..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫آنچه گذشت...
‫مواد لازم برای ساخت سنگ کهن رو جور می‌کنیم...
‫و بعدش می‌ریم سراغ دریچه‌ی ماه.
‫اینجا... ‫چه اتفاقی افتاده؟
‫تو!
‫تو! از روزی که تو اومدی، همه‌چی عوض شد.
‫تو پدرم رو کُشتی!
‫«سورن»، دستگیرش کن!
‫«شاهزاده‌ی اژدها: معمای آراووس»
‫کتاب هفتم: «تاریکی» ‫بخش دوم: «قلب پاک»
‫می‌دونم نگران «رونان» هستی...
‫ولی «اِزران» به‌زودی باهاش کنار میاد.
‫فعلاً یکم ناراحتـه.
‫کاتولیس با خاک یکسان شده.
‫- همه‌مون ناراحتیـم. ‫- ولی «رونان» کاتولیس رو نابود نکرده.
‫درستـه، ولی شاهش رو کُشته.
‫پس داری طرف «اِزران» رو می‌گیری؟
‫نه، منظورم این نیست. آخه...
‫قضیه پیچیده‌ست.
‫لطفاً صبور باش.
‫چند روزی تحمل کن.
‫به «اِزران» مهلت بده تا آروم بشه.
‫ما سه‌تا هزارتا مصیبت رو از سر گذروندیم.
‫اینم روش. باشه؟
‫«سورن»، درستـه که ‫«کلبه‌ی بَنثر» یه‌جور حرف رمزه...
‫ولی خب اونجا چه دلیلی داشت مخفیانه حرف بزنیم؟
‫فکر کردی چرا بهش می‌گن «حرف رمز»؟
‫هر وقت شنیدی می‌گم «خیارگوجه»...
‫یعنی به کمک نیاز دارم...
‫و اوضاع خیتـه.
‫ممنون که تشریف آوردید.
‫چند مسئله هست که باید بهشون رسیدگی بشه.
‫یکی‌شو من بگم؟
‫کِی می‌خواین «رونان» رو آزاد کنین؟
‫زندانی رو می‌گین؟
‫بله، مجازات اونم داریم بررسی می‌کنیم.
‫به اندازه‌ی کافی عذاب نکشیده؟
‫«ویرن» اونو توی یه سکه‌ی ‫نفرین‌شده سال‌ها حبس کرد.
‫دیگه باید آزادش کنیم.
‫اون یه قاتلـه.
‫نه، یه آدمکُشـه.
‫خب فرقش چیـه؟
‫آدم‌کُشی... یه شغلـه.
‫اونا ذاتاً بد نیستن.
‫آها. پس یه قاتل مهربونـه؟
‫آره! مهربونـه!
‫«رِیلا»، وایسا!
‫جادوگر ارشد، جناب آقای «کالوم».
‫توی این جلسه به شما نیاز داریم.
‫پس عمارت معماها اینـه؟
‫گفتی مربی پدرت اینجا رو ساخته؟
‫آره. اسمش «کاپار» بود.
‫اون بود که همه‌چی رو ‫درباره‌ی جادوی سیاه به بابام یاد داد...
‫البته قبل‌از این‌که ناپدید بشه.
‫- «کاپار» ناپدید شد؟ ‫- آره.
‫خیلی عجیب بود.
‫اون اواخر رفتارش عوض شده بود ‫و همه‌ش با بابام بحث می‌کرد.
‫بعدش یه‌روز یهو غیبش زد.
‫عجب.
‫واقعاً عجیبـه.
‫این خونه هم... در نوع خودش عجیبـه.
‫و یکم ترسناک.
‫من هم عجیب دوست دارم و هم ترسناک.
‫از دست تو.
‫مصیبت بزرگی به کاتولیس نازل شده.
‫ولی حالا باید به فکر چاره ‫برای زندگی شهروندهامون باشیم.
‫باید از نو بسازیم.
‫خب بازسازی دُرست‌دَرمون زمان زیادی می‌بره...
‫و مردم باید قلباً احساس کنن ‫که دارن برای خودشون خونه می‌سازن.
‫نکته‌ی خوبی بود.
‫- ولی مگه یه خونه نباید امنیت داشته باشه؟ ‫- البته.
‫ولی متوجه فرمایش‌تون نشدم، شاه «اِزران».
‫چندین نسل از اجداد ما ‫برای ساخت کاتولیس زحمت کشیدن...
‫و «سول رِگم» در عرض چند دقیقه نابودش کرد.
‫خوشم نمیاد دوباره وقت‌مون رو تلف کنیم.
‫آخه «سول رِگم» مُرده ‫و دیگه تهدید محسوب نمی‌شه.
‫نظر تو چیـه، «کالوم»؟
‫نظرم...
‫اینـه که با «باریوس» موافقـم.
‫به نکته‌ی خیلی خوبی... اشاره کرد.
‫همه موافق بودن.
‫نظر شما چیـه، ملکه «آنیا»؟
‫اگه جای من بودین، چی‌کار می‌کردین؟
‫جناب پادشاه...
‫خوش‌حالـم که نظرم رو می‌پرسید...
‫ولی من عضو نمایندگان عالی‌رتبه‌تون نیستم.
‫ازت خواهش می‌کنم، «آنیا».
‫من دعوتت کردم، چون نظرت برام مهمـه.
‫چون بهت اعتماد دارم.
‫مردم ما هیچ‌وقت حمایت ‫کاتولیس رو فراموش نمی‌کنن...
‫و همیشه مدیون شما هستن.
‫ما هم در ازاش حمایت ‫کامل خودمون رو تقدیم می‌کنیم.
‫ولی تجربه ثابت کرده...
‫برای برقراری صلح، ‫اول باید آماده‌ی نبرد باشیم.
‫باید دست بجنبونیم.
‫باید اون‌قدر قوی بشیم...
‫که دشمن‌مون حتی به حمله فکر نکنه.
‫قبل‌از بازسازی، باید دفاع‌مون رو قوی‌تر کنیم.
‫نقشه‌ی جادویی باغ بی‌گناهان رو...
‫توی زیرزمین مخفی «کاپار» قایم کردم.
‫بفرمایید!
‫مردم زیرزمین‌شون رو ‫نوک برج قایم می‌کنن؟ جالبـه.
‫دقیقاً اون بالا نیست که.
‫ولی «کاپار» همیشه می‌گفت ‫«برای پایین‌رفتن، اول باید بالا بری».
‫«رِیلا»، منو ببخش. ‫باید همون اول جلسه می‌اومدم پیشت.
‫نه. اِشکال نداره.
‫چاره‌ای نداشتی. ‫تقصیر تو که نیست.
‫باید یه‌کاری بکنم.
‫می‌خوام «رونان» رو فراری بدم.
‫ای وای... نه...
‫صبر کن... بذار من...
‫«اِزران» کار اشتباهی نمی‌کنه.
‫فقط یکم زمان می‌بره.
‫دیگه چقدر صبر کنم؟
‫«ایثاری» همین‌طوریش سال‌ها صبر کرده.
‫خونواده‌م هم خیلی وقته از هم پاشیده.
‫خیلی خوب.
‫- پس اگه چاره‌ای نیست، با همدیگه... ‫- نه!
‫مایی در کار نیست.
‫ازت نمی‌خوام به‌خاطر من به داداشت خیانت کنی.
‫نیازی نیست بخوای.
‫من به‌خاطرت هر کاری می‌کنم.
‫پس ازت می‌خوام...
‫منو ببخشی.
‫چقدر شور بود.
‫- به‌خاطر اشک‌هامـه. ‫- آره.
‫دوباره کِی همدیگه رو می‌بینیم؟
‫به‌زودی؟
‫مطمئن نیستم.
‫خیلی خوب.
‫دیگه داری... شورش رو درمیاری!
‫منو ببخش، «اِزران».
‫کاتولیس نابود شده...
‫و این اصلاً خبر خوبی نیست.
‫ولی تقصیر «رونان» نبود.
‫اون پدرمون رو کُشته. ‫همین کافی نیست؟
‫عجب!
‫تو غذا سفارش دادی؟
‫چطوری؟
‫این کلید اصلی نیست، وروجک.
‫«رِیلا»!
‫می‌خوای یه‌لحظه استراحت کنیم؟
‫همون‌جا وایسا، «رِیلا»!
‫ای کاش نمی‌دیدمت.
‫ولی متأسفانه بینایی‌م حرف نداره.
‫پس اون‌طرف رو نگاه کن تا ما بریم، «سورن».
‫امکانش نیست.
‫من به شاه «اِزران» قسم خوردم.
‫نمی‌ذارم بری.
‫تلاشت رو بکن.
‫همه‌ش از روزی شروع شد که ‫آدم‌کُشه به کاتولیس اومد و اونو کُشت.
‫پادشاه رو.
‫پدرمون رو.
‫من هیچ‌وقت نخواستم شاه بشم.
‫آمادگی‌ش رو نداشتم. ‫من یه بچه‌ام.
‫اون روز منو عوض کرد.
‫می‌دونم فکر می‌کنی اینا تقصیر «رونان»ـه...
‫ولی چرخه‌ی خشونت دقیقاً همینـه، «اِز».
‫چرخه‌ای که خودت می‌خواستی از بین ببریش.
‫«زوبیا» رو که بخشیدی. ‫چی؟
‫فکر کردی کی «رونان» رو فرستاده بود؟
‫ولی تونستی با اون کنار بیای.
‫اونو بخشیدی چون می‌دونستی قضیه پیچیده‌ست.
‫انسان‌ها، اژدهاها، اِلف‌ها... ‫همه‌مون ممکن‌الخطایـیم.
‫ولی دلیل نمی‌شه اشتباه‌مون رو تکرار کنیم.
‫«خیارگوجه»!
‫تو هم شنیدی؟
‫«خیارگوجه»!
‫جلوش رو باز می‌ذاره.
‫پاش رو بگیر.
‫پس ورودی زیرزمین مخفی‌ش رو...
‫نوک این برج غیرقابل‌دسترس گذاشت...
‫و توی یه چرخ‌وفلک قایمش کرد.
‫آخه... چرا؟
‫جوابش به این سؤال هم جالب بود:
‫«چرا که نه؟»
‫خب... حالا چی؟
‫باید سوار چرخ‌وفلک بشیم؟
‫یه‌جورایی آره.
‫«تری»، شاخ اسب رو بِکش عقب.
‫بس کن، «رِیلا». ‫بیا درباره‌ش حرف بزنیم.
‫حرفی نمونده که بزنیم.
‫نمی‌ذارم زندانی‌ش کنین.
‫دیگه تمومـه، «رِیلا».
‫لطفاً شمشیرت رو بنداز.
‫خب، دوست داری تا کجا پیش بری، جناب شاه؟
‫«فریگوس پدس»!
‫ای وای، حالت خوبـه؟
‫خوب؟
‫من چند قرن توی یه گوی توی دهن یه صدف...
‫کف دریا حبس بودم و تنهایی کشیدم.
‫و این چرخ‌وفلک ‫لذت‌بخش‌ترین اتفاق زندگی‌م بود!
‫اوه، اینجا چی شده؟ ‫کسی اومده دزدی؟
‫نه. خود «کاپار» این کارو کرده.
‫آخه چرا؟
‫قبل‌از این‌که غیب بشه، خیلی عوض شد.
‫بابام گفت جادوی سیاه رو ‫کنار گذاشت و ابزار خودش رو نابود کرد.
‫عجب. ‫چی شده؟
‫ظاهراً قبل‌از این‌که نظرش عوض بشه...
‫داشته با یکی از تاریک‌ترین ‫جادوهای تاریخ وَر می‌رفته.
‫چه جادویی؟
‫جادویی برای افزایش طول عمر...
‫تا ابد.
‫یکی از زشت‌ترین و ‫عجیب‌ترین حالت‌های جاودانگیـه.
‫جادوی کهن و آزاردهنده‌ی... ‫«خودخوری».
‫اَییی...
‫نمی‌خوام «کاپار» رو اون‌طوری تصور کنم.
‫پس نکن.
‫وسط کار بیخیال شده دیگه، نه؟
‫شاید یه راه دیگه‌ای پیدا کرده.
‫راهی که تاریکی و فداکاری کمتری داشته باشه.
‫هیچ‌وقت برای تغییر دیر نیست.
‫- چی‌کار می‌کنی، «کالوم»؟ ‫- کار درست رو. البته امیدوارم.
‫منم باهات میام.
‫با هم تمومش می‌کنیم.
‫عجب.
‫تیر بعدی...
‫آخ... بدجور می‌سوزه.
‫دیگه برای هشدار نیست.
‫نه!
‫فرار کنین.
‫شرمنده، «اِزران».
‫دیگه نمی‌تونم جادوگر ارشدت باشم. ‫ولی همیشه... برادرت می‌مونم.
‫ادامه بده!
‫«توربینه ونتی»!
‫نقشه رو اینجا پیدا کردم و همین‌جا قایمش کردم.
‫به‌به! پیدا شد!
‫نقشه همینـه.
‫وای.
‫- چه قشنگـه. ‫- صبر کن بینم...
‫شوخیت گرفته؟ ‫نه بابا.
‫تا حالا همچین نقشه‌ای ندیدم.
‫گوش کن چی می‌گم، «کلادیا».
‫می‌فهمم که الان گیج شدی...
‫ولی اگه این‌طوری حرف بزنیم، بهتره.
‫این نقشه...
‫خالیـه و هیچی توش نیست.
‫نقشه‌ی باغ بی‌گناهان...
‫خیلی خاصـه، «کلادیا».
‫فقط کسایی که قلب پاکی دارن، می‌بیننش.
‫این یه‌جور محافظـه.
‫قبلاً که می‌دیدمش!
‫بچه‌ها همه‌شون قلب پاکی دارن.
‫ولی وقتی بزرگ می‌شیم...
‫مجبور می‌شیم چیزایی رو فدا کنیم ‫و تصمیمات خاصی بگیریم.
‫و این تصمیمات ما رو تا ابد عوض می‌کنن.
‫معصومیت دوران کودکی منجر به...
‫چیزهای پیچیده‌ای می‌شه.
‫ولی «تری» می‌تونه نقشه رو ببینه؟
‫بله.
‫کم پیش میاد که به کمک کسی ‫مثل «ترستیریوس» نیاز پیدا کنیم.
‫یه قلب پاک.
‫باید یه کاری کنیم تا ‫ما رو به باغ بی‌گناهان ببره.
‫حس خوبی ندارم که داریم یواشکی حرف می‌زنیم.
‫و درست نیست درباره‌ی نقشه چیزی بهش نگیم.
‫چاره‌ای نداریم.
‫خیلی قشنگـه.
‫باورم نمی‌شه این‌همه وقت ‫اینو اینجا گذاشته بودی.
‫آره. می‌دونم.
‫منم باورم نمی‌شه.
‫اگه نقشه رو این‌قدر دوست داری، ‫پس دست خودت باشه.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.