..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
!فرار کن - مایلز چی!؟ -
طوری نیست. باید از اینجا بریم
کجا میریم!؟ - نمیدونم. هر جایی. هر جایی -
!فلورا - !نه! از این بازی خوشم نمیاد -
!من از اینجا نمیرم - !ششش! فلورا -
!و نمیتونی مجبورم بکنی
!ششش! بجنب! باید بریم - مایلز! کجایی!؟ -
...حدود اواسط قرن هفدهم
یه مرد بیوه توی استان همپشایر زندگی میکرد
اسم زیاد مهم نیست
اسمش رو میذارم آقای ویلوبی
اسمش هم مثل خودش آوای خیلی قابل احترامی داشت
بعد از شش سال از ازدواجش بیوه شده بود
و خودش رو وقف بزرگ کردن فرزندانش کرد
دو دختر که با فاصله‌ی پنج سال از همدیگه بزرگ شدن
بزرگ‌تره، وایولا
کوچیک‌تره، پردیتا
به یاد دختر کوچولویی که بین اون‌ها دنیا اومد
که فقط چند هفته زنده موند
پدرشون که فوت کرد دیدن لازمه که ازدواج کنن
چرا که جفتشون زن بودن و مردی نداشتن
و داشتن کنترل دارایی‌های آقای ویلوبی رو از دست می‌دادن
،و عمارت بلای
خونه‌ی همیشگی‌شون
زن ها در اون دوره هیچی نداشتن
بدون داشتن یه مرد، نه زمان حال داشتن نه آینده‌ای
پس یه بار دیگه دختر کوچولو شدن
ولی الان توی دنیا جز همدیگه چیزی نداشتن
دو تا خواهر در این زمان ،در اول دوره‌ی جوونی
خودشون بودن
،پردیتا با شیرینی خودش
وایولا با هوش خودش
و وایولا، البته توی بهترین لباس‌ها
همیشه
در بین مردان جوون دوستان و همسایه‌هاشون
جوون های عالی زیادی بودن
چند تا عاشق سینه‌چاک، و دو سه تا
که دوست داشتن عاشقانی جهانی بشن
یا فاتحین
ولی وایولا می‌دونست چی هستن
شکم‌پرست، فرصت‌طلب، کرکس
کرکس‌هایی که میخواستن جسد پدرشون رو بخورن
تا ثروتش رو از طریق دخترانش صاحب بشن
نه، بلای باید توی خانواده بمونه
و خواهران باید کنترلش رو داشته باشن
حتی اگه هر چیز دیگه از دست بره
برای همین، وایولا یه پسردایی دورش رو دعوت کرد
آقایی به اسم آرتور لوید
در واقع، انسان کاملی نبود
یه مرد جوون، روراست
مصمم و باهوش بود
،در سلامتی و اُمیدبخشی
ثروت زیادی داشت
و سرمایه‌ی کوچیکش از عشق‌ورزی‌های خرج نشده‌ش
وایولا مطمئن شد که وقت رسیدنش، نباشه
این باعث شد که پردیتا پسردایی مسافر رو پذیرایی کنه
وقتی که وایولا وقتش رو میگذروند
و در این حین، فهمید که یه مرد خوب هست
خوش قیافه بود
درس خونده بود و سفر کرده بود
فرانسوی حرف میزد فلوت میزد
و با ذائقه‌ای خیلی خوب شعرها رو بلند میخوند
،و همین‌که پردیتا کم‌کم داشت
...به مرد جوون علاقه‌مند میشد
،وایولا گفت که بخاطر
درگیری‌ای سر اجاره‌های جمع آوری نشده دیر کرده
بعضیا بعد از مرگ پدرش خواستن از فرصت استفاده کنن
فکرش رو نمیکردن که اون می‌دونست چطور حسابرسی بکنه
این داستان واقعیت داشت ولی نمایشی هم بود
درواقع، تمام جزئیات ورود وایولا از قبل طراحی شده بود
،عرق اسب سواریش
،پریشونی موهاش
کسب و کار، دفاتر مالی
چکمه‌های سواری توی سرسرای خونه
حتی پورتره‌ای که پشتش آویزون بود
که توسط وایولا بعنوان بخشی از پیام اصلیش به آرتور اجرا شده بود
،شاید با اون یا خواهرش ازدواج بکنه
ولی نباید رئیس عمارت بلای رو اشتباه بگیره
و نه روال پیشرفت کارها رو
،ازدواج یه مراسم کوچیک بود
که باعث برقراری قرار کاری میشد
،یه نتیجه‌ی خوب برای وایولا
که میخواست همچنان صاحب عمارت بلای باشه
،و یه نتیجه‌ی خوب برای پردیتا
که همیشه لذت میبرد که خواهر کوچیکه بود
تا از این روز به بعد داشته باشم و نگهت بدارم
در خوبی یا بدی، در فقر یا ثروت
در بیماری یا سلامتی
تا عشق بورزم و گرامی بدارم
تا مرگ ما را جدا کند
،طبق امر مقدس خداوند
و بر تو، عهد می‌بندم
من وایولا، تو، آرتور را بعنوان شوهر قانونی خودم برمیگزینم
تا از این روز به بعد داشته باشم و نگهت بدارم
در خوبی یا بدی، در فقر یا ثروت
در بیماری یا سلامتی
تا عشق بورزم و گرامی بدارم
تا مرگ ما را جدا کند
و اطاعت کنی
تا عشق بورزی، گرامی بداری و اطاعت کنی
کشیش فکر میکرد که اشتباهی یادش رفته
اینطور نبود
برای پردیتا جای تعجب نداشت چونکه خواهرش رو بهتر از هر کسی می‌شناخت
و پردیتا فکر کرد که برای خدا هم جای تعجب نداشت
چرا که پیوند تاکتیکی خواهرش مقدس بود
بهرحال خودش اینطوری کردش
معامله انجام شد، کسب و کار به نتیجه رسید
عمارت نجات داده شد
وایولای جوان خیالش راحت شد
می‌تونست بخوابه
بیدار میشد
فکر میکرد شاید بخاطر اتاقه
اتاق مادرش بود. تخت پدر مادرش و حالا مال اون بود
با بی‌قراری‌ای که برای قلبش جدید بود
راه میرفت
میخوابید
بیدار میشد
راه میرفت
خب شاید اصلا بخاطر اتاق نبود
نه، شاید چیز دیگه‌ای بود
،وایولا فهمید که غیر از هدفش
این ازدواج شاید مقداری عشق هم داشت
من سخنان عاشقانه‌ای ندارم که بگم
اونجا خیلی درنده هست
ولی تو درنده‌تر هستی
بلای به تو تعلق داره
و همونطور که خواستن از من بگیرنش میخوان از تو هم بگیرنش
ولی بهشون اجازه نمیدم
در عوض، ما کوه‌ها رو جابجا میکنیم، دخترم
تویی
منم
ما هستیم
،ایزابل که دنیا اومد
دوران خیلی خوشی بود
ولی هیچی ثابت نمی‌مونه و همه چی با گذر زمان تغییر میکنه
تغییر اغلب، خبر نمیکنه
ورود خودش رو اعلام نمیکنه
نه، تغییر یهویی میاد
،وقتی یکی می‌فهمه که رسیده
دیگه دندوناش رو تیز کرده
...برای وایولا هم
،تردیدهاش کم‌کم شروع شدن
مثل اتفاق ناچیز توی ریه‌هاش
وایولا علاقه‌ی مُفرطی به لباس‌ها داشت
و بهترین سلیقه رو توی دنیا داشت
سلیقه‌ای که شوهرش خیلی دوست داشت
چندین یارد از ابریشم و ساتن‌های درخشان
از چیت موصلی، مخمل و قیطان از سرتاسر دنیا
و همشون گران‌بها بودن
بعضیاشون اونقدر کمیاب و گرون بودن که انگار رشته‌هایی از جواهرات بودن
همشون به دستان زیرکش رسیدن
بدون اینکه ذره‌ای لاف و ادعا بکنه
نه، از لب‌هاش فقط بیماری می‌اومد
دیگه نادیده گرفتنش غیرممکن شده بود
طاعون نیست
خدا رو شکر
ولی چیز خوبی نیست
بیماری ریه رو داره
...این یعنی چ - چقدر میکشه، دکتر؟ -
این یعنی چی؟ - چقدر میکشه، دکتر؟ -
چند ماه، نهایت چند ماه
و من اون رو جدا از بقیه‌تون نگه میدارم
دخترمون
نمیتونه بدون مادرش بخوابه
جدا
بهش رسیدگی میکنی
درمانش میکنی
نمیدونم میتونم یا نه - میکنی -
میکنی. خدا کمکت میکنه، ولی میکنی
نه
نه، میخوام توی تخت خودمون باشم
نمیتونیم، عشقم
میخوام توی تخت خودمون باشم
آرتور
خواهش میکنم - ایزابل -
به ایزابل فکر کن
،و همه چی که داغون بود
کشیش دوباره به بلای اومد
ولی برای اجرای مراسمی ،که خیلی غم‌انگیزتر بود
نسبت به آوای ازدواج زیبایی که قبلا خونده بود
من می‌روم و جایی برایت آماده میکنم
و دوباره خواهم آمد
و تو را پیش خودم خواهم برد
،تا در جایی که من باشم
تو هم آن جا باشی
،خواهر
باید ابیات رو تکرار بکنی
بعد از من کلمات رو بگو
من می‌روم و جایی برایت آماده میکنم
و دوباره خواهم آمد و تو را پیش خودم خواهم برد
،تا در جایی که من باشم تو هم آن جا باشی
اوه خواهر. بیا دوباره امتحان بکنیم
من می‌روم و جایی برایت آماده میکنم
نه
چی گفتی؟
نه
من از اینجا نمیرم
...به خدات بگو
که... من... از اینجا... نمیرم
وایولا، باید ابیات رو تکرار بکنی
مسئله دیگه جسم تو نیست، عشقم
باید روحت رو درمان بکنیم
نگران روحت هستم - !نه -
نه پردیتا
تو بهشون بگو، خواهر
به این کشیش ،و خدایی که دوست داره بگو
بهشون بگو، نه
خدا میخواد وقتی به منزلش وارد میشه روحش پاک باشه
خدا باید بهتر بدونه
اون همونطوری هست که خدا آفریده
اگه میگه از اینجا نمیره، نمیره
زمان بهش توجهی نکرد
روزها تبدیل به هفته‌ها شد به ماه‌ها، به سال‌ها
خورشید چرخید و چرخید
سیاره‌های بی‌شمار، چرخیدن
...و بعد
ایزابل
پنج سال بعد، همه چی فرق کرده بود
!ایزابل
لطفا چند دقیقه دیگه
حتی نمیتونی اون کتاب رو بخونی
اندازه‌ی کافی بلدم
تخت‌خواب
همونطور که سه بار گفتم
نه
یه رقص سریع
نه
فقط یکی پس
ولی وقت خوابیدنش هست - فقط یکی -
آقای خوب
می‌بینی؟ داری توش حرفه‌ای میشی
آره، فکر میکنم تقریبا آماده‌ای
نیاز به موسیقی داریم
نه نداریم
درواقع، برای اینکه رقص رو یاد بگیریم فقط نیاز به شماره‌ها داریم
یک دو سه
قدم دو سه
بچرخ دو سه
خاله، موسیقی لازم داریم، مگه نه؟
خواب لازم داریم
ای، تو چقدر خسته‌کننده‌ای
اوه جدی!؟
اصلا بلدی برقصی؟
خیلی خوب بلدم برقصم، خانم جوان
هیچوقت ندیدم برقصی
به چالش کشیدت، پردی
خیلی خوب میدونم
اوه نه نه نه نه - فقط یه بار -
بیا به خانم جوان نشان بدیم درستش چطوریه
یک دو سه
قدم دو سه
بچرخ دو سه
یک دو سه
وایولا برخلاف پیش‌بینی‌های
پزشکان و کشیش‌ها، عمل کرد
زنده موند، بعضیا میگفتن که فقط بخاطر کله‌شق بودنش
!بیدار شدی مامانی
ایزابل، عزیزم، میدونی که نباید زیاد به مامان نزدیک بشی
وای، بیرون از تختت چیکار میکنی؟ سرما میخوری
نمیخواستم مزاحم رقص شما بشم
بیا، بذار برگردونیمت به اتاقت برات یه مقدار دارو و چای درست میکنم
چای نمیخوام. میخوام با دخترم حرف بزنم
من رو ببر به تختم
البته
عذر میخوام - نیازی نیست -
میدونی که میتونم باهاش برقصم - میدونم -
میتونم با شوهر خودم برقصم
نمیخوام این کار رو بکنی
این یا هر کار دیگه‌ای
هیچوقت این کار رو نمیکنم
خوب بخواب، خواهر
بعضیا توی روستا می‌گفتن که مرگ سراغ وایولا اومده بود
درواقع توی شب
اون چند سال اول
یه کالسکه‌ی سیاه که توسط یه اسب چشم‌قرمز کشیده میشد
جلوی عمارت بلای جلوشون گرفته میشد
درواقع اون کالسکه‌ی سیاه و راننده‌ش اغلب جلوشون گرفته میشد
که دیگه سمت عمارت بلای نیاد
♪ من و عشقم دراز کشیدیم ♪
♪ زیر بید گریان ♪
♪ و حالا تنها دراز کشیدم ♪
♪ و کنار درخت گریه میکنم ♪
♪ آهنگ «ای درخت بید» رو میخونم ♪
♪ کنار درختی که همراهم گریه میکنه ♪
♪ آهنگ «ای درخت بید» رو میخونم ♪
♪ تا عاشقم پیشم برگرده ♪
میخوام باهاش بخوابم - نمیتونی، وایولا -
ولی امروز حالم بهتره
هر روز این رو میگی و حالت بدتر و بدتر و بدتر میشه
بانوی عمارت بلای
من همچین طمعی ندارم
دروغ میگی - وایولا، ندارم -
دروغگو
اگه گهگداری به من نگاه میکنه بخاطر اینه که تنهاست
و انسانه
بخاطر اینه که توی پنج سال گذشته ،تنها وظیفه‌ی شوهرانه‌ای که انجام داده
سوگواری کردن برات هست
من اجازه‌ش رو نمیدم - نمیدی -
میدونم، متوجه شدم
باید بهش فکر کنی، وای
به ایزابل فکر کن
چی براش باقی می‌مونه؟ چه خاطراتی از تو همراهش می‌مونه؟
این خواهد بود؟ این نسخه از تو؟
چون وایولا، عشق که باشه بذار هر طوری میخواد بشه
درست قبل از سال ششم زندگی مرگ‌مانند وایولا
تمام جواهرات و لباس‌هایی رو که در روزهای
قبل از مرگش جمع کرده بود رو به اتاقش خواست
من رو با حلقه‌هام خاک نکنین
یا لباس‌هام
حلقه‌هام و قیطان‌هام و ابریشمم
الان میتونم بدون غرور بگم که دیگه نمیخوامشون
اون‌ها ارثیه‌ی خیلی خوبی برای دخترمون میشن
و تو نگهشون می‌داری
برای اون، ازشون نگهداری میکنی
تا وقتی سنش برسه
،پارچه پیچ کردمشون
روشون گلبرگ‌های رُز ریختم
رنگشون رو توی تاریکی حفظ میکنه
بهم قول میدی، آرتور؟
چی رو بهت قول بدم؟
قول میدی که براش، نگهشون داری؟
که کلیدش رو نگه میداری
و هیچوقت به کسی نمیدیش
جز بچه‌مون
قول بده
بهت قول میدم
،با گذر زمان ثروتشون کمتر میشد
آرتور بیشتر و بیشتر باید کار میکرد
در ماورای اقیانوس‌ها به جاهایی زیبا و ثروتمند
و با رفتن آرتور تمام بهانه‌ها کنار گذاشته شد
شاید وقتش بود
شاید این واقعیت که هر چیزی توی دنیا یه نقطه‌ای داره
که نمی‌تونه فراتر از اون رو تحمل کنه
،ولی اون شب، همینطور که پردیتا خواهرش رو گرفته بود
یه فکری به سرش اومد
یه سال پیش به زبانش اومده بود
و مثل درد توی ریه‌های وایولا به جاهای مخفی هم رفته بود
اون کلمه شب‌ها به افکارش میومد و بیدار هم میشد
اون کلمه از سینه‌ش شروع شد مثل بیماری وایولا
گسترش پیدا کرد، مُصر بود
یه نجوا توی گوشش، توی تمام ذهنش
و حالا اون کلمه از شونه‌ش پایین رفت و همینطور از آرنجش
تا اینکه اون کلمه به کف دستش رسید
...اون کلمه
مرحمت بود
و اون کلمه... دروغ بود
،چون وقتی داشت دستش رو حرکت می‌داد
توی ذهن یا قلبش مرحمت نبود
تمام سیلی‌ها، تمام توهین‌ها و تمام روزهایی بود که گذشته بود
تمام لحظات بعد از آخرین ابیات
کلمه‌ی دیگه‌ای بود که تمام این مدت تحت تاثیر قرار داده بودش
در پایان فهمید که اون کلمه، مرحمت نبود
نه
...اون کلمه، همیشه
کلمه‌ی "کافی" بود
آرتور دوران داغداریش رو راحت گذروند
"من محافظت میکنم"
از اونجایی که بیوه شده بود ،حالا ارباب عمارت بلای
خیلی زود میشد پیش‌بینی کرد که دوباره ازدواج میکنه
و حداقل دو جین دختر بود که
که ازشون، یکی‌شون شاید بگه که ،تقصیر اون نبوده که
،بعد از شش ماه از برگشتنش
پیش‌بینی درست در نیومد
چرا که در چشمان پردیتا بازتاب وایولا رو می‌دید
،و این بازتاب، زیادتر میشد
او رو در برابر باقی آواها ناشنوا کرده بود
به شکلی بسیار خصوصی ازدواج کردن
تقریبا مخفی
،به این امید خنده‌دار که
شاید وایولا شاید خبردار نشه
،و در شب عروسی‌شون
که پردیتا در تختی خوابید که برای خواهرش بود
هر کدومشون به چیزی که میخواستن رسیدن
،برای آرتور، زنی زیبا
چیزی که از قبل بخاطر نَسبش براش آشنا بود
ولی همونطور که دیدین ،امیال پردیتا
خیلی مرموز بود
،در طول سه سال اول ازدواجشون
خانم لوید جدید نتونست مادر بشه
،و دختر جدیدش، در هر موقعیت
قبول نمیکرد که اون رو بعنوان مادر خودش ببینه
آرتور هم از طرف دیگه پول خیلی زیادی رو از دست داد
،این شرایط آخر
،باعث شد هزینه‌هاش رو کاهش بده
،و پردیتا از اون چیزی که خواهرش بود
رفاه کمتری داشت
،خیلی وقت بود فهمیده بود
،که کمد بزرگ خواهرش
برای دخترش مُهر و موم شده بود
و توی تاریکی شیروونی پُر از خاک داشتن رنگشون رو از دست می‌دادن
یه فکر حالم‌بهم زن بود که ،این پارچه های گران‌بها
باید منتظر فرمان یه دختر کوچولو باشن
،و بنابراین
،در ششمین سالگرد مرگ وایولا
پردیتا صبرش لبریز شد
خونه نیاز به تعمیرات داره
وضع مالی‌مون افتضاحه
راه‌حلش رو داریم، بالای سرمون هست
حتی دیگه نمیتونیم خدمتکار بگیریم
و بالای سرمون، ابریشم جواهرات و پارچه‌ی کتان داریم
پردیتا - برای نجاتمون کافی نیستن -
ولی برای کشتی کافیه
نه - ازمون میخواست این کار رو بکنیم -
اگه می‌تونست پیش‌بینی بکنه ،که اوضاع چقدر سخت میشه
،تو چقدر سخت پول بدست میاری
من؟ - بله -
یا تو مسئول امور مالی ما نبودی، شوهر عزیزم؟
تو نبودی که دارایی ما رو نیست و نابود کردی؟
بیشتر از همه چیز خواهرم میخواست که بلای شکوفا بشه
هر کاری که از دستش برمیومد میکرد تا عمارت رو نجات بده
و تو این رو میدونی
اون‌ها برای ایزابل هستن
!عمارت برای ایزابل هست
و ما میذاریم قبل از اینکه به سن بلوغ برسه، نابود بشه؟
...یک بار و برای همیشه، پردیتا
جای بحث نداره
و شدیدا ناراحت میشم اگه دوباره بهش اشاره کنی
خیلی خب
خوشحالم که ارزشم رو فهمیدم
که حس کردم قربانی یک هوس شدم
این یه هوس نیست، عزیزم
یه قول هست
یه سوگند
به وایولا
البته
نباید سوگندمون به وایولا رو نقض بکنیم
ولی وایولا چه حقی داشت که آینده‌ی ما رو نابود بکنه؟
چه حقی داشت که تو رو محدود به پلیدی و ظلم بکنه؟
بسه دیگه
پردیتا؟
،ما برمیگردیم، شنونده‌ی عزیز
به یک شب دیگه
به شبی که وایولا توش می‌خوابید
می‌خوابید
بیدار میشد
راه میرفت
می‌خوابید
بیدار میشد
راه میرفت
و زمان گذشت
زمان زیادی که نمیشد پیش‌بینی کرد
می‌خوابید
بیدار میشد
راه میرفت
می‌خوابید
بیدار میشد
راه میرفت
،و به مرور، که هممون اینطوریم
همش رو اعتراف کرد
اعتراف کرد که مُرده
اعتراف کرد که شوهرش ترکش کرده
اعتراف کرد که دخترش داشت بدون اون بزرگ میشد
و اعتراف کرد که اتاقش یه رویا بود
یه سازه، یه دروغ ترجیحی
نسبت به حقیقت گنجه
ولی در پایان این برزخ منتظرش موندن
پاداشی با علم به اینکه یک روز اون در باز خواهد شد
،یک روز، قفل‌ها کلیدشون رو خواهند یافت
و یک روز، ایزابل گنجه‌ی مادرش رو باز میکنه
و طلب پاداشش رو میکنه
پاداش جفتشون
و روزی پس از دیگری شبی پس از دیگری
بعد از اقیانوسی از زمان بالاخره لحظه‌ش رسید
،وقتی شوهرش رو دید
تغییراتش بواسطه‌ی گذر زمان رو ندید فقط ناراحتیش رو دید
فقط همین
...و اینطور، او که در خود فرو رفته بود
خوابید و منتظر موند
خانم پردیتا رو دفن کردن و خواستن زندگی جدیدی رو شروع کنن
کسب و کار صفر بود عمارت از دست رفته بود
اگه قانونی هم نرفته بود به لحاظ روحی رفته بود
،داشتن از اینجا می‌رفتن
عمارت رو می‌فروختن و زندگی آروم‌تر و کوچک‌تری پیدا می‌کردن
که فقط برای دو تاشون ساخته شده بود
...اون دو تا و همینطور
وایولا
بالاخره، حداقل می‌تونست همراهشون باشه
شوهرش، دخترش
مهم نبود که نمی‌تونستن ببیننش نمی‌تونستن لمسش کنن، صداش رو بشنون
مهم نبود
پیش اون‌ها بود، و فقط همین مهم بود
،داشتن بلای رو ترک می‌کردن
بیشتر چیزهایی که متعلق به اون‌ها بود رو ترک می‌کردن
پاداشش برای این همه سال انزوا
برای تمام دردهای قلب خسته‌ش
،ولی آرتور مرد خرافاتی‌ای شده بود
و ترس رو توی صورت بی‌چهره‌ی پردیتا دیده بود
،خرافاتش به منطقش غلبه کرد
ولی باز هم اعتماد به نفس داشت
،زن دومش هر طلسمی که فکر میکرد داره
خطر نمیکرد که دخترش رو به دستای سردش بسپاره
دختر اون، نه هر کس دیگه
این توهین آخر فرستاده شدن به اعماق باتلاقی
درحالیکه دخترش داشت یه زن بالغ میشد
این تنهایی مطلق
قلب وایولا رو تکه تکه کرد
،حس کشیده شدن به جایی دیگه
،قلمرویی در ماورا
در سال‌های پس از مرگش، رنگ باختن
ولی الان اون‌ها رو رد میکنه
،با هر ذره از اراده‌ی قابل توجهش
درست مثل زمانی که بیمار بود ،و برخلاف تمام پیش‌بینی‌ها
وایولا نمی‌رفت
بزرگ‌ترین دختر ویلوبی ،بانوی وقت بلای
بعضیا میگفتن که، در تنهایی لجاجت‌آمیز موند
کشش دنیای بعدی رو نادیده گرفت
در عوض کشش خودش رو ساخت
کشش اراده
که مسیر عمارت بلای رو تا همیشه عوض میکرد
و یک بار دیگه، می‌خوابید
بیدار میشد
و راه میرفت
،و انگار که یه از کابوس بیدار شده بود
به خونه‌ش برمیگشت
هر دفعه حس میکرد که یه رویا بود
،حس میکرد که اگه به سمت اتاق خوابش بره
،به اتاقی که زمانی با شوهرش شریک بود
،دختر نوزادش
،شاید این کابوس رنگ ببازه
راحت بتونه به گرمای ملحفه‌ها سُر بخوره
و در آغوش خانواده‌ش آروم بگیره
که تمام این مدت منتظرش بودن
...و به اون تخت خالی خیره میشد
و وایولا یادش میومد
و خود این به یاد اومدن یه درد تازه بود
،قلبش دوباره تکه تکه میشد
،که در آغوشش می‌سوخت
،دردی خشکاننده که امید داشت توسط
آب‌های سرد و گل‌آلود عمارت جدیدش، تموم بشه
خونه‌ی جدیدش
،بنابراین، می‌خوابید
و فراموش میکرد
در حین فراموش کردن، بیدار میشد
راه میرفت
...چند شب... چند راه رفتن
دیگه نمی‌تونست بشماره
توجهش فقط به جلوش بود
،فقط به تختی که هدفش بود
و به دختری که هر دفعه‌ای که بیدار میشد، امید داشت
در اونجا منتظرش باشه
حتی نفهمید که یک دهه گذشته
حتی بعد از شیوع طاعون در روستا
که عمارت خالی رو تبدیل کرده بود به محل قرنطینه
برای مرگ‌های سُرفه‌دار که داشت جامعه‌ی قبلیش رو نابود میکرد هم نفهمید
کجاست؟
اینجا چیکار میکنی؟
امن نیست
...نباید بدون لباس محافظ توی این بخش باشی
کجاست؟
و پزشک طاعون، مُرد
پس سریعا فراموش کرد و پدیده‌ی عجیبی رُخ داد
،بنظر میرسید کشش اون بود
کشش خود ساخته‌ش که اون رو در اونجا نگه داشته بود
که اون رو در برزخ نگه داشته بود
بقیه رو هم نگه می‌داشت
می‌خوابید
و همونطور که وقتی کسی خواب می‌بینه، فراموش میکرد
و بعد از فراموش کردن، بیدار میشد
راه میرفت
وایولا خیلی کم متوجه جن‌گیری خودش شد
،و شوربختانه، کشیش بدبخت
دومین کسی که خودش رو در مسیر وایولا دید
می‌خوابید
فراموش میکرد و فراموش میکرد و فراموش میکرد
،و در حین این فراموشی
بیماری‌ای هیولا مانند
همه چیز رنگ می‌بازن
همه چیز. گوشت، سنگ، حتی خود ستاره‌ها
زمان همه چیز رو می‌گیره رسم دنیا همینه
گذشته دور میشه ...خاطرات محو میشن، و همینطور
روح هم همینطوره
همه چیز در برابر زمان تسلیم میشن
حتی روح
بیدار میشه، راه میره، حتی بیشتر فراموش میکنه
اسمش، فراموش شده
اسم خواهرش، فراموش شده
همونطور که خاطراتش ترکش کردن
همینطور، چهره‌ش
...چیزهای خیلی کمی یادش مونده بود
یک شب، یک دختر رو در تخت قدیمی دخترش پیدا کرد
و یادش نمیومد که امید داشت کی رو ببینه
فقط این رو یادش میومد که تا اینجا میومد
و امید داشت یه بچه رو پیدا کنه
و اینجا یه بچه بود
حتما بچه‌ای بود که دنبالش بود
حتما
می‌خوابید، و رنگ می‌باخت
و رنگ می‌باخت، و رنگ می‌باخت
و بقیه هم همینطور
،روح‌هایی که در مدار مونده بودن
بدبخت‌هایی که در چاه کششی گیر افتاده بودن
که عمارت بلای رو بهش تبدیل کرده بود
اون‌ها هم محو میشدن
بزرگ‌ترین دختر ویلوبی ،که زمانی بانوی بلای بود
حالا فقط یک فکر بود، فقط یک حس
نه اصلا یک زن بود نه اصلا یک شخص بود
نه یک اسم یا یک چهره بود
فقط نیاز بود
نیاز
و تنهایی
و خشم
سرنوشتش یک کابوس بود
سرنوشتی که نصیب هر کسی میشد که در بلای گیر می‌افتادن
سرنوشتی که نصیب خواهر وایولا شد
که حالا توی اتاق زیر شیروونی فراموش شده
نمی‌دونست که زمانی اصلا یه خواهر داشت
که به قتل رسونده یا توسطش به قتل رسیده
،سرنوشتی که نصیب هر بدبختی میشد که
در مسیر همیشگیش قرار می‌گرفتن
وایسا
!وایسا
،سرنوشتی که سال‌ها بعد نصیب
خدمتکار بیچاره شد
سرنوشتی که حتی نصیب سایر کسانی شد که به دلایل دیگه در بلای، فوت کردن
که خودشون رو در چنگال کشش وایولا پیدا کردن
حتی اگه تا حالا تو دستان سردش نبودن
،برای هر کسی که در زمین بلای بمیره
هیچ اُمیدی نبود
هیچ امیدی برای قربانیان بلای نبود
،چه قربانیان سرنوشت باشن
چه شرارت
یا بیماری، یا از همدیگه
،و بنظر هیچ امیدی برای پرستار جوون نبود
که از تعداد بالای مُرده‌ها ترسیده بود
اون ساکنین بدبخت چاه کشش
و کسی که بالاخره پا در مسیر سرنوشت خودش گذاشت
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام سايت .:: @bollbolljan ::.