‫«نابودی ما» ‫«فصل اول، قسمت اول»
‫کسی سوالی نداره؟
‫همیشه عده‌ای از این هیئت مدیره ‫جدا می‌شدن دیگه.
‫- طرف روانیه. ‫- ای بابا... دیوانه است دیگه.
‫- شرایط تحقیرآمیزیه. ‫- آمار و ارقاممون از این قراره.
‫[چهارشنبه. ‫هجدهم سپتامبر 2019.]
‫بیا.
‫آماده‌ایم که رأی بدیم.
‫در راستای پیشنهاد تام تصمیمی گرفتیم؟
‫- من موافقم. ‫- کسی دیگه‌ای هم موافقه؟
‫- من هم موافقم. ‫- دو نفر به طور رسمی تأیید کردن.
‫خواهشا هر کی موافقه، ‫بگه «موافقم».
‫موافقم.
‫مخالفی نداریم؟
‫طرحمون تأیید شد.
‫با دفترش تماس بگیر و بگو بیاد اینجا.
‫دفتر آدام نیومان، بفرمایین. ‫الان می‌گم از جلسه‌شون بیان بیرون.
‫- جواب نمی‌ده. ‫- بگو استر بره پیشش.
‫درسته، درک می‌کنم که کار ضروری دارین.
‫درسته، خیلی‌خب. ‫درسته. ممنون.
‫داخل کشوره دیگه، نه؟
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫از دفترش گفتن به زودی میاد اینجا.
‫ممنون.
‫برو تو واحدش دیگه.
‫چون کار دستیار سوم همینه دیگه استر.
‫من که وقتی دستیار سوم بودم، ‫کارهای خیلی عجیب‌تری می‌کردم.
‫خلاصه که فهمیدین مشکلش کجاست دیگه.
‫آره. فهمیدم.
‫خوبه. سه نفر قبلی نفهمیده بودن.
‫مشکل از فنگ‌شوییشه. یه جاش... می‌لنگه.
‫خیلی می‌لنگه.
‫راستش، آدم که میاد تو، یهو بهش... ‫تنگناهراسی دست می‌ده.
‫- کاملا همین‌طوره. ‫- خلاصه که می‌خوام برم بالا و یه چیزی بکشم.
‫بالاخره می‌تونم هوا بخورم.
‫همین که اومدم تو، با خودم گفتم ‫فضاش رو بازتر کنم.
‫باید همین کار رو بکنین. اصلا...
‫بلند شین و جون بکنین.
‫بلند شین و جون بکنین!
‫ایول!
‫راحت باشین، همه‌جا رو ببینین. ‫احتمالا باید اندازه‌گیری کنین.
‫- هر کاری می‌خواین بکنین. ‫- خیلی‌خب.
‫چیه عشقم؟
‫- تو ماشین می‌بینمت. ‫- خیلی‌خب. مطمئنی آماده‌ای؟
‫- آره، آره، معلومه. به پیش! ‫- خیلی‌خب.
‫عشقم، لباس نپوشیدی‌ها.
‫یکی برام یه لباس میاره؟
‫دیدمش.
‫- صبح به خیر کریس. ‫- سلام آقای نیومان.
‫اِم... کی بودی؟
‫- استر هستم. دستیار سومتونم. ‫- استر؟
‫درسته. فیل پشت خطه.
‫نه، نه. ‫خماریم با صدای فیل بدتر می‌شه.
‫می‌گه کار ضروری داره.
‫فیل همیشه کار ضروری داره.
‫- آقای نیومان، خواهش می‌کنم. آقای نیومان. ‫- بشین کریس.
‫- می‌شه شما جواب بدین؟ می‌شه... ‫- نه‌خیر.
‫زیادش کن! زیادش کن کریس! زیادش کن!
‫[ساختمان مرکزی «وی‌ورک».]
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب. صبح به خیر!
‫- بعد از ظهرت به خیر آدام. ‫- صبح به خیر!
‫- خوشحالم که تشریف آوردین. ‫- مردی.
‫آدام، هیئت مدیره جلسه اضطراری گذاشته بوده.
‫چه عالی. بعدش می‌تونی بری سراغ همین.
‫می‌شه بری «بانبری مارت»...
‫و تا سزار واکامه‌شون رو تموم نکردن، ‫یه پرس برام بگیری؟
‫- چرا باهام تماس نگرفته بودی؟ ‫- آدام...
‫... مطلبشون رو منتشر کردن.
‫[آدام نیومان «وی‌ورک» را ساخت... ‫و شاید نابودش کند.]
‫کیر توش!
‫خودت رو جمع و جور کن پسر! ‫خودت رو جمع و جور کن!
‫آدام، در بازه‌ها.
‫ریوکا، هیئت مدیره می‌خواد ‫عرضه اولیه سهام رو لغو کنه.
‫شخصا سیصد و هشتاد میلیون دلار ‫از سهاممون کاستیم.
‫سیصد و هشتاد میلیون کاستیم ریوکا.
‫- من رو باش. ‫- سیصد و هشتاد میلیون کاستیم.
‫من رو باش. من رو باش.
‫ترس انتخابیه.
‫سلام. جواز ورودتون ‫از قبل صادر شده. خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب.
‫خودت یه پا ابرنواختری.
‫چه عالی، چه عالی، چه عالی.
‫قراره امروز معامله خفنی بکنیم کوچولو.
‫معامله خفنی می‌کنیم.
‫- ممنون. همه‌چی رو تمرین کردی؟ ‫- خواهش می‌کنم.
‫- خودش آماده است؟ دیالوگ‌ها رو حفظه؟ ‫- تمرین کردیم.
‫- آره. ‫- خیلی‌خب.
‫- سلام. آدام نیومان از «کرالرز» هستم. ‫- [دوازده سال پیش.]
‫امروز محصولی رو بهتون معرفی می‌کنیم ‫که زندگیتون رو عوض می‌کنه.
‫واسه نوزادان لباس یه‌سره ‫با زانوبند تولید کردیم.
‫سلام نوزاد جان. ‫بیا پیش من نوزاد جان.
‫- بیا پیش من نوزاد جان. نوزاد جان، بیا. ‫- خیلی...
‫- متوجه نمی‌شم. قبلا که می‌اومد. ‫- آقا.
‫- یه لحظه فرصت بدین. ‫- آقا.
‫کسب و کارتون گسترش پیدا می‌کنه یا نه؟
‫مقیاس‌پذیری فرق ایده‌های خوب ‫و ایده‌های عالی رو مشخص می‌کنه.
‫احتمالش هست که این‌طوری ‫صنعت مد رو مختل کنین...
‫و واقعا از رقباتون جلو بزنین.
‫الان خواهرم، آدی، بهتون نشون می‌ده.
‫پاشنه کفش جمع‌شونده ‫مخصوصا خانم‌هایی که عجله دارن ساختیم،
‫آخه آدم اصلا نباید ظاهرش ‫رو فدای راحتیش بکنه. درست نمی‌گم؟
‫بیا دیگه نوزاد جان. ‫بیا نوزاد جان. بیا پیش من.
‫دیدین؟ داره میاد.
‫زانوش رو داشته باشین. زانوش رو داشته باشین.
‫[کارآفرینی، فصل سوم، بخش یکم: ‫فضای زندگی وسیع.]
‫رنگ‌های متنوعی داریم،
‫از قرمز تیره گرفته تا ارغوانی روشن.
‫قهوه‌ای خاکستری و آلبالویی هم داریم.
‫قهوه‌ای داریم، قهوه‌ای تیره داریم...
‫نمی‌خواستم مجبور بشم چنین کاری بکنم، ‫ولی باید معامله رو جوش بدیم نیکلاس.
‫مشکلی داریم، زیتونی روشن هم داریم...
‫کیر توش! کیر توش! کیر توش!
‫نیکلاس، دوست کوچولوی عزیزم. ‫خواهش می‌کنم، قرار گذاشته بودیم دیگه.
‫- اِم... خودش... ‫- کندترین آسانسور منهتنه.
‫حتی شاید کندترین آسانسور کل دنیا باشه.
‫درسته.
‫جمعه شب سور و سات دارین، نه؟
‫- اره دیگه. ‫- آره.
‫- غذای تایلندیه؟ ‫- غذای چینیه.
‫- غذای چینیه! ‫- آره، آره.
‫راستی. می‌خوای بریم یه مشروبی بخوریم؟
‫خب، راستش، تازه غذام رو ‫تحویل گرفتم، اینه که...
‫آها، خب، غذات رو هم بیار. برام مهم نیست.
‫بذار واحدم بوی گند بگیره. ‫خیلی حال می‌کنم.
‫می‌خوای تو واحد خودت ‫مشروب بخوریم؟
‫کار خیلی عجیبیه؟
‫همسایه‌ایم دیگه.
‫خب، آره، تو نیویورک یه کم عجیبه دیگه.
‫خب، من که نیویورکی نیستم. ‫من اسرائیلی هستم.
‫اونجا که اصلا کار عجیبی نیست.
‫در واقع، ملت هر روز می‌رن خونه همدیگه.
‫همسایه‌هاشون بهترین رفقاشون هستن.
‫ببین. خواهرم داره میاد خونه.
‫خودمون دو نفری همخونه‌ایم. ‫راستی، خواهرم سوپرمدله.
‫ولی اگه بخوای یه سر بیای ‫و یه مشروبی بخوریم،
‫خوشحال می‌شیم مهمون داشته باشیم.
‫اصلا اصرار نمی‌کنم‌ها.
‫خب، شاید بد نباشه یه آبجویی بزنیم.
‫... تو چشمم نگاه نمی‌کرد.
‫واسه همین به خواهرم پیشنهاد رقابت دادم.
‫گفتم ببینیم کی می‌تونه طی یه ماه ‫با همسایه‌های بیشتری آشنا بشه؟
‫اگه گفتی کی برنده می‌شه؟
‫خواهرت کجاست؟
‫همین الان‌هاست که برسه.
‫ای بابا. خیال می‌کردم یه باکس آبجو دارم.
‫خب، من تو یخچالم چندتا «هینیکن» دارم. ‫می‌تونم یه سر برم بالا.
‫چه عالی. چه عالی. خیلی خوبه.
‫خیلی خوبه، خیلی خوبه، حرف نداره.
‫سس سویا می‌زنی؟
‫- آره. چرا که نه؟ ‫- حالا که داری می‌ری بالا، اون هم بیار.
‫نفر بعدی آدام نیومانه.
‫تصور کنین...
‫تازه فارغ‌التحصیل شدین. ‫از «باروک» مدرک گرفتین.
‫اولین شغلتون رو جور کردین. ‫خب، چقدر درمیارین؟
‫دستمزد اولیه فارغ‌التحصیلان دانشگاه ‫تو نیویورک چهل و یک هزار دلاره.
‫با کسر مالیات، بیست و نه هزار دلاره.
‫خب، می‌خوایم کجا زندگی کنیم؟
‫میانه اجاره سالانه ‫یه خونه تک‌اتاقه تو شهر...
‫سی و هشت هزار دلاره.
‫پس تک‌خوابه رو که بی‌خیال.
‫واحد بدون اتاق خواب سی و دو هزار دلاره.
‫منهتن رو بی‌خیال.
‫می‌تونین از هوبوکن بیاین؟
‫یا مثلا با فرابر از استتن آیلند بیاین؟
‫حالا فرض کنین تو یه ساختمون مدرن،
‫تو خود شهر با کل امکانات رفاهیش زندگی کنین،
‫ولی هزینه‌اش خیلی کمتر بشه.
‫دارم خونه مشترک رو مطرح می‌کنم.
‫یه جا زندگی می‌کنین، خرجتون با همدیگه است، ‫تجربیاتتون و خاطراتتون یکسانه...
‫زندگیتون رو با هم شریک می‌شین.
‫این شما و این فضای زندگی وسیع.
‫بفرمایین. بفرمایین. بفرمایین.
‫بچه‌ها، سرمایه‌گذاران خطرپذیر ‫خودتونین دیگه. راحت باشین.
‫عین خوابگاه می‌مونه.
‫آره، دقیقا همین‌طوره. ‫خیلی ممنونم.
‫خب، من دانشجو شدم ‫که بتونم شغل پیدا کنم...
‫که بتونم پول دربیارم ‫و مجبور نباشم تو خوابگاه زندگی کنم.
‫آره. ضمنا، نظافت مستراحشون با کیه؟
‫با خودتونه. با خودتون و باقی ساکنینه.
‫مستراح خودتونه دیگه. ‫مال خودتونه.
‫یعنی در واقع از خوابگاه هم بدتره.
‫سن من یه مقدار از اکثرتون بیشتره،
‫اینه که یه راز کوچولو رو ‫باهاتون در میون می‌ذارم.
‫تا آخر عمرتون سعی می‌کنین...
‫فرصتی رو که الان در اختیارتونه، ‫مجددا به دست بیارین.
‫هر خونه‌ای که تو همپتنز بگیرین،
‫هر سفری که به وگاس برین، ‫هر مهمونی مجردی‌ای که بگیرین...
‫واسه دست‌یابی مجدد همین لحظه است.
‫تا آخر عمرتون دنبال تجربه همین حس هستین.
‫خلاصه که می‌تونین الان ‫با ارزش‌گذاری پنج میلیونی سهیم بشین،
‫یا می‌تونین بعدا با بقیه ‫و ارزش‌گذاری صد میلیونی سهیم بشین.
‫خیلی ممنون، ولی روی صحبتم با شما نبود.
‫آقای سیلوسترو.
‫من که نمی‌خوام درس کسب و کار ‫دانشگاه‌های شهر رو با نمره بیست پاس کنم.
‫توهین نباشه‌ها. ‫دنبال سرمایه‌گذار می‌گردم.
‫شرکت شما بیش از سیصد میلیون...
‫رو شرکت‌های نوپای ملک‌محور ‫سرمایه‌گذاری کرده.
‫من هم نمی‌دونم ‫کدومشون موفق‌تر بودن،
‫ولی این یکی ده برابرش موفق می‌شه.
‫به نظرم اگه می‌تونستین ‫اعتماد به نفستون رو بفروشین،
‫روش سرمایه‌گذاری می‌کردم.
‫ولی این یکی به درد من نمی‌خوره.
‫با همکلاس‌هاتون موافقم. ‫دلم نمی‌خواد مستراح مشترک بشورم.
‫دو طرح دیگه هم سریع بهتون معرفی می‌کنم.
‫«کرالرز»: لباس یه‌سره نوزادان با زانوبند.
‫صرفا چون نمی‌تونن ابراز درد کنن، ‫دلیل نمی‌شه زانوشون درد نگیره.
‫یه کفش زنانه با پاشنه جمع‌شونده هم داریم...
‫که صنعت مد رو مختل می‌کنه.
‫بنده کارآفرین زنجیره‌ای هستم.
‫فقط یه دفتر و یه مقدار ‫سرمایه کشت ایده لازم دارم.
‫نظرتون چیه؟
‫به نظرم یا میلیاردر می‌شین،
‫یا بازداشتتون می‌کنن.
‫ممنون که وقت گذاشتین.
‫خیلی‌خب، نفر بعدی...
‫آدام. سلام.
‫شاید من پنج میلیون نداشته باشم،
‫ولی می‌تونم یه دفتر ارزون برات جور کنم.
‫تو ساختمون خودمه.
‫- بروکلینه. ‫- بروکلینه؟
‫جوردن پارناس.
‫جوردن.
‫جوردن پارناس. ‫خوشحالم که باز هم می‌بینمت برادر عزیزم.
‫- من هم خوشحالم که می‌بینمت. ‫- خوشحالم که...
‫خودم میگل هستم.
‫محل کارم «جوردن پارناس»ـه.
‫با «امریکن اپرل» همکاری می‌کنیم.
‫«امریکن اپرل». لباس‌های قشنگی دارن.
‫- آره. ‫- تاپ لوله‌ایشون خیلی قشنگه.
‫خودم کارمند شرکت معماری ‫طراح فروشگاه‌های «امریکن اپرل» هستم.
‫- شرکت معماریه. ‫- آره.
‫یعنی کارمند... ‫کارمند «امریکن اپرل» نیستی؟
‫نه. خودمون... قبلا صحبت کرده بودیم. ‫خودت که خبر داری.
‫داشتی تو جشن تولده...
‫مخ دوست‌دخترم رو می‌زدی.
‫- چی؟ ‫- لیسا رو می‌گم.
‫همه رو چند پیک مهمون کرده بودم، یادت نیست؟
‫- یه... ‫- پیک مهمون کرده بودی.
‫- بریم بالا! بریم بالا! بریم بالا! ‫- بریم بالا! بریم بالا! بریم بالا!
‫- یک، دو، سه، چهار. ‫- یک، دو، سه، چهار.
‫بره جایی که غم نباشه.
‫- میگل. میگل مـ... ‫- مک‌کلوی هستم.
‫- درسته. میگل مک‌کلوی هستم. ‫- میگل مک‌کلوی بودی. آره دیگه.
‫- آره. ‫- این چه حرفیه؟ این چه حرفیه؟
‫- معلومه که یادمه کی هستی. یادمه. ‫- معلومه.
‫حالا بگو ببینم دفتره چه شکلیه؟
‫می‌تونم نشونت بدم.
‫خیلی‌خب، بریم.
‫- بریم بالا! بریم بالا! آره. ‫- بریم بالا، بریم بالا، آره، من هم بودم.
‫- وایستا ببینم. پنج‌تا مادر؟ ‫- آره.
‫کلی شیر مادر خوردی‌ها. ‫تعجبی نداره که این‌قدر قدبلندی.
‫یه گروه زن‌سالار بودن. مرد بینشون نبود.
‫تو یه دهکده اشتراکی بزرگ شدم.
‫- وایستا ببینم، تو دهکده اشتراکی بودی؟ ‫- آره.
‫من هم تو بچگیم تو یه کیبوتص بودم.
‫خیلی وجه اشتراک داریم بابا.
‫- وای. وای. ‫- خیلی خفنه.
‫اینجاست.
‫ایول!
‫وای. از همین‌جا شروع می‌شه.
‫- واقعا همین‌طوره. ‫- دهنم بسته شد.
‫می‌خوای ببینیش؟
‫ببینمش؟
‫لری و سرگی «گوگل» رو ‫تو یه گاراژ راه انداخته بودن.
‫بیزوس تو یه شعبه «استارباکس» شروع کرده بود.
‫تو اولین میلیاردری می‌شی ‫که از انباری تدارکات شروع کرده.
‫داستان خیلی خفنی می‌شه.
‫من که نمی‌خوام میلیاردر بشم. ‫می‌خوام تریلیونر بشم.
‫گفتی اجاره‌اش چقدر بود؟
‫ماهی هفتصد و پنجاه دلاره.
‫- می‌تونی جورش کنی؟ ‫- یه کاریش می‌کنم.
‫[امشب رو پشت‌بام مهمونی داریم. ‫دی‌جی و مدل هم داریم. ورود بیست دلاره.]
‫بترکونین. بترکونین. بترکونین. ‫ممنون که تشریف آوردین.
‫شاید بهتر باشه بزنی تو کار برگزاری مهمونی.
‫نه، نه، نه. من که تو کار ‫برگزاری مهمونی نیستم.
‫من کارآفرین زنجیره‌ای هستم.
‫خودت که می‌دونی. خب؟
‫صرفا این کار رو کردم ‫که پول دفترم رو دربیارم.
‫- ببخشید. ‫- ممنون که تشریف آوردین. ممنون. خوش باشین.
‫عذر می‌خوام. ببخشید. ‫می‌خوام برم دم خروجی.
‫ببخشید. عذر می‌خوام.
‫نه، نه، نه. اصلا پول پس نمی‌دیم.
‫- اشکالی نداره. ‫- هیچی پس نمی‌دیم.
‫پولم مال خودت. ‫یه لباس واسه خودت بخر.
‫- لباس بخرم. ‫- آره.
‫این که لباس محبوب خواهرمه. ‫جنسش مشه.
‫می‌دونی مش چیه؟
‫- می‌شناسمت بابا. ‫- من رو می‌شناسی؟
‫- آره. ‫- خب، آدم خودنما هم می‌شناسی؟
‫- آدم خودنمایی نمی‌شناسی؟ ‫- نه.
‫آخه امشب دارم خودنمایی می‌کنم.
‫خب، لزومی نداره نوک سینه‌ات معلوم باشه.
‫معلومه که لازمه. ‫نوک سینه رو که دیگه همه دارن!
‫ببین، اون خانمه کیه؟
‫نمی‌دونم.
‫می‌رم دعوتش کنم بریم بیرون.
‫عه، عه. وایستین، وایستین.
‫شالوم.
‫نفهمیدم اسمت چیه.
‫یعنی به غریبه مش‌پوشی که همین الان...
‫تا آسانسور تعقیبم کرده، اسمم رو بگم؟
‫- نه‌خیر، نمی‌گم. ‫- خب، من آدام هستم.
‫آدام نیومان هستم. ‫خودم مهمونی گرفتم.
‫دیدی؟ دیگه غریبه نیستیم.
‫هنوز هم که مش‌پوشی.
‫خب، اگه مش‌پوش نبودم، ‫باهام قرار می‌ذاشتی؟
‫من کلا قرار نمی‌ذارم. مرسی.
‫غذا می‌خوری؟
‫- می‌تونیم شام بخوریم. ‫- خداحافظ.
‫می‌تونی بهم بگی واسه چی ‫کلا قرار نمی‌ذاری.
‫وایستا. حداقل بگو با کی اومده بودی مهمونی.
‫دستتون رو جلو بگیرین ‫و حالت صندلی یا اوتکاتاسانا رو اجرا کنین.
‫دستتون رو بذارین رو بلوک‌ها. ‫می‌تونین پای عقبیتون رو صاف کنین.
‫نفستون رو بدین بیرون.
‫بلند شین.
‫حالت ساکاسونا بگیرین، حالت راحتیه.
‫دستتون رو جلوی قلبتون بگیرین.
‫ناماسته.
‫«لاخایم».
‫بزنین به افتخار مربی.
‫بزنین. بزنین، بزنین، بزنین.
‫- چه کلاس خوبی بود. ‫- ممنون.
‫- چه کلاس خوبی بود. یعنی... ‫- خیلی ممنون.
‫روند حرکاتمون خیلی... روان بود.
‫- خیلی لطف داری. ممنون. ‫- خواهش.
‫موی تنم هنوز هم سیخه.
‫معمولا تو کلاس پیشرفته شرکت می‌کنم،
‫ولی با خودم گفتم یه سر بیام ‫و ببینم تازه‌کارها در چه حالن.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫- مربیت کی بوده؟ ‫- کل گوروهای ارشد بودن.
‫- کلشون مربیت بودن؟ چه شگفت‌انگیز. ‫- آره.
‫آره، ولی الان دنبال گوروی جدید می‌گردم.
‫یه مربی جدید می‌خوام.
‫خب، از شانس بد تو، من گورو محسوب نمی‌شم، ‫یوگینی محسوب می‌شم.
‫«یوگینینی» محسوب می‌شی؟
‫اشتباه گفتی.
‫خب، شاید بتونی ‫تا می‌ریم یه چیزی بخوریم،
‫فرقشون رو برام توضیح بدی؟
‫شاید هم خودت بتونی تو «گوگل» بزنیش.
‫خب، راستش، خودم باید درمان ‫کش اومدن کشاله ران رو تو «گوگل» بزنم.
‫خب، خیلی ممنون که تو کلاسم شرکت کردی.
‫اگه خواستی، می‌تونی یه مبلغی ‫تو کاسه‌مون اهدا کنی.
‫ناماسته.
‫سلام.
‫خب، خب، خب.
‫تو هم که از اینجا خرید می‌کنی. ‫چه شهر کوچکیه.
‫تو هم از اینجا که هفتاد بلوک ‫با خونه‌ات فاصله داره خرید می‌کنی؟
‫کله‌گنجشکی بدون گوشت اینجا... ‫حرف نداره.
‫ولی اومده بودی یه موز بخری.
‫ترجیح می‌دم میوه تازه بخورم.
‫ممنون.
‫دو دلار و چهل و نه سنت می‌شه.
‫یه موز؟
‫نمی‌خوای بدونی دو دلار ‫و چهل و نه سنت می‌ارزه یا نه؟
‫خب، می‌ارزید که این همه راه تا اینجا بیای؟
‫که با تو قرار بذارم؟ معلومه.
‫یه مشروب می‌خوریم.
‫- من عاشق مشروبم. ‫- فقط یه مشروب می‌خوریم.
‫یه مشروب هم خیلی خوبه.
‫- گند نزنی‌ها. ‫- واسه چی باید گند بزنم؟
‫- گند زدم. ببخشید. ‫- دو هفته اصرار می‌کنی قرار بذاریم،
‫اون‌وقت چهل و پنج دقیقه دیر می‌کنی؟
‫درسته، درسته، درسته، درسته.
‫درست می‌گی. درست می‌گی. ‫درست می‌گی. درسته، عذر می‌خوام.
‫خواهش می‌کنم. ‫خواهش می‌کنم بذار توضیح بدم.
‫مشغول توافق بودم. ‫توافق خیلی مهمی بود.
‫نمی‌دونم تا حالا بهت گفتم یا نه، ‫ولی من یه کارآفرین زنجیره‌ای هستم.
‫آره، به کل حضار مهمونی گفته بودی.
‫- چه مشروبی براتون بیارم آقا؟ ‫- هر چی ایشون بخورن.
‫ببین چی می‌گم:
‫این لیوان شرابی رو که بیست و دو دلار ‫بابتش دادم می‌خورم،
‫بعدش هم می‌رم.
‫اگه می‌خوای سریع بزنی بیرون، ‫باید انرژی داشته باشی.
‫واسه همین پیشنهاد می‌کنم ‫یه لقمه‌ای هم بخوری.
‫پیش‌غذاهاشون که از ‫خوراک‌های اصلیشون هم خوشگل‌ترن.
‫من مطلقا گیاهخوارم.
‫حتی یه تاکیتو هم نمی‌خوری؟
‫نه، نمی... نه، نمی‌شه. ‫نویسنده یه بخش...
‫از وبلاگ سلامتی فامیلمون، ‫گوئنیت، خودم هستم.
‫وایستا ببینم، گوئنیت؟ ‫گوئنیت پالترو رو می‌گی؟
‫یه آدم عادیه دیگه، خب؟
‫ولی آدم خیلی خوشگلیه.
‫چیزی نمونده لیوانم خالی بشه.
‫خب، بهتره سفارش بدیم.
‫صرفا جهت اطلاعت بگم ‫که سلامتی برام خیلی مهمه.
‫هیچ غذای ناپاکی ‫وارد بدنم نمی‌شه.
‫بدنم رو خیلی ارج می‌نهم.
‫چرت می‌گی. چرت می‌گی.
‫چرت می‌گی.
‫- چرت می‌گم؟ ‫- چرت می‌گی.
‫- دوست عزیزم، کلا دروغ می‌گی.
‫از وقتی نشستی، تک‌تک حرف‌هات دروغ بوده.
‫چون با دوچرخه تا اینجا اومدی، عرق کردی.
‫جای فرو کردن شلوارت تو جورابت چروک شده.
‫سلامتیت برات مهم نیست. ‫خیلی سیگاری هستی.
‫نوک انگشت‌هات لک شده، ‫ضمنا، بوی گند سیگار می‌دی.
‫چون آس و پاسی، ‫می‌خوای صرفا پیش‌غذا سفارش بدی.
‫ضمنا، دیر اومدنت به خاطر توافق مهمت نبوده.
‫به خاطر بی‌شعور بودنت بوده.
‫خب، خودت چی؟
‫من چی می‌خوام باشم؟
‫خودت چی؟ مربی یوگایی؟
‫می‌خوای به یه مشت خانم خانه‌دار...
‫«آپر ایست ساید»ی یاد بدی ‫سوراخ کون خودشون رو بو کنن...
‫که دنیا رو زیباتر و شادتر بکنی؟
‫خودت هم که دروغ می‌گی.
‫خودم دیدم آخر کلاست چقدر پول درآوردی.
‫کلی پول نقد گرفته بودی.
‫جعبه مبالغ اهداییم رو می‌گی؟
‫جعبه مبالغ اهدایی. ‫همیشه اسمش اهداییه دیگه.
‫اون مبالغ کلا ‫به یوگیمون می‌رسه.
‫من دارم آموزش می‌بینم، ‫یعنی بابت هر شاگردم، یه دلار می‌گیرم.
‫عین استریپرها می‌مونی.
‫خب، می‌رم فاکتورتون رو بیارم.
‫شرکت‌هات اصلا موفق نمی‌شن.
‫تو هم اصلا اون شکلی روشن‌فکر نمی‌شی.
‫خب، حداقل یه اعتقاداتی دارم دیگه.
‫- منظورت چیه؟ ‫- لباس نوزاد؟ انصافا؟
‫اصلا با ساز و کار ‫نوزادها آشنایی داری؟
‫می‌دونی چی تو دنیا فراوانه؟ ‫نوزاد فراوانه.
‫- می‌دونی نیاز مبرم نوزادها چیه؟ لباسه. ‫- تازه، اصلا چرا برات مهمه؟
‫می‌خوای بزنیم بیرون؟
‫انصافا شوخیت گرفته؟
‫- گمون کردم با چشمت اشاره کردی. ‫- وای خدایا.
‫نه، نه، نه. وایستا، وایستا، ‫وایستا، وایستا، وایستا.
‫کیف پولم رو جا گذاشتم.
‫خب، دنده‌تون رو با آرنجتون هم‌سطح کنین ‫و نفستون رو بدین بیرون. چهار، سه...
‫آدام؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫خیلی بابت مزاحمت ایشون عذر می‌خوام.
‫لطفا حالت کودک بگیرین و استراحت کنین.
‫- نباید بیای اینجا. ‫- وقت گرفته بودم.
‫- وای خدایا. ‫- من اصلا گولت رو نمی‌خورم جناب «یوگینینی».
‫- داری چیکار می‌کنی؟ ‫- اصلا گولت رو نمی‌خورم.
‫ربکا، مشکلی پیش اومده؟
‫آره، مشکلت از این قراره ‫که دستت برام رو شده.
‫دستت برام رو شده.
‫این همه ناماسته می‌گی، عود روشن می‌کنی، ‫مجسمه بودا داری، ولی خالی‌بندی.
‫ولی جلوی من نمی‌تونی خالی ببندی.
‫خودم وبگاهت رو دیدم.
‫روزی هشت‌تا کلاس دارین، ‫تی‌شرت هم می‌فروشین،
‫آب مقدستون رو هم که گرون می‌دین.
‫کلی پول درمیاری.
‫کلی پول درمیاره. کلی پول.
‫تو که خیلی زیاد پول درمیاری،
‫آخه مربی‌هات رو «هنرآموز» خطاب می‌کنی ‫و در حد کارآموز بهشون دستمزد می‌دی.
‫خلاصه که ببین چی می‌گم:
‫جای این که بابت هر شاگرد، ‫یه دلار به ربکا بدی،
‫مبالغ اهدایی به خودش می‌رسه، ‫و بابت هر شاگرد، یه دلار به تو می‌ده.
‫فهمیدی؟
‫از نظر فنی، کلا نباید پولی بگیـ...
‫وگرنه واسه خودش یه باشگاه می‌گیرم.
‫تک‌تک شاگردهات رو می‌قاپیم.
‫از اون‌جایی که سبیلشون رو ‫چرب می‌کنیم، میان پیش خودمون.
‫ضمنا، مشتری‌های جناب‌عالی به خاطر ایشون ‫میان اینجا، نه به خاطر خودت،
‫یعنی کل مشتریانت رو هم می‌قاپیم.
‫نور و امید از ایشون ساطع می‌شه، نه از تو.
‫من کارآفرین هستم...
‫و عاشق ایجاد اختلالم.
‫ممنون که مشروب مهمونم کرده بودی.
‫خلاصه که بعد از دانشگاه ‫رفتم لس آنجلس و خواستم بازیگر بشم.
‫بعدش هم، در نهایت ‫راجع به خودم و دنیا...
‫یه سری درس گرفتم.
‫چه درسی گرفتی؟
‫یاد گرفتم تو بازی زندگی پیروز بشم.
‫تو بازی زندگی پیروز بشی؟
‫- آره، خودم می‌دونم. یه‌کم... ‫- خیلی‌خب، باید بهم بگی دیگه.
‫- باید اطلاعات سریت رو به من هم بگی... ‫- نه، نمی‌شه. از درک تو خارجه.
‫- از درکم خارجه؟ ‫- آره، آره، از درکت خارجه.
‫خیلی‌خب، خیلی هم درک می‌کنم.
‫- نه، گمون نکنم... ‫- چرا، درک می‌کنم.
‫- بگو، بگو، بگو. ‫- بس کن.
‫- وای نه. بس کن. ‫- چطوری تو بازی زندگی پیروز می‌شن؟
‫- بس کن!
‫چطوری پیروز می‌شن؟
‫رازش چیه؟ ‫باید بدونم.
‫سر قرارمون...
‫گفته بودی...
‫گفته بودی کسب و کارهام شکست می‌خورن.
‫جدی گفته بودی؟
‫آره.
‫به نظرم دلیلش اینه...
‫که محصولی که تبلیغش رو ‫می‌کنی، برات مهم نیست.
‫هیچ قصد و نیتی پشت کارت نیست.
‫چه چیزی برات مهمه؟
‫به چه چیزی اهمیت می‌دی؟
‫می‌فهمی؟ حتما به جز پول، ‫چیز دیگه‌ای هم دوست داری دیگه.
‫معلومه.
‫شادترین دوران زندگیت کی بوده؟
‫جوابش راحته. ‫دوران بچگیم بوده.
‫تو یه کیبوتص زندگی می‌کردم.
‫تو یه کیبوتص بزرگ شده بودی؟ ‫- آره.
‫اصلا خبر نداشتم هنوز هم ‫از این کارها می‌کنن.
‫- وایستا ببینم، چه شکلی بود؟ ‫- می‌کنن بابا.
‫عین اردوگاه تابستونی تو آمریکا می‌موند.
‫حرف نداشت. حرف نداشت.
‫از همین حست یه کسب و کار بساز.
‫کاری که عاشقشی رو بکن.
‫این‌جوری تو بازی زندگی پیروز می‌شی.
‫باهام ازدواج می‌کنی؟
‫نه.
‫هنوز زوده.
‫به نظرتون برام مهمه ‫که روز شکرگزاریه؟
‫حلش کنین دیگه آشغال‌های به درد نخور.
‫فروشگاهه رو باز کنین دیگه.
‫به روز شکرگزاری ربطی نداره، ‫زنجیر تأمینمون مشکل داره.
‫اگه مواد لازمه نباشه...
‫- سلام. ‫- سلام.
‫قراره شلوغ‌ترین...
‫- بعدا بیام؟ ‫- نه.
‫باید بازش کنین. ‫هر کاری می‌خواین بکنین، مهم نیست.
‫حالت چطوره؟
‫تنبلی رو بذارین کنار و تمومش کنین. ‫خودتون برنامه‌اش رو چیده بودین.
‫درک می‌کنم، داریم حلش می‌کنیم. ‫آخرین برنامه‌هامون رو براتون می‌فرستم...
‫می‌خوای باهام یه کسب و کار راه بندازی؟
‫- این که مال افتتاحیه ژانویه است. ‫- شک نکن.
‫نمی‌خوای بدونی چه کسب و کاریه؟
‫آها، چرا. چرا، شک نکن.
‫یه فضای کار مشترکه.
‫همون خصوصیات زندگی وسیع ‫ارائه‌ام تو کلاس رو داره،
‫ولی رو محل کار اجرا می‌شه.
‫- خیلی خفنه. ‫- خوشت اومد؟
‫- عاشقش شدم. ‫- عاشقش شدی؟
‫چرا اومدی سراغ من؟
‫یه معمار لازم دارم ‫که پول نگیره.
‫حالا چه بهانه‌ای دارین؟ ‫اصلا شنیدین چی گفتم؟
‫خیلی‌خب، پایه‌ام.
‫میگل خان. احمق خان، ‫گوش می‌دی چی می‌گم؟
‫- صدات رو بستی؟ ‫- با صاحب ملک قرار می‌ذارم.
‫به نفعته صدات رو وصل کنی، ‫وگرنه به خدا قسم...
‫- نه، خودم می‌دونم. کاملا درک می‌کنم. ‫- درک می‌کنی؟
‫اصلا گوش می‌دی چی می‌گم؟
‫از اول داشتم گوش می‌دادم.
‫عصر جدیدی رقم می‌خوره.
‫عصر اقتصاد کار مختصر ‫و کارآفرینی فردی رقم می‌خوره.
‫عصری رقم می‌خوره ‫که تک‌تکمون صاحب کسب و کاریم...
‫ کسب و کارمون خودمون هستیم.
‫- به قول جی‌زی... ‫- خودم می‌دونم فضای کاری مشترک چیه.
‫خب، پس خودتون می‌دونین که چنین فکری ‫حداقل به چندین میلیارد دلار ختم می‌شه.
‫چندین میلیارد؟
‫- چندین میلیارد. ‫- چندین میلیارد.
‫- شاید حتی بیشتر هم بشه. ‫- حتما می‌شه.
‫تو که اجاره‌ات رو به زور می‌دی،
‫اون‌وقت می‌خوای یه طبقه رو کلا بهت بدم؟
‫ببین، عذر می‌خوام، ولی... ‫پیشنهادت واسه...
‫شرکت تولید لباس کودکان احمقانه بود.
‫احمقانه بود؟ تو دنیا که کلی نوزاد هست. ‫اصلا کساد نمی‌شه.
‫ضمنا، از بازار املاک هم اطلاعی نداری.
‫خب، من که مدرک معماری دارم.
‫ایشون مدرک معماری داره.
‫می‌دونی چیه رندال؟ ‫خودت از بازار املاک اطلاعی نداری.
‫می‌دونی از کجا فهمیدم؟
‫آخه اگه اطلاع داشتی، ‫یه طبقه رو خالی نمی‌ذاشتی رندال.
‫- خیلی‌خب، روزتون به خیر. ‫- نه، نه، نه.
‫- فردا ارائه‌مون رو میاریم. ‫- خواهشا نیارین.
‫- فردا ارائه‌مون رو برات میاریم. ‫- خواهشا ارائه‌تون رو برام نیارین.
‫- بهتون قول می‌دم... نه. ‫- نه، نه. ارائه است دیگه.
‫- چقدره؟ هفده صفحه است؟ ‫- آره.
‫اکثرش هم عکسه.
‫- خواهشا ارائه‌تون رو برام نیارین. ‫- نه، نه، نه.
‫مگه به جز فرصتی چندین میلیارد دلاری، ‫چی از دست می‌دین؟
‫- فردا میایم. ‫- خیلی‌خب، دیگه برین.
‫باید طرح کسب و کار حاضر کنیم.
‫آره، خودم می‌دونم. بهش گفتی ‫تا فردا حاضرش می‌کنیم.
‫تو کل روایات خفن کسب و کار ‫یه شب تا صبح بیدار موندن دیگه.
‫خیلی‌خب. خب، پس به نظرم بهتره ‫یه کم غذا و مشروب بگیریم.
‫نه، نه، نه. نمی‌گیریم. ‫خودت می‌گیری.
‫نقطه قوت من قانع کرده، ‫من هم قانعش کردم دیگه.
‫حالا نوبت توئه. ‫هفده صفحه باشه.
‫- هفده صفحه باشه. ‫- باشه، ولی قطعی که نشده.
‫چرا بابا، شده. ‫فقط خودش هنوز خبر نداره.
‫کیـ...
‫بجنب دیگه! دیرمون می‌شه‌ها.
‫- بیا دیگه. بیا، بیا، بیا. ‫- خیلی‌خب. پنج دقیقه وایستا!
‫حرف نداره.
‫- عه، کلی عرق کردی. ‫- خودم می‌دونم.
‫سلام رندال، به قولم وفا کردم ‫و ارائه هفته صفحه‌ای آوردم.
‫بفرما. «گرین‌دسک»ـه.
‫«گرین‌دسک».
‫خب، «گرین‌دسک» مخصوص ‫ارباب رجوعان دوستدار محیط زیسته.
‫فضای کاری بهشون می‌دیم.
‫به شرکت‌هایی که نمی‌خوان ‫به محیط زیست آسیبی برسونن، فضا می‌دیم.
‫- مدافعین محیط زیست رو می‌گی. ‫- مدافعین محیط زیست رو می‌گم.
‫- رو آینده تمرکز می‌کنیم. ‫- دقیقا همین‌طوره.
‫سیاره‌مون رو با هم شریک می‌شیم.
‫اصلا خوشم نمیاد قبول کنم،
‫ولی واقعا خیلی جالب‌توجهه.
‫ولی پای توسعه، اجاره کوتاه‌مدت...
‫و مستأجران فرعیش که وسط میاد،
‫به نظر من ریسکش خیلی زیاد می‌شه.
‫نه، نه، نه. ‫دستت باشه. دستت باشه.
‫یه نسخه واسه کل ‫سرمایه‌گذارهای آینده‌مون چاپ کردیم.
‫مال خودته. یادگاریه.
‫خیلی‌خب، ممنون که وقت گذاشتین.
‫- خیلی‌خب. بریم. ‫- یه لحظه وایستین.
‫دیگه با کدوم سرمایه‌گذارها صحبت کردین؟
‫خب، بعدش نوبت کیه؟
‫آرکره، درسته؟ ‫- آرکره.
‫بعدش می‌ریم «آرکر»، ‫بعدش هم می‌ریم «تو تریز».
‫به پیش. به پیش.
‫یه لحظه وایستین ببینم.
‫بذارین یه نگاه دیگه هم بندازم.
‫اگه صفحه شش رو بیارین.
‫- خب؟ ‫- انرژیش حرف نداره.
‫حرف نداره. انرژیش حرف نداره.
‫از فردا ملت رو میاریم، مگه نه؟
‫-ملت رو بیاریم؟ ‫- ملت رو میاریم دیگه.
‫میز لازم داریم‌ها.
‫میگل، ما که میز نمی‌فروشیم.
‫داریم یه تجربه رو می‌فروشیم.
‫- میفروشیم؟ ‫- یه سبک زندگی رو می‌فروشیم.
‫- یه جامعه رو می‌فروشیم. ‫- آره.
‫خیلی‌خب، می‌شه حداقل قبول کنین ‫که وجود میز بهتره؟
‫نه‌خیر، نمی‌شه.
‫ولی...
‫معمولا میز دوجانبه...
‫- دویست... دویست در صد و پنجاهه، درسته؟ ‫- دویست در صد و پنجاهه. درسته.
‫یه لطفی بهم بکن. ‫دراز بکش.
‫- رو زمین دراز بکشم؟ ‫- آره، دراز بکش.
‫یالا دیگه. دراز بکش. ‫همین‌جا بشین.
‫سرت سمت... آره. حرف نداره. حرف نداره.
‫بعدش... ریوکا. به خاطر من دراز می‌کشی؟
‫- بی‌شوخی؟ کثیفه‌ها. ‫- آره، دراز بکش. خواهش می‌کنم.
‫خیلی هم کثیف نیست. خیلی هم کثیف نیست.
‫- آره، کنار کله گنده خودش دراز بکش. ‫- مطمئن نیستم‌ها. خیلی کثیفه.
‫کنار کله گنده و خوشگلش دراز بکش.
‫- خوبه؟ با تصوراتت همخونی داره؟ ‫- آره، حرف نداره.
‫شگفت انگیزه. خیلی‌خب.
‫پس اساسا...
‫میز دوجانبه میگل در ریوکاست.
‫اینجا تو دهه بیست کارخونه شکلات‌سازی بوده.
‫اگه نفس عمیق بکشین... ‫هنوز هم بوی کاکائوشون رو حس می‌کنین.
‫- خب، چسبه جای میز‌ها رو نشون می‌ده؟ ‫- دقیقا همین‌طوره.
‫آره.
‫چه‌جور میزی می‌ذارین؟
‫میگل؟
‫الان کاتالوگمون رو میارم.
‫باشه.
‫اینجاش رو از همه‌جاش ‫بیشتر دوست دارم.
‫یه دستگاه بازی آرکید اینجا می‌ذاریم.
‫اونجا یه بار کامل می‌زنیم.
‫همه‌چیش رایگانه.
‫روزها کامبوچا سرو می‌کنیم، ‫شب‌ها هم مشروب.
‫آها.
‫نمی‌دونم. نمی‌دونم.
‫ببینین، ببینین.
‫اگه دنبال دفتری هستین ‫که زمان رفت و آمدش منظم باشه،
‫اینجا به کارتون نمیاد، خب؟
‫صادقانه می‌گم.
‫می‌خوام میز دوجانبه‌تون ‫حکم یه طبقه کامل رو پیدا کنه.
‫می‌خوام اینجا با همسرتون آشنا بشین، خب؟
‫خب؟ می‌خوام اینجا ‫موقع بازی آبجوپنگ...
‫شریک کاری جدید پیدا کنین...
‫و اون‌قدر مست کنین ‫که فرداش تا ظهر نیاین سر کار.
‫خب؟ می‌خوام با خوندن ‫مطالب خبرنامه‌مون،
‫فکری به ذهنتون خطور کنه...
‫که زندگیتون رو زیر و رو کنه.
‫- آها. ‫- می‌خوام آرزوهاتون رو بسازین...
‫و خودتون رو پیدا کنین.
‫ضمنا، می‌خوام از شکست خوردن نترسین.
‫خیلی مهمه.
‫از هرچیزی مهم‌تره.
‫می‌شه پیش‌پرداخت بدم؟
‫معلومه که می‌شه.
‫میگل، قراردادمون رو بیار.
‫خیلی‌خب، کره و پنیر نداشته باشه. ‫اصلا نداشته باشه، خب؟
‫چشم. مشروبی میل ندارین؟
‫- خیلی‌خب. ‫- همین خوبه.
‫- چه عالی. ‫- ممنون.
‫شما چیزی میل ندارین آقا؟
‫آدام، حالت خوبه؟
‫خواهشا بذار یه لحظه برم.
‫زود میام.
‫- خوبی؟ کجا می‌ری؟ ‫- آره.
‫ببخشید. می‌شه یه لحظه صبر کنین؟ ممنون.
‫بعد از افت ارزش سهام، فروش استقراضی ‫و بستن معاملات شروع شد.
‫فکرم عملی شد.
‫البته یه کم تغییرش دادم.
‫داور مسابقات کسب و کارمون ‫تو «باروک» خودتون بودین.
‫- درسته. ‫- آدام هستم. آدام نیومان هستم.
‫درسته. شرمنده، آخه چند وقتی گذشته.
‫خب، خیلی اشتباه کردین ‫که سرمایه‌گذاری نکرده بودین.
‫خیلی اشتباه کردین. ‫شرکتم رو تأسیس کردم،
‫الان هم تخمین زدیم تا آخر سال ‫دویست هزار دلار درمیاریم.
‫- عجب. ‫- آره.
‫- گفتی دویست هزار دلار؟ ‫- دویست هزار دلار. آره، آره.
‫- تبریک می‌گم. ‫- دویست هزار دلار.
‫ایول. درآمد سالانه منشی من هم همین‌قدره.
‫چندتا صفر کم داره.
‫از دیدنت خوشحال شدم آدام.
‫غذاتون نوش جانتون.
‫سلام.
‫می... می‌شه بریم؟ می‌شه بریم؟
‫- مطمئنی؟ ‫- آره، بیا دیگه. خواهش می‌کنم.
‫- خیلی‌خب. ‫- خیلی‌خب.
‫یهو چی شده بود؟
‫- بهتر بود نمی‌رفتم پیشش. ‫- چطور مگه؟ اون‌ها کی بودن؟
‫مهم نیست.
‫- مهم نیست. ‫- آدام، می‌شه خواهشا من رو ببینی؟
‫من هیچ دستاوردی نداشتم. ‫به هیچ دردی نمی‌خوره!
‫درست می‌گی.
‫در مقایسه با دستاوردهای بعدیت،
‫این دستاوردت هیچ ارزشی نداره.
‫خودم می‌دونم. تو خفن‌تر از «گرین‌دسک»ـی.
‫باید نشونشون بدی.
‫وگرنه، اصلا برات احترام قائل نمی‌شن.
‫خودت باید حالیشون کنی.
‫چی رو حالیشون کنم؟
‫چی رو حالیشون کنم ریوکا؟
‫حالیشون کن یه پا ابرنواختری.
‫ریوکا.
‫داری ماهر می‌شی‌ها.
‫[منهتن، خیابان گرند، پلاک 154.]
‫خیابان گرند، پلاک 154.
‫یه بلوک با برادوی فاصله داره، ‫پیاده هم می‌شه رفت بازار کشاورزان.
‫- کلی رستوران داره. کلی رستوران داره. ‫- خیلی داره.
‫- حرف نداره. ‫- اینجا منهتنه‌ها.
‫ببینین، خودم تو پلیموث، پلاک 195 ‫ساختمون خوبی دارم. منهتن رو ول کنین.
‫میگل. درست نمی‌گم؟
‫من که فقط دنبال منهتن نیستم.
‫دنبال کل لس آنجلسم، ‫دنبال لندن، پاریس و دوبی‌ام.
‫خیلی‌خب، عجب، عجب. ‫ببینین، ببینین، ببینین.
‫آدم باید بالاخره یه موقعی...
‫از خودش بپرسه ‫«چقدر برام کافیه؟»
‫پس شرکتمون رو ازمون بخر.
‫که این‌طور.
‫اصلا سعی نداشتی قانعش کنی ‫به منهتن نقل مکان کنیم.
‫خب، اگه قبول می‌کرد...
‫آره، ولی خودت می‌دونستی قبول نمی‌کنه.
‫میگل، درآمد شغل قبلیت چقدر بود؟ ‫ساعتی پونزده دلار بود؟
‫هجده دلار بود.
‫ما همین الان بیست دقیقه‌ای ‫پونصد هزار دلار درآوردیم.
‫تبریک می‌گم.
‫طرح کاریمون رو اثبات کردیم.
‫دیگه امکان نداره قبول نکنن.
‫سلامتی.
‫- نه. ‫- نه.
‫- نچ.
‫- نه. ‫- راستش...
‫- نه. ‫- عمرا.
‫نه.
‫نه. نه؟ همین؟ صرفا نه؟
‫ببینین بچه‌ها، هنوز هم داریم خسارات ‫ناشی از افت ارزش املاک رو جبران می‌کنیم.
‫مستأجرین با اعتبار بالا می‌خوایم.
‫اعتبار شما دو نفر ‫در حد دانشجو جماعته.
‫من بهتون اجاره نمی‌دم، ‫راستش رو بخواین،
‫گمون نکنم کس دیگه‌ای ‫هم بهتون اجاره بده.
‫برین پایین پل منهتن.
‫با بازار اونجا آشناترین.
‫با شریک قدیمیمون ‫قرارداد عدم رقابت امضا کردیم.
‫نمی... نمی‌شه که برگردیم بروکلین.
‫خب، این کارتون چندان هوشمندانه نبود دیگه.
‫- نه، نه، نه. اِم... ‫- شرمنده‌ام آقا.
‫- اسمتون رو تقویممون ثبت نشده. ‫- بریجت، اِم... آها.
‫من پنج‌شنبه ایمیل فرستاده بودم.
‫خیلی‌خب، گفتین اسمتون چی بود جناب؟
‫- آدام هستم. آدام نیومان هستم. ‫- خیلی‌خب، آدام نیومان.
‫می‌خوایم ساختمون اصلیمون رو ‫تو منهتن بگیریم و...
‫عذر می‌خوام. ‫وقت خالی نداریم.
‫خب، بهتره کی تماس بگیرم؟
‫اطلاعاتتون رو ثبت کردیم. ‫خودمون تماس می‌گیریم که وقت تعیین کنیم.
‫نه... خب، باشه، ممنون. ‫یه سوال دیگه هم دارم.
‫باز هم می‌گم، وقت خالی نداریم.
‫خب، می‌تونم فردا یه راست...
‫- بیام دفترتون. ‫- فردا وقتمون پره.
‫- یه سوال دیگه... ‫- روزتون به خیر جناب.
‫چه روزی بود، چه روزی بود، چه روزی بود.
‫امان از دست ملت.
‫امروز به تو چطور گذشت؟
‫خوب گذشت.
‫همین؟ خوب گذشت؟
‫آره، خوب گذشت.
‫واقعا خوب گذشت یا صرفا بدک نبود؟
‫واقعا خوب گذشت.
‫خوب گذشت.
‫عه.
‫عذر می‌خوام. خیلی مسخره است.
‫صرفا...
‫قبلا حس می‌کردم باشگاه ‫عین خونه‌ام می‌مونه،
‫ولی الان هر دفعه که واردش می‌شم،
‫بوی سوپ آماده «کاپاسوپ» به مشامم می‌رسه.
‫خود طرف هم که واقعا «یوگانینی» نیست.
‫خودم می‌دونم، ولی انگار... ‫حس می‌کنم افزایش شوری آب،
‫زجر کشیدن حیوانات ‫و این مزخرفات کلا چرت و پرته.
‫- آروم باش. ‫- خیال می‌کردم دغدغه‌ام همینه.
‫خیال می‌کردم «ایول. دغدغه‌ام همینه. ‫دغدغه‌ات همینه. دغدغه داری.»
‫»اینجا عین خونه‌ات می‌مونه.»
‫- طاقت ندارم. اصلا... ‫- نه، نه، نه.
‫طاقت ندارم باز هم هیچ و پوچ باشم.
‫اصلا طاقت ندارم باز هم هیچ و پوچ باشم.
‫هیچ‌وقت هیچ و پوچ نمی‌شی.
‫ریوکا، ریوکا، ریوکا.
‫نمی‌خواستم بهت بگم، ولی یه بار دیده بودم ‫طرف تو صف «پاپایز» وایستاده، خب؟
‫این چیزها در حد تو نیست.
‫تو یه پا رهبری.
‫آموزگاری. هنرمندی.
‫فوق‌العاده بااستعدادی.
‫می‌شه تو زندگی کلی کار دیگه کرد.
‫در حال سفری و هدفت رو پیدا می‌کنی دیگه.
‫به نظرت واقعا پیدا می‌کنم؟
‫نه، نه.
‫باور دارم پیداش می‌کنی.
‫بشین رو زمین.
‫- رو زمین؟ ‫- آره.
‫باشه. دارم می‌شینم رو زمین.
‫سلام.
‫یه زانوت رو بلند کن.
‫یه زانوم رو بلند کنم؟
‫قبوله.
‫قبوله؟
‫قبوله.
‫قبوله؟
‫- قبوله. ‫- نه. نه.
‫- قبوله. ‫- ازدواج کنیم.
‫ایول. ایول. ایول!
‫تو رو به هدفت رسوندم.
‫کارت رو این شکلی توصیف می‌کنی؟
‫راست می‌گم. رسوندم. اثر داشت.
‫نه. واقعا؟
‫چشمت رو ببند.
‫- باشه، چشمم رو بستم. ‫- خیلی‌خب.
‫اگه آدم به دنیا انرژی مثبت ساطع کنه،
‫کیهان براش فرصت جور می‌کنه.
‫حق نداری جواب بدی. نه.
‫رو انرژی عرفانیت و ساطع کردن...
‫ارتعاشاتش تمرکز کن.
‫خیلی‌خب، حسش می‌کنی؟
‫- حسش می‌کنم. ‫- حسش می‌کنی؟
‫آره.
‫خیلی‌خب.
‫آدام.
‫- کیهان داره صدام می‌زنه دیگه. ‫- چیه؟
‫وای، خاک بر سرم.
‫ایوگنی ریساکوفه.
‫جلسه‌ام با ایوگنی ریساکوف جور شد.
‫یه پا جادوگری‌ها.
‫باید به میگل خبر بدم.
‫کار خودت بود. من کاری نکردم.
‫نه، من که مطمئن نیستم.
‫یه اتفاقاتی در جریانه، ولی من که حال کردم.
‫بدک نیست. بدک نیست.
‫ولی بهتر بود کراوات می‌زدی.
‫ولی لباس من که یقه‌هفته.
‫نه، نه. طرف گدا گوده است.
‫کلا خانوادگی گدا گوده‌ان.
‫اولش بحث جای پارک بود.
‫حالا باید بابت به روز رسانی ‫گرمایش و تهویه هوا هم بهش پول بدیم؟
‫از پسش برمیای.
‫برو «دوین رید» و یه پنکه براش بخر.
‫بذار ببینم این «فریک و فراک» چی می‌گن.
‫بچه‌ها...
‫ده دقیقه فرصت دارم.
‫خیلی‌خب...
‫وجه تمایز شرکت ما اینه که صرفا ‫یه فضای کاری مشترک نیستیم.
‫یه سبک زندگی هستیم.
‫ممنونم زولپیدم خان.
‫می‌دونین چیه؟ راستش، ‫اینجا به کارمون نمیاد.
‫به کارمون نمیاد. نمیاد.
‫ولی ممنون. ممنون.
‫- میگل، بیا بریم. ‫- به کارتون نمیاد؟
‫نه، نه، نه. ولی ممنون که وقت گذاشتین.
‫خیلی ممنون. سپاس‌گزاریم، ضمنا...
‫چرا نمیاد؟
‫خب...
‫فقط از سمت شمالی و شرقی نما داره ‫که جفتشون به یه ساختمون دیگه ختم می‌شه.
‫شیشه پنجره‌هاش شفافه. ‫کف زمینش افتضاحه.
‫عین منطقه جنگی می‌مونه.
‫قطعا باید بازسوزیش کنیم.
‫- مگه نه؟ باید بازسوزیش کنیم. ‫- درسته، آره.
‫آره، افتضاحه.
‫شرط می‌بندم تو ماه مارس ‫عین یه تابوت بتنی باشه، مگه نه؟
‫از سپتامبر تا مارس همین شکلی نیست؟
‫ضمنا، این‌قدر پنبه نسوز کار کردن...
‫که میگل تا بخواد از اینجا بره، ‫تومور پیدا می‌کنه.
‫نه. فوقش بتونیم... ‫موافقی؟
‫فوقش بتونیم صرفا کارمون رو عملی کنیم.
‫مگه نمی‌خواین صرفا کارتون رو عملی کنین؟
‫نه، نمی‌خوایم. ‫اصلا این‌طور نیست.
‫ما دنبال کار دیگه‌ای هستیم.
‫داریم یه جامعه می‌سازیم.
‫یه سبک زندگی می‌سازیم.
‫توهین نباشه، ‫کسی حاضر نیست لباسی با طرح...
‫«ریساکوف و همکاران» بپوشه.
‫- ولی اگه ما باشیم، می‌پوشه. ‫- خیلی‌خب، خیلی‌خب وراج خان.
‫چطور می‌خواین چنین کاری بکنین؟
‫خب، الان بهتون می‌گم.
‫یا اصلا بهتر:
‫نشونتون می‌دم.
‫بفرمایین. بفرمایین باهام بیاین.
‫فردا... این شکلی می‌شه.
‫نور را می‌افزاییم.
‫و فضاهای وسیع داریم ‫که ملت صحبت کنن،..
‫آثارشون رو خلق کنن، ‫غذا بخورن و بازی کنن.
‫کسب و کار تأسیس کنن، ‫دوست پیدا کنن، خاطره بسازن و...
‫حتی شاید... حتی شاید عاشق بشن.
‫اگه هنوز نمی‌تونین تجسم کنین، ‫شاید بتونین حسش کنین.
‫اصلا این عکس‌ها رو دیدی؟
‫ساختمونش افتضاحه؟
‫ساختمونش مهم نیست.
‫آدمش مهمه.
‫طرف سرمایه‌گذاره. درست نمی‌گم؟
‫واقعا سرمایه‌گذار لازم داریم؟
‫سرمایه‌گذار بهمون پول می‌ده.
‫با پولش هم ساختمون‌های ‫غیرافتضاح می‌گیریم.
‫خب، چه نقشه‌ای ریختی؟ ‫چطوری قانعش می‌کنی سرمایه‌گذاری کنه؟
‫آدام ردیفش می‌کنه.
‫می‌خوام شریک بشم.
‫دنبال شریک نیستیم. ‫عذر می‌خوام.
‫شریک نمی‌شم. ‫سرمایه‌گذار می‌شم.
‫رقمی مد نظرته؟
‫نباید بیش از حد پایین بگم.
‫نباید هم خیلی زیاد بگم.
‫هر کسی رقمی مد نظر داره دیگه.
‫می‌خوام رقم خودت رو بگی.
‫رقمش رو به من هم نشون می‌دین؟
‫بچه‌ها، شوخیتون گرفته؟
‫آخه نمی‌شه که با ایوگنی ریساکوف ‫جلسه بذاریم و بگیم:
‫«سلام، شرکتمون...»
‫«نه کارمند داره، نه فروش، نه ساختمون.»
‫حتی اسم هم نذاشتیم.
‫اون‌وقت می‌خوایم بگیم ‫چهار و نیم میلیون دلار می‌ارزه؟
‫میگل، ما که چند صدتا ساختمون داریم.
‫صرفا هنوز جورشون نکردیم.
‫ارزشش صرفا تو رقمی ‫که ملت حاضر باشن پرداخت کنن، خلاصه می‌شه.
‫پولش مهم نیست. ‫ارزشش مهمه.
‫ارزش آدم از نظر خودش مهمه.
‫آدام، چنین کاری خیلی مسخره است.
‫آدام. ببین، نمی‌شه چنین کاری بکنیم.
‫فکر می‌کنن احمقیم.
‫چهار و نیم میلیون دلار؟
‫- آدام. آدام، خواهش می‌کنم. ‫- میگل. میگل.
‫یه صفرش رو جا انداختی.
‫چهل و پنج میلیونه.
‫پونزده میلیون می‌دم ‫که یک سوم سهم ببرم.
‫نمی‌تونم چنین رقمی بهتون بدم.
‫«خای» یعنی چی؟
‫یعنی هجده.
‫هجده تو فرهنگ عبری عدد شانسه.
‫یعنی خودم و سرمایه‌گذاریم ‫تا مدت زیادی مورد رحمت قرار می‌گیریم.
‫هجده سنت بهش اضافه کن که معامله جوش بخوره.
‫پونزده میلیون و هجده سنت می‌دم ‫که یک سوم سهم داشته باشم.
‫به وکیلم می‌گم ‫بره کارهاش رو ردیف کنه.
‫هنوز ازتون نپرسید...
‫اسمش چیه؟
‫باید براش اسم بذاریم.
‫واقعا باید بذاریم.
‫«وی.»
‫- «وی‌لیو.» ‫- «وی‌دریم.»
‫«وی‌دریم.»
‫- «وی‌دریم.» ‫- «وی‌ور...»
‫- سلام آدام. ‫- سلام بروس.
‫گمون نمی‌کنم همگیتون ‫اومده باشین بابت افتتاح...
‫نمایندگی «وی‌ورک» ‫تو لیما تبریک بگین.
‫دقیقا وسط سان ایسیدرو ‫هزار و نهصد متر مربع فضا ایجاد کردیم.
‫نود و شش درصدش رو اجاره کردن.
‫خیلی خوبه.
‫نه، گمون کنم چون از اشتراک اینترنتی...
‫«وال‌استریت جورنال»ـتون خبردار شدین...
‫مطلب جدیدی راجع به «وی‌ورک» منتشر شده...
‫که به جای تمجید از تخمین ‫درآمد فصل سوم سالمون...
‫که خیلی هم خوبه، ‫قصد نابودیمون رو داشته...
‫اینجا جمع شدین.
‫ما تو صد شهر دنیا، ‫چهارصد و بیست و پنج ساختمون...
‫و بیش از چهارصد هزار عضو داریم.
‫در نتیجه، من بابت مطلب «جورنال» ‫ناراحت نمی‌شم.
‫نه. نه.
‫موجب الهام گرفتنم شد.
‫ارزش کنونیمون چهل و هفت میلیارد دلاره،
‫از دید بعضی‌ها... مسخره است.
‫راستش رو بخواین، من هم موافقم.
‫ارزش شرکت ما یه تریلیونه.
‫من هنوز برنامه آینده این شرکت رو نریختم.
‫اصلا شک ندارم. اصلا شک ندارم.
‫ولی وقتی شما جلسه اضطراری ‫هیئت مدیره برگزار می‌کنین،
‫معلومه که شک دارین.
‫در نتیجه، می‌خوام به تک‌تکتون بگم...
‫اگه درک نمی‌کنین داریم ‫چه شرکتی رو می‌سازیم،
‫الان وقتشه که ترکمون کنین.
‫آخه قراره به زودی وارد نبرد بشیم...
‫و اگه قراره با یه مطلب ناچیز ‫این‌قدر به خودتون بلرزین،
‫نمی‌خوام کنارم باشین. ‫متوجهین؟
‫نیازی ندارم کنارم باشین.
‫خب، چیکار می‌کنیم؟
‫آخه قراره دو هفته دیگه ‫عرضه اولیه سهام داشته باشیم.
‫- عرضه اولیه سهام؟ ‫- عرضه اولیه سهام.
‫خیال کردی اومدی اینجا ‫که از عرضه اولیه سهام دفاع کنی؟
‫معلومه.
‫آدام، عرضه اولیه سهام که کلا لغو شده.
‫بنده که مدیر عامل اجرایی باشم، ‫قبول نمی‌کنم.
‫- آدام. ‫- قبول نمی‌کنم.
‫- به علاوه... ‫- آدام. آدام.
‫... به نظرم بهم باور ندارین که...
‫آدام.
‫هیئت مدیره امروز صبح رأی‌گیری کرد.
‫می‌خوایم کناره‌گیری کنی.
‫آدام. بیا بریم.
‫اخم کردنمون تموم شد؟
‫خوبه.
‫با وکلامون تماس بگیر.
‫باشه. با کدومشون تماس بگیرم؟
‫با همه‌شون تماس بگیر.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @bollbolljan_com ::.