آنچه در «شهروند بیگانه» گذشت...‏
- سلام، عوضی.‏ - آستا طرف منه...‏
و با هم سر از کارت در میاریم.‏
باید هر چی از هری می‌دونی بهم بگی.‏
‏- من گیرش انداختم.‏ ‏- این عکس رو چاپ کردم.‏
این یارو که روی صندلی شاگرد نشسته...‏
کلید کل تحقیقات‌مونه.‏
به لطف جغد پشت پنجره‌م...‏
زیاد نمی‌تونم بخوابم.‏
فقط لازمه یه‌ذره از این خونه دور بشی.‏
‏- من یه جای عالی بلدم.‏ ‏- یلواستون.‏
سعی داشتم بفهمم خاکستری‌ها روی زمین...‏
چی‌کار دارن، و ظاهراً جوابم...‏
تمام این مدت توی پای شهردار بوده.‏
آره.‏
سلام.‏
دختر عزیزم.‏
سلام.‏
دختر عزیز من.‏
سلام.‏
دختر عزیزم.‏
نه.‏
ده دقیقه دیگه، خواهش می‌کنم!‏
نه! برگرد!‏
لااقل بذار این‌بار یادم بمونه.‏
لطفاً، بذار یادم بمونه!‏
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
تو حق نداشتی پای آستا رو به این کثافت‌کاری باز کنی.‏
ممکن بود اونو به کشتن بدی.‏
با خودت چی فکر کردی؟
یادم نمیاد با خودم چی فکر کردم...‏
اونم با این شکم خالی.‏
نباید یکی سرخ‌کن رو روشن کنه؟
مشکلت همینه.‏
به هیچ‌کس غیر از خودت فکر نمی‌کنی.‏
- این درست نیست.‏ - بقیه پنکیک سفارش می‌دن.‏
تازه، من پیرهن و کفش پوشیدم.‏
خدمات من کجاست؟
بابا، آره، ترسناک بود،‏ ولی خودم خواستم برم.‏
حالش خوبه.‏
من مثل همیشه هواش رو داشتم.‏
یه بچه 12 ساله نجات‌مون داد.‏
نه اگه داستان رو از زبون من بشنون.‏
متوجه نمی‌‌شم...‏
چرا به‌خاطر اینکه نزدیک بود جوزف اونا رو بکشه، ناراحتن.‏
هر موجودی واسه زنده‌موندن باید تقلا کنه.‏
پروانه‌ها خودشون رو از دید شکارچی‌ها استتار می‌کنن.‏
کاکتوس‌ها خار در میارن.‏
انسان‌ها مستثنی نیستن.‏
یادشون می‌ره توسط نیروهایی احاطه شدن...‏
که از خودشون بزرگ‌ترن.‏
بقا هیچ‌وقت تضمین شده نیست.‏
من باید برم.‏
من و شکم خالی‌م باید بریم...‏
به نق نق‌های شهردار درمورد خراب شدن قوهٔ جنسی‌ش...‏
به‌خاطر داروهای ضدافسردگی، گوش کنیم.‏
فکر کنم روان‌درمانی باید محرمانه باشه.‏
‏- و اینکه، چه زشت.‏ ‏- من گفتم «یه شهداری».‏
یه شهردار از یه شهر دیگه...‏
که از قضا خیلی بدش میاد وقتی کلانتر مایک واسه صدا زدنش سوت می‌زنه.‏
خب، یه شهردار دیگه هم روان‌درمانی‌ش رو کنسل کرده...‏
چون با خانواده‌ش داره می‌ره یلواستون.‏
یلواستون.‏
یلواستون!‏
خب، حالا که مطابقتی با اثرانگشت پیدا نکردیم...‏
باید برگردیم سراغ چیزهایی که داریم.‏
حالا بگو این‌جا چی می‌بینی، معاون؟
پیتر باخ در حال رانندگی تو روز مرگش...‏
و یه مرد ناشناس با پیراهن چهارخونه.‏
خب، بذار تو رو با مظنون‌مون آقای چهارخونه آشنا کنم، خب؟
نگاه چه‌جوری نشسته...‏ سر بالا، آماده.‏
و از این چه نتیجه‌ای می‌گیریم؟ یه راهنمایی می‌کنم.‏
‏- با حرف «اِم» شروع می‌شه.‏ ‏- ارتشی.‏
‏- مایم. (بازیگر)‏ ‏- حدس دومم همین بود.‏
مایم فیزیک بدنی‌ای داره که کمتر مورد توجه قرار گرفته.‏
حالت بدن‌شون حتی وقتی ساکن هستن هم عوض نمی‌شه...‏
و بی‌سروصدا همه‌جا می‌رن.‏
احتمالاً الان داریم به یه مایم قاتل نگاه می‌کنیم.‏
یا اگه بخوایم احتمالات دیگه رو در نظر بگیریم...‏
چی می‌شه اگه ارتشی بوده باشه ولی از خدمتش خیلی گذشته باشه...‏
که در واقع می‌تونه دلیل پیدا نشدن اثرانگشت‌ها هم...‏
همین باشه،‏ به‌خاطر اطلاعات قدیمی که...‏
تو آرشیو ارتش پردازش نشدن؟
این درسته،‏ ولی یه مشکلی هست.‏
تو ارتش مایم وجود نداره.‏
فقط «نپرس، نگو» دارن.‏ ‏(نظامیان همجنسگرا)‏
خب، بیا شانس‌مون رو امتحان کنیم.‏
باید از داخل ارتش کمک بگیریم.‏
می‌خوای به آشناهای ارتشی‌ت بگی؟
نه، نمی‌خوام ردی از خودم بذارم.‏
جوزف تو ارتش بوده.‏
می‌تونیم بسپریمش به اون،‏ ولی امروز نیومده.‏
خب، باید با کارآگاه تورس حرف بزنیم.‏
اون تو هر سازمان سه حرفی که وجود داره، آشنا داره.‏
تلاش خوبی بود، معاون.‏
فکر کردی می‌تونی بهش زنگ بزنی...‏
و با کلک ما رو دوباره برگردونی پیش هم؟
امکان نداره.‏
داره بوق می‌خوره.‏
- پیغام‌گیر.‏ - سلام، کارآگاه.‏
معاون بیکر هستم، از کلانتری پیشنس.‏
خواستیم بدونیم می‌تونی کمک‌مون کنی...‏
رد یه اثرانگشت رو بزنیم یا نه.‏ تو سامانه تشخيص اثرانگشت چیزی نبود.‏
این از طرف ما... یعنی منه...‏
قطعاً کلانتر دخالتی نداره...‏
چون اون زندگی خودش رو داره...‏
و خیلی هم...‏
حشریه؟ خوشحاله.‏
می‌خواستم بگم خوشحال.‏
خب، پس.‏
بهم زنگ بزن.‏
نوشتن با اون یکی دستت رو امتحان کردی؟
اوه!‏ خب، خب، خب!‏
سلام، کلانتر.‏
اومدم خودم رو تحویل بدم...‏
از اون‌جایی که دیشب چند تا قانون رو شکوندم.‏
اوه. هی، هی، هی.‏
‏- خیلی خب.‏ ‏- ماچ.‏
‏- وای خداجون.‏ ‏- خب، مایک...‏
همم؟
خیلی دوست دارم با مادرم آشنا بشی.‏
‏- ایشون آپریل هستن.‏ ‏- سلام.‏
خیلی سکسی نیست؟ اون کون رو نگاه کن.‏
کون رو نشونش بده.‏
- همه فکر می‌کنن ما با هم خواهریم...‏ - اوه.‏
مردم تعجب می‌کنن از شنیدن اینکه...‏
اون 14 سال از من بزرگ‌تره.‏
همم!‏ حتماً تعجب می‌کنن!‏
- ازت زیاد شنیدم، کلانتر.‏ - همم؟
دخترم همه‌چی رو بهم می‌گه.‏
‏- همه‌چی.‏ ‏- همه‌چی.‏
چندش.‏
‏- خب، مایکی.‏ ‏- همم؟
می‌خواستم به شام تولدم که آخر هفته‌ست...‏
دعوتت کنم.‏ که خیلی هم بیشتر خوش می‌گذره...‏
‏- چون یکی دیگه هم بهمون ملحق می‌شه.‏ ‏- اوه!‏
این هفته یه کاری نداشتیم ما؟
‏- نه، نداریم.‏ ‏- همم!‏
موقع شام دربارهٔ مهریه‌ش حرف می‌زنیم.‏
دختره رو از پارکینگ آوردی بیرون.‏ باید پولش رو بدی.‏
اوه!‏
‏- اووه!‏ ‏- مارگاریتای فلفلی داریم!‏
مامان هم خیلی فلفلی شده!‏
آره...‏
‏- باشه.‏ ‏- باشه.‏
پس، بهم زنگ می‌زنی؟
آره.‏
می‌خوای شنبه شب بری جشن؟
نه، نمی‌خوام.‏
حالا برو بقیه وسایلت رو جمع کن، خب؟
چرا زمستون داریم می‌ریم یلواستون؟
اون‌جا یخ می‌زنیم.‏
زمستون بهترین زمانه واسه رفتن به هر جایی.‏
افسردگی فصلی میزان خودکشی رو افزایش می‌ده...‏
واسه همین آدمای کمتری می‌رن سفر.‏
کل پارک واسه خودمون می‌شه.‏
عالی می‌‌شه!‏
آدم می‌تونه ذهنش رو خالی کنه...‏
ماساژ، استراحت، شروع دوباره.‏
سلام، دکتر وندراسپیگل.‏
شنیدم دارین می‌رین یلواستون.‏
من باهاتون میام.‏
اوه، خب...‏
راستش یه‌جورایی سفر خانوادگیه...‏
آره.‏
خانواده.‏
منم یه زمانی خانواده داشتم.‏
دو تا پدر و مادر مهربون.‏
قول دادن منو ببرن یلواستون...‏ ‏(لفظاً به معنی سنگ زرد)‏
تا با سنگ‌های زرد بازی کنم.‏
خواب دیدم سه تامون اون‌جا بودیم توی...‏
بهتره بگم طبیعت؟
اوهوم؟
ولی روزی که قرار بود بریم...‏
اونا مردن.‏
داستان همین بود. مردن.‏
غمگین بود. جفت‌شون مردن.‏
اوه، آره. خیلی ناراحت کننده‌ست.‏
‏- آره.‏ ‏- همم.‏
شاید بهتره محض احتیاط یه دکتر با خودمون ببریم.‏
فکر کنم تو یلواستون دکتر باشه.‏
- همم.‏ - اگه تو راه رفتن به اون‌جا...‏
تصادف کنین چی؟ جفت‌تون بر اثر جراحت می‌میرین.‏
مکس تنها و گرسنه می‌مونه.‏
مجبور می‌شه مردار پدر و مادرش رو بخوره.‏
اگه من باشم، می‌تونه منو بخوره.‏
جداً مطمئن نیستم دکتر بودنت چه نقشی این‌جا ایفا می‌کنه.‏
خیلی خب، می‌دونی چیه؟
اشکالی نداره.‏
می‌تونی باهامون بیای. آره.‏
آدم‌ربایی‌هایی که فضایی‌ها روی بن انجام دادن...‏
دارن اونو به سمت یه چیزی تو یلواستون می‌کشونن.‏
و منم می‌رم اون‌جا تا بفهمم چیه.‏
‏- من جلو می‌شینم!‏ ‏- اوه.‏
هتل یلواستون، لطفاً منتظر باشین.‏
این‌جا خیلی قشنگه.‏ به دل می‌شینه.‏
آره، قطعاً از تو جاده بودن...‏
همراه هری در حالی که داره تک تک...‏
قسمت‌های «نظم و قانون» رو تعریف می‌کنه، آرامش بخش‌تره.‏
آره.‏
خب، تنها شدیم.‏
حالا می‌تونی بهم بگی چرا اومدی.‏
ولی حرفم هنوز تموم نشده!‏
بعدش لِنی بریسکو می‌گه:‏ ‏«خب، زندگی کوتاهه»‏
چون خودش کوتاه بود.‏
تازه، مرده هم بود.‏
این‌جاش رو یادم رفت.‏
بگو دیگه. یکی به من بدهکاری.‏
من اونا رو راضی کردم تو رو بیارن.‏
خب، بهت می‌گم چرا اومدم.‏
اومدم دنبال پدرت...‏
تا مقر مخفی خاکستری‌ها رو پیدا کنم.‏
اومدم با این راکون کارتونی بازی کنم.‏
با راکون؟
منبع گرمای هزاران آب‌فشان...‏
و چشمه‌های گرم یلواستون چیه؟
گرمایی که از انباشتگاه ماگمای آتشفشانی...‏
درست از زیر پاهاتون میاد!‏
آخ! چقدر داغه!‏
ارزش این همه راه رو داشت.‏
تو اینترنت دیدم ماساژ سنگ داغ دارین.‏
‏- می‌شه یکی از اون ماساژها رزرو کنم؟ ‏- عذر می‌خوام.‏
‏- استودیو ماساژمون بسته‌ست.‏ ‏- چی؟
‏- اوه.‏ ‏- نه، نه.‏
تو وبسایت دیدمش.‏
نوشته بود تمام سال بازه.‏
درسته، ولی الان یه طوفان برف اومده...‏
و ماساژورمون نمی‌تونه خودش رو برسونه به هتل.‏
ماشین برف‌روب فعلاً نمی‌تونه بره اون بالا.‏
مانیکوریست‌تون وضعیتش چطوره؟
- شانس آوردی.‏ - مسئول ناخن‌آرایی منم.‏
‏- آه!‏ ‏- اوه. بهش جواهر آویزون کردی.‏
- می‌دونی چیه؟ راستش...‏ - گمونم احتمالاً قراره...‏
دستکش‌هام رو بپوشم.‏
بالا می‌بینمت، عزیزم.‏
تو می‌خوای ببینی؟
خیلی کارت درسته.‏
چطوری اون‌جا رو سوراخ کردی؟
هی، حالت خوبه؟
آره.‏
گریهٔ بچه اتاق بغلی بیدارم کرد.‏
تو می‌شنوی؟
نه، فکر نکنم.‏
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
♪ خودم میام نونت رو کره می‌مالم، عزیزم ♪
♪ بدون من نونت رو نخور ♪
♪ نه، نه، نه، نه ♪
♪ بدون من...‏ ♪
♪ نونت رو نخور ♪
سلام، دارسی.‏
همم؟
‏- سلام.‏ ‏- اوه.‏
سلام، لیو.‏
باید دربارهٔ یه چیزی باهات حرف بزنم.‏
- می‌خوای بپرسی کی جلوی شهرداری...‏ - ‏- یه آلت برفی گنده درست کرده؟ ‏- چی؟
‏- چی؟ ‏- نه.‏
می‌خوام یه مظنون رو برام شناسایی کنی.‏
تو کلی آدم این‌جا می‌بینی.‏
گفتم شاید بتونی بفهمی اون کیه روی صندلی شاگرد.‏
نه، من قطعاً این یارو رو قبلاً ندیدم.‏
نه هیچ‌وقت، هرگز.‏
می‌دونستی «هرگز» کوتاه شدهٔ «هیچ‌وقت» محسوب می‌شه؟
حس می‌کنم اینو الان از خودم در آوردم.‏
بگذریم، این یارو رو ندیدم.‏
پیرهنش چی؟ برات آشنا نیست؟
این‌جا کلرادوئه.‏
آدما این‌جا عملاً از چهارخونه ساخته شدن.‏
الان اون یارو گذاشت رفت و...‏
«مارتینی شیکر»ش رو جا گذاشت؟
آره.‏
قطعاً مال خودشه.‏
الان می‌رم بهش...‏
‏- سلام.‏ ‏- سلام.‏
نتونستم جلوی خودم رو بگیرم نشنوم،‏ چون گوشم این‌جا بود.‏
- اوه.‏ - امیدوارم پرونده زیادی خطرناک نباشه.‏
اوه.‏
چون نگران مایکم، می‌دونی؟
همسر پلیس.‏
می‌دونی که چه‌جوریه. انگار...‏
نچ.‏
هر بار که گوشی زنگ می‌خوره،‏ الان اون خبر بده رو بهم می‌گن؟
ترسناکه.‏
می‌خوام یه پیغامی از طرف من براش ببری.‏
باشه.‏
سلام.‏
قرار پری‌شبت چطور بود؟
به‌نظر نمی‌رسید خیلی وضعیتش جالب باشه.‏
آره، خوب نبود.‏ طرف آدم نبود.‏
خب، خوبه. خوشحالم.‏
چون این یعنی ممکنه شنبه وقت داشته باشی.‏
یه جشنواره فیلم‌های ترسناک برگزار شده.‏
‏- گفتم شاید بتونیم با هم بریم.‏ ‏- آره. خیلی دوست دارم!‏
ولی شنبه باید دو شیفت کار کنم.‏
لعنت.‏ ببخشید.‏
اشکال نداره.‏ جای نگرانی نیست.‏
‏- یه وقت دیگه می‌ریم.‏ ‏- باشه.‏
ممنون که بهم گفتی.‏
جی!‏
وای خدا!‏ بیا این‌جا ببینم!‏
شما دو تا با هم می‌رین بیرون؟ خیلی برامون خوشحالم.‏
من دوست دارم بیام، ولی نمی‌شه.‏ باشه یه وقت دیگه.‏
‏- ببخشید.‏ ‏- خیلی خب.‏
‏- یه کد قرمز داریم.‏ ‏- وای!‏
شاید بهتر باشه اینو نگی.‏
وقتی یکی این جمله رو این‌جا داد می‌زنه کلی اتفاق میفته.‏
مایک و لیو به‌خاطر قتل بیگانه‌یاب افتادن دنبال هری.‏
‏- چی؟ ‏- آره.‏
لیو یه عکس ازش داره که تو ماشین نشسته.‏
خب، نه همش، پیرهنش فقط.‏
خودت لیو رو می‌شناسی.‏
هر سوراخ سنبه‌ای رو می‌گرده تا پیداش کنه.‏
وای خدا.‏ باید به هری بگیم.‏
لعنت، از شهر رفته بیرون.‏ الان بهش زنگ می‌زنم.‏
‏- دیوونه شدی؟ ‏- هی!‏ - وای، هی!‏ چی‌کار می‌کنی؟
‏- وای خدا!‏ ‏- نه، نه، نه!‏
ببین، دارم تو رو مخفی می‌کنم.‏
اگه هری جزو مظنونین باشه...‏
تلفنش رو توقیف می‌کنن.‏
بعد پیام‌های تو رو می‌بینن بعد گوشی تو رو توقیف می‌کنن...‏
بعدش هم بم!‏
تو هم باهاش اسیر می‌شی.‏
می‌دونی که پلیس برای بازیابی...‏
اسناد دیجیتال، خود گوشی رو لازم نداره؟
نکتهٔ خوبی بود.‏
فکر کنم یکی تو کمده.‏
خب، اون در متصل به یه اتاق دیگه‌ست...‏
که ما ازش استفاده نمی‌کنیم چون هیچ‌کدوم از ما...‏
اون‌جا نیستیم.‏
از اون در استفاده نمی‌کنیم!‏
این در نزدیک‌تره!‏
نه، این در، در خانوادگیه، خب؟
جلوی در آدمای عادی می‌بینمت.‏
خدایا!‏
ناخنم شکست.‏
می‌خوام این چای‌های میوه مسخره رو...‏
با چند تا قهوه عوض کنم.‏ تو اتاق خودم قهوه نیست.‏
داری به خودت یه‌ذره هوا می‌دی؟
آره، آره.‏
هوای سرد که به پایین تنه‌م می‌خوره،‏ باعث می‌شه کیسه بیضه‌م کشیده بمونه.‏
خب، زیاد دلم نمی‌خواد بدونم...‏
بیضه‌هات در چه‌حالن.‏
ممکنه حوله‌ت رو ببندی؟
ما هم این‌جا قهوه نداریم.‏
یکی از کامیون‌ها مونده تو برف...‏
اونم همراه نصف کارکنان.‏
چون ظاهراً این‌جا اولین‌باره...‏
زمستون می‌بینن.‏
توی لابی قهوه تازه هست ولی، پس...‏
وقتی بفهمم برنامه امروزمون چیه...‏
می‌رم سراغ قهوه.‏
امروزمون؟
من که نمی‌تونم تنها باشم!‏
دوباره به‌خاطر مردن پدر و مادرم غمگینم.‏
باشه که در آرامش کپهٔ مرگ‌شون رو بذارن.‏
خیلی ناراحت کننده‌ست.‏
‏- چی شد مردن؟ ‏- مکس، مؤدب باش.‏
ببخشید.‏ دکتر وندراسپیگل، البته.‏
البته، می‌تونی باهامون بیای.‏
داشتم فکر می‌کردم بریم برف‌پیمایی.‏
نه. بن باید تصمیم بگیره.‏
بیا.‏
از ندای درونت راهنمایی بگیر.‏
به ندای درونت بگو دقیقاً مشخص کنه کجا بریم.‏
‏- گردش با ماشین برف‌رو چطوره؟ ‏- آره.‏
این صدا شبیه صدای بن نبود.‏
چطور اصلاً بریم آب‌فشان «الد فیتفول»؟
‏- اون‌جا واسه شروع عالیه.‏ ‏- البته. می‌ریم آب‌فشان.‏
وایستا، اینو گفتی چون زنت می‌گه...‏
یا خودت می‌خوای بری اون‌جا؟
می‌خوام برم اون‌جا چون کیت گفت...‏
و وقتی اون راضی باشه منم خوشحالم.‏
زندگی از این مزخرف‌تر نداریم.‏ چشم‌هات رو ببند.‏
کامل ببندشون.‏
چی می‌بینی؟
یه میله تو انبار قدیمی، منم دارم...‏
یه طناب میندازم دور گردنم.‏
‏- عزیزم.‏ ‏- من دیگه گفتم آب‌فشان.‏
خوبه.‏
‏- خوش می‌گذره.‏ ‏- من هیجان زده‌م.‏
من خسته‌ام.‏
‏- خب، وضعیت سفیده.‏ ‏- ممنون، بابا.‏
گفتم که لازم نیست بیای.‏
کلبهٔ هری‌ـه. امنه.‏
ما که مطمئن نیستیم.‏
یه خاکستری دورگه دنبالش بود.‏
کی می‌دونه امروز کی میاد سراغش؟
در ضمن، اون چوب ماهیگیری‌م رو کش رفته.‏
‏- می‌خوام پسش بگیرم.‏ ‏- باشه.‏
یه فضایی پول یه کلبه کنار دریاچه رو از کجا میاره اصلاً؟
از اون مهم‌تر، خونه به کی می‌رسه وقتی که برگرده خونه یا...‏
‏- می‌دونی، اون فضایی بده...‏ ‏- می‌شه لطفاً تمرکز کنیم؟
مایک و لیو احتمالاً تا الان راه افتادن...‏
بیان اون پیراهن چهارخونه رو پیدا کنن.‏
یعنی...‏
اون کیه، مرد پیرهن چهارخونه پوش؟
وای.‏
این چهارخونه‌ها رو ببین.‏
خب، چه رنگی بود؟
عکسش سیاه و سفید بود.‏
انگار مجبوریم همه‌شون رو بسوزونیم.‏
سیاره‌ها زنده هستن.‏
روی سیارهٔ زمین، آتشفشان،‏ سوختن جنگل‌ها، زمین لرزه...‏
همه بخشی از فرایند طبیعی هستن.‏
همه برای بقای زمین ضروری هستن.‏
حتی اگه گاهی اوقات باعث بشن چند میلیون نفر...‏
نابود بشن.‏
آب محفظهٔ زیر آب‌فشان رو پر می‌کنه...‏
و نهایتاً آب اون‌قدر...‏
- داغ می‌شه که بخار کنه...‏ - و فوران عظیم خلق می‌شه.‏
هی!‏ کجا بودی؟
‏- ندیدیش.‏ ‏- اشکال نداره.‏
یه بار تو تلویزیون دیدمش. گمونم.‏
مشخصاً آب‌فشان واسه شهردار مهم نیست.‏
همون‌طور که نگران بودم،‏ آب‌فشان اونو نکشونده این‌جا.‏
بابا، اون کلاه رو از کجا آوردی؟
- اوه، خوشت اومده؟ - الان اون‌طرف از یکی خریدمش.‏
از یه غریبه کلاه خریدی؟
خب، یه کلاه عادی که نیست.‏ کلاه شرکت «سالیوان گرَوِل».‏ ‏(گرول در لغت به معنی ماسه)‏
این شرکت 70 ساله این‌جا فعالیت می‌کنه.‏
‏- ولی کلاهه روی سرش بود؟ ‏- تیکه اصلی رو نگرفتی.‏
ماسه یکی از مهم‌ترین...‏
مصالح ساختمانی تو دنیاست.‏
ماسه یه جور خاک گنده‌ست.‏
خیلی پیچیده‌تر از این حرفاست.‏
بدون ماسه، ما نمی‌تونستیم زندگی کنیم.‏
ترجیح می‌دم به این بحث ادامه ندم.‏
بذار یه نگاهی به نقشه‌ت بندازم.‏
این‌جا مکانی هست که بخوای بهش سر بزنی؟
چطوره بری حموم؟
سرم یه‌ذره خارش گرفته.‏
شاید این کلاه پشمیه.‏
شاید واسه اینه که از رو سر یه غریبه برداشتیش.‏
شهردار واسه همین به این‌جا کشیده شده.‏
سالیوان گرول.‏
‏- هنوز اثری از آقای چهارخونه نیست؟ ‏- هیچی.‏
فعلاً خانم پیرهن خال‌خالی رو دیدم،‏ پروفسور چکمه زشت...‏
و یه نگاه خیلی خوب هم انداختم به «معاونی که پارک کردن بلد نیست»‏
فقط یه بار زدم به جدول.‏
و فقطم واسه این بود که...‏
یه کبوتر چلاق حواسم رو پرت کرد.‏ حیوون بیچاره.‏
- بعدش نزدیک بود بزنم به یه کبوتر.‏ - نگران کبوترهای چلاق نباش.‏
در طول زمان یادگرفتن ادای...‏
چلاق بودن در بیارن تا مردم بیشتر بهشون نون بدن.‏
- چه ناراحت کننده.‏ - قبلاً خیلی پرندهٔ مغروری بود.‏
اوه، مامان‌بزرگت هم دیدم.‏
مامان‌بزرگم؟ کجاست؟
نه، نه. آروم باش، معاون.‏
رفته.‏
به عنوان یه پیرزن سریع حرکت می‌کنه.‏
شبیه جونده‌های کوچیک راه می‌ره.‏
سلام، لینا.‏
آره.‏
آهان.‏
حالش خوبه.‏
همین الان این‌جاست.‏
چند ساعت پیش گوزید.‏
یعنی چی...‏
می‌دونم، ولی با لباس جدیدی که براش خریدی، خیلی بامزه شده.‏
خیلی ممنونم.‏
به زودی حرف می‌زنیم.‏
ایول!‏
یه آ‌شنا داره که می‌تونه...‏
اثرانگشت رو تو یه پایگاه داده نظامی وسیع‌تر، برسی کنه.‏
خوبه.‏
این خوبه.‏
ببخشید از تو خبر نگرفت.‏
- نه، موردی نیست.‏ - اون برام مهم نیست حالا که...‏
پرونده داره پیشرفت می‌کنه.‏
رفتی تو روزنامه، معاون.‏
‏«برای محافظت و خدمت»‏ علامت سؤال؟
همیشه این علامت سؤاله که دمار از روزگار آدم در میاره.‏
وای نه.‏
گزارشگر مصاحبهٔ منو تو مستند فضایی‌ها دیده.‏
‏«علاقهٔ مفرط معاون اولیویا بیکر به بشقاب پرنده‌ها...‏
تنها به زندگی غیر کاری او محدود نمی‌شود.»‏
‏«عکس‌های آنلاین، بیکر را با لباس کار...‏
در کنار پیتر باخ تازه درگذشته...‏
یک نظریه پرداز محبوب بیگانگان، نشان می‌دهند.»‏
‏«مشخص نیست که بیکر با پول مالیات اخذ شده از مردم...‏
مشغول موشکافی کدامیک از تئوری‌های بیگانگان است.»‏
‏«به گفته یکی از منابع نزدیک به بیکر،‏ الیویا یک دروغ‌گو است...‏
و تمام عمرش دروغ می‌گفته است.»‏ خدایا، این بده.‏
حتی به تحقیقات محرمانه‌مون هم اشاره کرده.‏
گوش کن، معاون،‏ اگه فقط یه چیز بهت یاد داده باشم...‏
اینه که این کار تماماً مربوطه به قدرت کنترل.‏
‏- جدی؟ ‏- اوهوم.‏
و تو هم استاد کنترلی؟
خب، من بیشتر در سطح جِدای هستم...‏
‏- ولی دارم به سمت استاد شدن پیش می‌رم.‏ ‏- وای.‏
خب، حدس بزن این از طرف کیه، جِدای؟
اووه!‏ خیلی خب.‏
در دفاع باید بگم، من مست بودم و...‏
اونم بوی وانیل می‌داد.‏ منظورم عطر وانیل نیست.‏
یعنی، شبیه یه کیک بود...‏
و منو حسابی غافلگیر کرد...‏
منم که حسابی گشنه بودم.‏
می‌دونم!‏ ببین، از جودی خوشم میاد.‏
- یعنی، بامزه و خاصه...‏ - و خیلی هم به دل می‌شینه.‏
البته به شیوهٔ عجیب و غریب خاص خودش.‏ ولی آره، نه...‏
من نباید اون کارو می‌کردم.‏
الان می‌خوام بهش جواب بدم و...‏
فقط... می‌دونی چیه؟
می‌خوام برم شخصاً باهاش حرف بزنم.‏
‏- اوهوم.‏ ‏- دلیل خاصی نداره.‏
سلام.‏ هات چاکلت آوردم.‏
‏- اووه، خیلی داغه.‏ ‏- ممنون.‏
‏- خوشحالم که فهمیدم.‏ ‏- ها؟
قضیه هری رو.‏
نمی‌خوام دیگه مجبور باشی همه این کارا رو تنها انجام بدی.‏
ممنون.‏
بیا جامون رو عوض کنیم.‏
خیلی سرده.‏
من می‌تونم فعلاً جات وایستم.‏
نه، هی.‏
- نه، خودم می‌تونم.‏ - باشه.‏
اوه، اون... چهارخونه نبود.‏
آره، فقط...‏
ازش بدم می‌اومد.‏
ببخشید، هری.‏
اینم از این.‏
باورت می‌شه؟
همهٔ اینا وسایل غذاخوری هستن.‏
دو تا بشقاب، سه تا فنجون قهوه...‏
یعنی، آخه کی کتری قهوه رو می‌دزده؟
قبلاً فکر می‌کردم هری...‏
نمی‌دونه راه و رسم زندگی چه‌جوریه.‏
ولی الان به‌نظرم دزد بالفطره‌ست.‏
چرا آروم نمی‌شینی این‌جا...‏
یا اینکه بری بیرون از آتیش لذت ببری؟
باید از شر تمام آثار بیگانه‌یاب خلاص بشم.‏
ممکنه با یکی از اینا آب خورده باشه.‏
کی می‌دونه؟
‏- بابا؟ ‏- بشین.‏
باشه.‏
آروم باش.‏
تازه که از ویتنام برگشته بودم...‏
همیشه فکر می‌کردم یه وضعیت اضطراری پیش اومده...‏
که باید بهش برسم.‏
دنیام پر از هرج و مرج و وحشت بود.‏
پر از آسیب.‏
و نکتهٔ عجیب این‌جاست که،‏ تو این دنیا احساس راحتی می‌کردم.‏
متأسفم، بابا.‏
این خیلی وحشتناکه.‏
جیمی دیگه از زندگیت رفته.‏
تو هم منو داری هم دارسی و اون فرمانده که کمکت می‌کنه...‏
با اون فضایی سر و کله بزنی.‏
می‌تونی راحت نفس بکشی.‏
پس زندگی واسه آستا چه شکلیه...‏
وقتی که تو حالت اضطرار نباشه؟
این کارگرهای شرکت...‏
فیزیکی بدنی خیلی خوبی دارن...‏
و خیلی خوش تیپ هستن.‏
یه چیزی که راجع‌به آدمای جذاب می‌دونم اینه که...‏
تو شیفت شب کار نمی‌کنن.‏
زیر نور کار می‌کنن تا همه ازشون لذت ببرن.‏
نه، اینا انسان نیستن.‏
‏- اینا...‏ ‏- سلام، هری.‏
چطوری اومدی این‌جا؟
بیگانه‌یاب؟ بیگانه؟
بگو قضیه چیه.‏
هنوز بهم بدهکاری.‏
بهت بدهکارم؟
اگه من تو رو برنگردونده بودم تو سیاره‌م برای نمایش...‏
می‌ذاشتنت تو باغ و وحش.‏
اگه منم نجاتت نمی‌دادم تو تلهٔ خاکستری‌ها...‏
تلف می‌شدی.‏
اوه، گرفتم، این به اون در.‏
بازی رو بلدی.‏
درِ خوبی داری.‏
‏- بی‌ادب.‏ ‏- باشه.‏
یه کشفی کردم.‏
اون کارگرهای اون‌جا رو می‌بینی؟
- خب؟ - همه‌شون شبیه مدل‌هایی هستن که خمیر دندون تبلیغ می‌کنن.‏
آره. دقیقاً.‏
چون خاکستری هیبریدی هستن.‏
‏- نیمه برقی هستن؟ ‏- نه!‏
دورگهٔ فضایی هستن!‏
یعنی نصف‌شون انسانه نصف‌شون بیگانه.‏
دورگه‌ها می‌رن داخل اون کانکس...‏
و منم باید دلیلش رو بفهمم.‏
‏- تو همین‌جا بمون.‏ ‏- منم می‌خوام کمک کنم.‏
باشه.‏
یه کمکی می‌تونی بکنی.‏
خب.‏
این پرتقال رو پوست بکن.‏
وقتی برگشتم، می‌خورمش.‏
تلاش خوبی بود.‏
رد شو برو، داداش.‏
من از قبل تصاحب شدم.‏
اووه!‏
اینم از کسی که منو تصاحب کرده!‏
‏- سلام، مرد من.‏ ‏- سلام.‏
‏- برات جا گرفتم.‏ ‏- اوه.‏
جات الان روی این صندلی نشسته.‏
اوه!‏
می‌شه با هم حرف بزنیم؟
منظورم باسن خودم بود.‏
باسنت، باشه.‏
می‌دونم.‏
‏- بریم پشت؟ ‏- آره، اونم بلدم.‏
اوه، چه خوب.‏
می‌شه بریم اون پشت...‏
‏- حرف بزنیم؟ ‏- اوه!‏
‏- آره.‏ ‏- آره.‏
‏- البته، باشه.‏ ‏- بریم.‏
البته.‏
اول من.‏
خب...‏
ببخشید، ولی نمی‌تونم...‏
بیام به تولدت.‏
و منظورم رو بد متوجه نشی.‏
اون شب خیلی خوش گذشت...‏
ولی من دنبال جور شدن با کسی نیستم.‏
اوه. منم اصلاً دنبالش نیستم.‏
مگه چی فکر کردی با خودت،‏ مثلاً قراره...‏
با هم خونه‌ای چیزی بخریم؟
خب، گمون نکنم.‏
یه خونه سبک مزرعه‌ای، می‌دونی...‏
دو تا اتاق خواب با یه درخت تو محوطه، می‌دونی...‏
با چند تا صندلی و شاید چند تا سنجاب هم داشته باشیم...‏
تا کوین و کلیتوس بیفتن دنبال‌شون؟
نه!‏
‏- ما نه!‏ ‏- خیلی احمقانه‌ست.‏
وای، جوجو.‏
وای! استرس داشتم.‏
‏- خوشحالم که درک می‌کنی.‏ ‏- آره.‏
و امیدوارم تولد خیلی خوبی داشته باشی.‏
‏- ممنون.‏ ‏- خب؟
‏- آره.‏ ‏- خیلی خب.‏
ممنون.‏
‏- می‌خوای درباره‌ش حرف بزنی؟ ‏- دربارهٔ چی؟
اوه...‏
اون جشن که به هرحال...‏ فکر مسخره‌ای بود.‏
الان به مامانم زنگ می‌زنم کنسلش کنه.‏
کلاً برام مهم نیست.‏
حس می‌کنم خیلی احمقم.‏
فقط... می‌دونی.‏
کی نوبت من می‌شه؟
همون‌طور که ظن داشتم،‏ یه ورودی مخفی.‏
یه پورتال!‏
حتماً مستقیم به سفینهٔ خاکستری‌ها وصله.‏
کسی این‌جا پرتقال خواسته بود؟
‏- این تکه کلام بود؟ ‏- دارم امتحانش می‌کنم.‏
خب، خیلی خوب نبود.‏
بیا از این لحظه لذت ببریم.‏
کارت رو انجام دادی.‏
حالا، عقب‌نشینی.‏
این یعنی برگرد تو ماشین.‏
حتماً خاکستری‌ها از شرکت گرول به عنوان...‏
پوشش برای فعالیت اصلی‌شون استفاده می‌کنن.‏
برنامه‌شون هر چی که هست،‏ عملیات عظیمیه.‏
مشخصاً دهه‌ها در جریان بوده.‏
داغه، داغه، داغه.‏
‏- داغه.‏ ‏- اون چیه؟
خب، شاید سالن ماساژ بسته باشه،‏ ولی من هنوز می‌تونم...‏
یه ماساژ سنگ داغ خوب بدم.‏
‏- اینا رو بیرون پیدا کردم.‏ ‏- اوه، بن.‏
این خیلی...‏
ببخشید، این بوی چیه؟
مطمئن نیستم اینا همه‌شون سنگ باشن.‏
یلواستون لاکپشت هم داره؟
‏- یه لاکپشت رو گذاشتی تو مایکروویو.‏ ‏- نه.‏
یه سنگ رو گذاشتم تو مایکروویو که به لاکپشت شباهت داره.‏
وای، خدا.‏
بابت این سفر عذر می‌خوام.‏
همه‌چی خیلی مزخرف بوده.‏
نه.‏
آره، من...‏
فقط می‌خواستم یه استراحت بهت بدم،‏ یه فرصت واسه بازیابی خودت...‏
‏- و گند زدم توش.‏ ‏- نه، من از این تصمیمت خوشحالم. خب؟
یه سفر لازم نیست بی‌نقص باشه تا خاص بشه.‏
چیزی که مهمه اینه که همه این‌جا کنار هم بودیم.‏
‏- درسته؟ ‏- آره.‏
حالا مکس کجا رفته؟
کی می‌دونه؟ سالن بازی؟
‏- خب، الان دیگه می‌شنوی، آره؟
لااقل بذار این‌دفعه یادم بمونه!‏
بذار یادم بمونه!‏
کیت؟
چی‌کار می‌کنی؟
این بچهٔ شماست؟
بله.‏
‏- می‌شه بغلش کنم؟ ‏- نه.‏
- لطفاً...‏ - بیا.‏
عذر می‌خوام.‏ بیا.‏
قدرتمندترین نیرو تو جهان...‏
‏«انتروپی»ـه،‏ نیروی گرایش به هرج و مرج.‏
همه‌چی نابود می‌شه.‏
هیچ گارانتی تمدید شده‌ای وجود نداره.‏
حتی اگر هم وجود داشت،‏ قلابی می‌بود.‏
ولی نابود کردن چیزی...‏
خارج از نظم طبیعی، کاملاً اشتباهه.‏
خاکستری‌ها سازنده نیستن.‏
اونا نابود کننده هستن.‏
اونا به اندازهٔ انسان‌ها کوته‌فکر و خودخواه هستن...‏
ولی از اونا هم بدترن،‏ چون از انسان‌ها باهوش‌ترن.‏
واسه همینه که باید بفهمم...‏
چرا می‌خوان این همه آب زیر زمین ذخیره کنن.‏
حتماً یه دلیلی داره.‏
حروم زاده!‏
غار خاکستری‌ها این‌جاست.‏
اگه کاملاً با آب پرش کنن...‏
بعد با یه تونل وصلش کنن به انباشتگاه ماگما...‏
میلیون‌ها گالن آب یه دفعه داغ می‌شه...‏
و فشاری که ایجاد می‌شه ‏200 مایل مربع از...‏
پارک ملی یلواستون رو...‏
به مخرب‌ترین بمب طبیعی...‏
توی تاریخ تبدیل می‌کنه.‏
منبع گرمای هزاران آب‌فشان...‏
و چشمه‌های گرم یلواستون چیه؟
گرمایی که از انباشتگاه ماگمای آتشفشانی...‏
درست از زیر پاهاتون میاد!‏ آخ! چقدر داغه!‏
خیلی داغه!‏ وای خدا!‏
دارم زنده زنده می‌سوزم!‏ اوه! آخ!‏
یه فروشگاه تو برادوک پیدا کردم...‏
که دقیقاً همون پیرهن چهارخونهٔ تو ویدیو رو می‌فروشه.‏
یه لیست از تمام کسایی که اونو خریدن، بهم دادن...‏
و شیش تاشون تو پیشنس زندگی می‌کنن.‏
و حدس بزن چی شده؟
پیرهنش تخفیف خورده بود،‏ منم یکی واسه جان خریدم.‏
کارت عالی بود،‏ ولی الان مجبورم...‏
جان هم به مظنونین اضافه کنم.‏
جان شاید بهتر باشه وکیل استخدام کنه.‏
‏- وای خدا، مامان بزرگه.‏ ‏- سلام!‏
کراواتم صافه؟
‏- درستش کن.‏ ‏- باشه، دارم سعی می‌کنم.‏ - ‏- درستش کن!‏ ‏- باشه!‏
مامان بزرگ!‏ سلام.‏
اومدی یه‌کم خرید کنی؟
خب، بذار ببینم.‏ کیسه خرید دستمه.‏
اوه، یعنی اومدم خرید؟
خوبه که دوباره دیدم‌تون، خانم پتی.‏ ‏(شخصیت تلوزیونی)‏
‏- من می‌رم ماشین رو گرم کنم.‏ ‏- نچ.‏
اوه، این دختر از وقتی که شخصیت مشهوری شده...‏
شرایط رو برات سخت کرده؟
عکست رفت تو روزنامه‌ها،‏ درست مثل شاهدخت مارگارت.‏
اوه، مقاله رو خوندی؟
البته که خوندمش، لیو.‏
باهام مصاحبه کردن.‏
نه اینکه بهم چیز خاصی برسه.‏
پس تو اون منبع ناشناس بودی؟
تو بهم گفتی دروغ گو، مامان بزرگ.‏
نگفتم.‏
بهت گفتم خیال‌پرداز.‏
گفتم همیشه از خودت داستان می‌بافی...‏
و رابطه‌ت با واقعیت جالب نیست.‏
این از اونم بدتره.‏
محض رضای خدا لباست رو درست کن.‏
نمی‌تونی انتظار احترام دیدن داشته باشی...‏
وقتی که یه‌جوری تو شهر می‌چرخی انگار...‏
ارزون‌ترین دختر فاحشه‌خونه‌ای.‏
مگه نه، کلانتر؟
خداحافظ، مامان بزرگ.‏
خیلی بامزه‌ست.‏
هی، کارآگاه تورس پیام داده.‏
آشناش یه نمونه مطابق با اثرانگشت رو ماشین پیدا کرده.‏
دکتر وندی بیزلی،‏ شیمیدان بازنشسته ارتش.‏
حق با تو بود.‏
اثرانگشتش تو پایگاه داده ارتش بود.‏
شوخیت گرفته؟ موفق شدیم!‏
پیداش کردیم!‏ این خبر عالیه!‏
من خیلی سعی می‌کنم!‏
چیزی نیست، معاون.‏
یعنی خاکستری‌ها می‌خوان همه‌مون رو بکشن...‏
- و سیاره رو مال خودشون کنن؟ - آره.‏
نمی‌دونم دلیل این کارشون چیه.‏
نمی‌تونن خیلی تو اتمسفر یا جاذبهٔ زمین زنده بمونن.‏
خب چقدر طول می‌کشه تا منفجر بشه؟
با توجه به مقدار آبی که لازمه...‏
تا غار پر بشه،‏ شاید یه سال.‏
تو یه سال کلی وقت داریم جلوشون رو بگیریم، مگه نه؟
عاشق یه سالم.‏ از پسش بر میایم.‏
آره.‏
من نمی‌ذارم خاکستری‌ها سیاره رو نابود کنن.‏
خب.‏
من نمی‌تونم بدون دسر دربارهٔ پایان دنیا حرف بزنم.‏
ممنون، بابا.‏
امـم... ولی من...‏
هری نمی‌ذاره یلواستون منفجر بشه.‏
چی؟ نه!‏ من اینو نگفتم.‏
گفتم نمی‌ذارم خاکستری‌ها منفجرش کنن.‏
نمی‌تونم کاری کنم یلواستون خودش منفجر نشه.‏
جانم، چی؟
آتشفشان یلواستون...‏
هر 600 هزار سال فوران می‌کنه.‏
آخرین‌باری که فوران کرده ‏634 هزار سال پیش بوده.‏
پس، بله، دیگه وقت انفجارش رسیده.‏
خنده‌دار نمی‌شه اگه من جلوی خاکستری‌ها رو بگیرم...‏
بعد بلافاصله آتشفشان فوران کنه؟
خنده‌دار می‌شه.‏
به‌خاطر زمان‌بندی‌ش.‏
کمدی همش مربوطه به...‏
‏- زمان‌بندی.‏ ‏- خب، آره.‏
اون یه آتشفشانه.‏
ولی اگه نقشهٔ خاکستری‌ها عملی نشه...‏
اون‌قدر هم فورانش بد نمی‌شه، درسته؟
نه، اندازهٔ اون بد نیست.‏
زمین نابود نمی‌شه.‏
خب، خوبه.‏
فقط میلیون‌ها نفر می‌میرن...‏
از جمله همهٔ شما.‏
با خامه بیشتر دوستش دارم.‏
من دیگه دلم پای نمی‌خواد.‏
بده من.‏
نگران نباش.‏
ظرف چند هزار سال...‏
زمین به وضعیت عادی برمی‌گرده،‏ دوباره متولد می‌شه.‏
راست می‌گه.‏
آتشفشان‌ها یه بخش عظیم از چرخهٔ طبیعی هستن.‏
خیلی قبل‌تر از ما این‌جا بودن.‏
آره، ولی ما باید...‏
- با این اطلاعات چی‌کار کنیم؟ - قبلاً باهاش چی‌کار کردی؟
فراموشش کنیم؟
خب، تا زنده‌ای به انجام تنها کاری که می‌دونی...‏
باید انجامش بدی، ادامه بده.‏
به بهترین نحو زندگی کن.‏
طول عمر انسان می‌تونه به 85 سال برسه...‏
یا بیشتر، اگه خوش شانس باشن.‏
ممکنه واسه انسان‌ها زیاد به‌نظر بیاد...‏
ولی وقتی با عمر سیاره زمین مقایسه بشه...‏
طول عمر انسان فقط 141 ثانیه‌ست.‏
واسه همین براشون مهمه...‏
به بهترین نحو زندگی کنن...‏
بهترین انسان ممکن باشن...‏
هر روز.‏
وای خداجون، عاشقتم!‏
سلام!‏
و قدردان لحظاتی باشن که کنار هم هستن.‏
از کارت زدی.‏
فکر کردی تماشای جیغ زدنت رو از دست می‌دم؟
بیا.‏
از بخت خوب‌شون...‏
یه‌کم بیشتر زمان گیرشون میاد.‏
من تنها کسی‌ام که می‌تونه خاکستری‌ها رو متوقف کنه...‏
و تا به هدفم نرسم تسلیم نمی‌شم.‏
تو یه مرغ آبی هستی!‏
خیلی خب.‏
خب من از فدراسیون کهکشانی اومدم...‏
و اومدم بهتون اطلاع بدم از شما شکایت شده.‏
شکایت؟ واسه چی؟
بین اتهامات،‏ قانون کهکشانی رو زیر پا گذاشتین...‏
چون به قراردادتون با خاکستری‌ها برای ترک سیاره...‏
پایبند نبودین.‏
واسه همین بهتون دستور داده شده فوراً زمین رو ترک کنین.‏
راستش، داداش،‏ فقط برو آخر...‏
اون صفحه رو امضاء کن.‏ توی بد دردسری افتادی.‏
ریدم توش.‏
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.