چی؟
فقط همونو می‌خوای؟ چرا؟
‫می‌خوام اون یکی رو خودت نگه داری.
‫وقتایی که می‌ری و با هالوها می‌جنگی و کنارم نیستی،
‫می‌دونم که تو هم همون چیزو داری...
‫و این بهم آرامش خاطر می‌ده.
‫ای وای!
‫اون قیافه واسه چیه؟!
‫برو خونه درستو بخون، کله‌قوطی!
‫آنیکی، تو واقعاً آروم شدی.
‫همچین خبرایی نیست.
‫اگه به نظر میاد که آروم شدم و اینا...
‫مهربونی اون بوده که باعث شده اینطوری به نظر بیام.
‫اوهانا...
‫من...
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫شونسویی-سان... بیدار شو لطفاً.
‫هی... بیدار شو.
‫آه...
‫صبح بخیر، آبجی.
‫گفتم که...
‫مگه نگفتم؟!
‫فکرشم نکن که بانکایِ یه شینیگامی زپرتی...
‫می‌تونه رسول خدا رو بکشه!
شوخیت گرفته؟
‫حتی بعد از اینکه سرشو بریدم، ‫هنوز سقط نشده؟
‫گرفتار شدیم... بفرما.
‫درسته...
‫به اون می‌گن حس ناامیدی... ‫کیوراکو شونسویی.
‫سلاحت نمی‌تونه منو بکشه.
‫حتی بریدن سرم با ریاتسوت هم...
‫نتونست منو بکشه.
‫اونایی که گناهکارن با دیدن من ناامید می‌شن.
‫من نامیرام... من شکست‌ناپذیرم.
‫من رسول خدام، ‫موهبت‌های ویژه‌ای به من اعطا شده.
‫در برابر رسول خدا، هیچ کاری از یه گناهکار بر نمیاد!
‫پشت اون برجی...
‫از اینکه هنوز اونقدر توان داری که از نور عدالتم فرار کنی، غافلگیر شدم.
‫حتی بعد از اینکه دل و روده‌‌ی کثیفت با نور خلوص بیرون ریخته.
‫واقعاً بی‌خود نیست که کاپیتان ارشدی.
‫خیلی گناهکاری.
‫ساکورانوسکه...
‫بیا فرار کنیم.
‫حتی کاراماتسو شینجو هم نتونست اونو بکشه.
‫دیگه کاری نیست که از دستم بر بیاد.
‫در حد توانت جنگیدی...
‫تا جایی که به زحمت می‌تونی هشیار بمونی یا نفس بکشی.
‫هیچ‌کس تو رو به خاطر فرار مذمت نمی‌کنه.
‫خب...
‫یکم بخواب.
‫تا می‌خوابی می‌برمت یه جای امن.
‫شونسویی-سان، بیدار شو لطفاً.
‫بیدار شو لطفا.
‫بیدار شو لطفاً، کاپیتان!
نانائو-چان؟
‫خدا رو شکر...
گیر نیفتـــــــــــــ
‫لازم نکرده حرف بزنی!
‫فقط زانپاکتومو بهم بده!
‫الان وقت تعلل نیست! زود باش!
‫اون قولی که به مادرم دادی رو فراموش کن!
چی شده؟
‫گفتم یکم سر و صدا زیاد شده‌ها...
پس ستوانت برگشته اینجا؟
‫کاپیتانت می‌خواست تو رو به یه جای امن برسونه،
اما انگار قدر زندگیتو نمی‌دونی، نه؟
‫خیلی گناهکاری.
‫اوکیو...
دوباره در رفتن؟
‫چشمام داره خشک می‌شه.
‫پشت سر هم گناهکار دیدم...
‫همینم چشامو خشک کرده!
‫در مورد مادرت... ‫پس می‌دونی؟
‫بله...
کل این مدت؟
‫بله.
‫ای بابا... همیشه غافلگیرم می‌کنی.
‫چاره‌ای نیست...
‫پسش می‌دم.
‫اینم زانپاکتوت... کیوکوتسو.
‫ناپدید شدن. ‫کجا قایم شدن؟
ای بابا... اونجایین؟
‫که اینطور...
کاگه‌اونی بهت اجازه می‌ده اینقدر تو سایه بمونی؟
‫در این صورت...
‫چی‌ میشه اگه سایه رو تو همچین زمینی از بین ببرم؟!
کیوکوتسو؟
‫د-داستان چیه دقیقاً؟
‫فکر می‌کردم که کاتن‌کیوکوتسو به دو بخش ‫کاتن و کیوکوتسو تقسیم شدن، ولی...
این بچه... زانپاکتوی من بوده؟
‫درسته... ولی نه اونجوری که فکر می‌کنی.
‫ولی اوهانا اوکیو رو متولد کرد که زانپاکتوتو مخفی کنه.
‫این کارو هم به درخواست مامانت کرد.
چرا همچین کاری کرد؟
‫خاندان ایسه، زن‌سالارن...
‫اونجور که تو سوابق اومده، ‫فقط زنا توشون متولد می‌شن.
‫برای همین، از خاندانای دیگه داماد به سرپرستی می‌گیرن...
‫ولی گفته شده که تمام مردایی که با خاندان ایسه وصلت می‌کنن...
‫به خاطر نفرین ایسه زود می‌میرن.
‫یه سری به اون نفرین می‌خندن و انکارش می‌کنن.
‫ولی اون زن اینطوری فکر نمی‌کرد.
‫اون می‌خواست نفرینو تموم کنه...
برای همین با یه خاندان دیگه وصلت کرد
‫با اینکه می‌دونست خطِ خونی ایسه به پایان می‌رسه.
‫ولی آخرشم... شوهرش یکم بعد از اون فوت کرد.
‫اون زن... زن داداش بزرگم بود.
‫من خیلی با داداشم سازگار نبودم، ولی...
‫بعد از اینکه اون اومد تو خونه‌ی ما همه‌چی عوض شد.
‫خونه‌ی داداشم بعد از اون خیلی جای راحت‌تری شد.
‫گاهی بهشون سر می‌زدم که فقط اونجا چرت بزنم.
‫ولی...
‫داداشم مرد.
‫اونو هم برای خاندان ایسه پس فرستادن.
‫تو خاندانای اشرافی همچین داستانایی خیلی رایجه.
‫برای همینم... تصمیمشو گرفت و عزمشو جزم کرد تا خانواده‌شو پشت سر بذاره،
‫ولی آخرشم نتونست که ازشون فرار کنه.
‫واقعاً زنای خاندان ایسه...
‫نه می‌تونن از خاندانشون فرار کنن نه از نفرینشون...
‫شاید همه‌ی اینا به خاطر این باشه که...
‫این شمشیر وجود داره.
‫اون به هر دری می‌زد تا دختر متولد‌نشده‌شو...
‫از اون نفرین دور نگه داره.
‫برای همینم اون شمشیرو برداشتم...
‫و از اوکیو که عاشق قایم‌موشک‌بازی بود خواستم تا مخفیش کنه.
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫از همچین سایه‌ی کوچیکی می‌تونی بیرون بیای؟!
‫متوجه شدم...
‫که چرا نمی‌خوای من این شمشیر رو داشته باشم، کاپیتان.
‫ولی این واقعاً به خاطر خودمه؟
‫همونطور که مادرم تصمیم خودش رو گرفت ‫که نفرین رو پاک کنه...
‫من تصمیم خودمو گرفتم که بپذیرمش.
‫تازه...
‫حتی اگه نفرین‌شده باشم، نمی‌ذارم...
‫نه...
‫درواقع، شخصی که من تحسینش می‌کنم...
‫احتمالاً فقط لبخند می‌زنه و میگه ‫که نفرین چیز مسخره‌ایه.
‫باشه. بگیرش.
‫مطمئنم که این شمشیر...
‫این چیه؟
‫حالا که نزدیک‌تر نگاه می‌کنم،
‫می‌بینم که فقط ستوان ظاهر شده.
‫ستوان می‌خواد تنها با من بجنگه؟
‫خاندان ایسه، خاندان راهب‌هاست.
‫اونا مراسم‌ها رو برگذار می‌کنن ‫و زانپاکتوی خودشونو ندارن.
‫رئیس خاندان یک زانپاکتو رو میان نسل‌ها
‫دست به دست می‌کنه.
‫یه شمشیر بدون تیغه‌ست ‫که برای مراسم‌ها ازش استفاده میشه.
‫نمیشه از شمشیر برای زخمی‌کردن بقیه استفاده کرد.
‫میگن که قدرت رویارویی با یک خدا رو داره؛
‫با استقامت در برابر قدرتش...
‫و پراکنده‌کردنش در تمام سمت‌ها.
‫اسمش هست...
‫شینکن هاکیوکن.
‫اون شمشیر چیه؟
‫شمشیر خیلی پرزرق و برقیه.
‫اینقدر نورانیه که نمی‌تونم تیغه‌ش رو ببینم.
‫چشم‌خراشه.
‫اینطوره؟
‫خوبه.
‫این شمشیر می‌تونه با خدایان مقابله کن و قدرتشون رو منعکس کنه.
‫اگه به چشم‌های تو پرزرق و برق میاد،
‫یعنی نور خدایی که تو ساطع می‌کنی رو بازتاب می‌کنه.
‫نمی‌فهمم داری چی میگی،
‫ولی بدم نمیاد خدا صدا زده بشم.
‫نمی‌تونم همچین شیء مهمی رو قبول کنم.
‫این فقط روی اعضای خاندان ایسه اثر می‌ذاره.
‫نگه‌داریش براتون بدبختی و فلاکت نمیاره.
‫خارج از خاندان ایسه، شما تنها ‫کسی هستید که می‌تونم بهش اعتماد کنم.
‫التماستون می‌کنم...
‫اولین چیزی که توجه‌ام رو جلب کرد گیره‌ی مو بود.
‫هی، نگاه!
‫شنیدم یکی از کاپیتان‌های 13 جوخه‌ی گارد دیوانه.
‫مردی که یک کیمونوی زنانه‌ی انگشت‌نما می‌پوشید.
‫الگوی کیمونوش مرسوم بود و همه‌جا دیده می‌شد.
‫فکر کردم فقط شبیه کیمونوییه که مادرم داشت.
‫ولی گیره‌ی مو دقیقاً مثل مال مادرم بود.
‫- واو! رفتی توی جوخه‌ی 1؟ ‫- کارت درسته!
‫ایول! من رفتم جوخه‌ی 5! ‫ستوان آیزن خیلی جیگره!
‫ولی کاپیتانشون عجیب‌غریبه. ‫موی بلند و این حرفا.
‫اینش دیگه سلیقه‌ایه!
‫ها؟
‫جوخه‌ی 8...؟
‫بعد از مرگ مادرم،
‫یه زوج پیر که تاحالا ندیده بودم و ادعا می‌کردن که
‫به خاندان ایسه مرتبطن، سرپرستیمو قبول کردن.
‫اونا مثل دختر خودشون با من برخورد کردن،
‫و وقتی که به 13 جوخه‌ی گارد دیوان راه پیدا کردم
‫برام خوشحال بودن.
‫توی آکادمی شینیگامی‌ها،
‫شمشیر آسائوچی یک کلاس از زانپاکتو های بی نام است که همه شینیگامی های کلاس پایین از آن استفاده می کنند.
‫یه شمشیر آسائوچی بهم دادن، ‫اما نتونستم مالِ خودمو بسازم.
‫ولی استعدادم توی کیدو رو شناختن
‫و تونستم امتحان افسری رو زودتر بدم.
‫با این که نمی‌تونستم زانپاکتو داشته باشم،
فکر می‌کردم که می‌تونم از طریق جوخه‌ی کیدو راهمو باز کنم
‫و درخواست کردم که به اونجا اعزام شم، ولی...
‫به دلایلی، توی جوخه‌ی 8 مستقر شدم.
‫سلام. من کاپیتانتون، کیوراکو شونسویی هستم.
‫با خانم‌ها مهربونم، پس خیالتون راحت.
‫با مردها، بستگی داره.
‫چی؟
‫وقتی بعد از ملحق شدن به جوخه‌ی 8 دوباره دیدمتون...
‫کیمونوتون رو عوض کرده بودید و دیگه گیره‌ی مو رو نمی‌زدید.
‫اون موقع بود که مطمئن شدم...
‫که تو بودی...
‫مردی که اون روز مادرم یه چیز مهم رو بهش سپرده بود...
‫تو بودی.
‫می‌خوای با اون شمشیر منو بکشی؟
‫باشه. امتحان کن ببینم!
‫هیچ شمشیری نیست که بتونه منو بکشه-
‫سدش کرد!
‫با این که کاملاً گاردشو پایین آورده بود!
‫یه شمشیر عجیب بدون تیغه.
‫این که با همچین شمشیری بهم حمله می‌کنی
‫باید به این معنا باشه که خیلی خطرناکی.
‫فکر کردی می‌تونه واقعاً منو زخمی کنه...
‫ولی کارت تمومه.
‫باید مطمئن می‌شدی که با اون ضربه‌ی اول منو می‌کشی.
‫یه رسول خدا هیچوقت دوبار گاردشو پایین نمیاره!
‫یادمه فکر می‌کردم که تقصیر منه.
‫اعدام؟!
‫آره...
‫شنیدم مرکز 46 محکومش کرده...
‫به جاگذاری اشتباه یه گنج مقدس.
‫اعدام دیروز انجام شد.
‫متأسفم... ‫شاید نباید بهت می‌گفتم.
‫نه بابا. خوشحالم که زود بهم گفتی.
‫ممنون.
‫تقصیر منه.
‫چرا اینجوری میشه؟
‫همه دارایی‌هایی باارزششون رو به من می‌سپارن...
‫و می‌میرن.
‫نمی‌دونن که من از مسئولیت متنفرم؟
‫نانائو-چان، من...
‫نمی‌تونم دیگه تحمل کنم که ‫اون شمشیر دوباره به من تحمیل شه.
‫نانائو-چان، این بار سنگین رو از روی شونه‌های من بردار.
‫لطفاً بذار ازت...
‫محافظت کنم.
‫بزن بریم، نانائو-چان...
‫فکرشم نمی‌کردم...
‫که جنگیدن با یه شمشیر...
‫تا این اندازه ترسناکه.
‫بُریده شدم...
‫کار اون نور دفع‌شده بود؟
‫درد داره...
‫نمی‌دونستم بُریده شدن ‫تا این اندازه درد داره.
‫درد داره.
‫می‌ترسم.
‫پاهام تکون نمی‌خورن.
‫کاپیتان...
‫اونجایی.
‫باورنکردنیه.
‫پشت زیردستت قایم میشی...
‫تو کاپیتان بدی هستی.
‫به ترومپت من گوش بدید و بمیرید.
‫بزن بریم، نانائو-چان...
‫نگران نباش. من هواتو دارم.
‫جوریه که انگار مهربونی کاپیتان توی رگ‌هام جریان پیدا کرده.
‫من با نیت پشتیبانی از کاپیتان برگشتم،
‫ولی انگار من کسیم که ازش پشتیبانی میشه.
‫کاپیتان همیشه از من پشتیبانی کرده...
‫حتی وقتی که تنهایی نمی‌تونستم سر پا بأیستم.
‫اوه، درسته...
‫گفتی که می‌تونه قدرت یه خدا رو انعکاس بده.
‫انعکاس قدرت یه خدا، ها؟
‫چقدر...
‫گناهکارانه.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫کارت عالی بود، نانائو-چان.
‫کاپیتان...
‫خب دیگه...
‫بیا بریم پیش بقیه.
‫کاپیتان!
‫حالا که فکرشو می‌کنم...
‫شاید...
‫اول یه استراحت سریع بکنیم.
دستامو کنار هم می‌ذارم و راز و نیاز می‌کنم
ای خدای بزرگ، چرا تقدیرت اینقدر ظالمانه‌ست؟
اراده‌م برای زدن نقاب شجاعت در آستانه‌ی شکسته
دست به هرکاری که می‌زنم انگار اشتباهه، می‌دونی؟
آروم باش، من هنوز بهت ایمان دارم
حتی اگه از هم جدا افتاده باشیم
حتی اگه روزی منو به باد فراموشی بسپاری
Ah
آه، ما برای درک همدیگه به واژه نیاز نداریم
ارتباط ما فراتر از این چیزاست
خدای بزرگ، شرمنده ولی تو داری دروغ می‌گی
پس بیا نقاب شجاعت بزنیم و با خنده ردش کنیم
‫با تو، فکر کنم بتونیم تقدیرو بپیچونیم
‫بپیچونیم ‫بتونیم تقدیرو ‫ فکر کنم ‫با تو،
‫با تو، فکر کنم بتونیم تقدیرو بپیچونیم
تو شبای تنهایی که هوای گریه دارم
با تو راز و نیاز می‌کنم
پس بدون که من تنهات نمی‌ذارم
Te to te o awasete oinori o suru yo
Kamisama anata wa hinekure mono
Tsuyogaru kokoro ga mou sugu oresou
Nani o yattemo dame ni naru shina
Nante ussee, shinjiteru yo
Kimi to hanarebanare demo
Itsuka boku o wasureta to shite mo
Kotoba wa mou hitsuyou nai sa
Sore ijou ni tsuujiatte ru
Kamisama gomen, omae usokusai
Tsuyogari de nee warai tobashite
Kimi to shukumei o nejimakete ikesou da
Nakitai kurai sabishii yoru ni
Oinori o suru yo
Kodoku ni shinai to
Type Setting: Lazier
Te
to
te
o
awasete
oinori
o
suru
yo
Kami
sama
anata
wa
hinekure
mono
Tsuyogaru
kokoro
ga
mou
sugu
oresou
Nani
o
yattemo
dame
ni
naru
shina
Nante
ussee,
shinjiteru
yo
Kimi
to
hanarebanare
demo
Itsuka
boku
o
wasureta
to
shite
mo
Kotoba
wa
mou
hitsuyou
nai
sa
Sore
ijou
ni
tsuujiatte
ru
Kami
sama
gomen,
omae
usokusai
Tsuyogari
de
nee
warai
tobashite
Kimi
to
shukumei
o
nejimakete
ikesou
da
Nakitai
kurai
sabishii
yoru
ni
Oinori
o
suru
yo
Kodoku
ni
shinai
to
Te
to
te
o
a
wa
se
te
o
i
no
ri
o
su
ru
yo
Ka
mi
sa
ma
a
na
ta
wa
hi
ne
ku
re
mo
no
Tsu
yo
ga
ru
ko
ro
ga
mo
u
su
gu
o
re
so
u
Na
ni
o
yat
te
mo
da
me
ni
na
ru
shi
na
Nan
te
us
see,
shin
ji
te
ru
yo
Ki
mi
to
ha
na
re
ba
na
re
de
mo
It
su
ka
bo
ku
o
wa
su
re
ta
to
shi
te
mo
Ko
to
ba
wa
mo
u
hit
su
yo
u
nai
sa
So
re
i
jou
ni
tsu
u
ji
at
te
ru
Ka
mi
sa
ma
go
men,
o
ma
e
u
so
ku
sai
Tsu
yo
ga
ri
de
nee
wa
ra
i
to
ba
shi
te
Ki
mi
to
shu
ku
mei
o
ne
ji
ma
ke
te
i
ke
sou
da
Na
ki
ta
i
ku
rai
sa
bi
shii
yo
ru
ni
O
i
no
ri
o
su
ru
yo
Ko
do
ku
ni
shi
na
i
to
گلوله، پنجه، عَلَم جنگ، شمشیر کوتاه
با انگشت خمیده‌ی من
انتظارت را می‌کشم