‫دست‌نگه‌دار وگرنه شلیک می‌کنم!
‫نه!
‫اسم من "توکیو"ـه
‫ولی وقتی این قضیه شروع شد، ‫این اسم من نبود
‫من این آدم بودم.
‫موقعیت مضنون نامعلوم‌
‫و این آقا، عشق زندگی‌ـمه
‫سارق با ضرب شلیک کشته شد
‫آخرین باری که دیدمش غرق در خون بود ‫و منم داشتم ترکش می‌کردم
‫اونم در حالی که چشماش هنوز باز بود
‫15 تا سرقت تَر و تمیز انجام داده بودیم،
‫ولی قاطی‌کردن عشق و کار هیچ موقع جواب نمیده
‫واسه همین، وقتی اون مأمور امنیتی شلیک کرد، ‫مجبور شدم حرفه‌ـم رو تغییر بدم
‫از سارق تبدیل شدم به قاتل
‫و اینجوری شد که شروع کردم به فرار کردن
‫یه جورایی، منم مُرده بودم دیگه.
‫یا حداقل با یه آدم مُرده دیگه فرقی نداشتم.
‫به مدت 11 روز مخفی شده بودم
‫و عکسم پس‌زمینۀ همۀ ‫پاسگاه‌های‌پلیس اسپانیا شده بود
‫اگه می‌رفتم زندان 30 سال برام می‌بُریدن.
‫منم از اونجور دخترایی نیستم که ‫دوست داشته باشم
‫توی سلولِ یه زندان، پیر بشم
‫ترجیح میدم فرار کنم.
‫با تموم وجودم.
‫و اگه نتونم جسمم رو فراری بدم،
‫ترجیح میدم حداقل روحم رو فراری بدم.
‫وقتی برام نمونده بود و یه سری کارای ‫مهمی داشتم که باید انجامشون می‌دادم
‫در واقع، فقط یه کار دیگه داشتم.
‫الو؟
‫مامان؟
‫اُه، دخترم
‫چطوری عزیزکم؟
‫چی شده؟
‫اخبارو مگه ندیدی؟
‫تموم اون چیزایی که در موردم ‫میگن رو نشنیدی؟
‫آره، البته که اخبارو دیدم.
‫می‌دونی چیه؟
‫دارم فکر می‌کنم که از اینجا برم.
‫شاید به عنوان آشپز به یه کشتیِ چینی
‫ملحق شدم.
‫یادته بهم گفته بودی که نمی‌تونم ‫حتی یه اُملت درست کنم؟
‫خب یاد می‌گیرم. نظرت چیه؟
‫نمی‌دونم، عزیزم.
‫اگه بخوان فقط غذای چینی بخورن، چی؟
‫این رفتنت چه معنی‌ای داره؟
‫یعنی دیگه قرار نیست ببینمت؟
‫چرت و پِرت نگو.
‫البته که بازم منو می‌بینی.
‫اصن برات بلیط می‌خرم ‫که بیای منو ببینی.
‫کجا بیام ببینمت؟
‫توی قبرستون؟
‫تنهایی؟
‫مامان، تنهایی؟
‫آره.
‫خب پس برو توی کوچه، ‫یه جوری که انگار میخوای بری مغازه.
‫خودم پیدات می‌کنم.
‫و همون روز، ‫همون روزی که قرار بود وارد کشتارگاه بشم،
‫فرشتۀ نجاتم ظاهر شد.
‫ولی خب هیچ‌موقع به قطع و یقین ‫نمی‌دونی یه فرشتۀ نجات چه شکلی‌ـه،
‫و هیچ‌موقع هم نمی‌تونی تصور کنی ‫که قراره توی یه "سیاتِ ایبیزا" ظاهر بشه... ‫[اسم ماشین رو میگه]
‫اونم مدلِ 1992!
‫عذر می‌خوام، یه لحظه وقت دارین؟
‫نه.
‫آشپزی توی یه کشتیِ چینی، ‫فقط یه مزیت داره
‫مجبور نیستی دیگه ظرفاشون رو بشوری
‫واسه یه لحظه داشتم به چینی‌ها فکر می‌کردم
‫و به این فکر می‌کردم که از کسایی که ‫تُف می‌کنن بدم میاد
‫- کی هستی، پلیسی؟ ‫- وایسا، وایسا.
‫داری وارد کشتارگاه میشی، ‫کلی پلیس اونجا منتظرت وایسادن
‫و یه دونه ماشینم از شش روز پیش ‫اونجا گذاشتن
‫چرا باید حرفاتو باور کنم؟
‫و اینگونه بود که با "پروفسور" آشنا شدم،
‫در حالی که به سمت بیضه‌هاش ‫تفنگم رو نشونه رفته بودم
‫اجازه میدی؟
‫جنبۀ خوب رابطه‌ها اینه که
‫آخرش یادت میره چطوری شروع شدن.
‫اجازه میدی؟
‫اونا همین الانش هم توی ‫خونۀ مادرت هستن
‫واسه همین اومدم کمکت کنم.
‫میخوام بهت پیشنهاد یه کارو بدم،
‫یه سرقت، یه سرقت که...
‫منحصر به فرده.
‫دنبال آدمایی هستم که...
‫یعنی، آدمایی که چیزی واسه ‫از دست دادن ندارن.
‫نظرت در مورد...
‫2 میلیون و 400 هزار یورو چیه؟
‫هیشکی یه همچین کاری رو تا حالا انجام نداده،
‫نه توی نیویورک، نه توی لندن، ‫نه توی مونتِ کارلو
‫پس اگه این دفعه عکسم می‌رفت ‫توی روزنامه‌ها
‫حداقل این بار به خاطر بزرگترین ‫سرقت تاریخ می‌شد
‫خوش آمدید
‫بهتون خوش‌آمد میگم.
‫و... ازتون سپاسگزارم ‫که این...
‫پیشنهاد کاری رو پذیرفتین.
‫ما قراره اینجا زندگی کنیم، ‫که از سر و صدای شهر دور باشیم
‫پنج ماه، پنج ماهی که وقت میذاریم ‫تا نحوۀ انجام کار رو
‫- بررسی و مطالعه کنیم. ‫- منظورت چیه، پنج ماه؟
‫مگه دیوونه‌ایم؟
‫ببینید، ملت کلی وقت میذارن درس میخونن
‫تا آخرش بتونن یه حقوقی بگیرن، ‫یه حقوقی که در بهترین حالت،
‫فقط یه حقوق ساده‌ـس، ‫یه حقوق بخور نمیر.
‫مگه پنج ماه چقدره؟
‫من در مورد این قضیه
‫خیلی بیشتر از این حرفا فکر کردم.
‫اینکه دیگه لازم نباشه تا ‫آخر عمرتون کار کنین
‫نه خودتون،
‫نه بچه‌هاتون.
‫خیلی خب.
‫هنوز همدیگرو نمی‌شناسید و ‫قصد دارم همینطورم باقی بمونه.
‫اسم هیچ‌کدومتون نباید مشخص باشه، ‫هیچ سؤال شخصی‌ای هم نداریم،
‫و، البته، رابطۀ شخصی هم نداریم.
‫از تک تک‌ـتون می‌خوام که یه اسم ‫واسه خودتون انتخاب کنین، یه چیز ساده.
‫می‌تونه شماره باشه، سیاره باشه، شهر باشه...
‫- مثلاً "آقای 17، خانم 23". ‫- اینطوری که نمیشه.
‫- من شماره تلفنمم یادم نیس. ‫- منم واسه همین اینو گفتم.
‫- اون موقع سیاره چی؟ ‫- من می‌تونم مریخ باشم، اونم اورانوس.
‫من که اورانوس نمیشم، پس بی‌خیالش شو.
‫- مگه اورانوس چشه؟ ‫- از ریتمش خوشم نمیاد.
‫- اسم شهرهارو میذاریم. شهرها. ‫- پس شد شهرها.
‫خیلی خب.
‫اینطور شد که من شدم "توکیو".
‫اون که به ماتحتم زُل زده، شد آقای "برلین".
‫آقا تحت بازداشته.
‫27 تا سرقت انجام داده.
‫از جواهرات و خونه‌های حراجی گرفته ‫تا وَن‌های امنیتی بانکی.
‫بزرگترین کارِش، ‫توی شانزه لیزۀ پاریس بود.
‫434 تا الماس.
‫مثل کوسه توی استخر میمونه.
‫می‌تونی باهاش شنا کنی، ‫ولی هیچ موقع پیشش آروم و قرار نداری.
‫و در واقع ایشون رئیس و مسؤول ‫عملیاتمون می‌شد.
‫اونی که داره سرفه می‌کنه آقای "مسکو"ـه.
‫اولین چیزایی که می‌کَند، مین‌های توی ‫"آستوریاس" بود. ‫[یکی از استان‌های اسپانیا]
‫"مسکو"
‫بعد فهمید اگه به سمت بالا حفاری ‫رو انجام بده، بیشتر پیشرفت می‌کنه.
‫شش مغازۀ خز فروشی، شش تا ساعت فروشی، ‫و بالاخره بانک "کاخا رورال" آبیلس. ‫[آبیلس: نام روستایی در آستوریاس اسپانیا]
‫بَلَده از دستگاه جوش و خلاصه ‫هر جور تجهیزات صنعتی‌ای استفاده کنه
‫اونی که پشت "مسکو" نشسته، ‫"دِنوِر" هست، و پسرش‌ـه.
‫توی کارِ مواده، دندون و دنده خُرد می‌کنه.
‫توی دیسکوها، سلطان هر چی دعواست.
‫شدیداً بی‌اعصاب و جوشی‌ـه.
‫توی یه نقشۀ درست و حسابی، بمب ساعتی‌ـه.
‫"ریو". نقطه ضعف منه.
‫مثل موتزارت میمونه، فقط کارش با کامپیوتره.
‫از شش سالگی‌ـش برنامه‌نویسی می‌کرده و ‫خدای وسایل الکترونیکی و هشداری‌ـه.
‫واسۀ بقیۀ چیزایی که توی زندگی‌ وجود داره ‫مثل این میمونه که دیروز به دنیا اومده باشه.
‫اون دو تا دوقلوهای "سیامی" هستند، ‫"هلسینکی" و "اُسلو".
‫حتی خفن‌ترین نقشه‌ها هم ‫به سرباز نیاز داره.
‫و کی بهتر از دو تا صِرب.
‫شاید فکرم می‌کنن، ‫ولی خداییش، ما که هیچ‌وقت نفهمیدیم.
‫"نایروبی"،
‫یه آدم شدیداً خوش‌بین.
‫از وقتی 13 سالش بوده، اسکناس جعل می‌کرده.
‫و حالا هم مدیر کِیفی کار ماست.
‫شاید دیوونه و رو اعصاب باشه، ‫ولی واقعاً بامزه‌ـست.
‫فکر کنید، هر روز قراره ‫در مورد ما توی اخبار صحبت کنن.
‫هر خونواده‌ای توی کشور ‫داره با خودش فکر می‌کنه
‫که ما داریم چه کار می‌کنیم.
‫و می‌دونید چی فکر می‌کنن؟
‫فکرشون اینه: "حرومزاده‌ها! ‫کاش یه چنین ایده‌ای به ذهن ما می‌رسید."
‫"پروفسور"، هیچ سابقۀ کیفری‌ای نداشت، ‫اثری ازش جایی نبود.
‫آخرین باری که شناسنامه‌ـش ‫رو تمدید کرد 19 سالش بود.
‫به طور کلی میشه گفت، یه روح‌ـه. ‫ولی یه روح خیلی باهوشه.
‫ما قرار نیست... پول کسی رو بدزدیم،
‫چون قراره اونا فکر کنن ما آدمای ‫خوبی هستیم.
‫و این قضیه واقعاً حیاتی هست.
‫واقعاً حیاتی‌ـه که افکار عمومی سمت ما باشه.
‫قراره ما قهرمان‌هاشون باشیم
‫ولی خیلی محتاطانه، ‫چون لحظه‌ای که حتی
‫یه قطره خون از کسی ریخته بشه، ‫حواستون باشه خیلی مهمه،
‫اگه حتی یه دونه قربانی داشته باشیم،
‫دیگه دست از رابین هود بودن برمی‌داریم و ‫خیلی ساده اون رویِ سگ‌ـمون بالا میاد
‫پروفسور؟
‫بفرمایید خانم توکیو.
‫قراره به چی دست‌بُرد بزنیم؟
‫ضراب‌خونۀ ملی پول و تمبر
‫♪ اگه باهات بمونم ♪
‫♪ اگه اشتباه انتخاب کنم ♪
‫♪ اصلاً واسم مهم نیست ♪
‫♪ اگه قرار باشه الان ببازم ♪
‫♪ ولی بعداً بِبَرم ♪
‫♪ این تموم چیزی میشه که میخوام ♪
‫♪ اصلاً واسم مهم نیس ♪
‫♪ راهمو گُم کردم ♪
‫♪ اصلاً واسم مهم نیس ♪
‫♪ وقتمو هدر دادم ♪
‫♪ ولی زندگیم همچنان ادامه داره ♪
‫خانۀ اسکناس
** وب سايت بلبل جان با افتخار تقديم ميکند ** ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫روز سرقت ‫جمعه 8:35 صبح
‫کی ماسک رو انتخاب کرده؟
‫- مگه چه مشکلی داره؟ ‫- ترسناک نیس آخه.
‫توی فیلمای سرقت از بانک ماسک‌ها ترسناکن.
‫مثلاً ماسک زامبی می‌زنن، یا اسکلت، یه چیزی ‫که به مرگ مربوطه، نمی‌دونم، احساس می‌کنم...
‫وقتی یه تفنگ تو دستت باشه
‫بهت اطمینان میدم که یه آدم روانی ‫خیلی ترسناک‌تر از یه اسکلته.
‫- بس کن بابا. ‫- حالا این یارو که سیبیل داره کی بوده؟
‫"دالی"، پسرم، یه نقاش اسپانیایی. ‫کارِش خیلی خوب بود. ‫[اشاره به سالوادور دالی]
‫- یه نقاش بوده پس. ‫- بله.
‫- یعنی نقاشی که نقاشی می‌کرده دیگه؟ ‫- بله.
‫می‌دونی چی ترسناکه؟ ‫عروسک واسه بچه‌ها.
‫خیلی ترسناکن.
‫چه عروسکایی؟
‫گوفی، پلوتو، میکی ماوس، همین چیزا دیگه.
‫یعنی داری میگی، ‫یه موش با گوش‌هاش ترسناک‌تره
‫بله، عوضی جان. ‫میخوای بگیرم بزنمت؟
‫- هی! ‫- دارم درست میگم. گوش بده بهم.
‫اگه یکی اسلحه به دست ماسک ‫میکی ماوس بزنه و
‫وارد یه جایی بشه، ‫ملت فکر می‌کنن طرف خُل و چِل‌ـه.
‫بعدشم کُشت و کشتار میشه. ‫میدونی چرا؟
‫چون سلاح و بچه‌ها،
‫دو تا چیزی هستن ‫که کنار هم قرارشون نمیدی، پدر من.
‫- درست میگم یا نه؟ ‫- واسه همینه که قضیه خطرناک‌تر جلوه می‌کنه.
‫پیچیده‌تر جلوه می‌کنه.
‫پس اینطور که میگی، ماسک عیسی مسیح ‫بیشتر ملت رو می‌ترسونه، چون معصوم‌تره.
‫ملت میگن "از شما بعیده، ‫عیسی که نباید دو تا اسلحه دستش بگیره"،
‫-"یه آدم مقدس که دو تا اسلحه دستش نمیگیره." ‫- مهم نیس.
‫مشخص بود که گروه‌ـمون ‫چند تا زن کم داشت.
‫یه زن میتونه دو روز واسه انتخاب ‫کفش عروسی وقت صرف کنه
‫ولی هیچ موقع یه دقیقه از وقتش رو ‫بابت انتخاب ماسک واسه دزدی تلف نمی‌کنه
‫هر چیزی که واسه‌ـش برنامه ریخته بودیم ‫داشت شروع می‌شد
‫و حین اون ثانیه‌های کوتاه داشتم به تموم ‫آدمای بی‌گناهی فکر می‌کردم
‫که قرار بود جلویِ راه زندگی‌ـشون ‫سبز بشیم.
‫جادۀ محلیِ ‫E-80
‫"پروفسور" می‌دونست که فقط ‫یه راه واسه ورود به
‫ضرابخونۀ ملی پول و تمبر وجود داره ‫اونم ورود با 3 تُن
‫مواد منفجره هست. ‫باید این مواد رو با یه کامیونی که
‫هر هفته وارد اون ‫ساختمون میشد وارد می‌کردیم.
‫تا با رول‌های کاغذی اسکناس‌ها که آمادۀ ‫چاپ کردن بودن وارد می‌شدن
‫و قرار بود ما هم همین کارو انجام بدیم،
‫قرار بود تا مرکزی‌ترین نقطۀ ضرابخونه بریم، ‫اونم با اسکورتِ پلیس ملی.
‫توی اسپانیا، هر چیزی که با دو تا ‫ماشین پلیس محافظت بشه،
‫یه چیزی‌ـه که دارن شدیداً ‫ازش محافظت می‌کنن.
‫ولی اگه بتونی امکان هرجور ارتباطی رو
‫از طریق رادیو یا تلفن ازشون بگیری
‫و اگه به سمت کَلۀ دو تا بچۀ 26 ساله ‫با 5 تا تفنگ تهاجمی نشونه بگیری، ‫[تفنگ‌های تهاجمی: ام 16، کلاشینکف و ...]
‫دیگه مهم نیس اسلحه داشته باشن یا نه،
‫چون پیشِ خودشون میگن یه چنین چیزی ‫ممکنه واسه هرکسی پیش بیاد.
‫گفتم یالا از ماشین پیاده شو دیگه!
‫مثه سگ ترسیده بودن ‫- هر کاری گفتم انجام میدی
‫قهرمان‌بازی درآوردن هزینه داره برات
‫هزینه‌ـشم از 1600 یورو در ماه‌ـی که یه بچه
‫توی یونیفورم میگیره خیلی بیشتره ‫- در کامیون رو باز کن، می‌شنوی چی میگم؟
‫یا پولی که یه راننده ‌کامیون میگیره
‫یالا، لعنتی، بازش کن.
‫اگه پشت اون کامیون دختر بچه‌ـشون ‫رو نگه می‌داشتن
‫هیچ موقع درش رو باز نمی‌کردن، ‫ولی آخه کی به یه مُشت
‫رُلِ کاغذ اسکناسی با ‫علامت (واترمارک) اهمیت میده؟
‫یالا، زود باشین!
‫یالا دیگه بابا! زود باش!
‫زود باشین، زود باشین!
‫بگیر بشین. حالا هم هر سه تایی‌ـتون، ‫آروم بگیرین، وگرنه با تیر می‌زنم‌ـتون.
‫یه اسلحه به سمت کُلیه‌ـت نشونه رفته، ‫همینطوری باید رانندگی کنی
‫وقتی بهتون بی‌سیم زدن که ببینن ‫همه‌چی مرتبه یا نه،
‫با ملایمت کامل جواب میدین، ‫طوری که انگار همه چیز داره به خوبی پیش میره
‫شیرفهم شد؟
‫و میونِ اون هرج و مرج با اسلحه‌ها،
‫اون شبی رو یادم می‌اومد ‫قبل از اینکه ازم درخواست ازدواج بشه،
‫شبی که من برنامه‌های دیگه ‫رو بهش ترجیح داده بودم.
‫ولی اگه بهش فکر کنی، هیچ موقع ‫یه روز درست و حسابی واسه دزدی پیدا نمی‌کنی.
‫الان دیگه می‌دونی که باید چه کار کنی.
‫حواست کاملاً به دختره باشه،
‫هیچ مشکلی نباید به وجود بیاد، باشه؟
‫دختره 17 سالشه.
‫فکر کنم بتونم از پسش بر بیام.
‫می‌تونم کنارت بشینم؟
‫باشه
‫سلام.
‫دوس داری باهام بری بیرون؟
‫باشه. پس من میرم.
‫نه، نه.
‫لازم نیس در موردش فکر کنم.
‫یعنی جوابم آره‌ـس.
‫خیلی خب، بچه‌ها. رسیدیم.
‫بیاین مستقیم وارد سالن ‫موزه بشیم، جایی که...
‫"پِدرو"، لطفاً مثل آدم رفتار کن، ‫توی کلاس نیستی که
‫بیاین منظم و به ترتیب خارج بشیم، ‫از دو در خروجی استفاده کنید...
‫و اینم نمای ساختمانِ ‫ضرابخونۀ ملی پول و تمبره.
‫بَرّه کوچیکه داره وارد میشه.
‫عالی‌ـه.
‫"برلین"، نوبت توئه.
‫خب حالا حواست باشه که داری ‫چی کار می‌کنی.
‫چطوری، "جاوی"؟ "رفیتا" کجاست؟
‫شیفتش عوض شده.
‫خیلی خب. همینطوری آروم باش.
‫خیلی خب، بچه‌ها، وارد بشین.
‫خیلی آروم.
‫این مسأله خیلی مهمه. ‫به محض اینکه کارت شناسایی‌ـتون رو گرفتید،
‫کارت‌هاتون رو روی گردن‌ـتون ‫آویزون کنید.
‫باید حین کل بازدید، کاملاً ‫تویِ دید باشن، باشه؟
‫برنگرد.
‫وقتی کنارمی، ‫حتی نمی‌تونم نفس بکشم.
‫خب، نفس بکش.
‫چون تا 9 ماه دیگه، ‫قراره حسابی از نفس بیفتی.
‫برو داخل.
‫طی کل بازدید، کاملاً قابل دید باشه بچه‌ها.
‫کارت‌ها رو بندازین دور گردن‌ـتون. ‫کمتر سر و صدا کنین.
‫"برلین"، اولین دوربین، سمت چپ‌ـته.
‫یعنی هیچی نمی‌خوای بگی؟
‫دارم بهت میگم حامله‌ـم، ‫اون موقع هیچی نمیگی؟
‫چه کار کنم، زنگ بزنم به زنم، ‫بهش بگم بچه‌ها رو برداره بیاره
‫که همه‌ـمون با هم جشن بگیریم؟ ‫دست بردار تو رو خدا.
‫بیا جلوتر، بیا. زود باش.
‫در حال دسترسی به سیستم امنیتی
‫دارم وارد میشم.
‫حواست باشه، "توکیو".
‫در حال دسترسی به سیستم هشداری
‫ایول!
‫- زنگ‌های خطر رو قطع کردم. ‫- حالا وارد بشین.
‫زود باش، بیا عقب‌تر.
‫خودت بودی که دیروز می‌گفتی ‫توی وضعیت بدی هستی.
‫- نمی‌تونی تحملش کنی، مشکل داری. ‫- مثل هر زوج دیگه‌ای مشکل داریم، "مونیکا".
‫مثل هر زوجی که ازدواج کردن و ‫سه تا بچه هم دارن.
‫نه اونطوری که بخوام ‫ازش طلاق بگیرم.
‫"مونیکا"، من سه تا بچه رو ‫با لقاح آزمایشگاهی به دنیا آوردم.
‫بیشتر از 20 سال سعی کردم ولی ‫نتونستم با زنم به طور معمولی بچه‌دار بشم
‫اون موقع حالا تو اینو بهم میگی.
‫باید "شیوا" باشی، ‫الهۀ باروری!
‫چرا اینطوری مسخره می‌کنی؟
‫نیومدم اینجا ازت پولی بگیرم که، ‫اینو که می‌دونی؟
‫یا نیومدم ازت بخوام ‫طلاق بگیری،
‫حتی نیومدم ازت بخوام ‫تست پدری بدی.
‫فکر می‌کردم منو دوسَم داری.
‫و...
‫فکر می‌کردم ایدۀ قشنگی باشه.
‫سخته یه همچین چیزی رو توی ‫زندگی‌ـمون جا بدیم، ولی...
‫ولی کارِ خیلی قشنگی‌ـه.
‫گوش کن!
‫چیه؟ می‌خوای بدونی که می‌خوام ‫با بچه‌ـت چه کار کنم؟
‫- همینو می‌خوای بدونی دیگه، نه؟ ‫- گوش کن، عجله نکن.
‫از جاتون تکون نخورین!
‫دستا بالا!
‫تکون نخورین! تکون نخورین وگرنه می‌کُشمتون!
‫- چه مشکلی پیش اومده؟ یه کاری بکن. ‫- بلند شو! بلند شو!
‫برین بیرون!
‫زود باشین، زود باشین!
‫عجله کنین! تکون نخورین.
‫زود باشین، زود باشین!
‫زود باشین!
‫آره، همینه!
‫کثافت!
‫زود باشین، عجله کنین.
‫از این طرف. زود باشین.
‫و این راه‌پلۀ فوق‌العاده، ‫از سنگ مرمر و گرانیت ساخته شده.
‫از جاتون تکون نخورین!
‫تکون نخورین!
‫تکون نخورین! زود باشین!
‫برگردین!
‫- کاری باهامون نداشته باشین لطفاً! ‫- "پروفسور"، یه مشکلی داریم.
‫نمی‌تونم برّه کوچیکه رو پیداش کنم.
‫لعنتی رو نمی‌تونم ببینمش!
‫خانم "پارکر"، کجا رفتی یعنی؟
‫صبر کن.
‫- تو رو به خدا! ‫- بیاین بریم! از اون‌طرف!
‫صبر کن. وایسا.
‫باشه.
‫خیلی خب، باشه.
‫دارم زیادی عجله می‌کنم. می‌دونم.
‫بیا حداقل جاودانه‌ـش کنیم، باشه؟
‫بیا با دوربین گوشی‌ـت یه عکس بگیریم.
‫وایسا...
‫یا خدا...
‫اینجا؟ یه مقداری زشته، نه؟
‫خب روز اول‌ـمونه دیگه.
‫خیلی خوشگلی.
‫نمی‌تونم دختره رو پیدا کنم. ‫نمی‌تونم عوضی رو ببینمش.
‫اینجا رو باز کن. باز کن و یه مقداری ‫سکسی‌تر به دوربین نگاه کن.
‫گوشیِ خودته. ‫اگه بخوای، می‌تونی پاکش کنی.
‫واسه جفت‌ـمونه، هم واسه تو و هم واسه من.
‫زود باش، بیا.
‫با این عکس، کل اینترنت رو ‫قراره به هم بریزی.
‫گوشیمو پس بده! گفتم پس‌ـم بده!
‫گوشیمو بده! گوشیمو بده!
‫گوشی لعنتی رو بهم بده! ‫گوشیمو بده!
‫قبل از هر چیزی...
‫صبح‌ـتون به خیر باشه.
‫من مسؤول این قضیه هستم.
‫و، اول از همه، می‌خوام...
‫ازتون عذرخواهی کنم.
‫واقعیت اینه که، خوب نیس ‫آخر هفتۀ آدم این شکلی تموم بشه.
‫گوشی رو بده
‫ولی شماها اینجا گروگان هستین.
‫گوشی‌؟
‫اگه پیروی کنین، ‫بهتون اطمینان میدم که زنده می‌مونین.
‫- اسم؟ ‫- "الیسون پارکر".
‫- رمزت؟ ‫- 2078
‫گوشی؟
‫آروم باش، آروم باش.
‫آروم باش.
‫رمز؟
‫واسه چی رمز رو میخوای؟
‫یا بهم پین‌کدت رو میگی یا ‫با تَهِ اسلحه‌ـم دهنتو سرویس می‌کنم.
‫چند وقته حامله‌ای؟
‫هشت ماه‌ـه.
‫هشت ماه.
‫- رمزت؟ ‫- 1234.
‫قیافه‌ـت میزنه آدم باهوشی باشی،
‫اون موقع رمزت اینه. ‫چه دهن‌سرویسی. اسمت چیه؟
‫- "آرتورو". ‫- "آرتورو" چی؟
‫- "آرتورو رومَن". ‫- "آرتورو رومن"، خیلی خب. "آرتوریتو".
‫شما اینجا قراره امنیت ما رو تضمین کنید، ‫واسه همین منم ازتون محافظت می‌کنم.
‫هی...
‫دستات رو بده به من. راحت باش.
‫سخت نگیر. راحت باش.
‫اسمت چیه؟
‫"آریادنا"
‫بیا باهام. بیا.
‫آروم باش.
‫دستامو حس کن.
‫- به نظرت اینا دستای یه هیولا هستن؟ ‫- نه، نه.
‫چون من که یه هیولا نیستم.
‫دقیقاً می‌دونم چه احساسی داری.
‫دهنت خشک شده، نفس‌هات کوتاه شدن... ‫باید خودت رو یه مقداری آروم کنی. نفس بکش.
‫نفس بکش.
‫آفرین. ‫لطفاً همه‌ـتون با من، نفس بکشین.
‫نفس بکشین.
‫آروم، آروم.
‫با تموم وجود و به آرامی نفس بکشید. ‫حالا نفس‌ـتون رو بدین بیرون.
‫خیلی خب. خیلی عالی.
‫خانم "مونیکا گتمبید"، لطف می‌کنید؟
‫تکون نخور. خواهش می‌کنم، تکون نخور.
‫- ساکت باش. ‫- بهت میگم تکون نخور.
‫ساکت باش.
‫خانم "مونیکا گتمبید"،
‫لطف می‌کنید یه مقداری بیاید جلوتر؟
‫من هستم.
‫تو یه ستاره‌ای، بابا!
‫بهترینی!
‫اینجا بهترین جا واسه خوابیدن‌ـه، بابا!
‫اینجا می‌تونی با عظمت بگیری بخوابی!
‫اُه! بابا، بابا!
‫لعنتی. همین‌جا، بوم...
‫بوم، بوم...
‫بس کن، مسخره‌بازی در نیار و ‫بیا بریم سراغ کار. زود باش، یا خدا.
‫لعنتی بویِ خیلی خوبی میده.
‫حتی از کباب برّه هم بوی بهتری داره، بابا، ‫از کباب برّه بهتره!
‫- بیا پایین ببینم. ‫- بی‌خیال، ای بابا.
‫کِی تا حالا یه همچین تخت باحالی داشتی؟ ‫توی زندان که یه همچین تختی نداشتی.
‫اصن میدونی کجاییم، بابا؟ ‫ما بهترینیم!
‫- ما بهترینیم! ‫- پسرجون، اشتباه نکن.
‫ما هیچی نیستیم.
‫اصن بلدی کاری انجام بدی؟
‫تا حالا شده شغلی داشته باشی؟
‫تا حالا شده که جایی رزومه‌ـت رو بفرستی؟
‫اَه. بی‌خیال عزیز من.
‫رزومه‌ـم.
‫رزومه‌ـم. واسۀ چی؟
‫تا بتونم تو رو از زندان ‫"الکالا-مِکو" در بیارم؟
‫فکر می‌کنی به زندان رفتنم ‫افتخار می‌کنم؟
‫12 سال از زندگی‌ـم رو ‫هی رفتم زندان و هی اومدم بیرون.
‫اون‌موقع می‌دونی واسه چی؟
‫واسه چی؟
‫چون من آدم باهوشی نیستم، پسرم.
‫تو هم آدم باهوشی نیستی.
‫مغز این عملیات یکی دیگه‌ـس.
‫اگه خوش‌شانس باشیم و ‫تو هم عوضی‌بازی در نیاری،
‫می‌تونی طوری از اینجا خارج بشی، که یه زندگی ‫درست و حسابی واسه خودت داشته باشی
‫- ولی من عوضی نیستم. ‫- بی‌خیال، بابا!
‫پُرشون کن.
‫ازت میخوام که تلفن رو جواب بدی
‫و هر کی که هست رو ‫قانع کنی که ما الان به خاطر
‫- یه مشکل فنی بستیم. فهمیدی؟ ‫- بله.
‫هیچ راهی ندارم مگر اینکه یه ‫اسلحه روی سرت بگیرم
‫- می‌فهمی که اسلحه‌ـس؟ ‫- بله.
‫خوبه.
‫حالا.
‫ضراب‌خونۀ ملی پول و تمبر، بفرمایید؟
‫نخیر، معذرت می‌خوام، نمی‌تونم الان ‫به "آرتورو" وصل‌ـتون کنم.
‫سیستم بسته‌ـست.
‫نخیر، نمی‌تونم الان بیارمش بالا.
‫نخیر، ایشون نمی‌تونن بیان بالا ‫که تلفن رو بردارن.
‫نخیر، نمیشه.
‫نخیر، چون...
‫چون الان نمی‌دونم کجاست.
‫نمی‌دونم توی کارخونه‌ـس، توی موزه‌ـس، ‫توی غذاخوری‌ـه
‫یا هر جای دیگه! ‫بعدشم، خانم، اینکه کارِ من نیست.
‫انصافاً به خاطر نقشی که بازی کردی ‫باید بهت اسکار بدن، خانم "گتمبید".
‫20 دقیقه بعد از وارد شدن، ‫شروع کردیم به سیم کشیِ
‫سیستم ارتباطی آنالوگ تا بتونیم ‫با پروفسور صحبت کنیم.
‫بدون تلفن یا فرکانس رادیویی، ‫بدون اینکه کسی بتونه حرفامونو گوش بده.
‫درها رو پلمپ کرده بودیم و ‫آژیرهای خطر هنوز به صدا در نیومده بودن.
‫فعلاً توی یه برزخ موقتی بودیم، ‫که هیچ‌کسی ازش با خبر نبود که
‫که ما ضراب‌خونۀ ملی پول و تمبر ‫رو به دست گرفتیم.
‫و توی اون آرامش زیبای قبل از طوفان،
‫اون روز، کاملاً
‫معمولی به نظر می‌رسید.
‫چقدر خوشتیپ شدی، نه؟
‫کیه؟
‫منم، بذار بیام داخل.
‫"ریو"، پسر. اگه پروفسور ما رو ببینه، ‫ما رو می‌کُشه، مگه نمی‌دونی؟
‫می‌دونم، می‌دونم. ‫باید باهات صحبت کنم. بشین.
‫- چی شده؟ ‫- بشین دیگه بابا.
‫چی شده؟
‫فردا روز سرقت‌ـه.
‫ما هم نمی‌دونیم چه اتفاقی قراره بیفته.
‫واسه همین می‌خوام بدونی که ‫من در مورد تو کاملاً جدی هستم
‫و این رو به خوبی می‌فهمم که، خب، ‫تو دیگه بچه نیستی و
‫و ممکنه دنبال یه جور... ‫یه تعهد جدی‌تر باشی.
‫واسه همین می‌خوام یه چیزی رو بهت بدم.
‫واسه‌ـت حلقه نخریدم، چون اینجا ‫زندانی شدیم یه جورایی.
‫ولی به محض اینکه از اینجا خارج بشم، ‫واسه‌ـت کلی جواهرات می‌گیرم
‫که مجبور بشی دستت رو با ‫یه دونه فرقون اینور و اونور ببری.
‫این چیه؟
‫نشونِ نامزدی‌ـه؟
‫حداقل الان دیگه اسم واقعی‌ـم رو می‌دونی.
‫درسته، ولی خب اجازه نداریم ‫اسم واقعی‌ـمون رو به همدیگه بگیم.
‫خب، بهش نگاه نکن.
‫ولی مال توئه.
‫چطوری بهت بگم؟
‫این چند وقتی که با هم بودیم، ‫خیلی خوب بوده، خب؟ عالی بوده.
‫چند شبی رو با هم خوابیدیم...
‫منظورت چیه "چند شب"؟ هر شب با هم ‫بودیم دیگه! فقط 4-5 شب رو با هم نبودیم.
‫جدی میگم، فکر نمی‌کنم بتونیم ‫زوج خیلی خوبی واسه هم باشیم.
‫- مگه کارِمون توی تخت خوب نیس؟ ‫- آره خب، کارِمون خیلی هم عالی‌ـه، حرف نداره.
‫خب این خودش یه شروع‌ـه دیگه، نه؟
‫ولی واسه اینکه یه زوج باشیم، اینکه کارمون ‫توی تخت خیلی خوب باشه کافی نیست، خب؟
‫اینا رو به خاطر این میگی چون من ‫ازت 12 سال کوچیک‌ترم؟
‫من قراره از این کار 300 میلیون یورو ‫گیرم بیاد، خب؟
‫بچه که نیستم، زندگی‌ـم ‫سر و سامون میگیره.
‫- جداً، "ریو" کاشکی ما... ‫- منظورت از کاشکی چیه؟
‫توی رابطه‌ـمون عشق بود. ‫واقعاً بود، من عشقو دیدم.
‫یکی دیگه توی زندگی‌ـته، نه؟
‫نه دیگه نیست.
‫ببین، "ریو"،
‫وقتی همۀ این قضایا تموم بشه، ‫شاید بتونیم با هم بریم "تاهیتی" ‫[جزیره‌ای در اقیانوس آرام]
‫و بعدش ببینیم جواب میده یا نه، ولی فردا ‫میخوام فقط در مورد یه چیز فکر کنم:
‫اینکه کشته نشیم.
‫"ریو".
‫"ریو"، نکن.
‫نه، نه.
‫تو یه تلفن رو روشن گذاشتی.
‫خب، خاموشش کن.
‫گاوصندوق بازه.
‫جلیقه‌هاتون رو بپوشید و ‫آماده بشید که بریم بیرون.
‫به محض اینکه آماده شدین، ‫آژیرو به صدا در میاریم.
‫"برلین"، آماده باش که درها رو باز کنی.
‫گروگان‌ها، واسۀ امنیت خودتونم که شده، ‫همه‌ـتون سه قدم به عقب برگردین.
‫یه کمی این‌طرف‌تر. خیلی خب.
‫خب. همه چیز قراره خیلی خوب پیش بره.
‫یه کمی نزدیک‌تر.
‫آروم باشین.
‫آروم باشین. دارم کیف‌ها رو می‌بینم. ‫پُر از پول هستن.
‫الان دارن میرن و همه چی درست میشه.
‫یه مورد 10-33 توی ضراب‌خونۀ ملی پول و تمبر ‫گزارش شده.
‫Z24 دریافت شد و توی راهیم. ‫تا دو دقیقه دیگه میرسیم اونجا.
‫دو دقیقه.
‫- واسه چی آژیر صداش دراومد؟ ‫- نمی‌دونم.
‫همینطوری اونجا وایسادن، ‫نمی‌فهمم اصلاً.
‫- چرا پولا رو نمی‌برن و از اینجا نمیرن؟ ‫- نمی‌دونم!
‫یک دقیقه و 40 ثانیه.
‫یک دقیقه...
‫اسمت چیه؟
‫"آرتورو".
‫- "آرتورو"، نه؟ ‫- بله. نه، من چیزی ندیدم.
‫قسم می‌خورم، چیزی ندیدم. ‫هیچی ندیدم.
‫- منو ببین. ‫- هیچی ندیدم.
‫بی‌خیال، "آرتورو"، منو ببین.
‫منو ببین، منو ببین.
‫هِی، هِی، یالا.
‫هی.
‫از سینما خوشت میاد؟
‫خوشت میاد ازش؟
‫من... خیلی دوسش دارم.
‫تا حالا دقت کردی توی فیلمای ترسناک،
‫همیشه یه نفر اون اول هست که اینطوری‌ـه، ‫آدم خوبی‌ـه مثه تو،
‫و تو با خودت میگی: ‫"این همونی‌ـه که قراره بمیره".
‫- و واقعنم این اتفاق می‌افته؟ ‫- نه...
‫طرف همیشه می‌میره.
‫"آرتورو"، باور کن، تو همون آدمی.
‫از Z24 به مرکز، ‫تا 30 ثانیۀ دیگه میرسیم اونجا.
‫30 ثانیه.
‫خیلی مهم‌ـه که پلیس کوچکترین
‫سرنخی از کاری که ما قراره ‫انجام بدیم هم نداشته باشه
‫بهشون اینطوری تلقین می‌کنیم ‫که فکر کنن اومدیم واسه سرقت،
‫ولی اونا تونستن ما رو در حالی که داشتیم با پولا ‫فرار می‌کردیم غافل‌گیر کنن و کل نقشه‌ـمونم به فنا رفته.
‫تفنگ‌هامون رو بردیم بیرون، همینطوری ‫شلیک کردیم و چون هیچ راه دیگه‌ای نداشتیم
‫مجبور شدیم برگردیم داخل.
‫و بعدش، بدون اینکه به کسی آسیبی
‫وارد بشه،
‫برمی‌گردیم داخل،
‫می‌ذاریم اینطوری فکر کنن که ‫مثل موش توی تله افتادیم،
‫اینطوری فکر کنن که ما داریم ‫فی‌البداهه عمل می‌کنیم.
‫حالا!
‫"توکیو"! "توکیو"، صبر کن، الان زوده.
‫"توکیو"!
‫برید بیرون، پولا رو بندازین، ‫به سمت زمین شلیک کنین و برگردین داخل.
‫بیشتر از 30 بار اینو شنیدم.
‫ولی چیزی که پروفسور به ما نگفت
‫این بود که اونا هم به سمت ما ‫شلیک می‌کنن.
‫"ریو"، "ریو"!
‫یا خدا، پسر!
‫تو روحتون!
‫از این بدترم مگه میشد یه چنین ‫چیزی رو شروع کنیم آخه؟
‫لعنتیا!
‫نیروی کمکی. سریعاً به نیروی کمکی ‫نیاز داریم
‫به سمت ضراب‌خونۀ ملی پول و تمبر.
‫بهمون شلیک شده. یه افسر پلیس زخمی شده. ‫تکرار می‌کنم، یه افسر زخمی شده.
‫یه گلولۀ ام16 با سرعت 3510 کیلومتر ‫بر ساعت که شلیک بشه
‫سریع‌تر از سرعت صوت به پرواز در میاد.
‫پس اگه به سمت قلب‌ـتون شلیک شد،
‫دیگه حتی صدای گلوله‌ای که ‫می‌کُشَتتون رو هم نمی‌تونید بشنوید.
‫اینطوری بود که فهمیدم ‫همه چی رو به فنا دادم
‫در کسری از ثانیه
‫و طبق معمول، به همون شکل سابق.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @bollbolljan_com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.