..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫مأموریت: 44 ‫سیرک سرخ ‫اتوبوس‌ربایی؟
‫بله. ظاهراً اتوبوسی که کلاس 3، 4، و 5 توش بودن ربوده شده.
‫و به ماشین حفاظتیِ گرین-سنسه هم شلیک شده.
‫با پلیس تماس گرفتین؟
‫بله، پیش پاتون گزارششو دادیم.
‫از اونجایی که انگیزه‌شون رو نمی‌دونیم...
‫و قصد داریم از هرج‌ومرج جلوگیری کنیم،
‫هنوز به والدین و سرپرست‌ها اطلاع ندادیم.
‫خودم شخصاً به مدیر خبرشو می‌دم.
‫هرکس سرش خلوته، بره در حد توان به پلیس کمک کنه.
‫حواستون باشه بقیه‌ی دانش‌آموزها ‫ یا مطبوعات از قضیه بویی نبرن.
‫متوجه شدم.
‫کمک، کمک، کمک. ‫نه، نه، نه، نه! ‫بابا، مامان.
‫چه‌خبر شده؟ اینا دیگه کی‌ان؟ ‫اینجا چه‌خبره؟ ‫یه تفنگ داره...
‫پس محافظ‌ها کجان؟ نجات‌مون بدین دیگه! ‫حالت خوبه، آنیا-چان؟ طاقت بیار!
‫کمک.
‫لعنتی!
‫آروم باشین، بچه‌ها!
‫چیزی نمی‌شه. مطمئنم یکی برای کمک‌مون میاد.
‫اکثرِ والدین‌تون آدمای خیلی مهمی هستن،
‫و بابای منم از کله‌گنده‌های ارتشه!
‫مطمئنم الانشم ارتش تو راه اینجاست!
‫دهنتو ببند، بچه. ‫وای!
‫خیلی ببخشید!
‫ر ـ راست می‌گه. چیزی نمی‌شه.
‫آره.
‫بالأخره آروم شدی؟
‫کارش حرف نداشت.
‫ما خیلی هم خوب می‌دونیم شما بچه‌های آدمای مهمی هستین.
‫درست نمی‌گم، پسرِ سرگرد واتکین؟
‫و همچنین دخترِ نایب‌رئیس گارنت.
‫پسرِ یکی از مدیرهای بانک مرکزی.
‫دخترِ مدیرعاملِ بلکبل.
‫و پسرِ رئیس دزموند.
‫دانش‌آموزهای آکادمی ایدنِ پرآوازه، همه آقازاده هستن.
‫تک‌تک‌تون از لحظه‌ی تولد لای پَر قو بزرگ شدین،
‫و مطمئنم تو زندگی هیچ کم و کسری‌ای نداشتین.
‫و دقیقاً به همین دلیل گروگان‌های ارزشمندی محسوب می‌شین.
‫ما قراره با جونِ شما به‌عنوان سپرِ بلامون، با دولت مذاکره کنیم.
‫تا زمانی که خواسته‌هامونو عملی کنن،
‫هیچ‌کدوم‌تون نمی‌میرین، و صحیح و سالم برمی‌گردین خونه...
‫تا از شامِ چرب و چیلی‌تون لذت ببرین.
‫فقط یه گوشه با ترس و لرز دعا دعا کنین که ‫ ننه‌باباهاتون از قدرت‌شون استفاده کنن...
‫تا مطمئن بشن خواسته‌هامون برآورده می‌شه.
‫معلومه! شکی ندارم که بابا قراره بابتش یه‌کاری بکنه!
‫بابا... مامان!
‫یه مشکلی پیش اومده، هندلر!
‫چندتا گزارش گرفتیم که می‌گن ‫اتوبوس‌های دانش‌آموزهای ایدن دزدیده شده!
‫هان؟ این به پلیس مربوطه.
‫خب... آنیای جوان و دامیان دزموند هردو سوارش هستن.
‫روی خطِ رادیوی پلیس هستی؟
‫دارن ایست بازرسی می‌ذارن،
‫ولی هنوز اتوبوس‌ها رو پیدا نکردن.
‫گرگ‌ومیش رو بفرستیم؟
‫نمی‌شه.
‫الان توی منطقه‌ی بایان مشغولِ یه مأموریت مخفیانه‌ست.
‫به این زودی‌ها برنمی‌گرده.
‫فعلاً تا جای ممکن اطلاعات جمع می‌کنیم،
‫و از سایه‌ها پلیس رو پشتیبانی می‌دیم.
‫اطاعت!
‫ترجمه، تنظیم و کارائوکه: HADAD
‫ای بابا، این اتوبوس رو دارن کجا می‌برن؟
‫اگه ندونن کجاییم که هیچ‌کس نمی‌تونه نجات‌مون بده.
‫بهتر نیست پنجره رو باز کنیم و داد بزنیم «کمک»؟
‫زده به سرت؟ اینطوری خودمونو به کشتن می‌دیم.
‫وقتی به مقصد برسیم، می‌خوان ما رو بکشن.
‫بسه دیگه! از این چیزا نگو!
‫همم... باید یه‌جوری به آدمای بیرون ‫خبر بدیم که داریم کجا می‌ریم.
‫اگه بتونم ذهنِ آدم‌بدا رو بخونم...
‫اگه تا ساعت یازده با ماشین دوم ارتباط برقرار نکنن... ‫اول، درخواست آزادیِ همرزم‌هامونو می‌دیم. ‫همه‌چی از اونجا شروع می‌شه.
‫باید بتونن بلافاصله حرکت کنن. ‫اوضاع تا اینجا خوب پیش رفته، پس خونسرد باش.
‫تصمیم کمیته قراره چی باشه؟ ‫بسته به جواب‌شون...
‫با کشتن بچه‌ها می‌شه یه پیام سفت‌وسخت فرستاد.
‫ولی اونطوری...
‫واقعاً امیدوارم بیلی زیادی جوگیر نشه.
‫آآآآه! آنیا واقعاً باید بره دستشویی!
‫نمی‌دونم داریم کجا می‌ریم، ‫ولی اگه عجله نکنیم، آنیا تو بد دردسری میفته!
‫گفتم که دهنتونو ببندین!
‫هوس مردن کردی؟
‫یه‌ذره دیگه نگهش دار.
‫هیچ خوشم نمیاد للگیِ این بچه‌ها رو کنم.
‫حدود نیم ساعت با پارک کاخ پاپر راه داریم.
‫اگه به همین سرعت توی جاده‌ی یکم حرکت کنیم،
‫از منطقه‌ی دریاچه‌ی جنوبی رد می‌شیم و...
‫پارک کاخ پاپر.
‫عه؟
‫این اتوبوس داره به سمت پارک پاپر می‌ره.
‫عه؟ اینی که می‌گی کجاست؟ تو از کجا می‌دونی، آنیا-چان؟!
‫واقعاً؟!
‫امم...
‫چیزه... تونستم لب‌خونی کنم!
‫ایول، آنیا-چان! هیچ نمی‌دونستم همچین کاری بلدی!
‫ا ـ از انیمه‌های جاسوسیم یاد گرفتمش.
‫بـ ـ بگذریم، گفتن دارن اونجا می‌رن... احتمالاً.
‫حالا اگه بتونیم یه‌جوری اینو به آدمای بیرون بگیم، کمک می‌رسه.
‫همم، چیکار کنیم؟
‫حرف‌ها رو روی بدن‌مون بکِشیم و به عابرها نشون بدیم؟
‫مطمئنم اگه ببینن همچین می‌کنیم، بهمون شلیک می‌کنن.
‫همم...
‫تچ، تچ، تچ.
‫جاسوس‌ها کد محرمانه‌شونو روی میکروفیلم می‌نویسن ‫ و همه‌جای شهر مخفی می‌کنن.
‫عجب. پس روی یه کاغذِ کوچیک می‌نویسیم و میندازیم بیرون، نه؟
‫تادا!
‫حالا لازم نبود کدتو محرمانه بنویسی، آنیا-چان.
‫کد محرمانه نیست. صرفاً دست‌خطِ آنیا خیلی بده.
‫خودت بنویس، بکی.
‫باشه.
‫فهمیدم. کد درخواست کمکی که خاندان بلکبل ‫ استفاده می‌کنن هم می‌نویسم.
‫بعد می‌چسبونمش روی کارت دانش‌آموزیم ‫و پرتش می‌کنم بیرون تا کسی فکر نکنه آشغاله.
‫توی این می‌ذارمش تا وقتی خورد زمین، مردم صداشو بشنون.
‫شماها دارین چیکار می‌کنین؟
‫اگه کار احمقانه‌ای کنین، خودتونو به کشتن می‌دینا!
‫می‌دونیم آدم‌بدا می‌خوان کجا برن، ‫پس می‌خوایم به ناجی‌هامون خبر بدیم!
‫این تنها راه نجات‌مونه!
‫من حواسشونو پرت می‌کنم، پس منتظر بمونین.
‫آهای، می‌خوای چیکار کنی؟
‫دامیان-ساما؟
‫بسپرینش به من. بهترین نقشه‌ی مخفی رو دارم.
‫هرلحظه ممکنه شلوارمو قهوه‌ای کنم.
‫سطح فکریِ اونم در حد آنیاست.
‫خودت ببین! وقتی دلدرد می‌گیرم، مژه‌هام تیک میفته!
‫دیدی؟ اینطوری... ‫از کِی تا حالا این‌همه احمق توی ایدن جمع شده؟
‫ای وای! الان وقتشه!
‫آنیا-چان!
‫باشه. کورسوی...
‫امید!
‫هوی! الان چیکار کردی؟
‫یه‌چیزی پرت کردی بیرون؟!
‫واقعاً که! آشغال میندازن بیرون؟
‫مدرسه‌ها به این بچه‌ها چی یاد می‌دن؟
‫اینجا رو. این کارت دانش‌آموزیِ آکادمی ایدن‌ـه.
‫وایسا ببینم...
‫هوی! اینو ببینین...
‫آهای!
‫بهش دست نزن.
‫اون یه بمبه.
‫دفعه‌ی بعدی که بخوای شیرین‌بازی دربیاری،
‫کله‌ت منفجر می‌شه.
‫اگه کس دیگه‌ای هم کار احمقانه‌ای کنه، منفجر می‌شه.
‫اگه بخواین فرار کنین، منفجر می‌شه.
‫و البته،
‫اگه بخوای به زور درش بیاری، فوراً منفجر می‌شه.
‫شیرفهم شدین، جغله‌ها؟
‫زندگیِ این هم‌کلاسی دخترتون...
‫بسته به رفتارهای شما، می‌تونه تو یه‌لحظه ازش گرفته بشه.
‫طبق اطلاعاتِ شرکت صنایع سنگین بلکبل،
‫چندتا جنایتکار وجود دارن.
‫احتمالاً می‌شه فرض رو بر این گرفت که کارِ اعضای سیرک سرخ باشه.
‫درحال حاضر اتوبوس‌ها از جاده‌ی یکم ‫ به سمت شمال و پارک پاپر درحال حرکت هستن.
‫هر چندتا هم قربانی داشته باشیم و اعتبار پلیس خدشه‌دار بشه...
‫یا حتی اگه مطبوعات سرش جنجال به پا کنن...
‫اولویتِ سرویس امنیت ملی، سرکوب هدفه.
‫ما به هیچ‌وجه زیرِ بار وجود یه گروه مقاومت توی کشورمون نمی‌ریم.
‫تو نطفه خفه‌شون کنین. هم اون آدما، هم اطلاعات رو.
‫ستوان!
‫شنیدم اتوبوسِ دختر وحشی دزدیده شده!
‫هوی، کی به این خبر داد؟
‫تو نباید توی این مأموریت دخالت کنی...
‫چون خواهرزاده‌ت قیافه‌ت رو می‌شناسه.
‫و این قضیه رو به شهرداری گزارش نده.
‫چشم.
‫درسته.
‫اصلاً برام مهم نیست چه بلایی سر دخترِ لویتی میاد.
‫در واقع، خوشحال‌تر می‌شم اگه کلاً از قاعده خارجش کنم.
‫مطمئنم نه-سان هم ترجیح می‌ده...
‫نه...
‫ستوان! ستوان!
‫خفه‌خون بگیر!
‫کد 8814! کد 8814!
‫دخترم گروگان گرفته شده، و زندگیش در خطره!
‫همه‌تون گوش کنین!
‫تمام جت‌های جنگنده و تانک‌های حال‌حاضرِ انبار بلکبل رو...
‫به جاده‌ی یکم بفرستین تا امنیتِ دخترم رو تضمین کنین!
‫حتی اگه کل منطقه رو خاکستر کنین هم برام مهم نیست!
‫مگه می‌خواید بانوی جوان رو بکشید؟!
‫ولی مارثا! بکی-چان الان...
‫احساس‌تون رو درک می‌کنم، ‫ولی اینطوری بیشتر گروگان‌گیرها رو تحریک می‌کنید.
‫بذارید به‌طور منطقی حلش کنیم.
‫منم می‌رم اونجا.
‫بانوی جوان...
‫لطفاً در امان باشید.
‫یه... بمب؟
‫کله‌ی آنیا... قراره لت‌وپار بشه.
‫وای...
‫نه... آنیا-چان. دروغه.
‫معلومه که دروغه.
‫هان؟!
‫اون وسیله فقط یه بمب ساختگی بدون باروت و مواد منفجره‌ست،
‫ولی برای گول زدن این بچه‌ها کافیه.
‫اگه دلت نمی‌خواد بمیری، بهتره ساکت یه‌جا بشینی.
‫اگه بازم بخواد اینجا رو بذاره روی سرش، ‫مجبورم به کارای دیگه‌ای متوسل بشم.
‫آخیش... یه‌لحظه الکی ترسیدم.
‫پسر... حالا که آروم شدم، داره گشنه‌م می‌شه.
‫ها؟! آنیا-چان... عجب اعصاب فولادی‌ای داری!
‫شـ ـ شوخیش گرفته؟ نکنه دیوونه‌ست؟!
‫چطوری وقتی یه بمب به گردنش وصله، ‫می‌تونه همچین قیافه‌ی احمقانه‌ای به خودش بگیره؟!
‫وایسا، همیشه اون قیافه‌ی احمقانه رو داره.
‫نه، من چی دارم می‌گم؟
‫خونسرد باش!
‫نکنه واقعاً آدم بی‌نظیریه؟
‫نکنه توسط آدمکشی چیزی بزرگ شده؟!
‫تو فوق‌العاده‌ای، آنیا-سان!
‫یه قهرمان واقعی هستی! به بابام معرفیت می‌کنم!
‫هه.
‫دیوونه‌ســـــــــت!
‫نه، نه، نه!
‫خیلی بی‌فکره!
‫چه مرگشه؟ یعنی انقدر احمقه؟ ‫نمی‌خوام بمیرم! نمی‌خوام بمیرم!
‫انقدر مسخره‌بازی درنیار، دختره‌ی احمق!
‫نمی‌خوام بمیرم. ما چه گناهی کردیم؟! ‫داری چه غلطی می‌کنی؟!
‫حالت خوبه، آنیا-چان؟!
‫نه، فقط می‌خواد شجاع‌بازی دربیاره.
‫معلومه.
‫لابد می‌خواد مطمئن بشه بقیه ترس به دلشون نیفته...
‫بازم تویی که.
‫دلت می‌خواد کله‌ی دختره بره آسمون؟
‫بذارش روی من.
‫همم؟
‫اون بمب رو... به‌جاش بنداز گردن من.
‫من پسرِ دزموند، رئیس حزب اتحاد ملی هستم!
‫محبوب‌ترین دانش‌آموز کلاس هم هستم، پس گروگان خوبی می‌شم!
‫بذارش رو من!
‫محبوب؟
‫چی داری می‌گی، دامیان-ساما؟
‫درسته!
‫من دامیان، عضوی از خاندان دزموند هستم!
‫یه‌روزی قراره سیاستمدار بشم و از این کشور محافظت کنم!
‫پدر هم توی جنگ با دشمن‌های مختلفی مبارزه کرده بود.
‫منم... منم می‌تونم!
‫پسر دوم...
‫خیلی دل و جیگر داری، فسقلی.
‫برای این شجاعتی که نشون دادی...
‫روی تو هم یکی می‌ذارم.
‫ها؟
‫برابری شعار ماست.
‫د ـ د ـ دامیان-ساما!
‫ست کردیم!
‫عوضی! خدایی-
‫تف توش!
‫چرا آخه خواستم جای این احمق رو بگیرم؟!
‫تف توش، تف توش، تف توش!
‫نه، آروم باش. همینه.
‫وقتی روی قله باشی، باید به‌طور برابر به همه کمک کنی.
‫که شامل احمقایی مثل اینم می‌شه.
‫مطمئنم پدر هم با همچین سختی‌هایی دست‌وپنجه نرم کرده.
‫اشتباه نمی‌کنم.
‫وایسا ببینم... هرچی منطقی‌تر بهش فکر می‌کنم...
‫قراره بمیرم؟
‫یعنی اگه اون یارو عصبی بشه، ممکنه کله‌م بترکه؟
‫مطمئنم بدون کله نمی‌شه یه سیاستمدار باشم دیگه، نه؟
‫دیگه نه می‌تونم درس بخونم و نه فوتبال بازی کنم؟
‫بده که...
‫الانه که خودمو خیس کنم.
‫ترسیدم. نمی‌خوام بمیرم.
‫پدر، مادر...
‫آروم باش، آروم باش. گریه نکن.
‫ترسیدم.
‫چیزی نیست.
‫نمی‌خواد بترسی.
‫گفتش این بمب‌ها الکی‌ان. پس نگران نباش.
‫ا ـ از کجا انقدر مطمئنی...
‫تازه، هیچم نترسیده بودم!
‫بعضی‌وقتا خیلی بزرگونه رفتار می‌کنیا، آنیا-چان.
‫بزرگونه! اهم!
‫عــــه!
‫احمق! واقعاً خیلی احمقی!
‫راست می‌گه! فوق ابَر احمقی، آنیا-چان!
‫اگه منفجر شه می‌خوای چیکار کنی؟!
‫نــــه! ‫واقعاً که! از احمقم احمق‌تری!
‫خدایی اگه بمیرم میام تسخیرت می‌کنــــم!
‫ها؟ زنده‌ایم؟
‫کـ ـ کله‌م! کله‌م هنوز سرجاشه؟!
‫وادیم!
‫گیرمون انداختن...
‫از نوار تیغ‌دار استفاده کردن.
‫آقا پلیسا!
‫پلیسِ برلینت!
‫پلیس؟
‫واقعاً؟
‫پلیس اومده، اومدن نجاتمون بدن!
‫قراره بریم خونه‌مون! ‫وای! نجات پیدا کردیم!
‫صدای گلوله؟
‫جم نخورین! توی پنج ثانیه برگردین سر جاهاتون!
‫وگرنه آبکش‌تون می‌کنم!
‫لعنت بهش! از کجا فهمیدن مسیرمون کجاست؟
‫کار اونا بود؟
‫نه. امکان نداشت بدونن کجا داریم می‌ریم.
‫پلیس برلینت!
‫خطاب به مظنونین!
‫می‌دونیم که اتوبوس‌های آکادمی ایدن رو تصرف کردین!
‫سلاح‌هاتونو بندازین و سریعاً تسلیم شید!
‫می‌تونی ازشون رد شی؟
‫با این لاستیک‌ها نشدنیه.
‫لعنتی...
‫بیلی!
‫سرویس امنیت ملی هم از اون‌طرف داره میاد!
‫تچ. اونا آدمایی نیستن که اهمیت بدن گروگان دستمونه یا نه.
‫اوی، توله سگا.
‫با این، شیشه‌ها رو بپوشونید.
‫جایی رو از قلم نندازین.
‫اگه یه تیکه باز ببینم، می‌کشمتون!
‫دارن پنجره‌ها رو می‌پوشونن!
‫نمی‌بینیم اون داخل چه‌خبره!
‫تچ... پس نمی‌شه از تک‌تیراندازها هم استفاده کرد.
‫دست از این تقلای بیهوده بکشین و تسلیم شید!
‫هی، ببینین! درها...
‫اون چیه؟
‫یه بمب؟
‫فقط کافیه رومون دست بلند کنین!
‫تمام این دانش‌آموزها، اتوبوس‌ها و خودمونو می‌فرستیم هوا!
‫شما هدفتون چیه؟!
‫ما فقط دوتا خواسته داریم.
‫اول، هفده همرزمِ سیرک سرخ‌مون ‫که الان توی زندان هستن رو آزاد کنید.
‫دوم، برای ما و همرزم‌هامون ‫یه گذرِ امن تا کشورِ نورتیکا ایجاد می‌کنید.
‫برای هر همرزمی که آزاد کنید، پنج‌تا دانش‌آموز رو آزاد می‌کنیم.
‫توی فرودگاهِ برام‌بالو یه هواپیما برامون آماده کنید،
‫و همه‌مونو تا اونجا اسکورت ‌کنید.
‫بیاید هیچ خطایی ازمون سر نزنه تا خونی هم ریخته نشه.
‫وایسا! هنوز حرفمون تموم-
‫لعنتی. حالا چیکار کنیم؟
‫شما عقب وایسید.
‫می‌تونم بپرسم سرویس امینت ملی اینجا چیکار می‌کنه؟
‫اون مظنونین تحت حوزه‌ی اختیاراتِ ما قرار می‌گیرن.
‫ما با تروریست‌ها معامله نمی‌کنیم.
‫بذارید آماده حمله بشیم.
‫هی! اجازه‌ی همچین کاری بهتون نمی‌دم!
‫امنیتِ گروگان‌ها اولویت اصلی‌مونه!
‫درست همونطوری که شما پلیس‌ها وظیفه‌تون حفاظت از شهروندانه،
‫وظیفه‌ی سرویس امنیت ملی هم محافظت از این کشوره.
‫اگه مقابل تروریسم سرخم کنیم، فقط به غرب قدرت دادیم.
‫نکنه می‌خواید به‌خاطر چندتا دونه شهروند، ‫جونِ ملت اوستانیا رو به خطر بندازید؟
‫دستور داریم که منتظر بمونیم! سرخود عمل نکن!
‫همف.
‫اگه امیدواری که باهاشون مذاکره کنی، زهی خیال باطل.
‫خیلی از اون همرزم‌هاشون توی زندان، حتی زنده هم نیستن.
‫آهای، بیلی! یکم جنم داشته باش!
‫بهشون بگو اگه تا غروب جواب نگیریم، ‫تک‌تک این دانش‌آموزا رو می‌کشیم یا همچین چیزی!
‫اگه بهشون محدودیت زمانی بدیم،
‫بهونه‌ای دستشون دادیم تا بذارن ‫سرویس امنیت ملی به اتوبوس حمله کنه.
‫باید یکم وقت بخریم و وایسیم تا ‫والدینِ این بچه‌ها به دولت فشار وارد کنن.
‫حالتون خوبه، دامیان-ساما؟
‫باورم نمی‌شه همه اون صحنه‌ رو دیدن.
‫اگه این آخرش برای پدر دردسری درست کنه...
‫لعنت بهش. باید یه‌کاری کنم.
‫چی داری می‌گی، پسرِ رئیس دزموند، دامیان-کون؟
‫اینکه توی اون وضعیت خونسردی‌تو حفظ کردی ‫یه دستاورد عالی محسوب می‌شه!
‫حالا بیا منتظر باشیم تا بزرگا نجاتمون بدن.
‫ما فقط بچه‌ایم! قدرتی نداریم!
‫شرمی توی این نیست که بخوایم یکی ازمون محافظت کنه.
‫درست می‌گه، دامیان-ساما!
‫حتی مامان‌بابای منم یه‌ذره قابل اعتمادن!
‫واقعاً از درون یه پیرمردیا.
‫بی‌ادب!
‫بله، اینطور به‌نظر میاد.
‫اتوبوسی که آنیای جوان توش بود ‫ توسط پلیس توی جاده‌ی یکم متوقف شده.
‫ولی از اونجا که محل اتوبوسِ دیگه رو نمی‌دونیم، دستمون بسته‌ست.
‫درمورد اون.
‫کباب می‌گه یه اتوبوس با اون مشخصات‌ دیده که ‫در جاده‌ی 113 به سمت جنوب درحال حرکته.
‫مطمئنه؟
‫گفت مشکوک به‌نظر می‌رسید ‫چون هیچ اتوبوسِ مدرسه‌ای از این جاده نمی‌ره.
‫متوجه شدم. این اطلاعات رو به پلیس ارجاع می‌دم.
‫فرمانده!
‫آکادمی ایدن الان یه پیام ناشناس ‫درمورد اون اتوبوس‌ربایی به پلیس گزارش کرده.
‫یه اتوبوس که ظاهراً بچه‌های کلاس‌های 5 و 6 رو با خودش داره،
‫توی خیابون دمفارست دیده شده.
‫لطفاً بذارین من برم بررسیش کنم!
‫توی اون منطقه کلی خبرچینِ خوب می‌شناسم!
‫درسته. یه اتوبوس از آکادمی ایدن.
‫اگه از اینجا رد شده، ‫باید درحال حرکت به سمت کینگ‌هاوس بوده باشه.
‫باشه، از رفقام می‌پرسم.
‫توی نیوره و کروب یه چیزایی دیدن.
‫اونی که توی نیوره‌ست احتمالاً اتوبوسِ آکادمی‌ـه، پس اون خط می‌خوره.
‫آخرین گزارشِ کروب برای بیست دقیقه‌ی پیش ‫ روی پل تِیل بوده، ولی بعدش خبری نبود.
‫یه ایست بازرسی درست بعد از اونجا هست،
‫و رانندگی توی یه اتوبوس مدرسه خیلی توجه جلب می‌کنه.
‫عوض کردن ماشین همراه 40تا بچه خیلی دردسر داره.
‫که یعنی به احتمال زیاد...
‫یه‌جایی همون نزدیکی‌ها اتوبوس رو قایم کردن.
‫کل اون منطقه رو می‌گردم تا پیداش کنم!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫مأموریت: 45 ‫مقابله با اتوبوس‌ربا