..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫لعنت بهش.
‫این وامونده انقدر باید ‫شل باشه که بتونم درش بیارم.
‫لعنتی!
‫- این چطوره؟ ‫- بچرخونش روبه اونور. از اون طرف.
‫از اون طرف‌. ‫آره. بزن تو سرش.
‫حالا بکش روبه بالا. ‫به طرف بالا فشار بیار.
‫همینه. دوباره. یه بار دیگه‌.
‫همینه.
‫این یکی شله.
‫وای! ‫چی؟
‫- آره. خودشه. ‫- این چیه؟
‫زود باش. بازش کن.
‫خب، توش که هیچی نیست.
‫اون رو بازش کن.
‫فکر کردم گفتی گنجه.
‫می‌بینی؟
‫خب پس این رو بگیر نگاهش کن.
‫بعدش معلوم می‌شه که ‫چی رو گفتی «هیچی» نیست.
‫12 سالگی می‌سی‌سی‌‌پی رو ترک کردم.
‫به‌خاطر اون عذاب‌ها و ‫مرگ‌ها اونجا رو ترک کردم.
‫اونجا رو ترک کردم ولی قبلش پای قولم وایستادم.
‫مسیر رو دنبال کردم.
‫تمام دستورالعمل‌های کوی‌داگ رو انجام دادم.
‫گنج کوی رو پیدا کردم که ‫14 قطعه طلای دزدیده شده بود.
‫پس این سکه‌ها...
‫دوبلون. ‫(سکۀ طلای اسپانیا)
‫اسم‌شون دوبلونه، ‫مثل گنج دزد‌ان دریایی.
‫باشه. این دوبلون‌ها ‫به پول واقعی هم ارزشی دارن؟
‫معلومه که دارن.
‫خیلی خب، گفتی 14 تا بوده ‫ولی اینجا دوتا بیشتر نیست.
‫سنسیا، اون از چیزهای زیبا خوشش میومد.
‫چیزهایی مثل جواهرات، اون ‫شونۀ کوچولو که ازش خوشت میاد...
‫و... شاید تقریباً صدتا ‫لباس ابریشمی هم داشت.
‫معلومه که پولت رو خرج کردی ‫تا تحت تأثیر قرارش بدی.
‫اسمش ارزش قائل شدنه.
‫دیوونۀ اون زن بودم.
‫ولی اونقدر دیوونه نبودم که اون ‫همه پول رو واسه کادو خرج کنم.
‫بعد سرطان گرفت...
‫و هزینه‌های درمانش زیاد بود.
‫و اون وقت بود که کم‌کم سکه‌ها رو فروختم.
‫با اینکه می‌دونستم این چیزی ‫نیست که کوی‌داگ می‌خواست.
‫ولی یه صد سالی می‌شه که اون مرده. ‫چی می‌تونه بخواد؟
‫اینکه من پول رو برای ‫نجات مردم‌مون خرج کنم.
‫چی؟ یعنی سیاه‌پوست‌ها؟
‫خیلی خب. 10 سالت بیشتر که نبوده.
‫نه. 7، داشتم می‌رفتم تو 8 سال.
‫آره. خب یه ‌بچه چه‌جوری باید ‫بتونه کارهای به این بزرگی بکنه؟
‫خب، بیشتر عمرم رو صرف این ‫کردم که چه‌جوریش رو بفهمم.
‫بعد سنسیا وارد زندگیم شد.
‫واسه اون زن حاضر بودم هر کاری انجام بدم.
‫ولی آخرش، برای سنسیا و ‫کوی‌ هیچ کاری نتونستم بکنم.
‫این آخرین فرصت‌مه تا کاری ‫که قول داده بودم رو انجام بدم.
‫با این دوتا.
‫خیلی خب، حالا... این چیه؟ ‫این چی رو باز می‌کنه؟
‫هر چیزی به وقتش، ‌پرنده کوچولو.
‫هر چی به وقتش.
‫ممنونم.
‫خواهش می‌کنم.
‫و... اون رو کجا می‌بری؟
‫بخورم بیهوش شم.
‫دوبلون.
‫بلندش کن.
‫- بپا. همینه. ‫- بیا.
‫همینه.
‫زود باش. بیا. کمکم کنین.
‫- اون رو بیار اینجا. ‫- بنداز دور گردنش.
‫همینه. بلندش کنین.
‫اون بشکه نفت رو بیارین.
‫- نگهش دار. ‫- بی‌حرکت وایستا.
‫بلند شو، پسر.
‫زود باش. همینه.
‫زود. برو اون بالا.
‫- بگو چی می‌دونی. ‫- نمی‌تونم نفس بکشم.
‫روشنش کن.
‫آروم، پسر.
‫فقط یه راه هست که ‫امشب جون سالم به‌در ببری...
‫اینکه چیزی که مال منه رو بهم پس بدی.
‫به نفعته حرف بزنی.
‫نفت سفیده، پسر.
‫به نفعته چیزی که می‌خواد بدونه رو بهش بگی.
‫می‌گن نفت به‌شدت قابل اشتعاله.
‫حرومـ...
‫حواس‌تون باشه.
‫حواست به رفتارت باشه، پسر.
‫بگو وسایلم کجاست، پسر!
‫یا کباب می‌شی.
‫نه! داره می‌سوزه!
‫نمی‌خوایم قبل ازینکه حرف بزنه بمیره!
‫می‌خوام این کاکاسیاه تا ‫وقتی که حرف نزده، زنده بمونه.
‫- بیاریدش پایین! ‫- بیاریدش پایین. بیاریدش پایین!
‫گیرم افتادین.
‫کمکم کن.
‫[راجر: صبح بخیر]
‫چی کار می‌کنی؟
‫داشتم... تو این فکر بودم که... ‫این... این کاناپه...
‫جای مناسبی برای خوابیدن ‫یه دختر جوون نیست.
‫خیلی هم بد نیست.
‫اولش که اومدی اینجا ازش خوشت نمیومد.
‫آره، خب، از اون موقع تا الان ‫خیلی چیزها عوض شده.
‫از منم خیلی خوشت نمیومد.
‫اینجوری نیست. ‫حداقل الان دیگه نیست.
‫گفتی اون پسره که قبلاً با رجی ‫کار می‌کرده می‌خواد بیاد اینجا؟
‫راجر داز. آره.
‫- بهش بگو بیاد. ‫- مطمئنی؟
‫آره، یادم میاد کیه. ‫اون... همشهری‌مه.
‫خیلی خب.
‫پرنده، بیا کمکم کن.
‫چی کار می‌کنی؟
‫- کمک لازم دارم، کمک کن بیارمش. ‫- خیلی خب. خیلی خب.
‫خیلی خب. بریم.
‫واسه این سنگینه که... ‫کلی پول خرد و سکه توشه.
‫یا خدا.
‫این همه پول رو از کجا آوردی؟
‫قبل از اینکه حافظه‌م رو از دست بدم...
‫چک‌های بازنشستگی‌م رو نقد می‌کردم.
‫و هر چقدرش که استفاده‎م ‫نمی‌شد رو می‌ذاشتم این تو.
‫چقدره؟
‫نمی‌دونم. ‫چند وقتی هست بهش دست نزدم.
‫پس اگه حدودی بگم... 40 تا، 50 تا.
‫- 40 تا 50 تا چی؟ ‫- هزار دلار.
‫آهان. نباید این‌ها رو به من نشون بدی.
‫از پول می‌ترسی؟
‫بابام سر یه مقدار پول که بدهکار بود، کشته شد.
‫و مامانم هم واسه پول یه کارهایی می‌کرد.
‫منم می‌ترسم، ولی باید ادامه داد.
‫و اینکه تو باید روی یه تختِ ‫درست‌وحسابی، یه خواب خوب بکنی.
‫یه چند دست لباس نو ‫و یه مقدار پول‌توجیبی هم لازم داری.
‫خودم باید پول این چیزها رو دربیارم. ‫تو باید پول خودت رو نگه داری.
‫وقتی طلا دارم، پول می‌خوام چی کار؟
‫نمی‌تونی قبض‌هات رو ‫با اون‌ سکه‌های قدیمی‌ بدی.
‫معلومه که چیزی نمی‌دونی.
‫خب، به هر حال باید از این ‫چمدون بی‌ریخت درشون بیاری.
‫چمدون بی‌ریخت؟ ‫چی می‌گی واسه خودت؟
‫پوست اصل تمساحه ‫که از لوئیزیانایِ فلوریدا اومده...
‫جایی که تمساح‌های خوش‌رنگ پرورش می‌دن.
‫این واقعاً پوست تمساحه. دست بزن.
‫لعنتی.
‫از این بهترش پیدا نمی‌شه.
‫آره، خب، اینجوری بالاخره یه روزی دردسر می‌شه.
‫خب، می‌خوای چی کارشون کنم؟
‫و حساب به نام خانم باشه؟
‫نه، خانم.
‫نه، یه حسابی می‌خواد که بتونه ‫با کارت ازش پول برداشت کنه.
‫متوجه شدم.
‫و می‌خواین این حساب جاری، ‫از حسابی که دارین، جدا باشه؟
‫هر چیزی که شما فکر می‌کنین بهتره.
‫- می‌خواین دسترسی آنلاین هم داشته باشه؟ ‫- آره.
‫فقط می‌خوام برای پولم که از تو ‫کمدم آوردم یه حساب جدید... باز کنم.
‫خب، شما همین الان نزدیک به 4000 دلار ‫در حساب پس‌اندازتون دارین، آقای گری.
‫ازتون ممنونم، خانم بروکس، ‫و درک‌تون می‌کنم.
‫شما فکر می‌کنی رابین...
‫می‌خواد با باز کردن یه ‫حساب جاری با یه‌کم موجودی...
‫به حساب پس‌انداز من دسترسی پیدا کنه...
‫تا بتونه از در پشتی وارد حساب من بشه‌.
‫ولی سوءظن شما یه ایرادی داره.
‫کمکم کن، پرنده.
‫این نزدیک به 40000 دلاره.
‫خب اگه پرنده می‌خواست از من دزدی کنه...
‫فکر نمی‌کنی این همه ‫پول نقد رو بر‌می‌داشت و فرار می‌کرد؟
‫هیچ راهی هم نبود که ‫بتونم ثابت کنم کار اون بوده.
‫دیدی؟ فکر کنم حالا دیگه ‫حرف هم رو می‌فهمیم، نه؟
‫- بله، درسته، آقای گری. ‫- خوبه.
‫می‌خوام بیشتر این پول رو بذارم ‫توی اون حساب جاری‌ای که گفتم.
‫بقیه‌ش رو می‌برم و...
‫و خرج یه سری کارهای ‫به خصوص که در نظر دارم، می‌کنم.
‫فقط باید این قسمت رو بکشین رو به داخل.
‫انقدر آسونه که یه بچه هم می‌تونه انجامش بده.
‫خیلی خب.
‫ممنونم. بفرمایید.
‫- برای شما. ‫- ممنون.
‫هنوزم می‌خوای اون کاناپۀ قدیمی رو ببریم بیرون؟
‫حتماً. این... این... خیلی هم کمک بزرگیه.
‫ممنون.
‫حواس‌تون به جلوی پاتون باشه.
‫وایسین، وایسین، وایسین. ‫چی کار می‌کنین؟
‫چی... وای خدایا.
‫وای خداجون.
‫شما که هنوز اینجایین. برین دیگه.
‫این اولین تخت واقعیه که تو عمرم داشتم.
‫این... تخت واقعی هم حساب نمی‌شه.
‫- خب، برای من که واقعیه. ‫- ولی...
‫زیرش سه تا تختۀ قوی داره...
‫که وقتی روش می‌خوابی کمرت چیزیش نشه.
‫ولی من هیچ‌وقت یه تخت واقعی نداشتم.
‫تو خونۀ مامانت هم نداشتی؟
‫نه، فقط یه کیسه خواب.
‫خب، ازش خوشت میاد؟
‫قشنگه.
‫خیلی قشنگه.
‫منم از لباست خوشم اومد.
‫آره، آره. قشنگه، مگه نه؟
‫- تخفیف خورده بود. ‫- تو این ‌کیسه‌ها چی داری؟
‫یکی دو تا لباس دیگه هم گرفتم...
‫- لباسی که تنم بود هم توشه. ‫- حالا واسه چی این کارها رو کردی؟
‫هیچ دلیل خاصی نداره.
‫- دوست پسر پیدا کردی. ‫- نه، ندارم!
‫- دوست پسر داری. ‫- دلیل خاصی نداره.
‫و بعدش واعظ اومد بیرون و گفت: ‫«این کلیسا مخصوص سفیدپوست‌هاست.»
‫من بهش گفتم: «نمی‌خوام بیام داخل.
‫فقط چون خونۀ خدای شما خیلی زیبا بود، وایستادم.»
‫یادمه خیلی وقت پیش این داستان رو ‫برای من و ریجی تعریف کردین‌‌.
‫اون... اون موقع دقیقاً زمانی بود ‫که داشتم حافظه‌م رو از دست می‌دادم.
‫خب رابین بهم گفت که ‫زیاد با رجی کار می‌کردی.
‫هر وقت که از دستش بر میومد بهم کار می‌داد. ‫همیشه ممنونش بودم.
‫هر کمکی به دردم می‌خوره.
‫می‌دونین، چون دانشگاه می‌رم. ‫یا دارم سعی می‌کنم برم.
‫هر وقت که می‌تونم کلاس می‌رم.
‫آره، مؤسسۀ هنر.
‫پس... تو هنرمندی.
‫خب، طراحی بازی.
‫بازی‌های ویدئویی.
‫می‌دونی نجار بودن هم ایرادی نداره‌ها.
‫آره، ولی... ‫ولی نمی‌خواد نجاری شغلش باشه.
‫خب، می‌خوای چی کار کنی؟
‫همین الان گفت دیگه.
‫نه، گفت تو دانشگاه داره یاد می‌گیره که چی‌ کار کنه.
‫با زندگیت واقعاً می‌خوای چی کار کنی؟
‫منظورم اینه که 10 یا 20 سال ‫دیگه‌ خودت رو کجا می‌بینی؟
‫این سؤال خیلی منصفانه‌ای نیست.
‫منصفانه نبودنش، اهمیتش رو که کم نمی‌کنه.
‫باشه، خب اگه انقدر مهمه، چطور...
‫هیچ‌وقت از من همچین سؤالی نمی‌پرسی؟
‫گوش کن، دختر. همه می‌دونن که دخترها ‫می‌تونن هر چیزی که انتخاب می‌کنن، باشن.
‫ولی مردها نعمتِ اینجوری انتخاب کردن رو ندارن.
‫اون... اون... باید دست به کار بشه ‫و یه چیز مفید از خودش بسازه...
‫و کاری که تو این دنیا لازمه رو انجام بده.
‫شاید در دنیای تو اینجوری باشه. ‫ولی توی این دنیا...
‫زن‌ها هم به اندازۀ مردها مسئولیت دارن.
‫الان زن‌ها شرکت‌های بین‌المللی رو اداره می‌کنن، ‫برای کابینه انتخاب می‌شن...
‫واسه تغییرات در ژنوم‌ها جایزۀ نوبل می‌برن.
‫حتی ممکنه یه روزی برن مریخ.
‫خب، درمورد خودم، 10-20 سال دیگه من هنوز ‫روی زمینم و سعی می‌کنم از زندگی سر دربیارم.
‫ولی دارم روش کار می‌کنم، آقای گری.
‫و درمورد نجاری، ازش خوشم میاد، ‫ولی کاریه که توش روابط عمومی مهمه.
‫رجی راحت با مردم ارتباط برقرار می‌کرد.
‫آخرین بار کی رجی رو دیدی؟
‫موقعی که کار خونۀ نیسی رو تموم کردیم.
‫تو اون کار دیگه‌ کی باهاتون بود؟
‫فقط من و خودش.
‫‌به‌نظر از چیزی ناراحت یا نگران نبود؟
‫نه. همون رجی همیشگی بود.
‫دستمزد اون کار رو بهت داد؟
‫چرا ازش همچین سؤالی می‌پرسی آخه؟
‫راستش... نه، آقا، نداد.
‫ولی فکر کردم با اتفاقی که براش افتاده ‫احتمالاً اصلاً فرصتش رو پیدا نکرده.
‫دیدی؟
‫- واسه اون کار چقدر بهت بدهکاره؟ ‫- نه، نه، نه، آقای گری. آخه یعنی...
‫من واسه پول نیومدم اینجا.
‫حرف اشتباهی زدم؟ ‫انگار یه چیز اشتباهی گفتم.
‫چی؟ نه. ‫چیز اشتباهی وجود نداره.
‫منظورت چیه؟
‫خب، مگه حرف زدن درمورد ‫به قتل رسیدن یه آدم راه درستی هم داره؟
‫نه، به گمونم نه.
‫چرا پول رو نگرفتی؟
‫به‌خاطر همون چیزی که گفتم.
‫اومدم اینجا چون از خودش خوشم میاد.
‫این واسه چی بود؟
‫نمی‌دونم. همینجوری.
‫حالا خیلی‌ هم بزرگش نکن.
‫تا حالا شده نگران از دست دادن ‫همسرت یا خانواده‌ت باشی؟
‫یه حرفی دارم و نمی‌دونم…
‫نمی‌دونم به‌جز تو به کی حرفم رو بزنم، دایی.
‫درمورد…
‫من و نیناست.
‫خب، نینا...
‫نینا قبلاً یه دوست پسر داشته ‫که واسه کشتن یکی افتاده زندان.
‫حالا آزاد شده و...
‫چند وقتیه که با هم حرف می‌زنن.
‫و من به نینا گفتم که کاری به کارش نداشته باشه.
‫ولی گوش نمی‌ده.
‫واسه همین فکر می‌کنم باید ‫وسایل‌‌مون رو جمع کنیم...
‫و بریم تگزاس زندگی کنیم.
‫اونجا دوست و آشنا داریم و…
‫غیر از این... اگه اون پسره از آتلانتا خارج بشه...
‫شرایط آزادی مشروطش رو نقض کرده، پس...
‫گوشت هنوز با منه، دایی؟
‫خوب طولش دادی.
‫- فقط داشتیم حرف می‌زدیم. ‫- راجع‌به چی؟
‫اینکه می‌خواد منو ببره سینما.
‫ولی بهش گفتم قبلش باید با تو صحبت کنم.
‫- چرا؟ اجازه‌ت که دست من نیست. ‫- خب نمی‌خوای بدونی؟
‫ازش خوشم میاد.
‫آره، پسر خوبیه. یه‌کم بی‌مزه‌ست.
‫ولی از اینکه خواستی پول رو ‫بهش بدی خیلی ممنون بود.
‫گفتم که ازش خوشم میاد.
‫آره. خب، خیلی سؤال راجع‌به ‫رجی داشتی که ازش پرسیدی...
‫و دلیل اصلیِ اینکه می‌خواستی ‫بیاد اینجا هم همین بود.
‫خب دوست رجی بوده. ‫کلی دوست و آشنای مشترک داریم.
‫یعنی نمی‌تونم چند تا سؤال ازش بپرسم؟
‫موضوع اون نیست.
‫من نگران خودتم.
‫خب، نگران من نباش.
‫وقتی آدم به یه سنی می‌رسه، ‫دیگه‌ از چیزی نمی‌ترسه.
‫آره، ولی اگه چیزی برای فهمیدن نمونده باشه، چی؟
‫اگه همین زمان کمی که برات مونده رو...
‫دنبال جواب‌هایی بگردی که اصلاً وجود ندارن، چی؟
‫خب، خوابت چطوره؟
‫خب...
‫راستش خیلی نمی‌خوابم.
‫یعنی... خاطره‌هام رو تو خواب می‌بینم...
‫و... نمی‌تونم جلوشون رو هم بگیرم.
‫این برای بعضی از بیمارها پیش میاد. ‫من... واقعاً عذر می‌خوام.
‫لازم به معذرت‌خواهی نیست.
‫در عوضش، من... خیلی هم ‫خوش‌شانسم که عقل و هوشم برگشته.
‫تا کی دووم میاره؟
‫سرزندگی شما باورنکردنیه، آقای گری.
‫درمان به سرعت آتیشی که...
‫به علف خشک زده، عمل می‌کنه.
‫و ذهن‌تون... ذهن‌تون کاملاً سرزنده‌ست...
‫سرزنده‌تر از تمام بیمارهایی که دیدم.
‫ولی اینو هم می‌دونین که یه همچین آتیشی ‫راهی جز ترک کردن زمین سوخته نداره.
‫پس نمی‌تونم بهتون بگم که چقدر دووم میاره.
‫ولی می‌تونم بگم که درخشان‌ترین نور در آسمون می‌شه.
‫یه مردی به اسم کوی‌داگ بود ‫که در بزرگ کردن من کمک کرد.
‫یه روزی گفت…
‫گناه مسیر طولانی‌ایه...
‫که از مرکز جهنم به بالاترین قسمت بهشت می‌ره...
‫و این گناه‌هامون هستن که...
‫مکان ما در اون مسیر رو تعیین می‌کنن.
‫ولی هیچ کسی کاملاً خوب یا بد نیست...
‫به‌جز خدا و شیطان.
‫آره.
‫کوی‌داگ از یه مرد سفیدپوست یه چیزی دزدید.
‫و وقتی گرفتنش...
‫بدون محاکمه مجازاتش کردن.
‫و سوزوندش.
‫طناب دور گردنش بود و ‫زیر پاهاش آتیش روشن کرده بودن.
‫وقتی مرد سفیدپوست بهش نزدیک شد، ‫بشکه رو با لگد انداخت...
‫خودش رو دار زد، اون‌ مردها رو هم آتیش زد.
‫و اون...
‫این قدرت رو به شما منتقل کرده.
‫می‌شه یه چیزی ازت بپرسم، شیطان؟
‫بله، البته، تالومی.
‫امکان داره...
‫زمانی که پیر و ضعیف شدم...
‫از چیزی که می‌دونستم انقدر ترسیده باشم...
‫که همینجوری فراموشش کرده باشم؟
‫فقط اینو می‌تونم بهتون بگم که...
‫اگه من چیزهایی که شما می‌دونین رو می‌دونستم...
‫قطعاً با تمام سرعت از حقیقت فرار می‌کردم.
‫ممنون که توافق‌نامه رو امضاء کردین.
‫من ممنونم.
‫خیلی خب.
‫- هی. ‫- هی.
‫خب، چه خبر؟
‫همه چی مثل کون یه بچۀ چاق صافه(روبه‌‌راهه).
‫چی؟
‫مطمئنی الان می‌تونی این کار رو بکنی؟
‫کل صبح پیش دکتر بودی.
‫فکر می‌کردم شاید خسته یا بی‌حال باشی.
‫فرصت بی‌حال بودن ندارم.
‫خیلی کار مونده که باید بکنم.
‫تازه برای این لحظه‌شماری هم می‌کنم.
‫بیشتر از 20 ساله این مرد رو ندیدم.
‫ببین این یکی رو چقدر تمیز کردم.
‫مواظب باش.
‫واقعاً هیچ‌وقت هیچ کدوم از ‫این‌ها رو به سنسی نشون ندادی؟
‫- حتی یه دونه‌شون رو هم نه. ‫- چرا؟
‫سنسیا یکی از زیباترین و پاک‌ترین ‫انسان‌هایی بود که تو عمرم دیدم.
‫ولی در عین حال زن خوش‌اشتهایی هم بود.
‫اگه از گنج خبردار می‌شد، دیگه ‫هیچی نمی‌تونست جلوش رو بگیره.
‫یعنی می‌گی که سکه‌ها رو می‌دزدید.
‫نه، نه. اون همه رو خرج خودش نمی‌کرد. ‫همه جا خرج‌شون می‌کرد.
‫خرج دوست‌هاش، خانواده‌ش، خاطرخواه‌هاش.
‫وایسا. یعنی دوست‌پسر؟
‫خاطرخواه که همیشه هم مرد نیست.
‫چی؟ اینطوری بود؟
‫و تو هم راحت قبول کردی؟
‫من سنسیا رو قبول کردم.
‫خودت چطور؟
‫اشتهای خاصی نداری؟
‫یه بار اشتباه کردم.
‫با یکی از دوست‌های سنسیا، اسمش لالی بود.
‫- یه چیزی مثل انتقام. ‫- یه چیز پیش‌بینی نشده.
‫سنسیا آخر هفته رو رفته بود خارج از شهر. ‫لالی گفت می‌شه برام شام درست کنه یا نه؟
‫منو برد خونۀ خودش.
‫فقط یه بار اتفاق افتاد ‫ولی به‌خاطرش از خودم متنفر شدم.
‫سنسی در عرض یه ثانیه از بوی لباسم فهمید چی شده. ‫بیرونم کرد.
‫یه ساعت بعد اومد دنبالم و ‫گفت اگه با هم نباشیم می‌میره.
‫دیگه‌ هیچ‌وقت به هیچ زنی نگاه هم نکردم. ‫هیچ‌وقت.
‫سنسی هم همین کار رو برات کرد؟
‫وای.
‫- خیلی مجلله، نه؟ ‫- آره.
‫چرا درگوشی حرف می‌زنی؟
‫نمی‌دونم. ‫اینجا باعث می‌شه درگوشی حرف بزنم.
‫تالومی. ماشاالله. ‫دوست قدیمی ‌من، تالومی. چطوری؟
‫سیّد. تو چطوری دوست من؟
‫خدا بزرگه. الحمدلله.
‫- و ایشون کی هستن؟ ‫- ایشون رابینه. بهم کمک می‌کنه.
‫- رابین. ‫- آره.
‫- از عتیقه‌های من خوشت میاد؟ ‫- آره.
‫این مجسمۀ سنگ مرمر، ‫امپراتور بزرگ روم، «هادریان»ـه.
‫خیلی سال پیش، ‫درست قبل از مرگش یه شعر سروده بود.
‫پدرم اون شعر رو کامل حفظ بود.
‫«دوست کوچک، شیرین و زودگذر...
‫ای که دوست جسم من و روح آن هستی...
‫اکنون هدف، سفر به کجاست...
‫ای روح کوچک عریان و بی‌حس...
‫حالا که پیر و کهنه شدی ‫دیگر قادر به بذله‌گویی نیستی؟»
‫خودشه.
‫یه نگاهی بنداز و هر سؤالی داشتی ازم بپرس.
‫ممنونم.‏
‫خانواده‌ت چطورن؟
‫پسرهام رفتن دانشگاه، و فاطمه هم ‫در آینده مسئول این فروشگاه می‌شه.‏
‫پدرت چطور؟
‫پدرم، سه سال پیش مرد.‏
‫جعفر، چه مرد خوبی بود.‏
‫بله، همینطوره.‏
‫یکی از کمیاب‌ترین آثاری که دارم.‏
‫قرن‌ها پیش در آفریقای مرکزی ساخته شده.‏
‫سال‌ها، کارشناس‌ها امتناع می‌کردن که باور کنن...‏
‫آفریقایی‌ها مهارت خلق چنین آثار بی‌نقصی رو داشتن.‏
‫ولی مشخصه، به شدت در اشتباه بودن.‏
‫مشخصه.‏
‫سید، هنوز از اون چای‌خونه‌ت استفاده می‌کنی؟
‫معلومه. بیاین.‏
‫‏- ممنونم.‏ ‫‏- خواهش می‌کنم.‏
‫رابین براش سؤاله ما چطور باهم آشنا شدیم.‏
‫من 14 سالم بود.‏
‫یه سیاه‌پوست رو دیدم که وارد فروشگاه شد...‏
‫کنارش موندم، تا یه وقت چیزی ندزده.‏
‫جوون و نادون بودم.‏
‫تالومی درمورد یه حلقۀ سلتی ‫که از نقره ساخته شده بود ازم پرسید.‏
‫گمونم اون موقع 700 دلار می‌فروختیمش.‏
‫می‌خواستم یه چیز خوشگل واسه سنسیا بخرم.‏
‫اون زمان، مدت زیادی بود که مریض بود.‏
‫و جعفر، پدر سید، ازم پرسید چقدر پول دارم.‏
‫بهش گفتم 87 دلار.‏
‫گفت اینو به عنوان پیش‌پرداخت بهش بدم...‏
‫و بقیه‌ش رو می‌تونم ماه دیگه که برگشتم بهش بدم.
‫‏- وای.‏ ‫‏- گذاشتش توی یه جعبۀ خوشگل.‏
‫وای، سنسیا خیلی خوشحال شد.‏
‫وقتی آقای گری رفت،‏ ‫از پدرم پرسیدم...‏
‫چرا به یه سیاه‌پوستی که تا به حال ‫ندیده بودش، اعتماد کرد.‏
‫بهم گفت: «نمی‌شه از رنگ پوست، نوع پوشش...
‫یا ملیت و یا خدای یک‌نفر، اونو شناخت.
‫فقط می‌شه از چیزی که ‫توی قلبش داره، شناختش.»‏
‫جعفر. چه مرد خوبی بود.‏
‫بعدش هر ماه برگشتم اینجا،‏ ‫تا این که حسابم تسویه شد.‏
‫چی شد که اومدی اینجا، دوست قدیمی؟ ‫فقط اومدی حالم رو بپرسی؟
‫سکه رو نشونش بده، رابین.‏
‫‏- می‌خوای امروز بفروشیش؟ ‫‏- نه، نه، نه.‏
‫فعلاً فقط قیمتش رو می‌خوام.‏
‫یه چند لحظه.
‫می‌دونی، آقای تالومی هر از گاهی ‫از این سکه‌ها میاره اینجا.‏
‫این کتاب رو واسه همین داریم.‏
‫بذار ببینم.‏
‫سنت‏-گادنز. دو عقاب.‏
‫سال 1932. وضعیتش هم خوبه.‏
‫قیمتش می‌شه 50 هزارتا.‏
‫وایستا، 50 هزارتا واسه اینا؟
‫هرکدوم 50 هزارتا. بله.‏ ‫یه برآورد کلی داشتم.‏
‫همونطور که پدرم همیشه به تالومی می‌گفت...‏
‫واسه اینطور عتیقه‌ها خریدارهای ‫بهتری وجود داره. با سود بیشتر.‏
‫ولی باز تالومی هیچ‌وقت ‫به کس دیگه‌ای اعتماد نکرد.‏
‫هنوزم همونم.‏
‫از کمکت خیلی ممنونم. ‫بله، آقا.
‫چی می‌خونی؟
‫یه کتاب درمورد ستاره شناسی.‏
‫‏- واسه مدرک درسی؟ ‫‏- نه.‏
‫می‌دونستی بیشتر از یک میلیون زمین ‫داخل خورشید جا می‌شه؟
‫‏- لعنتی. چه گنده‌ست.‏ ‫‏- نه؟
‫و دوران قدیم، مردم ‫فکر می‌کردن خورشید خداست.‏
‫احتمالاً هنوزم هست.‏
‫آره.‏
‫چی ذهنت رو مشغول کرده؟
‫تمام چیزهایی که می‌دونستم.‏.. ‫همه هم‌زمان.‏
‫آره، به‌نظر کلی کار داری.‏
‫البته.‏
‫ولی چند روزی بیشتر وقت ندارم ‫تا به کارهام برسم.‏
‫اذیتت نمی‌کنه...‏
‫وقتی می‌دونی همه‌چی دوباره ‫قراره مثل قبل بشه؟
‫با این موضوع کنار اومدم.‏
‫تو رو اذیت می‌کنه؟
‫خودت چی فکر می‌کنی؟
‫می‌دونی...‏
‫بابام هرشب با اراذل و اوباش می‌پلکید.‏
‫و یه روز، دیگه برنگشت خونه.‏
‫من و مامانم دفنش کردیم.‏
‫و بعد مامانم معتاد شد...‏
‫منم سعی کردم کمکش کنم.‏
‫تقریباً هر روز...‏
‫بهم قول می‌داد که ترک می‌کنه.‏
‫ولی یه روز صبح که بیدار شدم،‏ مرده بود.‏
‫گوش کن.‏
‫شیطان بهم گفت...‏
‫که برمی‌گردم به حالت قبل.‏ ‫نه اینکه بمیرم.‏
‫گفت ممکنه بدتر هم بشه.‏
‫اگه اون دارو رو تزریق نمی‌کردم،‏ ‫الان باهم حرف نمی‌زدیم.‏
‫متوجه حرفم نمی‌شی.‏
‫باشه.‏
‫پس، کاری کن متوجه بشم.‏
‫من...‏
‫بعد از مرگ مامانم خوشحال بودم.‏
‫می‌دونستم که ترتیب این رو داده که ‫بعد مرگش خونۀ خاله نیسی زندگی کنم.
‫توی قلبم امیدوارم بودم...‏
‫ای‌کاش اینطور نبود ‫ولی امیدوار بودم بمیره...‏
‫تا بتونم از اون خونه خلاص بشم.‏
‫پس، من اونی‌ام که ‫باید بهش بگی «شیطان».‏
‫نه. نه، دخترم.‏
‫تو شیطان نیستی.‏
‫منظورم اینه که...‏
‫تو اولین آدم نزدیک به من هستی که...‏
‫هیچ‌وقت نخواستم بمیره.
‫نمی‌خوام از دستت بدم.‏
‫من باز می‌کنم.
‫نه، منم باهات میام.‏
‫آقای گری؟
‫بله؟
‫من داروین اندروز هستم.‏
‫کارمند دولت هستم...‏
‫وظیفه‌م اینه مطمئن بشم شهروندان مسن ‫در امان هستن و از پس خودشون بر میان.‏
‫ایرادی نداره بیام داخل و چندتا سؤال بپرسم؟
‫البته. بفرمایین.‏
‫این طرف.‏
‫خب، چرا اینجایین؟
‫خواهرزاده‌تون ادعا کردن که خانم رابین بارنت...‏
‫از شما و خونه‌تون سوءاستفاده کردن.‏
‫از من سوءاستفاده کردی، پرنده؟
‫نه، دایی. نکردم.‏
‫‏- خب...‏ ‫‏- اینو می‌بینین، آقای گری؟
‫خواهرزاده شما و پسرش...‏
‫ادعا می‌کنن که خانم بارنت ‫پول شما رو دزدیده...‏
‫و می‌ذاره توی فلاکت و کثافت زندگی کنین.‏
‫شاید یه‌ذره گرد و خاک اینجا باشه...‏
‫ولی من اسمشو نمی‌ذارم «کثافت».‏
‫افسر؟ هی، هی.‏
‫یادم نمیاد بهتون اجازه داده باشم ‫خونه‌م رو بگردین.‏
‫چند ثانیه پیش بهتون یه میوه نشون دادم ‫آقای گری. چه میوه‌ای بود؟
‫یه پرتقال تامسون با مقداری سبزی ‫در محلی که قبلاً ساقه‌ش‌ بهش وصل بوده.‏
‫در مقابل ادعای اینکه این خانم ‫پول‌هاتون رو می‌دزده چه جوابی دارین؟
‫تو با کسی زندگی می‌کنی، داروین؟
‫منم که سؤال می‌پرسم، آقای گری.‏
‫صحیح. شما از طرف دولت اینجایین.‏
‫این سؤال رو ازت پرسیدم چون ‫اگه با کسی زندگی می‌کردی...‏
‫و خواهرزاده‌م می‌گفت اون داره ‫پول شما رو می‌دزده...‏
‫من از کجا بدونم راست می‌گه یا نه؟
‫چرا باید دروغ بگه؟
‫چرا من باید دروغ بگم؟
‫و همچنین، چرا رابین باید دروغ بگه؟
‫خواهرزاده‌تون فقط می‌خواد ‫پول و دارایی‌تون رو حفظ کنه.‏
‫و اگه شما تشخیص بدین ‫من ناتوان هستم...‏
‫اموال و دارایی‌م می‌رسه به خواهرزاده‌م.‏
‫مگه نه؟
‫ایرادی نداره یه نگاهی به ‫خونه‌تون بندازم، قربان؟
‫نه. مهمون من باش.‏
‫رابین، خونه رو بهشون نشون بده.‏
‫‏- اسمت چیه، پسرم؟ ‫‏- ریجنت.‏
‫اسم منم تالومی‌ـه.‏
‫معنیش می‌شه پادشاه. ریجنت هم می‌شه پادشاه.‏
‫چه اتفاق جالبی، ها؟
‫خب، ریجنت، تو و همکارات مسئول این محله هستین؟
‫اینجا خوزۀ شماست؟
‫بله. از ادارۀ پلیس منطقه 13 اومدیم.
‫چیزی راجع‌به قتلی که نزدیک ‫میدون دلمار اتفاق افتاده می‌دونی؟
‫بله، حدود دو هفته پیش بود.‏
‫خب، اون مرد جوان،‏ ‫پسرِ خواهرزاده‌م بود، رجی لوید.‏
‫خیلی متاسفم.‏
‫تحقیقات پلیس به کجا رسیده؟
‫بالاتر از درجۀ ماست.
‫کارآگاه‌ها دارن روش کار می‌کنن، قربان.‏
‫حرفی به ما نمی‌زنن مگه اینکه ‫بخوان کسی رو برای بازجویی ببریم.‏
‫تا حالا کسی رو بردین؟
‫این خونه رو تازگی تمیز کردین؟
‫خونۀ خودت تازگی تمیز شده؟
‫یه گزارش برای مددکارهای اجتماعی می‌فرستم.‏
‫اونا هر از گاهی برای بررسی وضعیت ‫شما و خانم بارنت، بهتون سر می‌زنن.‏
‫شبیه سفیدپوست‌ها در حق‌مون بزرگی می‌کنی، داروین.‏
‫بریم.‏
‫روز خوبی داشته باشین.‏
‫ممنون.‏
‫رون سرخ شده تو راهه.‏
‫خیلی ممنون، سونیا.‏
‫اگه کسی بخواد بره تو این مزارع پنبۀ مدرن ‫باید قبلش خوب غذا بخوره.‏
‫می‌فهمم. شایدم اوضاع ولایتِ ‫خودمون از اینجا بهتر بود.
‫هال دراکر، دیشب که داشت می‌رفت به سمت ‫ماشینش، تیر خورد. فقط داشت راه می‌رفت.‏
‫به همین راحتی مرد.‏
‫وایستا، همون یارو که همش لباس قرمز می‌پوشید.‏
‫چه خوشگل شدی، رابین خانم.‏
‫پسرا دوبرابرِ قبل‌ها چش‌چرونی‌ش رو می‌کنن.‏
‫مهم نیست.
‫‏- لطفاً.‏ ‫‏- می‌رم غذاتون رو بیارم.‏
‫باشه.‏
‫اینم راجع‌به نیسی بگم.‏
‫از نیت قلبی نیسی خبر دارم.‏
‫ولی نیسی هرچی که دارم رو ازم می‌گیره...‏
‫و فکر می‌کنه این کار به صلاح خودمه.‏
‫شده همچین فکری راجع‌به منم بکنی؟
‫نه. یه‌ بار هم به ذهنم خطور نکرده.‏
‫حتی وقتی که شونۀ سنسیا رو برداشتم؟
‫اگه یه دختر جوون چیزی ‫به اون خوشگلی رو ببینه...‏
‫و نخواد بهش دست بزنه، ‫خودش جرم حساب می‌شه.‏
‫آره، ولی فقط بهش دست نزدم.‏ ‫گذاشتمش توی جیبم.‏
‫رابین، اینجور کارها اصلاً تو ذاتت نیست.
‫‏- از کجا می‌دونی؟ ‫‏- می‌دونم دیگه.‏
‫در زندگیت حسرت خیلی چیزها رو داشتی...‏
‫انقدر که نگران می‌شی که نکنه ‫چیزی رو برداری که واسه تو نیست.
‫ولی نیسی، اصلاً نمی‌دونه که ‫باید این نگرانی رو داشته باشه.
‫چرا؟ چون خواسته‌هاش خیلی زیاده؟
‫بعضی سیاه‌ها،‏ ‫و همینطور بعضی سفیدها...‏
‫بعضی چیزها رو انقدر می‌خوان که ‫دیگه نمی‌تونن جلوی خودشون رو بگیرن.
‫ولی به این معنی نیست که آدم بدی‌ان.‏
‫‏- چی‌؟ پس چی‌ان؟ ‫‏- گرفتار شده.‏
‫توی شن روان گرفتار شدن...‏
‫و ما باید کمک‌شون کنیم بیان بیرون.‏
‫یعنی حتی با این که لیاقتش رو ندارن ‫باید این عوضی‌ها رو دوست داشته باشیم؟
‫نه. من اینو نگفتم.‏
‫خب. اگه بهت بگم وضعیت هیلی ‫بدتر از این حرفاست، چی؟
‫یعنی چی؟
‫مثلاً، خاله نیسی واسه کار رجی و راجر...‏
‫به هیلی پول داد تا ببره بده بهشون...‏
‫ولی هیلی پول رو به رجی نداد.‏
‫‏- یعنی، هیلی پول رجی رو دزدید؟ ‫‏- آره.‏
‫می‌بینی‌شون؟
‫آرتی!‏ آرتی!‏
‫لاتیشا. وسط خیابون چی‌کار می‌کنی؟
‫نقاشی می‌کشیم.‏
‫چرا وسط خیابون نقاشی می‌کشی؟
‫‏- بیا.‏ ‫‏- مادرتون اینجاست؟
‫‏- حالش خوب نیست.‏ ‫‏- نه.‏
‫شما پیش نیسی هستین؟
‫تا وقتی حال مامان خوب بشه.‏
‫وای خدا.‏ ‫می‌شه بیاری‌شون توی خونه؟
‫‏- بیاین روی پله بشینین.‏ ‫‏- نه.‏
‫‏- باید باهاتون حرف بزنم.‏ ‫‏- نه.‏
‫بشینین.‏
‫چه مرگ‌تون شده؟ ‫دیگه بزرگ شدین!‏
‫فقط داشتیم نقاشی می‌کشیدیم.‏
‫وسط خیابون نقاشی می‌کشیدی؟
‫‏- آره.‏ ‫‏- اصلاً خنده‌دار نیست.‏
‫من باهاتون شوخی ندارم.‏ ‫خودتون خوب می‌دونین.‏
‫چه‌خبره؟
‫خب؟
‫می‌ذاری بیام تو یا نه؟
‫فکر کردم مددکارها بردنت.‏
‫کی پشت دره، هیلیارد؟
‫نیسی!‏ به این احمق بگو بذاره بیام تو.‏
‫پیتی‌پاپا. چی... بیا. بیا داخل.‏
‫سلام، خاله نیسی.‏
‫لباس جدید خریدی؟
‫شاید باید اینو به مددکارها بگیم.
‫شاید منم باید وقتی که ‫فرصتش رو داشتم آلتت رو می‌بریدم.
‫می‌دونستی بچه‌ها داشتن ‫وسط خیابون بازی می‌کردن؟
‫هیلی، بچه‌ها تنها رفته بودن بیرون؟
‫بهشون گفتم سمت خیابون نرن.‏
‫برو واسه دایی‌ت آب خنک بیار.‏
‫چی شده که بچه‌های رجی اومدن پیش تو؟
‫انگار عوض شدی.‏
‫چرا بچه‌های رجی پیش تو هستن؟
‫نینا می‌خواست تنها باشه.‏ ‫واسه همین بچه‌ها رو داد به من.‏
‫فرستاد‌شون پیش من بمونن.‏
‫واسه این‌کار چقدر داره بهت پول می‌ده؟
‫رجی یه‌کم پول پس‌انداز کرده بوده.‏ ‫فقط به اندازۀ خورد و خوراک‌شون بهم پول داد.
‫وقتی رجی مرد، پلیس بهت زنگ زده بود؟
‫به نینا زنگ زدن.‏
‫انقدر ترسیده بود که خواست منم باهاش برم.‏
‫خب، اونا بهت چی گفتن؟
‫گفتن یکی شلیک کرده به سرش.‏
‫تو نمی‌خوای چیزی بگی، پسر؟
‫من دیگه پسر نیستم.‏
‫گوش کن.‏
‫من رفتم بانک و یه حساب جاری...‏
‫واسه تو، پسرت، نینا و بچه‌هاش ‫و چند نفر دیگه باز کردم.‏
‫و به رابین هم...‏ ‫اسمش چی بود؟
‫‏- وکالت.‏ ‫‏- وکالت دادم.‏
‫اون هرماه براتون یه چک 900 دلاری می‌نویسه.‏
‫‏- رابین؟ ‫- آره.‏
‫واسه قبض‌ها و بقیۀ مخارجت کافیه.‏
‫‏- یه چیزی هم واسه خودت می‌مونه.‏ ‫‏- چرا خودم چک خودم رو ننویسم؟
‫چون تو می‌خواستی منو ‫از خونۀ خودم پرت کنی بیرون...‏
‫و بندازی توی زندان پیرمردها.‏
‫دایی، قصدم کمک کردن بود.‏
‫هیلی گفت دیوونه شدی.‏ ‫گفت توی گند و کثافت زندگی می‌کنی.‏
‫‏- اینم گفت که پول منو دزدیده؟ ‫‏- من چیزی ازت ندزدیدم.‏
‫من به شرلی ورینگ 50 دلار دادم، و ازش هم مطمئنم...‏
‫چون خودش اومد به خونه‌م ‫و قرضش رو پس داد.‏
‫‏- تو نصف بقیه‌ش رو دزدیدی.‏ ‫‏- داری به من می‌گی دزد؟
‫‏- جلو روت!‏ ‫‏- بشین!‏
‫بشین.‏
‫رابین تا یه هفته دیگه بهتون زنگ می‌زنه.‏
‫اگه پول رو خواستین، بگین.‏ ‫اگه نخواستین...‏
‫اون حتی هم‌خون ما هم نیست.‏
‫فکر نمی‌کنم درست باشه از یه غریبه بخوای ‫کارهای خانوادگی‌مون رو انجام بده.‏
‫حالا من شدم غریبه؟
‫خونه‌ت رو تمیز کردم، برات غذا درست کردم.‏
‫اونقدری که من برات کار کردم هیلی ‫تو کل عمرش برات نکرده. حالا شدم غريبه؟
‫چطوره بچه‌ها رو ببری...‏
‫تا مغازه و یه چیزی براشون بخری؟
‫بریم.‏
‫‏- یالا، بریم مغازه.‏ ‫‏- باشه.‏
‫‏- پسر.‏ ‫‏- چیه؟
‫چطوره یه سر با من بیای تا ایوون؟ ‫می‌خوام باهات حرف بزنم.‏
‫خب، هیلی، دزدیده بودیش؟
‫آره.‏
‫ولی فکر نمی‌کردم بفهمی.‏
‫یعنی، اگه می‌دونستم ‫پول شمردن بلدی، نمی‌دزدیدم.‏
‫‏- هیلیارد.‏ ‫‏- بله؟
‫واقعاً فکر می‌کنی دزدی کردن از...
‫کسی که متوجه نمی‌شه اشکالی نداره؟
‫خب، آره.‏
‫یعنی، چه فرقی می‌کنه؟
‫وقتی از قضیه خبر ندارن ‫پس ناراحت هم نمی‌شن.‏
‫وای خدا.‏
‫چیه؟ ببخشید که پولت رو برداشتم.‏
‫به‌خاطر هیلی عذر می‌خوام، دایی.‏
‫هیچ‌وقت یه مردی بالا سرش نبوده که ‫درست و غلط رو یادش بده...‏
‫آره. می‌شد اون مرد من باشم.‏
‫تو به اندازۀ کافی مسئولیت داشتی.‏
‫خب، بازم باید از پسرت مراقبت می‌کردم.
‫باید از همه‌تون مراقبت می‌کردم.
‫ببین، اگه یه مقدار پول بهت بدم...‏
‫می‌تونی یه دورهمی کوچیک ترتیب بدی؟
‫می‌دونی، اونایی که توی ختم رجی بودن.‏
‫‏- می‌تونی بیاری‌شون اینجا؟ ‫‏- واسه چی؟
‫می‌خوام چند کلمه‌ای حرف بزنم.‏
‫خب، نمی‌دونم، دایی.‏
‫نمی‌دونم کدوم‌هاشون در دسترس هستن، ‫یا اصلاً می‌خوان بیان یا نه.
‫‏- می‌شه تلاشت رو بکنی؟ ‫‏- باشه. تلاشم رو می‌کنم.‏
‫الاناست که ماشین برسه.
‫‏- آماده‌ای بریم؟ ‫‏- آره.
‫خبرت می‌کنم.‏
‫این دیگه چیه؟
‫فوربز. یه مجله درمورد میلیونرها و میلیاردر.‏
‫خودم می‌دونم فوربز چیه.‏ ‫می‌گم واسه چی اینجاست؟
‫یه مقاله در مورد ورزش‌های الکترونیکی توش هست.‏
‫تو این؟
‫چی هست؟
‫بازی‌های رقابتی.‏ ‫می‌دونی، بازی‌های ویدئویی.‏
‫‏- فکر کردم بازی طراحی می‌کردی.‏ ‫‏- واسه اجاره خونه‌م.‏
‫ولی توی بازی کردن نسبت به ‫طراحی کردن، پول بیشتری هست.‏
‫با بازی کردن می‌شه پول در آورد؟
‫آخرین مسابقۀ «لیگ افسانه‌ها» از ‫مسابقۀ ‏«قهرمانی لیگ فوتبال» بیشتر بیننده داشت.‏
‫فوربز می‌گه توی سال گذشته، ده‌تا گیمر ‫بیشتر از ده میلیون پول در آوردن.‏
‫دلار؟
‫بیشترش قراردادهای حمایت مالیه، ولی بله، آقا.
‫لعنت به من.‏
‫چه جالب.
‫بالاخره اومد.‏
‫واقعاً ازش خوشت میاد، ها؟
‫بله، قربان. از سرسخت بودنش خوشم میاد.‏ ‫خیلی هم خوشگله.‏
‫خب، می‌دونی قبلاً آدمایی که قرار بوده ‫عاشقش باشن، بهش ضربه زدن؟
‫می‌دونم.‏
‫دارم مدرکم رو می‌گیرم.‏
‫فارغ‌التحصیل شدی؟
‫‏- آره، قبول شدم.‏ ‫‏- پس تبریک می‌گم.‏
‫‏- زیاد هم تعجب نکردم.‏ ‫‏- به‌نظرم باید جشن بگیریم.‏
‫باید اول برم پیش بیلی.‏ ‫بهش قول دادم.‏
‫خب، بعدش چی؟
‫هرجا تو خواستی می‌ریم.‏
‫‏- بیلی. بیلی!‏ ‫‏- آقای گری.‏
‫اینجا چی‌کار می‌کنین؟
‫می‌خواستم باهات حرف بزنم.‏
‫درمورد چی؟
‫می‌شه یه نوشیدنی مهمونت کنم؟
‫البته.‏
‫نیکو، می‌شه دوتا آبجو برامون بیاری؟
‫خب، کی شما رو آورد اینجا؟
‫راجر داز. می‌دونی، با رابین قرار می‌ذاره.‏
‫راجر. قبلاً هر از گاهی واسه رجی کار می‌کرد.‏
‫بچۀ خوبیه.‏
‫یعنی، به درد اون دختر می‌خوره.‏
‫با پلیس درمورد رجی حرف زدم.‏
‫تیر خوردن یه سیاه‌پوست وسط خیابون ‫اصلاً براشون مهم نیست.‏
‫حتی اگر بدونن اون مرد سیاه ‫خلافکار نبوده.‏
‫الان واسه کشته شدن لازم نیست خلافکار باشی.‏
‫خودم می‌دونم.‏
‫ولی...‏
‫‏- ولی چی؟ ‫‏- رجی قبل مردنش بهم گفت...‏
‫احتمالاً مجبوره از این شهره بره.‏
‫خب؟
‫می‌خوام بدونم کی خواهرزاده‌م رو کشته.‏
‫واسه چی؟
‫اگه یکی از عزیزانت کشته بشه ‫تو چی‌کار می‌کنی؟
‫یه روز، رجی یه‌ چیزی درمورد...‏
‫دوست‌پسر سابق نینا بهم گفت.‏
‫‏- همونی که تازه از زندان آزاد شده؟ ‫‏- یعنی قبلاً اینو بهت گفته بود؟
‫یه‌چیزایی بهم گفت، ولی...‏ نه خیلی.‏
‫اسمش رو می‌دونی؟
‫نه، نه، رجی... اسمش رو بهم نگفت.‏
‫ولی گفت که محکومیتش ‫‏20 سال زندان بوده.‏
‫و بعد از 12 سال آزاد شده.‏
‫جالبه.‏
‫می‌خواین چی‌کار کنین، آقای گری؟
‫می‌خوام یه حرومزاده رو بکشم، بیلی.‏
‫این کاریه که می‌خوام بکنم.‏
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @bollbolljan_com ::.