..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫می‌گم، پسر امپراتور...
‫می‌شه یه‌چیزی بپرسم؟
‫اگه گشنه‌‌ای یکم دیگه تحمل کن.
‫اونو نمی‌گم!
‫بعد از اینکه از اینجا فرار کردیم ‫مطمئن می‌شی برسم دست بابام دیگه، نه؟
‫تا اونجا رو نمی‌تونم همراهت باشم.
‫بقیه‌ی قهرمانا روی سطح ازت محافظت می‌کنن، ‫پس نمی‌خواد نگران باشی.
‫بقیه‌ی قهرمانا؟
‫یعنی کلاس S نیستن؟
‫عمراً نمی‌خوام! حتماً باید کلاس S باشن!
‫نمی‌خواااااام!
‫مبارزه‌ی منو دیدی دیگه؟
‫دشمن قویه.
‫باید سریعتر به مبارزه برگردم و همه رو پشتیبانی کنم.
‫خیلی نگران‌شونم.
‫بلد نیستن چطوری باهم همکاری کنن.
‫یکی حتماً باید رهبری‌شون کنه.
‫یه بچه رهبرشونه؟
‫اونا که همه‌شون آدم‌بزرگن.
‫راستشو بخوای خیلی دوست دارم یکی جامو بگیره.
‫ولی خب...
‫شرمنده، الان زمان اون حرفا نیست.
‫خیالت راحت. من مبصر کلاس هم هستم.
‫با اینکه زیاد مدرسه نمی‌رم.
‫ببین! تقریباً به خروجی رسیدیم.
‫بیا بریم، واگانما-کون.
‫آها... باشه.
‫حق با توئه.
‫اژدهایان برتر
‫پسر امپراتور صحبت می‌کنه.
‫به‌همراه واگانما-کون به تیمِ سطح ملحق شدم.
‫عملیات نجات موفقیت‌آمیز بود!
‫تکرار می‌کنم. عملیات نجات موفقیت‌آمیز بود!
‫پسر امپراتور... واقعاً حرف نداری.
‫آره، بی‌نقص کار رو پیش بردی.
‫ندیدین اون پایین چه اتفاقی افتاد که اینو می‌گین.
‫به‌زور زنده بیرون اومدیم.
‫کسی جواب نمی‌ده.
‫الو، کسی صدامو داره؟
‫شاید پیامام بهشون نمی‌رسه؟
‫یا برسن هم کسی اصلاً چکشون می‌کنه؟
‫می‌شه سریعتر این قصیه رو تموم کنیم؟
‫می‌گم، سکینگال-سان، بهشون گفتم چطوری با فرستنده کار کنن دیگه؟
‫و مرتب چک کردنِ اعلان‌هاشون؟
‫حالا سخت نگیر، شاید انقدر سرشون به مبارزه گرمه ‫که وقت نکردن نگاهش کنن.
‫زامبی‌من صحبت می‌کنه.
‫کارت خوب بود، پسر امپراتور.
‫زامبی‌من-سان...
‫آمای مسک حرف می‌زنه.
‫قضیه گروگان رو فهمیدم. هیولاها چیز خاصی نیستن.
‫من همچنان عدالت رو برقرار می‌کنم.
‫خسته نباشی، پسر امپراتور.
‫خدای خوک‌ام. دارم خوراکی می‌خورم.
‫همم؟ چی شد؟
‫این ماسماسکو فشار بدم می‌تونم حرف بزنم؟
‫اتمیک سامورایی‌ـه!
‫این چراغ که برق‌برق می‌زنه چیه؟
‫اون پیامِ منه.
‫بذار ببینم. اگه اینو بزنم...
‫اوه، چراغش خاموش شد.
‫آه! حذفش کردی. عجبا.
‫آه، اتمیک سامورایی صحبت می‌کنه.
‫خب، دوستان... اگه وقت داشتین به این پیام گوش کنین.
‫یه بچه رو پیدا کردم.
‫عه؟
‫محلش، عاه.... من کجام...؟
‫خب، مهم نیست. خلاصه می‌رم دنبالش.
‫الو؟ پسر امپراتور حرف می‌زنه. چه بچه‌ای؟
‫ارتباط قطع شد.
‫واگانما-کون.
‫درباره‌ی این چیزی می‌دونی؟
‫یعنی یه بچه‌ی دیگه هم اونجا زندانی بود؟
‫آه... خب... چیزه...
‫درموردش می‌دونستی؟
‫خـ ـ خب آخه... فقط می‌خواستم خودم نجات پیدا کنم...
‫بـ ـ ببخشید! ببخشید!
‫باید برم.
‫سکینگال-سان و تیمِ سطح، واگانما-کون رو به شما می‌سپارم.
‫ها؟ یعنی می‌خوای باز بری اون پایین؟
‫پسر امپراتور!
‫به‌نظر خسته میای. می‌تونی ادامه بدی؟
‫نجاتِ واگانما-کون اولویت اصلی‌مون بود، و بهش دست پیدا کردیم.
‫شاید بهتر باشه یه‌ذره استراحت کنی...
‫انگار حالیت نیست، آقای کت‌وشلواری.
‫حالا که درموردش می‌دونیم، معلومه قراره بریم دنبالش.
‫منم کمک می‌کنم.
‫بذار ما هم بهت ملحق بشیم.
‫نه، نیازی نیست.
‫بذارین همه وظایفمونو به‌نفع احسنت انجام بدیم.
‫کلاس S...
‫منم می‌خوام یه‌روز به اون سطح برسم، ولی کار راحتی نیست.
‫بی‌خبر پیدات شد و خواستی منو ببُری.
‫نکنه می‌خوای باهام کَل بندازی؟
‫قهرمان بزن‌بهادر و در عین حال مهربون، ‫ اتمیک سامورایی در خدمت شماست!
‫خدمت که چه عرض کنم...
‫آها، پس تو همون اتمیک سامورایی هستی که گیورو-گیورو می‌گفت.
‫به‌نظر نمیاد مالی باشی، ولی مهم نیست.
‫از بی‌حوصلگی داشتم می‌مردم. پس سرگرمم کن.
‫جون من؟
‫ولی با جنابعالی کار ندارم.
‫داری دست‌کمم می‌گیری؟
‫عوه.
‫داشتی دست‌کمم می‌گرفتی.
‫آره. ریا نباشه فکر می‌کنم مثل آب‌خوردنه.
‫من نبردهای زیادی رو گذروندم.
‫هزاران هزار جونورِ جهش‌یافته مثل تو رو تیکه‌پاره کردم.
‫دیگه عادتم شده.
‫پس از اونایی که دوتیکه می‌شن، ها؟
‫از اون رومخیاشم هستیا.
‫رومخی؟ خیلی بی‌عقلی.
‫هنوز فکر می‌کنی برنده می‌شی؟
‫من توده‌ای از نسخه‌های بی‌نهایتِ خودمم.
‫مهم نیست چقدر تیکه‌م کنی، پاره‌م کنی، لهم کنی، خردم کنی،
‫فقط قراره بیشتر بشم.
‫بی‌عقل خودتی.
‫فقط قراره کلی شمشیر نسارت کنم و ریزریز شی و می‌برم.
‫پس تلاشتو بکن. به گریه‌ت میندازم.
‫بیا بزن ببینم. زودباش بیا.
‫برش...
‫اتمیک!
‫آخر خطه. دیگه مُردی.
‫چی...؟!
‫حتی بعد از چندتیکه شدن این‌همه قدرت داره؟
‫دست‌کمش گرفته بودم.
‫خیلی بده، تعدادشون زیاده.
‫پس گیورو-گیورو زیروبم‌تو کامل از بر بود.
‫بدترین حریفی بودیم که می‌تونست گیرت بیاد.
‫هه. همینجا خاکت می‌کنم.
‫سقف؟!
‫این زمین‌لرزه...
‫موندم مبارزه چطور پیش می‌ره.
‫انقدر نگرانی؟
‫اینکه قهرمانای دیگه چطوری دارن می‌میرن؟
‫کِی تونست-؟
‫شاید اصلاً اینطوری مردن؟
‫بدون هیچ مقاومتی درجا نابود شدن.
‫پس این به‌اصطلاح قهرمانا اینطوری می‌میرن؟
‫چقدر رقت‌انگیز.
‫وبسایت رسمیِ انجمن قهرمان‌ها رو نگاه انداختم.
‫قهرمان‌های کلاس S که باقی موندین...
‫راحت توسط من می‌تونن نابود شن.
‫وایسا!
‫انگار درد داره.
‫توی اون فاصله دفعش کرد؟
‫تچ. واسه آخر کار نگهش داشته بودم...
‫از قهرمان‌های برتر این انتظار می‌رفت.
‫حتی مرگ هم نمی‌تونه زمین‌گیرتون کنه.
‫حتماً خیلی باید قوی باشی.
‫آره. لباسی نیاز ندارم که جلوی بمبارون وایسه،
‫زرهی نمی‌خوام که گلوله‌ها رو دفع کنه،
‫یا سپرِ مقاومی برای حملات فیزیکی احتیاجم نمی‌شه.
‫فقط چند تیکه لباس کهنه می‌خوام.
‫و مهم‌تر از همه، روی شلوارک بوکسوری‌م حساسم.
‫نیروی فوق‌العاده، قدرت فراانسانی یا سلاح‌های مرگبار ندارم.
‫تنها چیزی که برای پیروزی توی نبردهام می‌خوام...
‫اراده‌ی مبارزه با بدنی لخته.
‫سر همینم شلوارک بوکسوری‌م برام خط‌قرمزه.
‫چی واسه خودت می‌گی؟
‫ولی خداییش این وضعیت شوخی‌بردار نیست.
‫این هیولا خیلی قویه.
‫اوی.
‫نمی‌تونم از اون حمله‌ی زیرکانه‌ت سر دربیارم.
‫تو چه کوفتی هستی؟
‫واقعاً غافلگیر شدم.
‫الکی نیست بهت زامبی‌من می‌گن.
‫نامیرا بودنت فقط لفظی نبود.
‫واقعاً می‌خوای رازِ این قدرتمو بدونی؟
‫باشه... بهت می‌گم چطوری این قدرتو به‌دست آوردم.
‫تا یه‌ماه پیش، توی پارک شب و روزمو می‌گذروندم.
‫شغلمو از دست دادم و از خونه‌م بیرون افتادم.
‫جامعه انسانی رو دور انداختم و توی انزوا زندگی کردم.
‫توی جشن خوش‌آمدگویی برای کارمندهای جدید، ‫رئیسم بهم دستور داد لخت برقصم.
‫روز بعدش به‌خاطر آزار جنسی اخراج شدم.
‫ولی وقتی به آسمون خیره شدم،
‫کینه‌م نسبت به رئیسم پشیزی ارزش نداشت.
‫زمین بزرگ‌تر از هر ساختمونیه،
‫و آسمون روشن‌تر از هر چراغِ دست‌سازی.
‫انسان‌ها چیزی جز موجوداتی ناچیز نیستن.
‫خونه‌ی من تمام این سرزمینِ وسیعه.
‫و اون‌موقع بود که متوجه شدم...
‫...انسان‌ها از نظمِ ذاتیِ مادر طبیعت دور شدن،
‫تا خودخواهانه قانون‌های خودشونو خلق کنن.
‫حماقتِ انسان‌ها مبهوت‌کننده‌ست.
‫این چه وضعشه.
‫فکر اینکه این موجودات ناچیز منو کمتر از خودشون می‌دونن!
‫نفرت‌انگیزه.
‫نفرت‌انگیزه!
‫بشریت با هوشِ توخالیش ‫این دنیای زشت و کوچیک و احمقانه رو ساخته...
‫برای آزادی ازش و برگشتن به آغوشِ مادر طبیعت...
‫چاره‌ای جز انتخاب مرگ نداشتم.
‫و اون زمان بود که اتفاق افتاد.
‫خدا در مقابل چشمانم ظاهر شد.
‫تو درست می‌گی.
‫انسان‌ها احمق هستند. ولی نیازی به مردنت نیست.
‫بهت قدرت اعطا می‌کنم.
‫خودت بهتر می‌دونی با این قدرت باید چیکار کنی.
‫به عبارت دیگه، این قدرتی مقدس بود که توسط خدا به من عطا شد.
‫و خب برای این دلیل انتخاب شدم، که جواب رو می‌دونستم.
‫بشریت و حماقتش موجودیتی مضر برای این سیاره‌ست.
‫زمانش رسیده که این ملت و موجودیت‌شو از بیخ‌وبُن ساقط می‌کنم!
‫بد شد، داستانش قبل از اینکه کامل ترمیم شم تموم شد.
‫حالا چی باعث شده فکر کنی اون یارو خدائه؟
‫کارت ملی‌شو نشونت داد؟
‫لازم نیست به حدا اعتقاد داشته باشی ‫ و دیگه به اندازه‌ی کافی ازت شنیدم.
‫کفاره‌ی این غرور افراطی‌ت رو با مرگ و برگشت به خاک بده.
‫اوی اوی، اینجا زمینش ایراد داره؟
‫خدا کنه خونه‌م پایین نیاد.
‫حالتِ مایکو پلاسمای ولتاژ بالا.
‫جلسه صاعقه‌ی عشق.
‫بگیرش!
‫شکستش دادیم؟
‫اون ژست دیگه چیه؟!
‫ای بابا... کلاس A و کلاس S کلاً تو یه سطح دیگه‌ن...
‫توی این مبارزه ما باید دست‌بالا رو داشته باشیم...
‫حمله‌های ویژه‌مون خراش هم روش ننداخت.
‫اون بدنش مگه از چی ساخته شده؟
‫انقدر تعجب داره؟
‫من صرفاً درد رو با عشقی عمیق‌تر از اقیانوس به آغوش گرفتم.
‫بهش می‌گم آغوشِ فرشته.
‫اصلاً نمی‌فهمم.
‫این یارو دیگه کیه؟
‫فعلاً عقب‌نشینی می‌کنیم!
‫کجا دارین می‌رین؟
‫فکر کردین گیورو-گیورو و اوروچی ‫ این عقب‌نشینی‌تون رو می‌بخشن؟
‫خفه شو.
‫پس خودت برو تنهایی با اون هیولا بجنگ.
‫آره، آره!
‫باشه، هرطور مایلین.
‫ولی اول قدرت‌هاتونو نوش‌جان می‌کنم.
‫هیولاها همدیگه رو می‌کشن؟
‫هیچ عشقی برای همرزم‌هات نداری.
‫از پیش‌غذا خسته شدم.
‫وقتشه بریم سراغ غذای اصلی.
‫تا وقتی تو بدنم هضم و دفع بشن...
‫می‌تونم هرطور می‌خوام از ابرقدرت‌هاشون استفاده کنم.
‫به‌قدرِ کافی زمان دارم تا تک‌تک قهرمان‌ها رو تارومار کنم.
‫تارومارشون کنی؟ برای کسی مثل تو غیرممکنه.
‫من یه قهرمان کلاس Sام،
‫ولی در مقایسه با اونا، فقط یه آدم معمولی‌ام.
‫آهای، هیولا. قبل از اینکه دهن گشادتو باز کنی،
‫بیا ببینیم می‌تونی مقابلِ این مرد معمولی که جلوته دووم بیاری یا نه.
‫به کی داری می‌گی مرد معمولی؟
‫خودتم هیولایی!
‫مثل اینکه بدنت دیگه تحملِ درد رو نداره.
‫داری می‌لرزی...
‫الکتریسیته و سمّ داره از پا درت میاره.
‫دیر یا زود اتفاق میفتاد.
‫آغوش گرفتنِ درد؟
‫همه‌ش فقط حرفِ مفته.
‫شاید روحیه‌ی سرسختی داشته باشی،
‫ولی اگه بدنت نتونه پابه‌پاش پیش بره، بی‌معنیه.
‫چیکار کردی؟ اون دیگه چی بود؟
‫ظاهراً بدنم سبک جدیدی رو خلق کرده.
‫نزول فرشته‌ی ارتعاشی!!
‫هـــــا؟
‫یورش فرشته‌ی تاریک ارتعاشی!!
‫تو... واقعاً هیولایی.
‫عزیزم!
‫بیا بزنیم به چاک.
‫ولی گیورو-گیورو و اوروچی چه بلایی سرمون میارن؟
‫اونا مهم نیستن!
‫سیبیل‌هام دارن یه زلزله یا چیز بزرگ‌تری رو حس می‌کنن.
‫وای، حتی هیولاها هم به چشمِ هیولا می‌بیننش.
‫اون صداها...
‫بارها سعی کردیم خرخره‌شو ببُریم و هربار به درِ بسته خوردیم.
‫تا حالا جز اون کسی رو ندیدم که پوستش از تیغ هم سفت‌تر باشه.
‫ولی امروز بالأخره می‌کشیمش.
‫خودتو آماده کن.
‫رئیس زندانِ بوگندو...
‫نه، دشمن دیرینه‌مون؛ قهرمان کلاس S، پوری-پوری پریزنر!
‫عسلک‌هام که توسط هیولاها دزدیده شدن؟!
‫چرا اون‌شکلی شدین؟
‫شبیه هیولاها شدین.
‫نمی‌خوایم اینو از تو بشنویم!
‫لعنت به انجمن هیولاها.
‫چطور تونستن با این پسرهای بینوا این‌کارو کنن؟
‫طاقت بیارین. میان نجات‌تون-!
‫به کی می‌گی بینوا؟
‫خیلی رو اعصابه. دخلشو بیارین!
‫عذاب بکش، حرومی!
‫فکر نکن با این بی‌حساب می‌شیم!
‫بعداً برمی‌گردیم زندان...
‫و تمام رفقات و نگهبان‌ها رو سلاخی می‌کنیم.
‫خدای من. هیولاسازی قلبشونو آلوده کرده.
‫بیدار شین!
‫اون روزهای باشکوه رو به‌یاد بیارین.
‫کنار هم خوردیم و خوابیدیم.
‫زمان کارِ زندان باهم عرق ریختیم.
‫و انقدر عاشقِ همدیگه بودیم که ‫قلب‌هامون به‌هم پیوند خورده بود.
‫چون یادمونه برای انتقام اومدیم!
‫برای تمام کارهای زندان تنبلی می‌کردی!
‫چرا این مردک یه کلمه از حرفامونم نمی‌فهمه؟
‫هرجوری شده نجات‌تون می‌دم.
‫بهم اعتماد کنین.
‫گوشش بدهکار نیست.
‫زمانی که تبدیل به هیولا می‌شی دیگه نمی‌تونی به انسانیت برگردی.
‫حیف شد، نه؟
‫خوابم میاد...
‫ژاکت دست‌بافِ... دوست‌پسرم...
‫خیلی‌خب... بقیه‌شو می‌سپرم به شماها.
‫پشمام. پس اون یکی از رتبه‌بالاهاست...
‫خیلی‌خب. حالا فرصت‌مونه که کارشو تموم کنیم!
‫هنوز داره تکون می‌خوره.
‫عسلک‌هام هیچ‌وقت دیگه نمی‌تونن انسان بشن؟
‫هه، اشتباه می‌کنی.
‫اگه قلبت انسان باشه، یه انسانِ واقعی هستی.
‫من تسلیم نمی‌شم.
‫به هر قیمتی شده دوست‌پسرهامو نجات می‌دم.
‫برای عشق هیچ‌چیز غیرممکن نیست!
‫لعنتی، حرفامون حالیش نمی‌شه.
‫و ما دوست‌پسرت نیستیم.
‫به درک! بکشینش!
‫بکشینش!
‫یه‌جورایی انگار تغییر کرده!
‫چی شده؟
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫از طریق تمام آسیب‌های انباشته‌شده‌ش، غرایزِ بقاش بیدار شد...
‫بدنش سریع تکامل پیدا کرد...
‫تو همین مایه‌ها؟
‫بال‌های فرشته در آوردم؟
‫معلومه که فقط موی بدنته.
‫تو که اصلاً فرشته نیستی!
‫ببین چقدر بلند شدن!
‫اسمشو می‌ذارم زره فرشته‌ی زبری.
‫تو رو خدا اون‌شکلی ژست نگیر!
‫حالا که قدرت دفاعی کسب کردم...
‫بعداً عسلک‌هام رو در آغوش می‌گیرم، ‫ولی اول می‌رم سراغ اون گربه.
‫تحملِ ریختشو ندارم.
‫این احساس...
‫منو یاد صاحب قبلیم میندازه که ‫ به‌زور می‌خواست عشقشو بهم تحمیل کنه.
‫باشه، مهم نیست.
‫اونو می‌سپرم به بقیه‌ی رتبه‌بالاها.
‫از لای اون درز؟
‫بهم سه میلیمتر جا بده و از لای هر درزی رد می‌شم.
‫می‌رم دنبال یه قهرمانِ دیگه. بای بای!
‫هوی، پریزنر. همین‌جا کارتو یه‌سره می‌کنیم...
‫نمی‌ذارم فرار کنی!
‫شنای کرال فرشته!
‫زیرِ زمین شنا می‌کنم و اون گربه رو می‌گیرم.
‫با عقل جور درنمیاد.
‫میو؟!
‫حس می‌کنم داره نزدیک می‌شه.
‫ذاتاً از این مرد متنفرم.
‫من زندگیِ خودخواهانه‌ای دارم. ‫فقط وقتی دلم بخواد باهاش می‌جنگم.
‫تا آخرِ دنیا هم که شده دنبالت میام.
‫نمی‌تونم تحملش کنم!
‫اوه، برگشتید، نیان-ساما؟
‫کارِ پریزنر رو تموم کردید؟
‫اون گربه...
‫گفت می‌ره دنبال یه قهرمانِ دیگه...
‫ولی متوجه نمی‌شه.
‫مطمئنم ازش پشیمونه.
‫به‌زودی متوجه می‌شه که مبارزه علیه من...
‫براش انتخاب بهتریه.
‫قاطی مبارزه‌مون شدن!
‫دوست‌پسرهام!
‫این حمله‌ی جدید رو به‌عنوان هدیه ازتون قبول می‌کنم.
‫ممنونم، عسلک‌هام.
‫نمی‌ذارم فداکاری‌تون بیهوده باشه.
‫لطفاً در این نبرد هوامو داشته باشین.
‫کثافت...
‫اوه، پس بالأخره تموم شد؟
‫چه صدای زننده و چندش‌آوری بود.
‫ولی یه‌جورایی حس غم‌انگیزی داشت.
‫اون دیگه چی بود؟
‫نکنه دروازه‌ی جهنم باز شده بود؟
‫ولی خداوکیلی اینجا کجاست؟ خیلی گنده‌ست.
‫باید از اون منحرف‌ها آدرس می‌پرسیدم.
‫خیلی‌خب.
‫اگه باز کسیو دیدم که انگار اینجا زندگی می‌کنه...
‫مجبورش می‌کنم راهو نشونم بده.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫برترین موجود زنده