..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
ما داریم در اقیانوس بزرگ فضا و زمان حرکت می کنیم
در آن اقیانوس، وقایعی که آینده را شکل می دهند
دارند خودشان را می سازند
هر جاندار و هر جهانی، تا دورترین ستاره ها
موجودیت خود را مدیون
نیروهای بزرگ و سنگدل هستند
ولی همچنین بر اساس اتفاقات شانسی کمتری است
ما به همراه سیاره مان به دور خورشید می گردیم
زمین از ابتدای به وجود آمدنش بیش از 4 میلیارد بار
به دور ستاره ی خود چرخیده است
خود خورشید به دور مرکز کهکشان راه شیری حرکت می کند
کهکشان ما در میان کهکشان های دیگر حرکت می کند
ما همیشه مسافران فضایی بوده ایم
تمام این دانه های شن، کم یا بیش در اندازه یکنواخت هستند
آنها از سنگ های بزرگتر در طی قرون
با تکان خوردن و ساییده شدن، خراش و فرسایش به وجود آمده اند
که ماه و خورشید هم در آن نقش دارند
بنابراین ریشه های حال در گذشته مدفون شده است
ما همچنین مسافران زمان هم هستیم
ولی با گیر افتادن بر روی زمین
به طور دقیق نمی توانیم بگوییم در فضا و زمان به کجا خواهیم رفت
یا با چه سرعتی
ولی حالا داریم به سفر در زمان
و سفر های واقعی به ستاره های دوردست فکر می کنیم
یک مشت از شن حاوی حدود 10 هزار دانه شن است
بیشتر از تمام ستاره هایی که ما می توانیم
با چشمان غیر مسلح در یک شب با آسمانی صاف ببینیم
ولی تعداد ستاره هایی که می توانیم ببینیم
کسر کوچکی از تعداد ستاره هایی است که واقعا وجود دارند
چیزی که ما در شب می بینیم تنها مقدار خیلی کمی
از ستاره های اطراف است
با یک تعدادی از ستاره های درخشان دوردست در اندازه گیری های دقیق
ضمنا کیهان در ماورای اندازه گیری ها غنی است
تعداد ستاره های جهان
بیشتر از تمام شن های تمام ساحل های
زمین است
خیلی وقت پیش، قبل از اینکه بفهمیم ستاره ها، خورشید های دوردست هستند
آنها به نظر ما تصویرهایی در آسمان بودند
تنها نقطه ها را دنبال کنید
امروزه صورت فلکی خرس بزرگ (دب اکبر) در آمریکای شمالی
تجسم های زیاد دیگری داشته است
هر فرهنگی، جدید یا قدیمی
توتم ها و نگرانی خاص خودش را در میان ستاره ها دارد
از یک مامور دولتی چینی تا یک بارکش آلمانی
ولی فرهنگ های خیلی قدیمی صورت های فلکی خیلی متفاوتی می دیدند
چون ستاره ها با احترام نسبت به یکدیگر حرکت می کردند
ما می توانیم به یک کامپیوتر موقعیت حال حاضر و حرکت ستاره ها را بدهیم
و سپس الگوها را به عقب برگردانیم
هر صورت فلکی یک فریم در فیلم کیهانی است
ولی چون زندگی ما خیلی کوتاه است
و چون ستاره ها خیلی آهسته حرکت می کنند
ما تمایل نداریم که بگوییم این یک فیلم است
یک میلیون سال پیش، هیچ خرس بزرگی وجود نداشت
نیاکان ما به ستاره ها نگاه می کردند و شگفت زده می شدند
و الگوهای دیگری در آسمان های شمالی می دیدند
ما هم می توانیم یک صورت فلکی ایجاد کنیم، مثلا صورت فلکی شیر، زمان را به جلو می بریم
تا ببینیم الگو های ستاره ها در آینده چه شکلی خواهند بود
یک میلیون سال بعد احتمالا صورت فلکی شیر دوباره نامگذاری می شود
.صورت فلکی تلسکوپ رادیویی
اگرچه من فکر می کنم تلسکوپ های رادیویی در آن زمان به اندازه ی
نیزه های سنگی در حال حاضر، منسوخ شده باشند
یا این صورت فلکی نهنگ است
یک میلیون سال پیش، شاید یک چیز دیگر صدایش می کردند
شاید نیزه
حالا، حالا بزارید یک میلیارد شب را بزنیم جلو
میلیون ها سال بعد
یک سری متفاوت دیگر از تصاویر در فیلم کیهانی نمایان خواهند شد
در صورت فلکی شکارچی اوضاع در حال تغییر است
نه تنها به خاطر اینکه ستاره ها دارند حرکت می کنند
بکه همچنین ستاره ها دارند رشد می کنند
بسیاری از ستاره های شکارچی داغ، جوان و کم عمر هستند
آنها در طول چند میلیون سال، به دنیا می آیند، زندگی می کنند و می میرند
اگر شکارچی را در طول زمان جلو ببریم
تولد ها و مرگ های انفجاری ای را
از چندین ستاره می بینیم
که مثل کرم شب تاب در شب می درخشند و سو سو می زنند
اگر به مدت کافی صبر کنیم، می بینیم که صورت فلکی تغییر می کند
ولی اگر به اندازه ی کافی دور شویم می توانیم ببینیم الگوهای ستاره ای تغییر می کنند
صورت های فلکی دو بعدی
تنها نمایش ستاره هایی هستند که به صورت سه بعدی در آسمان کشیده شده اند
بعضی کم نور و نزدیک و بعضی نیز درخشان و بسیار دور هستند
آیا یک مسافر فضایی می تواند
تغییر الگوهای صورت های فلکی را ببیند؟
برای این کار شما باید به اندازه ی فاصله ی صورت های فلکی از ما سفر کنید
در اینجا ما داریم صدها سال نوری
به دور ستاره های صورت فلکی خرس بزرگ می گردیم
ساکنان سیاره های ستاره های دیگر
نسبت به ما صورت های فلکی متفاوتی می بینند
جون از دیدگاه آنها، آسمان خیلی متفاوت است
اینجا ما در صورت فلکی آندرومدا
یا حداقل یک مدل از آن در کنار صورت فلکی برساووش قرار داریم
آندرومدا در افسانه های یونانی
دوشیزه ای بود که توسط برساووش از دست یک هیولای دریایی
نجات پیدا کرده بود
ستاره ی بالای سر من بتا آندرومدا است
دومین ستاره ی درخشان در صورت فلکی
که 75 سال نوری از زمین فاصله دارد
نوری که با آن این ستاره را می بینیم
حدود 75 سال در فضای بین ستاره ای سفر کرده است
تا به زمین برسد
در اتفاقی ناخوشایند اگر بتا آندرومدا
خود را یک هفته پیش در روز سه شنبه ترکانده باشد
ما تا 75 سال دیگر متوجه نخواهیم شد
تا این اطلاعات جالب با سرعت نور سفر کند
و مسافت های شگفت انگیز بین ستاره ای را طی کند
زمانی که نوری که ما از این ستاره می بینیم راهی
سفر دراز بین ستاره ایش شد
آلبرت انیشتین جوان
به عنوان کارمند ثبت اختراع در سوئیس کار می کرد
و تازه نظریه ی تاریخی و مهم نسبیت خاص خود را در زمین
منتشر کرده بود
می بینیم
که فضا و زمان درهم تنیده شده اند
ما نمی توانیم به فضا
بدون جستجو در زمان، نگاه کنیم
سرعت نور خیلی بالا است
ولی فضا خیلی خالی است
و ستاره ها خیلی از هم دورند
فاصله هایی که ما الان داشتیم راجع به آنها صحبت می کردیم
توسط استانداردهای معمول ستاره شناسی بسیار کوچک هستند
در حقیقت فاصله ی زمین
تا مرکز راه شیری
حدود 30 هزار سال نوری است
از کهکشان ما تا نزدیک ترین کهکشان مارپیچی مثل کهکشان خودمان
به نام اِم 31
که در ماورای
صورت فلکی آندرومدا است
حدود 2 میلیون سال نوری است
وقتی نوری که ما امروز از ام 31 می بینیم
سفرش را به سمت زمین شروع کرد
هیچ انسانی وجود نداشت
اگرچه نیاکان ما داشتند کم کم فرگشت پیدا می کردند
و خیلی سریع به فرم الان ما نزدیک می شدند
فاصله های خیلی بزرگ تری در ستاره شناسی وجود دارد
فاصله ی زمین تا دورترین اخترنماها
حدود 8 یا 10 میلیارد سال نوری است
ما آنها را در زمانی می بینیم که زمین حتی روی هم انباشته نشده بود
حتی قبل از اینکه کهکشان راه شیری شکل بگیرد
سریع ترین وسائل نقلیه ی فضایی که تا به حال ساخته شده و توسط گونه ی انسانی به فضا فرستاده شده است
فضاپیماهای وویجر هستند
آنها آنقدر سریع حرکت می کنند
که تنها 10 هزار برابر آهسته تر
از سرعت نور هستند
برای فضاپیمای وویجر 40 هزار سال طول خواهد کشید
تا به نزدیک ترین ستاره ها برسند
و اصلا آنها به سمت نزدیک ترین ستاره ها هم نمی روند
ولی آیا روشی وجود دارد که با آن بشود
در مدت زمان کوتاه و مناسبی به ستاره ها رسید؟
آیا ما می توانیم با سرعتی نزدیک به سرعت نور حرکت کنیم؟
و چه چیز جادویی ای راجع به سرعت نور وجود دارد؟
آیا ما نمی توانیم سریع تر از آن حرکت کنیم؟
معلوم شد که چیز بسیار عجیبی
درباره ی سرعت نور وجود دارد
چیزی که کلید
درک ما از فضا و زمان را فراهم می کند
داستان کشف آن
ما را به توسکانی در شمال ایتالیا می برد
چیزی بی انتها راجع به اینجا وجود دارد
یک قرن پیش احتمالا همینطوری بوده است
اگر در این جاده ها در تابستان سال 1895 حرکت می کردید
احتمالا به یک پسر بچه ی 16 ساله ی آلمانی دبیرستانی که ترک تحصیل کرده است بر می خوردید
معلمش به او گفته بود که برای هیچ چیز ارزش قائل نمی شوی
و با رفتارت نظم کلاس را خراب می کنی
و باید از مدرسه بروی
بنابراین او آنجا را ترک کرد و به اینجا آمد
جایی که او می توانست از گشتن در این خیابان ها لذت ببرد
و به ذهنش آزادی عمل بدهد تا کاوش کند
یک روز او به فکر نور افتاد
و اینکه چقدر سریع حرکت می کند
ما همیشه سرعت یک جسم در حال حرکت را
نسبت به یک چیز دیگر اندازه می گیریم
من دارم با سرعت 10 کیلومتر بر ساعت نسبت به زمین حرکت می کنم
ولی زمین فعال نیست
زمین با سرعت 1600 کیلومتر بر ساعت می چرخد
خود زمین به دور خورشید می گردد
خورشید در میان ستاره های اطرافش حرکت می کند و الی آخر
بری مرد جوان تصور کردن یک مدل مطلق
برای اندازه گیری کل این حرکات نسبیتی سخت بود
او می دانست که امواج صوتی لرزش هایی در هوا هستند
و سرعت آنها نسبت به خود هوا اندازه گیری می شود
ولی نور خورشید در سرتاسر خلاء فضای خالی حرکت می کند
آیا نور نسبت به چیز دیگری حرکت می کند؟
اگر اینطور است او می خواست بداند نسبت به چه چیزی؟
آن نوجوان از مدرسه اخراج شده
آلبرت انیشتین بود
و افکار او دنیا را تغییر داد
او مجذوب کتب مردمی علم طبیعی
برنستاین در سال 1869 شده بود
اینجا در اولین صفحات آن
سرعت شگفت انگیز برق در میان سیم ها و نور در میان فضا
را توضیح می دهد
انیشتین می خواست بداند شاید برای اولین بار در شمال ایتالیا
اگر شما می توانستید بر روی موج نور حرکت کنید، جهان چه شکلی میشد
تا با سرعت نور حرکت کنید
چه فکر شگفت انگیز و جادویی ای برای یک پسر نوجوان در جاده بود
جایی که حومه ی شهر در نور خورشید غرق است
اگر شما با نور حرکت می کردید، نمی توانستید بگویید که بر روی یک موج نوری بودید
اگر شما با بالاترین حد موج شروع می کردید
شما روی بالاترین حد می ماندید و تصور اینکه یک موج است را از دست می دادید
چیز جالبی در سرعت نور اتفاق می افتد
هر چقدر بیشتر انیشتین به آن فکر می کرد، مشکل تر میشد
اگر شما می توانستید با سرعت نور حرکت کنید
تناقضات از همه جا سر در می آوردند
ایده های معین به عنوان حقیقت قبول می شدند
آن هم بدون تفکرات کافی
یکی از این ایده ها درباره ی نور از یک جسم در حال حرکت بود
تصویرهایی که ما با آن جهان را می بینیم از نوری ساخته شده اند
که با سرعت نور حمل می شود
یعنی 300 هزار کیلومتر بر ثانیه
شما احتمالا فکر می کنید که تصویر من باید جلوتر از من حرکت کند
با سرعت نور به اضافه ی سرعت دوچرخه
اگر من به سمت شما سریع تر از یک اسب یا گاری حرکت می کنم
آنوقت تصویر من هم باید با همان سرعت به شما برسد
تصویر من باید زودتر برسد
ولی در واقعیت شما هیچ تاخیری در زمان نمی بینید
برای مثال در یک برخورد نزدیک، شما همه چیز را یکباره می بینید
اسب، گاری، کج شدن، دوچرخه. تمام اتفاقات همزمان
ولی چطور میشد اگر درست بود که سرعت را هم اضافه کنیم؟
از آنجایی که من به سمت جلو می رم شما باید سرعت من را به سرعت نور اضافه کنید
بنابراین تصویر من باید قبل از تصویر اسب یا گاری برسد
من کاملا معمولی به سمت شما می آیم
برای من، یک برخورد حتمی است
ولی شما من را بدون هیچ دلیل معینی کج می بینید
و با هیچ چیزی برخورد ندارم
حالا اسب و گاری به سمت شما نمی آیند
تصویر آنها تنها با سرعت نور خواهد رسید
آیا به نظر من اومد که من یک برخورد را
در حینی که شما حتی نزدیک نبودید از دست دادم؟
در آزمایش های دقیق آزمایشگاهی
دانشمندان هیچ وقت همچین چیزی را مشاهده نکرده بودند
اگر جهان طوری است که می شود درک شود
اگر ما تناقضات منطقی را هنگام سفر با سرعت نور در نظر نگیریم
آنوقت قوانینی وجود دارد که باید پیروی شود
انیشتین این قوانین را نظریه ی نسبیت خاص می نامد
نور از یک جسم در حال حرکت با سرعت یکسانی حرکت می کند
مهم نیست که جسم ایستاده باشد یا در حال حرکت
شما نباید سرعت من را به سرعت نور اضافه کنید
همچنین هیچ جسم مادی نمی تواند با یا ماورای سرعت نور حرکت کند
هیچ چیزی در فیزیک مانع نمی شود تا شما با سرعتی نزدیک به نور حرکت کنید
حدود 99.9 درصد سرعت نور مشکلی ندارد
ولی مهم نیست که شما چقدر تلاش کنید
شما هیچ وقت نمی توانید آن ممیز اعشار را بگیرید
برای اینکه جهان از نظر منطقی استوار باشد
باید یک سرعت مجاز کیهانی وجود داشته باشد
صدای یک شلاق به خاطر ضربه اش
سریع تر از سرعت صوت حرکت می کند
یک موج ضربه ای درست می کند
یک انفجار صوتی کوچک در حومه ی شهر ایتالیایی
صدای صاعقه منشاء مشابهی دارد
همچنین صدای یک هواپیمای فراصوت
پس چرا سرعت نور نسبت به سرعت صوت یک مانع است؟
جواب تنها این نیست که
نور میلیون ها برابر سریع تر از صوت حرکت می کند
این تنها یک مشکل مهندسی مثل هواپیمای فراصوت نیست
در عوض مانع نور یک قانون بنیادی طبیعت است
به بنیادیه جاذبه
انیشتین استخوان بندی مستقل و مطلق خود را برای جهان پیدا کرد
این مطالعه رکن تمامی حرکت های نسبیتی کیهان است
نور به سرعت حرکت می کند و اهمیتی ندارد که منبع آن در حال حرکت است یا نه
سرعت نور دائمی و پایدار است و نسبت به همه چیز است
هیچ چیزی نمی تواند از نور جلو بزند
ممانعت انیشتین درباره ی سریع تر از نور حرکت کردن
به نظر می آید با تصورات احساسات عام ما برخورد داشته باشد
ولی چرا ما باید از تصورات احساسات عامه ی خود توقع داشته باشیم
اعتمادی به این نوع ماده داشته باشد؟
چرا تجربه ی ما از 10 کیلومتر بر ساعت
به قوانین طبیعت
در 300 هزار کیلومتر بر ساعت تحمیل شود؟
نسبیت محدودیت هایی بر اینکه انسان ها در نهایت
چه کارهایی می توانند انجام بدهند ایجاد می کند
جهان نیاز ندارد
هماهنگی خوبی با جاه طلبی های انسان داشته باشد
جایی را تصور کنید که سرعت نور
ارزش واقعی خود یعنی 300 هزار کیلومتر بر ساعت را ندارد
بلکه خیلی کمتر است
مثلا 40 کیلومتر بر ساعت
و به شدت اجرا می شود
همانطور که در جهان واقعی ما هیچ وقت نمی توانیم به سرعت نور برسیم
حکم اینجا هم هنوز
شما نباید سریع تر از نور حرکت کنید است
ما می توانیم آزمایش های خیالی در مورد اینکه چه اتفاقی نزدیک به سرعت نور می افتد انجام بدهیم
که در اینجا 40 کیلومتر بر ساعت، سرعت یک موتور سبک است
شما نمی توانید قوانین طبیعت را بشکنید. هیچ جریمه ای برای این کار وجود ندارد
جهان واقعی و این جهان
آنقدر سازمان دهی شده اند که سرپیچی از آنها امکان پذیر نیست
کار فیزیک پیدا کردن آن قوانین است
قبل از انیشتین فیزیکدانان فکر می کردند که
چارچوب های امتیاز داری از مراجع وجود دارد
یک سری مکان و زمان های خاص
در برابر هر چیزی که باید اندازه گیری شود
انیشتین به یک تصور مشابه در کارهای انسانی برخورد کرد
ایده ای که سنت ها از یک کشور بخصوص
کشور آلمان او یا ایتالیا یا هر جای دیگر
استانداردهایی است که باید تمام جوامع دیگر اندازه گیری شود
ولی انیشتین ملیت گرایی ناسازگار زمان خودش را نپذیرفت
او باور داشت هر فرهنگی اعتبار خاص خودش را دارد
همچنین در فیزیک او فهمید که
هیچ چارجوب امتیازدار یا مرجعی وجود ندارد
هر مشاهده کننده ای در هر مکان، زمان یا حرکتی
باید قوانین مشابهی از طبیعت را نتیجه بگیرد
سرعت به سادگی یعنی چه مقدار فضا را در یک زمان معین پوشش دهید
همانطور که هر بچه ای بر روی یک موتور سبک می داند
بعد از نزدیک شدن به سرعت نور
نمی توانیم سرعتی را اضافه کنیم
تصوری آشنا از فضا و زمان مطلق
که مستقل از حرکت نسبیتی شما است
به همین دلیل است، همانطور که انیشتین نشان داد
چه اتفاقات خنده داری در نزدیکی به سرعت نور اتفاق می افتد
آنجا، دیدگاه مرسوم ما از زمان و فضا
به طور عجیبی تغییر پیدا می کند
بینی شما یک مقدار نزدیک تر از گوش های شما به من است
نور منعکس شده از بینی شما سریع تر از
گوش های شما به من می رسد
ولی فرض می کنیم که من یک دوربین جادویی داشتم
تا می توانستم بینی و گوش های شما را
در یک آن ببینم
با همچین دوربینی شما می توانید عکس های خیلی جالبی بگیرید
پائولو با برادر کوچکترش، وینچنزو خداحافظی می کند
خداحافظ وینچنزو. خداحافظ پائولو
و رهسپار می شود
او الان دارد با نصف سرعت نور حرکت می کند
او تقریبا دارد به موج های نوری خودش می رسد
این امر موج های نوری جلوی او را فشرده می کند
و تصویر او آبی می شود
طول موج کوتاه چیزی است که موج نور آبی را آبی می سازد
همچنین پائولو در مسیر حرکت لاغر می شود
این یک خطای دید نیست
این اتفاق واقعا وقتی با سرعت نزدیک به نور حرکت کنید می افتد
همچنانکه با سرعت می رود، او موج نور خود را در پشت سر خود باقی می گذارد
موج های نور طولانی قرمز هستند
ما این را می گوییم چون عکس های دور شونده ی او قرمز شده است
حال پائولو یک تور کوتاه مدت به حومه ی شهر می رود
او حتی چیز عجیب تری را تجربه می کند
هر چیزی که او می تواند ببیند به یک
پنجره ی متحرک در جلوی او فشرده شده است
که در مرکز به رنگ آبی و در گوشه ها به رنگ قرمز تغییر رنگ پیدا کرده است
برای یک عابر، پائولو وقتی نزدیک می شود به رنگ آبی
و وقتی دور می شود به رنگ قرمز ظاهر می شود
ولی برای او کل جهان با سرعت نزدیک به نور
هم دارد می آید و هم می رود
خانه های کنار خیابان و درخت ها که از کنار او گذشته اند
هنوز هم در گوشه های تصویری که می بیند ظاهر می شوند
ولی به صورت تحریف شده و به رنگ قرمز در آمده
وقتی او سرعتش را کم می کند همه چیز دوباره به صورت طبیعی در می آید
تنها در نزدیکی سرعت نور
این جهان بصری فشرده شده و به یک نوع تونل تبدیل می شود
شما این تحریف ها را در صورتی که با سرعت نزدیک به نور حرکت کنید می بینید
شاید یک روز دریانوردان بین ستاره ای
مسیر خود را به سمت ستاره های پشت سرشان بگیرند
که تصویرهای جمع شده از آنها در چشم انداز رو به رو نشان داده می شود
عجیب ترین جنبه ی حرکت با سرعت نزدیک به سرعت نور
این است که زمان آهسته می شود
تمام ساعت ها، مکانیکی و زیستی
در نزدیکی به سرعت نور آهسته تر تیک تاک می کنند
ولی ساعت های ایستا با مقیاس معمولی خود تیک تاک می کنند
اگر ما با سرعت نزدیک به نور حرکت کنیم
آهسته تر از آنهایی که در عقب ما ماندند عمر می کنیم
ساعت پائولو و حس درونی او از زمان نشان می دهد
که او از دوستانش تنها به مدت چند دقیقه است که جدا شده است
ولی از نظر آنها، پائولو چند دهه است که رفته است
دوستان او بزرگ شده، زندگی کرده و مرده اند
و برادر جوان تر او
تمام این مدت با شکیبایی منتظر او بوده است
دو برادر پارادوکس زمانی را تجربه کرده اند
آنها به نسبیت خاص انیشتین برخورده اند
وینچنزو
این فقط یک آزمایش تخیلی بود
ولی ذرات اتمی ای که نزدیک به سرعت نور حرکت می کنند
نسبت به ذرات ایستا آهسته تر از بین می روند
هر چه قدر عجیب و متضاد به نظر برسد
پارادوکس زمانی قانون طبیعت است
حرکت با سرعت نزدیک به نور
به نوعی اکسیر حیات یا جوانی است
چون زمان در نزدیکی به سرعت نور آهسته می شود
و نسبیت خاص
به معنی رفتن به سمت ستاره ها فراهم می کند
منطقه ی شمال ایتالیا تنها، محل زندگی
بعضی از افکار آلبرت انیشتین جوان نیست
همچنین خانه ی یک نابغه ی دیگر است
که 400 سال قبل تر زندگی می کرده است
لئوناردو داوینچی
لئوناردو با بالا رفتن از این تپه ها
و تماشای زمین از یک ارتفاع بلند
انگار که مثل یک پرنده پرواز می کند لذت می برد
او در ابتدا تصویر هوایی
از چشم اندازها، روستاها و استحکامات می کشید
من داشتم در اطراف شهر وینچی درباره ی انیشتین حرف می زدم
که در آن لئوناردو بزرگ شده است
انیشتین به خوبی به لئوناردو احترام می گذاشت و روح هر دوی آنها به نوعی
هنوز در این حومه ی شهر ساکن است
در میان بسیاری از دستاوردهای لئوناردو
در نقاشی، مجسمه سازی، معماری، تاریخ طبیعی
کالبد شناسی، زمین شناسی، مهندسی عمران و نظامی
او یک علاقه ی شدید داشت
او آرزو داشت دستگاهی بسازد
که بتواند پرواز کند
او طرح هایی از همچین دستگاه هایی کشید و مدل های کوچکی از آنها ساخت
و سپس نمونه های اولیه و بزرگ و به مقیاس کامل ساخت
و هیچ کدام از آنها کار نکرد
هیچ دستگاه با ظرفیت کافی ای در زمانش در دسترس نبود
تکنولوژی آماده نبود
هر چند که طراحی ها فوق العاده بودند
برای مثال به این دستگاه پرنده مانند
در موزه ی لئوناردو در شهر وینچی نگاه کنید
طراحی های عالی لئوناردو مهندسان دوره های بعد را تشویق کرد
اگرچه خود لئوناردو از این شکست ها خیلی افسرده شده بود
ولی تقصیری نداشت
او در قرن 15 گیر افتاده بود
یک مورد مشابه در سال 1939 اتفاق افتاد
وقتی یک گروه از مهندسان به نام جامعه ی بین سیاره ای بریتانیایی
تصمیم گرفتند که یک فضاپیما طراحی کنند
که مردم را به ماه ببرد
آن هیچ شباهتی به طراحی
فضاپیمای آپولو که واقعا آدم ها را به ماه سال ها بعد برد نداشت
ولی آن طرح اشاره می کرد که
ماموریتی به ماه در آینده
یک احتمال عملی مهندسی است
امروزه
ما طراحی های مقدماتی از فضاپیماهایی داریم
که انسان ها را به ستاره ها خواهد برد
آنها در مدار زمین ساخته می شوند و از آنجا
با همکاری، به سفر بین ستاره ای خود رهسپار می شوند
یکی از آنها
پروژه ی شکارچی نام دارد
از اسلحه های هسته ای استفاده می کند
بمب های هیدروژنی در برابر یک صفحه ی غیر فعال
هر انفجار یک نوع ضربه- ضربه فراهم می کند
یک قایق موتوری هسته ای وسیع در فضا
شکارچی کاملا عملی به نظر می رسد
و در آمریکا در دست توسعه بود
تا اینکه امضای معاهده ی جهانی
منع استفاده از انفجار سلاح های اتمی در فضا امضا شد
من فکر می کنم فضاپیمای شکارچی بهترین استفاده از سلاح های اتمی را می کند
و برای فضاپیماها روشی را فراهم می کند تا از فاصله ی خیلی نزدیک به زمین راهی نشوند
پروژه ی دایدالوس یک طراحی تازه
از انجمن بین سیاره ای بریتانیایی است
وجود یک راکتور گداخت هسته ای را به عهده می گیرد
چیزی که خیلی ایمن تر و موثر تر
از انرژی نیروگاه های هسته ای موجود است
ما هنوز راکتورهای گداختی نداریم
ولی یک روز به زودی خواهیم داشت
شکارچی و دایدالوس
با 10 درصد سرعت نور حرکت خواهند کرد
بنابراین یک سفر به آلفا قنطورس که 4.5 سال نوری با ما فاصله دارد
حدود 45 سال طول خواهد کشید، کمتر از عمر یک انسان
همچین فضاپیماهایی نمی توانند با سرعتی نزدیک به سرعت نور حرکت بکنند
آن هم به خاطر تاثیرات کند شدن زمان نسبیت خاص
به نظر محتمل نمی آید که همچین فضاپیماهایی
قبل از نیمه ی قرن 21 ساخته شوند
اگرچه ما الان هم می توانیم فضاپیمای شکارچی را بسازیم
برای سفرهایی که به ماورای نزدیک ترین ستاره ها انجام می شود، یک چیز باید اضافه شود
شاید آنها بتوانند به عنوان فضاپیماهای چندنسلی استفاده شوند
بنابراین آنهایی که می آیند نوادگان دور
آن فضاپیماهایی خواهند بود که در ابتدا چند قرن پیش راهی شده اند
یا شاید روش های ایمن از خواب زمستانی انسانی پیدا شود
تا فضانوردان منجمد شوند و سپس
وقتی به مقصد خود در چند قرن بعد می رسند زنده شوند
ولی پرواز فضایی بین ستاره ای سریع با رسیدن به سرعت نور
خیلی سخت تر است
این یک هدف، نه برای صد سال آینده
بلکه برای هزار یا 10 هزار سال آینده است
ولی هنوز امکان پذیر است
یک نوع موتور رم جت بین ستاره ای پیشنهاد شده است
که با بیرون آوردن اتم های هیدروژن
که بین ستاره ها شناور است
آنها را در یک موتور تسریع می کند و از عقب به بیرون پرت می کند
ولی در اعماق فضا، یک اتم
به ازای هر 10 سانتیمتر مربع فضا وجود دارد
برای اینکه رم جت کار کند
باید یک ملاقه در قسمت جلو داشته باشد
که صدها کیلومتر طول داشته باشد
برای رسیدن به سرعت های نسبیتی، اتم های هیدروژن باید
با احترام و با سرعت نور به سمت فضاپیماهای
بین ستاره ای حرکت کنند
اگر اقدامات پیشگیرانه انجام نشود
مسافران توسط این تشعشعات کیهانی تحریک شده سرخ خواهند شد
یک راه حل ارائه شده است
یک لیزر برای جدا کردن الکترون ها از اتم ها استفاده می شود
و در حالیکه آنها در فاصله ی دورتری هستند به صورت الکتریکی آنها را شارژ می کنیم
و یک میدان مغناطیسی فوق العاده قوی
استفاده می شود تا اتم های باردار را به سمت ملاقه منحرف کند
و از فضاپیما دور کند
این یک مهندسی
در مقیاسی بی سابقه بر روی زمین است
ما داریم درباره ی موتورهایی صحبت می کنیم که به اندازه ی جهان های کوچک هستند
فرض می کنیم که فضاپیما طوری طراحی شده است که با 1 جی سرعت بگیرد
تا ما بتوانیم داخل فضاپیما راحت باشیم
ما به سرعت نور نزدیک و نزدیک تر می شویم
تا اینکه به میانه ی سفر خود می رسیم
سپس فضاپیما دور می زند
و ما در 1 جی به سمت مقصد سرعت را کم می کنیم
در بیشتر سفر، سرعت نزدیک به سرعت نور خواهد بود
و زمان خیلی آهسته می شود
از چقدر؟
ستاره ی بارنارد را می توان با همچین فضاپیمایی
در عرض 8 سال فضاپیمایی طی کرد
مرکز کهکشان راه شیری را طی 21 سال
کهکشان آندرومدا در عرض 28 سال
البته، مردمی که روی زمین ماندند
اوضاع را طور دیگری می بینند
درعوض 21 سال به کهکشان
برای آنها 30 هزار سال طول خواهد کشید
وقتی ما برگردیم
تعداد خیلی اندکی از دوستان ما زنده اند تا به ما تبریک بگویند
در اصل، همچین سفری
عدد اعشاری را به سرعت نور نزدیک و نزدیک تر می کند
و حتی به ما اجازه می دهد تا دور تا دور جهان شناخته شده را
در 56 سال فضاپیمایی بگردیم
ما ده ها میلیارد سال بعد بر خواهیم گشت
در آینده ای دور
و زمینی که مرده و خاکستر شده
و خورشید مرده است
پرواز فضایی نسبیتی دنیا را در دسترس قرار میدهد
تا تمدن های پیشرفته
ولی تنها برای آنهایی که به سفر می روند
نه آنهایی که در خانه (زمین) می مانند
این طراحی ها احتمالا
متفاوت تر از فضاپیماهای بین ستاره ای واقعی آینده هستند
مثل مدل های لئوناردو
که متفاوت تر از حمل و نقل های فراصوت الان هستند
ولی اگر ما خودمان را نابود نکنیم
باور دارم که ما یک روز به سمت ستاره ها خواهیم رفت
زمانی که منظومه ی خورشیدی ما کاملا جستجو شده باشد
سیاره های ستاره های دیگر مورد هدف قرار می گیرند
سفر فضایی و سفر زمانی با هم مرتبط هستند
برای اینکه سریعا در فضا حرکت کنیم
باید سریعا به آینده سفر کنیم
ما اگرچه آهسته ولی همیشه به آینده سفر می کنیم
ولی راجع به گذشته چطور؟ آیا می توانیم به گذشته سفر کنیم
بسیاری از فیزیکدانان فکر می کنند این اساسا غیرممکن است
و ما نمی توانیم دستگاهی بسازیم
که ما را در زمان به عقب ببرد
بعضی حتی می گویند که اگر هم می توانستیم همچین دستگاهی بسازیم
آنقدرها هم خوب کار نمی کرد
ما نمی توانستیم به طور موثر بر گذشته تاثیر بگذاریم
برای مثال فرض کنید به گذشته سفر کرده اید
و به نوعی سعی کنید نگذارید
والدین تان با هم ملاقات کنند
آنوقت شما هیچ وقت به دنیا نمی آمدید
که این یک تناقض است
و از آنجایی که شما اینجا ایستاده اید همچین اتفاقی نمی افتد
بقیه فکر می کنند که
که دو تاریخ مجزا، اعتبار یکسانی دارند
و آنها رشته هایی موازی هستند، دسته های زمانی
و آنها می توانند کنار هم وجود داشته باشند
تاریخی که شما هیچ وقت به دنیا نیامده اید
و تاریخی که شما همه چیز را درباره ی آن می دانید
احتمالا خود زمان ابعاد بالقوه ی زیادی دارد
با وجود این حقیقت که ما محکوم هستیم
تنها یکی از آن ابعاد را تجربه کنیم
حالا فرض کنید شما می توانستید به عقب برگردید
و واقعا می توانستید آن را تغییر دهید، مثلا
ملکه ایزابلا را مجبور می کردید از کریستف کلمبوس پشتیبانی نکند
سپس شما
زنجیره ی متفاوتی از اتفاقات تاریخی را به حرکت در آورده اید
و آن انسان هایی که شما در زمان خود پشت سر گذاشته اید
را دیگر هیچ وقت نمی شناسید
اگر اینطور سفر در زمان امکان پذیر بود
آنوقت هر نوع ترتیب قابل تصوری
از تاریخ های جایگزین و مجزا
به نوعی می توانستند وجود داشته باشند
آیا برای یک مسافر زمان امکان پذیر خواهد بود
تا مسیر تاریخ را به طور اساسی تغییر دهد؟
خب بگذارید بهش فکر کنیم
اکثر تاریخ شامل
گروه بسیار بزرگ و پیچیده ای از رشته های درهم تنیده ی عمیق
زیستی، اقتصادی و نیروهای اجتماعی است
که به سادگی از هم باز نخواهد شد
یونانیان باستان تصور می کردند مسیر اتفاقات انسانی یک پرده ی دیوارکوب است
که توسط سه الهه ی سرنوشت درست شده است
معمولا اتفاقات کمتر تصادفی، پی آمدهای دراز مدت ندارند
ولی بعضی از اتفاقات که در پیوستگی های حیاتی اتفاق می افتند
الگوی پرده را عوض می کنند
شاید مواردی هم وجود داشته باشند که در آنها تغییرات بنیادی بتواند
توسط اصلاحاتی ناچیز درست شود
هر چه قدر همچین اتفاقی در زمان قبل تری افتاده باشد، تاثیر آن بیشتر است
چه می شود اگر مسافر زمان ما ملکه ایزابلا را متقاعد کرده باشد
که جغرافی های کلمبوس اشتباه است؟
تقریبا قطعا اروپایی های دیگر به دنیای جدید می رفتند
انگیزه های زیادی وجود داشت
طمع تجارت ادویه، بهبود ناوگان دریایی
و رقابت در میان قدرت های اروپایی
کشف آمریکا در سال 1500 غیر قابل اجتناب بود
البته، هیج تمبری هم با چهره ی کلمبوس وجود نداشت
و جمهوری کلمبیا اسم دیگری داشت
ولی کل موضوع کم یا بیش یکسان بود
برای اینکه عمیقا در آینده تاثیر بگذارید
یک مسافر زمان باید با وسواس انتخاب کند
او احتمالا باید در تعدادی اتفاق مداخله کند
که با دقت انتخاب شده اند
تا بتواند الگوی پرده را تغییر دهد
این تخیلی دوست داشتنی است
تا آن جهان های دیگری را که اصلا وجود نداشتند را کاوش کنیم
اگر شما ماشین زمان اِچ. جی. ولز را داشتید
شاید واقعا می فهمیدید که تاریخ چگونه کار می کند
اگر یک شخصیت به ظاهر اساسی هیچ وقت زندگی نکرده باشد
پولس یا پطر کبیر یا فیثاغورث
واقعا جهان چقدر فرق می کرد؟
چه اتفاقی می افتد اگر سنت علمی
یونانیان باستان لونیایی
پیشرفت و رونق پیدا می کرد؟
این امر نیازمند عوامل اجتماعی بسیاری در آن زمان است
تا متفاوت تر می بود
که شامل حس شایعی
که برده داری درست و طبیعی است می باشد
ولی چه می شود اگر آن نوری که از
مدیترانه ی شرقی در 2500 سال پیش طلوع کرد
از بین نمی رفت؟
چه می شود اگر روش علمی و آزمایشی
حدود 2000 سال پیش از
انقلاب صنعتی به شدت تعقیب میشد؟
چه اتفاقی می افتاد اگر قدرت این سبک جدید فکر کردن، روش علمی
بطور کلی درک میشد؟
فکر می کنم حدود 10 یا 20 قرن را پس انداز می کردیم
شاید سهمی که لئوناردو داشت
هزار سال زود تر انجام میشد
و سهم انیشتین، 500 سال پیش
ولی آن آدم هایی که
آن کمک ها را انجام دادند دیگر وجود نخواهند داشت
چون آنها در خط زمانی ما زندگی کرده اند
اگر لونیایی ها برده بودند
فکر می کنم شاید تا الان دیگر به ستاره ها رفته بودیم
احتمال داشت تا این لحظه اولین کشتی های بررسی را داشتیم
که با اطلاعاتی شگفت انگیز از آلفا قنطورس
ستاره ی بارنارد، ستاره ی شباهنگ و ستاره ی تاو نهنگ برمی گشتند
تا به الان فضاپیماهای بزرگی وجود داشتند
که حمل و نقل بین ستاره ای را انجام می دادند
در مدار زمین ساخته می شدند
فضاپیماهای بررسی کوچک
برای مهاجران صف می کشند و شاید
فضاپیماهای تجاری بزرگ
تا بین ستاره ها تردد کنند
بر روی تمامی این فضاپیماها نمادها
و نوشته هایی در اطرافشان وجود داشت
اگر به نوشته ها با دقت نگاه کنیم
می بینیم که به زبان یونانی نوشته شده اند
نماد هم
احتمالا دوازده سطحی خواهد بود
و نوشته های اطراف فضاپیماها
چیزی مثل این است
فضاپیمای تئودوروس از سیاره ی زمین
اگر شما یک مسافر زمان جاه طلب بودید
احتمالا با تاریخ بشر طفره نمی رفتید
یا حتی مکث نمی کردید تا فرگشت حیات بر روی زمین را بررسی کنید
درعوض شما به زمانی سفر می کردید
تا منشاء منظومه ی خورشیدی را
از گازها و گرد و غبار بین ستاره ها شاهد باشید
پنج میلیارد سال پیش
یک ابر بین ستاره ای داشت متلاشی می شد تا منظومه ی خورشیدی ما را شکل دهد
اکثر توده های ماده به سمت مرکز کشیده شدند
و مقدر شده بود تا خورشید را تشکیل دهند
توده های کوچکتر در پیرامون تبدیل به سیاره ها شدند
خیلی وقت پیش یک نوع انتخاب طبیعی در میان جهان ها وجود داشت
آنهایی که مدارهایی خیلی بیضی شکل داشتند با هم برخورد کردند و نابود شدند
ولی سیاره هایی که در مدارهای مدور بودند نجات پیدا کردند
ولی اگر اتفاقات یک مقدار متفاوت بود
زمین هیچ وقت شکل نمی گرفت
و سیاره ی دیگری با فاصله ی دیگری نسبت به خورشید این اطراف بود
ما وجود جهان خود را مدیون
برخوردهای تصادفی در یک ابر ناپدید شده هستیم
به رودی، جرم مرکزی خیلی داغ می شود
واکنش های گرما هسته ای آغاز می شوند و خورشید روشن می شود
و منظومه ی خورشیدی را مملو از نور می کند
ولی توده های کوچکتر در حال رشد
هیچ وقت به همچین دماهای بالایی دست پیدا نمی کنند
و هیچ وقت واکنش های گرما هسته ای تولید نمی کنند
آنها تبدیل به زمین و دیگر سیارات می شوند
که اکثرا از خورشید و نه از دمای داخلی گرم می شوند
رشد پیوسته ادامه پیدا می کند تا اینکه
تقریبا تمام گازها و گرد و غبارها و جهان های کوچک باقی مانده
توسط سیاره های نجات یافته جارو می شوند
مسافر زمان ما شاهد
برخوردهایی خواهد بود که جهان ها را تشکیل دادند
به جزء سیارک ها و دنباله دارها
آشوب منظومه ی خورشیدی اولیه کاهش پیدا می کند
تا به یک سادگی قابل توجه دست پیدا کند
نه یا همین حدود سیاره های اصلی در مدارهای تقریبا مدور
و یک تعداد ماه
حالا بگذارید نگاه متفاوتی داشته باشیم
اگر ما منظومه ی خورشیدی را از کنار ببینیم
و خورشید را به سمت چپ حرکت دهیم
می بینیم که سیاره های زمین مانند کوچک
آنهایی که جرمی به اندازه ی زمین دارند تمایل دارند به خورشید نزدیک باشند
سیاره های مشتری مانند بزرگ تمایل دارند از خورشید خیلی دورتر باشند
ولی آیا باید این طوری باشد؟
مطالعات کامپیوتری نشان می دهد
که باید منظومه های مشابه زیادی به دور خورشید وجود داشته باشد
که سیارات زمین مانند در نزدیکی و سیاره های مشتری مانند در فاصله ی دور باشند
ولی بعضی از منظومه ها شاید سیاره های زمین مانند و مشتری مانند را، مخلوط با هم داشته باشند
احتمال دارد جهان های بزرگی مثل مشتری در آسمان های دیگر پدیدار شوند
به ندرت، سیاره های مشتری مانند نزدیک به ستاره تشکیل می گردند
و سیاره های زمین مانند به سمت فضای بین ستاره ای می روند
آرایش آشنای سیاره های ما
تنها یک یا شاید یک نمونه ی بارز
در فضای وسیع منظومه ها است
اغلب یک سیاره ی تازه به وجود آمده آنقدر گاز و گرد و غبار را جمع آوری می کند
که واکنش های گرما هسته ای رخ می دهند
و تبدیل به خورشید دوم می شوند
یک منظومه ی دو خورشیدی تشکیل شده است
در اکثر این جهان ها، چشم انداز کور کننده است
هیچ کدام از آنها همانند زمین نخواهد بود
تعداد اندکی مهمان نواز هستند و بسیاری هم خصمانه رفتار می کنند
هر جایی که دو خورشید وجود داشته باشد
هر جسمی دو سایه درست می کند
چه عجایبی در سیاره های
نزدیک به ستاره ها منتظر ما هستند؟
آیا جهان های کاملا متفاوت
و گونه های حیاتی عجیب دور از تصور وجود دارد؟
شاید یک قرن یا دو قرن بعد
وقتی که منظومه ی خورشیدی ما کاملا کاوش شده است
ما باید سیاره ی خودمان را هم در صف قرار بدهیم
سپس به سمت ستاره ها
و جهان های اطراف آنها خواهیم رفت
در آن روز دستگاه ها و نوادگان ما
به سرعت نور دست پیدا کرده، سال های نوری را طی خواهند کرد
جهشی در زمان خواهند داشت و به دنبال جهان های جدید خواهند رفت
انیشتین به ما نشان داده است که این کار شدنی است
ما همزمان
به سیاره های دوردست و هم به آینده های دور سفر خواهیم کرد
بعضی از جهان ها مثل این یکی
شبیه یک سحابی گازی وسیع هستند
باقی مانده هایی از یک ستاره
که یک زمان وجود داشت و دیگر نیست
در تمام آن آسمان ها، غنی و دوردست
و صورت های فلکی بیگانه
امکان دارد یک خورشید زرد کمرنگ وجود داشته باشد
که احتمالا با چشمان غیر مسلح نتوان آن را دید
و احتمالا تنها با تلسکوپ دیده می شود
خانه ی گروهی از وسائل نقلیه ی بین ستاره ای
که این منطقه ی بسیار کوچک
کهکشان راه شیری بزرگ را کاوش می کنند
ریشه ی فضا و زمان در هم پیچیده شده است
جهان ها و ستاره ها مثل انسان ها
به دنیا می آیند، زندگی می کنند و می میرند
طول عمر یک انسان با دهه ها اندازه گیری می شود
ولی طول عمر خورشید
صدها میلیون برابر طولانی تر است
ماده خیلی پیرتر از حیات است
میلیاردها سال قبل از اینکه حتی خورشید و زمین شکل بگیرند
اتم ها درون ستاره های داغ ترکیب می شدند
و بعد وقتی ستاره ها خود را می ترکاندند، به فضا بر می گشتند
سیاره های جدیدا شکل گرفته، از این باقی مانده های ستاره ای ساخته می شدند
زمین و تمام موجودات زنده از این مواد ستاره ای ساخته شده اند
ولی چقدر آهسته از دیدگاه آدمی، حیات
از مولکول های اقیانوس های اولیه به اولین باکتری ها فرگشت پیدا کرد
برای همه واضح است که فرگشت سریعا انجام نمی شود
چون خیلی آهسته حرکت می کند و خیلی طول می کشد
چطور جاندارانی که به مدت تنها 70 سال زندگی می کنند می توانند
اتفاقاتی که 70 میلیون سال طول می کشد تا انجام شود را تعیین کنند؟
یا حتی 4 میلیارد سال؟
از زمانی که حیوانات تک سلولی فرگشت پیدا کردند
نیمی از تاریخ حیات بر روی زمین گذشته بود
شاید فکر کنید خیلی هم از ما دور نیست
ولی تا الان تمام خواص شیمیایی بنیادی حیات
برپا شده است
دیدگاه زمانی انسانی خودمان را فراموش کنید
از نقطه نظر یک ستاره
فرگشت داشت از مواد ستاره ای بر روی سیاره ی زمین
و خیلی سریع، الگوهای جدید پیچیده ای درست می کرد
اکثر خط های فرگشتی منقرض شده اند
بسیاری از خط ها بدون حرکت شدند
اگر اوضاع یک مقدار متفاوت میشد
مثلا تغییر کوچکی در آب و هوا یا
یک جهش تازه
یا مرگ تصادفی یک جاندار ضعیف متفاوت
کل تاریخ آینده ی حیات، احتمالا خیلی متفاوت می بود
شاید خط یک گونه ی فنونی هوشمند
به کرم ها می رسید
شاید اربابان حال حاضر سیاره
نیاکانی از آب دزدک های دریایی داشتند
احتمالا ما فرگشت پیدا نمی کردیم
کَس دیگری، کَس بسیار متفاوتی
در مکان ما حضور داشت، شاید به دنبال منشاء خود بودند
ولی این اتفاق نیافتاده است
ترتیب مخصوصی از تصادفات محیطی
و جهش های تصادفی در ماده ی ارثی وجود دارد
یک خط زمانی بخصوص برای حیات بر روی زمین
در این جهان
در نتیجه جانداران حاکم بر روی سیاره ی امروز
از ماهی ها می آیند
در این میان گونه های بیشتری نسبت به گونه های زنده ی الان منقرض شده اند
اگر تاریخ بافندگی متفاوتی داشت
بعضی از آن جانداران منقرض شده نجات و رشد و توسعه پیدا می کردند
ولی بعضی از اوقات یک جانداری که تصور می شده
صدها میلیون سال پیش منقرض شده است
زنده و سالم پیدا می شود
برای مثال تهی خاران
برای 3.5 میلیارد سال، حیات منحصرا در آب بوده است
ولی حالا در یک سرگذشت نفس گیر
به خشکی رسید
ولی اگر اوضاع یک مقدار فرق می کرد
گونه های حاکم احتمالا هنوز در اقیانوس بودند
یا فضاپیماهایی ساخته بودند تا همه ی آنها را از سیاره ی زمین ببرد
از نیاکان ما، خزندگان
خط های موفقی درست شدند
که شامل دایناسورها هم می شود
بعضی از آنها سریع، ماهر و باهوش بودند
مسافری از یک جهان یا زمان دیگر
احتمالا به آنها به عنوان موج آینده فکر می کرده است
ولی بعد از 200 میلیون سال، همگی با هم ناپدید شدند
شاید یک شهاب سنگ بزرگ با زمین برخورد کرده است
و گرد وغباری را به هوا پرتاب کرده است و مانع ورود نور خورشید شده است
و گیاهانی که دایناسورها می خوردند را کشته است
می خواهم بدانم آنها کی فهمیدند که یک مشکلی به وجود آمده است
جانشینان دایناسورها از ذخیره ی مشابه خزندگان آمدند
ولی آنها از فاجعه ای که خویشاوندان آنها را نابود کرد نجات پیدا کردند
دوباره، شاخه های زیادی وجود داشتند که منقرض شدند
و اگر اتفاقات طور دیگری رقم می خورد
آن شاخه ها احتمالا امروز منجر به گونه ای حکمفرما می شدند
برای 40 میلیون سال یک مسافر
توسط این جانداران کوچک ترسو تحت تاثیر قرار نخواهد گرفت
ولی آنها باعث شدند تمامی پستانداران آشنای امروزی به وجود بیایند
و این شامل نخستی ها هم می شود
حدود 20 میلیون سال پیش یک مسافر فضا زمان
احتمالا اینها را به عنوان محتمل
باهوش، سریع، چابک، اجتماعی و کنجکاور دیده است
یک زمان نیاکان آنها اتم هایی بودند که در ستاره ها درست شده بودند
سپس مولکول های ساده، تک سلول ها
پلیپ هایی که به کف اقیانوس چسبیده بودند
ماهی های، دوزیستان، خزندگان و جوندگان
ولی سپس آنها از درخت ها پایین آمدند و عمود ایستادند
آنها یک مغز بزرگ را پرورش دادند
آنها فرهنگ و ابزارهای اختراعی ساختند
و آتش را رام کردند
آنها دانش زبان و نوشتن را به دست آوردند
کشاورزی را توسعه دادند
شهرها ساختند و فلز را آهنگری کردند
و در نهایت برنامه ریزی کردند تا به ستاره ها بروند
از ستاره هایی که خود 5 میلیارد سال پیش به وجود آمده بودند
ما مواد سازنده ی ستاره هستیم
که سرنوشت خود را در دستان خودش گرفته است
بافندگی زمان و فضا
شگفت انگیزترین تغییر شکل های ماده را انجام می دهد
سیاره ی ما تنها قسمت کوچکی
از پرده ی دیواری وسیع کیهانی است
یک تار و پود درخشان از جهان های بازگو نشده
آن جهان های در فضا به اندازه ی
تمام دانه های شن بر روی تمام ساحل های زمین بیشمار هستند
هر کدام از آن جهان ها به اندازه ی جهان ما واقعی هستند
در هر کدام از آنها ترتیبی از
حوادث، وقایع، رخدادهایی وجود دارد که بر آینده ی آنها تاثیر می گذارد
جهان های بیشمار، لحظاتی بی اندازه
یک بیکرانی از فضا و زمان
و در این لحظه سیاره ی کوچک ما
اینجا، با نقطه ی انشعاب حیاتی ای در تاریخ مواجهیم
کاری که ما الان با جهان خودمان می کنیم
در میان قرن ها پخش خواهد شد
و قدرتمندانه بر سرنوشت نوادگان ما تاثیر خواهد گذاشت
این قدرت را داریم تا تمدن
و یا شاید گونه ی خود را منقرض کنیم
اگر در برابر خرافات، طمع
یا حماقت تسلیم شویم
می توانیم جهان خود را در یک زمان تاریک تر از زمان
بین فروپاشی تمدن های قدیمی و رنسانس ایتالیایی فرو ببریم
ولی همچنین قادر هستیم
با اشتیاق و هوش خود
تکنولوژی و ثروت خود
یک زندگی فراوان و با معنی
برای تمام ساکنین این سیاره بسازیم
تا درک خود از جهان را بهبود ببخشیم
و خود را به ستاره ها برسانیم
در ترتیب موتورسیکلتی ما
نشان دادیم اگر با سرعتی نزدیک به سرعت نور
حرکت کنیم چشم اندازها چطور می تواند باشند
از آن به بعد با تاثیر از این ترتیب
پینگ کانگ هسیونگ در دانشگاه کارنگی ملون
یک انیمیشن کامپیوتری دقیق تولید کرد
اگر با سرعت معمولی از میان این شبکه ی
قرمز و سفید حرکت کنید این شکلی است
ولی اگر شما با سرعت
نزدیک به نور حرکت کنید اینطور می شود
ما احتمالا با سفر نزدیک به سرعت نور و تجربه ی
پارادوکس زمانی سال ها فاصله داریم
ولی با این حال اگر ما بخواهیم به مقصد دوری
در کهکشان سفر کنیم و بعد دوباره در عصر خودمان به زمین برگردیم
احتمالا آن قدرها هم سریع نخواهد بود
یک سالی بعد از اینکه کار کیهانی را تمام کردم
وقتم را گذاشتم تا یک رمان بنویسم
رمانی درباره ی سفر
به مرکز کهکشان راه شیری
دوست دارم موجودات و تمدن ها را
خیلی پیشرفته تر از ما تصور کنم
ولی دوست ندارم قوانین فیزیک را نادیده بگیرم
بطور کلی آیا راهی وجود دارد که خیلی سریع
حدود 30 هزار سال نوری را از زمین طی کنیم؟
بنابراین من از دوستم
کیپ تورن از موسسه ی تکنولوژی کالیفرنیا پرسیدم
او یک کارشناس برجسته در طبیعت فضا و زمان است
کیپ یک مدت درباره ی آن فکر کرد
و سپس با حدود 50 خط معادله به آن جواب داد
که نشان می داد یک تمدن واقعا پیشرفته
می تواند کرمچاله ها را درست و باز نگه دارد
که ما فکر می کنیم لوله هایی در بعد چهارم هستند
و زمین را با مکان دیگری مرتبط می کند
آن هم بدون پیمودن فاصله ی بین آنها
چیزی مثل خزیدن یک کرم در یک سیب
من از این نتیجه خوشحال شدم
و از آن به عنوان طرح کلیدی در رمان استفاده کردم
ولی به نظر من همچین کرمچاله هایی در فضا
یک ماشین زمان هم خواهند بود
و من از این تصور در رمان ارتباطم به خوبی استفاده کردم
کیپ تورن و همکارانش بعدا ثابت کردند یا حداقل اینطور به نظر می رسید
که این نوع سفر زمانی ممکن است
اینجا، به این نگاه کنید
سوال کلیدی برای بررسی الان
این است که آیا همچین سفر زمانی می تواند بطور نامتناقض انجام شود یا
مثلا تاثیرات قبلی ایجاد کنیم یا باید آنها را دنبال کنیم
آیا طبیعت تدبیری اندیشیده است
تا حتی با یک ماشین زمان نتوانیم مداخله کنیم
تا برای مثال از به وجود آمدن خودتان جلوگیری کنید؟
حتی اگر همچین سفر زمانی ای ممکن باشد
در آینده ی بسیار دور تکنولوژیکی ما قرار دارد
ولی شاید موجودات خیلی پیشرفته تر از ما
دارند به آینده های دور و گذشته های دور سفر می کنند
نه 40 سال پیش زمین
بلکه مثلا شاهد مرگ خورشید
یا منشاء کیهان هستند
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.