..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫ممنون که قبل از مدرسه وقت گذاشتین.
‫امروز بچه رو می‌بینم؟
‫[کتاب چهارم: مراثی]
‫عه، دختره؟ ‫فکر کردم نمی‌خواستی بدونی.
‫نمی‌خوام. فقط می‌خوام که یهو بهم بگی.
‫می‌تونی این‌‌کارو کنی؟ ‫نکن.
‫امروز فقط به صدای ضربانش گوش می‌دیم.
‫به‌طور کلی حالت چطوره؟
‫تحت فشارم، ولی خب به‌جز اون، ‫بیشتر هیجان زده‌م.
‫واسه بزرگ شدن بدنم و پوشیدن اون کمربند کشی ‫هیجان دارم
‫واسه اینکه همه چیز بخورم، ‫و همیشه راحت باشم.
‫اصلا قرار نیست راحت باشم، مگه نه؟
‫همه‌ش منتظر اون ولع‌های عجیب و غریبم ‫که همه مدام در موردش صحبت می‌کنن
‫ولی تا اینجا فقط پنیر کلبه و انگور بوده.
‫و کورن فلکس «لاکی چارمز»، ‫یه راست از خود جعبه.
‫مشکلی که نیست؟
‫می‌دونی، شاید بد نباشه امروز یه نگاهی هم ‫بهش بندازیم
‫مشکلی نداره؟ فکر می‌کردم ‫نباید زیاد ازش استفاده کنیم.
‫واسه امروز مشکلی نداره. ‫حرکاتش چطور بود؟
‫زیاد جا به جا شده و لگد زده؟
‫آره، مثل یه پروانه با پاهای کوچیک. ‫البته نه خیلی شبیه «پا کوچولو».
‫توی ۲۴ الی ۴۸ ساعت گذشته تفاوتی حس کردی؟
‫فکر نکنم،‌ یعنی حتی دیروز...
‫فکر کنم بخوام جنسیت رو بدونم.
‫می‌تونی بهم بگی. ‫می‌تونی بگی. بگو فقط.
‫انقباض یا خون‌ریزی‌ای داشتی؟
‫نه.
‫ضربان قلبش کو؟ ‫باید ضربان قلبش رو می‌شنیدیم دیگه، درسته؟
‫- بذار ببینم،‌ چی‌ می‌بینی؟ ‫- ارین.
‫هیچی.
‫جدی می‌گم. ‫ هیچی نمی‌بینم.
‫یعنی، هیچی اونجا نیست.
‫متوجه...متوجه نمی‌شم.
‫هیچی توی رحم‌ـت نیست.
‫من...متوجه نمی‌شم.
‫توی هفته‌های اول بعضی‌ها ‫بدون اینکه متوجه بشن، سقط می‌کنن،
‫ولی تو هفته‌ای که تو هستی... ‫خودت...
‫مشخص می‌شد، ‫کاملا مشخص.
‫سقط؟
‫و خب ارین، اولین نفری هم نیستی که
‫همچین چیزی رو تجربه کنی ‫و بخوای از ذهنت پاکش کنی.
‫ولی هیچی...
‫- فقط خیلی متأسفم. خیلی متأسفم. ‫- نه، من سقط نکردم.
‫کار زیادی نیست که بتونم بکنم.
‫می‌تونیم آزمایش خون بگیریم ‫و بفرستیم آزمایشگاه
‫ولی به‌نظر میاد سقط کرده باشی.
‫- حتما سقط کردی. ‫- نکردم.
‫بچه‌م کجاست؟
‫تو رو به یکی از همکارا توی شهر معرفی می‌کنم.
‫خیلی مشاور خوبیه.
‫بچه‌م کجاست؟
‫[کلیسای کاتولیک سنت پاتریک ‫تأسیس سال ۱۸۲۴]
‫[عشاء ربانیِ امروز لغو شد]
‫[مونسنیور جان مایکل پرویت]
‫حالش چطوره؟
‫مطمئن نیستم.
‫[مرمت و بازسازی کلیسای ‫سنت پاتریک تکمیل شد]
‫عالیه، مگه نه؟
‫یعنی چندین سال عکس‌های قدیمی رو دیده بودم
‫ولی بازم بار اولی که دیدمش ‫اصلا به ذهنم خطور نکرد.
‫حتی هیچ شباهتی حس نکردم.
‫انگار شرایط و وضعیت خیلی تعیین کننده‌ست.
‫حیرت‌آوره که چطور پرده ‫از چشم آدم برداشته می‌شه، مگه نه؟
‫دالی و وید بالاخره اومدن خونه؟
‫اوهوم.
‫خوبه. لازمه که بخوابن. ‫همه‌مون خواب لازمیم.
‫تازه اول روزه.
‫حالش چطوره؟ ‫تب داره؟ چیزی می‌خوره؟
‫من...خب...زیاد بهش نزدیک نشدم.
‫هیچ کدوممون نشدیم.
‫هر سه‌تامون، ما...
‫راستش رو بخوای یه‌کم ترسیده بودیم.
‫ترسیده؟
‫پدر؟ عه!
‫خدای بزرگ! ‫چرا اینجا این‌قدر تاریکه؟
‫- نگاش کن، سُر و مُر و گنده! ‫- همم.
‫انگار خدا دعاهام رو مستجاب کرده. ‫بدجوری نگرانت بودم.
‫ببخشید! ‫چشمام رو اذیت می‌کنه.
‫عه.
‫اشکال نداره.
‫- شب سنگینی داشتی ‫- اوهوم.
‫شب سنگین.
‫بیا. واسه‌ت سوپ مرغ زنجبیلی‌ای که ‫وقتی مریض بودم مادرم واسه‌م درست می‌کرد پختم.
‫خیلی لطف کردی. ‫دارم از گرسنگی می‌میرم.
‫یادم نمیاد تا حالا این‌قدر گرسنه باشم.
‫منطقیه.
‫همیشه بعد از یه سفر طولانی گرسنگی هست، ‫و شما هم ماجراجویی خیلی زیادی داشتی.
‫مسلماً.
‫تعداد انگشت‌شماری مسیری که ‫شما رفتی رو رفته‌ن.
‫همم.
‫پسرِ «بیوه نایین»، ‫دخترِ «جریوس»،‌ «ایلعازر»
‫خود عیسی مسیح ‫سه روز طول کشید تا اون مسیر رو رفت
‫و شما سه دقیقه هم طول نکشید.
‫- مراسم عشای ربانی رو لغو کردی؟ ‫- آره.
‫«استورج» توی کلیساست که ‫به کسایی که علامت رو ندیده‌ن توضیح بده.
‫ولی خب شما هم دیگه حالت بهتر به‌نظر میاد
‫پس فکر کنم اگه خوب غذا بخوری، ‫تا فردا آماده باشی.
‫ولی باید غذا بخوری.
‫می‌خورم، فقط نه الان.
‫شاید یه معاینهٔ سریع داشته باشی.
‫- می‌تونم به دکتر گانینگ بگم بیاد... ‫- نه.
‫لازم نیست فعلا. ‫حس می‌کنم...
‫حس می‌کنم هر چیزی که داره اتفاق میفته، ‫با ایمان حل می‌شه، نه علم
‫پس نمی‌خوام هیچ شک و شبهه‌ای پیش بیاد.
‫همیشه زن با ایمانی بودی «بو».
‫همیشه سعیم رو کردم. ‫خدا رو شکر که متوجه شدید.
‫می‌خوام...یه رازی رو بهت بگم.
‫یه چیزی...
‫داره درونم اتفاق میفته و تغییر می‌کنه.
‫یادمه وقتی بچه بودم
‫دوران بلوغ روحی و معنوی ‫بزرگی رو ترجمه کردم.
‫ولی اون فقط...
‫اصلا شبیه این نبیست.
‫انگار می‌تونم حس کنم خدا...
‫داخلم حرکت می‌کنه.
‫بی‌نظیره.
‫فکر کنم بهتره بقیهٔ روز رو
‫تنها باشم.
‫که دعا کنم.
‫همم.
‫دالی و وید آدمای خوبی هستن.
‫می‌تونن راز نگه‌‌دار باشن.
‫استورج به تماس‌ها جواب میده، ‫مبشر خوبی واسه‌تون می‌شه.
‫فقط یه‌سری راهنمایی می‌خواد.
‫می‌تونیم فعلا صداش رو در نیاریم.
‫ولی جناب «مونسنیور»...
‫باید نشون‌ـشون بدیم.
‫بهشون بگیم که کی هستی.
‫موهبتی که بهت رسیده رو مخفی نکن. ‫*«روایتِ نور زیر کاسه در انجیل»*
‫این یکی از روایت‌هاست
‫و اون‌قدری مهم بوده که ‫«متی»، «مرقس» و «لوقا» همه‌شون نوشتنش.
‫البته که کاری که شما بخوای رو انجام می‌دیم.
‫و اگه به‌نظرت مردم آماده نیستن، ‫مشکلی نیست.
‫مسیح هم بعد از رستاخیز ‫کم کم خودش رو به بقیه نشون داد
‫ولی چه مکاشفهٔ بی‌نظیری می‌شه که بفهمن
‫مونسنیور «پرویت» عزیزشون ‫توسط فرشتهٔ خدا خوب شده.
‫بهش فکر کن.
‫آره بی‌نظیر می‌شه.
‫وقتی خدا خودش بخواد.
‫جز خواست خداوند هم چیزی مدنظر نیست ‫هست؟
‫ممنون بابت کمک امروز صبح.
‫آره. کم‌کم دیگه به ‌این فکر افتادم ‫که واقعا کمک لازم نداشته باشی.
‫کمرت خوب شده و سالم و سر حالی.
‫شاید.
‫واسه همین به «وارن» گفتی ‫می‌تونه بره مرخصی؟
‫نه، نه راستش.
‫گفتم شاید بتونیم صحبت کنیم، ‫فقط خودمون
‫مرد و مردونه.
‫عه. خب...
‫باشه.
‫چند روز پیش یه اعتراف کردم
‫و پدر روحانی، خب...تشویقم کرد که ‫باهات در مورد چند مسئله صحبت کنم.
‫پس همین کارو می‌کنم به‌نظرم.
‫به‌نظرم تو دلم نسبت بهت کینه داشتم.
‫خیلی‌خب؟
‫و گذاشتمش پای اختلافای جزئی و معمولی.
‫به‌خودم نگرفتم وقتی که
‫می‌دونی...یه‌جوری رفتار کردی که ‫انگار این چیزا در شأن تو نیست.
‫نه، اینجوری نبود.
‫خب، به هرحال اینجوری رفتار کردی.
‫و بعد هم که رفتی.
‫لامصب اصلا نمی‌دونستم به مردم چی بگم ‫وقتی می‌پرسیدن چکار می‌کنی.
‫آخه من چی از تازه‌کارا و کارای تو می‌دونم؟
‫کسب و کار نوپا.
‫فکر کنم از اینم دلخور شدم.
‫انگاری که اون‌قدری برات مهم نبود ‫که به بابای پیر و بی‌خاصیتـت توضیح بدی
‫که دقیقا رفته بودی چکار کنی.
‫سعی کردم که بهت توضیح بدم ‫ولی خب راه به ‌جایی نمی‌برد.
‫گفتی که به اینترنت اهمیتی نمی‌دی
‫یا تکنولوژی یا هر چیز دیگه‌ای که...
‫ببین. منظورم اینه که...
‫من از قبل کینه و دلخوری تو دلم نگه داشتم.
‫و نباید می‌داشتم.
‫نباید می‌داشتم.
‫ولی بعدش بقیهٔ چیزا اتفاق افتاد.
‫و پسر، واقعا اون دلخورم کرد.
‫نه این‌که فقط بابت شرمساری قضیه ‫و نه فقط به‌خاطر ننگ‌ـش.
‫ولی پولی که باید خرج ‫هزینه‌های حقوقی‌ـت می‌کردیم.
‫هزینهٔ اینکه الان با ما زندگی می‌کنی. ‫یه مرد گنده و بالغ.
‫خدایا، خیلی خوشحالم که ‫این صحبت رو داریم.
‫بذار حرفم رو تموم کنم.
‫می‌دونم باید خدا رو شکر کنم.
‫من...باید شکرگزار باشم که ‫پسرم خونه و آزاده.
‫پروردگار خودش می‌دونه که مادرت ‫شکرگزاره، هر روز.
‫آخه بقیهٔ بچه‌ها کاری ‫که تو کردی رو به خودی خود نمی‌کنن،
‫مگر اینکه پدر یا مادرشون ‫بدجوری ناامیدشون کرده باشن.
‫و خب مادرت که قدیسه، ‫پس فکر کنم فقط می‌مونه من.
‫پس ازت معذرت می‌خوام پسر.
‫واسه هر کاری که کردم.
‫دوست دارم.
‫واقعا دارم.
‫فقط اینکه، یه‌جورایی واسه‌م سخته
‫واسه‌م سخته که وقتی اینجایی ‫بروزش بدم.
‫پس عذر می‌خوام. ‫همین.
‫باید برگردیم.
‫قبل از اینکه خیلی دیر بشه.
‫می‌خوای چکار کنی؟
‫مامان. بلند شدی دوباره.
‫گفتم یه‌کم راه برم.
‫- بیا دوباره انجامش بدیم. ‫- باشه.
‫وقتی بچه بودی چه کارهایی رو ‫باید انجام می‌دادی؟
‫من...خونه رو مرتب نگه‌ می‌داشتم، ‫و همیشه ظرف‌ها رو می‌شستم.
‫وقتی نوجوون بودی، با دوستات ‫واسه تفریح و سرگرمی چکار می‌کردین؟
‫کار خیلی زیادی توی ‫«کراک پات» نمی‌شد انجام داد.
‫هنوزم اینجوریه فکر کنم.
‫ولی واسه آبجو و رفتن پیش پسرا ‫می‌رفتم «آپاردز».
‫اسم پدرم چی بود؟
‫مامان؟
‫چیزه...اسم پدرت «جورج» بود.
‫کارش چی بود؟
‫اون یه ماهی‌گیر بود، ‫بعد استخدام نیروی دریایی شد.
‫چطور با هم آشنا شدین؟
‫موقع رقص توی شهر با هم آشنا شدیم.
‫و من کی هستم؟
‫تو همه کس منی.
‫جون و دل منی.
‫دخترم سارایی.
‫خانوم دکتر.
‫چای می‌خوری؟ ‫میرم چایی درست کنم.
‫کانال اطلاع‌رسانی زیرنویس‌ها: ‫≡ @Night_sub ≡
‫از وقتی برگشتم همه‌ش می‌خواستم ‫وسایلش رو جمع کنم.
‫به‌ هر دلیلی که بود نمی‌تونستم شروع کنم.
‫از چند هفته شد چند ماه، ‫و دیگه اصلا اولویتم نبود
‫و بعد امروز دو اتاق و ‫نصف زیرشیروونی رو مرتب کردم.
‫هر کاری که لازمه بکن.
‫خیلی‌ها از متون انجیل تابلو درست می‌کنن.
‫ولی مامانم...
‫مامان من میره از کتاب ‫«مراثی» متن انتخاب می‌کنه.
‫«بنگر و ببین آیا اندوهی چون غم و اندوه من در جهان هست؟» ‫[مراثی 1:12]
‫یه‌جورایی خود-دلسوزیه که
‫که وضعیت خودت رو هم ردهٔ ‫نابودی اورشلیم بدونی.
‫وقتی بچه بودم پرنده داشتیم.
‫کبوتر.
‫مامانم هفته‌ها وقت گذاشت
‫که اون قفس مسخره ‫بیرون از پنجرهٔ آشپزخونه رو درست کنه.
‫از شهر کبوتر سفارش داد.
‫و وقتی بالاخره رسیدن اینجا
‫اولین کاری که می‌خواست بکنه ‫این بود که پراشون رو قیچی کنه.
‫وقتی منو، دختر هفت ساله‌ش رو، صدا کرد ‫برم پیشش.
‫بهم گفت که باید نگه‌ـشون دارم ‫موقعی که اون‌کار رو می‌کرد.
‫ازش پرسیدم چرا اون‌کارو کردی؟ ‫و گفت: «که دیگه پرواز نکنن برن.»
‫و بهم گفت که...حالا اینو بگیر.
‫دوباره می‌گم که داشت با ‫دختر ۷ ساله‌ش صحبت می‌کرد.
‫گفت که
‫«همه یه وقتی پراشون قیچی می‌شه.»
‫بعد سؤال بعدی رو پرسیدم.
‫تنها سؤالیه که یه بچه وقتی ‫همچین چیزی می‌شنوه ممکنه بپرسه.
‫گفتم:«مامان؟ تو هم پرات قیچی شده؟»
‫و گفت: ‫«آره. آره شده.»
‫«روزی که تو به‌ دنیا اومدی قیچی شد.»
‫قیچی رو نگه داشته بود ‫و منم این پرنده تو دستم بود.
‫توی دستم بغ‌بغ می‌کرد، ‫و مثل خرخر گربه بود.
‫و بهم اعتماد کرد.
‫یه احساسی بهم دست داد، ‫و آزادش کردم.
‫بعد مامانم منو زد.
‫رفتارش تغییر کرد.
‫مشروب خوردن، داد زدن، کتک زدن، ‫یه چیز متفاوت‌تر،
‫گاهی غیرمستقیم عصبانیتش رو خالی می‌کرد، ‫ولی پیام پشت کاراش واضح و مستقیم بود.
‫من زندگی‌ـش رو نابود کرده بودم.
‫ولی پا کوچولو؟
‫می‌دونی، اون بچه زندگی منو نجات داد.
‫چون انجامش دادم. ‫کاری که می‌گفتم می‌کنم رو انجام دادم.
‫۱۶سالگی فرار کردم. ‫می‌خواستم بازیگر شم.
‫می‌خواستم ستاره باشم. ‫سفر کردم، زندگی کردم.
‫و وقتی که به خودم اومدم ‫و اثر داروها پریده بود
‫به خودم نگاه کردم و ‫دیدم با مادرم ازدواج کردم.
‫اولش همه‌ش گیر می‌داد، ‫بعد بدجنس شد.
‫و همیشهٔ خدا مست بود.
‫منو می‌زد. ‫و با اون وضعیت آشنایی داشتم. می‌شناختمش.
‫پیشش می‌موندم.
‫توی اون خونه می‌مردم.
‫ولی یه روز به خودم اومد ‫و احساس متفاوتی داشتم، احساس مریضی.
‫واسه همین آزمایش دادم.
‫و اون علامت بارداری مثبت رو دیدم، ‫همین‌جوری بهش زل زدم،‌ زل زدم و زل زدم.
‫چمدونم رو بستم و هیچ وقت ‫پشت سرم رو نگاه نکردم.
‫منو نجات داد.
‫و الان هیچ اثری ازش نیست.
‫چطور ممکنه آخه؟
‫چطور ممکنه؟
‫من یه...
‫خوابی می‌بینم.
‫یه خواب تکراری، ‫که از وقتی زندان بودم می‌دیدم.
‫وسط خلیج روی آب شناورم.
‫وسط آب خاکستری رنگ.
‫آب دم صبح.
‫آسمون دم طلوع خورشید روشن می‌شه.
‫و دلم می‌خواد دماغهٔ قایق رو هدایت کنم
‫وزش باد یا پارویی پیدا کنم، ‫اصلا با دست پارو بزنم اگه لازمه باشه
‫که به ساحل متفاوتی برسم.
‫که یه زندگی جدیدی شروع کنم.
‫اون خواب همیشه با طلوع آفتاب تموم می‌شه.
‫همیشه.
‫هیچ‌وقت بیشتر از اون طلوع رو نمی‌بینم.
‫اون بخش رو خیلی واضح می‌تونم ببینم و بفهمم، ‫اون بخش...
‫اون بخشش واقعیه، ولی بقیه‌ش؟ اینکه ‫چه زندگی‌ای قراره بعدش داشته باشم؟
‫اینو نمی‌تونم ببینم و متوجه بشم.
‫و هر چی بیشتر اون خواب رو می‌بینم
‫بیشتر می‌دونم که قسمت من نیست.
‫نمی‌تونم از این جزیره برم بیرون.
‫می‌دونم.
‫آخرش مهم نیست چه امیدی به خودم می‌دم...
‫یا چی به مامان یا بابام می‌گم.
‫می‌دونم.
‫ولی تو...
‫تو هر کاری بخوای می‌تونی بکنی.
‫همیشه می‌تونستی هر کاری بکنی.
‫با من دعا می‌کنی؟
‫آره.
‫لطفا، خدایا.
‫کمکم کن که درک کنم.
‫رحم کن.
‫لطفاً‌ ما رو مورد ترحمـت قرار بده.
‫غم و اندوه ما فراتر از تحمله، خیلیه.
‫رحم کن.
‫ای پدر که در آسمانی...
‫نامت مقدس باد.
‫قلمروت بیاید، و اراده‌ت همچون در آسمان، ‫در زمین هم حکم‌فرما شود.
‫امروز روزی ما را به ما عطا کن، ‫و از خطاهای ما چشم‌پوشی کن
‫همانطور که ما بر خطاهای ‫دیگران چشم پوشی می‌کنیم.
‫و مگذار که وسوسه شویم...
‫و ما را از شر شیطان محفوظ بفرما. ‫آمین.
‫درود بر تو ای مریم، ای سرشار از فضل، ‫پروردگارت نگه‌دارت، خوشا به سعادتت...
‫خوشا به سعادتت.
‫مبارک باد ثمرهٔ رحمت، مسیح.
‫مریم مقدس، ای مادر خداوند،
‫اکنون برای ما گنه‌کاران دعا کن...
‫و در ساعات مرگ ما. ‫آمین.
‫لعنتی. لعنتی.
‫یالا. یالا. یالا.
‫سلام جو.
‫کلانتر. حالت چطوره امروز؟
‫خوبم.
‫ولی هنوز اول روزه.
‫شبم قراره چطور باشه جو؟
‫خب...لامصب من از کجا بدونم؟
‫خوبی تو؟
‫دارم روش کار می‌کنم مرد.
‫روش کار می‌کنم.
‫کون لقت.
‫از امروز و تا ابد همراه من باش
‫مرا محافظت و آگاه کن
‫به من دستور ده و مرا هدایت کن.
‫فرشتهٔ خدا، نگهبان عزیزم
‫ای که خداوند از سر لطف ‫تو را مراقب من گذاشته.
‫از امروز و تا ابد همراهم باش
‫مرا محافظت و آگاه کن. ‫به من دستور ده و مرا هدایت کن.
‫فرشتهٔ خدا، نگهبان عزیزم
‫ای که خداوند از سر لطف ‫تو را مراقب من گذاشته.
‫از امروز و تا ابد همراهم باش. مرا محافظت ‫و آگاه کن. به من دستور ده و مرا هدایت کن.
‫فرشتهٔ خدا، نگهبان عزیزم
‫ای که خداوند از سر لطف ‫تو را مراقب من گذاشته.
‫از امروز و تا ابد همراهم باش. مرا محافظت ‫و آگاه کن. به من دستور ده و مرا هدایت کن.
‫فرشتهٔ خدا، نگهبان عزیزم...
‫پدر پائول.
‫سلام. ببخشید که این وقت شب مزاحم شدم. ‫امروز یه‌مقدار مریض و کل روز توی تخت بودم.
‫ولی الان دوباره خوبم و پیش خودم گفتم ‫که به مادرت مراسم عشای ربانی‌ش رو بدهکارم.
‫جان؟
‫سارا گذاشت بیام داخل. ‫گفت که..
‫که حالت بهتره.
‫چطور؟
‫«خب، صادقانه بگم اگر ایمان داشته باشی ‫و هرگز شک به دلت راه ندی
‫حتی اگه به کوه بگی از جا برخیز
‫و خود را به دریا بینداز، همین‌طور خواهد شد.»
‫با خدا همه‌چیز ممکنه.
‫فکر کردم فقط خواب بوده.
‫وقتی تو رو بر بالینم دیدم.
‫خیلی جوونی.
‫شاید هم خواب باشه.
‫ولی اگه هست، ‫همه‌مون داریم این خواب رو می‌بینم.
‫همه‌مون.
‫خیلی حرف دارم باهات!
‫ولی...
‫ولی اول...عشای ربانی‌ـت.
‫شرابت.
‫به اسم پدر، پسر و روح‌القدوس.
‫آمین.
‫تو این فکرم که لابد خیال می‌کنی من احمقم.
‫نه.
‫کل روز رو باهام دعا کردی
‫و واسه این کارت دوسِت دارم.
‫ولی تو بهش...
‫بهش باور نداری. ‫به هیچی‌ـش.
‫درکش می‌کنم.
‫می‌کنم. ‫جاذبه‌ش و آرامشش رو.
‫پشت هر اتفاقی دلیلی هست.
‫هر چیزی خیری توش هست. ‫یه برنامه‌‌ای هست. یه...
‫نمی‌دونم.
‫فکر کنم من فقط لحظه‌ای رو گذروندم
‫که با وجود داشتن یه خدای مهربون مغایرت داره.
‫خب نظرت چیه؟
‫- به‌نظرت متوهمم؟ ‫- نه.
‫- فکر می‌کنی ساده‌لوحم. ‫- نه.
‫نه، فکر می‌کنم...
‫فکر می‌کنم همه‌مون...
‫خیلی دلمون می‌خواد ‫که دلیلی واسه اتفاقات باشه.
‫واسه همه‌ چیز. و یه‌کم عدالت ‫و آسودگی واسه بعد از مرگمون.
‫آره، دین و مذهب هم از همین نشأت می‌گیره. ‫سوال اصلی همینه.
‫هست.
‫وقتی می‌میریم چی می‌شه؟
‫چه بگایی‌ای می‌شه؟
‫خب نظر تو چیه؟
‫وقتی بمیریم چی می‌شه رایلی؟
‫نمی‌دونم.
‫و به هر کسی که بگه می‌دونم ‫اعتمادی ندارم، ولی...
‫می‌تونم از جانب خودم صحبت کنم فکر کنم.
‫پس از منظر خودت بگو.
‫وقتی تو بمیری چی می‌شه؟
‫وقتی من بمیرم...
‫بدنم دیگه از کار میفته.
‫خاموش می‌شه، ‫یهویی، یا به مرور
‫نفسم قطع می‌شه، ‫قلبم از ضربان میفته.
‫یه مرگ بالینی.
‫و یه‌کم بعد، مثلا پنج دقیقه اینا...
‫سلول‌های مغزیم شروع به مردن می‌کنن.
‫ولی در این حال، ‫تو اون دوره
‫شاید مغزم کلی دی‌متیل‌تریپتامین ترشح کنه.
‫یه مادهٔ توهم‌زاست که ‫موقع خواب دیدن ترشح می‌شه، پس...
‫خواب می‌بینم.
‫بیشتر و طولانی‌تر از هر باری که خواب دیدم ‫خواب می‌بینم
‫چون این دیگه همشه. ته ماندهٔ هر چی ‫دی‌متیل‌تریپتامین که هست، همه‌ش با هم.
‫و نورون‌هام می‌سوزن
‫و از هر نوع و رنگی ‫خاطره و تخیل می‌بینم.
‫و داره بهم خوش می‌گذره.
‫یعنی بدجوری دارم حال می‌کنم، ‫چون ذهنم داره بین خاطراتم می‌گرده.
‫خاطرات کوتاه و بلند مدت، ‫و بعد خواب با خاطره‌هام قاطی می‌شه و خب...
‫پردهٔ آخره.
‫رؤیا و خوابی برای پایان دادن ‫به همهٔ خواب‌ها و رؤیاها.
‫آخرین رویای بزرگ در حینی که ‫مغزم آخرین نفس‌هاش رو می‌کشه و بعد..
‫تموم می‌شم.
‫مغزم دیگه فعالیت نمی‌کنه ‫و هیچی از من باقی نمونده.
‫هیچ دردی.
‫هیچ خاطره‌ای، هیچ آگاهی‌ از اینکه ‫یه زمانی زندگی کردم، نه...
‫خاطره‌ای از اینکه کسی رو اذیت کردم،
‫کسی رو کشتم.
‫همه‌چیز درست مثل
‫وقتی که من نبودم می‌شه.
‫و مغزم از جریان الکتریکی خالی می‌شه ‫تا اینکه صرفا دیگه یه بافت مرده‌ست.
‫یه تیکه گوشت.
‫نسیان.
‫و بقیهٔ چیزای دیگه‌ای که منو می‌سازن ‫اونا...
‫میکروب‌ها، باکتری‌ها و ‫میلیون‌ها چیز کوچیک دیگه
‫که روی مژه‌ها، موهام، توی دهنم و پوستم
‫و توی شکمم و بقیهٔ جاها زندگی می‌کنن ‫اونا دیگه..
‫به زندگی ادامه می‌دن.
‫و به تغذیه ادامه می‌دن.
‫و...
‫و من به یه دردی می‌خورم.
‫غذای زندگی می‌شم.
‫و متلاشی می‌شم
‫و تیکه‌های من دوباره بازیافت می‌شن
‫و من میلیون‌ها جای دیگه هستم.
‫و اتم‌هام توی گیاهان، حشرات ‫و حیوانات هستن
‫و من مثل ستاره‌های آسمونم.
‫لحظه‌ای زندگی کردم، ‫و بعد توی جهان هستی پراکنده می‌شم
‫نوبت توئه.
‫وقتی تو بمیری چی می‌شه؟
‫از منظر خودم؟
‫از منظر خودت.
‫نه.
‫خودم نه.
‫اونی که امروز مرده من نیستم.
‫اصلا به‌هوش نبود.
‫وقتی وارد بدن کوچولش شد...
‫به این بدنِ تازه شکل‌گرفته‌ش، ‫خوابیده بود.
‫پس هر چی که می‌دونسته خواب و رویا بوده.
‫فقط رویا دیده. ‫حتی اسم هم نداشت.
‫و بعدش توی خوابش
‫اون روح بی‌نقص و کوچولوش ‫عروج کرد.
‫چون خدا اونو نفرستاده بود ‫که توی زندگی روی زمین زجر بکشه. نه.
‫این یکی؟
‫این روح خاص و کوچولو...
‫خدا فقط اونو فرستاده اینجا که بخوابه.
‫یه چُرت کوچولو. ‫یه رؤیای مختصر.
‫و بعد برش گردوند. ‫می‌خواست برگرده.
‫و اون هم برگشت.
‫همون‌طور که آروم اومده بود پایین، ‫دوباره از زمین بلند شد و رفت.
‫از همهٔ روح‌های داخل جو زمین
‫و از همهٔ ستاره‌های آسمون گذشت ‫و تبدیل به نوری بسیار درخشان شد.
‫و بعد برای اولین بار...
‫کم‌کم بیدار می‌شه.
‫پوشیده از حس عشقه.
‫عشق خالص و بی‌نظیر. ‫معلومه که اینجوریه.
‫اون خالصه.
‫هیچ گناهی نکرده.
‫آزارش به هیچ موجود زنده‌ای نرسیده، ‫حتی به مورچه.
‫تنها نیست. ‫به خونه برگشته.
‫اونجا کسایی هستن، ‫خودش خبر نداره
‫ولی اونا خونواده‌ش هستن.
‫پدربزرگ و پدرِ پدربزرگش، ‫و بهش عشق می‌ورزن، روش اسم می‌ذارن.
‫و بعد وقتی خدا میاد و سرش رو می‌بوسه
‫به محض اینکه اسمش رو بگه، ‫بزرگ می‌شه.
‫تو یه چشم به هم زدن.
‫و بی‌نقصه.
‫بدنش مثل بهترین حالتش روی زمین می‌شه.
‫توی بهترین سنش. توی اوج خودش.
‫و بهش دربارهٔ مامانش روی زمین می‌گن
‫و اینکه زود میرم پیشش.
‫و خوشحاله. ‫و تا ابد چیزی جز لذت و شادی حس نمی‌کنه.
‫و دوسش دارن.
‫و تنها نیست.
‫و وقتی می‌گیم «بهشت»، ‫منظورمون همچین چیزیه.
‫خبری از هیچ عمارت، یا رودهایی از الماس ‫یا ابرهای پنبه‌ای و بال فرشته‌ها نیست.
‫اونجا دوست دارن.
‫و تنها نیستی.
‫این خداست.
‫این بهشته.
‫واسه همین همهٔ این رنج‌ها رو روی این...
‫سنگ بزرگ، آبی و غمگین تحمل می‌کنیم.
‫به‌زودی میرم اونجا.
‫و پدرم رو می‌بینم.
‫مادربزرگم رو.
‫دختر کوچولوم رو می‌بینم، ‫و خوشحال و در امان می‌مونه.
‫و من از دیدنش خیلی خوشحال می‌شم.
‫واقعا امیدوارم درست بگی.
‫فرشتهٔ خدا، نگهبان عزیزم، ای که خداوند ‫از سر لطف تو را مراقب من گذاشته.
‫از امروز و تا ابد همراهم باش. مرا محافظت ‫و آگاه کن. به من دستور ده و مرا هدایت کن.
‫فرشتهٔ خدا، نگهبان عزیزم، ای که خداوند ‫از سر لطف تو را مراقب من گذاشته.
‫از امروز و تا ابد همراهم باش. مرا محافظت ‫و آگاه کن. به من دستور ده و مرا هدایت کن.
‫کجایی؟
‫چرا نمیای؟
‫فرشتهٔ خدا، نگهبان عزیزم، ای که خداوند ‫از سر لطف تو را...
‫پدر؟
‫ببخشید که مزاحم‌تون شدم.
‫ببخشید.
‫سلام جو.
‫- سلام. ‫- من فقط... چیزه...روز سختی داشتم.
‫ولی خوب پیش رفتم. ‫مشروب نخوردم.
‫آره، عالیه.
‫ولی خیلی سخته. ‫می‌دونی؟ و خب گفتی بیام اینجا
‫اگه یه وقت حس کردم...
‫اگه فشارش بیش از حد شد. ‫ولی خب...انگار سرت شلوغه.
‫نه، اصلا. ‫بیا. بیا داخل و بشین.
‫منم همچین شرایطی داشتم. ‫باور کن.
‫- خوبی پدر؟ ‫- چیزه..
‫راستش رو بخوای، من...
‫امروز خیلی تو حال خودم نیستم، ‫و یه‌کم احساس سردرگمی دارم.
‫خب، این عجیبه، مگه نه؟
‫ممکنه پسرش باشی.
‫می‌دونی، وقتی بچه بودم یه شایعه‌ای بود
‫که اون پیرمرد خیلی هم پرهیزکار ‫و مجرد نبوده.
‫یعنی، کی می‌تونه سرزنشش کنه؟
‫یعنی خب، من کی باشم که ‫واسه کارهای نابه‌هنجارش قضاوتش کنم؟
‫آخه من؟ ‫لامصب!
‫به من مربوط نیست، واقعا.
‫یه جورایی شعار و خط مشی‌ کل زندگیم بوده.
‫من...چیزه...
‫فردا می‌بینمت توی...
‫- توی کلیسا. ‫- ببین، وایسا، وایسا جو.
‫بهت افتخار می‌کنم جو.
‫ممنون پدر.
‫ببخشید. انتظار اومدن کسی رو نداشتم ‫ولی بهت افتخار می‌کنم
‫و خوشحالم که امروز تونستی مقاومت کنی.
‫چون با اون فشار و وسوسه آشنایی دارم.
‫اون عطش و..
‫می‌دونم چقدر سخته که جلوش مقاومت کنی.
‫واسه همین بهت افتخار می‌کنم. ‫خدا بهت افتخار می‌کنه.
‫ممنون.
‫خدا حفظت کنه.
‫دیر رسیدن بهتر از هرگز نرسیدنه، درسته؟
‫خیلی‌خب.
‫- خدا حفظت کنه. ‫- ممنون. من دیگه...
‫من دیگه...می‌خوام...برم.
‫می‌خوام برم، خب؟
‫- من دیگه...می‌خوام برم، خب؟ ‫- خدا حفظت کنه.
‫چت شده تو؟
‫چه مرگته مرتیکه؟ ‫تمومش کن!
‫خیلی شرمنده‌م. خیلی عذر میخوام.
‫خیلی شرمنده‌م.
‫تو...
‫خوبی؟
‫چی شد؟
‫حات خوبه؟ ‫خوبی؟
‫چی؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫دوباره همون خواب رو دیدم دیشب.
‫- همون که روی آب بودی؟ ‫- آره، خودشه.
‫این بار همه‌چیش فرق داشت. ‫می‌دونی گاهی اینجوری می‌شه؟
‫من هیچ‌وقت خواب‌هام یادم نمیمونه.
‫چی فرق داشت؟
‫روی آب بودم
‫مثل همیشه...
‫منتظر خورشید بودم. ‫ولی این بار...
‫تو هم اونجا بودی.
‫به‌نظرت یعنی چی؟
‫باید برم.
‫مگه اینکه بخوای باهات بیام؟
‫- هوم؟ ‫- کلیسا رو می‌‌گم.
‫آها.
‫فکر نکنم برم کلیسا.
‫می‌خوام برم شهر.
‫می‌دونی، نه اینکه بخوام برم ‫نظر یه دکتر دیگه‌ای رو هم بدونم، ولی...
‫میرم پیش یه دکتر دیگه.
‫حتما.
‫اگه یه ماه از خونه بیرون نمی‌رفتی هم ‫چیزی نمی‌گفتم.
‫کسی نمی‌گفت.
‫می‌تونی برگردی البته.
‫بعدا.
‫شاید امشب.
‫می‌تونی امشب برگردی، شاید.
‫می‌تونم بیام.
‫باشه.
‫- من عشاء ربانی‌ای چیزی نمی‌خورم. ‫می‌دونم.
‫اصلا نمی‌تونی.
‫بهت اجازه نمی‌دن، ‫چون مسیحی نیستی.
‫- بابا، بی‌خیال، دیگه این بحث رو تمومش کردیم. ‫- می‌دونم.
‫- گفتی می‌تونم... ‫- می‌دونم.
‫ببین.
‫متوجه‌م که کنجکاوی.
‫به پسرم نمی‌گم که دنبال خدا نگرده.
‫ولی پسرم...
‫علی.
‫ما همین الانشم خدا رو داریم.
‫خب، ممنونم بابا.
‫می‌دونم برات راحت نیست، ‫پس...ممنونم.
‫دیشب نیومدی خونه.
‫پدر!
‫پدر! همه منتظرتیم.
‫پدر، ‫تقریباً نیم‌ساعته که دیر کردی...
‫خیلی‌خب.
‫نمی‌دونم چرا...نمی‌دونم چرا... ‫نمی‌دونم چرا...
‫هیس. لازم نیست یه کلمه هم بگی. ‫اونم تو، اونم به من.
‫ما باید...
‫باید...
‫تمیزت کنیم.
‫ببریمت کلیسا.
‫باشه.
‫مسئله اینه.
‫باشه.
‫خدایا، خدایا، خدایا. ‫باشه.
‫قراره اینجا بمونی. ‫تو...
‫قراره همینجا بمونی.
‫این کارو می‌کنیم.
‫حالش خوبه. ‫همه‌چیز مرتبه.
‫عذر می‌خوام. ‫عذر می‌خوام.
‫صبح به‌خیر.
‫بذارید بهتون بگم که ‫خیلی باعث دلگرمیه
‫که ببینیم هر روز به لطف خدا ‫این کلیسا این‌قدر شلوغه.
‫البته متأسفانه امروز صبح، ‫باید که...
‫فکر کنم باید مراسم رو لغو کنیم.
‫پدر پائول داره از دل‌درد به خودش می‌پیچه.
‫بیچاره.
‫مجبور شدم بنده خدا رو به‌زور ‫بذارم تو تخت بمونه.
‫خیلی مصمم بود که بیاد اینجا.
‫به‌زودی دوباره سر پا و خوب می‌شه.
‫ولی امروز صبح حداقل، شاید بهتره که...
‫دالی اسکاربروگ عزیزمون
‫بیا اینجا دالی.
‫بیا بالا.
‫شاید دالی بتونه امروز یه‌کم واسه‌مون ‫آواز، دعا و کتاب مقدس بخونه.
‫و هنوزم می‌تونیم جشن بگیریم، ‫مثل مسیحیان قدیمی
‫که خیلی قبل‌تر از اینکه کشیش‌هایی ‫برای هدایت‌شون باشه، خدا رو تسبیح می‌گفتن
‫- با سرود شمارهٔ ۴۷۳ شروع کنیم. ‫- البته.
‫«دور هم جمع می‌شویم» ‫دالی، می‌شه شروع کنی؟
‫ببخشید.
‫♪ ما دور هم جمع می‌شویم ♪ ‫♪ که از خدا طلب رحمت کنیم... ♪
‫بذارش داخل موکت، ‫بندازش توی وانت
‫ببرش به یکی از خونه‌خالی‌های ساحل غربی.
‫همین الان که ‫بیشتر جزیره توی کلیسان انجامش بدین.
‫و بعد امشب،‌ آخر وقت یه لنگر بهش ببندید ‫و بندازینش هشت کیلومتر اون‌طرف‌تر داخل آب.
‫ولی، من...ما...
‫چیه وید؟‌چی می‌خوای بگی؟
‫آخه...
‫ما که...ما که واقعا...
‫اون «جو کالی»ـه، ‫«بـِو» این...
‫این دیگه... ‫چه غلطی کردی؟
‫«مردی که گستاخانه رفتار می‌کنه ‫و از کشیش تبعیت نمی‌کنه
‫کسی که برای خدمت به پروردگار، ‫خدای تو خدمت کند،
‫همچین مردی سزاوار مرگ است.»
‫تثنیه.
‫درست می‌گی.
‫این جون کالیه.
‫این اد فلین، لیزا اسکاربروگ ‫یا تو نیست، وید.
‫این مردیه که دخترت رو ویلچر نشین کرد.
‫این مرد کل عمرش واسه این جامعه ‫یه آفت بوده.
‫اون یه گناه‌کار، فاسق ‫و در وهلهٔ اول یه کافره.
‫اون به‌ بچه‌ها آسیب می‌زد، ‫و واسه هیچ کس خیر و برکتی نمیاورد
‫و خدا موعد مرگش رو مشخص کرده.
‫پدر. مونسنیور. بهشون بگو ‫بگو چرا این کارو کردی.
‫نمی‌دونم، یه حسی بهم القا شد ‫واقعا نمی‌دونم...
‫چون یه ‌چیزی به دلت افتاده.
‫یادت رفته. وید، یادت رفته.
‫پروردگار ما یه مبارزه، ‫فرشتگانشم همین‌طورن.
‫پروردگار ما فرشته‌هاش رو به مصر فرستاد
‫که نوزادان مصری رو قتل‌عام کنن
‫شهرها رو به نمک تبدیل کردن، ‫زن و بچه‌ها رو هم،
‫و دنیا رو وقتی که خیلی غرق در گناهان‌ـمون بودیم، ‫زیر آب غرق کرد.
‫مونسنیور پرویت، خودش یه معجزهٔ خداست.
‫و یه معجزه‌گر،
‫خودتم خیلی خوب می‌دونی وید. ‫اون یه معجزه‌ست.
‫خدا برنامه داره. برنامه‌ش رو داره ‫از طریق اون اجرا می‌کنه.
‫«و ما باید نقش خودمون رو ایفا کنیم، ‫که شاهد ماجرا باشیم و نقش خودمون رو ایفا کنیم.»
‫«و فکر نکنید که برای صلح آمده‌م.»
‫«من صلح نیاورده‌م، بلکه شمشیر آورده‌م.»
‫مسیح اون حرف رو زده! ‫خود عیسی مسیح!
‫پس اگه می‌خوای الان اونو زیرسوال ببری وید
‫اگه می‌خوای انتخاب کنی کدوم ‫کار خداست و به مذاقت خوش میاد...
‫هرچی نعمت و برکت ازش گرفتی ‫به خودش برگردون پس،
‫و بذار دختر کوچولوت تا ابد ‫بشینه روی اون ویلچر.
‫ولی جلال خدا رو گلچین نکن.
‫حالا بذارش
‫داخل موکت.
‫من..من...من...
‫وجدانت ناراحته؟
‫به‌خاطر کاری که مجبور بودی انجام بدی ‫احساس گناه و عذاب وجدان می‌کنی؟
‫نه.
‫ابداً.
‫پس از خودت بپرس چرا خداوند ‫گذاشته همچین امر خطیر رو انجام بدی.
‫و به زندگی ادامه بده.
‫بازوش استورج، بازوش.
‫برو...و...
‫خیلی‌خب. ببخشید که معطل شدین. ‫ما...آزمایش‌هاتون رو بررسی کردیم.
‫واسه‌م سؤاله که شاید اطلاعاتی ‫که به من دادین
‫ممکنه کاملاً درست نباشه.
‫می‌تونم...با دکترم در ارتباط‌ـتون بذارم
‫و حتما از بابت گرفتن ‫اطلاعات صحیح مطمئن می‌شه.
‫فقط می‌خوام بدونم چطور ممکنه ‫همچین اتفاقی بیفته.
‫خب، فکر نکنم اصلا اتفاقی افتاده باشه.
‫- یعنی چی الان؟ ‫- یعنی اینکه، آزمایشات همه منفی هستن.
‫می‌دونم. بچه رو از دست دادم.
‫نه، یعن سطح هورمون «اچ‌سی‌جی»ـتون ‫کاملا طبیعیه.
‫خب؟
‫و حتی بعد از سقط، ‫بازم یه شش هفته‌ای افزایش پیدا می‌کنه.
‫خب، من خب... ‫هیچ علائمی از سقط نداشتم.
‫خب...من هیچ علائمی از اینکه ‫کلا حامله شده باشین رو نمی‌بینم.
‫سونوگرافی گرفتم.
‫ببینید، من این چیزا رو نمی‌دونم. ‫فقط آزمایش‌هاتون واسه‌م مهمه.
‫چندین بار صدای ضربان قلبش رو شنیدم.
‫حرکتش رو دیدم. ‫مکیدن انگشتش رو دیدم.
‫با کمال میل می‌تونم ‫به دکترتون توی جزیره زنگ بزنم
‫و شاید اون هم یه‌سری اطلاعات رو...
‫ولی وضعیت بدنت، مثل بدن زنی که ‫حامله بوده نیست. نیست دیگه.
‫- من حامله بودم. بودم. ‫- نه طبق خونت، یا بدنت.
‫تازه، بدن انسان که نمی‌تونه...
‫نمی‌تونه که یهویی بیخیال همچین چیزی بشه
‫و تظاهر کنه هیچ اتفاقی نیفتاده. ‫اصلا ممکن نیست.
‫داشتم فکر می‌کردم شاید بهتره که
‫یه ملاقات واسه‌تون با یکی ‫توی بخش روان‌پزشکی‌ـمون ترتیب بدیم.
‫حالت بهتره؟
‫فکر نمی‌کردم برگزار بشه. ‫وقتی به خونه‌تون زنگ زدم کسی برنداشت.
‫مشکلی نیست. ‫هر چی گذشت حالم به مرور بهتر شد.
‫بیا داخل.
‫خیلی بابت شنیدنش متأسفم.
‫باید بیام ببینمش و مطمئن بشم حالش خوبه.
‫خب، سخت نمی‌گیره قضیه رو.
‫فکر نکنم به این زودی آمادهٔ‌ ‫ملاقات کسی باشه.
‫نه، البته.
‫محض کنجکاوی، ‫چی بهش می‌گفتین اگه می‌رفتین پیشش؟
‫خب همین دیگه، مگه نه؟ ‫چی می‌شه گفت؟
‫می‌گی که «خیلی بابت این فقدان تسلیت می‌گم.»
‫یا «کسی سر از حکمت خدا در نمیاره.»
‫«اگه کاری از دستم بر میاد بهم بگو.»
‫خیلی پوچه، مگه نه؟
‫من نمی‌دونم...و تا ابد نمی‌دونم...
‫هیچ وقت نمی‌شه قضا ‫و قدر الهی رو درک کرد،
‫و حتی نمی‌دونستم ‫به «ارین گرین» هم چی بگم.
‫باید با تمام وجودمون به خدا اعتماد کنیم.
‫و به بینش و آگاهی خودمون تکیه نکنیم.
‫خودت رو تسلیم ارادهٔ خدا کن، ‫چه درکش کنی‌، چه نکنی.
‫درسته. درسته.
‫و خب...صدق هم می‌کنه دیگه، نه؟ ‫واسه تو، واسه من
‫که خودمون رو تسلیم کنیم، ‫شاید یه لحظه هم شده.
‫می‌دونی، دست از فرض به اینکه ‫معنا و مفهومش رو می‌دونیم بر داریم.
‫گاهی...اشکال نداره ‫که به دنیا نگاه کنی و بگی
‫«چرا؟ چرا؟ چرا؟‌من نمی‌فهمم»
‫«و نخواهم فهمید.»
‫آره، گاهی مشکلی نداره.
‫آره، راستش باهاش موافقم.
‫درک نکردنش سخته خب، درسته؟
‫دورهٔ اصلاحت چطور پیش میره؟
‫از همین الان بهش بپردازیم؟ ‫منتظر جو نمونیم؟
‫آها. چیزه...
‫نه. جو امروز نمیاد راستش.
‫نه.
‫نه، لطفاً نگو که دووم نیاورد.
‫نمی‌دونم چرا، ‫خیلی دلم می‌خواست این کار واسه‌ش جواب بده.
‫خیلی، خیلی دلم می‌خواست.
‫نه، نه. راستش دیروز دیدمش. ‫اون...
‫داشت خوب پیش می‌رفت. ‫به خودش افتخار می‌کرد.
‫نه، امروز از جزیره رفته بیرون، ‫فکر کنم رفته دیدنش خواهرش.
‫نمی‌دونه کی برگرده.
‫- خواهرش؟ ‫- آره، درسته.
‫آها.
‫خب، با دعای «آرامش» شروع کنیم؟ ‫مطمئنم هفته بعد میاد.
‫خدایا آرامشی به من عطا فرما ‫که بپذیرم چیزهایی را
‫که نمی‌توانم تغییر دهم، ‫شجاعتی عطا فرما که چیزهایی که می‌توانم را تغییر دهم
‫و دانشی که تفاوت این دو را بفهمم.
‫آمین.
‫فقط خوشحالم از اینکه می‌شنوم حالش خوبه.
‫تعجب نمی‌کنم، ‫با توجه به اینکه اخیرا خیلی سخت کارده.
‫اجرای کامل هر روزهٔ عشاء ربانی، ‫و یه برنامهٔ سخن‌رانی کامل کنارش.
‫می‌دونستید از وقتی که اومده ‫هر روز برای میلدرد گانینگ
‫نان و شراب می‌بره؟‌ هر روز.
‫این مرد یه قدیسه.
‫خوشحالم که حالش بهتر شده. ‫و دوستت علی.
‫خیلی تحت‌ تأثیر قرار گرفتم ‫که امروز توی کلیسا دیدمش.
‫تصورشم سخته که پدرش چطور ‫اون قضیه رو فراموش کرده.
‫جسارتی که لازمه تا همچین چیزی رو ‫پشت سر بذاری...
‫که تنهایی و توی اون سن بیای کلیسا!
‫با اون تربیتی که داشته؟ اون همه رسم و رسوم. ‫خودش واقعیت رو نشونت می‌ده.
‫خدا یه راهی به قلب آدما پیدا می‌کنه. ‫خدا یه راهی پیدا می‌کنه.
‫امشب هم میری بیرون نه؟
‫آره.
‫خب، سلام من رو بهش برسون.
‫- بگو خیلی ناراحت شدم. ‫- می‌گم.
‫می‌دونی، وقتی خودت بچه بودی
‫به من گفتی «اگه توی یه جزیره‌ایم،
‫پس چرا مثل فیلم «خونوادهٔ سوئیسی رابینسون» ‫روی خونهٔ درختی زندگی نمی‌کنیم؟»
‫منم بهت گفتم ‫«خب ما که کشتی‌شکسته نیستیم رایلی.»
‫«ما از اول قرار بوده اینجا باشیم.»
‫و تو
‫سگرمه‌هات رفت تو هم.
‫می‌دونم که هیچ وقت اینجا رو ‫خونهٔ خودت نمی‌دونستی.
‫انگار «کراکت» خیلی جایی مناسب زندگی نبوده
‫بلکه جایی که اونجا زندگی کردیم ‫و منتظر رسیدن کمک بودیم.
‫و خب، کمک رسیده.
‫- اومده؟ ‫- دیگه عینک لازم ندارم.
‫و پدرت بهتر از چندین سال اخیر بوده.
‫یه اتفاقی داره اینجا میفته.
‫و نمی‌تونم تظاهر کنم که خبری نیست.
‫حالا می‌دونم...
‫کشمکش داشتی.
‫با ایمانت و خب...با کاری که شد...
‫با کاری که خودم کردم.
‫با کاری که کردی.
‫پسرک خوشگلم.
‫آره.
‫ولی خدا ازت نمی‌خواد که به چیزی که ‫نمی‌تونی ببینیش ایمان داشته باشی.
‫اینجا نه، الان نه.
‫فقط ازت می‌خواد که خوب نگاه کنی.
‫عالی نیست؟
‫اون دروغگوئه مامان.
‫پدر پائول.
‫شاید درست می‌گی.
‫شاید امیدی هست.
‫و شاید یه چیزی واسه‌م باشه، ‫و شاید خدا و معجزه هم وجود داشته باشه.
‫نمی‌دونم.
‫ولی یه چیزو می‌دونم. ‫یه چیز رو ازش مطمئنم.
‫پدر پائول امشب به من دروغ گفت.
‫پس باور داشته باش، و واسه‌م دعا کن.
‫ولی...
‫لطفاً مراقب باش. ‫فقط همینو می‌خوام.
‫وای.
‫آره.
‫وای.
‫.... نگهبان عزیزم، ای که خداوند ‫از سر لطف تو را مراقب من گذاشته.
‫از امروز و تا ابد همراهم باش. مرا محافظت ‫و آگاه کن. به من دستور ده و مرا هدایت کن.
‫فرشتهٔ خدا، لطفا، لطفا، لطفا.
‫کجایی؟ کجایی؟
‫لطفا، لطفا، لطفا.
‫فرشتهٔ خدا، نگهبان عزیزم، ای که خداوند ‫از سر لطف تو را مراقب من گذاشته.
‫از امروز و تا ابد همراهم باش. مرا محافظت ‫و آگاه کن. به من دستور ده و مرا هدایت کن.
‫وای خدا رو شکر! ‫کجا بودی؟ داشتم...
‫ببخشید. ببخشید.
‫ببخشید، فقط گمراه شدم. ‫گمراه شدم.
‫شراب عشاء ربانی‌ـم تموم شده.
‫فرشتهٔ خدا، نگهبان عزیزم، ای که خداوند ‫از سر لطف تو را مراقب من گذاشته.
‫از امروز و تا ابد همراهم باش. مرا محافظت ‫و آگاه کن. به من دستور ده و مرا هدایت کن.
‫فرشتهٔ خدا، نگهبان عزیزم...
‫خواهرش.
‫وای.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @bollbolljan_com ::.