..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫لوح سفید.
‫از چی داری حرف می‌زنی؟
‫لوح سفید.
‫یه صفحه‌ی خالی.
‫می‌دونی اگه اوضاع فرق می‌کرد ‫می‌تونستم کی باشم؟
‫اگه هرچیز کوچیکی فرق می‌کرد؟
‫احتمال من شدنِ من ‫اون‌قدر ناچیزه که
‫می‌تونستم حتی تو یه سکوی ‫شش قطار از بدنم بریزم بیرون.
‫چطوری آخه، این‌همه داستان‌های ‫سفر در زمان هست که
‫مردم یهویی می‌زنن خودشون رو ‫کلا محو می‌کنن،
‫اون‌وقت تو یه راه پیدا کردی ‫خودت رو دوتا کنی؟
‫باید یه جای امن می‌بردمش.
‫اینجا امنه؟ هان؟
‫تو زمان رو متلاشی کردی، نادیا،
‫و حالا باز برگشتیم به این جشن تولد ‫نکبت لعنتی اهریمنی
‫چندین دوره‌ی زندگی سعی ‫کردم از اینجا فرار کنم!
‫مرغ تقریبا آماده ست!
‫از دست این آهنگ کیری.
‫منم بلاهای بزرگی سرم اومده، نادیا. ‫فکر می‌کنی من نمی‌خوام چیزی رو عوض کنم؟
‫ولی نه، من از قوانین قطار پیروی کردم ‫چون یه مسافر خوبم.
‫ولی تو، تو از اون‌طرف، ‫تو واقعا که...
‫ببین، اون بلایی که سر من اومد ‫نباید سر هیچ بچه‌ای بیاد، باشه؟
‫باور کن، تمام جنبه‌هاش رو تجربه کردم.
‫کی مثل «راشامون» می‌مونه؟
‫ «راشامون»
‫ - اون مثل «راشامونه». ‫- ببـ... ببخشید.
‫اینکه دوستم خودِ نوزادش رو دزدیده بعدش ‫زمان رو متلاشی می‌کنه برام مفهوم سختیه.
‫بی‌خیال.
‫- رفتن پایین... ‫- اوه پسر.
‫...رفتن به عالم مُردگان، زنده.
‫اینا... اینا کی‌ان؟
‫اوه، اون رو نگاه.
‫اینجا قدیما مدرسه‌ی یهودی‌ها بود.
‫حالا یه فضای باز برای ‫افراد روشن‌فکره.
‫از کلمات «حالا» و «قدیما» ‫دارم سرسری استفاده می‌کنم.
‫- اوه، خدای من. ‫- خیلی‌خب.
‫نادیا کومونیچی کیه؟
‫- آره، تویی. ده-ده-ده. ‫- یا خدا.
‫صبحت از من بسه دیگه.
‫خودت چطوری؟
‫می‌شه بغلش کنم؟
‫البته، ولی عجیب‌غریب‌بازی درنیار.
‫اون منم، می‌دونی؟
‫یکی ازت خوشش میاد.
‫این آقاهه.
‫حالا می‌بینی، این همون مزخرفیه که ‫داشتم بهش فکر می‌کردم.
‫سلام، بچه.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب، ‫باید... باید برش گردونیم.
‫وایسا، وایسا، وایسا!
‫نمی‌تونیم تا ابد تو این ‫آشوب زندگی کنیم. ببین، ببین.
‫نادیا، یه تصمیم ساده ست. فقط...
‫تو میگی ساده ست. ‫من؟ هنوز دارم گزینه‌هام رو بررسی می‌کنم.
‫چی؟
‫جهان عوض شده، البته، ‫ولی افتضاح که نشده.
‫حدس بزن چی؟ کلی وقت داریم.
‫وقت برای همه‌کاری داریم.
‫نادیا، نادیا، خواهش می‌کنم.
‫بی‌خیال، مرد، از این شرایط بدترش ‫هم پشت‌سر گذاشتیم، باشه؟
‫می‌تونیم ترتیبش رو بدیم.
‫هی، همونطور که حضرت ابراهیم ‫قدیما می‌گفت:
‫«ایمان داشته باش که ساختار فضا-زمان ‫مثل پارچه‌ی تایوک بادوامه.»
‫که می‌شه عالم اسفل، ‫که همه‌ی مُرده‌ها اونجا میرن.
‫قبرِ مشترک همه‌ی انسان‌ها.
‫نادیا، متوجه‌ام که چرا این‌کارو کردی. ‫واقعا میگم.
‫خب، با عقل جور درمیاد، ‫داری جلوی خاخام بهم عذاب وجدان میدی.
‫همیشه سرکردن باهات ‫این‌قدر سخته؟
‫خواهشاً این‌قدر بچه رو خسته نکن. ‫تو سن رشده.
‫- خیلی متأسفم. کلاه یاماکا ندارم. ‫- بی‌خیالی طی کن، آلن.
‫اونا اساساً شخصیت‌های ‫غیرقابل‌بازی هستن،
‫فقط گیر کردن تو یه چرخه، نمی‌تونن از کارهای ‫ازپیش تعیین‌شده‌شون منحرف بشن.
‫از نظر اونا، همه‌ی این وضعیت عادیه.
‫کی می‌خواد بزنه قدّش؟ ایول.
‫سلام. در چه حالی؟
‫بیا اینجا!
‫این یارو همیشه عاشق بغل کردنه، آلن.
‫سلام. فندک می‌خوای؟
‫بفرما.
‫هنوزم خوشتیپی، می‌دونی؟
‫خیلی‌خب.
‫سلام، بچه‌ها، چطورین؟
‫ببین کی اینجا بوی شراب سفید راه انداخته. ‫عالیه.
‫چه تولدِ قشنگی.
‫با کوکائین مخلوط شده ‫درست مثل اسرائیلی‌ها.
‫از کجا می‌دونستی؟
‫زمان رو خراب کردم.
‫اوه، چون‌که خیلی پیری.
‫باید از اینجا بریم.
‫بی‌خیال، آلن، ‫جشن تازه داره شروع می‌شه.
‫و روث هنوز نیومده.
‫تاحالا هیچ‌وقت جشن تولدم بدون اون نبوده. ‫الانم نمی‌خوام باشه.
‫- یه‌کم مرغ می‌خوای؟ ‫- نه، مرغ چهارسال مونده‌ت رو نمی‌خوام.
‫خیلی‌خب، پس می‌ذارم توی ‫فر تا سرد نشه.
‫اوه، هی، هی. ‫خیلی‌خب، خیلی‌خب... نمی‌دونم چیکار کنم.
‫هیس، چیزیش نیست. عاشق جشنه. ‫ببین، یه بطری دارم.
‫من نگهش می‌دارم. دختره یا پسر؟
‫این دختره نه دختره نه پسر.
‫- هومم. چقدر شیک. ‫- بله
‫مکسین.
‫مکسین...
‫- اوه. ‫- چیکار می‌کنی؟ رفیق، هنوز نپخته.
‫اوه!
‫- مرغ خامه. ‫- خیلی جالبه.
‫نادیا، این وضع دیوانه‌واره.
‫بهش میگن آنتروپی، آلن. ‫باشه؟ آنتروپی.
‫آنتروپی باعث می‌شه زمان‌مون خطی باشه، ‫سیر زمانی تغییرناپذیر باشه،
‫پس همه‌چیز فقط می‌تونه در یک ‫جهت حرکت کنه، در جهت آینده.
‫معمولا، نمی‌تونی نیمرو رو ‫تبدیل به تخم‌مرغ کنی.
‫معمولا، نمی‌تونی ‫یه مرغ پخته رو نپخته کنی.
‫- ولی الان خودمون رو نگاه کن، درسته؟ ‫- اوهوم.
‫- الان می‌تونیم. ‫- نه، نمی‌تونی.
‫- نه، نه، نمی‌تونی بچه رو نپخته کنی. ‫- بی‌خیال. یه‌کم داری تهاجمی میگی.
‫نه، نادیا، نمی‌تونی اون ‫بچه رو نپخته کنی.
‫- بچه خوبه بابا. ‫- می‌شه برش گردونیم؟
‫عاشق لیزی شده.
‫خوا... خواهش می‌کنم، ‫میشه فقط برش گردونیم؟
‫برات مهم نیست که زندگی‌شون ‫به‌معنای واقعی داره محو می‌شه؟
‫اونا هنرمندن، آلن. ‫عاشق سوررئالیسم هستن.
‫- می‌بینی؟ ‫- برگرد اینجا.
‫- ببین چقدر خوشحالن. ‫- نادیا. نادیا.
‫اگه نمی‌تونی بفهمی ‫چطوری این‌کارو برای من بکنی،
‫یا برای بهترین دوست‌هات، ‫یا برای خودت،
‫خواهش می‌کنم انجامش بده، تا به‌خاطر اینکه ‫خودخواه‌ترین آدم جهان هستی نری جهنم.
‫به‌طرز دردناکی درباره‌ی ‫من سوءبرداشت شده.
‫هی، هی، هی! ‫کی این بچه‌ها رو جشن من دعوت کرده؟
‫- باید برم ترتیب اینو بدم. ‫- باشه.
‫بچه‌ام رو بگیر.
‫آها.
‫بجنب، بیا از اینجا ‫بزنیم به چاک، بچه.
‫نادیا، نادیا. نادیا، ‫داری کجا میری؟
‫نادیا، داری کجا میری...
‫- اوه. ‫- هی، چیزی نیست.
‫آروم باش. اون ارزشش رو نداره، ‫باور کن.
‫این درسیه که به کرّات از ‫همسر سابقم یاد گرفتم.
‫اون اصلا نتونست خطای گذشته‌ی ‫منو فراموش کنه، می‌دونی چیه...
‫سلام.
‫گُه بگیرن.
‫- کون لقش. ‫- ببخـ... نادیا.
‫- هی. ‫- آهان.
‫آهان! اینم از دختری که تولدشه.
‫نیازی نیست برام فرش قرمز ‫پهن کنی، کدو تنبل.
‫چی بهت گفتم؟
‫روث اومده. زیادم وضع بد نیست.
‫بجنب، مرد، بچه رو نگه دار. ‫- روث از چهار سال پیشه.
‫آره، می‌دونم تغییری ‫اینجا نمی‌کنه، ولی...
‫- خب، من منتظر می‌شم. منتظر می‌شم. ‫- خیلی‌خب.
‫سلام، روثی.
‫اوه...
‫- بجنب. ‫- منتظریم.
‫- آخ زانوهای لعنتیم. ‫- آره.
‫برو بالا، روثی.
‫خودم می‌تونم برم.
‫- آره، می‌دونم که می‌تونی. ‫- باشه.
‫خیلی‌خب.
‫آم... نادیا؟
‫بله؟
‫نگاه کن.
‫این چه وضعشه؟
‫همینطوری دارن میان و میان.
‫نادیا؟
‫چیه؟ داخل نمیای؟
‫اوه، نه. نه، نه.
‫نمی‌شه بی‌خداحافظی ‫از جشن تولد خودت بری.
‫ببخشید که الان باهات ‫بیمارستان نیستم، روثی.
‫دارم سعیم رو می‌کنم. جدی میگم.
‫تنها نمی‌مونی، باشه؟
‫عزیزدلم، آخه به‌خاطر چی ‫داری میگی ببخشید؟
‫تو الان همینجا پیشمی.
‫هیچی تو دنیا آسون نیست ‫بجز شاشیدن زیر دوش.
‫- باشه. ‫- نادیا؟
‫- بله؟
‫آهان! اینم از دختری که تولدشه.
‫ریدم.
‫می‌دونم.
‫آره، بیا ببریمش پشت.
‫پله‌های اضطراری؟
‫آره گمونم. خدا رو شکر.
‫خانم‌ها و آقایان،
‫آقاپسرها و دخترخانم‌ها،
‫تجربه‌ای در آسمان نیویورک!
‫- هردور ده سنت... ‫- بهت افتخار می‌کنم.
‫...برای اولین بالون هیدروژنی...
‫...فوق‌العاده‌تون!
‫خدایا. گندش بزنن.
‫بهت گفتم. بروشور.
‫اوه، هی.
‫آره.
‫خب، بگیر.
‫آره، دوتا جیب.
‫این بالون تا مدت زیادی ‫اینجا نمی‌مونه!
‫خیلی‌خب، بیا این بچه رو ‫برگردونیم دهه‌ی 80.
‫تجربه‌ای در آسمان نیویورک!
‫ این متروی مرکزشهر شش قطار ‫ به مقصد پل بروکلین است،
‫ درحال نزدیک‌شدن به ایستگاه ست. ‫ لطفا از لبه‌ی سکو فاصله بگیرید.
‫ - لای در رو نگه ندارید. ‫- مرد، این قطار کسشعر کو؟
‫ - این پلهم بی پارک در شش قطار است. ‫- بجنب.
‫ ایستگاه بعدی، خیابان 77ام، لنوکس هیل.
‫میگما، اگه سریع راه نیوفتیم
‫تا وقتی برش ‌گردونیم ‫این بچه یه نوجوون دمدمی‌مزاج میشه.
‫هشدار اسپویل، ‫12سالگی پریود میشه،
‫پس سلام بر بد اخلاقی.
‫ لطفا از لبه‌ی سکو فاصله بگیرید.
‫این وضع مسخره ست. ‫اگه قطار اصلا نیاد چی؟
‫اگه تاابد اینجا گیر کنیم چی؟
‫باید محض احتیاط ‫یه نقشه‌ی دوم داشته باشه.
‫اوه، مرد. می‌دونی، بی‌خودی داری ‫اضطرابی می‌شی، آلن، باشه؟
‫- چطوره یه‌کم بچه رو بغل کنی؟ ‫- اوه، نه.
‫باعث می‌شه آروم بشی. ‫خیلی‌خب. بفرمائین. درسته.
‫گردن درد گرفتم.
‫به‌خدا مردم به‌خاطر همین چیزا ‫سقط جنین می‌کنن. بهت بر نخوره، بچه.
‫ - لای در رو نگه ندارید.
‫ - اداره‌ی پلیس متروسیتی... ‫- هی.
‫ - حواس خود را به اطراف خود جمع کنید. ‫- ببین.
‫ - اگه فرد مشکوکی دیدین، اعلام کنین. ‫- آهای! آهای!
‫هی، می‌دونی چرا قطارها نمیان؟
‫هی! هی، وایسا!
‫آلن!
‫ - بابت تأخیر معذرت می‌خوایم. ‫- هی، مرد، دارم باهات حرف می‌زنم ها!
‫ رسیدن...
‫از این طرف.
‫هی، مرد، ‫می‌دونی شش قطار کجاست؟
‫لعنتی.
‫هورس؟
‫حالا دیگه تو مترو کار می‌کنی؟
‫چی؟ نه، مو قشنگ، ‫این پایین با زنم زندگی می‌کنم. کون لقت.
‫می‌شه کمک‌مون کنی؟
‫دنبال قطارم می‌گردم.
‫شماره‌اش 6622ئه.
‫خرج داره.
‫نادیا، این یارو کمکی نمی‌کنه، باشه؟ ‫پس...
‫- بچه باید پوشکش عوض بشه. ‫- بی‌خیال، بچه خوبه.
‫جفت‌مون پدر هستیم. ‫به این احترام قائلم.
‫خیلی‌خب، یه بده بستونی می‌کنیم.
‫بده بستون؟
‫مذاکره کردن خوبه.
‫می‌دونم قطارتون کجاست. دنبالم بیاین.
‫بجنبین.
‫باشه. آه...
‫همه‌چی می‌افته زمین.
‫هرچی به مرکز زمین نزدیک‌تر باشی، ‫به حقیقت نزدیک‌تری. جاذبه.
‫ببخشید، می‌شه... می‌شه عجله کنیم؟ ‫یه‌جورایی وقت‌مون تنگه.
‫وقت دارین بابا.
‫همونطور که می‌دونی زمان برای ‫هماهنگ‌سازی سیستم قطاری اروپا اختراع شد
‫تا کالاها بتونن به آنسوی ‫مرزها جابجا بشن.
‫حواست به ریل سوم باشه.
‫بذار من بچه رو بغل کنم.
‫به‌نظر میاد دست‌هات ‫همینطوریش هم پره.
‫بجنب، فقط یه‌کم. ‫خواهش می‌کنم؟ بذار بغلش کنم.
‫چی می‌خوای، بچه، هان؟
‫بچه‌ها خیلی مادی‌گران.
‫آلن، بچه رو به هورس نده. ‫- حالش خوبه؟
‫اون بچه‌ی متروئه. اون منم. ‫ما خوبیم.
‫تا وقتی من وایسادم ‫یعنی اونم حالش خوبه.
‫باشه.
‫ریل رو دنبال کنین، آخر خط ‫قطارتون رو می‌بینین. پولم رو بدین.
‫- جدی؟ ‫- آره. پولم رو بده.
‫- پول. اوهوم. نقد می‌خوام. ‫- این چطوره؟
‫خیلی‌خب، 40 دلاره، مرد. ‫بد نیست.
‫صدای جرینگ جرینگ می‌شنوم.
‫- خیلی‌خب، کلیده. ‫- خوبه. برو.
‫عالیه، ممنون.
‫آه، آه، آه، آه.
‫تو هم همینطور، رفیق. ‫پولم رو بده.
‫قطار کسشعرتون اونه، هان؟ ‫قطارتون اونه؟
‫قطارت اونه؟
‫نمی‌دونم، مرد. ‫قطار من آر32، شماره 6622ئه، پس...
‫- از کجا می‌دونی آخه؟ ‫- اوه، بی‌خیال، مرد.
‫باید شماره پلاک و مدل وسیله‌ت رو بشناسی. ‫مبانی مقدماتی جهیدگی کوانتمیه.
‫بدو.
‫سلام، نادیا.
‫آره.
‫وارداگ. آره.
‫اوه! نادیا، سلام. ‫فکر نمی‌کردیم بیای.
‫و بچه هم داری.
‫اوه، چه بچه‌ی نازی.
‫آه...
‫جریان چیه؟
‫نمی‌دونم. ‫نیم‌ساعته که قطار وایساده.
‫واسه شب‌نشینی دیرمون می‌شه.
‫این درست نیست.
‫وایسین. وایسین.
‫از این گل‌ها خوشت نمیاد؟ ‫فکر می‌کردم روث عاشق ارکیده.
‫فرض کنیم انداختیمش دور.
‫هی. هی، ناد.
‫این‌قدر به‌خاطر اونجا نبودن ‫خودخوری نکن.
‫منظورت چیه اونجا نبودن؟
‫روث تنهایی می‌میره؟
‫بعد از این‌همه چیز؟
‫همین یه ساعت پیش ‫تو تولدم باهاش صحبت کردم.
‫تولدت یه ماه پیش بود.
‫- الان آپریله. سی‌ام آپریل. ‫- نه.
‫سی‌ام مارسه، باشه؟
‫امروز هنوز تولدمه، پس...
‫شما تو آینده‌این.
‫- نادیا... ‫- اشکال نداره.
‫غم باعث شده ‫شب و روزت رو گم کنی.
‫هی، می‌دونی... می‌دونی ‫امشب قراره چی بگی؟
‫اشکال نداره.
‫«آیا به آینده‌ی ‫بشریت ایمان دارین؟» خیلی‌خب.
‫ قطار هم‌اکنون راهی می‌شه...
‫هی، بجنب. ‫هی، هی، باید از این قطار پیاده بشیم.
‫باید...
‫ما مالِ اینجا نیستیم، بجنب.
‫نادیا، باید بچه رو ‫برگردونیم، باشه؟
‫من نمیرم. گور باباش.
‫اگه نتونم برسم به بستر مرگش،
‫کمترین کاری که می‌تونم بکنم ‫اینه که برم سر مراسم ختمش!
‫- نه، نادیا! کافیه! ‫- باشه؟
‫- بجنب! ‫- دارن سکس می‌کنن؟
‫- آلن، خودم بلدم راه برم. ‫- حواست به بچه باشه.
‫خدایا!
‫نادیا؟ نادیا، آروم باش.
‫نادیا، خواهش می‌کنم.
‫آروم باشم؟
‫مرد، همه‌چی تمومه، باشه؟
‫به لحظه‌ی مرگ روث نمی‌رسم.
‫نمی‌تونم کنار بهترین مادرم باشم.
‫همه‌ی این سگ‌دوهام ‫هیچ و پوچه.
‫خب، عالی شد.
‫چطوری از اینجا گورمون رو ‫گم کنیم بیرون؟ آره.
‫نمی...
‫وایسا.
‫کجا میری؟ نادیا؟
‫- جریان لنی رو برات تعریف کردم، نه؟ ‫- اوه، آره.
‫سعی کردم بهش بگم ‫دیوار قراره خراب بشه.
‫گفتم اطلاعات قرص‌ و محکمی ‫از آینده دارم.
‫کل شرایط تحت کنترلمه، خب؟
‫خب.
‫از جاش تکون نمی‌خورد.
‫خب، نمی‌تونستی هیچی رو عوض کنی.
‫چرخه بسته ست.
‫درسته. به‌خاطر...
‫قوانین فیزیک.
‫می‌خواستم بگم به‌خاطر «طبیعت انسانی.»
‫نمی‌تونیم از حاصل چیزهایی که ‫نمی‌تونیم عوض کنیم فرار کنیم.
‫الان داری میگی من نسخه‌ی ‫اصلی خودم نیستم، مرد؟
‫هیچ‌کس نیست.
‫خب، بوئی چطور؟
‫منظورم این نیست. ببین،
‫اگه روث بود ازت نمی‌خواست ‫بار این گناه رو به‌دوش بکشی.
‫عزیزدلم، گناه، ‫یه احساس هدررفته ست.
‫سعی کرد فرار کنه. ‫سعی کرد بره بیرون.
‫لنی رفت برلین غربی، ‫و اصلا نمی‌دونم چطوری تا اونجا رفت.
‫آخه...
‫فکر کنم باید جلوشو می‌گرفتم نره،
‫و حتی اصلا وقت نکردم ‫ازش خداحافظی کنم.
‫نمی‌دونم اصلا باید چیکار می‌کردم.
‫هیچ‌وقت خودم رو نمی‌بخشم.
‫آلن، حالت خوبه، باشه؟
‫اشکال نداره.
‫فقط...
‫یه جزیره‌ی کنیه.
‫یه چیه؟
‫چیزی که اگه اتفاق می‌افتاد
‫باعث می‌شد ‫همه‌چیز بهتر بشه، درسته؟
‫یا... یا اگه اتفاق نمی‌افتاد.
‫می‌دونی... یه «اگه فقط.»
‫صداش رو می‌شنوی؟
‫لعنتی. بذار بگیرمش.
‫نادیا؟
‫نادیا!
‫آلن!
‫نادیا.
‫هیس.
‫نادیا!
‫یا خدا.
‫خیلی‌خب.
‫گندش بزنن.
‫میشه بی‌خیال شی؟
‫بی‌خیال.
‫باشه.
‫تو بردی.
‫مامان‌بزرگ؟
‫آلن.
‫خودت رو نگاه کن.
‫سر لنی چی اومد؟
‫لنی؟ نمی... نمی‌دونم.
‫نمی‌دونی؟ پس یعنی من ‫باید جلوشو می‌گرفتم نره،
‫یا نباید هیچ‌کاری می‌کردم؟
‫اصلا نباید هیچ‌کاری می‌کردم. ‫آخه چرا اقدام کردم؟
‫ریدم تو همه‌چی.
‫همیشه کارم ریدنه.
‫آلن، آلن، نمی‌دونم. ‫و اشکال نداره.
‫همه می‌گن من درست مثل توئم.
‫اون اصلا قرار نبود بمونه. ‫من اصلا قرار نبود برم.
‫نمی‌تونستم زندگی‌ای که داشتم ‫می‌ساختم رو ول کنم برم.
‫کمکش کردم بره بیرون.
‫قرار نبوده هیچ‌جور ‫دیگه‌ای اتفاق بیفته.
‫پس اشتباه متوجه شدم.
‫فقط جواب می‌خواستم. فقط...
‫فقط می‌خواستم بدونم.
‫متأسفم. متأسفم که اینطوری‌ام.
‫تو درست مثل منی.
‫نباید تو ترس اینکه نکنه ‫حرکت اشتباهی بکنیم زندگی کنیم
‫زندگی‌ای که... ‫زندگی‌ای که اصلا تجربه‌ش نکردیم.
‫این‌قدر از زندگی‌کردن نترس.
‫آره، من خودکشی کردم، ‫پس...
‫اصلا نمی‌دونم چطوری ‫باهاش کنار بیام.
‫زندگی واسه بقیه‌ی آدم‌ها ‫خیلی آسون‌تر به‌نظر میاد.
‫اشتباه می‌کنم؟
‫بچه‌ی عزیز بی‌عیب و نقصم.
‫مگه بهت نگفته بودم؟
‫خیلی بچه بودی. ‫یادت نمیاد.
‫یه بار دیگه بهت میگم...
‫بچه‌ی عزیز بی‌عیب و نقصم.
‫باشه؟
‫اینجا... اینجا کجاست؟
‫ما اسمش رو گذاشتیم خلأ.
‫یه توده‌ی خالی از فضاست که
‫از یه کار نیمه‌تموم باقی مونده.
‫آیا مُردم؟
‫باید بری.
‫- چراغ‌های آبی رو دنبال کن. ‫- باشه.
‫دم نبش یه خروج اضطراری هست
‫که می‌برتت روی سطح.
‫باشه، باشه. ممنون.
‫گم شده بودم.
‫زیر این شهر خیلی فضاهای خالی ‫هست که فراموش‌شون کردیم.
‫جای تعجب داره که چرا کل ‫این فضاها روی سرمون خراب نمی‌شه.
‫نگاهش کن.
‫خوبه.
‫فقط یه‌کم کتم شاشی شد.
‫اشکال نداره. به‌خاطر همینه ‫لباس مشکی می‌پوشم، مگه نه؟
‫خیلی‌خب.
‫اینو نگاه کن.
‫خیلی‌خب.
‫چیزی نیست. چیزی نیست.
‫سلام.
‫آیا مُردم؟
‫آخه من چطوری به یه ‫سؤال اینطوری جواب بدم؟
‫پس یعنی من نمردم؟
‫فقط به‌خاطر اینکه قبل تو اینجا بودم ‫دلیل نمی‌شه همه‌ی جواب‌ها رو بدونم.
‫داری جای اشتباهی رو می‌گردی.
‫خب، این کم‌کم داره یه تم می‌شه.
‫اگه بتونی یه بار دیگه ‫مادرت رو انتخاب کنی،
‫بازم منو انتخاب می‌کنی؟
‫مامان...
‫آره، دفعه‌ی اول تو رو انتخاب نکردم،
‫ولی گمونم داستان ‫به همین رواله، مگه نه، مامان؟
‫بجنب، بچه.
‫لطفا برای بچه‌هام جا باز کنین.
‫خانم، لطفا، برای ‫بچه‌هام جا باز کنین.
‫هی، می‌دونی اینجا چه ایستگاهیه؟
‫من چه بدونم. ‫مگه متصدی قطارم.
‫نورا، بیا ببریمش خونه.
‫اصلا وظیفه‌ت نیست، ولی ‫به‌ هرحال منو دوست داری، مگه نه؟
‫خداحافظ، روثی.
‫ این قطار عازم جنوب است. ‫ ایستگاه بعدی، استور پلیس.
‫ لای در رو نگه ندارید.
‫هومم. گرسنه‌ته؟
‫منم همینطور.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @bollbolljan_com ::.