫چشم‌هاتو باز کن. ‫بیدار بمون.
‫باهام دعا کن.
‫- چی؟ باشه. ‫- باهام دعا کن.
‫- باشه. ‫- باهام دعا کن.
‫باشه، باشه.
‫ای پدر ما،
‫که در آسمانی...
‫نام تو مقدس باد.
‫زندگی اخروی و زندگی دنیوی...
‫به همانند آسمان و بهشت از آن توست.
‫رزق و روزی‌مان را نسیبمان کن،
‫و گناهان ما را ببخش و بیامرز...
‫چنان که ما نیز آنان که ‫در حق ما جفا کردند را می‌بخشیم.
‫ما را مورد آزمودن قرار مده،
‫بلکه از شر شیطان رهایی ده.
‫آمین.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @bollbolljan_com ::.