..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫m1069.5 694.5 l 1698 694.5 1698 984 1069.5 984 ‫معلم تالار سسیل ‫توماس آستین (55) ‫سال‌های تدریس: 30
‫فقط... خواب بود...
‫چقدر سروصدا می‌کنی. مگه آزار داری؟
‫شـ ـ شرمنده...
‫باز اتفاق افتاد.
‫تازگی‌ها مدام دارم کابوس می‌بینم.
‫به‌خاطر اون حادثه‌ست؟
‫اگه بخوای می‌تونم به یه روانپزشکِ خوب معرفی‌ت کنم.
‫پس اینطوری بود که... هندرسون-سنسه شما رو معرفی کردن.
‫سلام، آستین-سنسه.
‫خیلی ممنون که به دیدنم اومدید.
‫بفرمایید چای.
‫اوه، مرسی.
‫راستش، اخیراً شب‌ها راحت نمی‌تونم چشم روهم بذارم.
‫اعتراف بهش خجالت‌آوره،
‫ولی حس می‌کنم تأثیراتِ اون ‫ حادثه‌ی اتوبوس‌ربایی هنوز از سرم نپریده.
‫اصلاً لازم نیست بابتش خجالت بکشید.
‫حادثه‌ی وحشتناکی بود. ‫شرایطی که دچارش شدید کاملاً طبیعیه.
‫تصوراتی مثل «الان چون آدم گنده‌ای، مشکلی نداری.»
‫یا «نباید ضعیف باشی.» کاملاً غلط هستن.
‫دخترِ خودم درگیر این حادثه بود، پس خوب درک می‌کنم.
‫بیاید در کنار هم زندگی‌مونو به حالت قبل برگردونیم.
‫به‌نظر آدم خوبی میاد.
‫راستی، شنیدم یه‌سری از بچه‌ها هم ‫ دارن اینجا مشاوره می‌گیرن.
‫بله. به‌عنوان یه تیم داریم بهشون مشاوره می‌دیم.
‫در چنین مواقعی، خیلی مهمه که ‫قبل از بحرانی شدن علائم‌تون...
‫توماس آستین.
‫از اونجایی که یکی از مدرس‌های آکادمیه، ‫از سطوح پایین معاینه رو شروع کنیم.
‫با دانش‌آموزها صمیمیه و رابطه‌ی خوبی باهاشون داره. ‫این تنها برای بچه‌ها صدق نمی‌کنه. ‫بزرگسال‌ها هم همین روش رو پیش می‌گیرن.
‫مطمئنم خیلی از فارغ‌التحصیل‌های مشهور آکادمی رو تعلیم داده. ‫اول، باید به‌طور کامل شرایط فعلی‌تونو ارزیابی کنیم،
‫و بعدش مناسب‌ترین شیوه‌ی درمان رو پیدا می‌کنیم.
‫سال‌هاست داره اونجا تدریس می‌کنه، ‫پس مطمئنم شبکه‌ی ارتباطیِ بزرگی داره. ‫و برای رسیدن به هدف، باید یه درمان پیوسته رو شروع کنیم.
‫لطفاً این مورد رو فراموش نکنید. ‫اگه بهم مدیون بشه، ضرری نداره.
‫چشم...
‫حالا می‌تونید بهم بگید چه اتفاقی افتاده؟
‫و اغلب به‌خاطر کابوس‌هام از خواب می‌پرم...
‫این خواب‌ها رو یادتونه؟
‫نه، یادم نمیاد.
‫صحنه‌های اون حادثه رو به یاد میارید؟
‫همم... مطمئن نیستم.
‫از طرف دیگه، دستام می‌لرزه،
‫وسط روز احساس کسالت می‌کنم، ‫و بدون هیچ دلیلِ مشخصی کلافه می‌شم.
‫علائم‌تون درست بعد از حادثه شروع شد؟
‫فکر می‌کنم همینطوره. بله.
‫با مقایسه‌ی حرفاش، ‫جایی که بهش نگاه می‌کنه، رفتارش، تُن صداش،
‫و سازگاریش با موقعیت و اطلاعاتی که داره...
‫تناقض‌های کوچیکی از حرفاش تو ذهنم می‌مونن، ‫ مثل استخونِ ریزی که تو گلوم گیر کرده.
‫می‌گم...
‫با این وضع می‌تونم به کارِ تدریسم ادامه بدم؟
‫اگه آخر به‌خاطرش اخراج بشم...
‫لطفاً نگران نباشید.
‫اگه چیزی که تجربه می‌کنید اختلالِ استرس حاد باشه،
‫در اکثر موارد، به‌تدریج به‌طور طبیعی حل می‌شه.
‫عجله‌ای نیست. با حوصله روی بهبودی‌تون تمرکز کنید.
‫خیلی‌خب. برای امروز تا همینجا کافیه.
‫پنج‌شنبه‌ی هفته بعد می‌بینمتون.
‫خیلی متشکرم.
‫اون مرد داشت دروغ می‌گفت.
‫برنامه‌ی این هفته‌تون.
‫ولی مطمئن نیستم خودش بدونه یا نه.
‫می‌تونی ته‌توشو دربیاری؟
‫اطاعت می‌شه.
‫برای صفر دقیقه و بیست ثانیه باهم حرف زدیم.
‫به‌نظر نمیاد حالم بهتر از قبل شده باشه.
‫دیروز هم دوباره توی خواب ناله می‌کردم، ‫و خانومم سرم داد که ساکت بشم.
‫مدت زیادی با همسرتون زندگی می‌کنید؟
‫عه؟ بله، حدود بیست سال.
‫این چند وقته، شما و همسرتون در مورد چی صحبت می‌کردین؟
‫ها؟ گفتم که، همه‌ش بهم می‌گه ساکت باشم.
‫امم، فکر نکنم بشه اینو صحبت حساب کرد.
‫متوجه نمی‌شم.
‫حرف زدن درباره‌ی خانومم به فرایند درمانم مربوط می‌شه؟
‫بهش گفتید که میاید اینجا؟
‫نـ ـ نه، نگفتم! امکان نداره بتونم بگم!
‫چرا نمی‌گید؟
‫چرا؟ خب...
‫چـ ـ چون می‌ترسم.
‫می‌ترسید؟ از چی می‌ترسید؟
‫از اینکه... نمی‌دونم اگه از الانم بیشتر بی‌مصرف بشم...
‫چی بهم می‌گه.
‫شما یه مدرسِ با اسم و رسم هستید.
‫هـ ـ همچین چیزی مهم نیست!
‫بگذریم، اگه فقط بتونید این عوارضی که ‫از اون حادثه دارم رو حل کنید...
‫معذرت می‌خوام، سنسه، ولی در طول هفته‌ی گذشته،
‫با چندتا از اطرافیان‌تون صحبتی داشتم.
‫سنسه، شما این علائم رو چندین ماه ‫ قبل از این حادثه هم داشتید، درست نمی‌گم؟
‫نـ ـ نه...
‫این به‌خاطر اتوبوس‌ربایی‌ـه!
‫دستام تازگی‌ها می‌لرزن.
‫امیدوارم توی مراسم ورودی مشکلی پیش نیاد.
سنسه؟ سنسه!
‫شرمنده. حواسم پرت بود.
‫آستین-سنسه، خیلی رنگ‌تون پریده.
‫بهتر نیست یکی دیگه رو مسئول اردوی موزه بذاریم؟
‫صرفاً این مدت نتونستم به‌قدر کافی بخوابم. طوری نیست.
‫هرروز دارید باهاش سروکله می‌زنید، مگه نه؟
‫چیزی که حتی بیشتر از اتوبوس‌ربایی ازش هراس دارید.
‫اصلاً به هیچ دردی نمی‌خوری.
‫شاید به سرویس امنیت ملی گزارشت کنم و بدم ببرنت.
‫باید کنار لباس‌ها، مغزتم یه شستشویی بدی.
‫غذای امشب همبرگرِ درست‌شده از گوشت تلخِ جنابعالیه.
‫چیه؟ خودت گفتی هرچی باشه می‌خوری.
‫نه!
‫اینا همه‌ش به‌خاطر اتوبوس‌ربایی‌ـه.
‫نه، به‌خاطر منه.
‫اینا همه‌ش تقصیر منه.
‫شرمنده که توی بیمارستان بستری شدم.
‫این چند وقته چون مجبور نبودم به خر و پف‌های ‫ رو اعصابت گوش کنم، خیلی راحت می‌خوابیدم.
‫پس می‌تونی تا ابد توی بیمارستان بمونی.
‫و البته که حسابش رو باید خودت از جیب بدی.
‫لطفاً آروم باشید، سنسه!
‫ولی امکان نداره اینطور باشه!
‫چطور ممکنه خانومم از تروریست‌ها هم ترسناک‌تر باشه؟!
‫ترس می‌تونه شکل‌های مختلفی به خودش بگیره.
‫اول، باید احساسِ واقعی‌تونو بپذیرید.
‫دکتر فورجر!
‫باید چه خاکی سرم کنم؟
‫باید با ترس‌تون روبرو بشید.
‫اینجا مهم‌ترین چیز صحبت کردنه.
‫نـــــــــه!
‫مهم نیست چی بهش بگم، تنها جوابی که می‌گیرم چشم‌غره‌ست!
‫بیاید با خونسردی دلیلِ این موضوع رو پیدا کنیم.
‫مسئله اینه که من روحمم خبر نداره چیه.
‫m1069 694.5 l 1590 694.5 1590 884 1069 884 ‫گزارش تحقیقات شبانگاه
‫سالگرد ازدواج‌تو فراموش کردی.
‫تو کارهای خونه و بچه‌داری کمکی نمی‌کنی.
‫جوراب‌های کثیف‌تو رو زمین میندازی. ‫با مادرش مشکل داری.
‫اینا کم دلیل نیستن.
‫خب، حفظِ یه رابطه کار دشواریه.
‫من همیشه وقتی خونه هستم، خیلی حواسمو جمع می‌کنم.
‫اگه هویتِ واقعیم لو بره یا ازدواج‌مون به خطر بیفته،
‫برام مسئله‌ی مرگ و زندگیه.
‫خب، سعی می‌کنم به حالت‌های چهره‌ش توجه کنم.
‫صرفاً توجه به حالاتِ چهره مهم نیست.
‫با توجه به تُن صداش و چیزهای دیگه می‌فهمید چه حسی داره؟
‫با روش‌های زیادی مثل سرعت نفس کشیدنش، ‫تعداد دفعات پلک زدنش،
‫و صدای قدم‌هاش می‌شه اطلاعات کسب کرد.
‫فـ ـ فوق‌العاده‌ست! به تمام این چیزا توجه می‌کنید؟
‫سنپای. این کارها برای انسان عادی غیرممکنه.
‫مهم‌ترین چیز اینه که درست‌حسابی ازش قدردانی کنید.
‫و باید مسئولیتِ خودتون توی خونه هم بشناسید،
‫و تا جایی که می‌تونید کمک‌حال... ‫نـ ـ نمی‌تونم.
‫دارم تمام تلاشمو برای بهتر شدن می‌کنم.
‫ولی یهو حرف زدن یادم می‌ره، ‫یا چون دستام به لرزیدن میفتن، خرابکاری می‌کنم.
‫نتیجه‌ی عکس می‌ده.
‫مگه چقدر از زنت می‌ترسی؟
‫پس اول از همه، بیاید با درمانِ آسیب روحی‌تون شروع کنیم.
‫روبرو شدن با ترس‌هاتون کار سختیه،
‫و هرچی بیشتر ازش اجتناب کنید، ‫درمان‌تون رو به تعویق میندازید.
‫اول، باید با ترس‌تون روبرو بشید، و به مرور بهش غلبه کنید.
‫به‌نظرتون از پسش برمیام؟
‫نگران نباشید. باهمدیگه انجامش می‌دیم.
‫چشماتونو ببندید و آروم نفس بکشید.
‫اول، سعی کنید زمانی رو به یاد بیارید که همسرتون ترسوندتون.
‫چشم.
‫بس کن!
‫وقتی چاقو دستت گرفتی، اون‌شکلی بهم نگاه نکن!
‫چیزی نیست، سنسه!
‫شما توی مطب هستید! جاتون امنه!
‫بسه! اون پیازها رو به چشمام نمال!
‫ببخشید که بی‌اجازه پودینگتو خوردم!
‫واقعاً می‌شه سرِ جوراب و پودینگ جنگ راه انداخت؟
‫چشمام! چشمام! سوختم!
‫ازدواج واقعی... به‌نظر سخته. ‫آآی! دارم می‌میرم!
‫اگه من زنتون بودم، ‫هیچ‌وقت نمی‌ذاشتم همچین اتفاقی بیفته، سنپای. ‫تو رو خدا بس کن! هرکاری بخوای می‌کنم! ‫فقط جون مادرت رحم کن!
‫روز بعد ‫صبح بخیر، آستین-سنسه.
‫اوضاع بین شما و همسرتون چطوره؟
‫یکم زمان برد، ولی کم‌کم می‌تونم باهاش صحبت کنم.
‫این اولین قدم به سمت صلحه.
‫و این‌گونه، دنیا کمی صلح‌آمیزتر شد.
‫مأموریت: 47 ‫یه دورهمی عادی
‫اه، این کار تمومی نداره!
‫همینو بگو!
‫خب، اضافه کاری خوش بگذره، عزیزان.
‫رئیس، چطوره یه نوشیدنی بخوریم؟
‫چه فکر خوبی!
‫لعنت بهش!
‫می‌خواید کمک‌تون کنم؟
‫خدایی؟ سنپای، فرشته‌ای بخدا!
‫هنوز فرصت نکردم بابت اینکه آشپزی یادم دادید تشکر کنم.
‫آره. باید برام جبرانش کنی.
‫شارون، تو هم کمک کن!
‫خداوکیلی؟ چه گیری کردیم.
‫این چند وقته بیشتر باهامون صحبت می‌کنی، سنپای.
‫عه؟!
‫ا ـ اگه مزاحم شدم، ببخشید!
‫نه، اشکالی که نداره.
‫درسته...
‫قبلاً فکر کنم فاصله‌م رو ازشون حفظ می‌کردم...
‫تا هویتم به‌عنوان یه آدمکش مخفی بمونه.
‫ولی عجیبه...
‫الان حتی باید چیزای بیشتری مثل ازدواجم رو ازشون مخفی کنم.
‫راستی، دخترت بعد از حادثه‌ی اتوبوس‌ربایی حالش خوبه؟
‫بله. آنیا-سان خیلی بهتر شده.
‫راستش، تمام مدت حالش خوب بود.
‫آها. خوبه.
‫وایسا ببینم! جای چرت‌وپرت گفتن، کارتونو بکنین!
‫خودت که بدتری.
‫تموم شد!
‫خب پس، من دیگه می‌رم.
‫دستت درد نکنه!
‫واقعاً خیلی کمک رسوندی، سنپای.
‫پسر، دارم از گشنگی می‌میرم.
‫امشب شام مهمون شما دوتام، نه؟
‫تچ. سگ خورد.
‫تو هم میای دیگه، نه، سنپای؟
‫عه؟ ‫هه؟
‫ا ـ اشکالی نداره؟
‫خب... گمونم.
‫چه عجیب.
‫یه میز همون جای همیشگی رزرو می‌کنم.
‫د ـ درسته، یور.
‫این‌جور تعاملات برای عادی به‌نظر رسیدن ضرورریه!
‫اوه... پـ ـ پس باید به همسرم زنگ بزنم ‫و بگم برای شام نمی‌رسم.
‫ایش، شاید همون بهتره مهمونت نکنم.
‫واقعاً که، کاش دامینیک یکم بیشتر ‫دل و جیگر واسه پا پیش گذاشتن داشت.
‫لعنت بهش!
‫دقیقاً! باید دل و جیگرشونو دربیاری!
‫پس تو این‌شکلی مست می‌شی، ها؟
‫درشته. اشمم یور‌ـه.
‫هوی میلی، زیادی بهش دادی.
‫ولی من فقط گفتم یه لیوان بخوره.
‫اوضاع شماها چطوره، سنپای؟
‫رابطه‌ت با شوهرت خوب پیش می‌ره؟
‫عه؟ ‫می‌خوام بشنوم!
‫تو پر و پاچه‌ی هم می‌رید؟ ای شیطونا!
‫نه... یعنی، یه بچه‌ی کوچیک داریم، پس...
‫عه؟ زوج‌های بچه‌دار هم می‌تونن باهم لاس بزنن.
‫مگه نه، شارون؟
‫من از اول هم هیچ‌وقت تو پر و پاچه‌ی شوهرم نمی‌رفتم.
‫لـ ـ لوید-شان می‌ذاره زندگی خوبی کنارش داشته باشم...
‫«زندگی خوب» یعنی چی؟
‫چیز دیگه‌ای نیست؟ یعنی هیچ دلخوری‌ای ازش نداری؟
‫می‌خوام بشنوم رابطه‌ت چطوری از هم می‌پاشه.
‫می‌خوام بهت بگم اون بازنده رو ول کنی بره.
‫هـ ـ هیچ دلخولی‌ای ازش ندارم.
‫یور-سان، غذا حاضره.
‫محض احتیاط یه بسته غذای بوند هم برمی‌دارم.
‫کاغذبازی‌های شهرداری؟ از قبل ترتیبشو دادم.
‫شرکت گاز هم خبر کردم.
‫حتماً خسته‌ای.
‫من خودم همه‌چیو تمیز می‌کنم، تو می‌خوای برو دوش بگیر.
‫نه، هیچی...
‫داری دروغ می‌گی! مگه خر گیر آوردی؟!
‫آره. هیچ مردی نیست که انقدر بی‌عیب و نقص باشه!
‫فهمیدم قضیه چیه. لابد یه‌جور حقه‌ی ازدواج سوار کرده.
‫داره سرت کلاه می‌ذاره!
‫هوم هوم! باید زودتر قبل از اینکه پولاتو بالا بکشه ولش کنی!
‫ا ـ اونطوری نیست!
‫منم که دارم فریبش می‌دم.
‫ز ـ زوج‌ها عادیه که از هم دلخول باشن؟
‫آره! خیلی هم زیاد!
‫فقط اولش به‌هم دل‌وقلوه می‌دین.
‫وقتی باهم زندگی کنین ایرادای همو بیشتر می‌بینین.
‫به قرارمون خیلی دیر رسیده و هرهر می‌خنده،
‫جدی می‌خوام کله‌شو بکَنم.
‫وقتی شوهرم پولامونو حیف‌ومیل می‌کنه ‫یا کلی بهونه میاره، منم همین حسو دارم.
‫آره، همینو بگو!
‫تازه، وقتی هی واسه تفریحاتم غر می‌زنه ‫می‌خوام تا می‌خوره شکمشو پاره کنم.
‫آره به‌خدا!
‫m 1339.43 810.38 l 1767.62 808.86 1781.33 958.14 1345.52 961.18 ‫مسته
‫این باورنکردنیه.
‫آره.
‫گمونم هرکی سر قرار می‌ره درواقع یه آدمکش‌‌ـه.
‫مگه نه؟ تازه‌شم... ‫آره.
‫وقتی هم بهش می‌گم خسته‌م، ‫می‌خواد ادا دربیاره که اون بیشتر خسته‌ست، فقط می‌خوام...
‫مغازه‌دار هیش‌وقت اینو بهم یاد نداد.
‫چون قبل اینکه آدمکش بشم ازدواج کردم عجیبم؟
‫اوه، باید چیکار کنم؟
‫شاید بهتره اینو با اونا درمیون بذارم و...
‫نه، باید خونشردی‌تو حفظ کنی، یور. تو نمی‌تونی.
‫باید خودتو وفق بدی.
‫باید جوری رفتار کنی که انگار بعد از ازدواج آدمکش شدی!
‫راشتی، منم خیلی‌وقتا فکر کشتنشو می‌کنم.
‫مثلاً چی شده بود؟
‫ها؟ امم، آه...
‫مـ ـ من املت‌هامو شیرین دوشت دارم، ‫ولی لوید-سان به فکر شلامتیِ آنیا-شانه،
‫سر همین اصلاً شیرین درشتشون نمی‌کنه و عصبی می‌شم.
‫درواقع اشلاً عصبیم نمی‌کنه.
‫یعنی چی؟ آره، سلیقه‌ها توی غذا فرق داره، ولی...
‫اگه واسه همچین چیزی می‌خوای بکشیش، شاید دکتر لازم باشی.
‫وقتی برات غذا درست می‌کنه که نباید غر بزنی.
‫حالا نمی‌خواد یه‌چیزی سرهم کنی، سنپای.
‫ولی راشته!
‫ما فقط یه خانواده‌ی عادی هستیم ‫که هرروز می‌جنگیم و همدیگه رو خونی و مالی می‌کنیم!
‫لطفاً باورم کنیــن! ‫خب این هیچیش عادی نیست!
‫به ‌هر صورت!
‫همه‌شیِ لوید-شان رو مخم می‌ره!
‫خون جلو چشمامو گرفته!
‫باشه، باشه.
‫این... این جواب نمی‌ده.
‫باید یه‌جوری خودمو شابت کنم وگرنه گزارشم می‌کنن!
‫الکل، نجاتم بده!
‫آهای، داری زیاده‌روی می‌کنی، سنپای.
‫خیلی می‌بشخید.
‫عه؟ سنپای؟!
‫برای اینکه زندگی زناشویی‌ت رو حفظ کنی،
‫اجازه می‌خوای که همسرتو بکشی؟
‫یه‌شیز خیلی ضروریه.
‫همم... بسیار خب.
‫اگه این دنیا رو تبدیل به جایی زیباتر می‌کنه.
‫یور-سان.
‫اینکه بخوای به‌خاطر یه املت منو بکشی یه رفتار غیرعادیه.
‫نه، لوید-شان.
‫من خیلی هم عادی‌ام،
‫پش اگه نخوام کشی بفهمه یه آدمکشم باید بکشمت.
‫بابا! مامان!
‫باهمدیگه نجنگیــن!
‫آنیا املت‌شو می‌خوره، پس تو رو خدا نجنگین!
‫امم، خانم، لطفاً چاقوتونو بیرون نبرید...
‫نمی‌تونم بکشمش! کشتن کار بدیه!
‫صاحب رستوران هم اجازه‌شو نمی‌ده.
‫چی داری می‌گی؟ از این جوکای زیرپوستیه؟
‫چه خنده‌دار.
‫باشه سنپای. ثابت کردی تو و شوهرت کبوترای عاشقین.
‫ولی واقعاً اونطوری که می‌گید نیشت!
‫آه، چقدر مسخره.
‫بیاید زودتر جمعش کنیم که سنپای برگرده پیش عشقش.
‫راست می‌گی. ‫ای بابا!
‫شرط می‌بندم تا برگردی خونه قراره از لب و لوچه‌ش آویزون شی.
‫نـ ـ نـ ـ نـ ـ نخیرم!
‫عه‌وا! مثلاً بوس خوش‌آمدگویی؟
‫گـ ـ گفتم نمی‌کنم! ‫احتمالاً باهمدیگه حموم می‌کنین.
‫نمی‌کنیم!
‫هه! هه! هه! ‫چشه؟ چقدر بانمک شده.
‫ولی خب، یه بوس خوش‌آمدگویی که یه‌چیز عادیه.
‫آره.
‫حتی اگه ازش دلخور باشی، لااقل دیگه اینکارو می‌کنی.
‫آره آره. ‫عه؟
‫همه اینکارو می‌کنن. عادیه.
‫عـــه؟!
‫یه بوس خوش‌آمدگویی... عادیه؟!
‫می‌شه صورت‌حساب‌مونو بیارین؟
‫به‌نظرت انجامش می‌ده؟
‫25 پنت می‌بندم که نه.
‫شاید یکم زیاده‌روی کردیم.
‫سنپای خیلی دیگه معصومه.
‫از تماشا کردنش خجالت می‌کشم.
‫اتفاقاً حرف زدن باهاش خیلی جالبه.
‫بعداً باز باید دعوتش کنیم.
‫خوش اومدی، یور-سان.
‫خوش گذشت؟
‫خوشحالم رابطه‌ش با همکاراش داره بهتر می‌شه.
‫بـ ـ بو...
‫دوباره ‫همون ‫دماسنج
‫شاید بهش خوش نگذشته؟
‫بوس خوش‌آمدگویی...
‫بوس خوش‌آمدگویی! بوس خوش‌آمدگویی! ‫بوس خوش‌آمدگویی!
‫بوس خوش‌آمدگویی! بوس خوش‌آمدگویی!
‫نمی‌تونم...
‫اوه.
‫انگار یکم زیادی نوشیدنی خوردی، یور-سان.
‫و دومی
‫می‌خواد بوسم کنه! راه فراری نیست!
‫ای وای.
‫اینطوری باز قراره به لوید-شان آشیب بزنم...
‫ممکنه ناخودآگاه بزنم بکشمش!
‫و دومی
‫باید مقاومت کنی، یور!!
‫بوشاه!
‫عــــه؟!
‫چه نوشیدنی‌ای خوردی که به این وضع افتادی؟
‫خیلی شلمنده! شلمنده!
‫من عادی نیشتم!
‫اشکالی نداره! اول بیا یکم آب بخور.
‫لـ ـ لـ ـ لـ ـ لوید-شان می‌خواد بوسم کنه!
‫لطفاً آروم باش!
‫بابا و مامان باز دارن بلندبلند لاس می‌زنن.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
‫با اخبار صبحگاهیِ فضا در خدمتتون هستیم.
‫مأموریت: 47 ‫فرود روی ماه
‫در حین اینکه رقابت فضاپیمایی میان غرب و شرق تشدید می‌شود،
‫به مدیر دفتر طراحی تجربی شماره ۳، گالاگر، ‫افزایش بودجه‌ی قابل توجهی اعطا شده.
‫اوووه!
‫موندم قراره اوتوس 7 رو پرتاب کنن یا نه!
‫خیلی هیجان دارم!
‫فقط امیدوارم منفجر نشه.
‫چطور می‌تونین همچین حرفی بزنین؟!
‫دامیان-سامای بو گندو!
‫بو نمی‌دم.
‫انگاری فقط دارن توسعه‌شونو سریع می‌کنن که از غرب جا نمونن.
‫تازه، کی دلش می‌خواد فضا بره ‫وقتی هیچ هوایی نیست و می‌میری؟
‫غذای خوشمزه هم نداره.
‫شما دوتا هیچ درک نمی‌کنین فضا چقدر شگفت‌انگیزه!
‫آهای، مدرسه داره شروع می‌شه ها.
‫گوم بوم! گابوم!
‫موشک حالا با موفقیت روی ماه فرود اومـــد!
‫ووش!
‫ظاهراً وقتی امروز صبح اخبار رو درباره‌ی فضا شنیده ‫حسِ ماجراجوییش گل کرده.
‫اووه، پس تو هم یه آدم فهمیده‌ای که عجایبِ فضا رو درک می‌کنه!
‫آنیا می‌خواد یه قلعه روی ماه بسازه و اونجا زندگی کنه.
‫می‌فهمم! قشنگ می‌فهمم چی می‌گی!
‫رنگ و طرحِ موشکی که ساختی...
‫حتماً از روی اورتوسِ کلاس K بوده!
‫چمدونم.
‫می‌دونستی؟ مدیر گلاگر اون مدل رو هشت سال پیش طراحی کرده!
‫خیلی چیزا بلدی ها.
‫همف. اکتشافات فضایی توسط دولت انجام می‌شه.
‫و ـ وقتی یه سیاستمدار بشم،
‫کاری می‌کنم سفر کردن به ماه آسون‌تر بشه... و اینا...
‫کمک! کمک!
‫اتاقکِ خلبان آتیش گرفته!
‫خونسردی‌تو حفظ کن، کمک‌خلبان!
‫نه! همین الان یه کاری کن!
‫اول باید اکسیژن رو تخلیه کنیم...
‫اگه بخوای صداتو بشنوه، باید بلندتر حرف بزنی. ‫اول آب.
‫و فرار کردیم!
‫مأموریت: 48 ‫وضعیت فوق‌العاده درجه 3