‫دوا، نه!
‫آلی، حالت خوبه؟
‫چی شد؟
‫آلی!
‫دیگه فهمیدم کی هستم...
‫پای یه دختر وسط نیست. ‫پای دوتا وسطه.
‫خب، خودت یکی از اون دو دختری؟
‫حس می‌کنم میشناسمشون، ‫ولی یه حسی بهم می‌گه هیچ‌‎کدومشون نیستم.
‫حس می‌کنم خاطرات خودم نبوده، ‫انگار خاطرات کس دیگه‌ای بوده.
‫منشأ مشکلاتت گذشته است.
‫سلام.
‫سلام، یهو تو مسیر طوفان شد.
‫شارژ گوشیم تموم شد،
‫ولی می‌شه اینجا شارژش کنم ‫که زنگ بزنم ماشین بیاد؟
‫- اونجا پریز داریم. ‫- ممنون.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫دوا؟
‫- برات شکلات داغ آوردم. بیا. ‫- مرسی.
‫[در حال شارژ]
‫[چهره شناسایی نشد]
‫[لطفا رمز عبور خود را وارد کنید]
‫می‌خوام سرنوشتم رو تغییر بدم.
‫[دوا]
‫شرمنده‌ام که مجبور شدم ‫به زور بیارمتون اینجا.
‫مطمئنم سوالات زیادی دارین.
‫خودم می‌دونم باید بهتون توضیح بدم.
‫جواب کل سوالاتتون ‫تو این کتاب هست.
‫با این که این متن ‫چند قرن پیش نوشته شده،
‫داستان معاصری رو روایت می‌کنه.
‫داستانش به سال ۱۹۶۹ ‫و مخزن سد تینز...
‫تو همین آستوریاس برمی‌گرده.
‫باربارا، خواهر پدربزرگت، ‫زن منحصر به فردی بود...
‫و احتمالا از نظر مردم اون دوره ‫بیش از حد مستقل بود.
‫یه روز، پدربزرگ باربارا و برادرش ‫که مارکیِ ویستا آلگره بود،
‫به دیدنشون میاد. ‫خبر خیلی مهمی بهشون داد.
‫دکترها بهش گفته بودن ‫به زودی از دنیا می‌ره.
‫رو به موت بود.
‫متأسفم بابابزرگ.
‫واسه همین مارکی داستانمون ‫این‌قدر سریع به دیدنشون اومده بود،
‫آخه می‌خواست ارزشمندترین گنجینه ‫خانواده‌شون رو در اختیار نوه‌هاش قرار بده.
‫کتابی مملو از پیشگویی بود ‫که نسل به نسل دست به دست شده بود.
‫رمز و راز دست‌یابی به دانش و ثروتی...
‫که طی سال‌ها جمع کرده بودن ‫تو اون کتاب نوشته شده بود.
‫ولی دست‌یابی به این اطلاعات بهایی داشت.
‫مارکی ازشون خواست حتما طبق...
‫نوشته‌های کتابه زندگی کنن.
‫من نیستم.
‫باربارا، مسیر زندگیت رو از قبل نوشتن.
‫اتفاقی که امروز برات رخ می‌ده، ‫واسه همه‌مون مهمه.
‫کسی حق نداره سرنوشت من رو بنویسه. ‫نه‌خیر.
‫مارتین، بیا بریم.
‫مارتین، تو بازیشون دخیل نشو.
‫ولی پدربزگت، پدر من، فرق می‌کرد.
‫مارکی پدرم رو مطیع خودش کرده ‫و اراده‌اش رو تحت کنترل درآورده بود.
‫پدرم معتقد بود اگه بخواد وارث اصلی باشه،
‫مجبوره با ایمان کورکورانه ‫از پیشگویی‌های کتابه پیروی کنه.
‫- از پسش برنمیام. ‫- برمیای. نوشته شده دیگه.
‫البته گاهی اوقات باید خیلی تلاش می‌کرد ‫تا ایمانش رو حفظ کنه.
‫باربارا اصلا خبر نداشت ‫که این رویارویی با خانواده‌اش...
‫به سرنوشت غم‌انگیزش ختم می‌شه.
‫مارتین!
‫نمی‌شه فعلا به حرف پدربزرگمون گوش بدی؟
‫به حرفش گوش کن، صبر کن بمیره، ‫بعدش می‌تونی طبق خواسته خودت زندگی کنی.
‫- حتی اگه خواستی، با افرن ازدواج کن. ‫- نمی‌تونم دیگه مارتین.
‫دارم زیر بار عفده ‫و شهوت قدرت بابابزرگ له می‌شم.
‫نمی‌خوای عضو خانواده‌مون باشی؟
‫به نفعته تو این کارها ‫نقشی نداشته باشی.
‫تنها نیستی. من همراهتم، خب؟
‫مارتین.
‫من همیشه پیشت می‌مونم، قول می‌دم.
‫تمومش کن!
‫- نه، خواهش می‌کنم! ‫- گفتم تمومش کن!
‫- مارتین، ولم کن! مارتین، خواهش می‌کنم... ‫- زود باش!
‫داره دردم میاد! ‫مارتین، ولم کن!
‫نه! ولم کن!
‫نه، مارتین! نه! ولم کن!
‫مارتین!
‫[بخش تخلیه]
‫نه! مارتین!
‫نه!
‫یعنی به قتل رسوندش؟
‫تصمیم گرفت نقشی ‫که بهش داده بودن رو ایفا کنه.
‫این‌ها که همه پیشگویی‌ان. ‫خودت می‌دونستی چی می‌شه.
‫واسه همین فلیکس رو ‫فرستادم ازت محافظت کنه.
‫مقابل چی ازم محافظت کنه؟
‫مقابل تریون که نماد قدرت ‫و دانش مطلقه.
‫این کتاب کل تجسم‌های ‫پیشینش رو روایت کرده...
‫و نوشته قراره دوباره...
‫تو جسم تو ظهور کنه.
‫می‌دونستین من هم همین که تونستم، ‫از خونه‌مون زدم بیرون؟
‫آبم اصلا با پدرم تو یه جوب نمی‌رفت.
‫خودش مدت کوتاهی بعدش از دنیا رفت ‫و بعدش با مادرتون آشنا شدم.
‫بعدش تو به دنیا اومدی دایانا.
‫چند سال بعدش، ‫مارتین به دنیا اومد.
‫یه سال بعدش، مادرتون از دنیا رفت.
‫این کتاب همون موقع ‫به دستم رسید.
‫پدرم تو وصیت‌نامه‌اش نوشته بود...
‫که باید دقیقا همون موقع به دستم برسه.
‫وقتی دیدم روایت مرگ مادرتون ‫و تاریخ تولد دقیق...
‫جفتتون توش نوشته شده، ‫داشتم دیوانه می‌شدم.
‫هدیه مسمومش همین بود.
‫خوندمش و فهمیدم ‫کل مرگ‌های دردناک...
‫و کل وقایع وحشتناک تاریخ خاندانمون...
‫تو اون کتاب نوشته شده.
‫ولی آخرین پیوندش...
‫هنوز شکل نگرفته بود.
‫روزی که به سن بلوغ برسی، ‫قتل‌عامی صورت می‌گیره...
‫و پنج خادم تریون در جسم ‫پنج جوان احیا می‌شن...
‫که بتونن تو رو ببرن پیشش.
‫خب، واسه چی این مسائل رو ‫قبلا بهمون نگفته بودی؟
‫سعی کردم کل مسائل مربوط ‫به این افسانه‌ها رو درک کنم...
‫تا راه‌حلی واسه جلوگیری ‫از این پیشگویی پیدا کنم،
‫ولی با کشف مسائل مختلف، ‫کم‌کم متوجه شدم وقوعش اجتناب‌ناپذیره.
‫اگه خیلی سر اعمالتون ‫سخت‌گیری می‌کردم، عذر می‌خوام.
‫حالا دلیلش رو فهمیدین. ‫من کل عمرم سعی کردم ازتون محافظت کنم.
‫باورم نمی‌شه جفتتون خیال می‌کردین ‫چنین کارهایی از دستم برمیاد.
‫خب، چطوری می‌خواستیم ‫چنین خیالی نکنیم؟
‫«یکی از اعضای خانواده خودش ‫می‌فرستدش پیش پنج سایه...»
‫«که تریون تو جسمش احیا بشه.»
‫خودم شنیده بودم قبلا داشتی ‫راجع به قتل‌عامی...
‫اجتناب‌ناپذیر با فلیکس حرف می‌زدی.
‫خیال می‌کردم خودت کاری کرده بودی ‫که تصادف رخ بده.
‫من عین پدرم نیستم. ‫جفتتون باید بهم اعتماد کنین.
‫جونت خیلی در خطره.
‫خب، این یعنی چی؟
‫نشان فرد مستثناست.
‫فردی که این نشان رو داشته باشه،
‫در آخرین احیای تریون رو باز می‌کنه.
‫آلماست.
‫[نیکو: گند زدی. ‫نصف شهر دارن دنبالت می‌گردن.]
‫[پیام جدید از تام و بابا]
‫[باید کمکم کنی.]
‫[نیکو: فهمیدی کی هستی؟ کجایی؟]
‫[دارم میام دنبالت.]
‫جسد پدربزرگتون رو تمیز کردیم.
‫اگه آماده‌این، می‌تونین بیاین ببینینش.
‫شرمنده که اذیتتون می‌کنم، ‫ولی باید بیاین و هویت جسد رو تأیید کنین.
‫- نمی‌خوام کس دیگه‌ای بمیره. ‫- هنوز تموم نشده.
‫هنوز کار داریم.
‫تا وقتی سایه‌ها زنده باشن، ‫جون مارتین در خطره.
‫همه‌شون بیگناهن.
‫حاضر نیستم بابت مرگشون ‫عذاب وجدان بگیرم.
‫اگه سه نفر دیگه رو بکشیم، ‫همه‌چی تموم می‌شه.
‫کسی نمی‌فهمه چی شده.
‫هر کاری لازمه واسه محافظت از پسرم بکن.
‫- الو؟ ‫- سلام تام، منم، برونو.
‫- سلام برونو، پیش آلی هستی؟ ‫- نه.
‫چی شده؟ صدات عجیب شده.
‫- پدربزرگم امشب از دنیا رفت. ‫- وایستا ببینم، چی؟
‫برادران، بیدار شوید.
‫زمستان طولانی مدتی داشتیم برادران.
‫اومدن سراغ مارتین.
‫با خودشون بردنش ‫و گوشیش رو جواب نمی‌ده.
‫ده‌تا پیغام براش گذاشتم، ولی خبری نشده. ‫باید ببینمت.
‫ببین، وایستا ببینم، خب؟ ‫یه لحظه وایستا.
‫لوکیشنم رو برات می‌فرستم. ‫برونو،
‫گمون کنم کسی رو بشناسم ‫که کمکی از دست بربیاد.
‫کیه؟
‫اوناهاش! اونجاست!
‫چون خیال می‌کردم با دوایی، ‫بهش حسودیم می‌شد.
‫خب، حالا می‌دونی که نبودم.
‫چرا چیزی نگفته بودی؟
‫آخه نمی‌دونستم هنوز هم ‫ازم خوشت میاد یا نه.
‫نمی‌دونم اون موقع چه حسی داشتم، ‫ولی از حس الانم آگاهم.
‫خواهش می‌کنم، داری می‌ترسونیم. ‫می‌شه آروم‌تر بری؟
‫پس با دیدن جاده ‫خاطراتت رو به یاد آوردی.
‫من با دیدن آتش عید یوحنای قدیس ‫خاطراتم رو به یاد آوردم.
‫می‌تونی پشت دراز بکشی.
‫اگه جاده رو نبینی، ‫راحت‌تر می‌گذره.
‫نمی‌خوای ازم سوالی بپرسی؟
‫[تصادف اتوبوس در آرگوموسو]
‫دوا؟
‫تو کی هستی؟ ‫می‌خوام راستش رو بگی.
‫من هم عین خودتم، مستثنائم.
‫تو خبر داشتی.
‫همون موقع که تو بیمارستان ‫همدیگه رو دیده بودیم، خبر داشتی.
‫نه، اون موقع مطمئن نبودم. ‫خیال می‌کردم سایه‌ای تسخیرت کرده.
‫واسه همین داشتم راجع به همه‌تون ‫تحقیق می‌کردم، ولی بالاخره پیدات کردم.
‫گمون کنم حالا اینجایی، ‫بهتر باشه کمی نصحیتت کنم، مگه نه؟
‫واسه چی اومدیم اینجا؟
‫بهم اعتماد کن.
‫[شادروان سیتو کاموندو اوریا]
‫[شادروان تلما پریتو گالان]
‫آوردمت اینجا که بفهمی ‫دوا از نظر همه مرده و دفن شده.
‫دیگه سعی نکن دوا باشی، ‫وگرنه سر از تیمارستان درمیاری.
‫- پس باید چیکار کنم؟ ‫- دروغ بگو. کاری کن همه خیال کنن آلی هستی.
‫ولی هنوز همین حوالیه.
‫چون خودت احضارش می‌کنی. ‫اگه فراموشش کنی، غیبش می‌زنه.
‫- می‌خواست من رو بکشه. ‫- نه.
‫- سعی داشت برگرده تو جسمش. ‫- نمی‌دونی ممکنه چه بلایی سرم بیاره.
‫نترس.
‫نظرت چیه نیکوی واقعی رو نشونت بدم؟
‫اونجاست.
‫می‌بینیش؟
‫اصلا ازش نترس.
‫ناپدیدش کن.
‫ولی نمی‌تونه بلایی سرم بیاره. ‫باید همین رو بفهمی.
‫حالا به آلما فکر کن.
‫از پسش برنمیام.
‫صرفا می‌خوام کمکت کنم. ‫راحت باش.
‫فرار نکن. مقاومت کن.
‫باید بفهمی که خودت داری احضارش می‌کنی.
‫- خیال می‌کردم لاراست. ‫- آخه نمی‌دونستی خودت کی هستی.
‫ولی حالا که می‌دونی، ‫می‌تونی ناپدیدش کنی.
‫مرگش رو تصور کن.
‫جسدش رو تو اون دره تصور کن.
‫- از پسش برنمیام. ‫- مجبوری.
‫تصور کن ضربان قلبش ‫کم‌کم متوقف می‌شه.
‫به حالش قبل از این که ‫جسمش رو تصاحب کنی فکر کن.
‫- منصفانه نیست. ‫- فکر کن دیگه دوا.
‫همیشه خیلی زود یاد می‌گرفتی.
‫نمی‌تونم این شکلی زندگی کنم ‫و به همه دروغ بگم.
‫خب، تو زندگی سابقت که دروغ می‌گفتی ‫و کارت بدک نبود.
‫من دیگه اون دوا نیستم.
‫با همدیگه خیلی بهمون خوش می‌گذشت.
‫بیا با هم فرار کنیم.
‫می‌تونی هر کسی که می‌خوای باشی، نمی‌فهمی؟
‫ما اصلا به این اجسام وابسته نیستیم.
‫جفتمون می‌تونیم تا ابد ‫هر کی می‌خوایم باشیم.
‫ما رهاییم. از هر انسانی رهاتریم.
‫- هیچ محدودیتی نداریم. ‫- نه!
‫دوا! می‌خوای تا آخر عمرت فراتر کنی؟
‫چهار بار از اینجا رد شدیم، ‫ولی هیچی دستگیرمون نشد.
‫دیگه نمی‌دونم کجا رو بگردم.
‫چی شده؟ چیکار می‌کنی؟
‫ببخشید.
‫خیلی خسته‌ام. ‫خیلی وقته که خسته و داغونم.
‫دیگه نمی‌دونم. نمی‌دونم.
‫انگار اون تصادف کوفتی ‫همه‌چی رو ازمون گرفت.
‫حتی هویتمون رو هم ازمون گرفت.
‫ممکنه آدم بعد از تغییر ‫کل چیزهای اطرافش، عین سابق بمونه؟
‫من یادم نمیاد قبلا چه آدمی بودم.
‫یادم نمیاد لارا هم قبل از بیماریش ‫چه آدمی بود.
‫وقتی بهش فکر می‌کنم، چیزی جز...
‫چهره مریضش رو تصور نمی‌کنم رومان.
‫وحشت و غم چشمش رو تصور می‌کنم.
‫احساس خشم شدیدی بهم دست می‌ده.
‫چند وقته که می‌خواستم ‫کسی رو مقصر بدونم.
‫من هم عین همون والدینی‌ام ‫که کارلوس رو مقصر می‌دونن.
‫نمی‌دونم چه‌جور آدمی شدم.
‫حتی دیگه حس نمی‌کنم آلی دخترمون باشه.
‫چه بلایی داره سرم میاد؟
‫[پیغام صوتی از طرف مامان]
‫سلام دوا، خیلی نگرانم. ‫همین الان باهام تماس گرفتن...
‫و گفتن تصادف کردی.
‫عزیز دلم، خودم می‌دونم ‫حتما تجربه وحشتناکی بوده،
‫ولی خواهش می‌کنم اگه پیغامم رو ‫می‌شنوی، بهم زنگ بزن.
‫بهم بگو حالت خوبه. ‫التماست می‌کنم.
‫دوا، خیلی خیلی زیاد دوستت دارم عزیز دلم. ‫خیلی زیاد دوستت دارم.
‫واسه چی اومدی اینجا؟ ‫والدینت تماس گرفته بودن، خیلی نگرانن.
‫می‌شه یه دقیقه بیام تو؟
‫بفرما.
‫مرسی.
‫خب، چی شد که اومدی اینجا؟
‫خاطراتم رو به یاد آوردم...
‫و باید باهات صحبت می‌کردم.
‫دوا...
‫دوا قدرت و شجاعتت رو تحسین می‌کرد،
‫ولی همیشه ازت می‌ترسید،
‫می‌ترسید ناراحتت کنه.
‫واسه همین مسائلی رو که باید بهت می‌گفت، ‫اصلا به زبون نیاورد.
‫خب، تو از کجا می‌دونی؟
‫می‌دونم تک و تنها بودی ‫و کسی رو نداشتی.
‫می‌دونم نمی‌خواستی ‫دختر داشته باشی...
‫و مجبور بودی خیلی چیزها رو ‫واسه ادامه زندگیت فدا کنی.
‫ولی...
‫اصلا نتونست این حرف‌ها رو بهت بزنه.
‫چه فرقی می‌کنه؟
‫دوا رو کشتن.
‫راستش، مجبور شدم دو بار ‫هویتش رو تأیید کنم.
‫اول جسدش بود.
‫آخه اگه لباس‌هاش رو هم ‫نشونم می‌دادن،
‫می‌خواستم باور کنم اشتباه گرفتن.
‫طاقتش رو نداشتم.
‫بعدش سرش رو...
‫تو سینی‌ای فلزی نشونم دادن.
‫آبمون اصلا تو یه جوب نمی‌رفت.
‫دوا آدم سرسختی بود.
‫دفعات زیادی پیش می‌اومد ‫که نمی‌خواستم تو زندگیم نقشی داشته باشه.
‫واسه همین وقتی اون اتفاق افتاد، ‫شرمگین شده بودم.
‫خیال می‌کردم شاید تقصیر خودم بوده.
‫من اصلا مادر خوبی نبودم.
‫می‌خوای مسئله‌ای رو بهت بگم؟
‫اون روز که از بیمارستان ‫باهام تماس گرفتن...
‫و رفتم اونجا ‫و داشتم تخت‌ها رو می‌گشتم...
‫و جنازه‌های داغون رو می‌دیدم،
‫یه برانکارد دیگه هم آوردن...
‫و حسی بهم غلبه کرده بود.
‫دوا، عزیز دلم!
‫یه لحظه خیال کرده بودم تو دوایی.
‫مدتی طول کشید که بفهمم ‫در واقع آلی هستی.
‫اولین روزی که خودت و مادرت...
‫یه سر اومده بودین اینجا هم ‫چنین حسی بهم دست داده بود.
‫حس عجیبی بهم دست داده بود ‫که قراره دوا رو ببینم.
‫کلی حرف دارم که بهش بزنم.
‫ولی الان دیگه خیلی دیر شده.
‫خب، خیلی هم دیر نشده.
‫مامان،
‫خودم می‌دونم، آخه من دوام.
‫به نظرت بامزه است؟ ‫اومدی مسخره‌ام کنی؟
‫این شکلی یادش رو گرامی می‌داری؟ ‫میای اینجا که با دروغ‌هاش اذیتم کنی؟
‫ببین، هر سوالی که فقط دوا ‫جوابش رو می‌دونه ازم بپرس.
‫دیوانه شدی.
‫مامان، خودمم، به جون خودت! ‫خیلی دوستت دارم! من دخترتم!
‫دوا اصلا چنین حرفی نمی‌زنه! ‫خودت خوب می‌دونی!
‫توانایی ابراز احساسات نداشت. ‫شیاد بود و همه رو به بازی می‌گرفت.
‫خودت که بهتر از همه می‌دونی، ‫دائم ازت سواستفاده می‌کرد.
‫این‌قدر تحت کنترلش بودی که بعد از مرگش ‫هم داره ازت سواستفاده می‌کنه.
‫اون‌وقت می‌خوای رستگارش کنی؟ ‫خیال می‌کنی خبر ندارم چیکار کرده؟
‫بیا. بگیرش.
‫دیگه قایم کردنشون دلیلی نداره، ‫عواقبی نداره.
‫ولی به نظرم مادرت حق داره ‫بدونه چی شده بود.
‫ولی مامان، گوش کن دیگه! ‫واقعا خودمم، منم، دوا!
‫بس کن!
‫من دیگه دختری ندارم!
‫- کاملا دیوانه شدی. باید بری دکتر. ‫- جریان چیه؟
‫انصافا؟ پس واقعا خیلی عوضی‌ای.
‫دیگه اصلا سعی نکن دوا باشی، ‫وگرنه سر از تیمارستان درمیاری.
‫آلی!
‫[تماس از طرف برونو]
‫بیاد باهاش صحبت کنم.
‫من که بهت گفتم نمی‌شه.
‫دایانا، نباید برونو رو این شکلی اذیت کنم. ‫به خاطر خودشه که الان زنده‌ام.
‫نفسش بند اومده بود. ‫ولی احیا شد و افرن مرد.
‫اگه برونو سایه باشه، می‌فهمم. ‫بذار باهاش صحبت کنم.
‫نمی‌فهمی مارتین! گولت می‌زنه. ‫شرمنده‌ام، ولی نباید ببینیش.
‫خودم می‌دونم ترسیدی، ‫ولی پدربزرگش به خاطر ما مرد.
‫- بذار باهاش صحبت کنم. ‫- ریسک نمی‌کنم.
‫تو هم عین بابایی. ‫جفتتون می‌خواین کنترلم کنین.
‫مارتین!
‫مارتین، الان نمی‌فهمی، خب؟
‫می‌تونستی جواب تماس خودمون ‫یا تام رو بدی.
‫بدجوری نگرانمون کرده بودی آلی.
‫باید مدتی تنها می‌بودم. ‫دیگه تکرار نمی‌شه.
‫فهمیدم کی هستم.
‫تصادفه رو مجددا مرور کردم ‫و خاطراتم رو به یاد آوردم.
‫واقعا شرمنده‌ام که بهتون دروغ گفتم، ‫ولی درک شرایطم از توانتون خارجه.
‫اگه می‌گفتم، خیال می‌کردین دیوانه شدم.
‫باید مدتی تنها می‌بودم.
‫من...
‫آلما، اگه نمی‌خوای مسئله‌ای رو بهمون بگی، ‫مجبور نیستی بگی.
‫حالا که فهمیدی کی هستی،
‫زندگیت رو ادامه می‌دی.
‫ما هم ادامه می‌دیم.
‫ببین من رو.
‫ما خیلی دوستت داریم. ‫خودت می‌دونی راست می‌گم.
‫دیدی؟ خیلی خوشگل می‌شی.
‫خب، خوشم میاد، ولی مطمئن نیستم.
‫پس چه آدمی هستی؟
‫- چه بدونم، ولی بیشتر به خودت میاد. ‫- پس خودم چه آدمی هستم؟
‫- قوی و شجاعی. ‫- روانی‌ام.
‫روانی هم هستی.
‫خب، به نظرم تو دختری...
‫زیبا، فهمیده و جذابی.
‫آها، باشه، آخه خیلی جذابم.
‫نمی‌فهمم واسه چی با این همه جذابیت، ‫اصلا اعتماد به نفس نداری.
‫شاید چون خواهر دوقلوی همسانی دارم ‫که تو کل کارها ازم بهتر عمل می‌کنه.
‫اگه لارا این‌قدر ازت بهتره، ‫پس واسه چی تو رو بیشتر دوست دارم؟
‫واسه چی؟ چه بدونم.
‫من بارها بهت گفتم، ولی نمی‌فهمی.
‫چی رو نمی‌فهمم؟
‫هیچی، ولش کن.
‫دوا؟
‫مادرم همیشه می‌گه بهتره آدم ‫بابت کاری که دلش می‌خواد پشیمون بشه...
‫تا بخواد بگه ای کاش عملیش کرده بود.
‫ولی ببین خود عوضیش ‫با این کارها به کجا رسیده.
‫متوجه منظورت نمی‌شم دوا.
‫از کی تا حالا؟
‫از اول.
‫از وقتی باهات آشنا شدم.
‫چه‌جور آدمی جعبه اسرار هدیه می‌ده؟
‫دختری که خودش کلی راز داره.
‫- چه بدونم، خیال می‌کردم شاید خودت... ‫- دوا، اِم...
‫خب، وقتی گفته بودی ‫از تام خوشت میاد چی؟
‫چه بدونم.
‫با بقیه پسرها فرق داره. ‫چه بدونم. از تام نمی‌ترسم.
‫ولش کن. چیزی نگفتم. ‫صرفا دارم دیوانه می‌شم.
‫مشکلمون همینه که چیز خاصی نگفتی.
‫ببین، بسه دیگه. ‫دیگه راز محسوب نمی‌شه، خب؟
‫[راننده اتوبوس تصادفی ‫تحت شرایطی غیرعادی از دنیا رفت]
‫[ایمیل به توماس]
‫چی شده؟
‫عصبانی هستی؟
‫- آره. ‫- از کارم عصبانی هستی؟
‫یهو خیال کردی این‌قدر مهمی؟
‫باید تنها می‌بودم.
‫مشکلی ندارم.
‫دیگه همه‌چی رو می‌دونم. ‫انگار همین دیروز بود.
‫انگار کل وقایع چند هفته ‫بعد از تصادف محو شده...
‫و همین الان دارم از اتوبوسه پیاده می‌شم.
‫خب، حداقل هنوز سالم و سلامتی.
‫ببخشید، امروز بهم سخت گذشته.
‫اتفاقی افتاده؟
‫دارم بورسیه‌ام رو از دست می‌دم.
‫تموم شد. دیگه جایی نمی‌رم.
‫- انصاف نیست. ‫- نه‌خیر. نه‌خیر، نیست.
‫تازه، بدتر از این حرف‌ها...
‫- ولش کن بابا. ‫- چی شده؟
‫ببین، من خیلی بی‌شعورم.
‫یه بار به ذهنم خطور کرد ‫به خواست همه تن بدم و کارلوس رو متهم کنم.
‫واسه چی؟
‫که غرامتش رو بگیرم ‫و از این شهر خراب‌شده برم.
‫هر وقت دوا این شهر رو مسخره می‌کرد،
‫همیشه می‌گفتی...
‫مکان به خودی خود ‫خوب یا بد نیست.
‫به همراهان آدم بستگی داره.
‫با این حال، بی‌صبرانه مشتاق رفتن بودی.
‫لابد اون‌قدرها هم برات اهمیت نداشتیم.
‫این‌طور نیست.
‫عذر می‌خوام، ولی...
‫از سرسخت نشون دادن خودم خسته شدم.
‫.:‌: B‌amabin.c‌om ::‌.
‫نمی‌دونم از کی شروع شد ‫و سوگند می‌خورم سعی می‌کنم مقاومت کنم،
‫ولی فکر تام اصلا از ذهنم بیرون نمی‌ره. ‫مدام به فکرشم.
‫عاشقشم.
‫از سر تا پای خودم چندشم می‌شه.
‫نمی‌دونم باهات چیکار کرده، ‫ولی اصلا تقصیر خودت نبود.
‫با بقیه پسرها فرق می‌کنه. ‫چه بدونم. از تام نمی‌ترسم.
‫خیلی دوستت دارم آلی. ‫جدی می‌گم.
‫دوا، اِم...
‫فرار نکن. ‫مقاومت کن.
‫دلم خیلی برات تنگ شده بود آلما.
‫نمی‌تونم این شکلی زندگی کنم ‫و به همه دروغ بگم.
‫خب، تو زندگی سابقت که دروغ می‌گفتی ‫و کارت بدک نبود.
‫خیلی دوستت دارم.
‫توانایی ابراز احساسات نداشت.
‫شیاد بود و همه رو به بازی می‌گرفت، ‫خودت که بهتر از هر کسی می‌دونی.
‫مدام ازت سواستفاده می‌کرد.
‫اگه در نهایت به هدفت برسی،
‫به هر دری می‌زنی که عملی بشه.
‫- آلما، تو از تام خوشت میاد؟ ‫- مسخره‌بازی درنیار.
‫نه.
‫داره بهتر می‌شه یا نه؟ ‫بذار ببینمش دیگه.
‫نه. خیلی وحشتناکه، خجالت می‌کشم.
‫یعنی تو سر تا پای خودم رو دیدی، ‫ولی من حق ندارم چشمت رو ببینم؟
‫- چی شده؟ ‫- هیچی.
‫- بهت که گفتم وحشتناکه. ‫- بی‌خیال.
‫ببین،
‫زمان از دستمون در رفت.
‫ممکنه بابام بیاد و نمی‌دونم ‫اگه مچمون رو بگیره، چه واکنشی نشون می‌ده.
‫جدی می‌گم، لباست رو بپوش.
‫بهت یاد می‌دم چطوری با روک واقعی...
‫ارتباط برقرار کنی.
‫روک، صدام رو می‌شنوی؟
‫خواهش می‌کنم. ‫روک، اگه صدام رو می‌شنوی،
‫خودت رو نشون بده.
‫منم، خواهرت،
‫برتا.
‫روک! روک، من رو ببخش! ‫من رو ببخش!
‫بهم بگو چیکار کنم.
‫چطوری کمکت کنم؟
‫- تو که برادرم نیستی! کی هستی؟ ‫- هوم.
‫من شبیه برادری‌ام ‫که آرزو می‌کردی داشته باشی.
‫سعی نکن پنهان‌کاری کنی. من که بهت گفتم، ‫کل خاطراتت رو دیدم.
‫می‌دونی چیه؟
‫طی چند روز اخیر، ‫به هر آدمی که نزدیک شدم،
‫چنین حسی بهم دست داد.
‫پیش والدین تلما،
‫والدین ماتئو،
‫پیش تام و مامان و بابا...
‫چنین احساسی بهم دست داد.
‫ظاهرا کسی از روک خوشش نمی‌اومد.
‫- حتی تو هم خوشت نمی‌اومد. ‫- جلوتر نیا.
‫وقتی بالاخره می‌خواستن ‫برادرت رو بکشن،
‫دستش رو گرفتی و فهمیدم.
‫واسه برادرت گریه نمی‌کردی.
‫چون خیلی مشتاق بودی ‫بالاخره از زندگیتون محو بشه...
‫عذاب وجدان داشتی و گریه می‌کردی.
‫ولی الان همه‌چی تغییر می‌کنه. ‫نترس برتا.
‫خواهش می‌کنم گریه نکن.
‫به زودی می‌ری پیشش.
‫آرورا کدومشونه؟
‫همون خانمه است که شال داره.
‫اومدی جواب سوالاتت رو بگیری. ‫نترس.
‫آهای.
‫بیا جلوتر.
‫تو چشمم نگاه کن.
‫تو از اون سایه‌هایی؟
‫نه. من یکی از مستثناهام.
‫از ورود اون سایه‌ها بهره بردم...
‫و جسمم رو عوض کردم.
‫عین آلی.
‫پس یعنی از اون سایه‌ها نیست؟
‫- نه. ‫- پس کیه؟
‫یکی از افرادیه ‫که طی تصادف از دنیا رفت.
‫مارتین چی؟
‫اتفاقی که واسه آلما افتاده، ‫عواقب ناخواسته...
‫اتفاقیه که باید اون روز رخ می‌داد.
‫مارتین از همه خطرناک‌تره.
‫واسه همین ما شش نفر ‫دور هم جمع شدیم.
‫خیلی وقت پیش ‫از هم جدا شده بودیم.
‫حالا بالاخره قراره حقیقت برملا بشه.
‫آلمای واقعی چی شده؟ کجاست؟ ‫چه کاری از دستم ساخته است؟
‫تنها کاری که از دستت برمیاد، ‫خارج کردن کسیه که ساکن جسمش شده.
‫اولین اسانس ضربان قلبش رو متوقف می‌کنه.
‫بگیرش.
‫دومی ضربان قلبش رو احیا می‌کنه.
‫ولی در این بین لحظه‌ای پیش میاد...
‫که اتصال روح و جسم فرد ‫این‌قدر ضعیف می‌شه...
‫که اون یکی روح بتونه واردش بشه.
‫یعنی باید بکشمش؟
‫اگه بخوای کمکش کنی،
‫باید کاری کنی جسمش تا پای مرگ پیش بره.
‫خودم می‌دونم کار دشواریه.
‫تا حالا کسی به جسمی ربوده شده برنگشته.
‫آلما باید به حدی اراده زندگی داشته باشه ‫که از پس این کار بر بیاد،
‫ولی کسی جز خودت نمی‌فهمه.
‫[همیشه با شنیدن این آهنگ ‫یاد تو می‌افتم]
‫[تام خیلی مهربونه]
‫[می‌شه ازت بخوام لطفی در حقم بکنی؟]
‫[دوست دارم دوباره برم جزیره دوا]
‫[واسه چی؟]
‫[می‌خوام باهاش خداحافظی کنم]
‫دوا.
‫مواظب باش. می‌خوان بکشنت.
‫من ازت نمی‌ترسم.
‫بذار به حال خودم باشم.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.