..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫دلیلی برای این‌جوری ‫ساختن یه ساختمون نیست.
‫تا حالا کسی بهت گفته ‫که خیلی به خودت مطمئنی؟
‫نمی‌دونم معنای حرفت چیه، ‫اما این نقشه عجیب و غریبه.
‫فقط همینو باید اجرا کنی. طبق نقشه.
‫گفتم که این نقشه‌ها رو نمی‌فهمم،
‫و حرفای تو رو هم نمی‌فهمم.
‫وقتی کار تموم شد.
‫- می‌خوای همه‌شون بمیرن؟ ‫- همه‌شون بمیرن.
‫زودی برمی‌گردیم.
‫همه‌شون مردن. همه‌شون ‫مردن. همه‌شون مردن.
‫چرا ما هنوز این‌جا هستیم...
‫اما کل جهان داره به فنای کیهانی میره؟
‫- شاید ما آخرین کسایی هستیم که به فنا میریم. ‫- با تو حرف نمیزدم.
‫هی، کسی کلاوس رو ندیده؟
‫- یا بابا؟ ‫- اونا میان این‌جا.
‫واقعا؟ اونا توی ترافیک گیر گردن؟
‫ببینید، ما زنده‌ایم ‫چون خاصیم، مگه نه؟
‫ما تنها کسایی هستیم که ‫می‌تونن دنیا رو نجات بدن.
‫- یه سوال دارم. ‫- بله.
‫مگه برای چنین چیزی تلاش ‫نکردیم و مفتضحانه شکست خوردیم؟
‫آره، چون نقشه‌ی اون احمقانه بود.
‫- من نقشه‌ی بهتری دارم. ‫- البته که نقشه‌ی بهتری داری.
‫ما از یه شتاب‌دهنده‌ی ذرات ‫بزرگ هاردآن استفاده می‌کنیم.
‫شماها کارای علمیش رو انجام میدین و...
‫ما کوگلبلیتز رو به فضا می‌فرستیم.
‫فکر نمی‌کردید اینو بدونم، مگه نه؟
‫اون توی سوئیسه.
‫هادرون درسته،
‫نه هاردان،
‫نادان!
‫حداقل اون داره تلاشش رو ‫می‌کنه مرتیکه‌ی ماهی‌ مرکب مانند.
‫تو چه کمکی کردی؟
‫اون نصف خانواده‌اش رو ترکوند.
‫می‌خوای در مورد مشکلات خانوادگی حرف بزنیم؟
‫باید کله‌ی بی‌ مصرف تو رو می‌ترکوندم!
‫کاش یه کیک داشتم که میزدم توی صورتت!
‫چی داری میگی؟
‫- بهتره بس کنی... ‫- خفه شو بابا!
‫هی! حرفاتون تموم شد؟
‫جهان اون بیرون در حال ناپدید شدنه.
‫پس اگه حالتون رو بهتر می‌کنه می‌تونید ‫به عوض کردن ترتیب صندلی‌های...
‫تایتانیک در حال غرق شدن ادامه بدید.
‫اما این واقعیت که ما ‫دیر کردیم تغییری نمی‌کنه.
‫پنج، بیخیال.
‫تموم شد، لوتر. ما شکست خوردیم.
‫نمیشه که قطعی تموم شده باشه.
‫آره، بیخیال، پنج. ما باید اینو درستش کنیم.
‫چطوره که یه قدم بریم عقب‌تر؟
‫به کلیت ماجرا نگاه کنید.
‫بیشتر ما ۲۸ روز گذشته رو ‫صرف جلوگیری از پایان دنیا کردیم.
‫دقیقا به چی رسیدیم؟
‫خب، ما در طی مسیر دوستانی رو پیدا کردیم.
‫اشتباهه!
‫می‌دونید ما چه‌کار کردیم؟
‫هیچی. ما هر بار همه چیز رو بدتر کردیم.
‫همینو بگو.
‫وقتی من به کمیسیون رفتم...
‫با خود ۱۰۰ ساله‌ام یه مکالمه‌ای داشتم.
‫و آخرین کلماتم این بودن "دنیا رو نجات نده"
‫"دنیا رو نجات نده"؟
‫"دنیا رو نجات نده"
‫این احمقانه‌ترین چیزی ‫هست که تا حالا شنیدم.
‫واقعا؟ خب، هر کاری که ‫داریم می‌کنیم جواب نمیده.
‫ما فقط برای یک روز دنیا رو نجات میدیم،
‫به خودمون آفرین میگیم و ‫دوباره همه چیز خراب میشه.
‫آره،‌ شاید مشکل ما هستیم.
‫آره. ما.
‫صبر کن ببینم.
‫نقشه‌ی بزرگ تو اینه که...
‫نقشه‌ای نداشته باشیم؟
‫دقیقا. خودداری آگاهانه.
‫چرا این‌کارو نکنیم؟ ما ‫همه چیز رو امتحان کردیم.
‫ببینید،‌ شاید این چیزیه که جهان نیاز داره.
‫من میگم که آخرالزمان رو ‫بپذیریم. ببینیم اون طرف چه خبره.
‫اگه... هیچی نباشه چی؟
‫پس از آشنایی با همه‌ی ‫شما خوشحال شدم.
‫هر کاری که قبل مرگتون آرزوی ‫انجام دادنش رو داشتید الان وقتشه.
‫خب، با توجه به این نکته‌ی خیلی خوشایند،
‫ما...
‫- چی بگیم. ‫- خیلی خب.
‫ما یه چیزی رو باید به اطلاع‌تون برسونیم.
‫ما نامزد کردیم!
‫خدایا بکش راحتم کن.
‫احمقا.
‫حالا؟
‫آره. ببینید، ما می‌دونیم ‫که زمانش ایده‌آل نیست.
‫اما یا الان باید این کارو بکنیم ‫یا هیچ وقت نمیشه. مگه نه، پنج؟
‫لطفا پای منو به این قضیه باز نکن.
‫هر زمانی برای ما باقی مونده، ‫می‌خوایم با هم سپریش کنیم.
‫برای همین خیلی خوشحال میشیم...
‫اگه ساعت ۶ عصر توی سالن ‫مراسمات حضور داشته باشید.
‫تا این وصلت رو جشن بگیریم،
‫و این یه اتحاد رسمی...
‫بین اعضای باقی‌مونده‌ی دو خانواده‌ی ماست.
‫باید لباس رسمی بپوشید.
‫آقای ردو.
‫سر رجینالد، خوش برگشتی.
‫خیلی وقت بود که به این‌جا نیومده بودی.
‫شما ۲ نفر همدیگه رو می‌شناسید؟
‫البته که می‌شناسیم. من صاحب این هتلم.
‫- بچه‌ها کجا هستن؟ ‫- اونا طبقه‌ی بالا هستن، قربان.
‫- خیلی خوبه. اتاق منو آماده کن آقای ردو. ‫- چشم، قربان.
‫- بیا، پسرم. ‫- تو گفتی که صاحب این هتلی؟
‫الان وقت نداریم که در مورد سرمایه‌گذاری‌های ‫بهتر در زمینه‌ی املاک صحبت کنیم.
‫- باید فرصت رو غنیمت بشمریم. ‫- یه لحظه صبر کن.
‫بابایی،‌ همین‌جوری ‫نمی‌تونیم بریم اون‌جا.
‫چی داری میگی؟
‫فقط دارم میگم. سعی کن خیلی...
‫خودت نباشی. می‌دونی چی میگم؟
‫فقط لازمه منو همراهی کنی، کلاوس.
‫وای!
‫و تو خودت تنهایی اینو درست کردی؟
‫لوتر هم کمک کرد. ما کل شب رو بیدار بودیم.
‫شگفت‌انگیزه.
‫- بابا؟ ‫- کلاوس.
‫- سلام. ‫- خدا رو شکر.
‫جمع شید بچه‌ها. زود باشید.
‫- تو کدوم گوری بودی؟ ‫- اوه، من و رج...
‫توی یه سفر آخرالزمانی ‫پدر و پسری با هم بودیم.
‫- می‌دونید؟ ‫- الان با هم دوستین؟
‫آره، ما می‌خندیم، گریه می‌کنیم، ‫یکمی با هم دعوا می‌کنیم،
‫نمی‌خوام جزئیات رو بگم، ‫اما من الان نامیرا هستم.
‫صبر کن ببینم. الان چی هستی؟
‫کلاوس، باز مواد مصرف کردی؟
‫فکر کنم سوال بهتر اینه که چرا همه‌ی ‫شما نشستید و با شیشه بازی می‌کنید؟
‫اونا دعوت نامه هستن.
‫هیچ کسی بازی نمی‌کنه.
‫من و لوتر داریم با هم ازدواج می‌کنیم.
‫فضا و زمان داره فرو می‌پاشه ‫و شماها می‌خواید عروسی کنید؟
‫آره، و مسئله اینه که...
‫جامون محدوده.
‫برای همین تعداد نباید زیاد باشه.
‫من تو رو این‌جوری بار آوردم؟ که وقتی دنیا ‫در حال سوختنه بری دنبال بازی‌های خودت؟
‫یادت باشه در مورد چی حرف زدیم، رج.
‫- یادت باشه که نفس عمیق بکشی. ‫- ساکت باش، دارم حرف میزنم.
‫- بابا، قرص‌هاتو خوردی؟ ‫- راستش نه.
‫و می‌تونم بگم که تا حالا ‫توی زندگیم این‌قدر خوب نبودم.
‫فکر کردین با خوروندن دارو ‫می‌تونید جلوی منو بگیرید،
‫امورات منو به دست بگیرید ‫و ثروتم رو به باد بدید؟
‫خب، کلاوس اون‌قدری لطف داشت که ‫نذاشت به خوردن اون سم لعنتی ادامه بدم.
‫و حالا که گرد و غبار کنار رفته،
‫می‌تونم با شفافیت کامل ‫نقشه‌های شرورانه‌ی شما رو ببینم.
‫تو مصرف داروهاشو قطع ‫کردی؟ چی پیش خودت فکر کردی؟
‫اون تنها کسی هست ‫که درست فکر می‌کنه.
‫همه‌ی شما می‌تونید از این مرد ‫جوون ستودنی یه چیزایی یاد بگیرید.
‫دنیا واقعا داره به آخر میرسه! وای خدای من.
‫و بقیه‌ی شما باید بلافاصله ‫به تمریناتتون ادامه بدید.
‫وقت ما داره تموم میشه. و باید ‫ماموریت خودمون رو به سرانجام برسونیم.
‫من آماده‌ام. بیاید به کارمون برسیم.
‫بذار حدس بزنم.
‫پروژه‌ی اوبلیویون؟
‫از کجا در مورد اون می‌دونی؟
‫از پوگو در موردش شنیدم.
‫خیلی وقت بود این اسم رو نشنیده بودم.
‫و اون شکی که همیشه ‫به تو داشتم رو تایید کرد.
‫چه شکی؟
‫که تو یه دیوونه‌ی سادیسمی هستی...
‫که می‌خواد جون همه‌ی ما رو...
‫با یه ماموریت بی‌فایده‌ی ‫دیگه به خطر بندازه.
‫و تو حرف یه شامپانزه‌ی غرغرو رو...
‫به پدر خودت ترجیح میدی؟
‫کاملا.
‫هیچ کسی نمی‌خواد که تو این‌جا باشی، بابا.
‫تو باید بری.
‫هی، از طرف همه‌ی ما حرف نزن، گنده‌بک.
‫می‌تونی باهاش بری.
‫که این‌طور. پس به این‌جا رسیدیم.
‫شورش.
‫ما دنبال چنین چیزی نیستیم.
‫همه فقط باید آرامش خودشون رو حفظ کنن.
‫معلومه که الان شماها توی ‫یه فرکانس چاکرای دیگه هستید.
‫بابا جون بیا بریم توی ‫اتاقمون یه چای بخوریم.
‫- بازومو ول کن. ‫- لوتر، اسلون.
‫من خیلی از شنیدن این خبر خوشحال شدم.
‫شماها خیلی بهم میاید. ‫عالیه. آدرس رو برام بفرستید!
‫هی، ویکتور.
‫من یه سوالی دارم.
‫خب، راستش بیشتر یه درخواسته تا سوال...
‫البته خیلی دیره، البته کل ‫قضیه‌ی ما یهویی شد. اما...
‫چیه؟
‫تو ساقدوش من میشی؟
‫لازم نیست کار زیادی بکنی.
‫فقط باید کنار من بایستی ‫و مطمئن شی که سوتی ندم.
‫می‌دونی که.
‫خوشحال میشم.
‫باشه. خیلی خوبه.
‫خیلی خب. برنامه‌ی ما خیلی فشرده هست.
‫مهمونی مجردی ۱۵ دقیقه‌ی دیگه ‫برگزار میشه و همه دعوت نیستن...
‫- چی گفتی؟ ‫- پس...
‫هیچی...
‫هیچی.
‫خیلی خب.
‫- هنوز خودتو گرفتی؟ ‫- ساکت باش.
‫- دارم فکر می‌کنم. ‫- بوش بلند شده. پنجره رو باز کن.
‫خیلی چیزا هست که باید بهشون فکر کنم.
‫- به چی؟ ‫- پایان همه چیز.
‫خیلی خب.
‫خب، وقتی که همه‌ی ما ‫منتظر یه ایده‌ی خوبیم...
‫پسرا طبقه‌ی پایین برای عروسی منتظرن.
‫- من به اون عروسی نمیرم. ‫- معلومه که میری.
‫تو همراه منی. لباس بپوش!
‫من قرار نیست وقتی دنیا داره به ‫آخر میرسه به یه عروسی احمقانه برم...
‫وقتی که باید دنیا رو نجات بدم.
‫بهترین شانس ما یه مکعب روبیک انسانی بود ‫و اونم به فنا رفت. دیگه چه پیشنهادی داری؟
‫باید یه نفر باشه که بتونیم ‫پدرشو در بیاریم. چه کار می‌کنی؟
‫- تو باید به اون عروسی بری. ‫- ما باید از بچه‌مون مراقبت کنیم.
‫فکر می‌کنی اینو نمی‌دونم؟ من کسی ‫بودم که اون بچه رو تر و خشک می‌کردم...
‫برای همین نمی‌فهمم که ‫چرا بیشتر تلاش نمی‌کنی.
‫هر چیزی ارزش تلاش نداره. به احتمال ‫زیاد ما از این یکی جون سالم بدر نمی‌بریم.
‫اگه معناش این باشه که بتونم با تو و ‫اون بچه زندگی کنم تلاشم رو می‌کنم.
‫اون آقای گرگ تنهایی که به هیچ ‫کسی احتیاجی نداشت کجا رفت؟
‫اون با یه زن دیوونه آشنا شد.
‫نظرش عوض شد.
‫من عاشقتم، دیگو،
‫اما من قرار نیست با برادر ژولیده...
‫و پدر خرفتت به یه ماموریتی ‫که شکست می‌خوره برم.
‫- باید گوش کنی... ‫- نه.
‫تو امشب می‌تونی با ‫آخرالزمان کوفتی مبارزه کنی...
‫یا می‌تونی با من باشی.
‫این کارو نکن.
‫تو نمی‌تونی هر دوی اینا رو داشته باشی.
‫لایلا.
‫من تو رو انتخاب می‌کنم.
‫به نظر می‌رسه که در مورد نفرت این ‫بچه‌ها از خودم اشتباه محاسباتی داشتم.
‫آره، از تو بیزارن، حالشون از تو بد میشه.
‫وجود تو واقعا و شدیدا براشون ناخوشاینده.
‫حق مطلبو ادا کردی.
‫گوش کن بابا، ما با آدمای ‫حساسی سر و کار داریم...
‫و همین‌جوریش وضع خوبی ندارن...
‫و نیازی ندارن که تو ‫بیشتر اونا رو سرزنش کنی.
‫اما اونا هیچ وقت نمی‌تونن ‫قابلیت‌هاشون رو بهتر کنن...
‫اگه کاملا درک نکنن که چه‌قدر بی‌کفایت...
‫و ناامیدکننده هستن.
‫چیزهایی هست مثل...
‫- بابا، می‌تونم باهات حرف بزنم؟ ‫- الان وقت خوبی نیست.
‫- فقط یه دقیقه وقت میگیره... ‫- الان نه! چی می‌گفتی؟
‫یه چیزی هست به اسم به دام ‫انداختن پشه‌ی بیشتر با عسل.
‫میبینی چی میگم؟ ما داریم سعی ‫می‌کنیم این‌جا رابطه‌ی دوستی ایجاد کنیم.
‫چرا باید با بچه‌های خودم دوست بشم؟
‫هیپی‌ها و آدمایی که اعتماد به ‫نفس پایین دارن چنین کاری می‌کنن.
‫چیزی که دارم میگم اینه که...
‫چطروه یکمی خوش و بش کنیم ‫قبل این‌که شروع کنیم دستور دادن؟
‫"سلام! حالت چطوره؟"
‫"وای خدا، من عاشق اون...
‫ترکیب گیره‌ی کراوات و جلیقه‌ات هستم."
‫"از کجا اینو گرفتی؟"
‫"باورت میشه این وضعیت آب و ‫هوای آخرالزمانی رو داشته باشیم؟"
‫از این‌جور چیزا.
‫بیا. بیا این‌جا.
‫بشین، یه نوشیدنی بخور.
‫می‌خوام که...
‫یه چیز خوب به من بگی.
‫تو رو به چالش می‌کشم.
‫شروع کن.
‫تو یه پیشونی متناسب ‫با صورتت داری...
‫که به من نشون میده با ملاحظه ‫هستی اما زودی از کوره در میری.
‫عالیه! عالیه!
‫البته میشه یکم روش کار کرد، اما...
‫منظورم اینه که اونا تو ‫رو مثل من نمی‌شناسن.
‫فقط یکمی زمان لازم دارن تا ‫به این نسخه‌ی جدیدت عادت کنن.
‫متاسفانه الان زمان زیادی نداریم.
‫خوب شد که امشب یه عروسی ‫برقراره و می‌تونیم به اون‌جا بریم.
‫واقعا؟ چرا؟ هیچ کسی ‫نمی‌خواد من اون‌جا باشم.
‫بیخیال. اونا می‌خوان لیاقت ‫اون‌جا بودن رو بدست بیاری.
‫یه پدر باش، نه یه رئیس. پدر، نه رئیس.
‫باور کن حمایت از لوتر ‫تاثیر خیلی زیادی داره.
‫ایول، لوتر!
‫صداش خیلی دلنشینه،‌ مگه نه؟
‫- آره،‌ عزیزم. اوج بگیر. ‫- وای!
‫باورم نمیشه لوتر اولین ‫نفر ماست که ازدواج می‌کنه.
‫من باورم میشه. وقتی حدودای ‫کلاس سوم بودیم مچش رو...
‫وقتی داشت با اسباب‌بازی‌هام ‫ازدواج می‌کرد گرفتم.
‫برو بابا.
‫تصورم در مورد مهمونی مجردیمون این نبود.
‫خب، الان تعداد رقاصه‌ها و ‫کیک‌چای‌های دنیا یه مقداری کمه.
‫غافلگیر شدم که پدر عزیزمون ‫رو دعوت نکردی تا بیاد پیشمون.
‫بیخیال. اون آدم دلسوز و مهربونیه.
‫اون شبیه هارگریوز ما ‫نیست. کاملا برعکس اونه.
‫اما اعتراف می‌کنم که ‫باید از اون فاصله می‌گرفتم.
‫اوه...
‫چی دارید میگید؟ مثلا مهمونیه‌ ها!
‫من خوشحالم که می‌تونیم ‫با شادی از این دنیا بریم.
‫به سلامتی ما.
‫ما دوران خوبی با هم داشتیم.
‫- نوش. ‫- نوش.
‫بعدی کیه؟
‫منم. چون بالاخره یه تصمیمی گرفتم.
‫چه تصمیمی، استاد؟
‫- این یه همخوانی ۲ نفره‌ست، دوست من. ‫- اوه!
‫آخ جون!
‫حس می‌کنم خیلی خاص هستم!
‫اوه! این قراره خیلی جالب بشه.
‫هیچ همخونی‌ای خوب نیست. ‫کلا برا خنده این کار انجام میشه.
‫دلم برای این تنگ میشه.
‫من که نه. اینا خیلی افتضاحن.
منظورم این نبود
‫می‌دونم.
‫منم دلم براشون تنگ میشه.
‫اوه!
‫بریم تو حس!
‫یه لطف دیگه به من می‌کنی؟
‫باشه، هر چی که بخوای.
‫با آلیسون حرف بزن.
‫- نه. بیخیال. نمی‌تونم... ‫- ویکتور، خواهش می‌کنم.
‫و چی بهش بگم؟ "چرا دوستم رو کشتی"؟
‫واقعا می‌خوای تعداد ‫کشته‌ها رو مقایسه کنیم؟
‫فقط نمی‌خوام وقتی این ‫قضایا تموم میشه تنها باشه.
‫پنج هم گفت.
‫هر کاری که قبل مرگت آرزوی ‫انجام دادنش رو داشتی، الان وقتشه.
‫چرا این باید توی لیست من باشه؟
‫چون اون همیشه با تو خوب بوده.
‫بهتر از بقیه‌ی ما بوده.
‫- لوتر! ‫- اوه!
‫بیا. بیا.
‫ویکتور. خجالت نکش. دیگو، تو هم بیا.
‫تو اینو نمی‌خوای.
‫خیلی خب، هر چی شد شد.
‫- بیا این‌جا، دیگو! ‫- زودباش!
‫پس این رسمی شد.
‫گوش‌هام درد گرفت.
‫و اون احمق چاقودار ‫نمی‌تونه درست آواز بخونه.
‫دیگو. می‌دونی که اسمش دیگو هست.
‫حالا هر چی.
‫شاید بهتر باشه سعی کنی با ‫اون و بقیه خوب رفتار کنی.
‫چرا باید بخوام این‌ کارو بکنم؟
‫با این‌که دوست دارم روی ‫مشکل کنترل خشمت کار کنم،
‫باید به این برسم. یه ساعت ‫دیگه عروسی شروع میشه.
‫فی مرده.
‫آره، می‌دونم. بقیه‌ هم همین‌طور.
‫پس همین؟
‫می‌خوای همین‌جوری به ‫آکادمی اسپارو پشت کنی؟
‫شنیدی که بابا چی گفت. ما باید تمرین کنیم.
‫یه اتفاق بزرگی قراره بیفته.
‫کاش در مورد عروسیم حرف میزدی.
‫خیلی خب.
‫اسلون، گوش کن...
‫نه. تو گوش کن.
‫متاسفم که اونا تو رو به ‫مهمونی مجردی دعوت نکردن.
‫من به این اهمیتی نمیدم.
‫چرا، میدی.
‫دعوت نشدن به مهمونی ‫مجردی برای تو اهمیت بیشتری...
‫از فی یا بقیه داره.
‫یا حتی نجات دنیا.
‫این...
‫این... مسخره‌ست.
‫واقعا؟
‫من و تو هیچ وقت تنها نبودیم.
‫همیشه ۷ نفر بودیم.
‫حالا فقط خودت موندی.
‫پس تبریک میگم، بن. ‫بالاخره شماره‌ی یک شدی.
‫از جمع ۱ نفر.
‫من یه اسپارو هستم. تو هم همین‌طور.
‫دیگه نه.
‫اصلا اونا چه چیز خاصی دارن؟
‫اونا یه خانواده‌ی واقعی هستن.
‫اونا برای فروش اسباب‌بازی ‫و کیسه‌ی پارچه‌ای وجود ندارن.
‫ما چیزی بیش از این هستیم.
‫واقعا؟
‫چرا این‌قدر برای تو اسپارو بودن مهمه؟
‫چون من هیچ چیز دیگه‌ای ندارم.
‫فکر نکنم این‌جا به ‫اندازه‌ی کافی بزرگ باشه.
‫بهتره بار مجانی داشته باشه.
‫هی، بیخیال. این برای ‫لوتره، بیاید خوشحال باشیم.
‫وای.
‫نمی‌دونم. در حالت عادی پشتم خوب بود.
‫می‌بینم که یه پیرهن گشاد رو ‫انتخاب کردی. چه‌قدر خلاقانه.
‫می‌دونی که این‌جا کسی قرار ‫نیست مخفیانه از ما عکس بگیره؟
‫چی؟
‫شما ۲ تا خوب گوش کنید. امروز روز منه.
‫اگه بتونید فقط ۲ ‫ساعت با هم کنار بیاید...
‫این رو میشه هدیه‌ی ازدواج من حساب کرد.
‫خب، اون شروعش کرد، پس...
‫- همین الان تو شروعش کردی. ‫- من؟
‫بس دیگه!
‫امروز روز منه!
‫۲ ساعت. می‌تونید از پسش بر بیاید؟
‫آره، مشکلی نیست.
‫ممنونم.
‫وای.
‫بیاید زودتر تمومش کنیم تا بالا نیاوردم.
‫عزیزان من
‫ما امروز برای خوش گذروندن جمع شدیم،
‫پس بیاید خوش بگذرونیم.
‫چون هر روز که خورشید روی ما نمی‌تابه.
‫میشه بگید مبارکه؟
‫- مبارکه! ‫- مبارکه!
‫مبارکه.
‫لوتر، این داف حق رو به ‫عنوان همسرت قبول می‌کنی؟
‫بله.
‫اسلون، قول میدی که...
‫این حرومزاده‌ی گنده‌ی پشمالو رو...
‫برای ۲۴ تا ۴۸ ساعت آینده دوست داشته باشی؟
‫حدودا میشه یه روز.
‫من تلاشم رو می‌کنم.
‫خب...
‫ببخشید.
‫من شما رو کاملا زن و شوهر اعلام می‌کنم!
‫زنده باد آخرالزمان!
‫این رسما از آخرالزمان هم بدتره.
‫این شد یه چیزی.
‫عکس ۴ در ۵ میشه ۵ دلار. اگه ‫۲ نسخه‌ ازش بخواید میشه ۸ دلار.
‫- میز غذا رو دیدی؟ ‫- تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫کل کیک رو خودم درست کردم.
‫سه طبقه‌ست. این گوشت رو امتحان کردی؟
‫- نه. ‫- خیلی خوبه.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫بذار مال تو رو امتحان کنم، اما با سس.
‫- گوشت من؟ ‫- آره. بذار گوشت تو رو امتحان کنم.
‫- سینکو! رفیق من. ‫- وای خدا.
‫چی می‌خوای؟
‫گوش کن، بابا الان طبقه‌ی بالاست ‫و یه نقشه برای نجات همه چیز داره.
‫نظرت چیه من و تو برای گپ ‫به سوئیت بابا یه سری بزنیم؟
‫الان حسابی با اون پیرمرد جون جونی شدی؟
‫این بابا فرق می‌کنه. اون یه لاکپشته.
‫از بیرون خیلی سرسخته...
‫اما از داخل ناز و پر چین و چروک...
‫و گهگاهی خوشمزه‌ست.
‫- کلاوس؟ ‫- بله؟
‫آدمایی مثل من و اون هیچ وقت عوض نمیشن.
‫اون هیچ وقت خیر و صلاح ما رو نخواسته.
‫برا همین تنها نقشه‌ام برای امشب اینه ‫که جوری مست کنم که نفهمم چی به چیه.
‫باشه.
‫- راحت باش. ‫- هستم!
‫کلاوس، حتی فکر اینم نکن که بری اون‌جا...
‫و کله‌ی پوکش رو با ایده‌های بد پر کنی.
‫منو میگی؟ چطور جرات کردی...
‫شاید نشه تو رو کشت، ‫اما من یه راهی پیدا می‌کنم...
‫که مطمئن شم تا وقتی این دنیا هست...
‫حسابی زجر بکشی.
‫فهمیدی؟
‫آره. البته.
‫عالی شد. لبخند بزن.
‫خداحافظ.
‫من گوشت رو برداشتم.
‫کی می‌تونیم بریم؟
‫بعد صحبت‌ها.
‫فکر نکنم بتونم تا اون موقع دووم بیارم.
‫راستی، بابا رو ندیدی؟
‫نوشیدنیتو بخور، بن.
‫آروم باش.
‫برای یه بار هم که شده توی زندگی ‫تاسف‌برانگیزت سعی کن آروم باشی.
‫- مبارک باشه. ‫- سلام،‌ داداش.
‫- نوش. ‫- خب، در مورد بابا.
‫- نه، نه، نه. ‫- نه.
‫- جوابت منفیه، کلاوس. ‫- عزیزم، اون تغییر کرده.
‫- نه، اون مرد قابلیت تغییر رو نداره. ‫- لولو،‌ اون فرق کرده.
‫اون کمکم کرد که به ‫ترس‌های کودکیم غلبه کنم.
‫ما با هم توپ بازی کردیم.
‫صبر کن ببینم. تو با بابا توپ بازی کردی؟
‫آره، ما اسمشو گذاشتیم توپ ‫اتوبوسی. اما این مخصوص خودمونه.
‫تو می‌تونی سرگرمی مخصوص ‫خودت رو با اون داشته باشی.
‫میشه بس کنی؟ گوش کن، تو گول خوردی.
‫- نه، من گول نخوردم. ‫- چرا، خوردی.
‫- در واقع این بدتر از گول خوردنه. ‫- بس کن!
‫تو تونستی با بابا خود واقعیتو پیدا کنی.
‫آره، اما واقعا فکر می‌کنم ‫اگه بهش یه فرصت بدی...
‫کلاوس!
‫عزیزم، چیزی نیست.
‫این عروسی‌مونه.
‫حق با توئه. من متاسفم.
‫- آره. ‫- ببخشید.
‫خیلی خب، عیب نداره.
‫گوش کن، من فقط می‌خوام ‫از عروسیم لذت ببرم، باشه؟
‫- و تو هم باید سعی کنی لذت ببری. ‫- باشه.
‫- برو ماهی و ژله بخور. ‫- این خوب به نظر میاد.
‫باشه؟
‫باشه، خب، ولش کن، من سعیمو کردم.
‫تو... این گوشت منه.
‫اون گوشت توئه.
‫فکر نکنم اون واقعا از این بدش بیاد.
‫ما باید بعدا حرف بزنیم.
‫اوه.
‫اون این‌جا چه غلطی می‌کنه؟
‫هی.
‫عیبی نداره.
‫چرا داره.
‫بیا سعی کنیم متمدنانه رفتار کنیم.
‫به‌خاطر من؟
‫باشه.
‫بهتره این‌جا نشینه.
‫- بهتره این‌جا نشینه. ‫- اون این‌جا چه کار می کنه؟
‫آره، راهت رو بکش برو.
‫- اما کی اونو دعوت کرده؟ ‫- اومده مزاحم ما بشه.
‫منو به مهمونی مجردی دعوت نمی‌کنید ‫اون وقت اون به عروسی دعوت میشه؟
‫- وای. واقعا نمی‌تونی آروم بگیری. ‫- حالا همه‌ی ما این‌جاییم.
‫بن؟
‫آروم باش.
‫اون داره تخم مرغ آبپز ‫رو با چاقو و چنگال می‌خوره؟
‫این غم‌انگیزه. منو ناراحت می‌کنه.
‫تو منو بهش معرفی می‌کنی.
‫- همین حالا. بیا. ‫- نه، این کارو نمی‌کنم...
‫برو، برو!
‫- واقعا می‌خوای که من... ‫- آره، بیا. ظاهرم خوبه؟
‫آره، خوبی.
‫بابا،
‫لایلا.
‫لایلا، سر رجینالد هارگریوز.
‫آقای هارگریوز، از آشنایی با شما مفتخرم.
‫لهجه‌ی شرق لندنی داری؟
‫چه خوب تشخیص دادی.
‫لهجه‌ی من به‌خاطر ملکه از بین رفت.
‫بذار حدس بزنم. اهل ‫محله‌ی اسپیتالفیلدز هستی؟
‫- نزدیک بود. وایتچپل. ‫- پس باید کت اند کاسترد رو بشناسی.
‫- کنار فاکس اند هاند. ‫- بهترین رستوران دریایی لندن.
‫الان بدجوری دلم برای ‫پوره‌ی نخودفرنگی لک زده.
‫خب، چطور با این‌ یکی آشنا شدی؟
‫خب، ما توی یه ‫آسایشگاه روانی آشنا شدیم.
‫شکی در این مورد ندارم.
‫خب، شاید چند تا تخته‌اش کم ‫باشه، اما کارم رو راه میندازه.
‫کاملا درسته.
‫زن جالبیه.
‫آفرین، پسرم.
‫ممنون، بابا.
‫متاسفانه توی زمان ‫بدی با هم آشنا شدید.
‫چرا؟
‫تو پدر خیلی خوبی میشدی.
‫هی، بنی جون. منو نزن!
‫گوش کن.
‫می‌دونم که ما توی این خط ‫زمانی رفیق جون جونی هم نیستیم،
‫اما من یه کاری برات دارم...
‫چه جذاب.
‫- ده نفر. ‫- ها؟
‫- فقط ۱۰ نفر موندن. ‫- خیلی خب.
‫بن مست از اعداد و... میگو خوشش میاد.
‫و شما نمی‌تونستید منو به مهمونی ‫مجردی احمقانه‌تون دعوت کنید.
‫اوه.
‫بالاخره پوست سخت بنی بده ور افتاد؟
‫- چرا از من خوشتون نمیاد؟ ‫- چون تو یه عوضی عن اخلاقی.
‫- اما شما اون یکی بن رو دوست داشتین. ‫- آره، ما عاشق اون یکی بن بودیم.
‫چرا؟ اون چیش خاص بود؟
‫چون اون توی همه چی ادعا داشت.
‫غرغرو بود.
‫اون یه ابر سیاه کوچیک ‫توی یه روز آفتابی بود.
‫همه‌ی این چیزا بدن.
‫آره، اما خیلی بهش میومدن.
‫می‌دونی چیه؟ من خیلی ‫بهتر از اون یکی بن هستم.
‫من شماره‌ی یک بودم.
‫اونم دوبار.
‫بابا به یه ورش بود؟
‫نه. اون با تو مشغول بود.
‫فکر می‌کنم داری زیادی زور میزنی.
‫اطرافت رو ببین.
‫هیچ کسی پاشو جفت نکرده ‫و کفشش رو واکس نزده.
‫ما کاملا داغونیم. می‌فهمی؟
‫و بن ما، بن من...
‫خیلی فاجعه بود،
‫و این به طرز مسخره‌ای باعث ‫شده بود راحت بشه دوستش داشت.
‫- می‌دونم که رسمه... ‫- هی.
‫که پدر عروس...
‫- من حالشو ندارم. ‫- آلیسون...
‫نه، درک می‌کنم. این یه عروسیه.
‫همه مستن و همه‌ی ما ‫باید با هم خوش و بش کنیم.
‫اما من حالشو ندارم.
‫عیبی نداره. لازم نیست شوخ و شنگ باشی.
‫اما میشه لطفا حرفای منو بشنوی؟
‫اسلون، از وقتی که ‫یه بچه‌ی کوچیک بودی...
‫می‌دونستم که به طور ویژه‌ای با استعدادی.
‫و با این‌که نمی‌تونم بگم لوتر ‫رو به اون خوبی می‌شناسم،
‫از لحظات کمی که با هم بودیم فهمیدم...
‫که ظاهرا تو آدم لایقی رو پیدا کردی.
‫اون به لوتر گفت لایق.
‫زیباترین چیزی بود که ‫تا حالا در موردش گفته.
‫ - اون دستمال خیلی تغییرش داده. ‫- هیس!
‫من متوجهم که به عنوان ‫یه پدر بی‌نقص نبودم.
‫امیدوارم که این کوتاهی‌ها...
‫به عنوان یک دست‌انداز کوچیک ‫در باغی سرسبز دیده بشه.
‫ببین، من متاسفم.
‫من اشتباه می‌کردم.
‫من دروغ گفتم و...
‫به اعتماد تو خیانت کردم.
‫اما تو...
‫برای من از هر چیز ‫دیگه‌ای توی این دنیا مهم‌تری.
‫منو می‌بخشی؟
‫نه.
‫فکر نکنم این کارو بکنم.
‫باعث افتخارمه که شما ‫رو بچه‌های خودم بدونم.
‫حتی اونایی که نسخه‌ی ‫دیگری از خودم بزرگشون کرده.
‫امیدوارم که امشب بتونیم ‫خاطرات خاصی رو بسازیم...
‫در مدت زمان کم و با ‫ارزشی که برامون باقی مونده.
‫اگه منو نمی‌بخشی، فقط ‫بدون که من تو رو می‌بخشم.
‫برای چی؟
‫و حالا، در انتها...
‫من کار اشتباهی نکردم.
‫می‌دونی، من...
‫من خسته شدم از این‌که باید اون ‫عوضی‌ای باشم که با تو کنار میاد.
‫- من از بدبخت بودن خسته شدم. ‫- تو بدبختی؟
‫توی کل زندگیمون فقط می‌گفتی ‫که می‌خوای ما به هم نزدیک باشیم،
‫و وقتی که ما بالاخره به هم نزدیک شدیم،
‫تو گند زدی بهش.
‫من این کارو نکردم.
‫واقعا می‌خوای رابطه‌ی ‫بین ما این‌جوری تموم شه؟
‫نگران نباش. امشب راحت می‌خوابم.
‫خورشید بر فراز دشت ‫پر از سوسن طلوع می‌کنه.
‫مادری پرده نشینه، لب‌هاش قرصه.
‫سوگواران با لباس‌های مشکی میان...
‫تا چیزی که از دلشون ‫بیرون میاد رو دفن کنند.
‫با نفسی بریده و زمانی کوتاه...
‫امیدوارم که شما از بوسه‌ی ‫آرام مرگ جان سالم بدر ببرید.
‫این هیچ ربطی نداشت.
‫زیبا بود! آفرین، بابا!
‫فکر نمی‌کردم اون پیرمرد ‫بتونه این چیزا رو بگه.
‫خیلی خب، خیلی خب.
‫وقتشه که اون اخم‌ها رو باز کنیم!
‫این یکی برای آدمای اهل مهمونی این‌جاست.
‫خب،‌ برای خلاصه کردن امشب.
‫بن و پنج بدجوری مست کردن.
‫و ویکتور و آلیسون نزدیک ‫بود با مشت به حساب هم برسن.
‫- آره. ‫- آره.
‫و بابا یه شعر در مورد مرگ خوند ‫که به طرز عجیبی تاثیرگذار بود.
‫می‌دونی، این به عنوان...
‫یه عروسی توی خانواده‌ی ‫هارگریوز در آخرالزمان بد نبود.
‫می‌دونی، لازم نیست کار بزرگی بکنی.
‫این تنها چیزیه که من لازم دارم.
‫ما قبلا این‌جوری بودیم.
‫ما هیچ وقت این‌جوری نبودیم.
‫حالم بهم خورد.
‫بهتر شد.
‫احتمالا این‌جوری بهتره.
‫من مامان گهی بودم.
‫فکر نکنم.
‫سلام، بچه‌ها.
‫هی...
‫من دیدم.
‫و ممنونم که سعیت رو کردی.
‫اوه، نه، نه، نه!
‫- چیه؟ ‫- نه!
‫- کلاوس، چرا بن رو آوردی این‌جا؟ ‫- بیخیال!
‫- حرفامو بشنوید قبل این‌که... ‫- حرفاشو بشنوید.
‫برادری که همه‌ی شما به ‫عنوان بن اونو میشناختید...
‫تموم شده.
‫و منظورم بن ما، بن خوبه نیست.
‫منظورم این بنه.
‫اون بن عوضی دیگه تموم شده.
‫- تموم شده. ‫- کلاوس، چی داری میگی؟
‫و مردی که این‌جا جلوی ‫شما وایساده یه بن جدیده،
‫و اون یکی از ماست، و اون عضوی از تیمه.
‫- و اون بخشی از خانواده‌ست! ‫- بخشی از خانواده هستم!
‫به عنوان خوش‌آمدگویی پیشنهاد ‫می‌کنم که از پشت بوم پرتش کنیم پایین.
‫- آره. من کمک می‌کنم. ‫- بیخیال.
‫می‌دونی چیه؟
‫- اون می‌تونه بمونه. ‫- چرا؟
‫چون این روز عروسیمه. ‫بیخیال. اون می‌تونه بمونه.
‫آره!
‫می‌دونستم.
‫هی، گنده‌بک. دمت گرم.
‫باشه، قابلتو نداشت.
‫وای!
‫عجب.
‫هی، یه چیزی رو می‌دونید؟
‫امشب تنها چیزی بود که من می‌خواستم.
‫ازدواج رو میگی؟
‫این‌که همه دور هم جمع ‫شن چیزیه که واقعا مهمه.
‫یه خانواده‌ی بزرگ واقعی.
‫وای!
‫فکر کنم می‌خوام بالا بیارم.
‫راستش...
‫فکر کنم گرسنمه.
‫فعلا، بچه‌ها. من میرم سراغ بوفه.
‫چیزیش نمیشه؟
‫- اون پنجه دیگه. خودت چی فکر می‌کنی؟ ‫- فکر کنم بهتره بریم بخوابیم.
‫- بیخیال، هنوز زوده. ‫- شب بخیر، بچه‌ها.
‫- کجا میری؟ می‌خوای بخوابی؟ ‫- تازه سر شبه.
‫این دیگه کیه؟
‫بن.
‫اون کجا داره میره؟ کجا میره؟
‫این آخرش نیست.
‫کی پایه‌ست که....
‫- بازی کنیم؟ ‫- آهنگ بخونیم. آره!
‫فکر کنم وقتشه برم.
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫با توجه به چیزهایی که ‫در موردش صحبت کردیم...
‫صبر کردن حماقته.
‫دیگه وقتی باقی نمونده.
‫من نمی‌تونم بدون تو این کارو بکنم.
‫توافق می‌کنیم؟
..:: جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت ::.. .:: @bollbolljan_com ::.