‫دومین نبرد سرنوشت‌سازمون با اشرار...
‫در محل ویلای گونگا...
‫نبرد مرگ و زندگی بین قهرمانا و آل‌فوروان، همچنان ادامه داشت.
‫دارین می‌لرزینا...
‫طفلکای بیچاره!
‫با خیال خوش... پا شدین و اومدین اینجا... ‫فکر کردین اومدین اردو... آره؟
‫این حجم برای اون تعداد پری که برات مونده، خیلی زیاد بود.
‫هاکس.
‫تو در حال حاضر... فقط یه آدم معمولی هستی.
شمام کاراکترای پیشتیبان بودین به خیالتون؟
‫ولی از بخت ناجورتون، اینجا با یه ابرقدرت طرفین.
‫فکر کرده بودین می‌تونین با ارباب شیطانی روبرو شین؟!
فکر کردین که خاصی-چیزی هستین؟
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫تو...
‫چیزایی که درباره‌ی ترس می‌گی... درباره قدرت می‌گی، ‫درباره‌ی ضعف می‌گی، درباره‌ی خاص‌بودن می‌گی...
‫برام مهم نیستن!
‫اصلاً برام مهم نیست!
‫تقصیر تو بود که دوستام... گریه می‌کردن!
‫هارتبیت ساروند...
‫لگاتو!
‫انگیزه، رفتار، قابلیت...
‫ایناش در حدِ یه آدم ضعیفه.
‫کافی نیست اصلاً!
‫قدرتت... خیلی خیلی کم داره!
این الان اراده‌ی کوسه‌هاییه که تا حالا دزدیدم؟
‫امکان نداره...
‫حتی جلوی نیواوردر هم نباید این‌طوری می‌شد...
یعنی می‌گی که منو گیر انداختن؟
اونم با ضعفِ یه آدم ضعیف؟
‫هاکس!
‫ضربه‌ی اول...
‫دومی... سومی...
‫مدام به یه‌جا ضربه زدم تا شکافو بزرگ کنم.
‫ذره‌ به ذره!
‫ارتعاش امواج صوتی تقویت‌شده...
‫تیغِ پرِ پرواز!
‫سوکویومی!
‫دارک‌شدو! بهترین فرصته!
‫خیله‌خب! دوباره می‌بینمت!
‫قدرت فعلی هاکس اونقدر نیست که ‫بتونه یه‌ضربه‌ی کاری وارد کنه.
‫در این صورت...
‫پرتگاه سیاه!
‫راگناروک: مشت سریع!
فکر کردی که اون دوتا برای وقت‌خریدن اومدن؟
‫ولی همون ریزه‌میزه‌ها...
‫می‌تونن خیلی رو مخ باشن، نه؟!
‫باید این‌یکی حمله رو جاخالی می‌دادم.
‫ولی... انگار دیر فهمیدم.
‫از وقتی که بیشترِ حواسمو از دست دادم،
‫مدام دنبال کوسه‌های حسگری بودم که بتونن ‫ارتعاش یا امواج فروسرخو تشخیص بدن.
‫با اونا، می‌تونستم خیلی بیشتر از یه آدم معمولی، وضعیتو درک کنم.
‫اگه فقط به خاطر امواج ناپخته‌ی صدای اون دختر بود، ‫چنین مشکلی پیش‌ نمیومد.
‫دلیلش شورشِ کوسه‌ها علیه خودم بود.
‫این اولین باره که اتفاق میفته.
یعنی این آسیب‌پذیری به خاطر استفاده از کپی‌ـه؟
‫نسبت به زمانی که اصلشونو داشتم، ‫اختیاراتم خیلی کم‌تره!
‫درست تا قبل از این، تنها کاری که از دستم برمیومد، حمله‌ی ناغافل بود.
‫نمی‌تونستم یه ضربه‌ی مرگبار وارد کنم.
‫ولی الان با یه‌ضربه کارشو می‌سازم!
‫بیچاره‌ها!
‫ای بابا...
‫اون سماجت... باید عقل از سرت پرونده باشه...
‫اندوور!
‫الان که دیگه ضعیف‌ترم هستی.
‫موقعیتت...
‫کفاره‌ای که باید بدی...
‫اشتباهاتت...
‫مسئولیت‌هات...
‫اونا ضعف درونیتو عیان کردن.
‫تو رو تا حدی پایین کشیدن که حتی نمی‌تونم نگات کنم.
‫تو نمی‌تونستی یه ابرانسان باشی.
‫به اصل خودت برگرد.
‫به یاد بیار که دشمن اصلیت چی بود.
‫پدرتو به یاد بیار که رفت یه دخترو از دست یه شیطان نجات بده.
‫آخرشم... با همون دختر به یه تیکه گوشت تبدیل شدن.
‫حقارت و حسادتت نسبت به ابرقهرمان واقعی رو به یاد بیار.
تودوروکی انجی اندوور ‫اندوور...
‫این اسمو از روی تلاش بی‌پایان و ذاتِ مطیعت انتخاب کردی.
‫نمی‌تونستی قلب کریهتو یکپارچه ‫نگه داری، مگه اینکه خودتو می‌گرفتی.
‫درسته...
‫تو نمی‌تونی آلمایت یا حتی دکو باشی.
‫تو همیشه فقط با ضعفای خودت جنگیدی.
‫برای همین...
‫نمی‌تونی خیال کنی که به عنوان یه شخص دیگه احیا می‌شی!
‫همین‌طور به نفرین ضعفای خودت ادامه بده!
‫این‌ تنها چیزی بوده که تو رو زنده نگه داشته!
‫درسته!
‫من... خیلی سمجم...
‫برای همین...
‫برای باقی عمرم...
‫یه روزم نخواهد بود که...
‫به خودم دلداری بدم و بگم «کارت خوب بوده»!
‫تموم‌کردن این جنگ مکافات...
‫تنها وظیفه‌ی منه!
‫این‌یکی از بیخ گوشم رد شد...
‫بیخ گوشم؟ می‌دونستم این‌طوری می‌شه اما...
‫اصلاً فکرشم نمی‌کردم که یکی مثل تو...
‫بخواد درد اون روز کذایی رو برام زنده کنه!
‫ترسناک‌تر از قهرمانای زخم‌خورده وجود نداره.
‫خیلی کندی.
محوکُن ‫ونیشینگ...
‫جت‌برن!
‫لعنتی... داغه!
‫اندوور؟ این که جزو نقشه نبود!
‫مگه قرار نبود همون بالا ضربه‌ی نهایی رو بزنه؟!
‫مگه الان نباید پرومیننس‌برن می‌زدی؟!
‫مگه ندیدی، لحظه‌ی آخر رفت تو حالت دفاع؟!
‫اون حرکت، چیزی نیست که بتونم پشت سر هم بزنم.
‫باید دفاع فیزیکیشو کنار بزنم...
‫و مطمئن باشم که همون یه‌بار می‌شینه روش!
داری با خونسردی پیش می‌ری؟
‫نه... اعصابم بدجوری داغونه!
‫آل‌فوروان...
‫رفقا... بکشین عقب!
‫عه، چرا؟ الان باید بهش فشار بیاریم!
‫زهر مار و چرا!
‫اندوور پشت داستانه!
‫به خاطر اون حشره‌ها، ماسکم شکست...
‫بدنم به اختیار خودم نیست.
‫ولی... حالا که اینقدر نزدیکی...
‫دستای تویِ عوضی... آینده‌ی خیلیا رو نابود کرده!
تو مگه بهتر از من بودی؟
‫آره... راست می‌گی!
‫اشتباهات من، تویا رو اون‌طوری کرد...
‫همونم باعث شد آینده‌ی خیلیا تباه شه.
‫گذشته... پاک نمی‌شه.
‫هم خشم... هم کینه... هم مکافات...
‫باید بهم برسن تا آینده خلق شه.
‫آینده... یه راهه تا جوونا روش قدم بردارن.
‫یه راه با کلی حق انتخاب.
‫برای همین...
‫باید برنده شم!
‫تا وقتی که جوونا پا تو اون راه می‌ذارن...
‫اشتباهاتی که بزرگسالا تو گذشته مرتکب شدن، سدِ راهشون نشه!
‫خشمی که دارمو، خرج خودم می‌کنم.
‫هم خشم... هم کینه... هم مکافات...
‫همه‌شو واسه‌ خودم نگه می‌دارم!
‫برنده می‌شم و می‌رم که حواسم به تویا باشه!
‫بس کن...!
!پرومیننس برن
‫تأیید شده که قدرت اَبَرترمیمشو نداره.
‫حتی اگه کوسه‌ای هم داشته باشه که راجع بهش بی‌اطلاع باشیم،
‫بدون داشتن بدنی مثل شیگاراکی،
‫دیگه باید مرده با-
‫اندوور-سان، ازش دور شو!
‫واقعاً فکر کردی بدون داشتن برگ برنده‌ای،
‫تو این جنگ نهایی شرکت کردم؟
‫کارم با این بدن تموم شده، آماده‌م بندازمش دور.
‫برای همینم می‌تونم از این استفاده کنم...
‫فکر کردی فقط قهرمانا جون‌شونو وسط می‌ذارن؟
‫اشرار هم وقتی زخمی شدن، ترسناک‌ترین افرادن.
قهرمان زخمی، درخشان می‌سوزد
تابوت آسمانی
‫چی شده؟ ‫فقط می‌تونین فرار کنین؟
‫سان‌ایتر!
‫به حرکت ادامه بدین!
‫نباید وایسین!
‫اگه وایسین، درجا بلعیده می‌شین!
‫در حین اینکه می‌رین سراغ بدن اصلیش، ‫جاخالی هم بدین!
‫درسته تعدادشون خیلیه،
‫ولی در عوض بیخیال حرکاتش که درحد آلمایت بودن شده.
‫نینپو...
‫رشته‌های کاغذی سرکوب‌گر!
‫نمی‌تونم باور کنم این صرفاً حاصل رشد ‫و پیشرفت، جای یه کوسه‌ی جدیده.
‫هرچقدر بیشتر کوسه‌ی آل‌فوروان جاگیر بشه،
‫بدنم با توجه به کوسه‌هایی که داخلم ذخیره شدن، ‫و شرایط محیطی،
‫هی سعی می‌کنه به بهترین شکل خودش برسه.
‫کامی‌هارا شینیا.
‫با وجود این بدن و قدرت،
‫همه‌چی در کف دست من خواهد بود.
‫دنیایی از من، یا از چیزی جز من، متولد می‌شه.
‫دنیایی که از نظر ظاهری،
‫شکلی و قدرتی تقسیم شده و تمام استاندارهاش رو از دست داده.
‫فقط به سوی انقراض و نابودیش داره می‌ره...
‫وقتی اختلافات خیلی شدید باشن، سوءتفاهم پیش میارن.
‫و سوءتفاهم هم ترس و عدم پذیرش به‌وجود میاره.
‫نتیجه‌ش هم دنیاییه که الان توشیم، نه؟
‫اگه من بتونم کنترلش کنم،
‫اون‌موقع همه به‌طور یک‌سانی باهاشون برخورد می‌شه!
‫به‌نظرت اونطوری به دنیای صلح‌آمیزی که ‫ قهرمانا می‌خوان، نزدیک‌تر نمی‌شیم؟
‫نمی‌دونم الان شیگاراکی‌ای یا آل‌فوروان،
‫ولی خوشم نمیاد به حرفات گوش بدم.
‫از همون کامینو، همه‌ش داری زر می‌زنی.
‫بعد از اون همه تحرک کلی عرق جمع کردم.
‫با اینی که رشته‌ی پشتیبانی برام ساخته...
‫واحد سرکوب‌گر سیار سنگین: استرف پانزر!
‫خودم از وسطت سوراخ باز می‌کنم!
‫بدن اصلیتو له می‌کنم!
‫همه‌مون با هم می‌کنیم!
‫پس تیمیم؟
‫تا مونوما و سنسه؛
‫دارن با پاکسازی کوسه‌هاشو خنثی می‌کنن...
‫وای!
‫تا وقتی که کامیناری اینا؛
‫دارن این صحنه رو تکون می‌دن...
‫تا وقتی که یائویوروزو اینا؛
‫دارن بهمون جایی برای وایسادن می‌دن...
‫و سوءتفاهم هم ترس و عدم پذیرش به‌وجود میاره.
‫یه‌جوری بود انگار کمک می‌خواستی...
‫اختلافی که انقدر بزرگه...
‫نگو اشکالی نداره ببازی!
‫و سوءتفاهم...
‫چرا من...
‫چرا من بودم که کار آلمایتو تموم کرد؟!
‫و ترس...
‫بابت همه‌چی معذرت می‌خوام.
‫خیلی وقت پیش همه‌شونو قبول کردم!
‫باکوگو!
‫و همه‌شونو دیدم، و قدمی به جلو برداشتم.
‫می‌دونم بعضیا حتی اگه زمان ببره هم،
‫سعی می‌کنن به جلو برن.
‫پس نیازی نیست دخالت کنی، نوکر تخمی!
‫قدرت الله... انفجار پور!
‫هوویتزر ایمپکت...
‫کلاستر!
‫فیوز موتور شماره ۶ خراب شد. باید سریع جایگزین بشه!
‫میله‌ش داره تاب می‌خوره!
‫سریع یه یدکی بیارید!
‫ارتفاع‌مون داره کم می‌شه! اینطوری سقوط می‌کنیم!
‫انگار شیگاراکی گنده‌تر شده... سنگینم شده!
‫واحد ارتباطی هم گفت داره می‌ره بالا!
‫خروجیا رو افزایش بدین!
‫درون دبیرستان یو.ای، بر فراز آسمان هستیم.
‫به‌خاطر حفاظ الکترومغناطیسی‌ای که برای ‫گیر انداختن شیگاراکی کار گذاشتن،
‫کسایی که داخلن ارتباطشون با کسایی که بیرونن ‫رو از دست دادن.
‫جای فیلم گرفتن کار کنین!
‫صبر کن ببینم، دانش‌آموزای رشته‌ی تجاری چرا اینجان؟!
‫تلپاتی ماندالی تنها روششون برای ارتباط با دنیای بیرونه.
‫درسته، اینجا یه تابوته.
‫و ما هم قراره شیگاراکی رو در سفر مرگش، همراهی‌ کنیم...
‫ای وای، داره مستند می‌گیره!
‫الان که به این چیزا نیازی نیست!
‫چرا هست!
‫نخیر نیست!
‫خب پس! عکسا و ویدئوهای جنگای تاریخی چی؟
‫به‌نظرت کی اونا رو و به چه دلیلی ذخیره کرده؟
‫وظیفه‌ی ما رشته‌ی تجاری، تبلیغ قهرمانانه...
‫در نتیجه، بهمون یاد دادن چطوری قهرمانانو ‫به جامعه وصل کنیم.
‫با تمام چیزایی که تو این سه‌سال یاد گرفتیم، ‫اینو ضبط می‌کنیم.
‫چطوری اونا... نه، ما، برنده شدیم.
‫هوویتزر ایمپکت...
‫کلاستر!
‫مونوما! چشماتو نبند!
‫این لرزش و سروصدا...
‫حتماً باکوگو-سانه!
‫هوی هوی هوی!‍ تیرکای برق حفاظ که نشکسته؟!
‫اون باکوگو، حالش خوبه؟
‫اصلاً اهمیت می‌ده کجاییم؟
‫اگه بازم موهای زیبای نجیره بسوزه و کوتاه‌تر بشه چی؟
‫مشکلی نیست هایا-سنپای!
‫برخلاف چیزی که به‌نظر میاد، خیلی به اطرافش اهمیت می‌ده!
‫وقتی داریم غذا می‌خوریم، همیشه می‌گه دست‌ چپمو ‫بذارم رو میز بمونه!
‫ربطش به وضعیت الان چیه؟!
‫منظورم اینه،
‫کسی نیست که بدون توجه به اطرافیانش مبارزه کنه.
‫انفجارتو متراکم می‌کنی تا به اطرافیانت آسیب نزنه،
‫و اونطوری قدرتت به یه سطح دیگه‌ای می‌رسه.
‫خیلی خفنه... برای همین...
‫می‌شکنمش.
‫ببخشید، ولی هنوز علاقه‌ای به مسیر و رشدت ندارم.
‫قدرت‌الله!
‫شیگاراکی...!
‫می‌گم، کی بود گفت...
‫«اگه بتونیم به بدن اصلیش نزدیک بشیم کافیه.»؟
‫نزدیک شدن بهم، یعنی...
‫مجبورین با اون بدن‌تون، قدرتی هم‌سطح با ‫مال آلمایتو تجربه کنین.
‫اون بزرگ‌ترین حمله‌م بود...
‫واقعاً انقدر ازم دوره؟
‫به چی فکر می‌کنی؟ هدفت چیه؟
‫باکوگو کاتسوکی.
‫اگه فقط یه‌چیزت برام جالب باشه...
‫اینه که تو الان نزدیک‌ترین فرد به میدوریا ایزوکویی...
‫که یعنی، در آخر برمی‌گرده اینجا.
‫میدوریا ایزوکو...
‫و وان‌فورآل...
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
پیـــــــــــــــــــــــش‌نمایش ‫آنچه خواهید دید...
‫حتی کلاستری که کاچّان با تمام توانش شلیک کرد، ‫رو شیگاراکی تأثیر نداشت.
‫کاچّان تو دردسر افتاده.
‫ولی بازم...
‫هنوزم...
‫قست بعدی، «نور در باران محو می‌شود.»
‫وسط اون وضعیت، غرور یو.ای، سه بزرگ... بالأخره برخاستن.
قسمت بعدی نور در باران محو می‌شود
‫فراتر برو! ‫فراتر از بینهایت!