..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫مرگ زنده است...
‫و در تاریکی برمی‌خیزد...
‫با نور حقیقی آفتاب ‫کم‌سو می‌شود و از بین می‌رود...
‫ولی همان سقوط‌کرده است ‫که تاریکی ابدی را با خود می‌آورد...
‫گرچه عشق در سیاه‌ترین چشم‌ها نور را می‌یابد...
‫اما با مرگ ستاره، همه‌چیز می‌سوزد.
‫«شاهزاده‌ی اژدها: معمای آراووس»
‫کتاب هفتم: «تاریکی» ‫بخش نهم (پایانی): «ستاره‌ی فانی»
‫سرنوشت چیز عجیبیـه.
‫شمشیر ستاره‌ای به جدّ من رسید...
‫و بعد نسل‌ها گم شد، ‫تا این‌که ما پیداش کردیم.
‫«اِزران»، من هیچ‌وقت توی کاری درنگ نمی‌کنم.
‫همیشه تیرهام رو حتی ‫قبل‌از این‌که ذره‌ای فکر کنم...
‫به‌سمت دشمن پرتاب کردم...
‫ولی این دفعه احساس می‌کنم یه‌جای کار می‌لنگه.
‫چاره‌ای ندارم.
‫باید «آراووس» رو بُکشم.
‫شاید خودش می‌خواسته که این شمشیر رو پیدا کنی.
‫توی یه معما مخفی‌ش کرد که ‫بعداز فهمیدنش فکر کنی خیلی زرنگـی...
‫ولی در اصل داره کنترلت می‌کنه.
‫اگه این یه تله باشه چی؟
‫شاید باشه.
‫ولی به‌هرحال می‌رم سراغش.
‫این دفعه نمی‌شه بیای، «بِیت».
‫شرمنده... نمی‌تونم قول بدم.
‫لوکس آریا خیلی دوره.
‫«زیم»، چی‌کار می‌کنی؟
‫وای!
‫نه! نکن!
‫نه! «کالوم»! نه!
‫تموم که شد، منو می‌کُشه.
‫تو هم جایی برای رفتن نداری.
‫و هیچ بدن دیگه‌ای در کار نیست.
‫دوباره تا ابد حبس می‌شی.
‫سرنوشت من اینـه!
‫سرنوشتی که خودم می‌نویسمش!
‫«اِزران»؟
‫«آویزاندوم»، ببین!
‫اون پسرمونـه.
‫باید با هم جلوشو بگیریم!
‫زود باش، «زیم»... زود باش!
‫فرصتت داره از دست می‌ره، جادوگر سیاه.
‫عجله کن وگرنه شاه دلیر ‫و شاهزاده‌ی اژدها سرنوشت منو تغییر می‌دن...
‫و ناخواسته دنیا رو به آتیش می‌کشن!
‫«کالوم»، این کارو نکن!
‫مجبورم، وگرنه همه می‌میرن!
‫دیگه دیره، «کالوم».
‫اگه الان طلسم رو اجرا کنی، مال من می‌شی.
‫پیروزی‌ای در کار نیست.
‫دیگه تموم شد.
‫درستـه، پیروزی‌ای در کار نیست.
‫نه برای تو، نه برای ما.
‫چون ما حاضریم همه‌چی‌مون رو فدا کنیم ‫تا این دنیا رو نجات بدیم.
‫عشق من... فدای زِیدیا!
‫«آویزاندوم»، روز مرگت همه‌چیت رو دادی ‫تا از پسرمون محافظت کنی.
‫می‌دونم که هنوزم درونت عاطفه داری!
‫احمق‌های شجاع بازم یه احمقـن.
‫چه هفت سال باشه، چه هفتصد سال...
‫نوبت منم می‌رسه!
‫همم؟
‫وای!
‫«کلادیا»...
‫باید بری!
‫می‌تونم کمکت کنم! من...
‫نمی‌خوام...
‫یه دختر دیگه رو از دست بدم!
‫«کلادیا» داره فرار می‌کنه!
‫«اِستلا»، کمکشون کن!
‫دارمت.
‫می‌دونم.
‫خب...
‫واقعاً می‌خوای این کارو بکنی؟
‫می‌خوای خواهرت رو بُکشی؟
‫نمی‌دونم.
‫پس دیگه بیخیال من شدی...
‫هر دوتون رو می‌کُشم!
‫ولی...
‫من هنوزم آدم خوبی‌ام.
‫هنوزم خودمَـم.
‫بعداز مرگ ستاره...
‫همه‌چی می‌سوزه.
‫همگی...
‫بیاین زیر بال من!
‫اون‌وقت این فداکاری‌تون چه نتیجه‌ای داره؟
‫یه مدت کوتاه به آرامش می‌رسین ‫و بعدش برمی‌گردم و شما دیگه نیستین.
‫دنیایی بدون اَبراژدهاها.
‫مرگ شماها هیچ فایده‌ای نداره.
‫همدیگه رو بچسبین.
‫خداحافظ، «آزیمندیاس» عزیزم.
‫من همیشه دوستت...
‫«آراووس» خیلی بهمون فشار آورد...
‫حاضر بودیم همه‌چی رو فدا کنیم.
‫همه‌چی!
‫تو، من، «کالوم»، «رِیلا»...
‫داشتیم همه‌چی‌مون رو تسلیم می‌کردیم.
‫ولی به لطف اَبراژدهاها موفق شدیم.
‫اونا هدیه‌ی بزرگی بهمون دادن.
‫فرصتی برای زندگی.
‫فرصتی برای بهترشدن.
‫حالا به عهده‌ی ماست، «زیم».
‫باید دنیای بهتری بسازیم.
‫چطوری؟
‫خوبـم.
‫تازگی یاد اون اسباب‌بازی‌ای افتادم...
‫که وقتی تو نوزاد بودی، داشتم.
‫برام خیلی عزیز بود.
‫ولی تو زدی شکستیش.
‫حالا چرا این بحث رو پیش کشیدی؟
‫بعدش خیلی عصبانی شدم.
‫بهت گفتم تا ابد ازت متنفرم!
‫مامان گفت اِشکال نداره عصبانی باشم...
‫ولی نباید به داداشم همچین حسی داشته باشم.
‫چون در آینده به هم نیاز داریم.
‫و ما برادریـم.
‫من هنوزم بهت نیاز دارم، «اِزران».
‫می‌دونم اوضاع بین‌مون خوب نبوده، ولی...
‫منم بهت نیاز دارم.
‫- داداشمـی. ‫- داداشمـی.
‫داداشامـین.
‫- چی شد؟ ‫- این الان...
‫حرف زد؟ آره.
‫صدای من این‌طوریـه. ‫جان؟
‫- چـــی... ‫- چی؟
‫«آراووس» دیگه نیست... ولی برمی‌گرده.
‫هفت سال دیگه موقع ‫هم‌راستاشدن ستاره‌هاش برمی‌گرده.
‫باید آماده باشیم.
‫ولی نمی‌شه از زندگی‌مون غافل بشیم.
‫شاه «اِزران»، فکر کنم دیگه وقت بازسازیـه.
‫نه.
‫چی شد؟
‫وقت نوسازیـه.
‫خب اینم حرف من شد دیگه.
‫نه... نوسازی فرق داره.
‫نه والا، هر دو یکیـه.
‫هیچ‌وقت درباره‌ی «گوجه» ازش نپرس.
‫اون «گورجه»‌ست. ‫قبلاً درباره‌ش حرف زدیم، «کوروِس».
‫- ببین، «گاس» هم اینجاست. ‫- «گاس» کیـه؟
‫دنیامون داشت به آخر می‌رسید...
‫ولی بازم نجات پیدا کردیم.
‫و حالا شروع تازه‌ای رو رقم می‌زنیم.
‫از امروز به ساخت یه شهر جدید مشغول می‌شیم.
‫اینجا که ایستادیم، ‫مرزی بود که ما رو از هم جدا می‌کرد.
‫ولی حالا این مرز به شهری تبدیل می‌شه ‫که واسطه‌ی سرزمین ما و شماست.
‫مکانی که انسان‌ها و اِلف‌ها...
‫برای اولین بار دور هم جمع می‌شن...
‫و زندگی می‌کنن.
‫عع... اجازه بدین.
‫اگه قراره انسان‌ها و اِلف‌ها ‫توی ساخت اینجا مشارکت داشته باشن...
‫سؤال اصلی اینـه که...
‫- مسئولیتش با کیـه؟ ‫- دقیقاً.
‫مسئولش شماهایـین.
‫به اینا نسپُرین.
‫همه‌تون مسئولیـن.
‫توی این شهر نظر همه اهمیت داره...
‫تا آینده‌مون در کنار هم ساخته بشه.
‫برای نام‌گذاری شهر جدید خیلی فکر کردیم.
‫و «ترستیریوس» پیشنهادی داد که ‫به نظرم بسیار مناسب حال‌وهوای اینجاست.
‫عع... سلام!
‫من «تری» هستم.
‫که ایشونم گفتن.
‫به شهر «اِوِرکایند» خوش اومدید.
‫این شهر محلی برای افراد مهربون می‌شه...
‫تا همه یاد بگیریم با دیگران مهربون باشیم.
‫چیزی به نام آرمان‌شهر وجود نداره.
‫ولی با سخت‌کوشی و انضباط...
‫امیدواری و صبوری...
‫می‌تونیم دنیای بهتری بسازیم.
‫به اِوِرکایند خوش اومدید!
‫منم دلم براش تنگ شده.
‫موندم...
‫الان کجاست.
‫هفت سال...
‫ببین...
‫به شاه «اِزران» گفتم داری میای.
‫کمی ناراحتـه، ولی گفت بهت گوش می‌ده.
‫من در خدمت شمام.
‫حاضرم با مجازاتم روبه‌رو بشم.
‫هرچی که باشه.
‫فکر می‌کردم به‌عنوان یه آدم‌کُش ‫دارم به مردم خدمت می‌کنم.
‫هرچند راه نادرستی بود.
‫به نظرم این اعمال خشونت‌آمیز من...
‫از کشتارهای بیهوده‌ی زیادی جلوگیری کرد.
‫ولی وقتی به کاتولیس برگشتم...
‫و غم شما رو دیدم، ‫فهمیدم داشتم به خودم دروغ می‌گفتم.
‫اعمال خشونت‌آمیز من ‫افکار تاریکی رو توی ذهن دیگران رقم زد...
‫و خشونت و تنفر رو بیشتر کرد...
‫و به چیزی تبدیل شد که ‫یه زمانی می‌خواستم جلوشو بگیرم.
‫الان می‌فهمم که دارین دائماً عذاب می‌کشین.
‫ولی بازم تونستین با اراده‌ی راسخ‌تون...
‫رهبری مهربون و بخشنده باشین.
‫من طوری آموزش دیدم که ‫همیشه خودم رو مُرده فرض کنم...
‫تا توی مأموریت‌هام ترسی از مرگ نداشته باشم.
‫ولی...
‫من نمُردم!
‫من زنده‌ام!
‫یه خونواده دارم که عاشقشونم.
‫شما هم می‌تونین همین چیزا رو ازم بگیرین.
‫می‌بخشمت.
‫نمی‌دونم چطوری، ولی تلاشم رو می‌کنم.
‫ازت ممنونـم، «اِزران»...
‫منو... منو ببخش.
‫این‌طوری نگو. من دوستت دارم، «رِیلا».
‫منم دوستت دارم.
‫راستی...
‫پدرم دم مرگش چیزی نگفت؟
‫یه چیزی... مشکوک بود.
‫به‌محض ورود به اتاق، کمانم آماده‌ی شلیک بود.
‫ولی بعداز رهاکردن تیر، چیز عجیبی دیدم...
‫پادشاه لبه‌ی یه میز نشسته بود ‫و بیرون رو نگاه می‌کرد.
‫بعدش به من نگاه کرد و گفت...
‫جان؟
‫مثل پرنده‌ها جیغ کشید.
‫این‌طوری...
‫الان نفهمیدم چی شد.
‫عع.. عذر می‌خوام، جناب پادشاه...
‫ولی تا چند هفته بعداز اون حادثه‌ی تلخ...
‫شایعه‌های عجیبی هم بین مردم پخش شده بود.
‫شایعه؟
‫من بهشون توجهی نکردم، ولی الان قضیه جدی شده.
‫باید یه پرنده رو پیدا کنیم!
‫کی بود...؟
‫«کالوم»؟
‫بهم اعتماد داری؟
‫بله که دارم.
‫خب دیگه، تقریباً رسیدیم.
‫فکر کنم روی پُلیـم.
‫اگه می‌خوای منو بندازی توی آب...
‫حسابت رو می‌رسم‌ها.
‫بعداز این ماجرا، ‫می‌خواستم برات یه کاری کرده باشم.
‫محض خنده.
‫امروز کلاً داشتیم روی آوازشون کار می‌کردیم!
‫خیلی دیوونه‌ای!
‫قربان شما.
‫صبر کن بینم... دیوونه؟
‫الان ازم تعریف کردی دیگه؟
‫دیوونه بعضی‌وقتا معنای خوبی داره.
‫می‌دونی چیِ تو رو دوست دارم؟
‫عع... ‫همه‌چیت رو.
‫«آخرین آرزوی لیولا...»
‫«امیدوارم هر بچه‌ای حتی توی تاریکی، غم، ترس و تنهایی اینو بدونه که...»
‫«یکی هست که همیشه دوستش داره.»
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.