‫می‌تونه به هر زمانی سفر کنه.
‫هم به گذشته سفر می‌کنه، هم به آینده...
‫ولی معمولا به دوران حیات خودش سفر می‌کنه.
‫معمولا این‌طوره، ‫ولی همیشه این‌طور نیست.
‫نمایشگاه هنرهای نوگرای بروملی...
‫ازتون دعوت به عمل میاره ‫که بخش قرن نوزدهم رو...
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫دست خودم نیست. ‫کنترلش دست خودم نیست.
‫یهویی در زمان سفر می‌کنم.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @bollbolljan_com ::.
‫وای، کیرم توش!
‫مسلما کار خطرناکیه.
‫گاهی اوقات مشکلی نداره. ‫آدم باهاش کنار میاد.
‫ولی گاهی اوقات دشواره.
‫ولی مسئله‌ای بدتر از خطرناک بودنش هم هست.
‫کریسمس از همه‌چیش بدتره.
‫[هشت سالگی هنری]
‫مگه بهت نگفته بودم کاپشنت رو بپوشی هنری؟
‫داره برف میاد.
‫بالاخره یکی باید بره ‫فرودگاه، دنبال بابا،
‫آخه می‌خوای بابا موقع کریسمس ‫خونه باشه، مگه نه؟
‫آره.
‫♪ کاش کل آرزوهات به حقیقت بپیونده. ♪
‫♪ عیدت مبارک... ♪
‫به یه سری روزها و تاریخ‌ها ‫بیشتر سفر می‌کنه.
‫یعنی خودش که نمی‌خواد؛ ‫دست خودش نیست.
‫به یه روز خیلی سفر می‌کنه.
‫♪ عیدت مبارک... ♪
‫[هشت سالگی هنری]
‫♪ عیدت مبارک... ♪
‫[هشت و بیست و چهار سالگی هنری]
‫از اون تاریخ که برمی‌گرده، ‫همیشه می‌فهمم اونجا بوده.
‫همین که می‌بینمش...
‫از قیافه‌اش می‌فهمم.
‫♪ دوستان قدیمیمون رو می‌بینیم، ‫وای که چقدر خوش می‌گذره... ♪
‫- کمربندت رو محکم بستی؟ ‫- آره.
‫♪ والدینمون رو می‌بینیم، ‫هدیه می‌گیریم و عید که می‌شه... ♪
‫♪ همه‌چی روبه‌راهه. ‫همه‌چی روبه‌راهه... ♪
‫♪ عیدت مبارک. ‫وای، عیدت مبارک... ♪
‫[هشت، بیست و چهار و سی و هشت سالگی هنری]
‫عین جاذبه می‌مونه. ‫همون شکلی عمل می‌کنه.
‫نیروی جاذبه اجسام ‫با افزایش جرمشون رابطه مستقیم داره.
‫اجسام بزرگ، اجسام کوچک‌تر رو ‫جذب خودشون می‌کنن و همین‌طور...
‫دورش دوران پیدا می‌کنن.
‫♪ کاش کل آرزوهات به حقیقت بپیونده. ♪
‫♪ عیدت مبارک. ‫عیدت مبارک... ♪
‫من هم عین اکثر افراد...
‫تو عمرم روزهای مهمی رو تجربه کردم. ‫لحظاتی حیاتی رو تجربه کردم.
‫ولی فرق من با بقیه اینه که...
‫مدام به اون روزها برمی‌گردم.
‫♪ کاش کل آرزوهات در حین... ♪
‫♪ به صدا در اومدن این همه زنگوله، ‫به حقیقت بپیوندن. ♪
‫♪ عیدت مبارک... ♪
‫[هشت، بیست و چهار، سی و هشت ‫و سی و نه سالگی هنری]
‫♪ کاش تقویم زندگیت ‫مملو از... ♪
‫♪ اعیاد خوش و خرم باشه. ♪
‫[هشت، بیست و چهار، سی و هشت، ‫سی و نه، بیست و سه و بیست و دو سالگی هنری]
‫♪ عیدت مبارک...♪
‫هنـ....
‫[علاوه بر سی و چهار ‫و بیست و هشت سالگی هنری]
‫به محض تصادفتون، ‫به گذشته سفر کردی.
‫گمون کنم واکنش غیرارادی بوده.
‫انگار بدنت فرصت کار دیگه‌ای نداشت.
‫ضمنا، خودم می‌دونم نگاه می‌کنی، ‫ولی لزومی نداره بکنی.
‫مامان!
‫الان برمی‌گردی، نگاه...
‫نکن.
‫مامان؟
‫مامان! مامان!
‫مامان!
‫[علاوه بر بیست و پنج سالگی هنری]
‫مامان!
‫[علاوه بر بیست و هفت و سی و دو سالگی هنری]
‫مامان!
‫[هشت، بیست و چهار، پونزده، ‫سی و نه و سی و هشت سالگی هنری]
‫مامان!
‫[علاوه بر چهار، بیست و دو، سی و پنج، ‫سی و چهار، ده و سی و هفت سالگی هنری]
‫مامان!
‫«همسر مسافر زمان»
‫مامان و بابا نداری؟
‫معلومه که دارم... همه دارن.
‫چه‌جور مامان و بابایی هستن؟
‫خب، حرف ندارن. ‫مامان و بابامن دیگه، معلومه که حرف ندارن.
‫کارشون چیه؟
‫خب، بابام ویولن‌نوازه، ‫مامانم هم خواننده بود.
‫- چرا دیگه نخوند؟ ‫- کی گفته دیگه نخوند؟
‫خودت گفتی «خواننده بود».
‫هست.
‫منظورم این بود که هست.
‫انگار غمگین شدی.
‫واقعا؟
‫واسه چی غمگین شدی؟
‫می‌دونی غمگین بودن چه مزیتی داره؟
‫هیچ مزیتی نداره.
‫افراد شاد...
‫عین همدیگه‌ان، ‫ولی افراد غمگین متفاوتن.
‫آره خب، |اگه آدم بخواد با کسی ‫بهش خوش بگذره،
‫طرف رو خوشحال می‌کنه، ‫ولی اگه بخواد بشناسدش،
‫باید دلیل غمگین بودنش رو بفهمه.
‫خودت چرا غمگینی؟
‫چون مامانت دیگه نمی‌خونه، غمگینی؟
‫یه روز برات توضیح می‌دم، ‫ولی امروز نمی‌شه.
‫کی توضیح می‌دی؟
‫وقتی مرد سبزپوستی ‫کنار دریاچه کومو...
‫بهت قهوه با طعم موز داد، ‫توضیح می‌دم.
‫- مسخره‌بازی درنیار. ‫- راست می‌گم.
‫هر وقت مرد سبزپوستی کنار دریاچه کومو ‫بهت قهوه با طعم موز داد، برات تعریف می‌کنم.
‫یه مشت حرف مسخره می‌زنی‌ها!
‫قسم می‌خورم این‌طور نیست.
‫هه!
‫خیلی گاوی.
‫[بیست و هشت سالگی هنری و بیست سالگی کلر]
‫مگه چیکار کردم؟ من که کاری نکردم. ‫همین‌جوری نشستم دیگه.
‫من که اصلا نگاهش هم نکردم.
‫آره، نگاه نکردنت رو حس می‌کردم.
‫به ایستگاه دریاچه رسیدیم، ‫درهای سمت چپ باز شدن.
‫چرا همیشه بلوندها چشمت رو می‌گیرن؟
‫دوست‌دخترم هم بلونده. ‫این شکلی بهش وفادار می‌مونم.
‫دوست‌دخترت که از دید نظری خودم هستم.
‫به نقل از خودت دوست‌دخترم هستی.
‫به نقل از خودت هستم.
‫به نقل از خودِ آینده‌ام ‫که وقتی بچه بودی، تو جنگل...
‫باهات وقت می‌گذروند ‫دوست‌دخترم هستی.
‫من که به طرف اعتماد ندارم.
‫- خودته‌ها. ‫- خودم رو که جفتمون می‌شناسیم.
‫پس اصلا واسه چی ‫امروز اومدیم اینجا؟
‫خب... ببخشید.
‫- واسه دومین قرارمون اومدیم ناهار بخوریم. ‫- چرا ناهار بخوریم؟
‫آخه سر اولین قرارمون ‫مست کردیم و سکس کردیم.
‫امیدوارم موقع ناهار فرصتی پیش بیاد ‫که بتونیم قبل از مست کردن...
‫و سکس مجدد، کمی صحبت کنیم.
‫رابطه باید همین شکلی باشه، ‫خودم تحقیق کردم.
‫خب، کی گفته با هم تو رابطه‌ایم؟
‫خب، اگه آینده از این قرار باشه، ‫حق انتخابی نداریم.
‫- تو هم مشکلی نداری؟ ‫- نه، چرا که نه؟
‫اصلا سعی نمی‌کنی با آینده مقابله کنی؟ ‫سعی نمی‌کنی راه خودت رو در پیش بگیری؟
‫چرا، معلومه که سعیم رو کردم.
‫من پیاده می‌شم. ‫عذر می‌خوام.
‫حس می‌کنم می‌خوای ‫موضوعی رو ثابت کنی.
‫ببخشید.
‫ببین، من با تو فرق می‌کنم، خب؟
‫من مسیر ثابتی ندارم. ‫هر جا بهم بگن نمی‌رم.
‫اگه مقصدم تو باشی ‫که اصلا نمی‌رم،
‫آخه مشکلم از این قراره...
‫که من از شش سالگی منتظرت بودم،
‫ولی بعد از این همه مدت،
‫بعد از این همه انتظار، معلوم شد...
‫- ازت خوشم نمیاد. ‫- چرا نمیاد؟
‫آخه خودت دوست‌دختر داری!
‫آها، ازم خوشت نمیاد، ‫ولی می‌خوای فقط مال خودت باشم؟
‫- نه‌خیر، اصلا نمی‌خوام مال من باشی. ‫- خب، تو که باهام سکس کردی.
‫- آره، چقدر هم که رویایی بود. ‫- اون موقع که شاکی نشده بودی.
‫انگار قورباغه داستان رو بوسیده باشم، ‫ولی انسان نشده باشه.
‫خب، خودت که همچنان شاهدختی.
‫این دیگه چه حرفی بود؟
‫نمی‌دونم، یهو حس کردم ‫شوخی هوشمندانه‌ایه.
‫- به ایستگاه خیابان کوئینسی رسیدیم. ‫- درهای سمت راست باز شدن.
‫- به نظر من که شوخی هوشمندانه‌ای بود. ‫- مرسی!
‫کلر! کلر!
‫- چرا داری دنبالم می‌کنی؟ ‫- چرا پیاده شدی؟
‫چون تصمیم گرفتم پیاده بشم، ‫چون تصمیمش با خودم بود...
‫و گور بابای احکام آینده.
‫اصلا خودت چته؟ ‫چرا مقابله نمی‌کنی؟
‫آخه غیرممکنه! ‫آخه ببین الان کجایی.
‫ببین الان کجایی. ‫قرار بود همین ایستگاه پیاده بشیم!
‫من دنبالت نکردم، ‫از اولش هم قرار بود همین‌جا پیاده بشیم.
‫همین شکلیه دیگه. ‫دقیقا همین شکلیه.
‫هر تصمیمی که بگیری، ‫از اولش مقرر شده.
‫- نه‌خیر. ‫- چرا!
‫از من بشنو، خیلی سعی کردم تغییرش بدم.
‫ولی نمی‌شه.
‫قرار بود کجا ناهار بخوریم؟
‫اونجا.
‫خیلی‌خب.
‫اون کافه رو می‌بینی؟
‫- من می‌رم تو اون کافه. ‫- چی؟ واسه چی؟
‫آخه می‌خوام هر طوری که شده، ‫پیاده بشم هنری.
‫اینجا رو باش! ‫الان دارم آینده رو تغییر می‌دم.
‫لاته با طعم موز سفارش داده بودین؟
‫من که لاته با طعم موز ‫سفارش ندادم...
‫- عکس دریاچه کوموئه؟ ‫- فکر کنم باشه.
‫پس بذارین باشه.
‫اِم، فضولی نباشه، ولی چرا سبزپوست هستین؟
‫- تأثیر قهوه‌مونه. ‫- واقعا؟
‫نه. شوخی کردم.
‫بچه‌ها رو سرگرم می‌کنم.
‫- الان سرگرمشون می‌کنین؟ ‫- اون کارم ساعت چهار شروع می‌شه.
‫دارم خودم رو آماده می‌کنم.
‫تو که لاته با طعم موز ‫سفارش نداده بودی.
‫مهم نیست، اجتناب‌ناپذیره.
‫من خیلی باهات بدرفتاری کردم.
‫آره.
‫البته رفتار خودت هم خیلی زشت بود،
‫ولی من هم بدرفتاری کردم.
‫اصلا واسه چی ‫همچنان اینجایی؟
‫صرفا چون سفر در زمان ‫چنین حکمی کرده، اومدی؟
‫احکام سفر در زمان ‫اکثر اوقات وحشتناکه.
‫خبر دارم که اتفاقات خیلی بدی در پیشه کلر.
‫خبر دارم که قراره وحشت کنم، ‫خون‌ریزی کنم و یه روزی...
‫جون سالم به در نمی‌برم.
‫تقریبا تنها حکم غیروحشتناکی ‫که سفر در زمان صادر کرده،
‫همین بوده که به طریقی، ‫قراره در آینده...
‫با دختر موقرمز خارق‌العاده‌ای ازدواج کنم.
‫وای. چه خوشحالم که هویتم رو ‫به رنگ موهام تقلیل می‌دی.
‫احساس خیلی خاصی بهم دست داد.
‫ولی خانم مذکور در حال حاضر ازم متنفره.
‫من ازت متنفر نیستم.
‫نه، ازت که متنفرم، ولی...
‫از اون نفرت قشنگ‌هاست.
‫عه، جدی؟ نفرت قشنگ چه شکلیه؟
‫بدین شکله که می‌خوام سر این میز بشینی ‫تا بتونم بهت بگم خفه شو.
‫- خب، می‌تونیم... ‫- نه‌خیر، ببین چی می‌گم...
‫دست خودم نیست.
‫انگیزه جنسی من با تو شکل گرفته.
‫تو بچگی خوابت رو می‌دیدم.
‫تو در واقع...
‫نسخه جوان‌تر و جذاب‌تر ‫مرد رویاهامی.
‫تو تجسم حقیقی...
‫کل خواسته‌هامی.
‫خودت شخصا کاری کردی ‫چنین خواسته‌هایی داشته باشم.
‫یه مشکل بیشتر نداری.
‫فقط همین یه مشکل رو داری.
‫- چه مشکلی دارم؟ ‫- کاش کس دیگه‌ای بودی.
‫خب، می‌خوای کی باشم؟
‫آها، خودش رو می‌گی.
‫کسی رو می‌خوای که تو دوران بچگیت ‫حضور داشته و موجب شده این شکلی بشی.
‫خب، من که نمی‌تونم چنین آدمی باشم.
‫آخه قراره خودت کاری کنی ‫که چنین آدمی بشم...
‫و راستش رو بخوای، خیلی پیچیده است، ‫اینه که به نظرم بهتره همون...
‫نقشه اولیه رو پیاده کنیم.
‫- نقشه اولیه چیه؟ ‫- مست کنیم و سکس کنیم.
‫چرا غمگینی؟
‫بهم بگو.
‫دلیل غمت رو بهم بگو.
‫خواهش می‌کنم، باید بشناسمت. ‫باید درکت کنم.
‫من... ‫من که اصلا... چـ...
‫چرا مامانت دیگه نخوند؟
‫مامانم؟
‫قراره دلیل ناراحتیت رو امروز بهم بگی.
‫قبلا حاضر نبودی بگی، ‫ولی قراره الان بگی.
‫چه فرقی می‌کنه؟ واسه چی... ‫چه تفاوتی حاصل می‌شه؟
‫ظاهرا قراره ازدواج کنیم.
‫من رو به مامانت معرفی کن دیگه. ‫خواننده بود، درسته؟
‫آره، خواننده بود.
‫اسمش آنت لین رابینسون بود.
‫مامانت...
‫مامانت... مامانت آنت لین رابینسون بود؟
‫- اپرا دوست داری؟ ‫- والدینم که خیلی دوست دارن. ای خدا.
‫یعنی خیلی دوستش دارن.
‫ولی مگه ایشون...؟
‫چرا.
‫مرده.
‫تصادف کرده بود.
‫پسرش هم بود. ‫پسرش هم همراهش بود.
‫تو همراهش بودی.
‫دلیل مرگش...
‫گمون کنم بخوای بگی ‫قطع شدن سرش بود.
‫مامان! مامان!
‫آها... فهمیدم.
‫حالا که زندگیم غم‌انگیز شد، ‫یهو ازم خوشت اومد.
‫خیلی بچه بودی.
‫گمون نکنم خوب به خاطر داشته باشیش.
‫اصلا جوانب مختلفش رو در نظر نگرفتی، مگه نه؟
‫خب، دارم سعی می‌کنم بگیرم.
‫خب، من موقع مرگش هشت ساله بودم، ‫ولی مسافر زمان هم هستم.
‫- که چی؟ ‫- یعنی همیشه می‌بینمش.
‫چـ... هنوز مامانت رو می‌بینی؟
‫آره، البته سفر در زمان...
‫معایب مزخرف زیادی داره، ولی...
‫می‌تونم مامان مرحومم رو ببینم.
‫ممنون.
‫خودش خبر داشت؟
‫از سفر در زمانت خبر داشت؟ ‫مامان و بابات خبر داشتن؟
‫خب، می‌دونستن یه خبرهایی هستن.
‫دائما تو مدرسه غیبم می‌زد ‫و لباس‌هام جا می‌موندن.
‫گزارشات مدرسه‌ام معمولا حاوی ‫غیبت کلاسی و برهنگی بود.
‫بابام وقتی شونزده ساله بودم ‫فهمید جریان واقعا از چه قراره.
‫- چطوری فهمید؟ ‫- خیلی زشت فهمید.
‫خیلی‌خب، ولی چطوری فهمید؟
‫صرفا... حواست باشه که شونزده ساله بودم.
‫[شانزده و شانزده سالگی هنری]
‫بابا!
‫البته من که همجنس‌گرا نیستم، ‫ولی متوجهی دیگه؟
‫خودت هم اگه جام بودی، ‫امتحان می‌کردی، مگه نه؟
‫واسه خودت همجنس‌گرا شدی؟
‫توضیح بده هنری دی‌تامبل!
‫خیلی‌خب، اذیت نکن. ‫شونزده ساله بودم دیگه.
‫وایستا ببینم، مامانت چی؟
‫اصلا نفهمیده بود؟
‫نه.
‫چرا بهش نگفته بودی؟
‫نمی‌دونم، پیچیده است دیگه.
‫اگه از اولش تعریف کنی، ‫اصلا پیچیده نمی‌شه.
‫[سی سالگی آنت و سی و سه سالگی ریچارد]
‫- ویولن‌نوازه جدیده. ‫- آره، گمون کنم جدید باشه.
‫[علاوه بر بیست و چهار سالگی هنری]
‫شخصی بر در می‌کوبد که به دنیا بیاید ‫و شهوت از همین روی شکل می‌یابد.
‫گمون کنم به در کوبیدن ‫خودم رو شنیده بودم.
‫یه لحظه وایستا. وایستا ببینم.
‫- [سی و یک سالگی آنت و سی و چهار سالگی ریچارد] ‫- داری چیکار می‌کنی؟
‫آنت عزیزم...
‫وای خدایا.
‫وای خدایا!
‫- وای، نگو که... ‫- همسرم می‌شی؟
‫آره!
‫آره! معلومه!
‫♪ عشق عین وقتیه که آدم ‫بیش از حد شراب خورده باشه. ♪
‫بیا، بیا.
‫عه، سلام! ‫می‌شه حلقه‌ات رو نشون دوربین بدی؟
‫آها، چرا! می‌دم.
‫♪ زندگی چه زیباست. ♪
‫با تو خیلی خوشحالم.
‫♪ دل‌هامون به صدا درمیان ‫و آهنگ می‌زنن. ♪
‫♪ انگار دارن تارنتلایی شاد می‌نوازن. ♪
‫شاهد مراسم خواستگاری والدینت بودی؟
‫- چه کار خفنی. ‫- آره.
‫تازه، می‌تونی خوندنش رو هم بشنوی. ‫حتما حس خوبی داره، مگه نه؟
‫چی گفتم؟ ‫حرف بدی زدم؟
‫- می‌شه جایی برمت؟ ‫- کجا بریم؟
‫- بریم قدم بزنیم. صرفا... ‫- آها... خیلی‌خب.
‫بریم همین‌جوری قدم بزنیم، بیا.
‫[سی و سه سالگی آنت و سی و شش سالگی ریچارد]
‫- هارمونیش به این شکله. ‫- آها!
‫- باز هم سلام. ‫- سلام، چطوری؟
‫عه، سلام.
‫والدینت رو می‌شناختی؟
‫خیلی‌ها والدینش رو می‌شناسن.
‫زرنگ‌بازی درنیار.
‫می‌شناختنت دیگه.
‫خب، خودم رو که نمی‌شناختن.
‫کم‌کم شخصی رو که چند باری ‫از کنارشون رد می‌شد شناختن.
‫نمی‌دونستن کی هستم.
‫یعنی سفر در زمانت تصادفی نیست؟
‫نه، نه، اکثر اوقات تصادفیه، ‫حداقل گمون کنم تصادفی باشه.
‫ولی افرادی رو که برام ‫مهم باشن، بیشتر می‌بینم.
‫دلیلش رو بلد نیستم.
‫من رو که صد و پنجاه و دو بار دیدی.
‫خب، بفرما دیگه.
‫این کیه؟
‫- ایشون هنریه. ‫- سلام رفیق.
‫سلام.
‫حالت چطوره؟ سلام کوچولو.
‫- آخ! ‫- داره دندونش درمیاد، شرمنده.
‫اشکال نداره.
‫- همیشه منم گاز می‌گیره. ‫- واقعا اشکال نداره.
‫- حالت خوبه؟ ‫- چیزی نشده که.
‫چه زخم جالبی داری.
‫عه...
‫چیز خاصی نیست.
‫- چطوری زخمی شدی؟ ‫- صرفا...
‫یه تصادف مسخره بود.
‫بگذریم، می‌بینمتون.
‫خداحافظ.
‫[هشت سالگی هنری]
‫...به همان میزان که خداوند متعال ‫راضی به گرفتن شخصی بوده.
‫هماناکه از خاک هستیم و ‫به خاک باز خواهیم گشت.
‫[هشت سالگی و بیست و هشت سالگی هنری]
‫بنابراین پیکرش را به امید قطعی ‫معاد پس از مرگ،
‫به خاک می‌سپاریم.
‫باشد تا عیسی مسیح،
‫که تن ناپاک ما را به پیکری مقدس ‫چون خودش بدل می‌کند،
‫همه ما را ببخشد و بیامرزد.
‫[هشت، بیست و هشت، سی و شش، ‫بیست و چهار، چهل و دو سالگی هنری]
‫ممنون. مرسی، لطف کردین.
‫می‌خواستی بیاریم اینجا؟ ‫که هات‌داگ بخوریم؟
‫قول ناهار داده بودم دیگه. ‫سلام، دوتا بی‌زحمت.
‫با بقیه هم حرف می‌زنی؟ ‫بقیه نسخه‌های خودت رو می‌گم.
‫- آره، مدام صحبت می‌کنیم. ‫- پس صرفا سکس نمی‌کنین؟
‫شونزده سالم بود دیگه.
‫واقعا... نمی‌دونم راستش. ‫واقعا عجیب نیست؟
‫منظورم حرف زدنه، سکس که بماند.
‫بخش سکسش که بدون شک عجیبه.
‫نمی‌دونم، آدم عادت می‌کنه که ‫خودش رو مدام ببینه.
‫ولی چطوری؟
‫خب...
‫می‌دونی یه آقایی بهم آموزش داده بود.
‫- گفته بودم بهت. ‫- آره، اون‌یکی مسافر زمانه.
‫بچه که بودم درموردش گفتی.
‫ولی نگفتم طرف کی بود.
‫الآن بهم می‌گی؟
‫عه، آقا! آقا! ببخشید!
‫ببخشید.
‫ببخشید آقا، فکر کنم کیف شما افتاده بود.
‫[هشت سالگی هنری]
‫نه، کیف پولم همراهمه. ‫از کجا پیداش کردی؟
‫روی زمین افتاده بود. ‫کلی هم توش پوله.
‫خب، مسلما که مال من نیست.
‫ولی آفرین به تو ‫که جوان شرافتمندی هستی.
‫[هشت سالگی و بیست و هشت سالگی هنری]
‫آفرین، واقعا خوب بود. ‫با اینکه دو ساعته یاد گرفتی.
‫- اسمت چیه؟ ‫- بگم که چی بشه؟
‫تاحالا اسمت رو بهم نگفتی. ‫با هم دوستیم...
‫دوست نیستیم، کی گفته دوستیم؟ ‫دارم آموزشت می‌دم.
‫خودت رو آموزش دادی؟
‫درواقع خودم رو به بی‌راهه کشوندم.
‫اونی که گفتم خودم بودم. ‫تنها مسافر زمان خودمم.
‫تو از کدوم سال پیدات شده؟
‫سال 1989. خودت چی؟
‫سال 2008.
‫چه جالب که همیشه میاییم پیش همدیگه.
‫کی گفت اجازه داری بشینی؟
‫یه اتفاقی افتاده. ‫می‌خوام درموردش صحبت کنم.
‫- مسئله شخصیه؟ ‫- آره.
‫پس با یکی دیگه حرف بزن. ‫واسه من مهم نیست.
‫بلند شو، بریم اینا رو برگردونیم ‫قسمت اشیاء گم‌شده.
‫- قراره پسشون بدیم؟ ‫- آره، که باز بیشتر بدزدیم.
‫معلوم نیست قراره چقدر ‫تو این زمان بمونیم،
‫جنابعالی هم باید تمرین کنی.
‫هرموقع در زمان سفر می‌کنی ‫قراره لخت و بی‌پول و فراری باشی.
‫پس باید دزدی کنی.
‫خب، اینم از نمایشگاه هنر. ‫عملا رسیدی سطح بعدی.
‫قراره نقاشی بدزدیم؟
‫نه، قرار نیست نقاشی بدزدیم،
‫نقاشی‌ها تو جناح خودمون هستن. ‫زودباش بیا.
‫می‌دونی چرا هنر رو دوست دارم؟ ‫چون مردم بهش نگاه می‌کنن.
‫ما هم به مردم نگاه می‌کنیم ‫که بفهمیم تو کیف پولشون چه خبره.
‫اکثر آقایون کیف پولشون توی ‫جیب پشتشونه، مثل همین یکی.
‫یا می‌ذارنش توی جیب داخل کتشون.
‫واسه خانم‌ها چشمت همیشه ‫به کیف دستی روی دوششون باشه.
‫مامانم مُرد.
‫اگه توی خیابون باشی می‌تونی ‫کیف طرف رو بزنی و فرار کنی.
‫ولی اگه چنین جایی ظاهر شدی،
‫نباید بذاری خودشون متوجه بشن،
‫یا هیچ‌کس دیگه متوجه بشه. ‫حاضری امتحان کنی؟
‫- مامانم مُرد. ‫- خیلی‌خب... حاضری امتحان کنی؟
‫دارم می‌گم مامانم مُرده!
‫شنیدم دیگه. فهمیدم مامانت مُرده.
‫حالا حاضری امتحان کنی؟
‫بقیه مسافران زمان هم مثل تو هستن؟
‫- یعنی چطوری؟ ‫- یعنی گاون؟
‫قیافه من جوریه که ملت ‫فکر می‌کنن گاو و بی‌شعورم؟
‫آره!
‫خوبه. می‌ترسیدم مشکل شخصیتم باشه.
‫چرا حواست به من نیست؟
‫چون خودم می‌دونم قراره چی بگی، ‫هیچ‌کدومشون هم مهم نیست.
‫ولی حرفی که من می‌زنم، ‫چیزیه که قبلا نشنیدی،
‫پس وقتی حرف می‌زنم ‫گوشات رو خوب باز کن!
‫یعنی تمام هوش و حواست ‫باید سمت من باشه.
‫چرا از دستم عصبانی می‌شی؟
‫بذار راستش رو بگم.
‫مامانت مُرده دیگه؟
‫اشتباه می‌کنی.
‫بیا بریم.
‫بریم استراحت کوتاه.
‫مؤسسه هنر شیکاگو از شما...
‫- گفتی از 1989 اومدی دیگه؟ ‫- آره.
‫که یعنی چند ماه اومدی عقب.
‫مامانت کی مُرد؟
‫شب کریسمس.
‫پس روز آخر 1988 مُرد.
‫تاریخ امروز رو ببین.
‫- سال 1988. ‫- ماه ژوئنه.
‫ماه ژوئنه. مگه مامانت ژوئن 1988 مُرد؟
‫- نه. ‫- پس مامانت هنوز نمُرده.
‫حالا که مشکلت حل شد، انقدر نق نزن. ‫قابلی هم نداشت.
‫- یعنی می‌تونم نجاتش بدم؟ ‫- نه، نه، نه، نه.
‫مسلما نمی‌تونی نجاتش بدی.
‫خلاصه حرفم اینه که فعلا نمُرده.
‫البته همه آدم‌های دنیا همینن. ‫که «فعلا نمُرده‌ان».
‫مثل خودت، من، یا اون خانمی ‫که لباس آبی تنشه.
‫یا اون آقا چاقه... مخصوصا اون آقا چاقه. ‫واسه همه صدق می‌کنه.
‫فرقی نداره کی باشن. ولی مسئله اینه ‫که وقتی مسافر زمان باشی،
‫هیچ‌کس تا ابد نمی‌میره.
‫که یعنی چی؟
‫یعنی از نقطه دید تو،
‫از این به بعد مرگ و زندگی ‫روی ترکیب خودکاره.
‫- ترکیب خودکار چیه؟ ‫- خودتی هنری.
‫ترکیب خودکار خودتی.
‫- می‌دونم چی تو سرته، ولی شدنی نیست. ‫- مگه چی تو سرمه؟
‫اینکه بری دنبال مامانت.
‫بهش هشدار بدی یا حرفی بزنی که ‫نجاتش بدی، ولی کارساز نیست.
‫چرا نیست؟
‫چون امکانش نیست.
‫ولی زورت رو زدی.
‫آره، گمونم زدم.
‫خب، تعریف کن.
‫چرا؟
‫چون دوست دارم بدونم.
‫که روز وقوعش امروزه و ‫دارم محترمانه درخواست می‌کنم.
‫دوست دارم بشناسمت.
‫نمی‌شه چیزی رو عوض کرد.
‫نمی‌شه کسی رو نجات داد.
‫- آخه چرا؟ ‫- چون نمی‌شه!
‫- می‌تونم ثابت کنم. ‫- باشه، پس ثابت کن!
‫یه مقداری از آینده‌ات خبر دارم.
‫اینکه از کجا خبر دارم رو ول کن، ‫ولی خبر دارم.
‫تا یک دقیقه دیگه قراره بلند شی ‫بدو بدو بری اون سمتی.
‫- چرا؟ ‫- چون قراره اتفاق بیفته، قراره بری.
‫زنگ خطر آتیش روشن می‌شه؟
‫- زنگ خطری در کار نیست. ‫- پس چرا باید برم؟
‫خودت تصمیم می‌گیری، به اختیار خودت. ‫هیچ‌کس مجبورت نمی‌کنه.
‫- خودت می‌خوای مجبورم کنی؟ ‫- باور کن قراره تصمیم خودت باشه.
‫صرفا چون اختیارت دست خودته، ‫دلیل نمی‌شه بتونی جلوی خودت رو بگیری.
‫- اصلا نمی‌رم! اصلا. ‫- پس ثابت کن اشتباه می‌کنم.
‫از جات تکون نخور که ‫بفهمم اشتباه می‌کردم!
‫- اصلا بلند نمی‌شم! ‫- آفرین!
‫- حتی اگه آتیش‌سوزی بشه! ‫- آتیش‌سوزی درکار نیست!
‫- هرچی بشه همینجا می‌مونم! ‫- منم همین‌طور!
‫تا کِی؟
‫تقریبا سی ثانیه دیگه.
‫- باشه، پس من از جام بلند نمی‌شم. ‫- معلومه که نمی‌شی.
‫هیچ‌کس بلند شدن از روی صندلی ‫واسش مهم‌تر از جون مامانش نیست!
‫مقصر تو نیستی.
‫نمی‌شه کاریش کرد.
‫گاهی حس می‌کنم تو هم اونجا بودی.
‫- کجا؟ ‫- روزی که مامانم...
‫خودت بودی که پتو انداختی روم. ‫کار خودت بود؟
‫الآن چقدر مونده؟
‫اون خانمی که با دامن سبز ‫داره میاد این طرفی رو می‌بینی؟
‫خب؟
‫قبل اینکه به اینجا برسه، ‫قراره بدویی بری اون سمت.
‫وای، ببخشید.
‫مامان!
‫هنری؟ چی کار می‌کنی؟
‫الآن که وقت مدرسه‌ست. ‫چرا نرفتی مدرسه هنری؟
‫ببخشید مامان.
‫الهی، مگه چی شده؟ ‫حالت خوبه؟
‫- مامان. ‫- این چیه تنت کردی؟
‫- مامان. ‫- ای بابا، دوباره شروع کردی؟
‫- مامان! ‫- چرا از مدرسه فراری هستی؟
‫- مامان. ‫- دیگه باید تنبیه بشی!
‫- ببخشید. مامان! ‫- نه، نه، ببخشید که نمی‌شه.
‫- «مامان گوش کن» ‫- اصلا می‌دونی چند بار...
‫دفتر مدرسه من و بابات رو خواسته؟
‫- مامان گوش کن چی می‌گم. ‫- «گوش کن چی می‌گم.»
‫اصلا کجا رفتی؟ ‫لباس‌هات رو کجا گذاشتی؟
‫- مامان. ‫- اینا رو... نکنه اینا رو دزدیدی؟
‫- مامان! ‫- چرا راستش رو نمی‌گی؟
‫- مامان ببخشید. ‫- «مامان توروخدا گوش کن.»
‫مامان توروخدا گوش کن...
‫گوش کن چی می‌گم.
‫توروخدا گوش کن چی می‌گم.
‫- ولی من دوستت دارم. ‫- نه! این حرف‌ها کافی نیست.
‫نمی‌شه هربار این‌طوری بپیچونی. ‫باید جدی درموردش حرف بزنیم.
‫- مامان! ‫-فکر می‌کرد از مدرسه فرار کردم و...
‫الآن مچم رو گرفته.
‫خبر نداشت مُرده و می‌خوام ‫جونش رو نجات بدم.
‫- مامان، گوش چی... ‫- نه! نه!
‫تو گوش بده من چی می‌گم. ‫چون تا الآن ده بار فرار کردی.
‫هیچ‌وقت نمی‌گی کجا می‌ری، ‫یا چرا نمی‌ری مدرسه.
‫اصلا می‌دونی فرار کردن و ‫پرسه زدن چقدر خطرناکه؟
‫می‌دونی چقدر دلواپس می‌شم؟
‫ولی نکنه دیگه نتونی منو ببینی؟
‫نکنه این داد زدن‌هات ‫آخرین حرفیه که بهم می‌زنی؟
‫الکی منو تهدید نکن!
‫- این چه حرفیه می‌زنی؟ ‫- مامان، توروخدا...
‫کلی دلواپست می‌شیم، ‫خواهشا واسمون توضیح بده.
‫کمربندت رو بستی؟
‫- هنری... ‫- کار خودت بود؟
‫اگه چیزی شده بهمون بگو! ‫اگه چیزی اذیتت می‌کنه...
‫- بهمون بگو! ‫- مامان!
‫مامان!
‫می‌خوام... می‌خوام راستش رو بگم.
‫ولی باید باور کنی.
‫توروخدا هرکاری می‌کنی فقط باور کن!
‫من مسافر زمانم. ‫از آینده اومدم.
‫می‌خوام حرف خیلی مهمی بهت بزنم.
‫اگه به حرفم گوش بدی، ‫زندگی خودت رو نجات می‌دی.
‫هنری، دیگه نبینم این‌جوری ‫مسخره‌بازی در بیاری.
‫هرکاری می‌کنی دیگه بسه.
‫بسه! بسه! بسه! بسه!
‫ازت بدم میاد! بدم میاد! بدم میاد!
‫هنری!
‫ریچارد، باورت نمی‌شه. ‫دوباره فرار کرده.
‫هنری.
‫یعنی چی توی کلاسه؟ ‫چطوری الآن اونجاست؟
‫چند دقیقه پیش اینجا بود. ‫چطوری الآن مدرسه‌ست؟
‫مگه...
‫مگه چقدر سریع ممکنه بدوه؟
‫رفتی خونه قراره کلی ‫بهت سخت‌گیری کنه.
‫تو هم قرار نیست بفهمی قضیه چیه.
‫- یادمه. ‫- منم یادمه.
‫وای، وای!
‫وای...
‫حالتون خوبه خانم؟
‫اشکال نداره. چیزی نیست.
‫امروز وقتش نیست.
‫- بهش گفتم ازش بدم میاد. ‫- می‌دونم.
‫می‌تونم همین الآن برم پیشش.
‫بهش ثابت کنم همزمان ‫توی دو نقطه هستم.
‫هرکاری بخوای بکنی، ‫یه چیزی جلوت رو می‌گیره.
‫خودت هم می‌دونی.
‫- داریم می‌ریم محل کارت؟ ‫- آره.
‫یک‌شنبه‌ها تعطیله. ‫می‌تونیم یواشکی بریم نگاه کنیم.
‫به چی؟
‫خب، خودت درمورد مادرم کنجکاو بودی.
‫گفتم لابد می‌خوای باهاش آشنا بشی.
‫بیا دیگه.
‫کجا می‌ریم؟
‫- موقعش امروزه. ‫- موقع چی؟
‫مگه نگفتی می‌خوای ‫بقیه مسافران زمان رو ببینی؟
‫الآن قراره بریم پیششون؟
‫آره، قراره بریم پیششون.
‫می‌ریم پیش همه‌شون.
‫واقعا محشره.
‫گاهی اوقات از خودم می‌پرسم ‫منم اینجا هستم یا نه.
‫تو که هر روز اینجایی.
‫نه، منظورم توی کتاب‌ها بود.
‫واسم سواله توی کتاب‌ها هستم یا نه.
‫مثلا نسخه آینده خودم ‫توی گذشته گیر میفته،
‫یه نفر ازش داستان می‌نویسه.
‫داستانم رو منتشر می‌کنه.
‫ممکنه بخشی از آینده من ‫توی همین کتابخونه باشه.
‫روی طبقات داره خاک می‌خوره.
‫کارهایی که هنوز نکردم،
‫حرف‌هایی که هنوز نزدم، ‫تصمیماتی که...
‫هنوز نگرفتم،
‫توی این کتابخونه ‫نوشته و چاپ و صحافی شده.
‫کاش می‌دونستم کجا بگردم دنبالش.
‫[اموال شخصی هنری دی‌تامبل]
‫این چیه؟
‫یادگاریه.
‫از چی؟
‫از مامانم.
‫واسه چی اینجاست؟ ‫از دست کی قایمش کردی؟
‫از دست خودم.
‫نمی‌شه ببرمشون خونه، ‫خیلی وسوسه‌انگیزه.
‫وسوسه‌انگیز؟
‫اگه من...
‫تحت اضطراب یا...
‫افسردگی باشم، یا صرفا...
‫سگ‌مست کرده باشم...
‫نباید روی گذشته تمرکز کنم، ‫یا برگردم اون زمان.
‫[اپرای لا بوهم]
‫حداقل می‌تونی دوباره مامانت رو ببینی.
‫انقدر هم بد نیست.
‫بستگی داره کدوم زمان رو ببینم.
‫بابات چی؟ ‫هنوز زنده‌ست؟
‫زنده که هست.
‫ولی ارتباط نداریم.
‫چرا ندارین؟
‫چرا داشته باشیم؟
‫اتفاقات ناگوار معمولا ‫آدم‌ها رو به هم نزدیک می‌کنه.
‫اگه نصف این حرف حقیقت بود، ‫صلح جهانی برقرار می‌شد.
‫راستی،
‫می‌خوای آواز خوندنش رو بشنوی؟
‫معلومه.
‫به نظرت چرا گفتم ‫با هم دوست نیستیم؟
‫نگران نباش، کسی نمیاد داخل.
‫از کجا می‌دونی؟
‫چون قبلا کسی نیومد.
‫چرا دوست نیستیم؟
‫- چون ازم خوشت نمیاد. ‫- آره، ولی چرا خوشم نمیاد؟
‫- نمی‌دونم. ‫- می‌دونی.
‫می‌دونی.
‫بیا اینجا. توی آیینه نگاه کن.
‫منو ببین.
‫بعد خودت رو ببین.
‫زودباش دیگه، چند وقته گذشته؟ ‫چند جلسه با هم داشتیم؟
‫- تو همه‌ش کارهای بد یادم دادی. ‫- مهارت حیاتی یادت دادم!
‫- مثل کتک زدن مردم؟ ‫- شیرجه تو آشغالی، بالا رفتن از درخت،
‫اینکه چطوری با پرده کرکره‌ای بجنگی.
‫همه‌شون به کارت میاد، ‫مخصوصا این موارد.
‫به نظرت از کجا فهمیدم؟
‫هنری؟
‫به خودمون نگاه کن...
‫توی آیینه.
‫علتش رو می‌دونی.
‫♪ تا برای کمی نمُردن ♪
‫♪ در اولین دیدارمان ♪
‫♪ آکنده از پریشانی، ‫ندایی سر می‌دهد، ♪
‫♪ ندایی چون «ای هم‌دوش ارجمندم» ♪
‫♪ «ای شکوفه شاه‌پسندم» ♪
‫♪ ندایی که هرگاه به نزدم می‌آمد، ♪
‫♪ به من اطلاق می‌نمود ♪
‫♪ در میان تصنیفی که سر می‌دهم، ‫تمامش به فعلیّت می‌رسد ♪
‫♪ بران از خود بیم و باک مهمل را ♪
‫♪ چرا که عنان بگردانش، ♪
‫♪ نیست مرا جز بدیهیات ♪
‫خیلی قشنگه.
‫اپرای «مادام پروانه»ست. اثر پوچینی.
‫هفته بعدش بود که مُرد.
‫حتما خیلی تسلّی خوبیه ‫که آواز خوندنش رو می‌شنوی.
‫نه، صرفا زیباست.
‫زیبایی تسلّی نیست.
‫خانم‌ها و آقایون درود، ‫ممنون همگی شما...
‫چی شد؟
‫تاحالا این نوار رو ‫کامل گوش ندادم.
‫چرا؟
‫عکس‌های قدیمی و یادگاری‌ها ‫برای تو چیزهای قشنگی‌ان.
‫ولی برای من مثل تله خرسن.
‫گاهی اوقات وقتی تحت اضطراب باشم،
‫تو زمان سفر می‌کنم، ‫اگه به مامانم فکر کنم،
‫منو می‌بره جایی که دوباره ‫مرگش رو شاهد باشم.
‫الآنم قراره همین‌طوری بشه؟
‫- شاید، دارم سعی می‌کنم بمونم. ‫- خب پس بمون.
‫من واقعا آدم گاوی نیستم.
‫نقطه مقابل گاو بودن اینه ‫که آدم دلسوز باشه و...
‫دلسوز بودن گاهی خودش چاهیه ‫که ممکنه بیفتم داخلش.
‫اگه چنین اشتباهی بکنم ‫که عاشق کسی بشم،
‫نمی‌دونم چند بار قراره ‫از دست دادنشون رو تحمل کنم.
‫خب؟
‫خیلی‌خب.
‫پس خوبه.
‫هرشب که مادرم اجرا داشت همیشه...
‫همیشه با حضار صحبت می‌کرد.
‫مثل برنامه سوال و جواب بود.
‫اون شب خودم نرفتم اجراش.
‫هیچ‌وقت هم این نوار رو گوش ندادم، ‫واسه همین ممکنه فرصت خوبی باشه.
‫که چی؟
‫که با مامانم آشنا بشی.
‫چطوری؟
‫- یه فکری دارم که شاید کارساز باشه. ‫- چی کارساز باشه؟
‫واقعا لطف دارین، خیلی لطف دارین.
‫گوش دادن به نوارش ‫که آشنا شدن نیست.
‫واقعا شب فوق‌العاده‌ای بود...
‫قشنگه‌ها، ولی مثل دیدنش نیست.
‫اگه می‌تونستی ازش چیزی بپرسی،
‫چی می‌پرسیدی؟
‫- من که نمی‌تونم چیزی بپرسم. ‫- آره، ولی فرضا چی می‌پرسیدی؟
‫- حوصله مسخره‌بازی ندارم. ‫- مسخره‌بازی نیست.
‫کلر، می‌خوام به مامانم معرفیت کنم. ‫خواهش کردم.
‫آخه نمی‌دونم.
‫اِم...
‫گمونم...
‫نمی‌دونم.
‫دو نفر چطوری با هم کنار میان؟
‫یعنی چطوری چنین اتفاقی میفته؟
‫باید از کلی آدم دیگه تشکر کنم، ‫ولی قبلش،
‫اگه اجازه بدین می‌خواستم ‫پیغامی رو برسونم دست کسی،
‫که می‌دونم داره حرف‌های ‫امشبم رو می‌شنوه.
‫سلام کلر.
‫دارم با کلر ابشیر صحبت می‌کنم،
‫که یا بینمون حضور داره، ‫یا داره گوش می‌ده.
‫امروز عصر یه آقایی جلوی ‫ورودی صحنه اومد سمتم،
‫یه سوال از طرف کلر ازم پرسید و ‫خواست که امشب جوابش رو بدم.
‫خیلی مصر و مهربون و خوش‌رفتار بود.
‫منم چون ازش خوشم اومد،
‫قراره امشب جواب کلر رو بدم.
‫مگه می‌شه؟
‫سوالش هم این بود:
‫«آخه چطوری دو نفر با هم کنار میان؟»
‫از کجا صدام رو شنید؟
‫نه، صدات رو نشنید.
‫ولی من می‌تونم بشنوم.
‫بعد تصمیم گرفتم دفعه بعدی ‫که با مامانم صحبت کردم،
‫هرموقعی که بود ازش بخوام ‫جواب سوالت رو بده.
‫تا شبی که این اجرا داشت ‫ضبط می‌شد، جوابت رو بده.
‫یعنی جواب سوالی که الآن به ذهنت رسید،
‫قبل اینکه حتی به دنیا بیای...
‫توی این نوار ضبط شده بود.
‫می‌خوای بشنویش؟
‫جواب مامانم رو بشنوی؟
‫آخه گمونم هیچ‌کس ‫جواب این سوال رو بلد نیست.
‫من...
‫راستش نمی‌دونم چرا از من پرسیده.
‫من که خواننده‌ام، کارم آواز خوندنه.
‫ولی داشتم «مادام پروانه» رو می‌خوندم، ‫که درمورد عشق شکست‌خورده‌ست.
‫گمونم همین باعث شد ‫که به این نتیجه برسم:
‫«مگه عشق موفق هم داریم؟»
‫حالا نمی‌خوام ضدحال باشم.
‫آره دیگه...
‫ولی عشق همیشه تموم می‌شه، نمی‌شه؟
‫پس کلر جان،
‫اگه داری گوش می‌دی و نگرانی...
‫جواب من و پوچینی اینه:
‫آدم‌ها با هم کنار نمیان.
‫درواقع مدت محدودی ‫با همدیگه کنار میان.
‫فقط یه مدت، یه برهه کوتاه.
‫اشکالی هم نداره.
‫چون همون بهتر که ‫آدم مدت کمی خوشحال باشه،
‫صرفا یه برهه کوتاه، حتی با اینکه ‫می‌دونه قراره شکست بخوره،
‫بهتر از اینه که تا آخر عمر حالش «خوب» باشه.
‫حالا اگه نظرم بهت کمکی می‌کنه، ‫پیشنهادم بهت اینه:
‫همیشه برای عاشق شدن دیره،
‫چون آدم فقط یک بار زندگی می‌کنه.
‫پس موفق باشی کلر.
‫یه چیز دیگه هم بگم؟
‫جون بکَن برو تو کارش دیگه!
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @bollbolljan_com ::.
فيلم مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.