‫«شوکه شدن»... ‫«لال شدن»...
‫«بند اومدن زبون»...
‫این عبارت‌ها رو وقتی که ذهن آدم ‫یهو خالی می‌شه به زبون میاریم.
‫بایستی فقط برای یک ‫یا حداکثر دو روز بریم.
‫اگر قبل از اون موقع بهم احتیاج ‫داشتی کافیه فقط...
‫خواهش می‌کنم. هریت می‌میره ‫برای وقت گذروندن با مادربزرگش.
‫می‌تونستم راحت با خودم ببرمش.
‫می‌تونید هر حرفی رو که ‫می‌خواید آماده کنید...
‫نمی‌خوای بگی: ‫«برو فرزندم، احمق شدی‌ها!»؟
‫اما باز هم این حس ‫ممکنه یهو بیاد سراغ‌تون.
‫اگر دچار شک و تردید شدی
‫می‌تونیم بیمارت رو بیاریم اینجا.
‫نه. بهت گفتم. بیمار دختری داریم ‫که به پیوند گلو نیاز داره
‫و اهدا کننده‌ای داریم که دقیقاً ‫توی همون بیمارستانه.
‫نمی‌تونیم ریسک منتقل کردن ‫هیچ‌کدوم‌شون رو قبول کنیم.
‫می‌دونم. فقط منظورم اینه که...
‫وقتی این حس میاد سراغ‌تون، ‫وقتی ذهن‌تون از کار میوفته،
‫وقتی دهان‌تون رو باز می‌کنید ‫و هیچ کلمه‌ای بیرون نمیاد...
‫خبر خوب اینه که... ‫اگر چیزی برای گفتن داری، بگو.
‫هیچی.
‫مطمئنم مشکلی برات پیش نمیاد.
‫این برای همه‌مون اتفاق میوفته.
‫صبر کن. گری کجاست؟ ‫از کی قرار شده آپریل بیاد؟
‫گری تماس گرفت که ‫بگه «زولا» آنفولانزا گرفته.
‫و تو فکر نکردی این رو بهم بگی؟
‫می‌دونستم به یک جراح توانمند ‫برای دستیاری نیاز داری
‫و آپریل هم خیلی بیشتر از ‫یک دستیار توانمنده.
‫سلام کاترین.
‫- سلام. ‫- هر چیزی که لازمه رو داری؟
‫بله، البته.
‫خیلی خب. باشه.
‫تو آماده‌ای؟
‫- من می‌ذارمش توی ماشین. ‫- جکسون، برو.
‫من و دوشیزه هریت برنامه‌هایی داریم.
‫لطفاً ژورنال‌های جراحی نشونش ندی. باشه؟
‫احتیاجی نیست به اتاق‌های عمل ‫و آدم‌های پوست کنده شده نگاه کنه.
‫بچه‌ام رو بده به من.
‫خداحافظ عزیزم.
‫می‌تونم کیف‌تون رو بگیرم دکتر گری؟
‫اوه، من دکتر کپنر هستم.
‫خیلی متأسفم. توی مانیفست گفته...
‫اشکالی نداره. دکتر گری توسط ‫مادرم ربوده شده.
‫حیرت‌آوره.
‫چرا ما قبلاً‌ سوار ‫هواپیمات نشده بودیم؟
‫این... این هواپیمای من نیست.
‫اون بیرون اسم تو روش بود.
‫درست روی بال. ‫با حروف درشت: «آوری».
‫- درسته. اما... ‫- پس هواپیمای توئه.
‫نه. این هواپیمای خانوادگیه. ‫هواپیمای من نیست.
‫خب. باشه.
‫یعنی پس مال کاترین هم هست.
‫ اون «بنیاد آوری» ‫رو به اینی که هست تبدیل کرده.
‫به نظر درست میاد که بتونه اینطوری ‫به هر جا که می‌خواد پرواز کنه.
‫واقعاً؟
‫آیا می‌شه در حال حاضر ‫در مورد مادرم صحبت نکنیم؟
‫آره، من یکم شامپاین می‌خورم.
‫نبایستی هیچ شامپاینی بخوری.
‫ما داریم مستقیم به بیمارستان می‌ریم.
‫آب گازدار لطفاً.
‫- برای منم لطفاً همین، «کیتی». ممنونم. ‫- الان میارم.
‫«مرکز پزشکی آوری، در بوزمان.»
‫خوش آمدید. خوش آمدید.
‫این هم پرونده‌هاتون. ‫دکتر آوری.
‫دکتر گری. ‫«کپنر».
‫درسته. ببخشید.
‫اسم ایشون رو بلدم چون ‫روی تمام لوازم اداری‌مون هست.
‫درسته.
‫یک بیمار و یک اهدا کننده، ‫هر دو اینجا کنار هم
‫در یک زمان، یک روز، با هم‌خوانی کامل...
‫مثل برنده شدن در بخت‌آزمایی می‌مونه.
‫اگر یک بچهٔ مرگ مغزی شده رو
‫بلیط بخت‌آزمایی بدونید، بله.
‫البته که این یک ضایعهٔ ‫وحشتناک بود.
‫فقط خوشحالم که هر دو اینجایید ‫تا این کار رو ممکن کنید.
‫اتاق بیمار اهدا کننده در انتهای ‫این بخش آی‌سی‌یو هستش.
‫فرم‌های رضایت اهدا کننده رو دارید؟
‫قبل از اینکه به اونجا برسیم، ‫لازمه به آقای «یانگ» توضیح بدید
‫که هیچ کار دیگه‌ای نیست که ‫بتونید برای پسرش انجام بدید.
‫- چی؟ هنوز کسی بهش نگفته؟ ‫- فکر می‌کردم می‌دونه ما داریم میایم.
‫خب، می‌دونه... ‫فقط مسئله اینه که
‫یخرده با پذیرفتن اینکه چه ‫اتفاقی افتاده مشکل داشته
‫که مطمئنم شما می‌تونید درک کنید.
‫شما کاملاً واضح بهم گفتید که ‫پدر بیمار طرف ماست.
‫صبر کنید.
‫من هرگز نگفتم موافقت کرده. ‫تنها گفتم...
‫پس فکر می‌کنه ما اومدیم ‫بچه‌اش رو نجات بدیم.
‫نه اینکه اعضاش رو بگیریم.
‫فکر کردم بهتره بعد از اینکه ‫شما پسره رو معاینه کردید
‫این صحبت‌ها از جانب خودتون گفته بشه.
‫من فقط خوشحالم که شما اینجایید.
‫دکتر «کوریدان» گفت ‫کاری از دستش ساخته نیست.
‫بعدش گفت پزشک دیگه‌ای هست ‫که از سیاتل میاد.
‫منم گفتم...
‫«عالیه. مگه نه؟ هنوز امیدی هست.»
‫حالا برنامه چیه؟
‫شما... شما... شما... می‌خواید ‫یه سری آزمایش انجام بدید؟ یا جراحی؟
‫واضحه که می‌خواید معاینه‌اش کنید.
‫فکر می‌کنید چقدر ‫طول می‌کشه تا بهوش بیاد؟
‫- آقای یانگ، متأسفانه... ‫- «اریک». اریک صدام بزنید لطفاً.
‫- اریک. ‫- امروز تولدشه.
‫بهتون نگفته بودم؟
‫دائم می‌گفت: «تولد دو رقمی شدن». ‫(اشاره به ۱۰ سالگی و دو رقمی شدن سن.)
‫توی کوهستان که رفته بودیم ‫حسابی بهش خوش می‌گذشت.
‫می‌گفت: «بابا فقط یک دفعهٔ دیگه بریم.»
‫«فقط یک دفعهٔ دیگه.».
‫اریک، متأسفانه ما خبرهای ناگواری داریم.
‫ما اسکن‌های مغزی رو نگاه کردیم
‫و متأسفانه حق با دکتر کوریدان بوده.
‫کاری نیست که ما بتونیم ‫برای پسر شما انجام بدیم.
‫پس چرا شما اینجا هستید؟
‫ما اینجا هستیم...
‫چون می‌خواستیم با شما در مورد...
‫اهدای اعضای بدن پسرتون صحبت کنیم.
‫نه...
‫شما اینجایید تا به پسر من کمک کنید.
‫- من درک می‌کنم این چقدر سخته... ‫- سخته؟!
‫اگر می‌فهمیدید دارید چه درخواستی ‫می‌کنید این کار رو نمی‌کردید.
‫آقای یانگ...
‫من درک می‌کنم داریم ‫چه درخواستی می‌کنیم.
‫اون هم وقتی که تمام چیزی که می‌خواید ‫اینه که اون رو به زندگی برگردونید و بغلش کنید.
‫می‌دونم حس می‌کنید اینکه بذارید هر کدوم ‫از اعضای بدن اون خارج بشن چقدر...
‫محال به نظرتون میاد.
‫شما تنها کسی هستید که ‫می‌تونید این تصمیم‌گیری رو انجام بدید.
‫ما این رو درک می‌کنیم.
‫ما ازتون نمی‌خوایم کاری رو که ‫باهاش راحت نیستید انجام بدید.
‫و اگر نهایتاً نخواید این کار رو بکنید ‫اشکالی نداره.
‫ما در هر صورت ‫برای حمایت از شما اینجاییم.
‫تمام چیزی که می‌دونم اینه که
‫وقتی پسر خودم رو از دست دادم...
‫تنها احتیاج داشتم ذره‌ای معنا ‫در اون اتفاق پیدا کنم.
‫کجا رو امضا کنم؟
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫اتاق «کارولاین» از این طرفه.
‫والدینش خیلی مشتاق‌اند ‫که شما رو ببینند دکتر آوری.
‫این‌ها «ریسا هاجس» و ‫«ماری هاجس» هستند.
‫ملاقات شما دو نفر باعث خوش‌وقتیه.
‫گوش کنید، ما قدردان این هستیم ‫که شما اینجایید
‫اینکه این همه راه رو اومدید
‫اما دختر ما با کلی پزشک ملاقات کرده
‫و هر کدوم آزمایش‌های ‫بیشتری دستور دادن
‫و اون رو در شرایط سخت‌تری گذاشتن
‫و قول‌هایی دادن که از عهده‌شون خارج بوده.
‫ماری، شاید بهتر باشه ‫اجازه بدی طرف سلام کنه.
‫اون احتیاج داره که تومور خارج بشه.
‫اما به تارهای صوتی‌اش هم نیاز داره.
‫اون به صداش احتیاج داره.
‫پس اگر این قضیهٔ پیوند گلو ‫واقعیت نداره
‫و این یه فرش دیگه‌ست
‫- که می‌خواید از زیر پاش بکشید... ‫- شما ترسیدید.
‫من کاملاً درک می‌کنم.
‫بذارید... بذارید از اول شروع کنم.
‫کوتاهی از من بود. ‫من دکتر آوری هستم.
‫من دارای دو بورد تخصصی ‫در جراحی پلاستیک
‫و گوش و حلق و بینی هستم.
‫در ضمن خودم یک پدرم.
‫حالا، یک راه طولانی رو اومدم
‫چون می‌دونم می‌تونم ‫به دختر شما کمک کنم.
‫من قولی که نتونم بهش ‫عمل کنم رو نمی‌دم.
‫من... من هنوز نمی‌دونم
‫آیا این کار درستیه یا نه.
‫هنوز هم عمل لارنژکتومی ایمن‌ترین راهه...
‫نه، ماری، ما توافق کردیم.
‫اون‌ها تارهای صوتی‌اش رو در نمیارن.
‫دکتر آوری، اگر شما گلوش رو باز کردید
‫و وارد اونجا شدید و پیوند جواب نداد چی؟
‫در اون موقعیت به ‫تراکستومی دائمی نگاه خواهیم کرد.
‫«دائمی»، دیدی؟ ‫و تو می‌خوای این ریسک رو بکنی؟
‫اون اگر فکر نمی‌کرد می‌تونه، ‫این کار رو انجام نمی‌داد.
‫اینطور نیست؟
‫این عمل بیشترین شانس رو برای
‫بدست آوردن صداش و ‫یک عمر زندگی به اون می‌ده.
‫ماری، سخت نگیر.
‫باشه.
‫- چرا داری این کار رو می‌کنی؟ ‫- چه کاری رو؟
‫به اون مادرها گفتی که خودت یک پدری
‫تا با خودشیرینی راه خودت رو ‫به داخل اتاق باز کنی.
‫اینکه از «ساموئل» برای... ‫این زندگی منه. ‫اتفاق افتاده.
‫درسته، این زندگی منم هست. ‫اما ازش استفاده نمی‌کنم که...
‫که چی؟ که به اون پدر ‫کمک کنی تصمیم بگیره؟
‫یا به اون مادرها کمک کنی ‫ذره‌ای احساس آسودگی بکنن؟
‫آپریل، اگر خوشت نمیاد ‫مشکل خودته.
‫من کسی نیستم که از اول ازت ‫خواسته باشم اینجا باشی.
‫ما امشب رو داریم که ‫برای جراحی آماده بشیم.
‫جایی هست که لازمه من اونجا باشم.
‫بعداً میام پیدات می‌کنم.
‫چی؟... لازمه کجا باشی؟
‫- اینجا مونتاناست. ‫- بعداً پیدات می‌کنم.
‫آپریل.
‫من تمام پروندهٔ کارولاین رو باز کردم.
‫غذای چینی هم توی راهه.
‫می‌دونم مسائل بین ما ‫در وضعیت خیلی مناسبی نیستن
‫اما اگر قراره که جراحی رو انجام بدیم...
‫درسته. نه. لازمه خودم ‫تنهایی آماده‌اش کنم.
‫فردا باهات صحبت می‌کنم.
‫خیلی خب.
‫کارل، فکر کنم پزشکت گفته
‫که گوشت قرمز رو از غذات کم کنی.
‫واسهٔ همینه که دارم تقسیمش می‌کنم.
‫حالت خوبه؟
‫برای مشتری‌های جدید ‫به حساب مغازه‌ست.
‫ازش لذت ببر.
‫الو.
‫نه، من دکتر «کپنر» هستم!
‫نه. من... من نمی‌دونم.
‫آیا تلفن اتاقش رو امتحان کردید؟
‫ببخشید، چی؟!
‫ضایعه‌ای در گلوی اهدا کننده وجود داشت
‫که یعنی پیوند دیگه جزو گزینه‌ها نیست.
‫من خیلی متأسفم... ‫بهمون نگو که متأسفی.
‫شما من رو به این کار قانع کردید.
‫گفتید که راه‌حل اینه!
‫حالا اگر اهدا کننده‌ای در کار نیست
‫چطور دخترمون رو درمان می‌کنید؟!
‫ماری، خواهش می‌کنم. ‫دست از داد زدن بردار.
‫اگر وقتی برای داد زدن باشه، ‫همین حالاست ریسا.
‫بهترین راه برای کمک به دخترتون
‫انجام لارنژکتومی هستش که یعنی...
‫نه. ما می‌دونیم معنی‌اش چیه.
‫یعنی برداشتن تارهای صوتی‌اش و ‫گرفتن توانایی صحبت کردنش.
‫و ما به دکتر آوری گفتیم که ‫این قابل انتخاب نیست.
‫در این مقطع من واقعاً فکر می‌کنم ‫این بهترین شانس اونه.
‫و... و... دکتر آوری چطور؟
‫آیا اون هم همین فکر رو می‌کنه؟
‫نمی‌دونم کجایی یا داری چکار می‌کنی ‫اما باهام تماس بگیر!
‫لعنتی!
‫خدای من... تو کجا بودی؟
‫من همه جا دنبالت می‌گشتم.
‫کوریدان صد دفعه تماس گرفت.
‫زنگ زدم، پیامک دادم...
‫آروم باش. تو فقط یک پیامک دادی.
‫«عضوی در کار نیست، جراحی نداریم.» ‫مگه نه؟
‫دیگه بعد از اون چیزی نشنیدم ‫واسهٔ همین گفتم مشروب بخورم.
‫باتری تموم شد.
‫این دیگه هیچ فایده‌ای نداره. مگه نه؟
‫- تو مستی. ‫- تو عصبانی‌ای.
‫آره. آره. همینطوره.
‫اهدا کننده‌مون رو از دست دادیم. ‫اسکن‌های مجدد کارولاین
‫تهاجم شدید بیشتری رو ‫در ناحیهٔ نای نشون می‌ده
‫و والدینش داغون شدن و...
‫و تو... تو اینجایی و مست کردی.
‫جکسون.
‫من از کارم خلاص شدم ‫و یک آبجو خوردم آپریل.
‫راستش چهارتا آبجو و ‫روی اون هم یکم ویسکی.
‫تو چه مرگت شده؟
‫هیچی. ‫هیچ چیزیم نیست.
‫ما بیماری داریم که رومون حساب می‌کنه.
‫نه. روی «ما» نه. ‫روی «من».
‫و هیچ عضوی در کار نیست ‫و کاری هم از من برنمیاد.
‫پس بذار توی تنهایی مزخرف خودم باشم.
‫این تو نیستی.
‫تو وقتت رو به مشروب خوری هدر نمی‌دی ‫و به بیمارهات پشت نمی‌کنی.
‫من به کسی پشت نکردم!
‫اوضاع اینجا در چه حاله؟
‫دسر؟
‫نه. اون می‌ره خونه که ‫مستی از سرش بپره.
‫کار داره. مگه نه؟
‫در این صورت بذار برات تاکسی بگیرم.
‫پیاده روی می‌کنم.
‫می‌تونم برات چیزی بیارم؟
‫نه، من راحتم.
‫اون کتابش رو جا گذاشت.
‫«تکنیک‌های جراحی اوروفارنژیال».
‫برای بازسازی راه هوایی؟
‫پیوند... گلو.
‫انتظار می‌رفت پیوند گلو باشه. ‫اما دیگه بدرد نمی‌خوره.
‫لابد لارنژکتومی کامل ‫جزو گزینه‌ها نیست، آره؟
‫من یه جراح بودم.
‫این مال چندین و چند سال قبله.
‫جدی؟
‫بخاطر این شغل ازش کنار کشیدی؟
‫خب، زیاد هم تفاوتی ندارن.
‫مردم نیازمند میان پیشت، ‫تو براشون آسودگی فراهم می‌کنی،
‫اون‌ها هم وقتی اینجا رو ترک ‫می‌کنن حس بهتری از قبل دارن،
‫ساعت کاریش بهتره، ‫و کسی هم نمی‌میره...
‫که من ازش خبر داشته باشم.
‫به «بوزمان» خوش آمدید دکتر...
‫کپنر. آپریل کپنر.
‫«رابرت آوری».
‫آوری؟ ببخشید... ببخشید.
‫مثل اسم همون بیمارستان؟
‫یه جورایی. در روزگار قدیم.
‫اگر چیزی لازم داشتید بهم اطلاع بدید. باشه؟
‫حتماً.
‫هنوزم باید یه راهی پیدا کنیم ‫که به کارولاین کمک کنیم.
‫ساعت چنده؟
‫صبح زوده.
‫- چی؟ ‫- حالت خوبه؟
‫آره، خوبم.
‫عجله کن و لباس بپوش. ‫باید بریم سر کار.
‫البته.
‫از این وضع متنفرم.
‫نمی‌فهمم چطور ‫می‌تونیم به جز لارنژکتومی
‫کار دیگه‌ای بکنیم. ‫اما از لارنژکتومی متنفرم.
‫به نظر می‌رسه اگر اون رو ‫به «گری-اسلووان»
‫آورده بودی شانس بیشتری می‌داشت.
‫وضعیتش به قدر کافی برای انتقال ‫پایدار نیست. خودت می‌دونی.
‫نه. الان رو نمی‌گم.
‫فقط دارم می‌گم نمی‌فهمم چرا
‫مجبور بودیم تمام راه رو تا اینجا بیایم.
‫تو می‌دونی؟
‫آخرین باری که روی یک بچه با
‫تومور گلو کار کردم ‫یک عمل چند مرحله‌ای انجام دادیم.
‫اکسیزیون رادیکال انجام دادم، ‫بعد اول تراکستومی،
‫و بعد فلاپ پوستی درست کردیم.
‫اون در این حد وقت نداره.
‫آره... می‌دونم. فقط...
‫اگر دیشب به این نتیجه رسیده بودیم...
‫باز هم وقت کافی برای ‫فلاپ پوستی نمی‌داشتیم.
‫کوتاه بیا. منظورت رو رسوندی.
‫من مست بودم آپریل. ‫منظورت رو گرفتم.
‫- نیاز نیست همه چیز رو تحت نظر بگیری. ‫- من این کار رو نمی‌کنم!
‫فقط سعی دارم برای ‫بیمارمون به یه راه‌حل برسم.
‫جدای این حقیقت که ‫اصلاً نمی‌خوای من اینجا باشم.
‫در حالیکه هنوزم اینجایی.
‫چون تو و مادرم انقدر ‫دوست‌های خوبی هستین
‫که بجای اینکه ازم بپرسه ‫خودش تو رو انتخاب کرد.
‫خدای من!
‫ما خیلی قبل‌تر از اینکه ‫من و تو حتی...
‫من براش احترام قائلم!
‫- برای چیزی که ساخته احترام قائلم... ‫- عالیه!
‫- و به هر طریقی که شده... ‫- خوش به حالت!
‫می‌دونی، مادرت می‌گه ‫تفاوت ما اینه که
‫تو توی پول بزرگ شدی ‫اما من مجبورم بدستش بیارم.
‫به این خاطره که من و اون ‫خیلی به هم شبیه هستیم.
‫فکر می‌کنی این یه مسابقه‌ست بین ما؟
‫اینکه کی شبیه‌تره؟ ‫کی قدرشناس‌تره؟
‫نه جکسون!
‫- اصلاً‌ منظور از این‌‌ حرف‌ها این نبود... ‫- ساکت باش.
‫چی؟ به من نگو «ساکت باش».
‫- داری شوخی می‌کنی؟ ‫- ساکت باش.
‫اگر راه هوایی‌اش مسدود شده باشه ‫مجبوریم فوراً کریکوتیروئیدوتومی کنیم.
‫و مستقیماً به اتاق عمل ببریمش.
‫دکتر کوردیان، با چی طرف هستیم؟
‫پرستارها ما رو اضطراری پیج کردن.
‫اینجا چه خبره؟
‫کارولاین داره مرخص می‌شه.
‫چی؟! نه. وضعیتش اونقدر ‫پایدار نیست که بتونه تکون بخوره.
‫پزشک‌های «بیلور» فکر می‌کنن هست.
‫کدوم دکترها در بیلور؟
‫اونی که باهام تماس گرفت.
‫با دکتر «راپکین» در اونجا صحبت کردم.
‫اون روش جدیدی داره که معتقده ‫به کارولاین کمک می‌کنه.
‫پرتودرمانی و شیمی‌درمانی تهاجمی با ‫اکسیزیون‌های چند مرحله‌ای بعد از دو هفته.
‫بله، ما قبلاً این گزینه رو رد کردیم...
‫ما تمام راه‌های مختلف رو بررسی کردیم.
‫ریسا، بالاخره زمانی هم می‌رسه ‫که شما فقط باید به حرف‌های...
‫فکر می‌کنید به حرف‌های ‫شما توجه نمی‌کنم؟!
‫به حرف‌های همه‌تون؟!
‫دختر من صدا نداره.
‫ما صدای اون هستیم.
‫ما نمی‌ذاریم با دست کشیدن از ‫پرس‌و‌جو‌هامون اون ناامید بشه.
‫از شما کمک خواستیم، شما گفتید نه.
‫ما هم می‌ریم.
‫این حق رو دارن که اگر فکر می‌کنن ‫ضروریه، اون رو منتقل کنن.
‫نه. منتقل کردنش به هر کجا ‫خیلی خطرناکه.
‫اون دختر ممکنه توسط ‫تومور خودش خفه بشه.
‫اگر تکونش بدید ممکنه بمیره. نقطه!
‫خیلی خب. پس شما...
‫لازمه فرم رضایت‌نامهٔ اقدام برخلاف ‫توصیه‌های پزشکی رو پر کنید.
‫بخاطر مسائل قانونی.
‫بهمون بگید چه راه‌حلی دارید.
‫بهمون بگید چرا بایستی بمونیم.
‫ما تمام راه‌ها رو بررسی کردیم. ‫تک‌تک‌شون رو.
‫هیچ گزینهٔ دیگه‌ای وجود نداره.
‫ما لارنژکتومی رو انجام می‌دیم ‫و کارولاین زنده می‌مونه.
‫به همین راحتی.
‫ما به بیلور می‌ریم.
‫این چیزیه که اون می‌خواد. ‫چیزی که همه‌مون می‌خوایم.
‫ما درستش می‌کنیم. ‫ما صداش رو برمی‌گردونیم.
‫گوش کنید. منظور دکتر آوری اینه که...
‫منظورم اینه که یه فکری دارم.
‫بهتون گفتم من قولم رو ‫زیر پا نمی‌ذارم، مگه نه؟
‫من این قول رو به شما دادم.
‫یه فکری دارم که به نظرم جواب می‌ده.
‫خیلی خب، من با ‫دکتر راپکین تماس می‌گیرم.
‫این کار رو می‌کنم.
‫با هر کسی که بتونم تماس می‌گیرم.
‫این قراره جواب بده.
‫به من و دکتر کپنر کمی زمان بدید
‫و اون رو از جاش تکون ندید.
‫خواهش می‌کنم.
‫ما فردا ساعت ۳ سوار هواپیما می‌شیم.
‫تا اون موقع وقت دارید.
‫خیلی خب. حالا فکرت چیه؟
‫هیچ فکری ندارم.
‫چی؟ یعنی فقط...
‫بله، دروغ گفتم. اما اون‌ها ‫نمی‌تونن منتقلش کنن
‫و منم فقط به یکم زمان بیشتر ‫احتیاج دارم. ‫تو چه مرگت شده؟
‫چرا داری این دختر طفلکی رو شکنجه می‌دی؟
‫تو الان قولی دادی که خودت ‫می‌دونی نمی‌تونی بهش عمل کنی.
‫وعده‌ای که می‌دونی ‫نمی‌تونی محقق کنی.
‫ما می‌تونیم راهی برای تحققش پیدا کنیم.
‫کجا؟ کجا... ‫کجا باید این راه رو پیدا کنیم؟
‫توی اون غذاخوری؟!
‫چی؟
‫کی می‌خوای بهم بگی که ‫پدرت رو پیدا کردی؟
‫پدرت، جکسون... همون ‫پدر گم‌شدهٔ، بی نام و نشونت.
‫جراح-برجستهٔ-هیپی-سابق؛ «دکتر آوری».
‫همونی که توی یک غذاخوری ‫محلی غذا سرو می‌کنه.
‫اون تمام دلیلی هستش که ما اینجاییم.
‫نه. من به اینجا اومدم تا ‫به یه بیمار کمک کنم.
‫به من دروغ نگو.
‫و از اون بدتر، به کارولاین ‫و والدینش هم دروغ نگو.
‫ما فقط بخاطر پدر لعنتی تو اینجاییم.
‫و حالا اون بچه قراره بمیره.
‫- شب بخیر عزیزم. ‫- خوب بخوابی.
‫- با مامان‌بزرگ خوب باشی، باشه؟ ‫- دوستت دارم.
‫دوستت دارم جواهر من.
‫چرا بهم نگفتی؟
‫خیلی خب.
‫فراموشش کن.
‫«حالت خوبه؟»
‫چی؟
‫اونجا نشستم و در اون سوی ‫اتاق بهش زل زدم.
‫با خودم گفتم بالاخره من رو می‌بینه،
‫می‌شناسه... یه چیزی می‌شه... ‫از روی صورتم، چشم‌هام،
‫بالاخره از روی یه چیزی...
‫و چیزی که تحویل گرفتم این بود: ‫«حالت خوبه؟».
‫به معنای واقعی کلمه فقط همین.
‫بدون هیچ شناختنی. هیچی.
‫انگار من...
‫مثل هر کس دیگه‌ای بودم.
‫هیچ‌کس نبودم.
‫پس باهاش صحبت کن. ‫آره، سعی‌ام رو کردم.
‫می‌خواستم.
‫رفتم، اونجا نشستم، صبر کردم...
‫میلیون‌ها حرف داشتم که ‫به اون آدم بزنم.
‫در تمام زندگیم به این فکر کرده بودم.
‫اینکه بهش بگم چه ‫آدم عوضی‌ای بوده که
‫خانواده و بچه‌اش رو ترک کرده.
‫اینکه نتونسته از پس یک آوری بودن ‫بربیاد. درست مثل من.
‫اما باز هم می‌تونست ‫خودش رو نشون بده.
‫یه بهانه‌ای رو انتخاب کنه... ‫جشن تولد یا فارغ‌التحصیلی.
‫و خود لعنتی‌اش رو نشون بده.
‫این چیزی بود که می‌خواستم بگم. ‫تمام این‌ها.
‫اما بعدش...
‫بعدش اون...
‫درست توی چشم‌هام نگاه کرد.
‫اون بچهٔ خودش رو نمی‌شناسه.
‫پس کاری کن که تو رو بشناسه.
‫- این احمقانه‌ست. ‫- نه، اینطور نیست.
‫- خیلی خب، می‌تونی بری. ‫- من نمی‌رم.
‫ما زن و شوهر نیستیم.
‫اینکه من با کی حرف بزنم ‫یا نزنم ارتباطی به تو نداره.
‫چرا، به من ربط داره.
‫چون کاری هست که باید انجام بدیم ‫و تو حواست اینجا نیست.
‫و تا موقعی که حرف‌های گفتنی رو ‫نزده باشی حواست اینجا نخواهد بود.
‫پس برو و حرفت رو بزن.
‫اون موقع دیگه تموم می‌شه...
‫و می‌تونیم برگردیم سر کارمون.
‫سلام، دوباره برگشتی.
‫متأسفم. تعطیل کردیم.
‫یه مقدار میت‌لوف ‫اون پشت برام باقی مونده.
‫اگر دوست داشته باشی می‌تونم ‫یه چیزی آماده کنم که ببری...
‫من جکسون آوری هستم.
‫من پسرتم.
‫خدای من.
‫جکسون. پسرم.
‫جکسون!
‫خدای مهربون!
‫خدای من!
‫بیا داخل جکسون.
‫ببخشید، فقط، مغزم یخرده ‫انگار... می‌دونی...
‫می‌خوای بشینی؟
‫معلومه که نه. قبلش نشسته بودی.
‫چرا تو...
‫تو رو سرزنش نمی‌کنم، اما...
‫ببخشید. من نمی‌دونم چی بگم.
‫آیا تو هم برای کار در بیمارستان اینجایی؟
‫تو و دوستت آپریل. درست می‌گم؟
‫همون جراحه؟
‫آره.
‫تو یه جراحی.
‫درسته. همینطوره.
‫جراح پلاستیک و گوش و حلق و بینی.
‫البته. البته که هستی.
‫خدای مهربون.
‫و مادرت چی؟ ‫آیا اون هم اینجاست؟
‫اینجا زندگی می‌کنی؟
‫اینجا برام یه سرپناهه.
‫آخر هفته‌ها بهم فرصت ‫گلف بازی کردن می‌ده.
‫با درآمد بخور و نمیر.
‫راستی صحبت از خوردن شد...
‫صبر کن.
‫ترکیب اختصاصی خودم.
‫مدتیه با یه عده از افراد ‫محلی کار می‌کنم...
‫آدم‌های خیلی خوبی‌ان. ‫ازشون خوشت میاد.
‫نمی‌دونم چرا این رو گفتم.
‫اصلاً نمی‌دونم تو از چه افرادی خوشت میاد.
‫بگذریم. توی فکریم که یه ‫کاسبی کوچولو کنارش راه بندازیم.
‫البته نه خیلی بزرگ. ‫فقط برای گردش‌گرها و امثال اون.
‫حق با توئه. ‫شگفت‌انگیزه، نه؟
‫کاسنی داره.
‫به من نگاه کن!
‫دارم مثل یک احمق ‫همینطور یه بند وراجی می‌کنم.
‫یه چیزی برام تعریف کن.
‫هرچیزی. همه چیز رو. ‫من از هیچی خبر ندارم.
‫بیا.
‫بفرما.
‫خدایا، خیلی خوبه که می‌بینمت.
‫به خودت نگاه کن.
‫من رئیس بخش جراحی پلاستیک و عضو ‫هیئت مدیرهٔ «یادوارهٔ گری-اسلووان» هستم.
‫من در حال توسعهٔ یک ‫دستورالعمل جدید برای
‫گرافت‌های پوستی ویژهٔ ‫قربانیان سوختگی هستم و...
‫نه، نگفتم که...
‫البته که تو خارق‌العاده هستی.
‫می‌دونی، با کمک‌های مادرت و ‫نام خانوادگی‌ات...
‫مطمئنم که آدم موفقی هستی.
‫نه، منظورم اینه که...
‫چکار می‌کنی؟ خانواده‌ات چی؟
‫آیا ازدواج کردی؟
‫بچه داری؟
‫حدس می‌زنم سؤالم اینه که ‫آیا در زندگی خوشحالی؟
‫آره، خب معلومه.
‫نه.
‫«معلومه» پاسخ درست نیست.
‫من خوشحالم.
‫تو چطور؟
‫صادقانه بگم، آره. آره خوشحالم.
‫اما برای من ‫کل ماجرای «بنیاد آوری» و غیره...
‫اصلاً نمی‌تونستم.
‫اگر برای تو نتیجه داده، عالیه.
‫برای من...
‫جشن‌ها، دست دادن با افراد مختلف... ‫این‌ها عشق من نبود.
‫عشق تو.
‫اما وقتی فهمیدم عشقم چی بوده
‫دیگه کسی نمی‌تونست من رو ‫به سمت دیگه‌ای بکشه.
‫منظورت از این غذاخوریت ‫توی مونتاناست؟
‫اون شبی که مادرت رو ملاقات کردم
‫یک جشن سالانهٔ آوری بود.
‫من یک کت و شلوار ‫هزار دلاری تنم کرده بودم.
‫اون... زیباترین زن توی اتاق بود.
‫شاخ به شاخ با یک ‫دایناسور پول‌دار ایستاده بود
‫و جر و بحث می‌کرد ‫که خدا می‌دونه راجع به چی بود.
‫اون خنده‌ای کرد...
‫من خودم رو معرفی کردم و ‫اون برای اذیت کردن من
‫تا نیمه‌های مهمونی بهم محل نمی‌داد.
‫من «داخل» اون نوع زندگی بدنیا اومدم ‫اما اون «برای» اون نوع زندگی زاده شده بود.
‫واسهٔ همین گذاشتی رفتی.
‫مادرت رو که می‌شناسی.
‫انتظارات اون... ویران‌کننده‌ست.
‫چطوره بیشتر از این ‫در مورد اون صحبت نکنی؟
‫متأسفم. حق با توئه.
‫- اون مادر توئه... ‫- درسته... اون مادر منه.
‫و من تو رو نمی‌شناسم.
‫جکسون... ‫فراموشش کن.
‫گوش کن.
‫- چطور پیش رفت؟ ‫- نپرس.
‫- جکسون. ‫- فقط نپرس.
‫باید راه حلی پیدا کنیم که ‫صدای این دختر رو حفظ کنیم.
‫باید راهی وجود داشته باشه. درسته؟
‫می‌خوای در موردش حرف بزنی؟ ‫اینکه صحبت با پدرت چطور شد؟
‫می‌تونیم عمل‌های چندمرحله‌ای انجام بدیم.
‫می‌تونم الان تومور رو اکسیزیون کنم ‫و بعدش برای یک اهدا کننده صبر کنیم.
‫نه. جواب نمی‌ده.
‫اینطوری به یک نوبت پرتودرمانی ‫دیگه نیاز پیدا می‌کنه
‫و همین باعث می‌شه ‫کاندیدای بدی برای جراحی باشه.
‫آره.
‫آره. صحبت کردیم.
‫راستش اون صحبت کرد... خیلی زیاد.
‫در مورد اینکه آوری بودن چقدر سخت بوده
‫و... جراحی کردن و...
‫گذاشتن استنت موقت چی؟
‫اروزیون و خونریزی.
‫لعنتی.
‫اون خیلی مؤدب بود و...
‫نتایج مطالعات حیوانی چی؟
‫باشه.
‫یه جورایی زبونم بسته شده بود. ‫هیچی نگفتم.
‫اون واقعاً...
‫خیلی گرم بود... نمی‌دونم...
‫اون خوشحال بود!
‫قطعاً تصور نمی‌کردم بدون من خوشحال باشه.
‫خیلی صحبت کرد ‫و در مورد من هیچی نگفت.
‫هیچی.
‫در مورد خندهٔ مادرم، کت و شلوار ‫احمقانه‌اش و قهوه صحبت کرد.
‫حس کردم واقعاً یه احمقم.
‫اینطور نیست.
‫هرگز فکرشم نمی‌کردم که اون ‫در تمام این مدت حتی...
‫اون حتی دلش برام تنگ نشده.
‫- این رو مطمئن نیستی. ‫- حالا دیگه چرا.
‫واقعاً دیگه مطمئنم.
‫حتی طرف به ذهنش خطور نکرد ‫که طور دیگه‌ای تظاهر کنه.
‫چطور می‌تونی بری پیش یکی ‫و بهش بگی چقدر آدم عوضی‌ای بوده
‫در حالیکه اون فقط داره بهت لبخند می‌زنه ‫و دربارهٔ قهوهٔ کاسنی صحبت می‌کنه؟
‫اونجا فقط ایستاده بودم و ‫قلبم افتاد توی شکمم.
‫یا توی گلوم.
‫یا چمی‌دونم هر اصطلاح ‫احمقانه‌ای که هست.
‫درستش اینه که: «قلبم اومد توی گلوم».
‫نه. این نیست. ‫چرا. چرا، همینه.
‫یه چیزی هم در مورد شکم هست...
‫نه، اون اینه که ‫«چیزی رو توی شکمت حس کنی».
‫ولی اونی که گفتی درستش می‌شه: ‫«قلبم اومد توی گلوم».
‫چی شده؟
‫خودشه. اون یه دریچه لازم داره.
‫اون یه چیزی لازم داره...
‫- خیلی خب. ‫- خودشه.
‫چی خودشه؟
‫از شکمش به گلوش.
‫شاید بتونیم از شکم خودش برای ‫گلوی خودش استفاده کنیم.
‫- ما پیوند رو از دست دادیم، درسته؟ ‫- آره.
‫- تارهای صوتی رو از دست دادیم. ‫- درسته.
‫حالا، چی می‌شه اگر... اگر براش ‫تارهای صوتی جدید درست کنیم؟
‫منظورم اینه که، چی می‌شه ‫از رودهٔ خود کارولاین
‫برای ساختن یک دریچهٔ جدید استفاده کنیم؟
‫اون الان یه دریچهٔ ایلئوسکال اینجا داره.
‫می‌تونم از آپاندیسش استفاده کنم و ‫یک لولهٔ صوتی درست کنم.
‫و خودش می‌شه اهدا کنندهٔ خودش.
‫به معنای واقعی کلمه شکم خودش ‫رو توی گلوی خودش می‌ذاریم.
‫اصطلاح درستش بازم این نیست، ‫اما فکر می‌کنی جواب بده؟
‫نه. یعنی شاید... آره.
‫حالا کدومش، آره یا نه؟
‫بله... من اینطور فکر نمی‌کنم.
‫ما تمام خطرهاش رو بررسی کردیم.
‫حس می‌کنیم فوایدش به ‫اون‌ها برتری داشته باشه.
‫آره، والدینش هم هر دو رضایت دادن ‫که این رو می‌خوان.
‫این کار تا حالا انجام نشده
‫و اگر چیزی اشتباه از آب در بیاد یا...
‫این دقیقاً همون جاییه ‫که جادو اتفاق میوفته.
‫این کار تا حالا انجام نشده ‫تا اینکه ما انجامش بدیم.
‫امروز و درست همین‌جا.
‫آیا نمی‌خوای بخشی از این ‫جادو باشی «استیو»؟
‫آیا نمی‌خوای وقتی که با ‫تبدیل شکم اون دختر جوون
‫به یک گلوی واقعی ‫داریم تاریخ‌ساز می‌شیم
‫جایی در کنار تخت داشته باشی؟
‫خب، من...
‫- کنار تخت؟ ‫- کنار تخت.
‫کنار تخت.
‫من... من هنوز نمی‌دونم ‫می‌تونم تأییدیه بگیرم یا نه.
‫درسته. اما خوشبختانه مجبور نیستی.
‫ببخشید؟ ‫این اسم منه که روی بیمارستانه.
‫به عنوان یک آوری من رسماً مجوز ‫تاریخ‌سازی رو به خودمون می‌دم.
‫در کنار هم. ‫کنار تخت.
‫دقیقاً.
‫قراره خیلی خوب جواب بده.
‫من و دکتر کپنر مطمئن می‌شیم که ‫در اولین فرصت در جریان‌تون بذاریم.
‫من تا جایی که یک انسان می‌تونه ‫بهت عشق خودم رو منتقل می‌کنم.
‫چون تو پزشکش هستی ‫و من بهت ایمان دارم.
‫ممنونم.
‫فقط اطمینان حاصل کن که اون ‫زنده برگرده. شنیدی چی گفتم؟
‫اگر توی بیمارستان خودمون بودیم «گالری» ‫پر می‌شد و عمل پخش اینترنتی می‌داشت. ‫(محلی در بالای اتاق عمل برای تماشای سایرین.)
‫باورم نمی‌شه کسی قرار نیست این رو ببینه.
‫من می‌بینم.
‫دکتر کوریدان، به ما محلق بشید.
‫موفق باشید دکترها.
‫شروع می‌کنیم.
‫تیغ جراحی.
‫این جواب می‌ده، درسته؟
‫ما انجامش دادیم.
‫کاملاً‌ درسته انجامش دادی.
‫من حسابی خسته‌ام. ‫ممکنه نقش زمین بشم.
‫ولی من خیلی هم هشیارم.
‫این عمل...
‫می‌دونم.
‫خودت رو اذیت نکن.
‫اون‌ها وقتی بهوش بیاد بهمون اطلاع می‌دن.
‫بهرحال یه چند ساعتی طول می‌کشه.
‫پس در این صورت...
‫من می‌رم بخوابم.
‫مثل یک مرده.
‫آره.
‫مگر اینکه به نظر تو بهتر باشه ‫برگردیم و به بیمار سر بزنیم.
‫نه، نه، به نظرم حق با توئه. ‫بایستی استراحت کنیم.
‫خیلی خب، پس بهتره... ‫بریم همین کار رو بکنیم.
‫البته. عالیه.
‫فکر خوبیه. ‫خیلی خب.
‫چیه؟
‫فقط دارم به بهترین رکوردمون ‫توی هتل‌ها فکر می‌کنم.
‫چه فکری؟
‫می‌دونم چرا مادرم تو رو فرستاد.
‫می‌خواست یه نفر مواظبم باشه.
‫حتماً این رو فهیمده که
‫به احتمال قوی می‌رم پدرم رو ‫می‌بینم و خوب می‌دونسته
‫که بهتره سعی نکنه من رو ‫از این کار منصرف کنه.
‫اون می‌خواست اینجا باشم...
‫- فقط محض احتیاط. ‫- این واقعاً دیگه...
‫اخلاق کاترینه.
‫من می‌خواستم بگم ‫عصبانی‌کننده‌ست، ولی خب آره.
‫جکسون، من می‌دونم یه پدر خوب چه کسیه.
‫من در تمام زندگیم ‫یه دونه‌اش رو داشتم.
‫تو پدر خوبی هستی.
‫تو هر دومون رو توی خونه‌ات جا دادی.
‫و موقعی که من نمی‌تونستم ‫ازش (هریت) مراقبت کردی.
‫و از اون موقع هیچ‌وقت از ‫مراقبت از ما دست نکشیدی.
‫حتی با وجود همهٔ ‫اتفاقاتی که بین ما افتاد.
‫تو هیچ‌وقت پشت نکردی.
‫پدرت هم حق نداشت این کار رو بکنه.
‫تو اومدی اینجا که بهش چیزی بگی.
‫تا وقتی این کار رو نکردی ‫اینجا رو ترک نکن.
‫سلام، سلام. بشین، بشین. ‫برات یه چیزی دارم.
‫نمی‌تونم زیاد بمونم. ‫داریم راه میوفتیم.
‫اگر بخوای می‌تونم یه چیزی ‫برای توی راه‌تون درست کنم.
‫فقط اومدم خداحافظی کنم.
‫باشه.
‫گوش کن، من واقعاً ‫خوشحالم که به اینجا سر زدی.
‫شاید دفعهٔ بعدی، تو...
‫فکر نمی‌کنم دفعهٔ دیگه‌ای در کار باشه.
‫خیلی خب.
‫- جکسون، گوش کن... ‫- من یه دختر دارم.
‫اسمش هریت هستش.
‫هریت.
‫جکسون.
‫این شگفت‌انگیزه.
‫من یه پدربزرگم.
‫نه. نیستی.
‫مامانم یک مادربزرگ شگفت‌انگیزه و
‫تو فقط به نظر یه آدم محترمی.
‫اما پدربزرگ نیستی.
‫تو پدر من نیستی.
‫فکر می‌کنم وقتی آدم بچه‌دار ‫می‌شه، پیمانی می‌بنده.
‫و من پیمان‌هام رو نمی‌شکنم.
‫این تفاوت واقعی بین تو و منه.
‫ببین، جکسون...
‫مواظب خودت باش رابرت.
‫واقعاً خوشحالم که تو رو ملاقات کردم.
‫خداحافظ.
‫«شوکه شدن»...
‫«لال شدن»...
‫«بند اومدن زبون»...
‫دلیلی داره که این‌ها اتفاق میوفته.
‫حالا یک نفس عمیق بکش.
‫عجله نکن.
‫خیلی خب. عجله نکن.
‫سلا... ما...
‫سلام... مامان.
‫ما کلمات‌مون رو گم می‌کنیم چون مخاطرات ‫جدی‌ای می‌تونه وجود داشته باشه.
‫سلام!... مامانی و بابایی!
‫و چیزهای زیادی برای ‫از دست دادن داریم.
‫اونم که اینجاست! ‫ممنونم مادربزرگ.
‫همه چیز خوب پیش رفت؟
‫آره.
‫خوبه.
‫جکسون گفت می‌تونید منم برسونید خونه.
‫- البته. البته. ‫- بله؟ ‫بیا اینجا، کوچولوی من.
‫دختر خوب.
‫سلام!
‫ممنونم.
‫خواهش می‌کنم. مامان‌بزرگ‌ها ‫برای همین چیزها هستن دیگه.
‫نه. منظورم اینه که...
‫چیه؟
‫- چیه عزیزم؟ ‫- فقط...
‫ممنونم مامان.
‫برای همه چیز.
‫از این وحشت داریم که زیاده‌روی ‫کنیم یا اشتباه منظورمون رو برسونیم...
‫آماده‌ای؟
‫بزن بریم خونه.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.