..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫نقاطی تو این دنیا هست ‫که در حکم مدخل موجودات دیگه‌ان.
‫بردبارانه از همون نقاط تحت نظرمون دارن...
‫و منتظر فرصتی‌ان ‫که بتونن کنارمون حضور پیدا کنن.
‫با دقت به حرفم گوش بدین،
‫آخه قراره همون لحظه رو تجربه کنین.
‫تازه همون موقعه...
‫که دردتون موجب می‌شه توانی رو...
‫که در اعماق وجودتون ‫مخفی کرده بودین، به کار بگیرین.
«آلما» «فصل یکم، قسمت یکم: مه»
‫[هشت ساعت پیش]
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫اذیت نکن دیگه، آخرین شبمونه.
‫ناراحت نباش.
‫التماست می‌کنم.
‫خوشم نمیاد اینجا بشم.
‫دلم خیلی براش تنگ شده.
‫لائورا هم می‌خواست ‫از این لحظه لذت ببری.
‫بیا بریم.
‫به خاطر اون بیا.
‫بهت خوش می‌گذره!
‫بیا دیگه، بیا بریم.
‫من اسامیتون رو ‫روی کاغذ نوشتم.
‫این مال منه. ‫بفرما، بفرما.
‫- این آخریه. ‫- بردارش.
‫حالا بطری رو می‌چرخونم ‫و سمت هر کی وایستاد،
‫باید اسم یکی رو برداره ‫و اداش رو دربیاره.
‫خیلی‌خب. شروع کنیم.
‫آلی.
‫بریم تو کارش.
‫- آره؟ ‫- آره! هوم!
‫- شروع کن تام. ‫- من شروع کنم؟ خیلی‌خب.
‫از کجا همدیگه رو می‌شناسیم؟
‫تو که من رو نمی‌شناسی.
‫در واقع، هیچ‌کس من رو نمی‌شناسه.
‫من خیلی مرموزم.
‫نوبت توئه برونو.
‫من تو این بازی ضعیف‌ترم.
‫صرفا همین مدت که اینجا بودیم دیدمت، ‫ولی تلاشم رو می‌کنم.
‫تو هیچ‌کدوم از گشت‌وگذارهات راهنمات نبودم؟
‫من راهنما لازم ندارم.
‫من رها و آزادم.
‫- وای. ‫- روک، نوبت توئه.
‫مرموز و مستقلی،
‫از این‌جور آدم‌ها خوشم میاد.
‫اِم...
‫هر کی رو که بیشتر از همه ‫ازش خوشت میاد ببوس.
‫اِم، وقتتون تموم شد!
‫دیگه اون‌قدرها هم معصوم نیستی.
‫بیاین کار دیگه‌ای کنیم. ‫ما که دیگه نه ساله نیستیم.
‫عه، لائورا، اذیت نکن دیگه.
‫اذیت نکن دیگه.
‫بیا، این‌جوری بوسه‌اش جبران می‌شه.
‫- احمق‌بازی درنیار. ‫- اثرش اصلا باقی نمی‌مونه.
‫عمرا. اثر تا نود روز ‫رو موی آدم می‌مونه.
‫چی شده؟ ورزشکار حرفه‌ایمون نمی‌تونه ‫یه بار هم که شده عشق و حال کنه؟
‫خب، نه، بورسیه‌ام رو به خطر نمی‌اندازم.
‫عه، ببخشید. تو می‌خوای؟
‫روک، شوخی ندارم‌ها.
‫من می‌خوام.
‫بیاین دیگه. بیاین بازی کنیم. ‫آخرین دسته.
‫دوا.
‫آماده‌ای؟
‫بپرسین.
‫تو بپرس لائورا.
‫- چند وقته که تو مدرسه‌مونی؟ ‫- مدرسه نمی‌رم.
‫مدرسه نمی‌ری، ولی می‌شناسیمت...
‫برونویی؟
‫نه.
‫صورتت چیزی نشده؟ ‫مثلا جای سوختگی نداره؟
‫نه.
‫اگه تو این سفر حضور نداری، ‫از کجا می‌شناسمت؟
‫چند وقت پیش یه بار اومده بودم اینجا.
‫من تازه یه ساله که تو این مدرسه‌ام. ‫من هم می‌شناسمت؟
‫نه.
‫ولی تو مراسم ختمم حضور داشتی.
‫- منظورت اینه که... ‫- آره، مرده‌ام.
‫دوا، بس کن.
‫کسی نمی‌خواد بپرسه خودکشی کردم یا نه؟
‫امیدوارم هر کی اسم لارا رو نوشته ‫به خودش افتخار کنه.
‫خیال کردی ما احمقیم؟
‫- چیه؟ ‫- قبلا هم از این کارهای تخمی کردی.
‫ولی با این کارت نشون دادی ‫خیلی بدجنسی.
‫خب...
‫ظاهرا مهمونیمون به اتمام رسیده.
‫حالت خوبه؟ بیا. ‫من کمکت می‌کنم ببندیش.
‫آلی؟
‫می‌خوام تنها باشم، خواهش می‌کنم.
‫خب، من می‌رم اتاق خودم.
‫اگه کارم داشتی، صدام کن.
‫وای! قطعا دیگه جو رو خراب کردم.
‫- می‌خواستم باز هم عشق و حال کنم. ‫- بذار فعلا زخمت رو ببندم.
‫نمی‌خوام برگردم خونه پیش بابام.
‫واسه چی؟
‫یادته قبلا...
‫یه سری تصویر شماره‌دار بود ‫که باید به ترتیب وصلشون می‌کردیم؟
‫یک رو به دو وصل می‌کردیم، بعدش به سه...
‫و همین‌طور ادامه می‌دادیم ‫تا نقاشی از توش دربیاد؟
‫زندگی من همون شکلیه.
‫نقاشیش چیه؟
‫اصلا نمی‌دونم.
‫فقط پدرم می‌دونه.
‫تنها کاری که از دستم برمیاد ‫اینه که مطیعانه نقاط رو به هم وصل کنم.
‫می‌خوام بفهمم چه نقاشی‌ای ‫واسه زندگیم کشیدن،
‫ولی خودم حق انتخاب ندارم.
‫خودم هم فقط می‌خوام فرار کنم...
‫و برم جایی که کسی اصلا پیدام نکنه.
‫اینجا مخفیگاه خیلی مناسبیه.
‫بیا، آب بخور. ‫صبح بهم می‌گی دمت گرم.
‫اگه از خودت برام بگی، می‌خورم.
‫خب، با برادرم، الکس، زندگی می‌کنم،
‫سیزده سالشه،
‫بابابزرگم، افرن، هم باهامون زندگی می‌کنه،
‫آلزایمر داره، از خونه بیرون نمی‌ره.
‫والدینم از دنیا رفتن و مجبور شدم ‫به خانواده‌ام برسم.
‫واسه همین این استراحتگاه رو به دست گرفتم.
‫با کسی جز مهمون‌های اینجا ارتباط ندارم.
‫گاهی اوقات هم...
‫این‌قدر احساس تنهایی می‌کنم...
‫که هر تعامل جزئی‌ای رو...
‫با دوستی اشتباه می‌گیرم.
‫یعنی ما الان دوستیم؟
‫آخه من می‌خواستم چیز دیگه‌ای باشیم.
‫می‌خواستی چی باشیم؟
‫دنبال کسی‌ام که بهم عشق بورزه.
‫دوا؟
‫[سلام تام، دوا پیش توئه؟]
‫دوا!
‫تام.
‫اینجا همون‌جاست ‫که با لارا اومده بودیم؟
‫به نظرت دوا اینجا بوده؟
‫چه خاطرات غم‌انگیز زیادی داریم.
‫اون افسانه‌ها صرفا امید واهی ‫لارا رو افزایش دادن.
‫واسه چی باید بخواد برگرده اینجا؟
‫شاید می‌خواست بهش احساس نزدیکی کنه.
‫شگفت‌انگیزه.
‫چه حسی داری؟
‫همه‌چی رو حس می‌کنم.
‫تا حالا...
‫این شکلی سکس کردی؟
‫شروع نکن، داری بحث رو به بیراهه می‌کشی.
‫دروغ نمی‌گم، از نظرم جذابی.
‫- یه کوچولو جذابی. ‫- عه، جدی؟
‫راستش... اصلا به هم نمیایم.
‫بحث رو به بیراهه نکش لائورا.
‫من همین امشب رو می‌گم.
‫- سردت نیست؟ ‫- کمی سردمه.
‫بیا اینجا. دستت رو بکن توش.
‫بهتر شد؟
‫ساعت یک و پنجاه و هفت دقیقه بامداده.
‫به لطف تغییر ساعت تابستونی، ‫ساعت اصلا دو نمی‌شه.
‫شصت دقیقه آینده تو زمان محو می‌شه ‫و هیچ اثری ازش باقی نمی‌مونه.
‫واسه همین شجاعتش رو دارم ‫که بهت بگم...
‫نیاز دارم کسی بهم عشق بورزه.
‫و ترجیح می‌دم اون شخص تو باشی.
‫وای...
‫چه خوب می‌بوسی.
‫خودم می‌دونم.
‫خب، اگه یه ساعت پیش‌رو محو می‌شه،
‫ترجیح می‌دم صبر کنیم ‫تا ساعت دیگه‌ای از راه برسه.
‫دیگه فرصتی پیدا نمی‌کنیم.
‫نه، نمی‌تونم تام.
‫چرا نمی‌تونی؟
‫به خاطر همه‌چی.
‫پیش‌نیاز عشق که صرفا ‫محو شدن یه ساعت نیست.
‫سلام، بابت دیشب عذر می‌خوام. ‫خیلی مست بودم.
‫خیلی هم دلربا بودی.
‫وایستا.
‫اگه خواستی باز هم حرف بزنیم، این شماره منه.
‫خیلی‌خب.
‫- هفده نفریم. یکی نیست. ‫- دوا نیست.
‫چه سورپرایزی.
‫[کنارم نمی‌شینی؟]
‫[نمی‌خوام میونه‌ام با دوا به هم بخوره]
‫اومد.
‫باید راجع به وقایع دیروز ‫باهات صحبت کنم.
‫اینجا نمی‌شه. الان نمی‌شه.
‫دوا، بشین. داریم راه می‌افتیم.
‫[تام: هر موقع پخشش کردی، بهم بگو ‫که همزمان گوش بدیم.]
‫[پخش کردم.]
‫داریم برمی‌گردیم خونه.
‫هنوز هم نمی‌دونم باز هم ‫چنین سفری رو تجربه می‌کنیم یا نه.
‫آخرین سالمونه و خیلی‌هامون ‫تو مدرسه نمی‌مونیم.
‫عده‌ای می‌رن.
‫خودم هنوز نمی‌دونم چیکار می‌کنم.
‫خیال می‌کردم...
‫خیلی از شهر و مدرسه خودم متنفرم، ولی...
‫الان که چیزی به انتهای مسیر نمونده، ‫خیلی ناراحتم که قراره به اتمام برسه.
‫نگاهی به اطرافم می‌اندازم ‫و می‌خوام همه‌چی رو نگه دارم،
‫آخه می‌دونم یه روزی حتی اسمشون رو ‫هم به خاطر نمیارم.
‫واسه همین می‌خوام این لحظه رو ثبت کنم.
‫تا همه‌چی از دست نرفته ‫و خاطره‌ای از یاد رفته نشده، ثبتش کنم.
‫- بهتره وایستیم. ‫- مهه دیگه.
‫عادیه؟
‫به عمرم چنین چیزی ندیدم.
‫جریان چیه؟
‫اون کیه؟
‫بی‌خیال.
‫- شرمنده، ولی ندیدیمتون. ‫- تقصیر خودمه. نباید نگه می‌داشتم.
‫واقعا؟
‫می‌شه شما جلو برین؟ ‫من پشتتون میام که یه چیزی معلوم باشه.
‫ممنون.
‫امیدوارم سالم از این مه خارج بشیم.
‫سرعتشون خیلی زیاده.
‫کجا می‌رین؟ پشم‌هام!
‫نمی‌تونم تحت این شرایط رانندگی کنم.
‫تو مسیر هشدار می‌ذارم.
‫کسی آنتن نداره؟
‫- اِم، من ندارم. ‫- من هم ندارم.
‫- تو داری؟ ‫- نه.
‫آره، من هم ندارم.
‫همه‌چی مرتبه؟
‫کارلوس، جریان چیه؟
‫دارن بهمون علامت می‌دن. ‫منتظرن.
‫هیس. گوش کنین.
‫صدای چیه؟
‫صداش از کجا میاد؟
‫تو هم می‌شنوی؟ کارلوس.
‫دارن بهمون هشدار می‌دن.
‫وایستین.
‫وایستین!
‫وایستین.
‫وایستین!
‫مواظب باشین!
‫نبضش رو حس نمی‌کنم.
‫تکون نخور.
‫الان برمی‌گردونیمت.
‫سعی کن تکون نخوری. ‫یک، دو، سه.
‫اسمت چیه؟ ‫می‌تونی بهمون بگی امروز چندشنبه است؟
‫نه، الان نباید بخوابی. ‫چشمت رو باز نگه دار.
‫دیگه بهتر می‌شه.
‫عزیز دلم!
‫پیلار!
‫رومن. اینجاست.
‫ما پیشتیم عزیزم. در امانی.
‫- خواهش می‌کنم، نباید بیاین اینجا. ‫- دیگه همه‌چی تموم شد.
‫دیگه همه‌چی تموم شد عزیزم. ‫دیگه همه‌چی تموم شد.
‫اسمت چیه؟
‫- می‌دونی اینجا کجاست؟ ‫- نه.
‫آخرین خاطره‌ات قبل از اینجا بودن چیه؟
‫مه.
‫چشمت رو ببند و فکرهای قشنگ بکن.
‫به زودی خوابت می‌بره.
‫هیس.
‫تلما جونم، آروم باش.
‫چیزی نیست.
‫من پیشتم.
‫به هوش اومد.
‫عه، خیلی‌خب.
‫باز هم سلام.
‫من رو می‌شناسی؟
‫من ایرنه هستم.
‫اومدم کمکت کنم.
‫الان صورتت رو نشونت می‌دم.
‫دیدنش دشواره، ‫آخه بدجوری مجروح شدی.
‫ولی باید بهم بگی چهره‌ات ‫واسه خودت آشناست یا نه.
‫می‌دونی کی هستی؟
‫نه.
‫شما دو نفر کی هستین؟
‫ماییم، مامان و باباتیم.
‫اسمت آلماست.
‫هجده سالته.
‫تصادف کردی.
‫وقتی بیهوش بودی، ‫چند بار عملت کردن.
‫مچ پات، یکی از مهره‌هات،
‫تیغه بینیت و دو دنده‌ات...
‫شکسته بود.
‫ضربات وارده باعث شد ‫دوبینی عمودی پیدا کنی...
‫و فراموشی بگیری.
‫هیچ‌کدوم از جراحاتت دائمی نیستن.
‫به مرور زمان خوب می‌شن.
‫سوالی نداری؟
‫چرا من رو بستین؟
‫که در حین خواب تکون نخوری.
‫داشتی کابوس می‌دیدی.
‫نترس.
‫درست می‌شه.
‫جریان چیه؟
‫هیس. هیس. آروم باش. آروم باش.
‫دکتر!
‫تشنج کرده.
‫الان می‌بریمش. پاتریشیا!
‫- چیزی نمونده. ‫- باشه.
‫آفرین. تموم شد.
‫چه حسی داری که بعد از این همه روز ‫باز هم دماغ داری؟
‫داری خیلی خوب بهبود پیدا می‌کنی،
‫یعنی به زودی می‌تونی بری خونه، هوم؟
‫خیلی‌خب.
‫خیلی ممنون دکتر.
‫اون یکی دختره کجاست؟
‫هنوز تو بخش مراقبت‌های ویژه است.
‫بابا؟
‫چی شده؟
‫افراد دیگه‌ای هم در حین تصادف همراهم بودن؟
‫باقی مسافرین هم بودن.
‫هجده تن از همکلاسی‌هات ‫سوار اتوبوس بودن.
‫همه‌شون تو همین بیمارستانن؟
‫آره، بعضی‌هاشون هستن.
‫بقیه‌شون مرده‌ان؟
‫الان از این فکرها نکن.
‫باید استراحت کنی که بهتر بشی.
‫آلی.
‫آلی!
‫نمی‌خواستم بترسونمت، ببخشید.
‫ولی باید می‌دیدمت.
‫نتونستن پام رو نگه دارن.
‫متأسفم.
‫از این کارها نکن، خواهش می‌کنم.
‫همه با دلسوزی نگاهم می‌کنن. ‫طاقتش رو ندارم.
‫عکس نداری؟
‫از صحنه تصادف؟
‫نه، از قبلش. ‫باید بقیه رو ببینم.
‫راستش رو بهم بگو.
‫کارلوس، لائورا و روک تو کما هستن.
‫تلما هنوز تو بخش مراقبت‌های ویژه است.
‫کسی خبر نداره مارتین کجاست.
‫پیداش نکرده بودن، غیبش زده بود.
‫بقیه هم تو همون دره از دنیا رفتن.
‫اصلا جریان دوا رو بهت نگفتن؟
‫این آخرین عکسمون با همدیگه است.
‫هیچی یادم نمیاد.
‫تصادف رو یادت نیست؟
‫نمی‌دونم کی هستم.
‫متوجه نمی‌شم.
‫خاطره یادم نمیاد.
‫کسی رو یادم نمیاد.
‫- همه‌چی از دست رفته. ‫- همه‌چی که نرفته. من هنوز پیشتم.
‫من نمی‌شناسمت.
‫نه، نمی‌تونم تام.
‫به خاطر دوا؟
‫دوا.
‫دوا، حالت خوبه؟
‫کجا بودی؟
‫چرا دوباره رفتی اونجا دوا؟
‫آلبومی رو که به لارا داده بودی ‫تو استراحتگاه پیدا کردم.
‫[جون دیگه‌ای بهت عطا می‌کنم. ‫خواسته‌ات رو ادا کن.]
‫باید می‌فهمیدم واقعیه یا نه.
‫چی واقعیه یا نه؟
‫حرفی که لارا بهم زده بود.
‫گفتی صداهای خاصی می‌شنوه؟
‫آره، نصفه‌شب مات و مبهوت...
‫از خواب می‌پره و...
‫آره، می‌گه صدای ناله می‌شنوه.
‫خاطرات تصادفش این‌جوری به خاطرش میاد.
‫- خب، بگذریم. ‫- خیلی‌خب.
‫صبح به خیر آلی.
‫حالت چطوره؟
‫چی شده؟
‫دوباره یکی داشت اونجا گریه می‌کرد.
‫حتما کابوس دیدی.
‫صداهایی که خیال می‌کنی می‌شنوی، ‫خاطرات خودتن که داری کم‌کم به یادشون میاری.
‫من پرونده‌ات رو با دقت بررسی کردم.
‫برادر خودم...
‫هم تو اون اتوبوس بود.
‫- مرده؟ ‫- اصلا پیداش نکردم.
‫فعلا هنوز مفقوده.
‫مارتین رو می‌گی.
‫یادته؟
‫تام بهم گفته بود.
‫خاطراتت رو به رو مرور زمان به یاد میاری.
‫وقتی یادت اومد، ‫دوست دارم باهات صحبت کنم.
‫کی برمی‌گرده؟
‫بهت نگفتن؟
‫وضعیتش تو بخش مراقبت‌های ویژه ‫خیلی وخیم شد.
‫کاری از دستشون برنمی‌اومد ‫که نجاتش بدن.
‫خیلی متأسفم آلما.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫اوهوم.
‫- آروم‌تر برو. عجله نداریم. ‫- می‌خوام تنها برم.
‫- مطمئنی؟ ‫- تنها می‌رم.
‫آره. هوم.
‫مواظب باش.
‫باشه.
‫من می‌شناسمت.
‫من می‌بندمش. ممنون.
‫خیلی مضطربی.
‫- اون هم همکلاسیمه؟ ‫- نه.
‫تا حالا ندیدمش.
‫- چی شد آلی؟ ‫- من کاری نکردم.
‫خیلی‌خب، آروم باش. نگران نباش، ‫خون‌ریزی همیشه وخیم‌تر جلوه می‌کنه.
‫دکتر!
‫خون‌دماغ حاد شده.
‫خورخه، برانکارد رو بیار.
‫می‌شه نگاهی بندازم؟
‫دهنت رو کامل باز کن.
‫- خودت رو خسته کردی؟ ‫- با عصام راه رفته بودم.
‫اسپکولوم بده.
‫- نه... ‫- هیس.
‫دماغش رو ببندیم.
‫- نه. ‫- خیلی‌خب.
‫سعی می‌کنم خون‌ریزیت رو بند بیارم.
‫روراست بهت می‌گم، ‫کار خوش‌آیندی نیست.
‫- نه. ‫- اگه بخوای، می‌تونی چشمت رو ببندی.
‫- نه! ‫- تکون نخور.
‫تقلا نکن.
‫تکون نخور.
‫درست شد.
‫نه!
‫نه، نه، نه!
‫- آروم باش. ‫- نه!
‫- هیس.
‫نه!
‫هیس! آروم باش.
‫سرنگ بدین.
‫کمی هوا وارد می‌کنم...
‫که به درون دماغت فشار وارد بشه ‫و خون‌ریزی تحت کنترلمون باشه، خب؟
‫الان باید مقاومت کنی.
‫مقاومت کن.
‫کاتتر تکون خورد.
‫خیلی‌خب، کاسه رو ثابت نگه دارین.
‫آروم باش عزیزم.
‫نفس بکش. آروم نفس بکش. ‫سرت رو بچرخون.
‫باید عمل کنیم.
‫الان برمی‌گردیم پیشت.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫نه...
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.