..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫من تو تگزاس، فورت ورث بزرگ شدم ‫و باید یکشنبه‌ها می‌رفتم کلیسا.
‫آره.
‫یادمه ژوئیه بود و هوا خیلی گرم بود.
‫نامادریم ناخوش بود...
‫و گفته بود خونه می‌مونه.
‫ما هم داشتیم تو بزرگراه می‌رفتیم ‫که پدرم بهم گفت:
‫«راستش، ساعت یازده و ربع ‫یه فیلم کابویی پخش می‌کنن.»
‫«می‌تونیم به جاش ‫بریم اون رو ببینیم.»
‫من هم با خودم گفتم: ‫«وای خدایا.»
‫پدرم هم من رو برد...
‫که «بوچ کسیدی و ساندس کید» رو ببینیم.
‫از اون روز به بعد هم...
‫سینما حکم کلیسای زندگی من رو پیدا کرد.
‫آره، الان دارم می‌رم. ‫باشه. خیلی‌خب، خداحافظ.
‫من هم خیلی دوستت دارم.
‫سلام.
‫سلام، سلام. حالت چطوره؟
‫خوبم پسر. بذار صفحه رو بیارم پایین ‫که خودم این‌قدر تاریک نیفتم.
‫نوشته در حال ضبطه؟
‫عه.
‫دارم فکر می‌کنم باید کجا می‌رفتم که...
‫خیلی‌خب. ‫برو تو تنظیمات صوتی.
‫این سگ‌ها رو باش پسر.
‫ایشون جورجیاست. ‫ایشون هم چته.
‫در حین صحبت ما چرت می‌زنن.
‫سلام.
‫- الان لندنی؟ ‫- آره.
‫ایشون رزی، هاپوی خودمه ‫که از نژاد سنت برنارده.
‫گمون کنم آدم تو قرنطینه ‫همین کارها رو می‌کنه دیگه.
‫من تو کشورم.
‫یه سال آزگاره که همین‌جام...
‫و به فکرم افتاده سوپ درست کنم.
‫ولی خوبم. خوبم. ‫از کار کردن خوشحالم.
‫دارم سعی می‌کنم دیوانه نشم.
‫آخه یازده ماهه که قرنطینه‌ایم...
‫حس می‌کنم بیش از نیمی ‫از شش ماه اخیر رو...
‫پای «زوم» گذرونده باشم.
‫دقیقا قبل از آغاز قرنطینه...
‫اتفاقی واسه من و رایان افتاده بود؛
‫یکی از فرزندان پل نیومن ‫و جوآن وودوارد...
‫باهام تماس گرفته بود...
‫که ببینه حاضرم مستندی ‫راجع به پل و جوآن کارگردانی کنم یا نه.
‫واسه همین مجبورم بعدازظهرها،
‫عصرها و اوقات فراغتم رو...
‫صرف بررسی زندگی دو شخصی کنم ‫که موفقیتشون...
‫تو حرفه ما قابل اندازه‌گیری نیست.
‫[پل نیومن و جوآن وودوارد ‫با همدیگر شانزده فیلم،]
‫[سه تئاتر برادوی ‫و چندین سریال تلویزیونی ساختند.]
‫با چنین سرمایه‌گذاری‌ای، ‫تقریبا اصلا...
‫لازم نمی‌شه بفروشیشون.
‫یادت باشه که معامله جزئی...
‫از معامله کلان بهتره.
‫یادته قبل از ادواجمون، ‫یه روز عصر...
‫رو ایوان جلویی خونه والدینم نشسته بودیم؟
‫تابستون بود.
‫خب، فکر نکنم یادم باشه.
‫یه سری از «رباعیات خیام» رو ‫برام خونده بودی.
‫همیشه یه جلد «رباعیات خیام» همراهت داشتی.
‫این‌قدری بود. ‫یادت نمیاد؟
‫«ما را غم نان کشته ‫و تو مست شراب.»
‫«ماییم اسیر برزخ بیم و امید، ‫در چنبر خاک و باد و هم آتش و هم آب.»
‫خب، ردیفش می‌کنیم یا نه؟
‫پای دو تن از اولین مشاهیر وسطه...
‫که زن و شوهر هم بودن.
‫دو امر غیرممکن رو ممکن کرده بودن.
‫اولین باری که پل نیومن ‫و جوآن وودوارد رو از نزدیک...
‫دیده بودم، شونزده ساله بودم.
‫یه سر بیا...
‫فرستاده بودنم مدرسه‌ای ‫تو نیوجرسی...
‫و اولین روز مدرسه‌ام بود، ‫اصلا باورم نمی‌شد.
‫ولی معلوم شد یکی از بچه‌های ‫پل نیومن و جوآن وودوارد...
‫همون مدرسه می‌رفت...
‫و تو محوطه مدرسه قدم می‌زدن.
‫از نظر خودم،
‫تا اون موقع به کل دستاوردهایی...
‫که آرزوشون رو داشتم ‫رسیده بودن.
‫انگار انسان‌های درجه‌یکی بودن.
‫جفتشون هنرمندانی استثنایی بودن.
‫هم عشق داشتن. ‫هم خانواده داشتن.
‫هم شهروندان اخلاق‌مداری بودن.
‫کل آرزوهای من رو عملی کرده بودن.
‫من هم قدم زدنشون رو ‫تماشا کرده بودم.
‫و با خودم فکر می‌کردم: ‫«جای اون‌ها بودن چه حسی داره؟»
‫تنها کسیه که نامزدی‌های ‫بهترین بازیگرش...
‫گمون کنم یکی از سه بازیگریه ‫که طی پنج دهه...
‫نامزد بهترین بازیگر شده.
‫ولی بعدش کارهای ‫جوآن چشم آدم رو می‌گیره.
‫هم «بفتا» برده بود. ‫هم «اسکار» برده بود.
‫دو بار جایزه «حلقه منتقدان ‫فیلم نیویورک» رو برده. جوایزش...
‫پل چهار بار قهرمان ملی ‫مسابقات ماشین‌رانی بوده.
‫از مسابقات ماشین‌رانی ‫پول درمی‌آورد.
‫تازه، بعدش هم پونصد میلیون دلار ‫رو اهدا کرده بودن.
‫واسه همین آدم با خودش می‌گه: ‫«خیلی‌خب، از کجا شروع کنم؟»
‫من خبر نداشتم که داشت ‫با دوستش، استورات استرن،
‫رو شرح‌حالی کار می‌کرد.
‫طرف فیلم‌نامه‌نویس مشهوریه.
‫فیلم‌نامه «شورش بی‌دلیل» ‫و «ریچل، ریچل» کار خودش بود.
‫واسه همین...
‫با کل اشخاص حاضر ‫در زندگی پل مصاحبه کرده بودن.
‫گمون کنم با بیش از صد نفر، ‫از افراد مشهور گرفته...
‫تا پرستاران بچه و دستیارها ‫و هر کسی که باهاشون...
‫ارتباط داشت، مصاحبه کرده بودن.
‫یعنی با آلتمن مصاحبه می‌کرد، ‫با کازان مصاحبه می‌کرد،
‫با کارل مالدن مصاحبه کرده بود، ‫با تام کروز مصاحبه کرده بود.
‫- با بروس درن مصاحبه کرده بود. ‫- با تام کروز؟
‫نوار این مصاحبات چی شده بود؟
‫متأسفانه یه روزی...
‫انداختشون دور.
‫پل کل نوارهای مصاحبات، ‫از جمله مصاحبه خودش رو...
‫سوزوند.
‫کسی هم از دلیلش خبر نداره.
‫راستش، آدم که فکر می‌کنه،
‫می‌شه گفت کار خیلی خفنی کرده.
‫چند روز پیش باهام تماس گرفتن که:
‫«خب، شاید همه‌شون رو نسوزونده باشه.»
‫یا یه سریشون رو پیدا کردن.
‫خب، معلوم شد به درد نمی‌خورن.
‫یعنی به کارمون نمیان.
‫خیلی‌خب، نابود شده بودن؛
‫ولی استورات داده بود ‫متن کل مصاحبات رو نوشته بودن.
‫- این یکی از جعبه‌های... ‫- شوخیت گرفته؟
‫- متون مصاحبه‌ایه که به دستم رسیده. ‫- شوخیت گرفته؟
‫یعنی چند صد هزار صفحه است.
‫دارم سعی می‌کنم از کل دوستانم بخوام ‫به این حرف‌ها حیات ببخشن.
‫دارم سعی می‌کنم ‫نمایشی صوتی...
‫باهاشون بسازم ‫و جامعه‌ای گذشته رو به تصویر بکشه.
‫خلاصه که می‌خوام با شما ‫چنین کاری بکنم.
‫سم راکول قراره مصاحبه کارگردان...
‫«لوک خوش‌دست» رو بخونه.
‫لورا لینی مصاحبه جوآن وودوارد رو می‌خونه.
‫زویی کازان قراره مصاحبه ‫اولین همسر پل رو بخونه.
‫کارن آلن مصاحبه ‫نامادری جوآن رو می‌خونه.
‫جاش همیلتون مصاحبه ‫کارگردان تئاترشون رو می‌خونه.
‫وینسنت دن آفریو ‫مصاحبه جان هیوستون رو می‌خونه.
‫جورج کلونی قبول کرده ‫مصاحبه پل رو بخونه.
‫یعنی قراره با بررسی نسل قبلمون...
‫خوش بگذرونیم.
‫من همین‌جوری می‌خونم.
‫احتمالا روزنامه‌وار بخونم.
‫همین‌طوری می‌خونم دیگه.
‫فقط یه بار روزنامه‌وار بخونش.
‫عالیه. عالیه.
‫«به نظرم وقتی ملت ‫در آینده این اثر حماسی رو ببینن،»
‫«البته اگه واقعا کسی ‫در آینده ببیندش،»
‫«متوجه می‌شن ‫که به عبارتی با پایان دوران سینما...»
‫«در قالب هنری جهانی مواجه هستن.»
‫«الان سریال‌های کوتاه تلویزیونی...»
‫«جای سینما رو گرفتن...»
‫«و مردم بیش از فیلم‌های سینمایی...»
‫«ازشون خوششون میاد.»
‫«در نتیجه، به نظرم ‫ملت آخرین ستاره‌های سینما...»
‫«محسوبشون کنن.»
‫جوآن وودوارد. ‫جناب پل نیومن.
‫«آخرین افرادی بودن ‫که در ابتدای...»
‫«فعالیت کاریشون، عین...»
‫گری کوپر و کاترین هپبورن ‫باهاشون رفتار می‌کردن.»
‫«جون سالم هم به در بردن.»
‫[بخش یکم: ‫یتیم‌های کیهانی]
‫«خب، ماه فوریه بود...»
‫«جوآن روز تولد نوزده سالگیش...»
‫«واسه اولین بار اومده بود نیویورک...»
‫«و ما با تاکسی رفته بودیم ‫ایستگاه پنسیلوانیا دنبالش...»
‫«و گفته بود: ‫«بابا جون، می‌شه زمین رو ببوسم؟»
‫«اون هم گفت: «هر کاری می‌خوای بکن عزیزم، ‫جشن تولد خودته.»
‫«اون هم می‌خواست هر کاری بکنه.»
‫کدوم نمایش رو تماشا کردیم؟ ‫خب، نمی‌دونم.
‫«خب، گمون کنم «آقای رابرتس» رو دیده بودیم.»
‫بعدش هم رفتیم محله لاتین.
‫رفته بودیم «کوپاکابانا.»
‫«اون شب اجرای فرانک سیناترا رو ‫شنیده بودیم.»
‫♪ می‌شه لطف کنی... ♪
‫«سوار اتوبوس شدیم...»
‫«و روز تولد نوزده سالگیش ‫با اتوبوسی دوطبقه...»
‫«کل خیابون پنجم رو طی کردیم.»
‫هر روز از نیوجرسی، گلن راک می‌رفت اونجا...
‫که تو «نیبرهود پلی‌هاوس» ‫بازیگری یاد بگیره.
‫قسم می‌خورم.
‫یادمه وقتی جوآن تازه اومده بود اینجا،
‫باهاش صحبت کرده بودم...
‫و ازش پرسیده بودم ‫واسه چی می‌خواد بازیگر بشه.
‫خب، کمی فکر کرد و مضطرب شد.
‫بعدش هم با لهجه غلیظ جنوبی بهم گفت...
‫کار دیگه‌ای بلد نیست.
‫ده ثانیه مونده. دوربین یک ثابت بمونه. ‫دوربین دوم آماده باشه.
‫اولین باری که شاهد بازیگریش بودم،
‫تو فیلم‌های تلویزیونیش بود.
‫از وقتی از «نیبرهود پلی‌هاوس» ‫فارغ‌التحصیل شد،
‫تو برنامه‌های زنده تلویزیونی ‫ایفای نقش می‌کرد.
‫«برنامه رابرت مونتگومری» ‫یکی از اولین کارهاش بود،
‫من هم تا چند سال پیراهنش ‫تو اون برنامه رو نگه داشته بودم.
‫گمون کنم معبد رو...
‫از بالا تا پایین پوشونده بودن.
‫حس می‌کردم بالاخره از راه رسیدم.
‫راستش رو بخواین، ‫گمون کنم طی دو سال...
‫تو تقریبا صد برنامه تلویزیونی ‫حضور داشتم.
‫♪ ما اعضای ارتشیم جناب گرین. ♪
‫♪ سربازخونه‌هامون رو تمیز ‫و مرتب نگه می‌داریم. ♪
‫تو دفتر مدیر برنامه‌های مشترکمون آشنا شدیم؛
‫اسمش مینارد موریس بود ‫و مدیر برنامه خارق‌العاده‌ای بود.
‫مینارد از دفترش اومد بیرون و گفت:
‫«می‌خوام به یکی از جدیدترین ‫بازیگرانم معرفیت کنم.»
‫من هم گفتم: «باشه.»
‫بعدش موجودی چهارشونه...
‫با پیراهنی یقه دراز ‫و کت‌شلواری تک‌دکمه اومد...
‫که انگار پوستش هیچ چروکی نداشت.
‫من هم ازش متنفر بودم.
‫بعدش هم جفتتون ‫در طول اجرای نمایش «پیک‌نیک» تو برادوی...
‫بازیگر ذخیره بودین.
‫درسته. جفتمون بازیگر ذخیره بودیم.
‫ولی اون نقش ثابت گرفت.
‫بازیگر نقشش رو اخراج کردن.
‫خودش نقشش رو بازی کرد.
‫[«پیک‌نیک»، سال 1953]
‫[خودم!]
‫«پیک‌نیک» باعث شد ‫بتونم به کل آرزوهام برسم.
‫شیفته این بودم که تو یکی از تئاترهای...
‫برادوی، بازیگری حرفه‌ای باشم.
‫در طول اجرا،
‫اصلا به اتاق پروم نمی‌رفتم.
‫پشت صحنه می‌موندم، ‫پرده رو سوراخ می‌کردم...
‫و حضار رو تماشا می‌کردم.
‫خودم و جوآن بازیگر ذخیره بودیم...
‫و من مجبور بودم در نقش هال برقصم.
‫رقصش خیلی جذاب بود.
‫ولی من اصلا رقص بلد نبودم.
‫من و جوآن همون‌جوری عاشق شدیم.
‫همیشه در حین اجرای ‫رالف و جنیس...
‫سعی می‌کرد پشت‌صحنه ‫بهم یاد بده.
‫جاشوا لوگن که فضای رقص رو ‫آماده می‌کرد،
‫رالف و جنیس از هم دور می‌شدن،
‫بعدش نزدیک می‌شدن، ‫دوباره دور می‌شدن،
‫نزدیک می‌شدن و دوباره دور می‌شدن.
‫جاش به رالف گفته بود: ‫«فرض کن کیرت یازده متره...»
‫«و ده متر با هم فاصله دارین.»
‫چنین تصوری واسه بازیگر خیلی خوبه.
‫ولی وقتی رالف و جنیس ‫داشتن رو صحنه می‌رقصیدن،
‫من و جوآن هم داشتیم پشت‌صحنه...
‫رقص مرگبارمون رو تمرین می‌کردیم.
‫من هم به زودی تو شلوارم ‫به مشکل عظیمی خوردم.
‫بهم گفت: «وای خدا جون، این چیه؟»
‫خودم دنبال شهوت‌رانی بودم.
‫خب، جوآن اومد خونه ‫و به خودم و ران گفت...
‫در حین تمرین «پیک‌نیک» ‫با مردی آشنا شده...
‫که قراره باهاش ازدواج کنه.
‫من گفتم: «منظورت چیه؟»
‫اون هم گفت: ‫«خب، ساکن لانگ آیلنده...»
‫«و از بازیگران ذخیره است.»
‫وقتی اومده بود خونه، ‫عین اولین روزی...
‫که رفته بود تمرین، مصمم بود.
‫حرف عاقلانه‌ای نزده بود.
‫بالاخره، طرف متأهل بود دیگه.
‫جوآن و پل به هم می‌اومدن.
‫در این زمینه شکلی نبود.
‫اون شب، پشت‌صحنه ‫سالن تئاتر دیده بودیمش،
‫یه شب تو واحدش مونده بود ‫و کلیدش رو پس داده بود.
‫ولی من به اون چیزها فکر نکرده بودم.
‫می‌دونستیم که جفتمون یتیم هستیم.
‫یتیم جماعت هم شوق و اشتیاق زیادی داره.
‫دو یتیمی بودیم ‫که دائما سکس می‌کردیم...
‫و همه‌جا رو شهوت‌مال کرده بودیم...
‫از هتل‌ها، متل‌ها، پارک‌ها و مستراح‌های ‫عمومی گرفته تا صندلی پشتی ماشین‌ها،
‫ماشین‌های اجاره‌ای «هرتز»، ‫استخرها و نیمکت‌ها.
‫بهتره خودتون تصور کنین.
‫[«ساعت حسابی»]
‫«ساعت حسابی» را...
‫زنده از نیویورک تماشا می‌کنین.
‫سلام، بنده سیدنی لومت هستم.
‫کارگردان این اجرا هستم.
‫این نمایش خیلی برام شخصیه.
‫پل رو اولین بار تو «پیک‌نیک» دیده بودم.
‫دیده بودم چقدر واسه اون نقش ‫بی‌نقص و جذابه،
‫آدم عصاقورت‌داده و محکمیه، ‫ولی بازیگره.
‫بنده والتر کرانکیت هستم.
‫الان می‌بریمت آتن، ‫کنار زندان...
‫که سقراط رو نگه داشتیم.
‫بعدش که داشتم ‫همون اوایل...
‫رو «تو اون‌جایی» کار می‌کردم،
‫بازیگرهاش به دو دسته ‫تقسیم می‌شدن.
‫اگه لهجه نیویورکی نداشتن،
‫بازیگر اروپایی محسوب می‌شدن.
‫اگه لهجه نیویورکی داشتن...
‫که اکثرشون هم داشتن...
‫به نظرت اصلا احتمالش هست...
‫که سقراط نجات پیدا کنه؟
‫پل درجا به دسته بازیگران اروپایی منتقل شد،
‫آخه اصلا لهجه نیویورکی نداشت.
‫شهروند افلاطون، ‫به نظرتون می‌شه...
‫الان وقت ندارم.
‫بازیش تو «مرگ سقراط» حرف نداشت.
‫نقش افلاطون رو بازی کرده بود،
‫البته اگه حافظه‌ام درست یاری کنه،
‫تو یه اثر آمریکایی هم ‫با جوآن بازیش داده بودم.
‫کریس هستم.
‫آره، خودم می‌دونم.
‫به گمونم در حین تمرینات فهمیده بودم...
‫که با همدیگه می‌رن و میان.
‫مدام با هم می‌رسیدن ‫و با هم می‌رفتن.
‫- عه، این‌جوری نکن. ‫- چرا نکنم؟
‫می‌تونین تصور کنین ‫اولین تئاتر برادوی‌تون...
‫«پیک‌نیک» باشه که ویلیام اینج ‫بابتش «پولیتزر» ببره...
‫و کارگردان جاش لوگن باشه؟
‫بعدش هم روزهایی که کار ندارین، ‫برین «اکتورز استودیو»...
‫و شاهد ایفای نقش مارلون براندو ‫و مریلین مونرو...
‫و تمریناتشون باشین؟
‫داری تمرین می‌کنی راهبه بشی؟
‫دانشکده‌مون عادیه.
‫یه لحظه وایستا ببینم.
‫اولین فیلمی که روم تأثیر گذاشته بود،
‫«در بارانداز» بود.
‫واقع‌گرایانه بودنش ‫و حضور براندو خیلی مؤثر بود.
‫مناطق روستایی.
‫از مناطق روستایی خوشم نمیاد.
‫با دیدن جیرجیرک‌ها مضطرب می‌شم.
‫شما هم از هنرآموزان...
‫«اکتورز استودیو» بودین آقای نیومن.
‫تحصیلات و تمریناتی که اونجا داشتین...
‫چقدر اهمیت داشت؟
‫خب، هر مدل بازیگری که شده باشم،
‫چه بازیگر خوبی شده باشم، چه بد،
‫به خاطر «اکتورز استودیو» بوده،
‫آخه قطعا مهم‌ترین...
‫المان فعالیت بازیگریم بودن.
‫خودم هم اونجا خیلی تلاش کردم.
‫شخصی که الان وارد شد، ‫لی استراسبرگ،
‫رئیس استودیومونه.
‫الیا کازان که از مؤسسین اینجاست، ‫پشت سرش وارد شد.
‫خب، کار خود استودیومون ‫از سال چهل و شش آغاز شد.
‫می‌شه گفت «اکتورز استودیو»...
‫نقش مربی بازیگریم رو داشت.
‫بازیگران خانه‌ای نداشتن.
‫الیا کازان حکم مربیم رو داشت.
‫مخصوصا کلی از آثار ‫تنسی ویلیامز درس گرفتم.
‫لزومی نداشت تنسی سعی کنه شاعر باشه.
‫ذاتا شاعر بود. ‫بهترین مربیم خودش بود.
‫افرادی که شاهد کار کردنشون ‫اونجا بودم،
‫سرنخ‌هایی بهم دادن ‫که بفهمم بازیگری یعنی چی...
‫بن گازارا، جرالدین پیج، کیم استنلی،
‫کارل مالدن، جولی هریس ‫و ایلای والاک.
‫از مارلون گرفته تا جیمی دین.
‫پل خودش عضوشون شده بود،
‫من هم نمی‌دونستم چه شکلیه،
‫واسه همین اصلا نمی‌دونستم ‫می‌خوام عضو چه جایی بشم.
‫ولی به نظرم... ‫به نظرم جای خوبی بود.
‫بالاخره بقیه عضوش بودن دیگه.
‫سلام مادر عزیزم، چند وقت بود ‫که می‌خواستم برات نامه بنویسم.
‫قبول شدم. ‫الان رسما عضوشون شدم.
‫بگذریم، بعدش هفته‌ام ‫از این رو به اون رو شد.
‫رفتم «دایی وانیا» رو تماشا کردم.
‫با شخصیت‌پردازیش کاری نداشتن.
‫به اون مدل بازیگری...
‫عادت نداشتم،
‫آخه می‌دیدم اون جماعت ‫بدون فصاحت...
‫و بازیگری اجرا می‌کنن.
‫البته خودم هم خبر نداشتم...
‫نظر دیگران راجع به بازیم از چه قراره،
‫حتما حس می‌کردن شایستگیش رو دارم، ‫حس می‌کردم شایسته و پرانرژی هستم...
‫و کمی ازم می‌ترسیدن.
‫بازیگری یعنی انجام اعمال.
‫انجام اعمال خیالی یا احساسی؟
‫آخه خودم همیشه شنیدم ‫شرایطمون خیالیه.
‫همه‌اش خیالیه دیگه.
‫خیال کردی «هملت» واقعیه؟
‫فقط می‌خوام بمیرم.
‫بازیگران کم‌کم حس می‌کردن...
‫می‌تونن به حرفه‌شون...
‫- و هویتشون افتخار کنن... ‫- ای دروغگو!
‫افتخار کنن که بازیگر هستن...
‫و حس می‌کردن بازیگر ‫به پیشرفت جامعه کمک می‌کنه.
‫... بیش از حده!
‫دیگه نمی‌تونم کمکت کنم.
‫دیگه کمکی از دستم برنمیاد!
‫ولی من هم نقش دارم!
‫همگیمون نقش داریم!
‫با نسلی طرف هستیم ‫که وارد سینما شد...
‫و اولین باری که مارلون براندو ‫فریاد زد «استلا!»...
‫شاهدش بودن و می‌دونستن ‫کار تنسی ویلیامز...
‫و الیا کازانه ‫و هنر تغییر پیدا کرد.
‫استلا!
‫ولی این افراد...
‫من رو بازیگر محسوب نمی‌کردن.
‫فعالیت فیلم‌سازیت با فیلمی...
‫به نام «جام نقره» آغاز شد.
‫خب، واقعا باید...
‫دنبال بقا باشیم.
‫سپاس‌گزار بودم ‫که بعدش جون سالم به در بردم.
‫تقصیر کسی نبود.
‫ولی بدترین فیلم...
‫دهه 1950 بود.
‫[به دنبال جام گم‌شده شام آخر]
‫هم‌اکنون در خیابان‌های ‫باستانی انطاکیه هستین...
‫و نظامیان سزار با اعمال قدرت، ‫بت‌پرستی رو حاکم کردن.
‫یادمه یه بار یکی تو استودیو گفته بود:
‫«بین گازارا می‌گه به نظرش ‫از اون بی‌شعورهای شیکر هایتسی هستی.»
‫همه‌چی ساختگیه.
‫لحظه‌ای واقعی نداریم.
‫من هم می‌دونستم...
‫می‌خوای آزادم کنی؟
‫که اگه بن گازارا چنین حرفی زده،
‫اگه اون گفته باشه ‫بازیم مصنوعیه،
‫بازیم مصنوعیه.
‫نگهبان رو صدا کنین! ‫نگهبان! نگهبان! نگهبان!
‫تا همین امروز هم...
‫در مقایسه با افراد خاصی ‫که در زمینه تئاتر...
‫فعالیت می‌کنن...
‫و خیلی دلم می‌خواد ‫از اطرافیانشون باشم،
‫افرادی چون جان مالکوویچ، ‫جرالدین پیج، ریپ تورن،
‫اسکورسیزی، نیکلسون، ‫براندو، هیوستون...
‫و همین افراد...
‫نمی‌تونم در جا شخصیتی رو ‫از آن خودم کنم.
‫واقعا بازیگر خاصی نیستم.
‫انگار همیشه اهل شیکر هایتسم.
‫اون افراد ذاتا خودشون بودن.
‫نمی‌خوان کسی که نیستن باشن.
‫جوآن، کریسمس پارسال...
‫که بهت سر زده بودیم، ‫هنوز مجرد بودی،
‫ولی یادمه اون موقع گفته بودی...
‫بهترین هدیه عمرت...
‫یه سری چراغ سیار از طرف...
‫گمون کنم گفته بودی ‫دوستی بود که خیلی باهات صمیمیه.
‫احیانا اون دوستت پل نبود؟
‫بود.
‫سی و شش سال پیش،
‫نیومن و جوآن وودوارد ‫تازه ازدواج کرده بودن.
‫تا خودمون نشونش نداده بودیم،
‫یادش نبود تو برنامه‌مون ‫حضور داشته.
‫اون موقع سی و سه ساله بودم.
‫به نظرم الان تو عصر همنوایی ‫زندگی می‌کنیم...
‫که آدم باید همرنگ جماعت باشه.
‫اگه همرنگ جماعت نباشه...
‫و به رهبر گله مردم...
‫نگه چشم قربان،
‫می‌گن طرف سرکشه.
‫من دارم به شدت تلاش می‌کنم ‫و امیدوارم...
‫آدم مستقلی باشم. ‫به نظرم...
‫طرف رو نمی‌شناسم.
‫اصلا یادم نیست چطور...
‫خیلی خوشحالم که طرف...
‫که طرف... ‫یعنی اصلا...
‫طرف کیه؟
‫خودشون هم عین مردم...
‫متوسط هستن و...
‫مشکلم از این قراره ‫که صرفا مجموعه‌ای...
‫از وقایع رو به خاطر میارم.
‫اصلا نمی‌دونم از کجا شروع شده.
‫یه سری از مردم حس می‌کنن ‫زندگی کاملی داشتن،
‫ولی من حس می‌کنم ‫صرفا یه سری وقایع...
‫به طور تصادفی به همدیگه چسبیدن.
‫وسطش رفته اولش...
‫یا اولش رفته وسطش.
‫به نظرم نه منطقیه، ‫نه فرقی می‌کنه.
‫حالا اومدیم ونیز.
‫ای خدا. وای، گور اونجاست.
‫من موقع بازی تو «گاتاکا»...
‫با گور ویدال همکاری کرده بودم؛
‫- یعنی می‌شه سال نود و پنج. درسته؟ ‫- درسته.
‫یعنی اون موقع دو سه سال ‫از وقتی «جایزه ملی کتاب» رو...
‫برده بود، گذشته بود. ‫ولی از من بشنوین،
‫وقتی گور ویدال وارد صحنه فیلم‌برداری می‌شد، ‫همه ساکت می‌شدن.
‫مطمئنم...
‫محل کارت رو خیلی تمیز نگه می‌داری جروم.
‫آدم متفکر مشهوری بود.
‫طرف مؤلفی بود که عکسش ‫رو جلد مجله «تایم» رفته بود.
‫- دقیقا. ‫- انتشارات بزرگی به خاطر...
‫همجنسگرا بودنش، ‫آثارش رو نقد نمی‌کردن.
‫بهترین رمان‌نویس سیاسی ‫بعد از دیزرائیلی...
‫خطابش می‌کردن.
‫عده‌ای هم کونی چپول کمونیست ‫خطابش می‌کنن.
‫وای. یعنی طرف ‫آدم رادیکال مشهوریه؛
‫ولی بهترین دوستشونه.
‫خودم می‌دونم.
‫از همین‌جا معلوم می‌شه ‫چه‌جور آدم‌هایی بودن.
‫گمون کنم یکی از آخرین ‫تئاترهای تلویزیونیم...
‫سال پنجاه و چهار بود. ‫یعنی سی سال پیش بود.
‫اسمش هم «مرگ بیلی د کید» بود...
‫و خیلی‌ها تحت تأثیرش قرار گرفته بودن.
‫تئاتری غیرعادی بود ‫که پخش تلویزیونیش مؤثر بود...
‫و پل نیومن جوان ‫توش ایفای نقش می‌کرد.
‫خوشم اومده بود ‫و بدجوری عاشق دوست‌دخترش بودم.
‫[لس آنجلس، سال 1954]
‫خودم اون موقع ساکن «شاتو»...
‫تو لس آنجلس بودم.
‫پل و جوآن اومده بودن.
‫همگیمون اومده بودیم نیویورک...
‫و همگی مطمئن بودیم ‫قراره مشهور بشیم.
‫همه‌مون هم مشهور شدیم.
‫تونی پرکینز و جیمی دین هم بودن.
‫چهار پنج نفر بودیم.
‫انگار همگیمون داشتیم...
‫در مسیر جریان هالیوود شنا می‌کردیم.
‫همگی با هم تو ملیبو خونه‌ای گرفتیم...
‫که مال شرلی مک‌لین بود.
‫پل و جوآن هنوز ازدواج نکرده بودن.
‫خب، مسلما خودش متأهل بود، ‫ولی زنش کس دیگه‌ای بود.
‫من هم با «مترو» قرارداد داشتم.
‫پل با «وارنر» قرارداد داشت،
‫«وارنر» اون موقع معروف نبود ‫و تو بربنک بود،
‫جوآن هم با «فاکس قرن بیستم» ‫قرارداد داشت.
‫♪ بسیار مقدسی. ♪
‫♪ کسی در کنارت نیست. ♪
‫♪ بی‌نقصی. ♪
‫بادی، تو واسه جوآن وودوارد قرارداد فیلم...
‫جور کردی.
‫خودت کشفش کردی.
‫معلوم بود بازیگر خوبیه.
‫ولی سینما خیلی گسترده‌تره.
‫از جوآن آزمایشی فیلم و عکس گرفتیم...
‫که ببینیم رو پرده سینما ‫چه شکلی می‌افته.
‫یه سری از فیلم‌های ‫آزمایشی رو مشاهده می‌کنین.
‫رمز موفقیتش اینه...
‫که بازیگر کنجکاویه،
‫آخه با دیدن پنج دقیقه ابتدایی ‫حضورش تو هر اثری،
‫با خودم می‌گم: ‫«وای نه، نه، نه.»
‫«دوستم جوآن تو این فیلمه.»
‫مطمئنم اندازه‌اته.
‫هم‌اندازه بقیه درستشون کردم.
‫صداش کنجکاوانه است، ‫لحنش نسبتا ساده است و تغییر نمی‌کنه.
‫گاهی اوقات به نقشش می‌خوره،
‫گاهی اوقات هم نمی‌خوره.
‫به عمرم چنین حسی نداشتم.
‫ولی بعدش که ‫تقریبا هشت دقیقه می‌گذره،
‫یادم می‌ره طرف جوآنه.
‫مسئله دیگه‌ای رو می‌دونی؟
‫چه مسئله‌ای؟
‫واقعا خیلی نازی.
‫خیلی‌خب.
‫حس می‌کنم خیلی خوش‌بختم.
‫خیلی خوشحالم. ‫خیلی ممنونم.
‫خواهش می‌کنم. ‫خواهش می‌کنم.
‫خب، چی... ‫چی برات تعریف کنم؟
‫اولین سوالی که می‌خواستم ‫ازت بپرسم،
‫اینه که یادته اولین باری ‫که نام جوآن وودوارد رو...
‫شنیدی و فهمیدی بازیگره، کی بود؟
‫خب، «بوسه پیش از مرگ» رو...
‫تو سالن سینمای تخفیف‌دار...
‫«آکادمی موسیقی» ‫تو خیابون چهاردهم...
‫دیده بودم.
‫چند ماه بعدش ‫هم تو همون سینما،
‫شاید هم یه سال بعدش بود...
‫که «پیش‌پرداخت ممنوع» رو دیدم.
‫اون‌جایی که فریزر رو باز می‌کنه...
‫- آره. آره. ‫- حرف نداره.
‫دنبال چی می‌گردی؟
‫خب، دنبال یخ می‌گردم.
‫چی شده؟
‫سرم گیج می‌ره.
‫حتما چیز نامناسبی خوردم.
‫«بازیگری عین سکس می‌مونه.»
‫«آدم باید انجامش بده، ‫نباید راجع بهش صحبت کنه.»
‫نظرت چیه کمی قهوه بخوری؟
‫کی خواست هوشیار بشه؟
‫نه‌خیر.
‫خودت برام روشنش کن.
‫[«خشم و هیاهو» ‫به قلم ویلیام فاکنر]
‫سنم خیلی کم بود ‫و اصلا...
‫آثار ویلیام فاکنر رو نخونده بودم.
‫به نظر خودم ‫ناشناخته می‌اومد،
‫ولی خودش خیلی خوب ‫توش بازی کرده بود.
‫خودش چنین تجربیاتی داشت، متوجهی؟
‫متوجه نمی‌شم.
‫از اینجا تا ممفیس می‌ری.
‫از ممفیس تا اینجا میای.
‫ولی اصلا ممفیس پیاده نمی‌شی.
‫بی‌جهت پول رفت و برگشت می‌دی.
‫خب، ذهنت رو درگیر نکن.
‫من آدم خاصی هستم.
‫همه‌چی غریزیه.
‫همه‌چی طبیعیه.
‫فرق بازیگری خودش و پل...
‫اینه که پل دائم فکر می‌کنه.
‫همین گاهی اوقات ‫سد راهش می‌شه.
‫از نظر نسل ما...
‫بازیگر بودن مردانگی رو ‫زیر سوال می‌برد،
‫واسه همین آدم باید وانمود می‌کرد...
‫اساسا کسب و کار به شدت پیچیده‌ایه.
‫بعدش هم آدم عین پزشک...
‫یا فضانورد فکر می‌کرد.
‫ولی چنین کاری واسه زنان ‫خیلی عادیه.
‫یعنی مخصوصا تو نسل خودمون...
‫زنان باید تو زندگی واقعی ‫هم بازیگری می‌کردن،
‫چه برسه جلوی دوربین.
‫مخاطبین گرامی، ‫وارد یکی از اتاق‌های آکوستیک...
‫استودیو «فاکس قرن بیستم» شدیم...
‫تا با نانالی جانسون ‫دیداری داشته باشیم.
‫آقای جانسون فیلم «سه چهره ایو» رو...
‫با بازی بازیگر جوان، جوآن وودوارد، ‫کارگردانی می‌کنه.
‫تو «سه چهره ایو»، ‫سه شخصیت مختلف داریم...
‫که تو بدن یه زن هستن.
‫یادمه نیویورک بودم...
‫و داشتم از قطار پیاده می‌شدم...
‫که فیلم‌نامه‌اش رو ‫تو قطار خوندم...
‫و شیکاگو پیاده شدم.
‫با مدیر برنامه‌هام ‫تماس گرفتم و گفتم:
‫«نمی‌خوام توش بازی کنم. ‫فیلم ترسناکیه.»
‫اون هم گفت: ‫«خب، مجبوری بازی کنی.»
‫می‌شه با خانم وایت صحبت کنم؟
‫می‌شه با ایو وایت هم صحبت کنم؟
‫ایو وایت؟
‫با مارتا گراهام که با همدیگه...
‫تو «نیبرهود پلی‌هاوس» ‫درس خونده بودیم تماس گرفتم.
‫بهش گفتم: ‫«نمی‌دونم چیکار کنم...»
‫«و هر حرفی که بزنی، ‫ممنونت می‌شم.»
‫اون هم گفت: «نوع راه رفتن ‫هر کدومشون رو انتخاب کن.»
‫سلام دکتر.
‫خانم وایت؟
‫ببین چطوری می‌ایستن؟ ‫چطوری راه می‌رن؟
‫خیلی‌خب، حالا برگرد.
‫جوآن هم می‌خواست رقاص بشه.
‫آرزوی رقاص شدن داشت.
‫از اولش آرزوی رقاص شدن داشت.
‫از تکون خوردن بدن...
‫همراه با موسیقی خوشش می‌اومد.
‫به نظر من یکی ‫از تعاریف مناسب بازیگری...
‫اینه که بازیگری یعنی آدم بتونه...
‫تحت شرایطی خیالی، ‫واقع‌گرایانه زندگی کنه.
‫نمی‌دونم به من چه ربطی داره.
‫من که باهاش کاری ندارم.
‫به هنرجویانمون یاد می‌دیم...
‫که کل کارهاشون ‫باید با دلیل باشه.
‫باید اتفاقی واقعی ‫موجب انجام اعمالشون شده باشه.
‫رفتار و حرکات شدید اشخاص...
‫از اتفاقات درونیشون ناشی می‌شه.
‫در نتیجه، ایو وایت رو داشتیم...
‫که زنی محزون و عبوس بود...
‫و همه‌چی رو تو خودش می‌ریخت.
‫ایو بلک رو داشتیم ‫که از هیچ کاری عذاب وجدان نمی‌گرفت،
‫رفتارش کودکانه بود، رها بود ‫و همه‌چی رو بروز می‌داد.
‫خوشت میاد؟
‫جین رو هم داشتیم...
‫که خیلی بالغ بود، ‫می‌فهمید داره چیکار میکنه...
‫و تقریبا صاف راه می‌رفت.
‫راستی، جین چطوره؟
‫جین دیگه کیه؟
‫اسمم رو می‌گم. ‫اسمم جین باشه.
‫خب، چرا جین باشه؟
‫چرا نباشه؟
‫قدرت چنین اجرایی...
‫تو سالن سینما غیر قابل تصوره.
‫اون موقع ‫کسی شاهد...
‫چنین چیزی نبود.
‫تأثیر خیلی بزرگی گذاشت.
‫اگه کار خفن‌تری هم نمی‌کرد،
‫باید اعتراف کنم...
‫که تأثیر بزرگی گذاشته بود.
‫می‌خوام شعری برات بخونم.
‫من سینما نمی‌رم،
‫ولی اکثر فیلم‌های جوآن رو دیدم.
‫یادمه وقتی تو ‫«سه چهره ایو» بازی کرده بود،
‫مادر رو هم برده بودیم سینما.
‫شعر غیرمسجعه.
‫مسلما، وقتی تو بار بود...
‫و اون پیراهن پر زرق و برق رو پوشیده بود،
‫مادر گفته بود: ‫«امکان نداره این نوه من باشه.»
‫♪ بی‌خیالم نشو. ♪
‫♪ من خیلی دوستت دارم. ♪
‫جوآن سریع پیشرفت کرد،
‫پل به اون سرعت پیشرفت نکرد.
‫چی؟ چی؟ ‫چی؟ چی؟
‫♪ فقط خودت رو دوست دارم. ♪
‫کازان بازی پل رو ‫تو «پیک‌نیک» دیده بود.
‫کازان شاهد کارهاش ‫تو «اکتورز استودیو» بود.
‫واسه همین، کازان به پل قول داده بود...
‫واسه «شرق بهشت» ‫اول از خودش آزمون بگیره،
‫- وای! ‫- ولی کازان نمی‌خواست نقش رو بهش بده.
‫پل کل بازیگران احتمالی کرلی...
‫تو «اکلاهما!» رو بررسی کرده بود.
‫گمون کنم یادمه ‫که پل گفته بود...
‫واسه بیست و شش فیلم ‫آزمون داده بود.
‫مسلما، چون جیمی دین ‫داشت تو «شورش» بازی می‌کرد،
‫نقش «شهر ما» رو بهش دادن.
‫هر نقشی که بهش می‌رسید، ‫نفشی جزئی بود...
‫که بازیگر بهتری ردش کرده بود.
‫گمون کنم بهت گفته باشم...
‫که تو کلاس با پل آشنا شده بودم.
‫قبلا واسه آزمون‌های بازیگری ‫کمکش می‌کردم.
‫همیشه دوست‌دخترش رو می‌آورد،
‫یعنی جوآن هم بود.
‫قبل از اجرای «ساعات ناامیدی»...
‫تو برادوی، نتونسته بودم ‫واقعا باهاش آشنا بشم.
‫اون موقع داشت دوران ‫سختی رو می‌گذروند.
‫پل موقع اجرای «ساعات ناامیدی»...
‫به شدت احساس نارضایتی می‌کرد.
‫دوران دشواری بود،
‫آخه جریان جکی در میان بود.
‫نمی‌خواست جکی رو ناراحت کنه.
‫تو «راشن تی روم» آشنا شده بودیم.
‫اون رو هم آورده بود.
‫زیبا بود. ‫یعنی خیلی زیبا بود.
‫جفتشون هم خیلی مهربون بودن،
‫ولی اصلا نباید ازدواج می‌کردن.
‫اِم، بذار ببینم.
‫پسرم می‌گه سرعت اینترنت...
‫تو یکی از نقاط خونه‌مون خیلی بهتره...
‫و احتمالا بهتر بود ‫از اول همون‌جا می‌نشستم.
‫ناراحت نباش.
‫آخه وسط خونه‌مونه.
‫خلاصه، اِم...
‫اصلا فرصت داشتی ‫وقایع بین...
‫خودش و مادرم رو درک کنی؟
‫خیلی خوشحال می‌شم ‫خودت برام تعریف کنی.
‫از زمان طلاقشون تعریف می‌کنم.
‫مادرم خیلی داغون شده بود.
‫سه بچه زیر پنج سال ‫رو دستش مونده بود.
‫من نوزاد بودم...
‫و مجبور بودم شاهد ‫موفقیت بابام و نامادریم...
‫تو هالیوود و قراردادهاشون باشم.
‫خودش هم می‌خواست ‫بازیگر بشه.
‫آره، واکنش خیلی مناسبی داشتی.
‫واقعا روایت ناراحت‌کننده‌ایه.
‫اِم...
‫یعنی تصور کن.
‫مامانم طلاق گرفت...
‫و بعدش جوآن «اسکار» برد.
‫الان هفدهم مارسه...
‫و قراره وقایع مربوط به جکی رو...
‫مرور کنیم.
‫سوالاتم رو ازش پرسیدم.
‫پس بریم ببینیم چی گفته.
‫وقتی به فکر نوشتن ‫این شرح‌حال بودن...
‫و داشتن متون مصاحبات رو می‌نوشتن،
‫با اولین همسرش تماس گرفتن ‫و ازش خواستن نظر خودش رو بگه...
‫و بهش گفتن تجربیات حقیقی خودش رو تعریف کنه.
‫اِم، چنین اطلاعاتی خیلی ارزشمنده.
‫خب، نمی‌خوای اولین سوالت رو بپرسی؟
‫اِم، چرا، حالا که حرفش شد،
‫راجع به پل چیزی گفته بودی؛
‫راجع به صمیمیتش ‫با بقیه حرف زده بودی.
‫خب، حرفم تو این مایه‌ها بود...
‫که تا حدی به خاطر پیشینه خودش...
‫و تا حدی به خاطر پیشینه من...
‫و احتمالا صرفا به خاطر ‫اون نسل از افرادی...
‫که با انتظارات خاصی ازدواج می‌کردن،
‫احتمالا هیچ‌کدوممون اصلا...
‫نمی‌تونستیم مفهوم صمیمیت رو...
‫درک کنیم.
‫به نظرت خوشحال بودی؟
‫احتمالا حس می‌کردم باید باشم.
‫به نظرت واقعا بودی؟
‫اِم... هوم.
‫نه. هنوز جزو نسلی بودم ‫که اصلا از این حرف‌ها نمی‌زنن.
‫با هر کی ازدواج می‌کردیم، ‫همون بود و یس.
‫خب؟ به نفعمون بود ‫به طریقی...
‫با زندگیمون کنار بیایم.
‫خودت چه حسی داشتی؟ ‫چقدر بلندپرواز بود؟
‫هوم.
‫وقتی بحث افرادی می‌شه ‫که چندین سال در مسیر...
‫شهرت تقلا می‌کنن، ‫اسم اون هم وسط میاد...
‫و می‌گن این شکلی بوده،
‫ولی از نظر من، اصلا...
‫این شکلی نبوده.
‫شهرت رو راحت به دست آورد.
‫مخاطبین گرامی، همین الان ‫خبر داغی...
‫از «یونایتدپرس اینترنشنال» ‫به دستمون رسید.
‫عصر امروز، ‫یکی از ستارگان جوان...
‫هالیوود رو کشتن.
‫آقای ترن‌اپ‌اسپید...
‫راننده ماشینی بود ‫که جلوی پورشه...
‫جیمی دین رو گرفته بود...
‫همیشه به شوخی می‌گفتیم...
‫اگه آقای ترن‌آپ‌اسپید نبود،
‫پل اصلا نمی‌تونست ‫نقش جیمی دین رو...
‫«کسی آن بالا مرا دوست دارد» ‫از آن خودش کنه.
‫و اگه چنین اتفاقی نمی‌افتاد...
‫تو کار خودمون چنین مواردی رو ‫ایجاز خطاب می‌کنیم.
‫♪ کسی آن بالا مرا دوست دارد. ♪
‫♪ من برای کسی آن بالا عزیزم! ♪
‫اگه تو نبودی، اصلا پول نداشتم. ‫می‌دونستی؟
‫♪ کسی آن بالا ‫با ترس‌هایم آشناست... ♪
‫♪ و دعاهای بی‌صدایم را می‌شنود. ♪
‫ملت می‌گن...
‫نمی‌دونم ناراحت می‌شی یا نه،
‫ولی ملت در طول فعالیتت،
‫همیشه بازیت رو با مارلون براندو...
‫مقایسه کردن و می‌گن بازیگری...
‫و رفتارت خیلی شبیهه.
‫این حرفشون رو اعصابت می‌ره؟
‫خب، رو اعصابم می‌ره،
‫آخه به نظرم...
‫ملت خودشون رو راحت می‌کنن ‫و مثلا می‌گن:
‫«فلانی عین جوانی‌های بیل هولدنه.»
‫یا با شخص دیگه‌ای مقایسه‌اش می‌کنن.
‫خلاصه... اِم...
‫به نظرم رفتار قشنگی نیست.
‫به نظر خودش هم رفتار قشنگی نبود؟
‫نه‌خیر، اول خودش مشهور شده بود.
‫من خیلی خوش‌شانس بودم.
‫کسی اون بالا من رو دوست داره.
‫♪ آره، کسی آن بالا... ♪
‫♪ مرا دوست دارد. ♪
‫سال 1943 به نیروی دریایی ملحق شدم...
‫و در طرح «وی12» شرکت کردم ‫که خلبان بشم.
‫ولی وقتی فهمیدن کوررنگی دارم،
‫فرستادنم تمرینات عادی...
‫و مسئول بی‌سیم صندلی پشتی...
‫و شلیک‌کننده هواگردهای اژدرافکن شدم.
‫مه 1945 بود...
‫واحدم رو به ناو...
‫هواپیمابر «یواس‌اس بانکر هیل» اعزام کردن،
‫ولی خلبانمون گوش‌درد گرفت...
‫و گروه دیگه‌ای رو ‫جامون فرستادن.
‫چند روز بعدش حمله انتحاری رخ داد، ‫به «بانکر هیل» حمله کردن...
‫و تقریبا چهارصد تن ‫از سربازانش رو کشتن.
‫کسی خونه نیست؟
‫وقتی آدم به خاطر گوش‌درد گرفتن خلبانش...
‫از چنین واقعه‌ای قسر در می‌ره...
‫سورپرایز!
‫وای...
‫این هم نمونه دیگه‌ای ‫از خوش‌شانسی نیومنه.
‫[«من رازی دارم»]
‫مایه افتخارمه ‫که مرد جوانی رو...
‫از ستارگان جدید هالیوود ‫بهتون معرفی کنم.
‫اخیرا نقش اصلی ‫فیلم زیبای...
‫«کسی آن بالا مرا دوست دارد» رو ‫ایفا کرده:
‫جناب پل نیومن.
‫پیشرفت کاریش ‫و تغییر شرایط زندگی...
‫و این‌جور چیزها...
‫خیلی سریع رخ داد.
‫افرادی چون جاش لوگن، ‫الیا کازان،
‫ویلیام اینج و تنسی ویلیامز ‫وارد زندگیش شدن.
‫پل تا شش هشت ماه پیش، ‫فقط اسمشون رو شنیده بود.
‫به نظرم جوآن وودوارد...
‫از بهترین بازیگران تاریخ این کشور باشه.
‫خیلی هم دلش می‌خواست ‫این نقش رو ایفا کنه.
‫این نقش رو غریزی ایفا می‌کرد.
‫خیلی از بقیه جلوتر بود.
‫ضمنا، اگه احیانا از همبازی شدن ‫با «بازیگران بزرگ» می‌ترسید،
‫خیلی خوب باهاش همبازی شد.
‫فیلم بزرگی بود.
‫پات رو اون طرف دنده بذار.
‫جفت پاهات رو گفتم.
‫یعنی اون سکانسی...
‫که با براندو تو «همیشه در فرار» بیرونن...
‫وای خدایا.
‫صدای مردگان رو می‌شنوی؟
‫واقعا شگفت‌انگیزه.
‫ادم تک‌تک کلماتش رو باور می‌کنه.
‫خارق‌العاده است.
‫مردگان که حرف نمی‌زنن.
‫معلومه که می‌زنن.
‫عین پرندگان تو ویستریا هیل گپ می‌زنن.
‫ولی یه کلمه بیشتر نمی‌گن.
‫فقط می‌گن «زندگی کنین».
‫زندگی کنین. زندگی کنین. ‫زندگی کنین. زندگی کنین. زندگی کنین.
‫چیز دیگه‌ای بلد نیستن.
‫نصیحت دیگه‌ای به ذهنشون نمی‌رسه.
‫خیلی ساده است.
‫دستورالعمل ساده‌ایه.
‫خواهش می‌کنم. ‫اجازه بده.
‫آشناییم با جوآن باعث شد ‫موجودی جنسی درونم بیدار بشه.
‫اون بهم چیزهای زیادی یاد داد ‫و تشویقم کرد.
‫از تجربیات لذت می‌برد.
‫من صرفا موجودی هستم ‫که خودش خلق کرده.
‫واسه چی... ‫واسه چی این‌قدر...
‫خودت رو به نمایش می‌ذاری؟
‫آخه آدم بدن‌نمایی هستم.
‫می‌خوام ملت بدونن زنده‌ام.
‫خودت نمی‌خوای ملت بدونن زنده‌ای؟
‫من صرفا می‌خوام زندگی کنم.
‫برام مهم نیست ملت بدونن ‫زنده‌ام یا نه.
‫خب، من می‌خوام در مرکز توجهات باشم، ‫حرفم رو بشنون و حسم کنن.
‫پل به مارلون حسودی می‌کرد؟
‫همه به مارلون حسودی می‌کردن.
‫دلم می‌خواد چیزی رو عین تو...
‫که گیتار به دست می‌گیری، ‫به دست بگیرم.
‫خیلی دوست دارم چیزی رو ‫اون شکلی به دست بگیرم.
‫بازیگر بزرگ نسلشون مارلون بود...
‫و پل رو مارلون شماره دو ‫محسوب می‌کردن.
‫به نظرم پل نباید بهش حسودی کنه،
‫آخه براندو... بحثش فرق می‌کنه.
‫خارق‌العاده بود.
‫براندو بهترین بازیگر جوانی بود ‫که به عمرم دیدم.
‫متوجه نمی‌شم.
‫- عین شهاب‌واره‌ای می‌موند، متوجهی؟ ‫- باید روراست باشم.
‫یعنی گمون کنم...
‫اگه پل... یعنی...
‫حق داره به مارلون حسودی کنه.
‫من با مارلون و پل ‫در جوانیشون همکاری کرده بود.
‫مارلون نابغه است.
‫شرط می‌بندم اصلا قرار نیست ‫با کسی در حد مارلون همکاری کنم.
‫گمون کنم کارل مالدن...
‫داشت از کلاسشون تعریف می‌کرد،
‫آخه با جیمی دین،
‫مارلون براندو و پل نیومن ‫تو یه کلاس بود. خب؟
‫خب.
‫شرایطشون رو با داستان ‫خرگوش و لاک‌پشت مقایسه می‌کنه...
‫و می‌گه براندو ‫عین خرگوشه می‌مونه.
‫یهو با سرعت زیادی ‫بیش از بقیه پیشرفت کرد.
‫بعدش هم پل نیومن ‫شیکر هایتسی رو داریم...
‫که عین لاک‌پشت پیش می‌رفت.
‫بعدش هم توصیف می‌کنه ‫که شاهد...
‫اوایل فعالیت کاریش...
‫می‌گفت: ‫«بازیگری من در حد اون نیست.»
‫«اون از من مردتره.»
‫مطمئن نیستم گفته باشه ‫«از من مردتره» یا نه،
‫ولی گفته بود ‫«بازیگری من در حد اون نیست».
‫«من در این حدم. ‫اون هم در این حده.»
‫وقتی آدم می‌بیندش، ‫اصلا نمی‌فهمه...
‫چنین شخصی این‌قدر بااستعداده.
‫من هم شیفته همین ‫به ظاهر عادی بودنش می‌شم،
‫آخه تابلوئه که زندگیش اصلا عادی نبوده.
‫یعنی دقیقا نقطه عکس مارلونه.
‫تا بالت نشکسته،
‫پرواز کن و برو پرنده کوچولو.
‫از نظر من مارلون براندو...
‫مثال بی‌نقصی از اولین دروس بازیگریه...
‫که آدم باید خودش در شرایط ‫اون شخصیت فرض کنه،
‫نه این که وانمود کنه ‫خود اون شخصیته.
‫آدم احساسات ناشی از واقعه‌ای خاص...
‫یا شخصی خاص رو ‫تعمدا برمی‌انگیزه...
‫و کلمات مؤلف رو با اون احساس بیان می‌کنه.
‫می‌شه برام مثالی...
‫از ادای غیرتعمدی...
‫و تعمدی دیالوگ بزنی؟
‫بذار دیالوگ ساده‌ای رو مثال بزنم.
‫«چنین کاری درست نیست.
‫«خواهش می‌کنم بس کن.»
‫«چنین کاری به نفع ‫هیچ‌کدوممون نیست.»
‫«خواهش می‌کنم بس کن.»
‫خب، الان...
‫دارم مسئله‌ای رو که واسه خودم...
‫خیلی مهمه متصور می‌شم.
‫خیلی مهمه، خب؟
‫می‌تونم اون مسئله رو ‫جلوی چشمم ببینم و بشنوم.
‫می‌تونم با همون حس بیانش کنم، ‫مثلا بگم «بس کن».
‫«چنین کاری نه به نفع توئه، ‫نه به نفع من.»
‫«بس کن.»
‫بازیگری متد همینه دیگه.
‫همیشه خودم رو...
‫ظرفی خالی فرض می‌کنم.
‫آدم قلبی مصنوعی پیدا می‌کنه.
‫کیری مصنوعی پیدا می‌کنه،
‫مغزی مصنوعی پیدا می‌کنه.
‫این همه چیزها ‫بهش اضافه می‌شه...
‫و با خودش می‌گه: ‫«ایول، ببینم چه شکلیه.»
‫مهم‌ترین مسئله...
‫با این حال بخش ساختگی شخصیتم، ‫خود شخصیتم سینماییم رو...
‫سراسر دنیا قبول دارن،
‫ولی شاید واقعا ‫چنین آدمی نباشه.
‫ممکنه من آدمی باشم...
‫ممکنه برداشتی باشم ‫که توماس مان از خودش داشت،
‫ممکنه شخصیت به شدت ‫حوصله‌سربر، عادی،
‫کسل‌کننده و بی‌روحی داشته باشم.
‫اصلا من کی هستم؟
‫طرف کیه؟
‫طرف خودته. خودته.
‫باید همین کار رو بکنی.
‫آره. کار دشواریه.
‫کار دشواریه.
‫آخه من کی هستم ‫سوال مهمیه، خب؟
‫تنها روش استعدادیابیم...
‫همینه که خیلی آروم پیش برم، ‫بشناسمشون،
‫باهاشون قدم بزنم، ‫با دوست‌دخترشون،
‫مادرشون، پدرشون ‫یا اطرافیانشون آشنا بشم.
‫این‌جوری باهام صمیمی می‌شن ‫و می‌فهمم چه‌جور آدمی هستن،
‫می‌فهمم درونشون چه خبره، ‫ذاتشون چه شکلیه،
‫چه ابزاری واسه هنرمون ‫در اختیار دارن.
‫تو نمایش جدید تنسی ویلیامز بازی می‌کنین،
‫مگه نه آقای نیومن؟
‫درسته، اسمش «پرنده شیرین جوانی»ـه.
‫- «پرنده شیرین جوانی»؟ ‫- درسته.
‫خودت تهیه‌کننده‌اشی ‫یا کارگردانشی؟
‫نه، من بازیگرش هستم.
‫بازیگرش هستی؛ ولی تهیه‌کننده ‫یا کارگردانش نیستی؟
‫نه، کارگردانش آقای کازانه.
‫ولی خودت تا حالا ‫تهیه‌کننده یا کارگردان بودی؟
‫کازان واسه همه ‫حکم خدا رو داشت، خب؟
‫یعنی عین ترکیب پل توماس اندرسن،
‫اسپیلبرگ و کوئنیتن می‌موند، ‫متوجه منظورم هستی؟
‫اولین بار، موقع ایفای نقشش ‫تو «پیک‌نیک» اسمش رو شنیدم.
‫رفتم نمایشش رو دیدم ‫و کارش بد نبود.
‫خوب بود.
‫بازیگری استثنایی نبود. ‫در اون حد نبود.
‫یکی از خصوصیاتش رو ‫پنهان کرده.
‫خانواده‌ات چیکاره‌ان؟
‫بازرگان اجناس ورزشی هستن.
‫حس می‌کردی ‫بازیگری تو خونته...
‫یا یهویی متوجه شدی بلدی؟
‫یه سری سوانح مختلف ‫موجب کشفش شد.
‫مضطربه. ‫وقتی پیش منه، مضطرب می‌شه.
‫نمی‌دونم چرا.
‫من اصلا بهش شک نداشتم.
‫خوب نمی‌شناسمش.
‫فقط یه دفعه...
‫نه، قبل از «پرنده شیرین جوانی»...
‫با حری پیج، اصلا پل رو ‫خوب نمی‌شناختم.
‫اون موقع می‌شناختمش...
‫و بازیش تو «پرنده شیرین جوانی» ‫خیلی خوب بود.
‫می‌دونی کدوم نمایش رو می‌گم؟
‫«پرنده شیرین جوانی»...
‫نمایش به شدت موفق ‫تنسی ویلیامزه.
‫این نمایش‌نامه‌نویس بزرگ...
‫در اولین اجرای تئاترش حاضر شده ‫و «پرنده شیرین جوانی»...
‫به نظرتون...
‫کل نمایش‌هاتون...
‫درون‌مایه یکسانی دارن...
‫که قابل تشخیص باشه؟
‫به نظرم بیشتر در دفاع از رمانتیسم می‌نویسم.
‫نتونستم رمانیسم رو...
‫در قالب بازارپردازی درک کنم.
‫واسه همین بازی کردم.
‫داشتم از چیزی فرار می‌کردم.
‫دنبال چیز خاصی نبودم.
‫کازان می‌خواست ‫از فقدان اشک بریزم.
‫نگران بود از پس چنین کاری برمیایم یا نه.
‫وقتی تمریناتمون رو شروع کرده بودیم،
‫گاهی یه قطره اشک می‌ریختم.
‫وقتی نمی‌ریختم،
‫به نوری در انتهای ادیتوریوم زل می‌زدم.
‫بهش زل می‌زدم ‫تا تو چشمم اشک جمع بشه،
‫آخه به نور حساسیت داشتم.
‫حرکت کسی رو تو سالن حس می‌کردم،
‫آخه کازان تو سالن جابه‌جا می‌شد...
‫و از جلو تا عقب، ‫رو کل صندلی‌ها می‌نشست...
‫و سعی می‌کرد ببینه ‫بازیم واقع‌گرایانه است یا نه.
‫یه بار که مشغول خودگویی بودم،
‫به نظرش واقع‌گرایانه نبود.
‫با ترس گفتم...
‫نور انتهای سالن رو خاموش کردن.
‫حتما با خودش گفته بود:
‫«یعنی داره چنین کاری می‌کنه؟ ‫به نوره زل می‌زنه؟»
‫من رو به بازی گرفته بود.
‫این‌قدر بابت کشف رازم ‫عصبانی شده بودم...
‫که با سرخوردگی زدم زیر گریه.
‫واقعا اشک ریختم.
‫مسلما اون اشک ریختنم...
‫بدتر از کل بازی‌های خودم ‫ذهنش رو خراب کرد.
‫در نهایت گفتم: ‫«می‌دونی قراره تو «پرنده شیرین جوانی»...
‫«نقش کی رو بازی کنی؟»
‫«نقش جمهوری‌خواهی ‫احساساتی رو بازی می‌کنی.»
‫ایفای نقش پل ‫تو «پرنده شیرین جوانی»...
‫کمی حس شرم به آدم منتقل می‌کنه.
‫گمون کنم خیلی رو این مسئله تأکید کردم،
‫آخه یادمه به خودش هم گفته بودم.
‫می‌شه چیزی برام بیاری ‫که بشوره و ببردش؟
‫نمی‌دونم خودش یادش باشه یا نه.
‫یادمه بهش گفته بودم ‫که از خودش خجالت می‌کشه.
‫قرار نیست بهم آب بدی.
‫به خودش افتخار نمی‌کنه.
‫نمی‌دونه چیکارش کنه...
‫و تو همون شرایط گیر کرده.
‫به نظرم همین حس تو اجراش هم دخیل بود.
‫آدم حسش می‌کرد.
‫حس می‌کرد طرف کسیه ‫که درست تربیت شده.
‫حتی حس می‌کرد ‫پسر سوسولیه.
‫ولی همیشه چنین خصوصیتی داشت.
‫خصوصیت ذاتیش بود.
‫♪ خداوند با من صمیمی است... ♪
‫کل جوانب افرادی...
‫چون چنس، تو ذهن خودمه.
‫اون‌ها هم عین خودم ‫بیش از حد تلاش می‌کنن.
‫اون‌ها هم خودم چاهی کندن ‫که توش گیر افتادن.
‫شخصیت آدم خصوصیات ‫عمیقی داره که اگه بتونه...
‫بهشون دسترسی پیدا کنه، ‫می‌تونه به کارشون بگیره.
‫لزومی نداره همیشه بررسی کنه...
‫و تحقیق کنه.
‫به زبان ساده، تجربیات خودش رو ‫به کار می‌گیره.
‫اولین باری که از حضور جوآن ‫با خبر شدی، کی بود؟
‫دقیقا بعد از تولد استفانی بود،
‫یعنی دقیقا بعدش بود.
‫خیلی خوب یادمه، ‫آخه به شدت عصبانی بودم.
‫بدجوری حس می‌کردم ‫بهم خیانت شده...
‫و هنوز هم چنین حسی دارم.
‫آخه...
‫اِم... وای.
‫اصلا چه فرقی می‌کنه؟
‫مسلما از یه روزی فهمیده بودم...
‫کل کارهامون تشریفاتی شده.
‫نمی‌دونم چطوری فهمیدم،
‫آخه اصلا یادم نیست.
‫فقط یادمه تنهایی ‫سوار مترو شدم...
‫و رفتم خونه‌مون تو فلاشینگ مدوز...
‫و احساس محرومیت می‌کردم.
‫طی اون سال‌ها اصلا با جوآن...
‫ارتباطی نداشتی؟
‫چیز خیلی بامزه‌ای برات تعریف می‌کنم،
‫ولی نباید ضبطش کنی.
‫یعنی از اولش رابطه نامشروع داشتن؟
‫پنج سالی می‌شد. ‫پنج سالی می‌شد.
‫بالاخره مدت زیادیه.
‫واقعا مدت خیلی زیادیه.
‫چرا اون شکلی نگاهم می‌کنی؟
‫چه شکلی نگاهت می‌کنم مگی؟
‫همین شکلی که الان داشتی نگاهم می‌کردی.
‫من که آگاهانه نگاهت نمی‌کنم مگی.
‫خودم حواسم بود که...
‫کازان همیشه می‌گه...
‫مردان داستان‌های تنسی ویلیامز ‫از خودشون خجالت می‌کشن.
‫هم «پرنده شیرین جوانی» این‌جوریه، ‫هم «گربه روی شیروانی داغ».
‫خودش هم همیشه از پدرت می‌خواست ‫حس شرم خودش رو به کار بگیره.
‫من هم با دیدن ‫«گربه روی شیروانی داغ»...
‫و «پرنده شیرین جوانی»...
‫با خودم فکر کردم ‫رابطه نامشروعش...
‫در حالی که با مادرت مزدوج بود، ‫خیلی طولانی بوده.
‫خودم تا قبل از دیدنش، ‫نمی‌دونستم.
‫اصلا خبر نداشتم ‫اون‌قدر طولانی بوده.
‫یعنی وقتی حالم از دروغ ‫به هم می‌خوره،
‫در واقع حالم از خودم به هم می‌خوره.
‫وقتی هم چنین حرف می‌شنوم...
‫ظریف‌ترین شرایط تاریخ،
‫شرایط عاشقیه.
‫ظریف‌ترین گیاه دنیا عشقه.
‫ولی ما طوری باهاش رفتار می‌کنیم، ‫انگار جنسش از فولاده.
‫از خودم خجالت می‌کشم بابا خان. ‫واسه همین مستم.
‫وقتی مستم، ‫می‌تونم خودم رو تحمل کنم.
‫ولی همیشه سر صبح باهاش مواجه می‌شی، مگه نه؟
‫با حقیقت روبه‌رو می‌شی.
‫الان هم روبه‌رو شدی!
‫دلت واسه خودت می‌سوزه.
‫همین و بس. ‫دلت واسه خودت می‌سوزه!
‫من در ساخت هر فیلم، ‫فرض می‌کنم...
‫مشغول نبردی ‫در جنگ هستم.
‫بچه‌ای سی ساله هستی.
‫به زودی بچه‌ای پنجاه ساله می‌شی.
‫حقیقت شامل درد، ‫عرق ریختن، پرداخت قبوض...
‫و سکس با زنیه که دیگه دوستش نداری.
‫حقیقت شامل آرزوهاییه ‫که به حقیقت نمی‌پیوندن...
‫و کسی هم قبل از مرگت ‫اسمت رو تو روزنامه چاپ نمی‌کنه.
‫روابط شخصیت‌ها ‫هم به شدت تنش‌زا،
‫صمیمی و فاش‌کننده می‌شه.
‫حالا این رو بپوش ببینم.
‫عین به دنیا اومدن، ‫ازدواج کردن، طلاق گرفتن،
‫پیر شدن و کلی چیزهای دیگه می‌مونه،
‫آخه آدم حتما باید اون درس‌ها رو بگیره.
‫حقیقت از همین قراره. ‫تو هم نمی‌تونی قبولش کنی.
‫می‌شه خیلی صادقانه صحبت کنیم؟
‫ناصادقانه که نمی‌شه صحبت کنیم.
‫خب، اول ازتون بپرسم که چرا...
‫تو آثار اخیرتون آثاری از بی‌رحمی،
‫خشونت و خشم دیده می‌شه؟
‫خب، من قصد چنین کاری نداشتم.
‫تنش، خشم و خشونت رو به افزایش دنیا رو...
‫دنبال کردم و تو آثار خودم...
‫بروزشون دادم...
‫آخرین شب اجرای ‫«پرنده شیرین جوانی»...
‫احساساتم فوران کرد.
‫کنترلش دست خودم نبود.
‫متوجه شدم که نامم ‫در کنار جرالدین پیج،
‫تنسی ویلیامز و کازان، ‫در گوشه‌ای...
‫از تاریخ ثبت شده.
‫ولی الان دیگه تموم شده.
‫اصلا پل رو از نزدیک دیدی؟
‫یه بار تو یه مراسم خیریه دیده بودمش.
‫افراد مشهور داشتن...
‫الکل و پیش‌غذا پخش می‌کردن...
‫که ثروتمندان پول اهدا کنن.
‫اون هم بهم نگاه کرد ‫و چشمک زد.
‫گفت: «آبجو می‌خوری؟»
‫من هم گفتم: ‫«آره، معلومه...»
‫«که می‌خوام از پل نیومن آبجو بگیرم.»
‫بعدش هم ازش آبجو گرفتم و همین.
‫همون یه بار دیدمش. ‫تو هم دیدیش؟
‫یه بار دیده بودمش.
‫اومده بود پشت‌صحنه دیدنم.
‫یه بار بیشتر پل و جوآن رو ندیده بودم.
‫اومده بود اجرای...
‫«کامینو رئال» تنسی ویلیامز رو ببینن.
‫بعد از اجرامون هم...
‫اومدن پشت‌صحنه ‫که بازیگران رو تمجید کنن.
‫اواخر دهه نود بود. ‫خیلی مهربون و سخاوتمند بودن.
‫پشت سرم وایستاده بودن ‫و در حالی که از تو آینه...
‫اتاق پروم بهشون زل زده بودم، ‫کمی گپ زدیم.
‫بعدش یادم اومد ‫یکی از مربی‌های بازیگریم...
‫جریان اتاق کوچکی تو تایمز اسکوئر رو ‫برام تعریف کرده بود.
‫من هم تصور کردم پل و جوآن جوان ‫دارن تو اون کلاس...
‫عین خودم سوگند بازیگری رو یاد می‌کنن.
‫- خودم خواهد بود. ‫- من یتیمی کیهانی نیستم.
‫- دلیلی نداره ترسو باشم.
‫این سوگندنامه رو الیا کازان ‫واسه بازیگران نوشته.
‫- دلیلی نداره رفتار رکیکی داشته باشم. ‫- دلیلی نداره رفتار رکیکی داشته باشم.
‫- ولی پاسخ می‌دم. ‫- ولی پاسخ می‌دم.
‫- با صدای رسا صحبت می‌کنم. ‫- با صدای رسا صحبت می‌کنم.
‫سفره دلم رو باز می‌کنم.
‫آسیب‌پذیر می‌شم.
‫شاید به تک‌تک دارایی‌های دنیا...
‫رسیده باشم، ولی بیش از هر چیز...
‫می‌خوام خودم باشم.
‫بیش از هر چیز...
‫می‌خوام خودم باشم.
‫به طرد شدن اعتراف می‌کنم، ‫به درد اعتراف می‌کنم،
‫به سرخوردگی و حتی حقارت اعتراف می‌کنم،
‫به شرم اعتراف می‌کنم، ‫به خشم اعتراف می‌کنم.
‫به هر اتفاقی که برام بیفته ‫اعتراف می‌کنم.
‫به هر اتفاقی که برام بیفته اعتراف می‌کنم.
‫گریه نکن عزیز دلم، ‫اشکالی نداره.
‫بهترین و انسانی‌ترین خصوصیت‌های وجودم رو...
‫خودم به دست آوردم...
‫و از دنیا مخفی کردم.
‫خودم به دست آوردم ‫و از دنیا مخفی کردم.
‫تمرین می‌کنم.
‫چطوری همگیتون با پادشاه ‫اشتباهش گرفتین؟
‫شاید عاشقت باشم، ‫ولی اصلا ازت خوشم نمیاد!
‫تمرین می‌کنم.
‫- صدام رو بلند می‌کنم. ‫- صدام رو بلند می‌کنم.
‫صدام رو به گوش ملت می‌رسونم.
‫دلیل موندگاری رابطه من و جوآن این بود...
‫که انگار هر چیزی ممکن بود.
‫با بقیه،
‫برخی چیزها ممکن بود، ‫ولی هر چیزی ممکن نبود.
‫از همون اولش ‫حس می‌کردیم...
‫به هر چیزی می‌رسیم.
‫به نظرم دو تکه شده بود،
‫به خاطر همون شرایط... ‫متوجهی؟
‫آخه وقتی پل اومد به وید گفت...
‫قراره با جوآن ازدواج کنه،
‫یادمه که به وید گفته بود ‫سه بچه هم داره.
‫وید هم گفت: ‫«از من بشنو پل.»
‫«این سه بچه به خواست خودشون ‫به دنیا نیومدن.»
‫«و اگه موقعی باهاشون بدرفتاری کنی ‫یا بهشون رسیدگی نکنی،»
‫«باید به خودم جواب پس بدی.»
‫پل هم گفت: «اصلا باهام به مشکل نمی‌خوری.»
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.