..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫اون زمان که مصرف می‌کردم،
‫مثل یه قطار ترمز بُریده بودم.
‫وقتی شروع می‌کردم، نمی‌تونستم دست بکشم.
‫توی این اتاق‌ها یاد گرفتم که...
‫ما به اندازۀ رازهامون مریض هستیم. می‌دونید؟
‫و دودِ رازهام، فقط توی چشم خودم نرفت،
‫دودش توی چشم دخترم...
‫و دوستام هم رفت.
‫ولی وقتی آماده بودم که از دیگران طلب کمک کنم...
‫اون دوست‌ها اون‌قدر بهم اعتماد کردن
‫که بهم پول قرض دادن
‫و تا وقتی دوباره سر پا میشم، ‫یه سقف بهم دادن که زیرش زندگی کنم.
‫مثل عضوی از خانواده باهام رفتار کردن.
‫پسرشون یکی از آتش‌نشان‌های زندانیِ منه.
‫وقتی اومد توی اردوگاه آتش‌نشانی‌ام ‫خیلی داغون بود...
‫ولی الان یه دلیلی برای زندگی‌کردن پیدا کرده، ‫چون...
‫تازگی برای دادگاه آزادی مشروطش تاریخ دادن.
‫چیزی تا آزاد شدنش نمونده.
‫من این مدلی زحمات پدر و مادرش رو جبران می‌کنم؛
‫کاری می‌کنم که پسرشون آزادی مشروط بخوره ‫و برگرده خونه پیش‌شون.
‫ریسک‌های کار رو به حداقل می‌رسونم...
‫و مطمئن میشم که هیچ چیز ‫از مسیر درست خارجش نکنه.
‫دوست‌هات و اون آتش‌نشانِ زندانی...
‫که زیر پر و بالته...
‫خیلی خوش‌شانسن که مردی مثل تو رو ‫توی زندگی‌شون دارن.
‫اونی که خوش‌شانسه منم.
‫من «فِی» هستم.
‫من مانی‌ام. ‫هر بار ماجرای زندگی‌ات رو میگی
‫توی ذهنم می‌مونه.
‫خب، من...
‫دارم سعی می‌کنم اشتباهاتم رو درست کنم. ‫می‌دونی؟
‫ببین، می‌تونم کمکت کنم...
‫تا پولی که به اونا بدهکاری رو پس بدی.
‫می‌تونم دستمزدت رو سه برابر کنم.
‫من مؤسس و مدیرعامل شرکتِ ‫«اطفای حریقِ نازل» هستم.
‫شرکت خدماتیِ مبارزه با حریق.
‫یه لحظه فکر کردم...
‫داری باهام لاس می‌زنی.
‫هوم...
‫بدم نمیاد کار رو با یه کم خوش‌گذرونی قاتی کنم.
‫بله...
‫می‌دونی، آتش‌نشانیِ خصوصی ‫خیلی توی راستای کارِ من نیست.
‫من به محافظت از جان و اموال همه اعتقاد دارم؛
‫نه فقط میلیونرها. ‫خیلی‌خب، از حق نگذریم...
‫از میلیاردرها هم محافظت می‌کنم.
‫پیشرفته‌ترین کامیون‌ها، فناوری‌ها،
‫هلی‌کوپترها و من!
‫وسوسه‌کننده‌ست.
‫ولی فکر کنم به همون محکومیت‌ها...
‫و محکوم‌هام بچسبم.
‫بیشتر بهش فکر کن.
‫به جفت پیشنهادهام.
‫برو بریم، عزیزم! همینه.
‫پرتاب کن دیگه! چطور پرتاب نکرد؟
‫چون تیم من داره می‌ترکونه، عزیز!
‫نُه روز.
‫نه، بازیِ چهارتیم نهایی ‫چند هفتۀ دیگه‌ست.
‫نه، نه، نه، میگم نُه روز...
‫از اون‌موقع که متهم به ‫آتش‌افروزی شدم می‌گذره
‫ولی هنوز ازم عذرخواهی نکردی.
‫خب، من بهت اتهام نزدم.
‫نه، ولی ازم دفاع هم نکردی.
‫حتی نپرسیدی ببینی حالم چطوره.
‫آخرین باری که تو ازم پرسیدی حالم چطوره کِی بود؟
‫خیلی‌خب، ایو. این مدت حالت چطور بوده؟
‫دارم از صمیم قلب می‌پرسم.
‫از وقتی که ربکا مُرد، حالم تعریفی نداشت
‫ولی بعدش شروع کردم ‫به پیروی از دستورات رئیس:
‫«اطفای حریق، خانواده، مشروب، تکرار.» ‫تو هم امتحانش کن.
‫مگه ما هم خانواده نبودیم؟
‫تو در دسترس نبودی.
‫شما تماسی دارید از...
‫بُدی لئونی.
‫یک زندانی از ندامتگاه کالیفرنیا.
‫عه، این آهنگ زنگِ بُدی‌ـه.
‫گوشی‌ام کجاست؟
‫- توپ رو پاس بده. توپ رو پاس بده. ‫- میشه صداش رو کمتر کنی؟
‫چون بُدی داره زنگ می‌زنه. ‫الان قطع می‌کنه.
‫برای تقبل هزینه، دکمۀ یک را بزنید.
‫عه!
‫بُدی جون، صدامو داری؟
‫آره، آره، سلام مامان.
‫بابا هم اونجاست؟
‫همه اینجان.
‫خب...
‫امروز یه نامه از هیئت آزادی مشروط برام اومد.
‫خب؟
‫برای دادگاهم تاریخ دادن.
‫عه! ایول، ایول، ایول! کِی؟
‫تاریخش ۶۰ روز دیگه‌ست.
‫بُدی!
‫خوبه پسر. خیلی خوبه.
‫چقدر دل‌نازکی.
‫ببینید، صرفاً یه جلسۀ دادگاهه. می‌دونید؟
‫تضمینی وجود نداره.
‫عه، نه، نه، نه، بیخیال.
‫وقتی پیشرفتی که کردی رو ببینن،
‫بلافاصله آزادت می‌کنن.
‫برای همین ما الان از خوشحالی می‌رقصیم.
‫دارید چیو جشن می‌گیرید؟
‫لیلی، بُدی دادگاه آزادی مشروط گرفته.
‫- اصلاً خبر نداشتم داری میای. ‫- آره...
‫منم خبر نداشتم. سلام مامان.
‫نه.
‫این اتفاق معرکه‌ای برای بُدیه، شارون.
‫ولی پسر متهم به آتش‌افروزی شده بوده ‫و تو بهم زنگ نزدی؟
‫واقعاً شرمنده‌ام.
‫خب، الان سراپا گوشم.
‫خب، ظاهراً که...
‫شماها اونجا خیلی درگیری دارید.
‫پس، پس من فردا دوباره زنگ می‌زنم.
‫نه، نه، نه، صبر کن، صبر کن، ‫بُدی، بُدی، صبر کن، صبر کن.
‫من میرم ظرف‌ها رو بشورم.
‫این تماس تا سه دقیقۀ دیگر به پایان می‌رسد.
‫سلام، از صدات مشخصه که اونجا
‫از خوشحالی نمی‌رقصی.
‫این اولین دادگاه آزادی مشروطم نیست.
‫می‌دونی، توی آخری حرفم به جایی نرسید.
‫ممکنه اینم به جایی نرسه.
‫فقط نمی‌خوام الکی امیدوار بشم.
‫حتی منم نشم؟
‫مخصوصاً تو الکی امیدوار نشو، گابریلا.
‫این تماس تا دو دقیقۀ دیگر به پایان می‌رسد.
‫می‌دونی چیه؟
‫اگه آزادی مشروط بخورم...
‫باز هم به طرز عجیبی دلشوره می‌گیرم.
‫بُدی، این...
‫این همون چیزیه که بی‌صبرانه منتظرش بودی.
‫این‌که ما بالأخره با هم باشیم.
‫آره، می‌دونم، منم می‌خوام. ‫خیلی دلم می‌خواد.
‫ولی اردوگاه آتش‌نشانی برام خوبه
‫و یه جورایی می‌ترسم
‫که بدونِ اردوگاه، چه‌جور آدمی میشم.
‫چرا حرکت نمی‌کنیم؟
‫بریم دیگه! باید به مراسم «پرام» برسیم.
‫نه، بی‌شوخی چرا حرکت نمی‌کنیم؟
‫ببینم، اون یه قطاره؟
‫- اتوبوس رو حرکت بده! برو! ‫- برو!
‫یالا، یالا.
‫صدای ترمزی که داره میاد ناجوره.
‫- چه خبره؟ ‫- نمی‌دونم.
‫- فکر کنم یه... ‫- بُدی؟
‫این تماس هم‌اکنون قطع می‌شود.
‫تصادف قطار!
‫«سرزمین آتش»
‫از اونجا بیاید بیرون!
‫نه، نه، نه، نه.
‫یه اتوبوس پر از بچه‌ست؟
‫یکی کمک کنه!
‫خواهش می‌کنم، یکی بیاد!
‫کمک!
‫کمک‌مون کنید!
‫سانحۀ قطار، بچه‌ها. ‫ممکنه پیچیده باشه.
‫شبیه این فیلمای ترسناک می‌مونه.
‫وای خدا!
‫اوه. وای خدا.
‫آهای؟ ‫کمک‌مون کنید.
‫برید، برید، برید.
‫کمک! ما اینجا گیر افتادیم. کمک!
‫رفیق، پاهام! پاهام رو حس نمی‌کنم.
‫از گروه چهارم تری‌راک به گرین‌کرست.
‫تصادف با تلفات بالا.
‫قطار به یه اتوبوس مهمونی خورده.
‫من پارسال با رفقام ‫توی یه اتوبوسِ مراسمِ «پرام» بودم، مثل همین.
‫- آهای بُدی. ‫- بله؟
‫پسر، این راننده‌هه...
‫فکر کنم مُرده باشه، داداش.
‫آهای، کشن. ‫کشن، یه فوتی داریم.
‫یه مُشت بچه از اتوبوس پرت شدن بیرون ‫و چندتاشون هنوز داخلن.
‫همین الان آمبولانس لازم داریم.
‫همه چی لازم داریم. ‫آهای، بچه‌ها، بچه‌ها.
‫روی اون آتیشه، کپسول آتش‌نشانی بزنید.
‫لانگن...
‫ببین می‌تونی یکی از درها رو باز کنی؟
‫نمی‌تونم. اتوبوس روی درهاش افتاده.
‫خب، نیروهای کمکی بیشتری می‌خوایم.
‫من می‌تونم کمک کنم.
‫قطار یهویی زد روی ترمز.
‫مسافر دیگه‌ای هم هست؟
‫فقط خودمم و بار.
‫یه مُشت بچۀ پرامی هم توی اتوبوس بودن.
‫تو که قطعاً نمی‌رفتی مراسم پرام؟
‫- رابین صدام می‌زنن. ‫- بُدی.
‫گرین‌کرست، تکرار می‌کنم ‫این یه تصادف با تلفات بالاست.
‫کلی قربانی اینجا داریم.
‫- کلی موردِ... ‫- بوی گوشتِ سوخته به مشامم می‌خوره.
‫کلی خون ریخته.
‫عه، هِی، هِی، هِی، هِی. چی؟
‫رو دست‌مون غش کرد؟
‫تری‌راک، آخرین درخواستت رو تکرار کن.
‫پیام ناقص بود. ‫تری‌راک؟
‫گرین‌کرست، من زندانی لئونی هستم.
‫افسر فرمانده‌مون از حال رفت.
‫و اینجا...
‫اینجا یه مورد فوتی داریم، ‫و حدود ده دوازده نفر که نیاز به تخلیه دارن.
‫اتوبوس هنوز داره توی آتیش می‌سوزه.
‫حتی نمی‌دونم از کجا شروع کنم.
‫گرین‌کرست، رئیس حوزه لئونی صحبت می‌کنه.
‫اول از همه یه نفس عمیق بکش، بُدی.
‫یه نفر از اتوبوس زودتر تماس گرفته.
‫داریم میایم سمت‌تون.
‫بُدی.
‫آتیش به همین راحتی دست‌بردار نیست.
‫باشه. آهای...
‫لطفاً، لطفاً عجله کنید.
‫نمی‌دونم توی این شرایط چی‌کار کنم.
‫می‌دونی با آتیش باید چی‌کار کنی: ‫خاموشش کن.
‫آره، دارم سعی‌ام رو می‌کنم.
‫آهای بچه‌ها، بچه‌ها. ‫باید کپسول‌های بیشتری بیاریم.
‫اون آتیش رو خاموش کنید.
‫- دریافت شد. ‫- بعدش که آتیش خاموش شد
‫باید جریان هوا رو وارد اتوبوس کنی. ‫پنجره‌ها رو بشکنید.
‫لئونی، قطعاً از پسش برمیای.
‫باشه. دریافت شد رئیس.
‫فِرِدی، باید راه هوا رو باز کنیم. ‫یه ابزار پرت کن.
‫بفرما.
‫آهای! آهای بچه‌ها، باید برید عقب.
‫خب؟ از پنجره دور شید. ‫چشم‌هاتون رو بپایید.
‫- خیلی‌خب، حاضری؟ ‫- حاضرم.
‫یک، دو، سه...
‫جیک، تو با کامیون ۱۵۶۸ همراه من میای.
‫ایو، پرِز، کامیون بزرگه رو بردارید.
‫خوشحالم می‌بینم دوباره بهم اعتماد کردی.
‫- از دستم عصبانی‌ای. می‌دونم. ‫- عصبانی؟
‫وینس، بعد از فوتِ بابام ‫تو رو مثل بابام می‌دونستم،
‫و می‌دونم پسر واقعیت رو پس گرفتی ولی...
‫من و شارون همیشه مثل پسرمون دوستت داشتیم، ‫خودتم می‌دونی.
‫وقتی بهتون احتیاج داشتم، ناامیدم کردین.
‫راستی، تنها کسی که بهت احتیاج داشته من نبودم.
‫نصیحتی که به ایو کردی...
‫«اطفای حریق، خانواده، مشروب، تکرار...» ‫ظاهراً جوابگو نیست.
‫نصیحت؟
‫حتماً فقط بخش اولش رو شنیده.
‫اونا رو گفتم که درس عبرت بگیره.
‫بریم، بریم، بریم!
‫یالا!
‫چه عجب! بریم.
‫نزدیک بود جات بذاریم. برو بریم.
‫اینجا پونزده تا بچه داریم.
‫جراحت‌های مختلف. ‫وضعیت بعضی‌هاشون بحرانیه.
‫سعی کردم هواش رو داشته باشم.
‫مادرِ جیک، منم!
‫اینو فراموش نکن.
‫آره هستی. مادر خیلی خوبی هم هستی. ‫پام رو از گلیمم درازتر کردم.
‫می‌دونی، تو پسر خودتو داری.
‫و پسر من...
‫اصلاً شبیه بُدی نیست،
‫و از مزیت‌هایی که تو داری ‫نمی‌تونه استفاده کنه، شارون.
‫مجبور شده خودش اون تحقیقات رو ‫یه جوری پشت سر بذاره.
‫کاملاً درست میگی. اون مزیتی نداره ‫ولی تبرئه شد.
‫آره، ولی دیگه اتهام‌شون رو زدن.
‫- صحیح. ‫- دیگه نمیشه پاکش کرد.
‫نه.
‫بیا بریم به ملت کمک کنیم.
‫خیلی‌خب.
‫قطار تقریباً با بالاترین سرعت ممکن ‫زده به این اتوبوسِ مهمونی
‫ولی یه چند صد متری طول کشیده تا وایسته.
‫خدا رو شکر، فرمانده اومد.
‫بیاید این بچه‌ها رو از این شعله‌ها دور کنیم.
‫سلام بُدی.
‫بیسیم رو شنیدم و سریع اومدم. ‫کجای کاری؟
‫این آتیشه رو خاموش کردیم، ‫به این بچه‌ها کمک کردیم
‫ولی هنوز یه سری توی اتوبوس حبس شدن.
‫خیلی‌خب، خوب مدیریت کردی. ‫خب، تری‌راک، جمع شید.
‫بیاید این آوارها رو برای رئیس حوزه لئونی ‫و گروهش پاکسازی کنیم. یالا.
‫از واحد ۱۵۰۱ به گرین‌گرست.
‫فرماندهیِ حادثۀ جادۀ شهرستانیِ ۱۳۶ رو ‫برعهده می‌گیرم.
‫دریافت شد، ۱۵۰۱.
‫ماهایی که سوار این قطارها می‌شیم ‫مرام‌مون اینه که کمک کنیم.
‫به اون بچه‌ها کمک می‌کنید؟
‫آره، یه جورایی کارمون همینه.
‫اون اولین کسی بود که از قطار اومد پایین.
‫بهمون راهنمایی کرد ‫که کی کمک لازم داره.
‫از این محلی‌هایی که از قطار سواری می‌گیرن؟ ‫(بدون اجازه)
‫حدسم همینه.
‫واحد ۴۲، این اتوبوس رو محکم‌سازی کنید.
‫این حریق‌های لکه‌ای هم خاموش بشن.
‫- چشم. ‫- رئیس! تو و ادواردز و کرافورد برید توی اتوبوس.
‫آره، موافقم.
‫دکتر کرافورد، ‫بریم به گردانندۀ این قطار کمک کنیم.
‫اطاعت.
‫فرمانده، منو کجا لازم داری؟
‫همون که شنیدی؛ پاکسازیِ آوارها.
‫چیه؟ داری کارهای فرعی بهم میدی؟
‫بُدی، خیلی‌ها رو دیدم ‫که مدت کمی از حبس‌شون مونده
‫ولی توی مأموریت‌ها گند زدن. ‫تو رو نمی‌ذارم.
‫تا وقتی من هستم نمی‌ذارم.
‫ریسک نکن. ساده پیش برو. خب؟
‫خیلی‌خب، هوا به اتوبوس جریان پیدا کرد.
‫با سنگ‌شکن اون بچه‌ها رو بیار بیرون، ایو.
‫بگیر که اومد!
‫عه، عه، عه، ‫شعارمون اینه که «موفق باشی، مراقب خودت باش.»
‫همون‌جوری که توی تمرینات گفتی. یادته؟
‫«آهسته و پیوسته؛ پیوسته و سریع.»
‫خسته شدم از آهسته پیش‌رفتن.
‫خیلی‌خب، بچه‌ها، الان میاریم‌تون بیرون.
‫پرز، کیف‌های امدادیِ بیشتری می‌خوایم. برو.
‫الان میارم، رئیس.
‫رافا؟
‫راف... رافا دوست‌پسرمه.
‫نمی‌بینمش. حالش خوبه؟
‫سِیدی، نگران نباش.
‫این آتش‌نشان‌ها همه‌مون رو ‫صحیح و سالم از اینجا می‌برن بیرون.
‫مگه نه؟
‫عالیه، ایو.
‫ثابت نگهش دار.
‫خیلی‌خب، بعدش نوبت برانکارده، تازه‌کار. ‫برو.
‫- اطاعت، رئیس. ‫- خیلی‌خب، اسمت چیه؟
‫زوئی.
‫خیلی‌خب، زوئی. یه لطفی در حقم بکن.
‫اینو یه کم فشار بده، باشه؟
‫حس می‌کنم میله داغ شده.
‫عه، عه، صبر کن، صبر کن. ‫ارّه داره میله رو داغ می‌کنه.
‫بیا، این‌جوری باید بهتر بشه. ‫می‌دونی که اون کار جواب نمیده.
‫یه لحظه دست از بُریدن بردارید. ‫بذارید خنک بشه.
‫خب، باید ادامه بدم.
‫نه، اگه پسره رو از درون بسوزونه ‫نباید ادامه بدی.
‫گفتم دست از کار بکش، ادواردز. ‫(ایو ادواردز)
‫میله زیادی داغ کرده.
‫جلوی پات رو بپا.
‫آهای فرمانده. نیاز به نیروی کمکی دارم.
‫می‌خوام یه بیمار رو با برانکارد ببرم. ‫میشه لئونی رو ببرم؟
‫باشه. ‫بعدش که تموم شد بلافاصله بیا پیش من.
‫میگم... تماس‌مون قطع شد. حالت خوبه؟
‫خوبم. ممنون که از من کمک خواستی.
‫نمیشه وقتی می‌تونم کمک کنم ‫دست رو دست بذارم.
‫ممنون.
‫سلام بچه‌ها. سلام، من بُدی هستم.
‫- این گابریلاست. ‫- سلام.
‫کمک‌تون می‌کنیم برید بیرون. باشه؟
‫من... من... سِیدی هستم.
‫باورم نمیشه این اتفاق داره می‌افته.
‫الان باید توی مراسم پرام می‌بودم،
‫و زیرِ یه طاقِ بادکنکیِ خَز، ‫عکس می‌گرفتم.
‫ولی الان... همه چی خراب شد.
‫پرام بی پرام.
‫تازه، من و رافا کلی زحمت کشیدیم
‫و با همدیگه بورسیۀ تحصیلیِ ‫ دانشگاه استنفورد رو گرفتیم.
‫نمیشه برای آینده زندگی کنیم. خب؟
‫باید روی چیزی که الان اینجاست تمرکز کنی.
‫حال رافا خوب میشه؟
‫گروهم داره روی این کار می‌کنه ‫که در اسرع وقت درش بیاره. خب؟
‫یادتون میاد چی شد؟
‫داشتیم بالا و پایین می‌پریدیم، بعدش...
‫به گمونم اتوبوس گیر کرد.
‫بعدش هم که قطار اومد.
‫خیلی‌خب، الان فقط ما رو همراهی کنید. باشه؟
‫ببین، شنیدی که بابام چی گفت.
‫قراره برگردی و بری آوارها رو پاکسازی کنی.
‫هنوز آزادی مشروط نگرفتم.
‫کارم اینه که کمک کنم، پس کمک می‌کنم.
‫ممنون، بُدی.
‫خواهش.
‫بوق قطار رو زدم.
‫سعی کردم ترمز کنم.
‫کسی سرِ این قضیه، تو رو مقصر نمی‌دونه.
‫اتوبوس روی ریل بود،
‫و حرکت نمی‌کرد.
‫این‌که روی ریل، با مردم تصادف کنم کابوس منه
‫تازه اونا بچه هم هستن.
‫سخته که آدم توی همچین بازۀ زمانیِ کمی ‫یه قطار باربری رو نگه داره، آقا.
‫خودتون رو مقصر ندونید.
‫همیشه هم دقیق نیست.
‫بارنامۀ قطار؟
‫بچه‌ها نباید اینجا بمونن.
‫باید جابه‌جاشون کنید.
‫جابه‌جاشون کنیم؟
‫همه‌مون باید از محمولۀ قطار دور شیم.
‫- همه! خواهش می‌کنم. ‫- هِی...
‫هیچ‌کس سرِ این قضیه تو رو مقصر نمی‌دونه ‫ولی مسئله‌ی جدی‌ایه.
‫اینجا بیمارهایی داریم ‫که باید قبل از جابه‌جا کردن‌شون...
‫وضعیت‌شون رو مساعد کنیم. ‫متوجهی؟
‫آقا، سرتون رو ثابت نگه دارید، لطفاً.
‫گوش‌هام دارن تیر می‌کشن.
‫توی این بارنامه، محمولۀ کافی ‫برای قطاری به این سایز ثبت نشده.
‫برای همین باید اون بچه‌ها رو جابه‌جا کنید؛
‫همین الان!
‫آهای، بُدی.
‫مگه بهت نگفتم بعد از کمکت بیای پیشم؟
‫قانون‌شکنی می‌تونه آزادی مشروطت رو ‫به خطر بندازه، پسر.
‫کدوم از اینا مهم‌تره؟ ‫آزادی مشروطم یا کمک به آدمایی که نیازم دارن؟
‫- بُدی. ‫- یه دستور بود.
‫درخواست نبود.
‫به من نگاه نکن. ‫فرمانده‌ات اونه. شنیدی که چی گفت.
‫ببینم. یعنی چی؟ ‫یعنی عملاً تا ۶۰ روز آینده...
‫می‌خوای بازداشتم کنی؟
‫نه، بازداشت‌کردن کار منه.
‫چون غش کردی داری اوقات‌تلخی می‌کنی؟
‫چی گفتی؟
‫احترام بذار.
‫متوجه شدم، فرمانده.
‫بهتره حواست به رفتارت باشه، لئونی.
‫خوبی داداش؟
‫- آره. ‫- اونجات سوخته؟
‫آره.
‫نِگاش کن.
‫با یه مادۀ سوختنی این‌جوری شده. ‫چطور سوخت؟
‫واگن قطار بغلم نشتی داشت.
‫کدوم؟ اون؟ ‫آره، همونی که اونجاست.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره، خوبم.
‫دیگه وقتشه رابین پرواز کنه. ‫(اسمش رابینه که نام یک نوع پرنده‌ست)
‫میری خونه؟
‫الان دیگه خونه‌ام جاده‌ست.
‫درک می‌کنم.
‫ببین، نمی‌تونم اینو با خودم ببرم.
‫نشون میده که توی یه قضیه‌ای دست داشتم.
‫موفق باشی، پسر.
‫بُز.
‫بُز، میشه... میشه اینو بگیری؟
‫آره.
‫رئیس حوزه لئونی، یه جور نشتیِ سوخت...
‫توی یکی از این واگن‌های قطار داریم.
‫چی داره نشتی می‌کنه؟
‫نمی‌دونم.
‫نمی‌تونم بگم.
‫جدی؟ اگه به یه بچه آسیب برسونه...
‫می‌خوای روی وجدانت سنگینی کنه؟
‫یه محمولۀ مرموزه.
‫رئیسم بهم پول میده تا چشم‌هام رو ببندم و...
‫با مواد منفجره و مواد شیمیایی بارش می‌زنه.
‫هیچ‌وقت نمی‌دونم چیه.
‫ولی همیشه چیز بَدیه.
‫گوشش چرا این‌جوری شد؟
‫خونریزی داره. با پانسمان تمیزش می‌کنم.
‫این نشون میده خونریزی داخلی داره.
‫حتماً وقتی سرش خورده به جایی، ‫نرم‌شامه‌اش پاره شده. (بخشی از مغز)
‫باید گردانندۀ قطار رو سوار ماشین کنیم.
‫داره ازش مایع مغزی نخاعی می‌چکه.
‫اون نشتی رو بسپرید به خودم.
‫دستور پروتکل مواد خطرناک میدم.
‫از قطار داره مایع قابل اشتعال نشتی می‌کنه.
‫آهای، آهای، آهای، ارّه رو خاموش کن. ‫ارّه رو خاموش کن.
‫هر جرقه‌ای که بره هوا ‫ممکنه اون نشتی رو شعله‌ور کنه.
‫- قبل از این‌که منو بیارید بیرون؟ ‫- نه، نه، نه.
‫گوش کن، قطعاً میاریمت بیرون.
‫بچه‌ها، احتیاط کنید.
‫چون الان وضعیت بد، بدتر شد.
‫هر بیماری توی اون اتوبوس هست...
‫که میشه جابه‌جاش کرد، ‫همین الان منتقلش کنید تری راک...
‫و تا جایی که می‌تونید ببریدش داخل اردوگاه.
‫توی بارنامه چی نوشته بود؟
‫فرقی نمی‌کنه. ‫هر چی اونجاست، توی بارنامه نوشته نشده.
‫خیلی‌خب، بُدی. بزن.
‫ایول. ‫ردیفه.
‫ها!
‫نشون بده چی تو چنته داری.
‫[سوخت هوایی]
‫سوخت جت.
‫ولمون کن بابا!
‫با توجه به احتمال آتیش‌سوزی توی اینجا، ‫اینا حکم بمب ساعتی دارن، رئیس.
‫- برو اونجا رهبری کن. ‫- اطاعت، فرمانده.
‫خیلی‌خب، به افرادم گفتم با تمام سرعت‌شون...
‫بیمارها رو ببرن تری‌راک.
‫خیلی‌خب، بیاید به آمبولانس‌ها بگیم ‫برن اون سمت.
‫می‌خوای توی اردوگاه زندانی‌ها ‫بچه‌ها رو سرپایی درمان کنی؟
‫خب، اگه این کار رو نکنیم، ‫باید کنار سوخت جتی بکنیم...
‫که هر لحظه ممکنه منفجر بشه. ‫پس همون اردوگاه زندانی‌ها خوبه.
‫برای مواد خطرناک چی در اختیار داریم؟
‫ماسک‌های سیستم تنفسی هوای فشرده رو بزنید.
‫بچه‌ها، تک تک کسایی که اینجا هستن...
‫باید همین الان از اینجا محموله دور بشن.
‫ببینم، آزادسازی رافائل تقریباً کِی تمومه؟
‫با یه ارّه دستیِ خالی، پیشروی آروم انجام میشه.
‫خیلی‌خب. ادامه بدید. ‫ابزار برقی استفاده نکنید.
‫خب، اگه نمی‌تونیم اون بچه رو ‫از سوخت دور کنیم،
‫نظرتون چیه که سوخت رو از بچه دور کنیم؟
‫فکر بدی نیست، ولی...
‫می‌دونی اون قطاره چند تُن وزن داره؟
‫با کامیونِ خالی نمیشه بُکسل‌اش کرد.
‫چطوره محموله رو جابه‌جا کنیم ‫و درست و حسابی بریزیمش دور؟
‫نظرتون با هلی‌کوپتر چیه؟
‫سوخت رو ایمن‌سازی کنیم ‫و هوایی خارجش کنیم.
‫هلی‌کوپتر ما برای یه عملیات نجات رفته،
‫واحد دیگه‌ای نداریم، ‫واحد جایگزین‌مون هم قابلیت پرواز در شب نداره.
‫یه آشنا دارم که می‌تونه کمک کنه.
‫کل بچه‌ها همینجان.
‫ممنون، آتش‌نشان.
‫وضعیت همه‌شون مساعده.
‫و به دور از خطرن.
‫لیلی، واقعاً شرمنده‌ام.
‫تک تک سلول‌های وجودم...
‫می‌خواستن باور کنن که جیک محاله آتش‌افروز باشه.
‫ولی تعصبی که داشتم اجازه نداد...
‫که بفهمم این قضیه چقدر برای پسرت سخت‌تره...
‫تا این‌که برای من یا پسرم سخت باشه.
‫کاش انقدر مدرک علیه‌اش نبود.
‫چه مدرکی؟
‫خب، براش پاپوش دوختن ‫و من باید متوجه می‌شدم...
‫ولی وقتی به دروغ گفت نرفته شهرستان دریک...
‫که آتش‌افروزی اونجا صورت گرفته بود، من...
‫دیگه خیلی گیج شدم.
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن.
‫گفتی شهرستان دریک؟
‫نمی‌دونستم دوستای انقدر با نفوذی داری.
‫خیلی چیزا هست که در مورد من نمی‌دونی، بُدی.
‫مثلاً چی؟
‫این‌که دارم انقدر بهت امر و نهی می‌کنم
‫که در امان بمونی، ‫اینه که برای آینده‌ات یه قولی دادم.
‫می‌خوام مطمئن بشم که در امن و امان ‫میری خونه پیش پدر و مادرت
‫و پیش گابریلا.
‫می‌دونی، برای من رفتن توی یه آتیش بزرگ...
‫خیلی کمتر از ناامیدکردنِ اون ترسناکه.
‫اگه آزادی مشروط نخورم چی؟
‫یا اگه بخورم...
‫و بدون اردوگاه آتش‌نشانی از هم بپاشم چی؟
‫آخه... اون لیاقتش بهتر از ایناست.
‫وقتی میری اون بیرون، بُدی،
‫من دیگه کنارت نیستم ‫که باورت داشته باشم.
‫پس باید یاد بگیری ‫که خودت خودتو باور داشته باشی.
‫مخصوصاً اگه قراره توی زندگی دخترم باشی.
‫مشکلی با این قضیه نداری؟
‫هر چی خودش بخواد.
‫می‌خوای مَردی باشه که برازندۀ اونه؟
‫مَردی باش که من می‌بینم.
‫مَردی که می‌دونم می‌تونی باشی.
‫مَردی که اردوگاه آتش‌نشانی ‫قوی‌ترش کرد.
‫و بذار هوات رو داشته باشم ‫و مطمئن بشم که حتماً تا ۶۰ روز دیگه میری بیرون.
‫۶۰ روز، بُدی.
‫رافائل؟
‫صدامو می‌شنوی؟ ‫داره غش می‌کنه.
‫- بیهوش شد. ‫- ارّۀ رفت و برگشتی رو بده من.
‫نه، نه. رئیس گفت وسیلۀ برقی استفاده نکنیم.
‫جرقه‌ها ممکنه سوختِ بیرون رو شعله‌ور کنن.
‫گوش کن، وقتی دارم با چاقوی کَره‌خوری ‫میله‌ی رقص رو می‌بُرم...
‫از شدت خونریزی می‌میره.
‫می‌خوای جونش رو به خطر بندازی؟
‫یالا، رافائل. بیهوش نشو، رفیق.
‫با فرمان من شروع می‌کنیم.
‫با فرمان من لغو عملیات می‌کنیم. دریافت شد؟
‫دریافت شد. «نازل» خوشحاله که ‫کمک می‌کنه، آتش‌نشانی کالیفرنیا.
‫در حال پایین‌آوردنِ طناب حمل بار.
‫ممنون بابت کمک، فِی!
‫خواهش می‌کنم.
‫- گرفتیش؟ ‫- آره.
‫- تموم شد. ‫- خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، میله رو بُریدیم. ‫بیاید رافائل رو ببریم بیرون.
‫آتیش‌سوزی شد.
‫رئیس، آتیش‌سوزی شده و داره بیرون پخش میشه.
‫می‌دونستم نباید از اون ارّه استفاده کنیم.
‫- آره، ولی جون اونو نجات داد. ‫- بذار بعداً صحبت می‌کنیم.
‫باید همین الان بریم بیرون.
‫خیلی‌خب، سه، دو، یک.
‫ایو. چی شد؟
‫رافا رو با ارّه رفت و برگشتی آوردیم بیرون.
‫من این تصمیم رو گرفتم.
‫بعداً برام تعریف کن.
‫الان باید تصمیمات دیگه‌ای بگیریم.
‫آتیش داره حرکت می‌کنه.
‫داره میره سمت بمب.
‫خفه‌ش کنید! خفه‌ش کنید!
‫لغو عملیات. کابل رو جدا کنید.
‫همه همین الان خارج شید.
‫لغو عملیات!
‫شنیدی که بابات چی گفت. ‫باید خارج شیم.
‫آره، شنیدی که اون‌موقع چی گفت. ‫ممکنه بمیریم.
‫تا وقتی من اینجام نمی‌میری، بُدی. ‫منو ببین.
‫تا شصت روز دیگه میری خونه. گرفتی؟
‫می‌خوای با عمری که برات مونده کمک کنی؟
‫پس دختر من و همۀ افراد دیگه رو...
‫همین الان از اینجا ببر بیرون.
‫بابا!
‫گاب!
‫- بابا! بابا! ‫- هِی. نه، نه، نه، نه، گاب، گاب.
‫- بُدی! ‫- گاب...
‫بذار برم. ‫بذار برم!
‫نمیشه. نمیشه، خب؟ ‫به بابات قول دادم.
‫خواهش می‌کنم! بذار برم! بابا!
‫نه! خواهش می‌کنم!
‫خیلی‌خب، وصل شد. برو!
‫دریافت شد.
‫بابا!
‫دیگه هیچ‌وقت باهام این کار رو نکن.
‫چیزیم نشده.
‫مأموریت سختی بود، نه؟
‫فولاد توی آتیش ساخته میشه.
‫فکر می‌کنی ما فولادیم؟
‫ما فولاد نیستیم.
‫ایو.
‫نگرانتم.
‫باید نگران جیک باشی. ‫شماها بهش مدیونید.
‫آره، درسته.
‫دقیق نمی‌دونم چطور می‌خوایم ‫اون قضیه رو جبران کنیم، ولی...
‫اونی که دو سه هفته پیش...
‫اومد پیشم و تقاضای مرخصی کرد، جیک نبود.
‫ولی بهم گفتی که...
‫نصیحت اشتباهی بهت کردم.
‫خب؟ شرمنده.
‫می‌خوام برگردم به عقب.
‫می‌خوام تقاضات رو قبول کنم. ‫می‌خوام...
‫می‌خوام اون مرخصی‌ای که لازم داری رو بری.
‫این یه دستوره؟
‫یه خواهشه...
‫از طرف کسی که دوستت داره.
‫ممنون، رئیس.
‫ولی نمی‌خوام.
‫هنوز کیف اون مسافر غیرقانونیِ قطار دستمه.
‫آقای سوگلی. بازش کن.
‫کنجکاو نشدی؟
‫راستش رو بخوای یه جورایی فراموش کردم.
‫اوه!
‫به گمونم اسم «رابین» رو ‫از روی «رابین هود» برداشته.
‫بیشتر به «رابین بانک» می‌خوره. ‫(یعنی سارقِ بانک)
‫بذار اینو بذاریم کنار.
‫می‌خوای قبل از تاریخِ دادگاهت بیفتی توی دردسر؟
‫نه. واقعاً نمی‌خوام.
‫نگهش نمی‌داریم.
‫بیا ببینیم مانی می‌تونه کمک‌مون کنه یا نه.
‫شاید دادیم‌شون به اون بچه‌ها...
‫تا هزینۀ شهریۀ دانشگاه یا چیزیشون بشه.
‫به صورت ناشناس اهدا کنیم.
‫سلام.
‫سلام، فِرِدی.
‫هوم... میشه صحبت کنیم؟
‫آره.
‫ممنون.
‫شهرستان دریک.
‫از خونه خیلی دوره.
‫مدتی هست که قصد دارم ‫در موردش باهات صحبت کنم.
‫با حس ششمِ مادرانه‌ام...
‫همین الانش هم می‌دونم می‌خوای چی بگی.
‫می‌دونستی؟
‫بگو چی می‌دونی.
‫مامان، بابا قبل از مرگش...
‫منتظر به دنیا اومدنِ یه بچۀ دیگه بوده.
‫پس خودت می‌دونستی.
‫من اصل قضیه رو می‌دونم ولی الان...
‫هنوز یه قدم از تو عقب‌ترم.
‫بگو چطور از این قضیه خبردار شدی.
‫وقتی بابا داشت تلفنی صحبت می‌کرد شنیدم.
‫وقتی ازش پرسیدم...
‫بهم گفت بعداً با حضور تو، ‫درباره‌ش صحبت می‌کنیم.
‫واسه همین...
‫کل این مدت، ‫این رازش رو نگه داشتم.
‫مامان، خیلی متأسفم.
‫آخه، اصلاً نمی‌دونم چطور...
‫تونسته سرت هَوو بیاره. فقط...
‫نه، نه، نه، نه. هَوو نیاورده.
‫من و اون، زیر یه سقف زندگی می‌کردیم
‫ولی داشتیم جدا می‌شدیم.
‫زندگی مشترک‌مون فوق‌العاده بود
‫ولی دیگه کامل شده بود، عزیزم.
‫برای همین تصمیم گرفتیم ‫به خوبی و خوشی تمومش کنیم.
‫اون قبلش با یکی آشنا شد.
‫و بچه‌دار شدن.
‫آره.
‫یه پسر کوچولو.
‫من و مامانش...
‫به این نتیجه رسیدیم که حالا که بابات فوت کرده،
‫دلیلی نداره بهت بگیم.
‫حالا...
‫تصمیم درستی گرفتیم؟
‫هنوزم نمی‌دونم.
‫کل این سال‌ها...
‫رازش رو نگه داشتم.
‫چرا ازم خواست این کار رو بکنم؟
‫پسر عزیزم. گوش کن چی میگم.
‫من پدرت رو می‌شناختم.
‫هیچ‌وقت ازت نمی‌خواسته همچین رازی رو نگه داری.
‫اون زمان هنوز بچه بودی.
‫و می‌خواستیم کل جریان رو با همدیگه بهت بگیم.
‫ولی بعدش...
‫اون مُرد.
‫آره، عزیزم. همین‌طوره.
‫اون مرد خوبی بود.
‫و دوستت داشت.
‫خیلی خیلی دوستت داشت.
‫و واقعاً هم قهرمان بود.
‫اینو بدون.
‫[فرمانده مانوئل پرز]
‫سلام.
‫ممنون که اونجا نجات‌مون دادی.
‫بدونِ این‌که خم به ابروهات بیاری ‫شیرجه زدی وسط اون بمبِ سوخت‌ها.
‫خب، یا من باید این کار رو می‌کردم
‫یا زندانی‌ای که دنبال آزادی مشروطش هستم.
‫پس... چاره‌ای نداشتم.
‫هنوز در مورد پیشنهادم تجدید نظر نکردی؟
‫نظرم عوض نشده.
‫در مورد شغل.
‫ولی...
‫اگه درست یادم باشه، دوتا پیشنهاد دادی.
‫اه، از این وضع متنفرم.
‫شروع کردیم به حرف‌زدن، ‫وسطش قطع شد.
‫اون‌وقت تا چند ساعت بعد هم ‫ نمی‌تونیم حرفامون رو بزنیم.
‫می‌خوام از همین چیزا نجاتت بدم.
‫عدم قطعیت، بی‌اختیاری.
‫الان گفتی می‌خوای نجاتم بدی؟
‫واسه همین دیشب جلوم رو گرفتی؟
‫من نیازی به ناجی ندارم.
‫- ببین، اینو خودم می‌دونم. ‫- پس بس کن.
‫انقدر فکر و خیال نکن. انقدر غُر نزن. ‫انقدر امید منو از بین نبر.
‫امیدی که به «ما» دارم.
‫- سخته. ‫- گوش کن.
‫گوش کن چی میگم.
‫دارم گوش میدم.
‫در مورد اما و اگرها صحبت کردیم.
‫میشه این لحظه رو به این اختصاص بدیم
‫که در مورد احتمالات صحبت کنیم؟
‫احتمال آزادی مشروط؟
‫تو... من.
‫یه سه‌شنبۀ بدونِ مناسبت.
‫با غذای آماده سورپرایزت می‌کنم.
‫یا من برات غذا می‌پزم.
‫اتفاقاً آشپز خیلی خفنی‌ام.
‫می‌دونستی؟
‫بگو ببینم.
‫استیک روی شعلۀ حرارت پایین.
‫نوشیدنی.
‫یه لباس مجلسی می‌پوشم.
‫منم یه چیزی می‌پوشم که این نیست!
‫تا این‌که جفت‌مون...
‫دیگه غرقِ در چشم‌های هم بشیم.
‫بُدی، امید همین حس رو داره.
‫سعی می‌کنم بهش عادت کنم.
‫♪ خدا قلبم رو حفظ کنه ♪
‫♪ خدا روحم رو حفظ کنه ♪
‫♪ فکر نمی‌کردم که... ♪
‫♪ به بیست و دو سالگی برسم ♪
‫♪ باید به زندگیت ادامـــــــــــــــــــه... ♪
‫♪ بدی ♪
‫با لیلی آشتی کردی؟
‫یه بطری شراب خیلی گرون بهش بدهکارم.
‫دیشب خبری به این خوشی بهمون رسید،
‫اون‌وقت چیزی نمونده بود با سوخت جت...
‫بریم هوا؛ ‫اونم با اون همه بچۀ بی‌گناه.
‫آخه کِی این سبک زندگی رو می‌ذاریم کنار؟
‫انگار همه‌ش منتظر اتفاقاتِ بدِ بعدی هستیم.
‫به گمونم جفت‌مون نازک‌نارنجی‌ایم.
‫خیلی دلم می‌خواد آزادی مشروط بگیره.
‫همین الان، وینس. من...
‫می‌دونم مشکلات زیادی هست ‫که باید با جیک راست و ریست‌شون کنیم،
‫و می‌کنیم. درستش می‌کنیم.
‫ولی بعدش... ‫همۀ بچه‌هامون... همۀ...
‫بچه‌هایی که شانس اینو دارن ‫که بهشون کمک کنیم، خوب میشن.
‫هوم...
‫همۀ بچه‌ها خوب نیستن.
‫ایو به یه مشکلی خورده.
‫اومد پیش من و...
‫به گمونم زودتر متوجه نشدم.
‫ولی فکر کنم خیلی وقته که ‫مشکلاتش داشته قطره قطره جمع می‌شده.
‫خب، توی اولین باری که یه گروه از زندانی‌ها رو
‫رهبری کرد، ربکا رو از دست داد...
‫و خیلی داشت خودخوری می‌کرد، ولی بعدش...
‫زیادی ساکت شد و فکر کردم داره کارش رو می‌کنه.
‫فکر کردم بهتر شده.
‫منم در این مورد اشتباه می‌کردم.
‫خیلی نگران بُدی و بعدش نگران جیک بودم.
‫آره.
‫همیشه انتظار داریم که ایو و جیک ‫خودشون مشکلات‌شون رو حل کنن.
‫گابریلا اومد پیشم و گفت
‫که ایو این مدت خیلی می‌رفته کافه ‫و زهرماری می‌خورده.
‫فکر می‌کنی اعتیاد پیدا کرده؟
‫خود درمانی، گوشه‌گیری.
‫به نظر من که بیشتر به مشکلات روانی می‌خوره.
‫خیلی‌خب.
‫پس یعنی، ‫اتفاق بدِ بعدی‌ای که قراره بیفته ایو‌ـه.
‫♪ نمی‌دونم کجا می‌خوام برم ♪
‫♪ نمی‌دونم می‌خوام چی‌کار کنم ♪
‫♪ بالأخره باید یه نفر باشه ♪
‫♪ اون بالا بالاها ♪
‫♪ که بگه: «بیخیال، بریتنی» ♪
‫♪ «تو، تو باید بیای بالا» ♪
‫♪ باید به زندگیت ادامــــــــــــــــــه... ♪
‫♪ بدی ♪
‫♪ یوهو ♪
‫♪ آره، باید به زندگیت ادامـــــــــــــــه... ♪
‫♪ بدی ♪
‫♪ «آره، باید صبور باشی» ♪
‫♪ ولی من نمی‌خوام صبر کنم ♪
‫♪ نه، نمی‌خوام صبر کنم ♪
‫♪ و باید به زندگیت ادامه بدی ♪
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.