..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫یالا پسرا. سریع‌تر.
‫قسمت سوم. ‫«انسان، گرگِ انسان است.»
‫شنیده‌م اگه این قضیه خوب پیش بره، ‫نفر بعدی تویی.
‫- که اینطور؟ ‫- آره.
‫خود بکستر گفت.
‫فکر می‌کنه کار و کاسبی ‫صید نهنگ دیگه تموم شده.
‫می‌خواد سر و سامون بگیره و ‫یه کارخونهٔ کوچیک بخره.
‫به‌نظر من که این دریاها ‫هنوز تا خرخره پُر از صیده.
‫اگه یه قمارباز بودم
‫شرط‌هام رو روی بکستر می‌بستم.
‫موانع کمی می‌تونن از پا درش بیارن.
‫حق داری، مرتیکه خیلی بلد و نادرسته.
‫آماده‌ای؟
‫وقتی زمانش برسه آماده‌م.
‫وقتش کیه اون‌وقت؟
‫به‌نظرم وقت کافی واسه اینکه ‫اول چندتا نهنگ صید کنیم هست.
‫نهنگ توی این قضیه خیلی کم‌اهمیته
‫و ممکنه شانس‌های خیلی خوبی گیرمون نیاد
‫که تر و تمیز غرقش کنیم.
‫اینکه چطور جلوه بده خیلی مهمه،
‫و گرنه بیمه‌گذارها ‫در موردش شک و تحقیق می‌کنن
‫و این چیزیه که هیچ‌ کدوممون نمی‌خوایم، ‫تو بیشتر از همه نمی‌خوای.
‫امسال یخ زیادی هست.
‫کار سختی نیست.
‫هر چی زودتر باشه بهتره.
‫اگه زیاد کشش بدیم ‫خطر گیر کردن خودم هم هست.
‫و بعد تکلیف‌مون چی می‌شه؟
‫به خدمه می‌گم که به سمت شمال، ‫و «لنکستر ساند» حرکت کنن.
‫لنکستر خوبه.
‫این‌موقع سال کسی اون طرفا نمی‌ره.
‫می‌تونیم دنبال یه جای خوب ‫برای چسبوندن کشتی به یخ بگردیم.
‫یه فضای خالی بین یه قسمت ‫که یخ ضخیم داره پیدا کن
‫و بذار باد یخ‌پاره رو بکشونه سمت‌تون.
‫نمی‌خواد نگران من باشی.
‫فقط وقتی لازمت داریم ‫اونجا باش.
‫می‌آم. ‫افرادی داری که کمکت کنن؟
‫کاوندیش.
‫و امیدوارم که نیازی به کمک ‫هنری درکس نداشته باشیم.
‫از نقشه خبر داره؟
‫بکستر قول داد که اگه لازم باشه ‫می‌تونیم روش حساب کنیم.
‫تصمیم دارم که ‫بیخیال نجار بشم.
‫یه سری اتفاق‌ها میفته بالاخره.
‫و بعید می‌دونم کسی دلش ‫واسه آدمی مثل اون تنگ بشه.
‫تا حالا هم‌چین چیزی به گوشت خورده؟
‫آخه اگه یه دختر جوون بود... ‫یه ‌جوری می‌شد هضمش کرد
‫ولی آخه خدمت‌کار کشتی؟
‫دوره و زمونهٔ بدی شده.
‫بدجور بد و غیرطبیعی.
‫من که می‌گم اوضاع قراره تغییر کنه.
‫منظورت چیه؟
‫منظوری نیست، لب مطلب رو گفتم.
‫شرایط قراره تغییر کنه.
‫چرا این‌قدر به جریان ‫این مستخدم اهمیت می‌دی؟
‫چون به قتل رسید.
‫شرط می‌بندم مسئله این نیست.
‫شک ندارم بیشتر از چیزی که باید ‫کشت و کشتار دیدی.
‫چرا این یکی این‌قدر اذیتت می‌کنه؟
‫برام مهمه چون نمی‌خوام ‫یه مرد بی‌گناه مجازات بشه.
‫به‌نظرت منصفانه‌ست که یکی به‌خاطر ‫جرم یه نفر دیگه رنج بکشه؟
‫حدس می‌زنم که فکر می‌کنی مک‌کندریک...
‫مجرم نیست؟
‫فکر می‌کنی پسره رو کشته؟
‫تشخیصش با من نیست.
‫ - نیست؟ ‫- به من مربوط نیست.
‫خب بعید می‌دونم موافقش باشم.
‫من که می‌گم یه مستخدمِ مُرده ‫جزو مشکلات جزئی ماست.
‫خیلی جزئی به‌نظرم.
‫می‌خوام فراموش کنم.
‫می‌خوام همونطور که بقیه انگار ‫خیال‌شون از بابت
‫گناهکار بودن مک‌کندریک راحته، ‫آسوده خاطر باشم.
‫این دو نفر باید تکمیل‌کنندهٔ هم باشن، ‫هانا و مک‌کندریک
‫باید مثل دو تیکهٔ پازل به هم بخورن
‫ولی نمی‌تونم به همدیگه ربطشون بدم، ‫پس خیالم راحت نمی‌شه.
‫و نمی‌تونم فراموش کنم.
‫نترس نیومدم که اذیتت کنم.
‫پس چی می‌خوای؟
‫وضعیت سلامتیت چطوره؟
‫چیزی لازم داری بهت بدم؟
‫با توجه به شرایط فعلی، سالم و سرحالم.
‫زنده می‌مونم، البته تا وقتی‌که ‫تصمیم بگیرن دارم بزنن.
‫خب اگه کار به دادگاه کشیده بشه
‫شانس بهتری واسه دفاع از خودت داری.
‫هنوز تصمیمی گرفته نشده.
‫آدمی مثل من دوستای کمی
‫توی دادگاه انگلیسی نصیب‌شون می‌شه.
‫من آدم صادقی هستم
‫ولی رازهایی دارم که اگه ‫زیادی تو زندگی‌م سرک بکشن،‌ نابود می‌شم.
‫باید بگم تو تنها کسی نیستی ‫که این‌طور فکری می‌کنی.
‫همه گناهکاریم، ‫شکی توش نیست
‫ولی بعضی‌ گناهان مجازات ‫سنگین‌تری از بقیه دارن.
‫من قاتل نیستم، هیچ‌وقت نبودم.
‫خیلی چیزای دیگه هستم، ‫و همینا هستن که
‫توی دادگاه منو به‌خاطرش دار می‌زنن.
‫دستت چه مشکلی داره؟
‫فقط انگشت شستمه.
‫یکی-دو سال پیش توی «ویت‌بی» ‫یه افلیجی بود
‫که با پتک کوبید روش.
‫دیگه از اون موقع نمی‌تونم تکونش بدم.
‫واسه کسی توی کسب و کار من ‫یه‌سری مشکلات به ‌وجود می‌آره
‫ولی قلق کار کردن باهاش رو یاد گرفتم.
‫نشونم بده ببینم.
‫مچم رو بگیر.
‫حالا تا جایی که می‌تونی محکم فشار بده.
‫- دارم فشار می‌دم. ‫- نه، می‌گم فشار بده آقای مک‌کندریک.
‫- شل نگیر. ‫- شل نگرفتم.
‫انگشت شستم زیر یه پتک کوفتی خُرد شده
‫و واسه این اتفاق کلی شاهد دارم.
‫یه چلغوز لاغر مردنی
‫مثل هانا خیلی راحت
‫با یه دست هم خفه می‌شه
‫- چه انگشت شست داشته باشی چه نه. ‫- نه!
‫نه. جای دو انگشت شست به وضوح دیده می‌شد.
‫یادم نمی‌آد جای انگشت شست دیده باشم.
‫کبودی‌ها رو یادمه، ‫کلی کبودی بود
‫ولی محاله بتونی بگی ‫کدوم انگشت خاص
‫چه رد خاصی جا می‌ذاره.
‫قبل از تدفینش، ‫جراحاتش رو نقاشی کردم.
‫دیدی؟
‫دو کبودی بیضی شکل، ‫که روی هم قرار گرفته‌ن.
‫این نقاشی خوشگلت که چیزی رو ثابت نمی‌کنه.
‫مک‌کندریک رو دیده‌ن که ‫که داره با پسره ور می‌ره.
‫حقیقت. ‫هر چیز دیگه‌ای فقط فرض و خیاله.
‫از لحاظ فیزیکی ممکن نیست
‫که این جرم رو مرتکب شده باشه.
‫و می‌تونی این نظراتت رو وقتی ‫توی انگلیس لنگر انداختیم
‫پیش قاضی بیان کنی.
‫ولی وقتی توی دریا باشیم ‫و من کاپیتان باشم
‫مک‌کندریک همون‌جا که هست می‌مونه.
‫و به محض اینکه برگردیم به انگلیس
‫قاتل واقعی کشتی رو ترک می‌کنه ‫و واسه همیشه ناپدید می‌شه.
‫پس الان باید کل خدمه رو زندانی کنم؟
‫- منظورت همینه؟ ‫- نه. من...می‌گم که...
‫هوشمندانه نیست که یه قاتل
‫تو کشتی واسه خودش پرسه بزنه
‫وقتی داریم سمت شمال ‫و ناکجاآباد حرکت می‌کنیم.
‫اگه مک‌کندریک پسره رو نکشته باشه
‫پس به احتمال زیاد درکسه.
‫دربارهٔ نجار دروغ می‌گه ‫که خودش رو نجات بده.
‫فکر کنم زیادی کتاب «پنیِ مخوف»‌ خوندی.
‫کاپیتان، دلیلی هست که ‫گناهکار بودنش رو در نظر نمی‌گیری؟
‫بذار مثل مک‌کندریک بررسیش کنم.
‫اگه گناهکار باشه، ‫پس هنوز هم
‫می‌شه نشانه‌هاش رو دید.
‫عجب آدم لجوج و زبون نفهمی هستی تو.
‫می‌تونی بررسی‌هات رو بکنی.
‫شلوارت رو هم در بیار لطفا.
‫- ممنون. ‫- خدمت شما آقای سامنر.
‫لطفا پوست ختنه‌گاهت رو بالا بکش آقای درکس.
‫تویی که می‌خوای بالا کشیده بشه.
‫- شپش داری که. ‫- آره، معمولا دارم.
‫البته چیزی نیست که به‌خاطرش ‫اعدامت کنن، درسته؟
‫آخ!
‫نشونی از عفونت نیست.
‫و نشونی از قرمزی و خراش هم نداره.
‫دستات رو نشونم بده لطفا.
‫می‌بینم که زود خوب شده.
‫خب، فقط یه خراش ساده بود.
‫و به‌نظر می‌تونی دستات کاملا استفاده کنی.
‫- از چی؟ ‫- انگشتای دستت.
‫قطعا می‌تونم.
‫آستینت رو بالا بزن.
‫به من شک داری آقای سامنر؟
‫ها؟
‫به من شک داری وقتی می‌گم ‫پیش کابین عرشه چی دیدم؟
‫آقای مک‌کندریک انکارش می‌کنه. ‫می‌دونی که می‌کنه.
‫بابا مک‌کندریک یه لواط‌کاره.
‫حرف یه لواط‌کار چه ارزشی توی دادگاه داره؟
‫به‌نظر من که ارزش زیادی نداره.
‫اگه حرف اون مک‌کندریک کسکش رو باور داری
‫پس حتما خیال می‌کنی من دروغگوام.
‫نه، نمی‌دونم چی هستی.
‫من یه مرد باشرفم. ‫این چیزیه که هستم.
‫کارم رو انجام می‌دم.
‫دلیلی نداره که به‌خاطرش احساس شرم کنم.
‫منظورت از این حرف چیه؟
‫اینجا همه آدمای شریفی هستن، ‫یا حداقل شرافت لازم
‫مناسب کارشون رو دارن.
‫فکر کنم پزشک‌مون بگیره چی می‌گم.
‫آخه من و اون رفقای قدیمی هستیم.
‫بعد از شبی که توی لرویک بودیم
‫آوردمش داخل اتاقش.
‫آقای سامنر، احتمالا یادت نمی‌آد
‫چون تو خواب هفت پادشاهی بودی
‫ولی من و کاوندیش قبل رفتنمون ‫درست و حسابی همه چی رو گشتیم
‫فقط محض اینکه ‫همهٔ وسایل ضروریت جاشون امن باشه.
‫چیزی رو برنداشتیم ‫و جابه‌جا نکردیم.
‫به دانش و صلاحیتم
‫به عنوان پزشک شک داری آقای درکس؟
‫من دوره‌ش رو گذروندم
‫گواهی‌م رو از دانشگاه ‫«کوئینز» برمینگهام گرفتم.
‫خب تو مدرک مسخرهٔ خودت رو داری ‫و منم مال خودمو.
‫حالا موندم کدوم یکی از اون مدارک ‫توی دادگاه انگلیسی
‫ارزش بیشتری داره؟
‫من که سواد خوندن ندارم، ‫پس نمی‌تونم تعیین کنم
‫ولی یه وکیل خوب احتمالاً نظری داشته باشه.
‫قضیه در مورد نظر و شهرت نیست.
‫این‌که من کی هستم و بوده‌م، ‫الان مورد سوال نیست.
‫چه مدرکی علیه‌م داری؟
‫چون اگه چیزی نداشته باشی
‫پس یعنی خودت علیه‌م شدی.
‫قول شرفم، قسمم به انجیل، ‫در مقابل قسم تو.
‫- شرف؟ ‫- قول شرف!
‫شرف!‌ داری دروغ می‌گی.
‫چه مدرکی علیه‌م داری؟
‫- داری دروغ می‌گی. ‫- چه مدرکی آقای سامنر؟
‫کاپیتان، پزشکمون گوشش سنگینه؟
‫همه‌ش دارم یه سوال تخمی رو می‌پرسم ‫و انگار اصلا نمی‌شنوه.
‫چه مدرکی علیه درکس داری؟
‫چیزی ندارم.
‫پس تمومش کنیم این مسخره‌بازی رو.
‫درکس، لباسات رو بپوش.
‫اون جای چیه روی بازوت؟
‫چیزی نیست.
‫فقط یه خراش با زوبین، همین.
‫به‌نظر که بدتر از یه خراش می‌آد.
‫بذار ببینم.
‫چیزی نیست.
‫دست راستته که باهاش بیشتر کار می‌کنی.
‫از همین‌جا مشخصه ورم کرده.
‫حالا اگه نتونی زوبین پرت کنی، ‫یا پارو بزنی،
‫پس دیگه به چه درد من می‌خوری؟
‫همین الان به پزشک نشونش بده.
‫عجب گیری کردیم. ‫بیا. نگاش کن.
‫زخمت باید باز و به‌طور مناسب تخلیه بشه.
‫چرا زودتر واسه‌ش نیومدی پیشم؟
‫الکی اذیت نکن. ‫فقط یه بریدگی ساده‌ست.
‫بیا توی اتاقم.
‫اونجا بهتر درمانت می‌کنیم.
‫خب، قطعا یه چیزی داخلش گیر کرده.
‫ممکنه خرده چوب یا یه تیکه استخون باشه.
‫گفتی که با زوبین خودت رو زخمی کردی؟
‫آره، با زوبین.
‫اون دیگه چه کوفتیه؟
‫- دندون. ‫- مال من نیست.
‫خب، توی بازوی توئه!
‫- مال من نیست. ‫- دندون پیش‌خدمت مدرکه، همینه.
‫تنها مدرکی که لازمه تا ‫تو رو روی چوبهٔ دار ببینیم.
‫منو روی چوبهٔ دار نمی‌بینید.
‫حلوای جفتتون رو قبل اون اتفاق می‌خورم.
‫این بی‌مصرفِ عوضی رو زندانی کن کاپیتان.
‫- کاوندیش! ‫- کاپیتان!
‫جونز! جونز!
‫- چه گهی... ‫- جونز!
‫عصا رو بده به سامنر.
‫می‌تونم همین الان مغزت رو بترکونم
‫یا به تخمات شلیک می‌کنم که ‫از خون‌ریزی بمیری.
‫تصمیمش با خودت.
‫رفقا ببریدش زندون.
‫پارو بزنید!
‫زنده می‌مونه؟
‫طبق تجربیاتم، وقتی جمجمه شکسته بشه...
‫وضعیت بغرنجه.
‫انگار وحشت‌ کرده.
‫حواسش رو از دست می‌ده...
‫نمی‌تونه حرکاتش رو کنترل کنه.
‫در کل بمیری بهتره
‫ تا اینجوری زندگی کنی.
‫هیس. هیس. هیس.
‫مطابق قانون الان من دستور می‌دم.
‫ممکنه بپرسید چطور همچین شیطان‌صفتی ‫اومده بین ما.
‫جواب خوبی واسه‌ش ندارم.
‫تو عمرم آدمای منحرف و ‫حرومزاده‌های خطرناکی رو دیدم
‫ولی اعتراف می‌کنم هیچ کدوم ‫به گرد پای درکس هم نمی‌رسن.
‫الان که توی بازداشتگاه پایینه
‫و تا وقتی که توی «هال» لنگر ننداختیم ‫رنگ آفتاب رو نمی‌بینه.
‫حالا می‌دونم یه صحبت‌هایی داره می‌شه
‫که کشتی نفرین شده
‫ولی بهتون قول می‌دم که نشده.
‫فقط بد بیاری بوده، ‫همین
‫و طبق نقشهٔ قبلی بازم ‫به سمت «ساند» حرکت می‌کنیم.
‫چی؟
‫تا حالا کسی توی این مناطق ‫شمالی یه نهنگ هم صید نکرده
‫نه تو این موقع سال.
‫اگه باور نمی‌کنی فقط کافیه سوابق رو بخونی.
‫اگه نظرت رو طلا می‌گرفتن
‫و مهر ملکه هم روش بود ‫شاید یه‌کم بهش فکر می‌کردم
‫ولی از اون‌جایی که از این خبرا نیست، ‫زیادی نباید بهت بر بخوره
‫اگه تو رو به تخمم نگیرم.
‫این‌موقع سال یخ زیادی هست.
‫آره.
‫و اگه تو ما رو ببری به ساند
‫همه رو به خاک سیاه می‌نشونی.
‫آره.
‫آدم که اگه هر از چند گاهی ریسک نکنه ‫به چیزی نمی‌رسه.
‫باید یه‌کم جسارت بیشتری ‫به خرج بدی آقای جونز.
‫چطور می‌تونی انتظار کاپیتانی داشته باشی، ‫وقتی این‌قدر محتاطانه و ضعیف عمل می‌کنی؟
‫این حماقته، ‫نه جسارت.
‫به کشتی‌های «آبرام»، «گوردن» ‫و «مری فرانسیس» فکر کن.
‫همه توی یخ گیر کردن، ‫و دیگه خبری ازشون شنیده نشد.
‫اینکه چرا براونلی ما رو ‫تا اینجای شمال آورده رو نمی‌دونم،
‫ولی می‌دونم اگه الان اینجا بود
‫حتی اون نمی‌خواست ما رو ببره اونجا.
‫از اونجایی که براونلی نمی‌تونه صحبت کنه.
‫یا حتی دستش رو واسه شستن کونش بلند کنه
‫مشخص نیست چکار می‌کرد یا نمی‌کرد.
‫و از اونجایی که الان من کاپیتانم
‫نه تو، یا آتو و مسلما نه پزشک‌مون
‫پس به‌گمونم حرف حرفِ منه.
‫انگار این کشتی کم مصیبت و ‫بدبختی داشته که توام بهش اضافه بشی.
‫چی گفتی؟
‫گفتم خیلی خری.
‫آروم باش.
‫هیس...
‫همگی یه بند انگشت «رام» بنوشید.
‫و بعد به سمت شمال حرکت می‌کنیم.
‫توی خوابم دیده‌مش، ‫همه می‌میریم.
‫ولی تو... ‫تو زنده می‌مونی.
‫بقیه‌مون غرق می‌شیم، ‫از گرسنگی می‌میریم.
‫از سرما هلاک می‌شیم.
‫خواب فقط یه راه واسه آروم کردن ذهنه
‫یه‌جور پاک‌سازی.
‫چیزی جز آشفتگی‌ ذهنی نیست.
‫حقیقتی ندارن،
‫و هیچ پیش‌گویی‌ای هم نمی‌کنن.
‫و وقتی بقیه‌مون مُردیم...
‫تو خورده می‌شی
‫- توسط یه خرس. ‫- پس زنده نمی‌مونم؟
‫- می‌مونی. ‫- تا وقتی که یه خرس منو می‌خوره؟
‫این چیزی بود که من دیدم.
‫خوابت رو با سرنوشت‌مون اشتباه نگیر.
‫اینجا تنها نیستیم. ‫هیستینگز بهمون نزدیکه.
‫در امن و امانیم.
‫چرا انرژیت رو واسه خواب ‫دربارهٔ اون مورد نمی‌ذاری؟
‫ولی هنری درکس هنوز زنده و سالمه.
‫اون پایین زندانیه و به دکل اصلی زنجیرش کردن
‫دست و پاش بسته‌ست. ‫نمی‌تونه فرار کنه.
‫حالا دیگه لازم نیست دربارهٔ هنری درکس ‫صحبت کنیم یا نگران باشیم.
‫سامنر! سامنر؟
‫با «اُ داود»، «ویلکی» و «پرایس» برو و مسلح شو.
‫همه سهم برابر دارن.
‫هیچی از «کوربین» گیرت نمی‌آد.
‫اصلا فکرشم نکنم چیزی بهت بده.
‫زنش یه اشرافی عوضیه.
‫برادرش قاضیه.
‫کسی مثل کوربین هیچ احساس تعهدی نداره.
‫ویلکی حواست به اون در لامصب باشه.
‫- حواست به در لامصب باشه. ‫- چیزی نمونده.
‫این خوشگلا رو نگاه!
‫الماسن لامصب!
‫نگین‌هاشون رو در می‌آریم
‫و طلاها رو هم آب می‌کنیم.
‫پولدار شدیم ایرلندی.
‫پولدار شدیم.
‫مراقب باش!
‫سلام پاتریک.
‫آقای کوربین، قربان
‫شنیده‌م که بقیه همه مرده‌ن.
‫اُ داود، ویلکی، پرایس ‫همه‌شون مرده‌ن.
‫غافل‌گیرمون کردن قربان.
‫توی خونه.
‫زخمت عفونت نکرده بود ‫و شکستگی هم بد نیست.
‫شاید یه مدت لنگ بزنی، ‫ولی به‌زودی خوب می‌شه
‫ولی دیگه کسی نمی‌دونه.
‫گنجینه‌ش واقعی بود.
‫طلا، جواهر
‫همون‌طور که حمید گفته بود
‫ولی هندی‌ها توی خونه مخفی شده بودن.
‫پس افتادین تو تله.
‫اشتباه کردین.
‫تله نبود، نه. ‫اتفاقی بود.
‫کسی نمی‌تونست بدونست که اونجان.
‫این‌که یه پزشک کارش رو ترک کنه ‫خیلی مسئلهٔ جدی‌ایه.
‫احتمالاً حکم برات ببُرن.
‫حمله توی شرایط حساسی بود.
‫از دست دادن سه پزشک توی همچین برهه‌ای...
‫آقای کوربین، می‌تونم روی ‫کمک شما حساب کنم دیگه قربان؟
‫مگه چه کمکی از دست من بر می‌آد؟
‫منظورم جزئیات اتفاقی بود که افتاد.
‫جزئیاتش اینه که طمعِ کورکورانهٔ تو
‫به قیمت تیر خوردن و کشته شدن
‫سه نفر از همکارای پزشکت ‫توی حملهٔ مخفیانه تموم شد.
‫توی مأموریتی که خودتون ما رو فرستادید!
‫به فرمان خودتون رفتیم ‫که غنائم رو بدزدیم.
‫و در غیابت ‫هم‌رزم‌های مجروحت
‫که چندین افسر بینشون هست
‫بدون اینکه درمان بشن یه گوشه افتاده‌ن ‫و اغلب درد وحشتناکی رو تجربه می‌کنن.
‫افرادی که می‌تونستی جونشون رو نجات بدی.
‫که متأسفانه ژنرال همین رو بدونه
‫یا لازم باشه بدونه، واسه حُکمت کافیه.
‫پس از من انتظار دارین که ‫دهنم رو ببندم
‫و مجازاتم رو بپذیرم؟
‫اخراج و خلع درجه‌م می‌کنن.
‫زندگی کاری‌‌م نابود می‌شه.
‫بهت توصیه می‌کنم که ‫وضعیت بد رو بدتر نکنی.
‫برات خوب تموم نمی‌شه اگه ‫پای من رو به این قضیه بکشونی
‫بهت قول می‌دم.
‫پس واسه دردسری که برام درست شده ‫هیچ کاری نمی‌کنید؟
‫بهت توصیه‌م رو گفتم دیگه،
‫که قبول کردن عواقب کارت هستش.
‫البته که بدشانسی آوردی، قبول دارم
‫ولی خب اینم در نظر بگیر که ‫تو زنده‌ای و بقیه مُرده.
‫دارین منو نابود می‌کنید!
‫و به‌خاطر چی؟
‫افراد سلتیکی یه رگ مالیخولیایی تو وجودشون هست
‫که شهادت به چشمشون شیرین می‌آد،
‫متوجه‌م.
‫ولی در مورد شما آقای سامنر، ‫اصلا صدق نمی‌کنه.
‫برق و ولعِ توی چشمات رو ‫موقع فکر کردن به اون گنج دیدم،
‫وقتی که امید به یه زندگی متفاوت داشتی.
‫مرتیکهٔ...
‫ولی حتماً می‌سپرم یه بسته آماده از ‫شربت تریاک واسه دردت بهت بدن.
‫حتما سر حالت هم می‌آره.
‫انسان، گرگِ انسان است.
‫همگی روی عرشه!
‫همهٔ افراد، همگی روی عرشه!
‫همگی روی عرشه!
‫سریع‌تر جمع کنید کشتی رو خالی کنید!
‫بشکه‌ها رو باید اول ببرید!
‫جونز! ‫قایق دوم رو بفرست پایین.
‫باشه! ‫قایق دوم رو بندازید!
‫بله آقای جونز.
‫- بریم. ‫- بیاریدش پایین!
‫- حرکت کنید! ‫- جونز؟
‫کشتی توی یخ گیر کرده، ‫احتمالا از عقب بشکنه و سوراخ بشه.
‫- داره غرق می‌شه؟ ‫- آره.
‫الان فقط فشار رو به بالای یخه ‫که نگه‌ش داشته، ولی فقط واسه الان.
‫اگه مسیر وزش باد عوض بشه ‫به‌گا می‌ریم.
‫پس برو پایین و هر چیزی که لازمه رو بردار، ‫برو روی یخ
‫و هر چی لباس داری هم بپوش.
‫خدایا.
‫بندازش پایین! ‫یه گروه سه‌نفره با تفنگ می‌خوام.
‫- بندازش بیرون، دو بار شمردمش. ‫- برو روی یخ
‫و مطمئن شو جاش خوبه. ‫شما دو تا، اینا رو ببرید.
‫پنج نفرتون رو واسه شروع لازم دارم.
‫دست بجنبونید!
‫نگاه کن ببین چی توی اون قایقه.
‫یه‌کم نمک رو پل کشتی بپاش.
‫رفقا دست بجنبونید.
‫هر چی می‌تونید با خودتون ببرید.
‫مُسکن‌ها رو چکار کردین؟
‫همه رو از کشتی ببرید. ‫اول شربت تریاک.
‫مراقبش باشید لطفاً پس.
‫اونا پودرن،‌ خیس نشه یه وقت.
‫- آقای بنن. ‫- آقای سامنر.
‫سلام.
‫این صندوق، توش دارو واسه کل خدمه‌ست.
‫حتما حواست باشه گمش نکنی.
‫متوجه شدی؟
‫- بله قربان. ‫- خوبه پس. ممنون.
‫چند بشکه گوشت؟
‫- چند تا بکشه گوشت شد؟ ‫- ۱۲ تا کاپیتان.
‫باید راه بیفتیم.
‫خودشه. بکوب زمین، بکوبش.
‫داخل چادر یخ می‌زنه
‫اگه درست و حسابی میخ‌هاش رو نکوبی.
‫کارتون خوب بود پسرا، ‫این دیگه آخریشه.
‫تقریبا همه‌چی رو از کشتی خارج کردیم.
‫- فقط چندتا بشکه مونده. ‫- خوبه.
‫الان چکار کنیم؟
‫پرچم رو تکون می‌دیم و به هیستنیگ ‫علامت می‌دیم. بهمون پناه می‌دن.
‫مطمئنی ماروود قبول می‌کنه؟
‫تو با دستهٔ اول افراد برو.
‫یه چند نفر به اندازه‌ای که بقیهٔ چیزا رو ‫جمع کنیم بیاریم بذار، بعد از شما می‌آیم.
‫سامنر رو پیش من بذار.
‫می‌خوام اینجا باشه.
‫درکس چی؟
‫خودم ترتیب هنری درکس رو می‌دم.
‫بابا نیازی نیست مثل بید بلرزی.
‫اینجا یه قطره آب هم نیست.
‫گم‌شو بابا لاشی.
‫با چشم‌های خودم دیدم.
‫حسابی خم شد، آره. ‫ولی نشکست.
‫حرفت رو بارو نمی‌کنم.
‫خودت برو ببین.
‫همین‌که فشار یخ کمتر بشه
‫می‌تونی مک‌کندریک رو ‫با یه درزگیر آهنی بفرستی پایین.
‫- خوب تعمیرش می‌کنه. ‫- تو دهنت رو ببند
‫و گرنه همینجا ولت می‌کنم ‫شانست رو واسه زنده موندن امتحان کنی.
‫غرق نمی‌شه مایکل.
‫خیلی دوس داریم غرق بشه، ‫ولی نمی‌شه.
‫بهت قول می‌دم.
‫گوش کن ببین چه صدایی می‌ده.
‫مثل یه جندهٔ ۶ پنی‌ای آه و ناله می‌کنه.
‫فکر می‌کنی بتونه بیشتر از این دووم بیاره؟
‫اونم اگه تا حالا سوراخ نشده باشه.
‫کشتی خیلی محکمیه.
‫بدنه‌ش کامل تقویت شده.
‫کف و کناره‌هاش در برابر یخ مقاوم شده‌ن، ‫ستون براش نصب شده.
‫قدیمیه، ولی ضعیف نیست.
‫من که می‌گم هنوزم می‌تونه ‫همچین فشار قوی‌ای رو تحمل کنه.
‫البته این جای خوبیه. ‫باریکلا داری.
‫و یه‌کم هم شانس باهات یار بوده ‫که اینجوری گیر انداختی کشتی رو.
‫منظورت چیه؟
‫خب اینجا جات روی یخ ساحلی هم امنه.
‫اگه یه قسمت از یخ آب بشه ‫ماروود خیلی راحت می‌تونه بیاد سمتتون.
‫چقدره مگه؟ دو-سه کیلومتر باهاش فاصله‌ست.
‫فکر کنم بقیه‌تون
‫احتمالاً فکر می‌کنید ‫کشتی همین الانشم سوراخ شده.
‫مشکلی درست نمی‌کنن.
‫از کجا فهمیدی؟
‫بالاخره منم یه چیزایی حالیمه.
‫و می‌دونم که این همه دور نشدیم ‫که مثلا نهنگ صید کنیم.
‫از این یکی نمی‌تونه سالم در بیاد.
‫- نمی‌تونه. ‫- می‌تونه اگه ولش کنی.
‫ولی اگه یکی-دوتا الوارش رو بشکنی، ‫قطعا دووم نمی‌آره.
‫فقط یه تبر بهم بده و ده دقیقه مهلت. ‫همین.
‫با یه عصا زدی براونلی رو کشتی،
‫و فکر کردی الان بهت تبر می‌دم؟
‫اگه حرفم رو باور نمی‌کنی
‫پس خودت پشت بشکه‌ها رو ببین.
‫ببین دروغ می‌گم یا نه.
‫چرا پسره رو کشتی آخه؟
‫چه نفعی داشت آخه؟
‫آدم که همیشه به منافع کار فکر نمی‌کنه.
‫پس به چی فکر می‌کنه؟
‫هر کاری که لازم باشه رو می‌کنم.
‫فکر کردن تو کارام خیلی نقش نداره.
‫تبر رو بیار مایکل.
‫جونز!
‫جعبهٔ داروهام. ‫دیدیش؟
‫آره، توی اون یکی قایقه.
‫- مطمئنی دیدیش؟ ‫- آره.
‫الان چطور بدون جعبه‌م کارم رو بکنم؟
‫نگران نباش. خیلی زود می‌رسه دستت.
‫وایسا، وایسا.
‫چرا گفته‌ن اینجا بمونم؟
‫دستور کاوندیشه.
‫کاوندیش.
‫باید می‌دونستم.
‫گوش کن.
‫ببین. آتو نمی‌ذاره یه مو از سرت کم بشه
‫و منم خیلی زود بر می‌گردم.
‫ماروود کاپیتان خوبیه،‌ خب؟
‫و ازمون استقبال می‌کنه.
‫- من بیشتر نگران اون صندوق داروم. ‫- می‌دونم.
‫ولی خیالت تخت.
‫- مراقب خودت باش. ‫- تو هم همینطور.
‫بفرما. چیزی جز یه‌ ذره نم نیست.
‫وای لعنتی. چطور ممکنه؟
‫گفتم که.
‫حسابی خم شده، ولی اصلا نشکسته.
‫خودش غرق نمی‌شه مایکل، ‫مگر اینکه خودت یه کاریش کنی.
‫جز این راهی نیست.
‫هیچی تو این دنیای خراب‌شده ساده نیست.
‫این کار منو نمک‌گیرت نمی‌کنه،‌ گفته باشم.
‫دیگه نمی‌تونم آزادت کنم. ‫نه بعد از کشتن براونلی.
‫کشتن مستخدم یه چیزه
‫همین که پسره رو کشتی قضیه رو سخت کرده بود
‫ولی دیگه کاپیتان رو کشتن خیلی ناجوره.
‫من که نخواستم آزادم کنی، ‫همچین درخواستی نمی‌کردم.
‫پس چی؟
‫اگه وقتش برسه
‫تنها چیزی که ازت می‌خوام ‫اینه که جلوم رو نگیری
‫سد راهم نشی.
‫بذار اتفاقات مسیر طبیعی ‫خودشون رو طی کنن.
‫خودم رو به کوچه علی چپ بزنم، ‫این چیزیه که می‌خوای.
‫خب، ممکنه هیچ‌وقت زمانش نرسه.
‫یعنی، ممکنه به‌خاطر کاری که کردم ‫توی انگلیس منو دار بزنن.
‫ولی اگه زمانش برسه؟
‫آره، اگه زمانش برسه.
‫پس دماغم چی؟
‫خب مایکل انگار قبلا الههٔ زیبایی بودی.
‫تازه به‌نظرم الان می‌شه گفت بهتر هم شده.
‫خیلی تخم داری
‫که به یکی که تبر دستشه همچین چیزی می‌گی.
‫آره مثل یه جفت سیب‌زمینی درشت و حسابی!
‫اگه می‌خوای می‌ذارم بزنی بترکونی‌شون.
‫یالا! یالا!
‫باید پناه بگیریم.
‫به‌زودی طوفان بهمون می‌رسه.
‫همین‌که طوفان تموم بشه، ‫به طرف هیستینگز حرکت می‌کنیم.
‫بیاید داخل!
‫نمی‌خوام درکس اینجا باشه.
‫بندازیدش بیرون یخ بزنه.
‫همونم از سرش زیاده.
‫می‌خوام تن لش همه‌تون اینجا باشه ‫که زیر نظرتون داشته باشم.
‫ولی مک‌کندریک، اگه می‌خوای بیرون بخوابی
‫می‌تونم استثنا قائل بشم.
‫طوفان زود تموم می‌شه.
‫به‌زودی توی هیستینگز ‫داریم رام می‌زنیم به بدن.
‫نترس. با این غل و زنجیری که شدم
‫کار خاصی ازم بر نمی‌آد.
‫نمی‌ترسم.
‫بازوت چطوره؟
‫- کدومش منظورته؟ ‫- راست.
‫همونی که دندون خدمت‌کارمون توش گیر کرده بود.
‫فقط یه بریدگی ساده بود. ‫من زود خوب می‌شم.
‫ولی خب این‌که چطور ‫اون دندون رفته اونجا رو هنوز نمی‌دونم.
‫اصلا نمی‌تونم توضیحش بدم.
‫پس خبری از پشیمونی نیست؟
‫عذاب وجدانی در کار نیست؟
‫فکر کردی توی کابین ‫می‌خواستم بکشمت؟
‫که بزنم مثل براونلی مغزت رو بترکونم؟
‫چه نیت دیگه‌ای داشتی خب؟
‫من که خیلی تو کار نیت کردن نیستم.
‫نه‌، من یه راست کارم رو انجام می‌دم. ‫بهشون فکر نمی‌کنم.
‫فقط از غریزه‌م پیروی می‌کنم، همین.
‫پس دیگه کلا وجدان نداری؟
‫به‌کل نسبت به مسائل اخلاقی بی‌تفاوتی؟
‫خب، یه اتفاقی میفته و ‫بعدشم یه اتفاق دیگه بعدش پیش می‌آد.‍
‫چرا اولین اتفاق باید مهم‌تر از دومی باشه؟
‫چرا دومی مهم‌تر از سومیه، بگو ببینم؟
‫چون هر عمل مجزا و متفاوته.
‫یک سری‌شون خیر ‫و یک‌سری شر هستن.
‫اینا فقط حرفه.
‫اگه منو دار بزنن، ‫دارم می‌زنن چون می‌تونن
‫و چون خواسته‌ن همچین کاری بکنن.
‫اونا هم مثل من از غرایزشون پیروی می‌کنن.
‫پس هیچ قانونی رو به رسمیت نمی‌شناسی
‫هیچ صحیح و غلطی فرا تر از خودت؟
‫آدمایی مثل تو سؤال می‌پرسن که ‫خودشون رو قانع کنن.
‫می‌دونی، که مثلا حس کنید پاک‌تر
‫و باهوش‌تر از بقیه هستید. ‫ولی نیستید.
‫فکر کردی همه مثل توایم؟ ‫ولی چطور؟
‫چطور؟ چطور همچین چیزی ممکنه؟
‫خب، اون‌قدری کشتن دیده‌م
‫که فکر کنم فقط من قاتل نیستم.
‫من هم یکی مثل بقیه‌م، ‫کم و بیش.
‫نه. من اینو قبول ندارم.
‫خب، صلاح مملکت خویش خسروان دانند!
‫می‌دونی، چیزی که به نفعته رو قبول می‌کنی
‫و چیزی که نیست رو رد.
‫قانون فقط یه اسمه واسه ‫ترجیحات یه‌سری افراد خاص!
‫خب، نرود میخ آهنین در سنگ!
‫چرا حلقهٔ طلا رو نگه داشتی؟
‫چرا نفروختیش آخه؟
‫نگه‌ش داشته‌م واسه...
‫یادبود.
‫خب مردی که بترسه
‫توی قاموس من مرد حساب نمی‌شه.
‫فکر می‌کنی می‌ترسم؟
‫آره. به‌خاطر هر چیزی که توی هند افتاده.
‫هر کاری که کردی، یا نکردی.
‫می‌گی واسه یادبود نگه‌ش داشتی
‫ولی اصلا اینطور نیست، ‫نمی‌تونه باشه.
‫تو منو نمی‌شناسی.
‫روحت هم خبر نداره چه آدمی هستم.
‫خب چیز زیادی واسه دونستن نیست.
‫اون‌قدرم که فکر می‌کنی آدم پیچیده‌ای نیستی.
‫و این مقدار کمی که هست رو
‫خب، فکر کنم به اندازهٔ کافی ازش خبر دارم.
‫بیدار شو!‌ سامنر!
‫سامنر!‌ بیدار شو!
‫- اینا رو بده من! ‫- زود باشید!
‫برو بیرون!
‫اون پایینی رو بگیر!
‫بپر روش!
‫وبستر، بنن، کناره‌ها رو بگیرید!
‫اون طناب‌ها رو بیار اینجا!
‫طناب‌های کناری رو نگه‌دار!
‫بپر روش!
‫چراغ‌ها رو از چادر دور کنید!
‫بیا اینجا و کمک کن!
‫یه‌کم طناب بهم بده!
‫اون بشکه‌ها رو بگیر. ‫بیارشون اینجا!
‫برو اونجا!
‫وای گوه‌توش!
‫کجاست؟
‫رفته.
‫کجا رفته؟
‫احتمالا دیشب برای اینکه به کوه‌یخ نخوره
‫وارد تودهٔ یخی شده.
‫ماروود باید بدونه کجاییم.
‫فقط باید اینجا منتظرش بمونیم
‫یه‌کم صبر و ایمان داشته باشیم.
‫چرا یه کشتی باید وسط طوفان ‫لنگرننداخته رها بشه؟
‫مسلماً بهتر بود که همونجا که هست بمونه.
‫خب اگه کوه‌یخ به سمتت حرکت کنه
‫کاپیتان کاری که ‫واسه نجات کشتی لازمه رو انجام می‌ده.
‫دقیقا. ‫هر کاری که مجبور باشی رو انجام می‌دی.
‫چقدر باید منتظرش باشیم؟
‫بستگی داره.
‫اگه سر از آب آزاد در بیاره ‫ممکنه همین امروز باشه.
‫- اگه نه... ‫- صندوق داروهام پیشم نیست.
‫بدون اینکه من بدونم بردنش به...
‫مگه کسی مریضه؟
‫نه هنوز، نه.
‫پس باید بگم جعبهٔ داروهات
‫الان اصلا اهمیتی نداره.
‫و اگه غرق شده باشه چی آقای کاوندیش؟
‫غرق نشده!
‫کشتی‌های دیگه‌ای توی محدوده هستن؟
‫کسی که احیانا بتونه نجاتمون بده؟
‫نه. متأسفانه خیلی دور شدیم.
‫خیلی از فصل صید گذشته، ‫و ما هم خیلی به سمت شمال اومدیم.
‫بیش‌تر ناوها الان دیگه ‫خلیج «پاند» رو هم رد کرده‌ن.
‫غرق نمی‌شه.
‫یه‌جا توی سانده ‫همین!
‫اگه منتظر بمونیم ‫خیلی زود پیداش می‌شه.
‫باید قایق صیادی رو ببریم ‫و دنبالش بگردیم.
‫ممکن چندین کیلومتر به سمت شرق رفته باشه.
‫و اگه پیداش نکنیم چی؟
‫پس امیدوارم لباس شنا واسه ‫خودت آورده باشی بچه ایرلندی.
‫چون از هرجایی که به ذهن مضخرفت برسه ‫خیلی دور شدیم.
‫گوش کنید چی می‌گم!
‫هیستینگ نیست ‫احتمالا رفته ساند.
‫یعنی غرق شده؟
‫چیزی که ازتون می‌خوام ‫اینه که ایمان داشته باشید!
‫امروز-فردا می‌آد اینجا.
‫هیچ‌وقت یه نقشه درست‌درمون نداشتی.
‫فقط کاری رو بکن که اگه براونلی بود می‌کرد.
‫با کاپیتانت این‌جوری صحبت نکن.
‫واسه آخرین بار بهت می‌گم.
‫- می‌خوای چکار کنی؟ ‫- تقصیر خودته!
‫لعنت بهت!
‫دومین گلوله رو حروم هر کسکشی ‫که بخواد زبون‌درازی بکنه می‌کنم.
‫هنوز کاپیتان منم
‫و با کمال میل هر حروم‌زادهٔ معترضی
‫که جرئت کنه خلافش فکر کنه رو می‌کشم.
‫منو نمی‌شه پیش‌بینی کرد.
‫هر موقع هر کاری که عشقم بکشه می‌کنم
‫و اگه دوباره فکر زیر ‫سوال بردن من به سرتون زد
‫بهتره اینو یادتون باشه.
‫فردا به سمت خلیج پاند حرکت می‌کنیم.
‫هیستینگر اونجاست، ‫ولی اگه نباشه
‫حتما یه کشتی دیگه ‫پیدا می‌کنیم که سوارمون کنه.
‫یه‌جوری می‌گی خلیج پاند انگار دو متره، ‫160 کیلومتر راهه.
‫پس بهتره خبر مرگتون سر حال باشید و ‫کپهٔ مرگتون رو بذارید!
‫کار احمقانه‌ای کرد.
‫وقتی یکی تفنگ دستشه
‫نمی‌شه با تخته چوب افتاد به جونش!
‫یه چیز بدیهی و واضحه.
‫- هنوز من کاپیتانم. ‫- بله.
‫بندازش بیرون.
‫گفتم بندازش بیرون کره‌خر دانمارکی!
‫شربت تریاکم رو می‌خوام. ‫شربت تریاکم رو می‌خوام.
‫اون صندوق رو می‌خوام.
‫- نه نمی‌خوای. ‫- اون صندوق رو می‌خوام.
‫- نه، باید استراحت کنی. ‫- متوجه نیستی آتو.
‫- متوجه‌م. ‫- لطفا.
‫کاریش نمی‌شه کرد.
‫باید استراحت کنی.
‫نه، خیلی گرممه. خیلی گرمه.
‫نه نیستی. باید گرم بمونی
‫دیگه تکرارش نمی‌کنم.
‫باید استراحت کنی.
‫سامنر، گوش‌کن ببین چی می‌گم.
‫باید استراحت کنی.
‫خوبه. آفرین.
‫گرم بمون.
‫همهٔ بیمارستان‌هایی که می‌شد رو
‫رفتم.
‫و مدرکم الان هیچ ارزشی نداره.
‫کل زحماتم الان کاملا به باد رفته‌ن.
‫شرمنده کاری از من بر نمی‌آد.
‫می‌دونم پزشک با استعدادی هستی.
‫شاید دیگه انگلستان جای خوبی واسه‌ت نباشه.
‫کشور سخت‌گیر و خطرناکیه.
‫باید بی‌خیالش بشی و بری آمریکا.
‫یا برزیل.
‫توی برزیل افراد رو به‌خاطر اشتباهاتش می‌بخشن ‫ولی اینجا نه.
‫توی انگلستان نه.
‫مگر این‌که از یه دستهٔ خاص باشی
‫و متأسفانه نه من و نه تو ‫نمی‌تونیم همچین شخصی باشیم.
‫ولی حرفم رو باور می کنی، مگه نه؟ ‫دربارهٔ کوربین.
‫باور می‌کنی که همهٔ اینا کار اون بوده؟
‫که ما رو بفرسته پی پیدا کردن غنیمت.
‫دادگاه نظامی‌م.
‫همه‌ش به‌خاطر اونه.
‫باورت می‌کنم.
‫ولی متأسفانه بقیه نمی‌کنن.
‫حتی اگر هم باورت کنن، ‫نمی‌تونن ریسک کمک‌ کردن بهت رو بکنن.
‫متوجهی دیگه؟
‫کوربین لاشی.
‫شرمنده‌م که می‌گم ولی ‫داستانت یه یادآوری خیره
‫یا بهتره بگیم یه هشدار،
‫که چه بلاهایی سرمون می‌آد
‫اگه حواسمون به آدمایی مثل اون ‫که همه‌جا آشنا دارن نباشه.
‫از اول شروع کن، نصیحتم بهت اینه.
‫یه ایالت توی «نورفولک» شمالی‌ای چیزی بهش می‌رسه.
‫باورش شده که قراره یه کشاورز محترم بشه.
‫ظاهرا خاکش خیلی شوره
‫که سیب‌زمینی هم نمی‌تونه برداشت کنه ‫چه برسه به...
‫- ببخشید، آقای کوربین؟ ‫- هوم؟
‫لعنتی!
‫چه گهی داری می‌خوری؟
‫ای حرومزاده!
‫باید بگم یه پاسبان بیاد زندانی‌ت کنه.
‫خدایا. کی هستی تو؟
‫شخص خاصی نیستم.
‫دروغ نگو.
‫- اون قیافه رو می‌شناسم. ‫- نه ببخشید.
‫کسی نیستم، هیچ کس.
‫اگه واقعا کسی نیستی، ‫پس فکر نکنم اعتراض خاصی به این داشته باشی.
‫هیستینگز از دست رفته.
‫توی طوفان غرق شده.
‫یه کوه‌یخ زده بهش و تیکه‌تیکه‌ش کرده
‫و هر جاکشی روش بوده ‫بدون استثناء غرق شده.
‫این سرما رو تحمل می‌کنیم.
‫قبلا کسایی موفق شده‌ن.
‫تاحالا کسی موفق نشده.
‫کسی موفق نشده چون نمی‌شه موفق شد.
‫نه تا وقتی یه کشتی واسه پناه بردن بهش
‫و یا ده برابر امکانات ما رو نداشته باشی.
‫یه کشتی پیدا می‌کنیم، ‫و اگه نکردیم سرما رو تحمل می‌کنیم.
‫هر کدومش باشه ‫اون‌قدری زنده می‌مونیم
‫که تو رو توی انگلیس ‫روی چوبهٔ دار ببینیم. مطمئن باش.
‫باور کن بهتره دارم بزنن
‫ تا اینکه از گرسنگی یا سرما بمیرم.
‫همین الان غرقت می‌کنیم حرومزادهٔ غر غرو!
‫یه نون‌خور دیگه کم‌تر.
‫اگه بخوای همچین کاری کنی ‫حرف‌های دم مرگم برات جالب نیست.
‫البته واسه بقیه شنیدنشون به‌نظر جالبه.
‫هنری تو هیچی علیه‌م نداری.
‫پس فکر نکن ازم آتویی داری.
‫بهت فشار نیاوردم مایکل.
‫فقط بهت یادآوری می‌کنم
‫که ممکنه هیچ‌وقت فرصتش نرسه، ‫ولی این یکی ممکنه.
‫بهتره آماده باشی.
‫همین.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @bollbolljan_com ::.