..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫فکر کردم می‌ریم ماهی‌گیری ‫که گربه‌ماهی بگیریم، کوی‌داگ.
‫می‌ریم، پسر.
‫ولی قبلش باید به دوست‌دخترم یه سلامی بکنم.
‫کدوم یکی‌شون؟ خانم شارلوت یا خانم روبی؟
‫خانم مریم.
‫خب، چرا باید قبل ماهی‌گیری بریم سلام کنیم؟
‫خب، قول دادم بهش کمک کنم ‫که اجاره خونه‌ش رو بده.
‫بیا، پسر.
‫سلام!
‫می‌دونی واعظ‌های کلیسا درمورد گناه چه می‌گن؟
‫آره.
‫خب، همینه!
‫سلام، کوی‌داگ!
‫سلام!
‫- خیلی وقته ندیدمت. ‫- آره.
‫در حالی که دستگاه تقطیرم ‫قطره‌قطره ویسکی می‌داد...
‫داشتم تو ون‌کلیو درخت قطع می‌کردم.
‫سنش برای این‌ وقت شب ‫اینجا بودن کم نیست، آقای مک‌کان؟
‫نه، من هفت ساله‌مه. پسر بزرگی‌ام.
‫که اینطور؟
‫مادرش برای نگه‌داری از پدرش...
‫باید می‌رفت نیواورلئان، ‫واسه همین یکی دو روز پیش منه.
‫اومدی اینجا کی رو ببینی؟
‫خانم مری، که کمکش کنه اجاره‌ش رو بده.
‫خانم مریم.
‫بله، خانم دلیا.
‫آقای مک‌کان اینجاست که ‫«کمکت کنه اجاره‌ت رو بدی.»
‫دارم میام.
‫می‌خوای بریم یه حمومی کنی، پسر بزرگ؟
‫- بله، خانم. ‫- با من بیا.
‫- با خانم دلیا خوب رفتار کن، پسر. ‫- باشه.
‫آره.
‫چه خوشی بگذره امشب.
‫- متریس. ‫- بله، خانم دی.
‫می‌‌‌شه لطفاً چند تا سطل آب داغ برای وان بیاری؟
‫ولی تا آخر شب هیچ‌کس حموم نمی‌کنه.
‫برای این والاحضرت می‌خوام.
‫خب دیگه آماده شو.
‫آب به اندازۀ کافی برات گرمه، پسر بزرگ؟
‫چرا وان حموم شما تو اتاق اصلی خونه‌ست؟
‫خب، قبلاً طبقۀ بالا بود، ‫ولی بعد که خانم لورتا اومد اینجا...
‫طبقۀ بالا دیگه جا نداشت.
‫این پایین به آب گرم هم نزدیک‌تره.
‫باشه.
‫تو شیرین‌ترین بچۀ دنیایی.
‫دلم می‌خواد با خودم ببرمت خونه‌م.
‫باشه.
‫هر دفعه کارت همینه حرومزاده. هر دفعه.
‫بیخیال. بالاخره یکی باید ببازه دیگه.
‫متقلب‌های عوضی!
‫بیا اینجا، حرومزاده!
‫بس کنین! جداشون کنین! ‫اینجا جای دعوا نیست!
‫دیگه تو چنگ منی، حرومزاده! ‫بازم تقلب می‌کنی؟
‫- کاریش نداشته باش! اون مرد منه! ‫- می‌کشمت!
‫بیا اینجا، عزیزم.
‫سلام، پیتی‌پاپا.
‫اونجایی؟
‫بیا تو.
‫داری آماده می‌شی بهم شلیک کنی؟
‫نه،‌‌ نه‌‌، نه، من...
‫اینو واسه خودم آوردم.
‫نگاش کن.
‫با دوست جدیدت بیرون بودی؟
‫آره.
‫پس همون بهتر که به خودم شلیک کنم، نه؟
‫چون تمام دار و ندار دنیام تو بودی، ‫و حالا دیگه تموم شده.
‫پس، تصمیمت رو واسه مردن گرفتی؟
‫کار دیگه‌‌ای که به ذهنم نمی‌رسه.
‫اصلاً چرا باید حتماً یه کاری بکنی؟
‫چون تو تنها زنی هستی که ‫تو تمام عمرم دوستش داشتم.
‫و منم که برگشتم خونه، برنگشتم؟
‫امکان نداره منو از دست بدی.
‫تو همیشه تنها مرد منی.
‫ولی اگه می‌خوای بمیری، ‫بذار خودم بهت شلیک کنم.
‫چون بعدش بلافاصله یه گلوله ‫دیگه هم تو قلب خودم شلیک می‌کنم.
‫نه. نه.
‫دایی... چرا...
‫چی... چرا این وقت صبح بیداری؟
‫آنوین لومکس.
‫کی؟
‫آنوین لومکس، آرتور مینی رو به باد کتک گرفت...
‫و خانم مالی اون رو با چاقو زد و کشتش.
‫کابوس دیدی؟
‫اولش کابوس نبود.
‫من تو وان بودم.
‫خانم متریس داشت آب حموم رو گرم می‌کرد.
‫آب داغ داشت سرما رو از بین می‌برد.
‫و همه لبخند می‌زدن و می‌خندیدن و...
‫فکر نمی‌کنم هیچ‌وقت ‫اونقدر احساس امنیت کرده باشم.
‫ولی طبق معمول، دوومی نداشت.
‫ببخشید انقدر دیر اومدم.
‫ولی سر شب که بهت زنگ زدم ‫گفتی همه چیز روبه‌راهه.
‫هست.
‫ویسکی واسه اینه که ‫کمکم کنه دوباره خوابم ببره.
‫اگه می‌خواستی می‌تونستی خونۀ راجر بمونی.
‫نه، باید اینجا بودم. ‫نباید تنهات می‌ذاشتم.
‫متأسفم.
‫نیازی به تأسف خوردن نیست.
‫جوون و عاشق بودن که هیچ اشکالی نداره.
‫عاشق؟
‫می‌بینم که پسره چه‌جوری نگات می‌کنه.
‫من و راجر خیلی کم همدیگه رو می‌شناسیم.
‫ولی ساعت 4:30 صبح یه چیز دیگه می‌گه.
‫نه، ما فقط...
‫حالا هر چی. فقط حرف می‌زدیم.
‫باهات خوب رفتار می‌کنه؟
‫آره.
‫خب، تو تمایل داری، اونم توانایی‌ش رو داره.
‫این یکی رو جواب نمی‌دم.
‫خب، یه روزی، این روز رو یادت میاد...
‫و می‌بینی که نظرت عوض شده.
‫خب، انقدر بزرگ هستم ‫که بدونم عشق چیه، پس…
‫واقعاً؟ و کی این رو بهت یاد داده؟
‫تو.
‫دوستت دارم، تالومی. واقعاً.
‫و شرط می‌بندم که اگه 20 سال بزرگ‌تر بودم...
‫و تو 50 سال جوون‌تر بودی...
‫می‌تونستم... تصور کنم که ‫می‌تونیم با هم باشیم، من و تو.
‫تا حالا... تا حالا نسبت به ‫کسی همچین حسی داشتی؟
‫به گمونم اولین دوست‌دخترم، ماد.
‫آره و می‌دونی که به سنسیا چه حسی دارم.
‫آره.
‫ولی تو...
‫تو...
‫تو اولین زنی هستی ‫که خودم رو دوست داشته...
‫من رو بی...
‫بی قید و شرط؟
‫آره، همون. بی قید و شرط دوست داشته.
‫آره.
‫و وقتی دوباره حافظه‌م رو از دست می‌دم، ‫این همون نوع عشقیه که امیدوارم یادم بمونه.
‫خیلی خب، ولی تو باید ‫به‌سمت آینده‌ت حرکت کنی...
‫و هر چیزی که تو دنیا برات ‫وجود داره رو به‌دست بیاری.
‫جوونی خوبه.
‫و پیری هم خوبی‌های خودش رو داره.
‫واقعاً؟ ‫کجای پیری خوبه، پیرمرد؟
‫خوب، پیرها دلیل به‌وجود اومدن ‫و وجود داشتن همه چی رو می‌دونن.
‫دیگه‌ چی؟
‫پیرها از زندگی نمی‌ترسن، ‫چون یه پاشون لب گوره.
‫ببین. باید یه‌کم ‌بخوابی. ‫فردا روز مهمیه.
‫می‌خوام با چند تا آدم جدید آشنا بشی ‫و چند تا کلک قدیمی یاد بگیری.
‫- می‌خوای قبل خواب یه‌کم بخوری؟ ‫- نه.
‫می‌دونی که نباید انقدر مشروب بخوری.
‫تو هم می‌دونی که نمی‌تونی منو نجات بدی.
‫بله، ولی معنیش این نیست ‫که نمی‌تونم سعی کنم.
‫شب بخیر.
‫راحت بخوابی.
‫ولی نذاری پشه‌ها راحت نیشت بزنن.
‫اگه بزنن، مست می‌شن.
‫- تو کدوم خری هستی؟ ‫- تالومی گری، با نینا کار داشتم.
‫می‌دونی ساعت کوفتی چنده؟
‫من... من... عذر می‌خوام...
‫ولی باید چیز مهمی رو بهش بگم.
‫- الو؟ ‫- پاپا گری؟
‫آره، خودمم.
‫نینام. نینا لوید.
‫چه‌جوری انقدر سریع شماره‌م رو پیدا کردی؟
‫از روی تلفنم.
‫چی؟ تلفنت می‌دونه کی بهت زنگ زده؟
‫همۀ تلفن‌ها می‌دونن.
‫چی؟ واقعاً؟
‫گوش کن، درمورد آلفرد متأسفم. ‫حس می‌کنه باید ازم محافظت کنه.
‫دوست پسرته؟
‫نه، اصلاً. فقط...
‫یکی از دوست‌های خانوادگی‌مونه، ‫برای کمک اومده.
‫نیسی بهت زنگ زد که بگه من دارم ‫برای رجی یه مراسم برگزار می‌کنم؟
‫آره، گفت، ولی... ‫فکر نکنم بتونم بیام.
‫هنوزم سخته، می‌فهمی؟
‫آره می‌فهمم. ‫مثل... مثل زخمیه که خوب نمی‌شه.
‫آره.
‫خب، گوش کن، ‫مراسم ساعت سه شروع می‌شه.
‫اگه... اگه بشه ساعت 2:00 همدیگه رو ببینیم...
‫من... قول می‌دم خیلی وقتت رو نگیرم.
‫فقط می‌خوام یه‌کم پول بهت بدم.
‫متوجه نمی‌شم. ‫چی... چه پولی؟
‫یه پولی که برای رجی، شوهرت، پس‌انداز می‌کردم.
‫انقدری هست که یکی دو ماه ‫خرج خودت و بچه‌ها رو بده.
‫- گفتی ساعت 2؟ ‫- آره، ساعت 2.
‫می‌دونستم که اینجا در حال ‫کتاب خوندن پیدات می‌کنم.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫می‌شه بری برنامۀ اتوبوس رو بگیری؟
‫نه، گفتم که برنامۀ اتوبوس رو بگیری.
‫آره، دارم همین کار رو می‌کنم، دایی.
‫می‌خوای با شرکت اتوبوس‌رانی تماس بگیری؟
‫نه، دارم دانلودش می‌کنم.
‫- چی چی؟ ‫- دانلود.
‫از اینترنت. شنیدی اینترنت چیه؟
‫آره، درموردش شنیده بودم، ‫ولی تا حالا ازش استفاده نکردم.
‫باشه، بیا نشونت بدم. ‫می‌خوای کجا بری؟
‫- می‌ریم باک‌هد. ‫- باشه.
‫همینه، همین. پلاک 44.
‫هیچ چیزش عوض نشده.
‫حالا فقط باید امیدوار باشیم که هنوز اینجا باشه.
‫- خیلی خب. خب، بیا دیگه. ‫- دارم میام. دارم میام.
‫ببخشیدها. باید ورزش کنی.
‫این همه پله رو بیام؟
‫از پسش برمیاری.
‫لعنت.
‫بیا.
‫نگاش کن.
‫- بچه. ‫- انجامش دادی.
‫- پاهام درد می‌کنه. ‫- می‌دونستم می‌تونی.
‫بله، می‌دونستم.
‫اومدیم آقای آبراموویتز رو ببینیم.
‫- قرار ملاقات دارین؟ ‫- نه.
‫با آقای آبراموویتز چه کاری دارین؟
‫هنوز وکالت می‌کنه، مگه نه؟
‫بله، می‌کنن، ولی نمی‌تونین همینجوری ‫سرتون رو بندازین بیاین داخل...
‫- مویشه! مویشه! اونجایی؟ ‫- آقا. لطفاً. آقا، به پلیس زنگ می‌زنم‌ها.
‫- موی... ‫- مشکلی هست؟
‫جونیور؟
‫آقای گری؟
‫بابات کجاست؟
‫تقریباً 15 سال پیش فوت شد.
‫جوون بود.
‫ما... خب، 69 سالگی فوت کرد.
‫بیا بغلم.
‫باورم نمی‌شه خودتی. ‫این واقعاً یه سورپرایز خوشاینده.
‫به‌نظر سرحالی.
‫و اون زن که براش باغبونی می‌کردم، ‫بهم تهمت زد که ازش دزدی کردم.
‫دستگیر شدم و انداختنم زندان.
‫از طرف دادگاه... یکی از اون ‫وکیل‌های عمومی بهم دادن.
‫و اون حرومزاده می‌خواست جرم رو گردن بگیرم.
‫به قاضی هم گفته بود.
‫آره. خب، آقای گری خوش‌شانس بودن که...
‫پدر من برای پروندۀ اختلاسِ ‫عموم؛ اشمول اونجا بود.
‫شنید که آقای گری داره با وکیلش بحث می‌‌کنه.
‫جرالد واتس.
‫آره. ‫آقای واتس.
‫پدرم از آقای گری پرسید که ‫می‌خواد وکیلش رو عوض کنه یا نه؟
‫ولی عموت چی؟
‫اشمول؟ اختلاس کار خودش بود.
‫فقط باید سر مبلغ جریمه به توافق می‌رسیدن.
‫پس... فکر می‌کردن چی دزدیدی؟
‫- یه مجسمه از... ‫- می‌گفتن ساختۀ «دگا»ست.
‫ولی مویشۀ پدر 10 ماه روی پرونده کار کرد.
‫بالاخره کاری کرد که یکی از خواهرزاده‌های ‫زنه به اسم سیدی هولمن اعتراف کرد...
‫که مجسمه رو اون دزدیده...
‫- چی؟ ‫- و می‌خواسته مخفیانه بفروشه.
‫پس دختره افتاد زندان؟
‫نه. نه، پدرم فقط راضیش کرد ‫که شکایتش رو پس بگیره.
‫ولی گناهکار بوده که.
‫خب، احتمال محکوم شدن بعضی افراد، ‫حتی احتمال محکومیت بعضی از مجرم‌ها خیلی کمه...
‫چه برسه به اینکه بیفتن زندان.
‫خب، چه کاری از دستم برمیاد؟
‫می‌تونی برام یه وصیت‌نامه تنظیم کنی؟
‫البته. خیلی وارث داری؟
‫یه چند تایی، ولی می‌خوام رابین مسئول ‫این باشه که چه چیزی، چه زمانی به کی برسه.
‫صبر کن. من؟
‫نه.
‫مبلغ قابل توجهیه؟
‫هست، ولی بابات ازش خبر داشت.
‫روال کاریه من اینه که...
‫زمان تنظیم وصیت‌نامه درمورد جزئیات، ‫تنها با وصیت‌کننده صحبت کنم.
‫مطمئنم که درک می‌کنین.
‫آره، بیرون منتظر می‌مونم.
‫این خانم جوون باهات چه نسبتی داره؟
‫زمانی که خیلی خیلی لازم داشتم...
‫یکی ازم نگه‌‎داری کنه، ‫رابین وارد زندگیم شد.
‫حال و روزم خیلی بد بود، مو.
‫منو از یه چاه خیلی خیلی عمیق بیرون کشید.
‫و من... یه‌جورایی به فرزندخوندگی قبولش کردم.
‫ولی انقدر به رابین اعتماد دارم که جونم رو بدم دستش، ‫خیلی بیشتر از چیزی که به فک و فامیل خودم اعتماد دارم.
‫احساست نسبت به این دختر رو درک می‌کنم، ‫ولی بقیه هم مثل شما همینطور فکر می‌کنن؟
‫منظورم خانواده‌تونه؟
‫احتمال اینکه دعوای حقوقی راه بندازن چقدره؟
‫صد درصد.
‫یه خواهرزاده دارم که یه پسر بی‌سروپا داره.
‫یه برادرزاده دیگه‌ داشتم که کشته شد...
‫دو تا بچه ازش مونده، و البته زنش ‫که خیلی درموردش مطمئن نیستم.
‫ولی می‌دونم هر چیزی براشون بذارم رو به باد می‌‎دن.
‫مطمئنی؟
‫بله، اون‌ها نمی‌دونن با این همه پول چی کار کن.
‫پس، یه سری دستورالعمل خاص به رابین می‌دم...
‫ولی بازم حتماً می‌گن که عقلم سر جاش نبوده.
‫به‌نظر من که عقلت سرجاشه.
‫و می‌شه یه مبلغی رو به‌عنوان امانت ‫درنظر گرفت که دادگاه رو راضی کنه...
‫البته اگه از طرف خانواده‌ ‫انتظاری وجود نداشته باشه.
‫خوبه! منم همین رو می‌خوام.
‫خیلی خب. واسه یه مورد دیگه هم کمکت رو لازم دارم.
‫هنوزم عین قدیم‌هاست.
‫چیزی که تو این صندوقه کلاً مربوطه به توئه.
‫آقایون، کلیدهاتون لطفاً.
‫کوی‌داگ، گنج رو پیدا کرد.
‫براشر دوبلون.
‫پرونده‌های پدرم نشون می‌ده...
‫که آقای گری به دولت اعلام کردن ‫این سکه در اختیارشونه.
‫به عنوان دارایی خودشون ثبتش کردن.
‫با اینکه ما توصیه کردیم این کار رو نکنن، ‫مالیاتش رو پرداخت کردن.
‫ارزش فعلی؟
‫17.29 میلیون.
‫- دلار؟ ‫- بله.
‫و در یه صندوق دیگه هفت سکۀ دیگه ‫هم هست که ارزش کمتری دارن...
‫و در اون صندوق هم با همین کلیدها باز می‌شه.
‫فعلاً با اون‌ها کاری نداریم.
‫فعلاً می‌خوایم با نقد کردن این یکی شروع کنیم...
‫و تبدیلش کنیم به یه حساب امانت ‫که قراره رابین اداره‌ش کنه.
‫- نه، نه، نه. باید درموردش صحبت کنیم. ‫- نگران نباش. نگرانش نباش.
‫- نگران نباشم؟ نظر من مهم نیست؟ ‫- البته که مهمه.
‫پس ممنون، ولی نه ممنون.
‫چرا از اون می‌پرسی؟ ‫ببین، فعلاً که قرار نیست کاری بکنی.
‫آره، ولی اگه بعداً هم نظرم عوض نشه چی؟
‫با اینکه ممکنه آقای گری خیلی ناامید بشن...
‫ولی بهتون اطمینان می‌دم که حساب امانت ‫در اختیار آدم مطمئنی قرار می‌گیره.
‫یعنی... چطوری؟
‫خوب، اگه شما تصدی رو قبول نکنین، ‫مسئولیت در اختیار من قرار می‌گیره.
‫اگه قبول نکنه.
‫این کار با کاری که الان داری با ‫پول‌های توی چمدون تمساحی من...
‫انجام می‌دی چه فرقی داره؟
‫اون پول تو بانکه، ‫و کارتش هم دست خودته.
‫ببین، می‌دونم پول زیادیه.
‫ثروت حساب می‌شه. ‫نمی‌تونم با این همه پول سر و کله بزنم.
‫ولی همه چی رو تو وصیت‌نامه نوشتم.
‫هر کاری که باید بکنی نوشته شده. ‫اصلاً انگار خودم کنارتم.
‫آره، ولی نیستی که.
‫ببین، هر کسی به سهم خودش می‌رسه.
‫به تو هم یه سهم می‌رسه، ‫به اضافۀ حقوق بابت نوشتن چک‌های ماهیانه.
‫شرلی رینگ، دوست‌های بیلی، ‫به همه‌شون سهم می‌رسه.
‫این شکلیه که انگار تو داری به همه رسیدگی می‌کنی.
‫چطور ازم انتظار داری این همه کار رو بکنم؟
‫حتی نمی‌تونستم یه کلمه از حرف‌های ‫وکیل رو کامل متوجه بشم.
‫تو باهوش‌تر از همۀ اون آدم‌هایی. ‫غیر از اون، مویشه همه چی رو می‌دونه.
‫و قراره من همینجوری بهش اعتماد کنم؟
‫اگه اعتماد نداشتی، از یه وکیل دیگه نظر می‌خوای. ‫یا حتی دو تا وکیل دیگه.
‫گوش نمی‌دی چی می‌گم. ‫من پول رو نمی‌خوام.
‫هیچ کدوم از این چیزها رو نمی‌خوام.
‫خب دلت هم نمی‌خواست بیای ‫تو خونه‌ای که بوی گند می‌ده...
‫و حشره از سر و روش بالا می‌ره...
‫و با یه پیرمردی دیوونه‌ای که فرق بین ‫سر و تهش رو نمی‌دونست، هم‌صحبت بشی...
‫ولی اومدی.
‫و این کار رو کردی چون تنها کسی ‫بودی که می‌تونست این کار رو بکنه.
‫این کار رو کردم، چون مجبور بودم. ‫جای دیگه‌ای برای رفتن نداشتم.
‫و اینجا رو تر و تمیز کردم، ‫چون نمی‌خواستم تو کثافت زندگی کنم.
‫این کار رو نکردم چون قدیسی چیزی‌ام...
‫و همینطور... دائم...
‫- دائم... دائم چی؟ ‫- من رو جوری می‌بینی که نیستم.
‫- همون جوری که هستی می‌بینمت! ‫- نه، نمی‌بینی!
‫هر کاری کردم به تو ربط داشته.
‫ربطی به من و احساساتم نداشته.
‫چون اگه تو... اگه واقعاً منو می‌دیدی...
‫می‌دیدی که 17 سالمه و آماده نیستم.
‫داری همون کاری رو با من ‫می‌کنی که کوی‌داگ با تو کرد.
‫- واسه همین می‌دونم چه حسی داری. ‫- پس چرا داری مجبورم می‌کنی این کارو بکنم؟
‫تو آزادی هر کاری دلت می‌خواد بکنی، خب؟
‫فقط ازت می‌خوام که بهش فکر کنی.
‫فقط بهش فکر کن، فقط شاید... فقط شاید ‫من می‌دونم دارم درمورد چی حرف می‌زنم.
‫«کاری از بهادر و صاحب»
‫چه‌خبر؟ بیاین تو.‏
‫مامان.‏
‫‏- رابین!‏ ‫‏- رابین!‏
‫‏- سلام!‏ ‫‏- سلام.‏
‫‏- سلام، پیتی‌پاپا. بیلی.‏ ‫‏- ببخشید.‏
‫رابین.‏
‫نینا اینجاست؟
‫یه‌کم دیرتر می‌رسه.‏
‫خب، همه قراره همینجا ‫توی هال جمع بشن؟
‫خب، جمعیت مثل دفعه قبل زیاد نیست،‏ ‫پس با خودم گفتم همینجا خوبه.‏
‫‏- غذا آماده کردی؟ ‫‏- اونجاست.‏
‫چی شدی، پیتی‌پاپا؟
‫یعنی، اون زوال عقل سابق رو نداری...‏
‫ولی، اون مردی که قبلش بودی هم نیستی.‏
‫نیستم؟
‫نه.‏
‫‏- سلام!‏ ‫‏- مامانی!‏
‫وای، خدا! چه خوشگل شدین!‏
‫چی شده؟
‫آرتی عروسکم رو برداشت ‫و موهاش رو کشید.‏
‫آرتور، خواهرت داره راست می‌گه؟
‫آره، ولی اونم تفنگ منو پرت کرد روی زمین.‏
‫‏- نه، نه.‏ ‫‏- خیلی خب. خب.‏
‫‏- بسه. هی.‏ ‫‏- راست می‌گم.‏
‫فکر کنم تنها راه واسه ‫اینکه ببینیم حق با کیه...‏
‫اینه که یه مسابقۀ بستنی خوری بذاریم، ها؟
‫‏- آره.‏ ‫‏- من می‌برم‌شون مغازه.‏
‫‏- براشون بستنی بخرم.‏ ‫‏- ممنون، رابین.‏
‫تو نمیای؟
‫نه، عزیزم. باید اینجا بمونم ‫با پاپا گری حرف بزنم.‏‎
‫‏- لطفاً.‏‎ ‫‏- بعدش قراره همه با هم غذا بخوریم. باشه؟
‫باشه!‏
‫چه بچه‌های خوشگلی.‏
‫آره. قلب منن.‏
‫اشکالی نداره بریم اونجا حرف بزنیم؟
‫‏- نه، بفرمایین.‏ ‫‏- خیلی خب.‏
‫بیا.‏
‫می‌دونم چه حسی داری...‏
‫آخرین‌باری که توی این اتاق بودیم،‏ ‫فرقی با جهنم نداشت.‏
‫‏- آره.‏ ‫‏- بیا. بشین. بیا.‏
‫درضمن اون روز اولین‌باری هم بود ‫که ما دوتا همدیگه رو دیدیم.‏‏
‫آره، نه اینکه نمی‌خواستم شما رو ببینم،‏ ‫فقط...‏
‫رجی دلش نمی‌خواست بیام خونۀ شما.‏
‫می‌گفت دلش نمی‌خواد شما رو ‫توی اون وضعیت ببینم.‏
‫‏- خودم متوجه شدم.‏ ‫‏- بله.‏
‫با این حال حس می‌کنم ‫شما رو کامل می‌شناسم.‏
‫شما تا این حد تو قلب رجی جا داشتین.‏ ‫همه‌چیز رو درمورد شما به من می‌گفت.‏
‫همۀ چیزهایی که توی این سال‌ها بهش یاد دادین.‏
‫اون هنوزم...‏
‫یعنی، تا قبل مرگش اون کتاب‌هایی که ‫توی بچگی از شما گرفته بود رو داشت.‏
‫می‌گفت هروقت شما می‌اومدین پیشش...‏
‫اون کتاب‌ها رو به شما می‌داد ‫و شما براش می‌خوندین.‏
‫تا این که اونقدری بزرگ شد که ‫مجبورش کنم خودش برام کتاب بخونه.‏
‫آره، قلب خیلی مهربونی داشت.‏
‫آره.‏
‫این، 5 هزار دلاره.‏
‫واسه تو و بچه‌هاست.‏
‫رجی عاشق بچه‌هاش بود.‏
‫آخرین جمله‌ای که بهم گفت ‫این بود که تولد لاتیشاست.‏
‫و باید زود بره خونه ‫تا به جشن برسه.‏
‫آره.‏
‫ببین، می‌دونم اینجا بودن برات سخته...‏
‫ولی خیلی ممنون می‌شم اگه...‏
‫بمونی و به حرف‌هایی که ‫می‌خوام بزنم، گوش کنی.‏
‫همونقدر که مربوط به رجیه،‏ ‫به تو و بچه‌ها هم مربوطه.‏
‫ولی اگه نمی‌تونی، درک می‌کنم.‏
‫نه، می... می‌مونم.‏
‫ممنونم.‏
‫نه، منم که ممنونم.‏
‫‏- متشکرم.‏ ‫‏- بله.‏
‫گمونم بهتره دیگه بری پیش نیسی.‏
‫ممنون.‏
‫یه بستنی کاملاً شکلاتی خریدم.‏
‫‏- من شکلات دوست دارم.‏ ‫‏- کی شکلات دوست داره؟
‫‏- من.‏ ‫‏- من نه.‏
‫خب، اگه تو خوشت نمیاد ‫پس خودم همش رو می‌خورم.‏
‫همش رو خودت تنها می‌خوری؟
‫‏- آره.‏ ‫‏- دیوونه بازیه.‏
‫‏- اینو بده به مادرت.‏ ‫‏- قراره دل‌درد بگیرم.‏
‫خیلی دیر کردم؟
‫نه. هنوز شروع هم نشده.‏
‫می‌خوای با هم یه قدمی بزنیم؟
‫‏- حتماً.‏ ‫‏- بریم.‏
‫می‌دونی که پاپا گری مریضه، آره؟
‫فکر کردم با داروی جدید حالش بهتر شده.‏
‫خب، موقتاً حالش بهتر شده.‏
‫هیچ‌کاری از دکترها بر نمیاد؟
‫نه، ولی از قبل اطلاع داشتیم درمان موقتیه، پس...‏
‫به‌نظر منصفانه نمیاد.‏
‫خب، زندگی هیچ‌وقت منصفانه نیست.‏
‫فقط، واقعیه.‏
‫مردم عذاب می‌کشن، می‌میرن، آخر سر هم ‫هیچ‌کس براش مهم نیست.‏
‫مادرم سرطان داشت.‏
‫اونقدر وضعش بد بود که حتی بعضی‌وقت‌ها ‫اگه نفس آدم بهش می‌خورد از درد گریه می‌کرد.‏
‫پدرم توی اتاق راه می‌رفت،‏ ‫اونم بهش نگاه می‌کرد...‏
‫می‌ترسید نکنه بهش دست بزنه ‫یا داد و فریاد کنه.‏
‫یه روز، با دست بهش اشاره کرد بیاد نزدیکش.‏
‫و وقتی پدرم رفت نزدیکش،‏ ‫التماسش کرد که اونو بکشه.‏
‫التماس می‌کرد.‏
‫دیدی؟ چقدر وحشتناکه.‏
‫کنار آدمی هستی که ‫توی دنیا از همه بیشتر دوستش داری...‏
‫و بهترین کاری که ازت بر میاد ‫اینه که بکشیش؟
‫کجای این درسته؟
‫نمی‌دونم.‏
‫وقتی پدرم کنار مادرم بود ‫یه چیزی درونش دیدم.‏
‫چی؟
‫مادرم اجازه داشت ‫هر درخواستی ازش بکنه...‏
‫چون اونا، همه‌چیزِ هم بودن.‏
‫باید خوش شانس باشیم که ‫همچین عشقی پیدا کنیم، اینقدر عمیق.‏
‫مطمئنم که از پیدا کردن ‫همچین عشقی، بدم نمیاد.‏
‫یعنی، منظورم خودمون نیست.‏
‫هنوز نه.‏
‫جدی نمی‌گی.‏
‫انقدر حرفم احمقانه‌ست؟ ‫این که من و تو باهم باشیم؟
‫صبر کن.‏
‫چه‌جوری منظورته؟
‫مثلاً، از اون باهم بودن‌ها که ‫انقدر عاشقمی که می‌خوای منو بکشی؟
‫فقط می‌خوام بدونم این رابطه چقدر جدیه.‏
‫گوش کن، من ازت خوشم میاد، مهربونی.‏
‫تا الان هم خیلی باهات حال کردم،‏ ‫ولی کلی کار دارم که باید انجام بدم.
‫به چی می‌خندی؟
‫پدرم شیش بار از مادرم خواستگاری کرد ‫تا بالاخره مادرم قبول کرد.‏
‫یعنی، نمی‌گم که ما هم مثل اوناییم.‏ ‫محض اطلاع گفتم.‏
‫احمق.‏
‫بیا.‏
‫خانم بارنت.‏
‫شما اینجا چی‌کار می‌کنین؟
‫آقای گری منو دعوت کرد.‏
‫گفت شاید صحبت‌هاش برام جالب باشه.‏
‫منم به اندازه بقیه انتظار اینو نداشتم.‏
‫اوه، ایشون دکتر روبین هستن،‏ ‫همون دکتر حافظۀ دایی.‏
‫‏- از دیدن‌تون خوشحالم.‏ ‫‏- حال‌تون چطوره؟
‫خوبم.‏
‫اسم داره. راجر.‏
‫‏- راجر.‏ ‫‏- راجر.‏
‫بله، از دیدن‌تون خوشحالم.‏
‫‏- دایی. سلام.‏ ‫‏- سلام.‏
‫سلام، شیطان.‏
‫سلام، آقای گری. حال‌تون چطوره؟
‫هر روزی که عقلم سر جاشه از لطف شماست.
‫ممنون که اومدی.‏
‫بله، ممنون.‏
‫‏- سلام.‏ ‫‏- سلام.‏
‫بسیار خب، از همه ممنونم...‏
‫که قدم رنجه فرمودین ‫و اینجا حاضر شدین.‏
‫آخرین‌باری که اینجا بودیم...‏
‫دایی من، پیتی‌پاپا، آقای تالومی گری،‏ ‫وضعیت چندان جالبی نداشت.‏
‫ولی الان حالش بهتره...‏
‫و می‌خواد حرف‌هایی رو بهتون بگه ‫که فرصت نشد بگه.‏
‫فکر می‌کنم که ما اینو بهش مدیونیم،‏ ‫نه تنها به پیتی‌پاپا، بلکه به خود رجی...‏
‫که به حرف‌های دایی مورد علاقه‌ش گوش کنیم،‏ ‫کاری که خودش هم عاشقش بود.‏
‫بفرمایین.‏
‫‏- سلام به همه.‏ ‫‏- سلام، آقای گری.‏
‫تنها دلیلی که باعث شده ‫من الان اینجا باشم...‏
‫برمی‌گرده به پسرِ خواهرزاه‌م، رجی لوید.‏
‫روحش شاد.‏
‫رجی، ازم مراقبت می‌کرد وقتی که...‏
‫هیچ‌کس دیگه‌ای تحمل ‫بوی تعفن خونه‌م...‏
‫یا بوی گند بدنم رو نداشت.‏
‫اون یکی از اون مردهای سیاه‌پوست بزرگ بود...‏
‫که همیشه حواسش به افراد سال‌خورده و بچه‌ها بود.‏
‫مرد خوبی بود، که بیش از حد ‫توی یک خونه مونده بود.‏
‫من هیچ‌وقت توی عمرم،‏ ‫مثل اون نبودم.‏
‫با خانمی به اسم سنسیا هاوارد ازدواج کرده بودم.‏
‫آشناها می‌گفتن زن خوبی نیست.‏
‫ولگرده. همش پول منو خرج می‌کنه.‏
‫هیچ‌کس غیر از خودش براش مهم نبود.‏
‫نه به من، نه به هیچ‌کس دیگه‌ای اهمیت نمی‌داد.‏
‫نیسی، مادرت بهم گفت باید ترکش کنم...‏
‫چون لیاقتم یه زنِ بهتره.‏
‫ولی اون شبی که داریس هایند در خونه‌م رو زد،‏ ‫مادرت اونجا نبود.‏
‫سلام. سلام، خانم ورینگ.‏
‫داریس یه زن جوون دلشکسته بود ‫که تازه مادرش مرده بود.‏
‫مادرش، کورا پترسون،‏ ‫موقع مرگ بهش گفته بود...‏
‫که من پدرش هستم.‏
‫یه مدتی با کورا رابطه داشتم...‏
‫ولی وقتی با سنسیا آشنا شدم، ترکش کردم.‏
‫ولی می‌دونستم که داریس بچۀ منه.‏
‫ولی بغلش نکردم.‏
‫در خونه رو باز نکردم ‫تا بهش بگم: «بفرما داخل!»‏
‫بهش گفتم...‏
‫‏«ببخشید ولی، حتماً مادرت اشتباه کرده.»‏
‫و در رو به روش بستم.‏
‫همین که داشت از پله‌ها می‌رفت پایین،‏ ‫به سنسیا برخورد کرد.‏
‫و همسرم، منو توی چهرۀ اون دختر می‌دید.‏
‫اون دختر گریان رو در آغوش گرفت...‏
‫و آوردش خونه.‏
‫سنسیا عاشقش بود،‏ ‫ولی من نمی‌تونستم.‏
‫به‌خاطر مزاحمتی که برای زندگی ما ‫درست کرده بود، ازش کینه به دل داشتم...‏
‫و احساسم رو پنهان نمی‌کردم.‏
‫داریس، تا روز مرگش ازم متنفر بود.‏
‫توی 42 سالگی مرد.‏
‫ولی من به مراسم ختمش نرفتم...‏
‫چون واسه چند سالی ‫اصلاً خبر نداشتم که مرده.‏
‫شما رو نیاوردم اینجا ‫تا از مشکلات خودم براتون بگم...‏
‫ولی این موضوع رو به دلیلی بهتون گفتم.‏
‫بی‌عدالتی بزرگیه، اینکه من اینجا وایستادم...‏
‫درحالی که رجی دیگه نفس نمی‌کشه.‏
‫اون مرد خوبی بود ‫که لایق یه زندگی خوب بود.‏
‫اون، لایق عشق همسر و بچه‌هاش بود.‏
‫لیاقتش این سرنوشت نبود.‏
‫من زندگیم رو به رجی مدیونم.‏
‫و این یه بدهی سنگینه که می‌خوام ‫تمام و کمال پرداختش کنم.‏
‫شما رو اینجا کشوندم،‌ تا شهادت بدم...‏
‫که من، تالومی رابرتز گری،‏ ‫هرکاری ازم برمیاد انجام می‌دم...‏
‫تا تضمین کنم که فرزندان رجی در دنیایی که...‏
‫مرگ آدم‌ها برای هیچ‌کس مهم نیست،‏ ‫هیچ حسرتی نداشته باشن.‏
‫اگه این بچه‌ها،‏ ‫نصف مردی بشن که پدرشون بود...‏
‫بعد همه افراد می‌تونن...‏
‫همه می‌تونن...‏
‫توی دنیایی زندگی کنن... که...‏
‫زندگی همه... توی دنیا...‏
‫می‌تونیم توی دنیایی زندگی کنیم ‫که جای بهتری واسه زندگی کردنه.‏
‫از همه متشکرم. بریم سراغ غذا.‏
‫حالت خوبه؟
‫نه، ولی همونطوری هستم که باید باشم.‏‏
‫اون دختره، داریس.‏
‫دخترم، داریس؟
‫دخترت، داریس.‏
‫توی اون همه سال، هیچ‌وقت نخواستی ‫رابطه‌ت رو باهاش درست کنی؟‏
‫حتی یه بار؟
‫نه.‏
‫چی شد که مرد؟
‫اون...‏
‫خودکشی کرد.‏
‫الان ازم متنفری؟
‫خودت بهتر می‌دونی متنفرم یا نه.‏
‫می‌دونی، راجر تصمیم گرفته ‫رابطه‌ش رو با من جدی کنه.‏
‫این که باهم باشیم و از این حرف‌ها.‏
‫تو که جدی گرفتیش، مگه نه؟
‫ولی شنیدنش رو دوست ندارم.
‫قضیۀ پولت رو بهش گفتی؟
‫کدوم پول؟
‫اوه، پس تصمیمت رو گرفتی.‏
‫می‌شه لطفاً الان راجع‌بهش حرف نزنیم؟
‫هنوز فکر می‌کنم نظرت عوض می‌شه.
‫نگاشون کن.‏
‫مادرشون کجاست؟
‫هی!‏
‫من برم ببینم کجاست.‏
‫لباس دامن‌دار پوشیدی.‏
‫نینا؟
‫‏- پاپا گری.‏ ‫‏- تنها اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫همه دارن غذا می‌خورن.‏
‫فقط... داشتم فکر می‌کردم.‏
‫ازت ممنونم که موندی.‏ ‫امیدوارم چندتا حرف درست زده باشم.‏
‫بیشتر از چندتا.‏
‫آدم حسش می‌کنه، می‌دونی؟ ‫اینکه چقدر عاشقش بودی.‏
‫فقط من نبودم که انقدر دوستش داشتم.‏
‫برعکس.‏
‫آره.‏
‫اون، خیلی عاشق تو هم بود،‏ ‫امیدوارم اینو بدونی.‏
‫می‌دونم.‏
‫در واقع، اونقدر عاشقت بود که...‏
‫وقتی فهمید یه مرد دیگه ‫به تو نظر داره...‏
‫تصمیم گرفت خونه‌ش رو ببره به تگزاس.‏
‫ببخشید، چی؟
‫یکی از آخرین‌ چیزهایی که بهم گفت.‏
‫شما چی جواب دادین؟
‫فکر می‌کنی چی باید جواب می‌دادم؟
‫نمی‌دونم.‏
‫می‌دونی، من رفتم به جایی که ‫رجی کشته شده بود...‏
‫و یه زنی رو پیدا کردم ‫که می‌گفت شاهد قتل بوده.‏
‫گفت کسی که اونو کشته ‫سیاه‌پوست بوده و موهاش فِر بوده...‏
‫و یه زخم بالای چشمش داشته.‏
‫اسمی هم شنیده بوده؟
‫ماشین رجی رو اینجا نمی‌بینم.‏
‫خودت تنها اومدی اینجا؟
‫نه.‏
‫پس حتماً با کسی اومدی.‏
‫آره.‏
‫دوست خانوادگی‌ت، آلفرد؟
‫من می‌رم داخل.‏
‫به آلفرد گفته بودی که...‏
‫رجی می‌خواد شما رو ببره به تگزاس؟
‫من این موضوع رو به هیچ‌کس نگفته بودم.‏
‫اون شبی که رجی کشته شد ‫آلفرد با تو بود؟
‫من زن خوبی هستم، آقای گری. یه مادرم.‏
‫وقتی اون گلوله خورد به سر رجی،‏ ‫آلفرد پیش تو بود؟
‫من زن خوبی هستم!‏
‫آلفرد واسه چی رفته بوده زندان؟
‫چی؟ کی اینو به شما گفته؟
‫جواب سؤالم رو ندادی.‏
‫از من می‌خواین چی بگم؟
‫به اون گفته بودی که رجی ‫می‌خواد شما رو از اینجا ببره؟‏
‫‏- نه...‏ ‫‏- اون چی گفت؟ باید بمونی؟
‫بهت چی گفت؟ ‫این که تو زن اونی؟
‫این که نباید جایی بری؟ ‫این که متعلق به اونی؟
‫‏- خبر داشتی؟ ‫‏- نه!‏
‫بهش شک هم نکردی؟
‫‏- ازش پرسیدم.‏ ‫‏- چی جواب داد؟
‫زد زیر گوشم.‏
‫منو انداخت زمین.‏
‫و این مردیه که می‌خوای بهش تکیه کنی؟
‫اون موقع 13 سالم بود.‏
‫وقتی با آلفرد آشنا شدم ‫تازه 13 سالم شده بود...‏
‫و اون...‏
‫به همچین آدمی چی باید بگم، ها؟
‫عاشق رجی بودم. واقعاً می‌گم.‏
‫عاشقش بودم، ولی...‏
‫ولی با آلفرد، فقط...‏
‫من... نمی‌تونم توضیح بدم.‏
‫حقیقت هرچی که هست،‏ ‫قسم می‌خورم من خبر نداشتم.‏
‫خب، من باید چی‌کار کنم؟
‫عمو کوی‌داگ بهم می‌گفت...‏
‫‏«باید بذاری رودخونه مسیرش رو طی کنه.»‏
‫خب، این یعنی چی؟
‫نمی‌دونم.‏
‫منم همینو ازش ‌می‌پرسیدم.‏
‫اون گفت:‏ ‫‏«ما همه توی اون رودخونه هستیم، پسر...‏
‫و رودخونه دقیقاً می‌دونه که کجا می‌ره.»‏
‫سلام.‏
‫ممنون که اومدی.‏
‫‏- حالت خوبه؟ ‫‏- آره.‏
‫از حرف‌هایی که زدی خوشم اومد.‏
‫انگار با بعضی واقعیت‌های ‫زندگی‌ت کنار اومدی.‏
‫از این مطمئن نیستم.‏
‫خب، دست‌کم انگار آماده‌ای که ‫اعتراف کنی حق با من بود...‏
‫تو مرد خوبی هستی.‏
‫مرد خوب؟
‫آره، اینجا نشستم دست‌هات رو گرفتم ‫انگار که آینده‌ای در پیش داریم...‏
‫درحالی که دکترم بهم گفته ‫روز‌های زندگیم به شماره افتاده.‏
‫فکر کردی زن سال‌خورده‌ای مثل من نمی‌دونه...‏
‫هر لحظه ممکنه آخرین لحظۀ زندگیش باشه؟
‫برو با مهمونت صحبت کن.
‫زود برمی‌گردم.‏
‫فکر نکنم تا حالا توی جمعی بوده باشم ‫که تنها نفر سفیدپوست باشم.‏
‫سخنرانی‌ت، خیلی تأثیرگذار بود.
‫به طرز دردناکی صادقانه بود.‏
‫انگار برای یکی دو دقیقه هم ‫رشته کلام از دستت در رفت.‏
‫آره. آره، دیگه دارم به آخر خط می‌رسم.‏
‫یه سؤالی ازت دارم، تالومی.‏ ‫چرا منو دعوت کردی اینجا؟
‫خب، قدیمی‌ها همیشه می‌گفتن:‏ ‫‏‏«باید جواب خوبی رو داد، حتی اگه از طرف شیطان باشه.»‏
‫و تو داری منو قربانی می‌کنی.‏
‫قربانی شدن تو، در آینده ‫میلیون‌ها زندگی رو نجات می‌ده، تالومی.‏
‫جدی؟
‫قبلاً فکر می‌کردم باید تمام ‫سیاه‌پوست‌های آمریکا رو نجات بدم...‏
‫با چیزی که یک مرد بزرگ دزدیده بود.‏
‫‏- نظرت عوض شد؟ ‫‏- نه.‏
‫ولی متوجه شدم که...‏
‫اون ازم می‌خواست به مردم قدرت بدم.‏
‫اون ثروت رو منتقل کنم،‏ ‫تا جایی که همه...‏
‫غنی بشن.‏
‫‏- منو ببخشید.‏ ‫‏- بفرمایین.‏
‫‏- ببخشید.‏ ‫- آلفرد گالا.‏
‫چه مرگته، پیرمرد؟
‫رفتم به محل قتل خواهرزاده‌م.‏
‫یه خانمی بود که می‌گفت...‏
‫یه مرد سیاه‌پوست با موهای فر که یه زخم ‫بالای چشمش داشت، رجی رو کشت.‏
‫نگران نباش. به کسی نگفتم.‏
‫پلیس هم اصلاً براش مهم نیست.‏
‫خب. حالا چی می‌خوای؟
‫به دوست‌دخترت یه‌کم پول دادم.‏
‫بهتره یه نگاهی بهش بندازی.‏ ‫بیا خونۀ من.‏
‫شاید معامله‌مون شد.‏
‫چه‌جور معامله‌ای؟
‫می‌خوام مطئنم بشم که بچه‌های رجی ‫زندگی خوبی در آینده دارن.‏
‫و یکی از لازمه‌هاش اینه که ‫تو نباید توی این خانواده باشی.‏
‫نمی‌تونم بذارم مردی بزرگ‌شون کنه ‫که قاتل پدرشون بوده.‏
‫‏- پسره بچۀ منه.‏ ‫‏- نینا اینو بهت گفته؟
‫بخشی اعظمی از ذات اون بچه ‫از خوبیِ خواهرزاده‌م نشأت می‌گیره.‏
‫پیرمرد روانی.‏
‫شاید این درست باشه.‏
‫ولی می‌خوام یه پول خوبی بهت بدم ‫تا دست از سر نینا و بچه‌هاش برداری.‏
‫‏- چقدر؟ ‫‏- پنج برابر چیزی که به اون دادم.‏‎
‫فکر کردی من به‌خاطر پول ‫زنم رو ول می‌کنم؟
‫ول‌مون کن، کاکاسیاه.‏
‫معلومه که پوله رو می‌خوای.‏
‫فردا ظهر ساعت 2 ‫منتظرت هستم.‏
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @bollbolljan_com ::.