..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫وقتی آدم رو واسه اثری استخدام می‌کنن، ‫مشکل از این قراره...
‫- که نمی‌دونه فیلمه راجع به چیه. ‫- آره.
‫یعنی راجع به خوش‌تیپ بودن پل نیومنه؟
‫راجع به تخریب زنان به دست...
‫فرهنگی مرد محوره؟
‫- آره. ‫- راجع به زندگی مشترک قشنگه؟
‫آره. یعنی فیلمه راجع به پله یا جوآن یا...
‫با این حرفت یاد حرف خودت افتادم...
‫که وقتی چند وقت پیش راجع به رابطه‌ام...
‫ازت مشورت خواسته بودم، ‫بهم گفته بودی؛
‫گفته بودی همیشه تو هر رابطه‌ای...
‫فرد سومی هم وجود داره...
‫و فرد سوم مذکور ‫خودِ رابطه است.
‫شخص متفاوتی ایجاد می‌کنه...
‫که ترکیب دو طرف رابطه است.
‫و با خودم می‌گم یعنی ‫فیلمه راجع به اینه که...
‫که اگه فقط رو یه نفر تمرکز کنیم،
‫راحت‌تر ساخته می‌شه یا نه.
‫راجع به همون آدمه، ‫همون آدمی که...
‫چیه؟
‫گمون کنم بهتره همین کار رو بکنم.
‫«گاهی فکری بزرگ.:
‫این مال صحنه فیلم‌برداریشه.
‫پل این فیلم رو به ارث برد.
‫داشت توش بازی می‌کرد،
‫ولی بعدش کارگردانش رو اخراج کردن...
‫و خودش مجبور شد ‫کارگردانیش رو به عهده بگیره.
‫«گاهی فکری بزرگ»...
‫تو دوران بد و ناآرامی ساخته شد.
‫با همه درگیر بودم.
‫با مدیر برنامه‌هام درگیر بودم.
‫با یونیورسال درگیر بودم.
‫رابطه‌ام با جوآن هم به مشکل خورده بود.
‫خیلی تحت فشار بودم.
‫بیش از حد مشروب می‌خوردم.
‫آبجو نداری؟
‫بیش از حد مشروب می‌خورد ‫و خیلی خسته بود.
‫همزمان کارگردانی و بازیگری می‌کرد.
‫بعدش که کارش تموم می‌شد، ‫نسخه تدوین‌نشده رو نگاه می‌کرد...
‫و بعدش شش هشت‌تا مارتینی می‌خورد.
‫اومده بودم نیویورک ‫که پل باهام تماس گرفت...
‫و گفت «گاهی فکری بزرگ»...
‫کاملا از کنترل خارج شده، ‫بعدش کارگردانیش رو به دست گرفت.
‫می‌خواست بدونه می‌تونم برم اونجا...
‫و کمی کمکش کنم یا نه.
‫واقعا بیش از حد مشروب می‌خورد.
‫ازش پرسیده بودم چقدر مشروب می‌خوره.
‫یادمه بهم گفته بود:
‫«هوم. خیلی زیاد می‌خورم.»
‫جرج که از راه می‌رسه، می‌بینه پل...
‫داره خودش را مشروب ‫به کشتن می‌ده.
‫خود جرج روی هیل...
‫هم خیلی مشروب می‌خورد.
‫آره. عین این می‌مونه ‫که ویلی نلسون به آدم بگه...
‫داری بیش از حد گل می‌کشی، متوجهی؟
‫وقتی چنین آدمی نگران آدم بشه، ‫می‌فهمه تو دردسر افتاده.
‫پل آدم خیلی خشمگینیه. ‫واقعا سرخورده است.
‫ولی خشم هم نوعی از زنده بودنه.
‫یعنی به نظرم خشمگین بودن ‫پیش‌نیاز زندگیه.
‫نمی‌شه که دست رو دست بذاریم ‫تا هرچی می‌خواد بشه،
‫پل هم چنین کاری نمی‌کنه. ‫اصول خاصی داره.
‫خشمگین بودن هم پیش‌نیاز ‫رفتار اصولیه.
‫آهای! بس کن...
‫باید آدم پوست‌کلفتی رو انتخاب می‌کردن.
‫آدم باید خودش تصمیم بگیره ‫از چه چیزهایی ناراحت بشه...
‫و از چه چیزهایی نشه.
‫احتمالا واسه همین اون‌قدر مشروب می‌خوردم.
‫ای حرومزاده! ‫میز پدرم بودها.
‫نمی‌دونم بهتره چنین حرفی بزنم یا نه.
‫تصمیمش با خودته ‫که حلش کنی یا نه.
‫ولی با جوآن یه خانواده تشکیل داده بود...
‫و شاهدخت‌های کوچولوش...
‫تو عمارتی خارق‌العاده اون طرف شهر...
‫ساکن بودن ‫و یه خونه هم تو ولی بود...
‫که دختر دیگه و یه پسر ساکنش بودن.
‫همیشه حس می‌کردم ‫لزومی نداره حسش کنم.
‫اطلاعاتی ندارم.
‫ولی همیشه حس می‌کردم ‫اون شرایط رو درک می‌کنم...
‫و اگه...
‫اگه خودم جاش بودم، ‫به شدت احساس گناه می‌کردم.
‫خب، پل، چرا طلاقت از جکی...
‫اون‌قدر دشوار بود؟
‫پنجاه درصد جمعیت آمریکا...
‫چون اصلا طلاق باکلاسی نبود استوارت.
‫چرا؟
‫اصلا افرادی رو که قرار بود ‫با این کارمون آسیب ببینن...
‫آروم نکردیم و بهشون توضیح ندادیم.
‫بهشون نگفتین جریان از چه قراره؟
‫آره، ولی باید طوری توضیح می‌دادیم ‫که درک کنن.
‫ولی دلیلش این بود ‫که خودم درک نمی‌کردم.
‫این‌طور نیست که اگه خودم درک می‌کردم، ‫چنین کاری نمی‌کردم.
‫الان چطوری توضیحش می‌دی؟
‫خب، نمی‌دونم استوارت.
‫نمی‌تونم تصور کنم.
‫وای!
‫خیلی خوب توقف کردیم.
‫کارت درسته پسر.
‫یه شب همین‌جوری ‫از تخت افتاد پایین.
‫دیدم رو زمین افتاده ‫و سرش خون میاد.
‫اون موقع دیگه چیزی نمونده بود که بگم:
‫«خب، دیگه بسه.»
‫شرمنده، ولی مجبور شده بودم ‫به خدمت یه...
‫اصلا طاقتش رو ندارم. ‫اصلا طاقتش رو ندارم.
‫- بیا بالا. ‫- یه چیزی رو جا گذاشتم.
‫دفعات زیادی چنین فکری کرده بودم.
‫- هنک. ‫- ولم کن لیلاند.
‫هنک، بـ...
‫حالت خوبه؟
‫یوهو! ‫یوهو، یوهو.
‫تو خواب‌هام هنوز بچه‌ام.
‫می‌تونم بدوم، ‫می‌تونم اسکیت‌سواری کنم.
‫دیشب دست پسری رو...
‫که تو کلاس خانم تریستروم...
‫پشتم می‌نشست، گرفته بودم.
‫ولی وقتی بیدار شدم، ‫دلم شکسته بود.
‫پیر شدم.
‫ای بابا.
‫این حرفت این‌قدر مسخره است ‫که حتی نظری هم نمی‌دم.
‫خدایا، تو که خیلی جوانی.
‫تو که هنوز زندگی نکردی.
‫چشم به هم بزنم، تموم شده.
‫فرصت هیچ کاری رو ندارم.
‫راستش، گاهی اوقات ‫وسط اتاقم می‌ایستم...
‫و با خودم می‌گم ‫واسه چی...
‫با قیچی اومدم اینجا؟
‫صبح تا ظهر می‌گذره،
‫ولی من صرفا...
‫جوراب‌های ساق‌بلند رو ‫از کشو درمیارم.
‫ببین.
‫اندازه یه فنجون زمان به آدم می‌دن،
‫حالا یا باید بخوردش، ‫یا بریزدش رو زمین.
‫خیال کردی واسه زمان ‫فرقی می‌کنه چیکار می‌کنی؟
‫تو که مجبور نیستی جای من باشی.
‫- همه‌چی رو برداشتی؟ ‫- آره.
‫اون‌قدر از دستش ناراحت شده بود...
‫که همه‌شون رو سوار ماشین کرد ‫و با هم رفتیم ملیبو.
‫یعنی در واقعش ترکش کرد ‫و گفت «من دیگه نیستم».
‫می‌ره خونه‌اش، ‫در می‌زنه،
‫می‌بینه کل بچه‌هاش تو خونه‌ان ‫و خودش هم خونه است، ولی می‌گه:
‫«نه‌خیر، اینجا خونه تو نیست. ‫اینجا محل سکونتت نیست.»
‫«اینجا محل سکونت خودمونه.»
‫اون هم می‌گه: ‫«دارم میام خونه.»
‫در جوابش می‌گه: ‫«باید اول مشروب رو ترک کنی.»
‫اون هم می‌گه: ‫«من از اتمام حجت خوشم نمیاد.»
‫اِم، همون‌جا خوابید...
‫نمی‌دونم همون شب بود یا نه،
‫نمی‌دونم یه شب بود، دو شب بود، ‫یا چهار هفته بود.
‫ولی جلوی پارکینگ خونه می‌خوابید...
‫و نمی‌ذاشت بیاد تو خونه.
‫می‌گفت: ‫«مذاکره بی مذاکره.»
‫«مذاکره نمی‌کنیم. ‫همینه که هست.»
‫در نهایت مجبور شدم ‫زنگ در اصلی رو بزنم.
‫در رو باز کرد، ‫من هم گفتم:
‫«من جای دیگه‌ای رو ندارم.»
‫بعدش گفت:
‫«نظرت چیه مشروبات سنگین رو ترک کنم؟»
‫«فقط آبجو بخورم؟»
‫در جوابش می‌گه «خیلی‌خب» ‫و در رو باز می‌کنه.
‫خودش هم خیلی سرسخت بود.
‫غر می‌زد که «خیلی از این شرایط متنفرم».
‫«از سر تا پای تورهای تبلیغاتی متنفرم.»
‫«در واقع فقط از همون بازیگری خوشم میاد.»
‫قابل پیش‌بینی نبود. ‫اضطراب داشت.
‫گاهی اوقات کینه‌ای می‌شد.
‫گاهی اوقات خیلی عصبی و ترش‌رو می‌شد.
‫گاهی اوقات خیلی دلربا می‌شد.
‫به شدت عشق می‌ورزید، ‫کل این خصوصیات رو داشت.
‫نمی‌شد راحت باهاش کنار اومد.
‫شرمنده. ولی به محض این که فیلم رو ‫با حضورم معرفی کردن، برمی‌گردم هتلم...
‫و امروز دیگه کار نمی‌کنم.
‫خودم می‌دونم... ‫خب، حتما فیلم درامه.
‫ولی پیامش چیه؟
‫وای خدایا. ‫از من نپرس.
‫موضوع فیلم چیه؟
‫تقریبا دو ساعته.
‫اون هم باهاش کنار می‌اومد.
‫گمون کنم یکی از دلایل ‫علاقه‌اش هم همین بود.
‫مسلما، همه می‌خواستن بدونن...
‫زندگی با پل نیومن واقعا چه شکلیه.
‫با صبوری می‌گفت: ‫«اصلا راجع به همدیگه...»
‫«و فیلم‌های همدیگه صحبت نمی‌کنیم.»
‫بالاخره جفتشون هنرمند بودن...
‫و واسه همین، هر وقت دعواشون می‌شد،
‫کلی داد می‌کشیدن، چیز پرت می‌کردن ‫و جفتشون می‌رفتن بیرون.
‫خیلی رمانتیک و پرشور بود.
‫التماس می‌کرد ‫که سر آخرین سانس،
‫بعد از معرفی فیلمش،
‫بره و کار دیگه‌ای نکنه.
‫ساعت شش و نیم ‫تو انستیتوی فیلم آمریکا نمایش داشت.
‫بعدش رفت هتلشون...
‫و قرار بود شوهرش، پل نیومن، ‫هم بهش ملحق بشه.
‫خبرنگاران حق ندارن وارد هتل بشن.
‫سالی کوئین از «سی‌بی‌اس نیوز».
‫برنده این جایزه جوآن وودوارد...
‫برای بازی در ‫«آرزوهای تابستان، رویاهای زمستان»ـه.
‫فیلم به شدت مهم دیگه‌ای هم هست...
‫که اسمش «آرزوهای تابستان، ‫رویاهای زمستان»ـه.
‫به نظر خودم یکی از بهترین ‫نقش‌آفرینی‌هام رو ارائه داده بودم...
‫و به نظرم بقیه بازیگرانش ‫هم خارق‌العاده بودن،
‫ولی موفق نشد.
‫من هم با خودم گفتم: ‫«از این به بعد دیگه پسرفت می‌کنم،»
‫«آخه با این سن ‫که نقش‌های زیادی بهم نمی‌دن،»
‫«من که جین فوندا نیستم ‫که بخوان...»
‫«بهم نقش اصلی بدن.»
‫جوآن، ظاهرا برنده پیشین...
‫بهترین بازیگر مرد انجمنمون...
‫کنارت وایستاده ‫که جایزه خودت رو بهت بده.
‫در واقع چندین ساله که کنارته.
‫پل نیومن، لطفا صحبت کن.
‫سلام دیوید.
‫نمی‌دونم خودتون ‫خبر دارین یا نه،
‫ولی شوهر یکی از ستاره‌های...
‫مشهور سینما بودن کار راحتی نیست.
‫- تقدیم به تو جوآن. ‫- ممنون عشقم.
‫ظاهرا من و جوآن رشد کرده بودیم.
‫داشتیم راه‌حلی نهایی ‫برای مسئله...
‫بازیگریمون پیدا می‌کردیم.
‫ظاهرا اصلا مغرور نبود، ‫ولی خیلی مغرور بود،
‫یه لحظه خیلی واسه خودش ‫ارزش قائل می‌شد،
‫ولی یه لحظه بعدش ‫خیلی داغون می‌شد.
‫خلاصه وقتی کم می‌آورد،
‫درک می‌کردم و اصلا مقصر نمی‌دونستمش.
‫خودش هم در نهایت درکم می‌کرد.
‫وایستا ببینم. ‫وایستا.
‫وای، چه خارق‌‌العاده شدی.
‫تو هم همین‌طور،
‫ولی موهای بالای گوشت ‫کمی خاکستری شدن.
‫تنها فرقمون همینه.
‫باقی چیزهامون خیلی به هم میاد.
‫ریلکه گفته بود: ‫«وقتی انسان بپذیرد...»
‫«که حتی میان صمیمی‌ترین انسان‌ها...»
‫«هم بی‌نهایت فاصله است،»
‫«می‌توان شاهد رشد ‫فردی خارق‌العاده کنار خود بود؛»
‫«اگر افراد موفق شوند ‫به فاصله میانشان عشق بورزند،»
‫«می‌توانند یکدیگر را زیر آسمان...»
‫«تمام و کمال شاهد باشند.»
‫آدم گاهی اوقات ‫که می‌خواد...
‫از رابطه محافظت کنه ‫و هیچ‌کدوم به هم نمی‌پرن،
‫از پرخاش دور می‌شه.
‫اصلا نمی‌تونم دربیارمشون.
‫شاید بهتر باشه تلاشی هم نکنی.
‫بعدش می‌تونه مراقبت کنه.
‫گاهی اوقات آدم حس می‌کنه ‫باید مراقبت کنه.
‫ولی هر کاری می‌کنیم، ‫در یه سطحه.
‫صرفا از زندگی باهاش لذت می‌برم.
‫گاهی اوقات که حس می‌کردیم ‫زندگی مشترکمون...
‫دیگه دوام نمیاره،
‫خودم و پل مجبور بودیم طاقت بیاریم.
‫باید خودمون رو کنار می‌ذاشتیم...
‫و به سه مسئله خیلی مهم توجه می‌کردیم:
‫به غرور خودم، غرور خودش ‫و غرور خودمون.
‫واسه بقای رابطه‌مون،
‫باید غرور شخصیمون رو کنار می‌ذاشتیم...
‫و غرور جفتمون رو مد نظر قرار می‌دادیم.
‫به نظرم مستندمون ‫باید راجع به فاصله...
‫بینشون باشه؛
‫یعنی «من تو زندگی خودم ‫احساس امنیت می‌کنم...»
‫«و جفتمون می‌تونیم پیشرفت کنیم.»
‫عشق موجب پیشرفت آدم می‌شه، درسته؟
‫آقایون...
‫موتور ماشینتون رو روشن کنین.
‫امروز به افتخار پل...
‫تی‌شرت بوبا والاسم رو پوشیدم.
‫چند وقته که سعی دارم ‫راجع به مسابقات...
‫ماشین‌‌رانی اطلاعات کسب کنم.
‫آره.
‫آخه اصلا هیچ اطلاعاتی ندارم.
‫آره، ضمنا، نمی‌دونم ‫اصلا درکش می‌کنم یا نه.
‫در زمینه رانندگی تو مسابقات...
‫ماشین‌رانی خیلی جدی هستی.
‫شروع چنین کاری در سن ‫چهل و هفت سالگی خیلی دشواره.
‫چرا رقص این‌قدر مهمه؟
‫لحظه کوتاهی تو ذهن خودم...
‫حس می‌کنم مارگوت فونتین ‫یا سینتیا گرگوری هستم...
‫یعنی حسی به آدم دست می‌ده ‫که با خودش می‌گه:
‫«همه باید همین شکلی باشن.»
‫نیومن در اولین تلاشش ‫برای به دست آوردن قهرمانی،
‫مقام نهم رو از آن خود کرد...
‫و تلاشش قابل ستایش بود.
‫فقط براتوورستش خوب بود.
‫پل به کارهای متعددی علاقمند بود ‫و دلیلش هم همین بود.
‫می‌خواست مسابقه بده ‫و من هم سوار ماشینش بشم.
‫من گفتم «نه»؛
‫ولی خودش عاشق این کار بود.
‫واسه همین می‌رفت سراغش.
‫جوآن هم عاشق بازیگری بود.
‫این‌ها کی هستن؟
‫طرفدارن. ‫گمون کنم همه‌شون طرفدارن.
‫باورم نمی‌شه چند بار ‫چنین کاری کرده بودم.
‫یعنی تو کل مسابقاتش حاضر بودم.
‫کار تابستونمون همین بود.
‫خوش می‌گذشت.
‫به همه خوش می‌گذشت.
‫وقتی پل برنده می‌شد،
‫بچه‌ها رژه پیروزی می‌رفتن...
‫و همگی دور ماشینش جمع می‌شدیم.
‫انگار خانوادگی سیرک داشتیم.
‫زندگی مشترکشون ‫خیلی خوب پیش رفت،
‫آخه اصلا وجه اشتراکی ندارن.
‫یعنی اصلا سد راه همدیگه نمی‌شن.
‫زوج‌های بدبخت،
‫زوج‌هایی که آرزوها، عقاید...
‫و سرگرمی‌های مشترکی دارن،
‫در نهایت راهشون به رینو ختم می‌شه.
‫شما دو نفر علاقه مشترکی هم دارین؟
‫نه.
‫علاقه مشترکی داریم؟
‫راستش نه.
‫بزن به چاک دیگه!
‫پشت دروازه رو بپا!
‫آهای هاراهان، دختره لزه!
‫خودم می‌دونم، خودم می‌دونم!
‫یکی از خصوصیات سری پل،
‫شوخ‌طبعی کودکانه‌اشه.
‫خب، مشخصه.
‫تو فیلم خارق‌العاده «ضربه محکم» مشخصه...
‫که دیوانه است.
‫«ضربه محکم» فیلم سحرآمیزیه.
‫نمی‌دونم چرا سحرآمیز بود،
‫خیلی نوآوری داشت.
‫دیگه اصلا «بانوی اسپانیا» رو نزن!
‫نمی‌تونم «ضربه محکم» رو تماشا کنم... ‫نمی‌دونم.
‫یه جوری بود.
‫پل همین شکلیه دیگه، نه؟
‫معلوم بود...
‫که خیلی از بازی تو اون فیلم ‫لذت برده بود،
‫آخه می‌تونست خودش رو رها کنه.
‫می‌شه حواست به زمین بازی باشه؟
‫همه‌مون هاکی بلدیم.
‫ولی هوشمندانه بازی کنیم.
‫درسته. ‫بریم دخلشون رو بیاریم.
‫به خدمتشون می‌رسیم! ای خدا!
‫بریم تو کارش! ‫بریم تو کارش!
‫- بریم تو کارش. ‫- بریم بترکونیم.
‫باید حتما پیروز بشیم، خب؟ ‫تا حالا کلی باختیم.
‫آره، کلی باختیم!
‫واسه همین اومدیم اینجا ‫که برنده بشیم بچه‌ها.
‫حواسمون رو جمع کنیم. ‫هوشمندانه بازی کنیم.
‫تک‌تک بازیکنانمون از کل ‫باشگاه‌های لیگ بهترن،
‫فقط باید حواسمون رو جمع کنیم.
‫کسی بهتر از ما نیست! ‫بریم تو کارش!
‫بریم بریدن. ‫بازی داره شروع می‌شه.
‫فیلمی به نام «دابلیویواس‌ای» هست.
‫داشت سعی می‌کرد ‫فیلمی سیاسی بسازه،
‫- ولی متوجه شد فیلمش بیش از حد جدیه. ‫- درسته.
‫ولی بعدش «ضربه محکم» رو ‫ساخت...
‫که فیلم سیاسی خیلی بهتری بود.
‫«خیلی‌خب، ‫ملت رو می‌خندونم...»
‫«و بهشون می‌فهمونم چقدر درب و داغونیم.»
‫«کارم رو بامزه انجام می‌دم.»
‫اصلا صاحب باشگاه کیه؟
‫- چه بدونم. ‫- نمی‌دونی؟
‫منظورت چیه؟ ‫صاحبش شرکته دیگه.
‫چه فرقی می‌کنه. ‫حقوقت رو می‌گیری دیگه، نه؟
‫به این می‌گن روحیه رج. ‫احسنت.
‫«ضربه محکم» فیلم پیچیده‌ایه.
‫در واقع راجع به سیستم اجتماعیمونه...
‫و دنیای ورزش استعاره است.
‫تقلب کردنشون،
‫افراد مرموزی که تیم رو به بازی می‌گیرن...
‫و خودشون پشت پرده‌ان...
‫و هیچ ارتباط مستقیم ‫یا اتحادی ندارن...
‫و اصلا درکی از خود تیم و بازیکنانش ندارن.
‫حسابدارم بهم می‌گه ‫بهتره تیم رو منحل کنم...
‫و از مالیاتم بکاهم.
‫♪ دیگه نمی‌تونم ازت دور بمونم. ♪
‫یعنی می‌تونین تیم رو بفروشین، ‫ولی چنین کاری نمی‌کنین؟
‫احتمالا بتونم تیم رو بفروشم، ‫ولی نمی‌شه.
‫♪ همه‌چی ردیفه ‫و داره جفت و جور می‌شه. ♪
‫♪ باید سریع برگردیم. ♪
‫یعنی «ضربه محکم» در واقع...
‫انگشت اتهامی به سمت ‫مردان بی‌شعوره...
‫که نویسنده‌اش هم زنه.
‫همین زن واسه «بازگشت به وطن» ‫جایزه اسکار برده بود.
‫ته فیلم همه‌شون لخت می‌شن...
‫و با سینه‌بند اسکیت‌سواری می‌کنن.
‫- درست نمی‌گم؟ ‫- درسته.
‫لخت شدن ته فیلم...
‫نشون می‌ده که همه‌چی دروغه ‫و خیلی شجاعانه و افسرده کننده است.
‫بالاخره یکی مجبور شد ‫لباسش رو دربیاره...
‫و روشون بشاشه.
‫فریاد اعتراضی غیرتعمدی ‫علیه اون سیستم،
‫به بازی گرفتن‌هاشون، معاملاتشون، ‫آیینشون و مزخرفاتشون بود.
‫دلت نمی‌خواد مشهورتر بشی؟
‫اصلا مشهورتر شدن واسه کسی...
‫چون خودت یعنی چی؟
‫اِم... آره.
‫مشهورتر بشی؟
‫- مشهورتر بشم؟ ‫- گمون کنم منظورش...
‫راستش، تقریبا همین‌طوره، ‫گمون کنم...
‫دلم می‌خواست...
‫بتونم نقش‌های مهم‌تری ایفا کنم.
‫تو فیلم‌های پرستاره بازی کنی.
‫آره.
‫واقعا از اولش هم بازی تو تئاتر رو ‫بیشتر دوست داشتم.
‫در نتیجه، می‌شه گفت ‫خوبه که برگشتم سراغ تئاتر.
‫اصلا آثار شاو رو ایفا نکرده بودم، ‫واسه همین تو «کاندیدا» بازی کردم.
‫آثار نوئل کوارد رو هم ایفا نکرده بودم، ‫واسه همین تو «التهاب» بازی کردم.
‫خیلی خوشم اومد.
‫یکی از قشنگ‌ترین نقش‌های عمرم...
‫بازی در نقش آماندا ‫تو «باغ‌وحش شیشه‌ای» بود.
‫سال‌های پیش که تازه ‫در کودکی بازیگری رو...
‫شروع کرده بودم،
‫نقش لارا رو تو سالن کوچکی ‫ایفا کرده بودم.
‫نمای کوتاهی از ماه نقره‌ای.
‫وقتی جوآن می‌گه...
‫خودش رو ستاره محسوب نمی‌کنه،
‫یعنی از نظر استودیوها...
‫پولساز نیست.
‫... داره چرت می‌زنه.
‫من هم طرف خدمتکارمونم!
‫سانی، اگه ماریا رو بیدار کنی، خودم...
‫- ما که ماریا رو اخراج کردیم! ‫- این یه ماریای دیگه است!
‫ولی تا ابد ستاره محسوب می‌شه،
‫آخه بازیگر مشهوریه...
‫و از بهترین بازیگران تاریخه.
‫همیشه هم می‌خوان باهاش کار کنن.
‫وقتی از عرصه سریال‌های ‫کمدی موقعیت تلویزیونی...
‫خارج شدم، شرایط به شدت دشواری داشتم،
‫آخه تو دهه شصت تو سریال‌های ‫کمدی موقعیت بازی می‌کردم...
‫و کسی از اون عرصه ‫به عرصه دیگه‌ای نمی‌رفت.
‫در نتیجه، وقتی خواستن «سیبیل» رو بسازن،
‫کسی از حضور من خوشش نمی‌اومد.
‫از جو صحنه معلوم بود.
‫«داریم وقتمون رو تلف می‌کنیم؟»
‫من هم اصلا فراموش نمی‌کنم.
‫رو یه صندلی راحتی نشسته بود.
‫همیشه فقط در حد سلام و احوال‌پرسی ‫صحبت می‌کردیم.
‫جفتمون بازیگرانی بودیم ‫که سریع مسیرمون عوض شد.
‫می‌ترسم.
‫سیبیل؟
‫از سیبیل متنفرم. ‫ازش متنفرم.
‫خودت کی هستی؟
‫از پس هر کاری برمیام. ‫از پس هر کاری که بخوام برمیام.
‫من هم اصلا فراموش نمی‌کنم...
‫ته سکانسی رو زمین افتاده بودم،
‫غل خوردم و داشتم گریه می‌کردم.
‫سرم رو روی زانوش گذاشتم،
‫اون هم دستش رو خیلی آروم گذاشت روی سرم.
‫من هم... ‫شال بلندی انداخته بود.
‫شالش رو برداشتم ‫و دماغم رو باهاش پاک کردم.
‫بعدش شنیدم... ‫استوارت بهم گفت...
‫جوآن بهشون گفته بود:
‫«اگه سالی بازی نکنه، ‫من هم نقش دکتر ویلبر رو ایفا نمی‌کنم.»
‫ایشون ونساست...
‫و کل آهنگ‌هات رو می‌پاد.
‫همون کارش زندگیم رو عوض کرد.
‫یهو مورچه‌ای رو دیدم...
‫که نمی‌تونست یه دونه ماسه رو بلند کنه...
‫و وزنش خیلی زیاد بود.
‫همین‌طور تقلا می‌کرد.
‫ولی به زودی، ‫مورچه دیگه‌ای از راه رسید...
‫و جفتشون دوتایی...
‫اون دونه ماسه رو بلند کردن...
‫و با همدیگه بردنش.
‫خیلی معجزه‌آساست که دو موجود...
‫وقتی به همدیگه اهمیت بدن،
‫چقدر موفق می‌شن، مگه نه؟
‫طبق قانون، باید بهتون بگم...
‫که ایالت کالیفرنیا دست‌های من رو...
‫تحت عنوان سلاح مرگبار ثبت کرده.
‫متوجهین؟
‫عه، واقعا؟ ‫کمربند مشکی داری، ها؟
‫شک نکن.
‫ببینم چند مرده حلاجی.
‫اِم، الان بحث فرق می‌کنه.
‫شوخی کردم بابا.
‫راستش، کمربند قهوه‌ای دارم. ‫کجا بشینم؟
‫موقع فیلم‌برداری «دراونینگ پول»...
‫شرایط دشواری داشت.
‫یادمه یه بار که تو نیو اورلئان ‫مشغول فیلم‌برداری بودیم،
‫بچه‌هاش اومدن دیدنش.
‫ببین، تصمیمش با خودته...
‫که این مسائل رو منتشر کنی یا نه، ولی...
‫آخه این حرفم به شدت شخصیه...
‫و مطمئن نیستم باید بگم یا نه.
‫ولی یادمه پسرش ‫و دو دخترش...
‫اومده بودن دیدنش.
‫ما هم خیابون‌ها رو بسته بودیم...
‫و پلیس‌ها سر صحنه حضور داشتن.
‫همه اومده بودن لحظه‌ای ‫پل نیومن رو که به شدت...
‫مشهور بود ببینن.
‫من هم نمی‌دونم ‫سر چی بحث کردن،
‫ولی با پسرش بحثش شده بود،
‫پسرش هم با صدای بلندی ‫که همه می‌شنیدن...
‫به پل توهین کرد.
‫من هم شگفت‌زده شده بودم.
‫نابود شده بودم.
‫گمون نکنم دلم بخواد بهت بگم ‫چی گفته بود.
‫حرفش این‌قدر شخصی ‫و خصوصی بود که اصلا...
‫گمون کنم بهتر باشه نگم.
‫گمون نکنم دلم بخواد ‫به پل یادآوری کنم،
‫آخه خیلی ناراحت‌کننده بود.
‫اسکات چتربازی می‌کرد.
‫کار عجیبیه.
‫اصلا علاقه به این کار رو درک نکردم.
‫راستش، افراد زیادی...
‫بهم می‌گن: «چه کاری از دستت برمی‌اومد؟»
‫ولی هنوز هم تا حد زیادی...
‫حس می‌کنم واقعا کاری از دستم برمی‌اومد.
‫به نظرم پل...
‫به دلایل شخصی خودش ‫می‌خواست...
‫پسرش مردانه بار بیاد ‫و ترسی نداشته باشه،
‫پشت فرمون بشینه، ‫اسب‌سواری کنه،
‫اسکات کل این کارها رو می‌کرد ‫و لابد خیلی...
‫دوست داشت بکنه، ‫ولی باید بگم...
‫همیشه تا حد زیادی ‫به فکر فرو می‌رم.
‫راجع به علاقه پل به مسابقات ماشین‌رانی...
‫هم به فکر فرو می‌رم.
‫این ماشین پله ‫که افتضاح بود،
‫خراب شد و تصادف کرد ‫و هر کاری جز برنده شدن ازش ساخته بود.
‫به نظر من، انگار یه مرد گنده ‫داره ادای پسربچه‌ها رو درمیاره.
‫اون شکلی بود.
‫... خیلی سریع تجربه کسب می‌کنه.
‫هرچی بیشتر تجربه ‫ماشین‌رانی کسب کنه،
‫بهتر عمل می‌کنه.
‫اسکات هم تو دره فورج...
‫به مشکل برخورد.
‫این‌قدر داغون شده بودی ‫که نمی‌تونستی خودت تا اونجا بری.
‫تنها باری بود که شاهد بودم...
‫توان رانندگی نداشتی.
‫دختری تو اتاقش بود.
‫جریان از این قرار بود.
‫خیلی زود خبر رسید...
‫تو کنتیکت تصادف کرده.
‫بعد از قول و قرارش، ‫ماشینش رو داغون کرد،
‫رفت سراغ ادامه تحصیل ‫و باز هم آشوب به پا کرد.
‫یادمه بعد از صحبتتون...
‫که می‌شه گفت با مدیرشون...
‫به توافقی رسیدی ‫و اسکات بغلت کرد،
‫گفته بودی حس می‌کنی بخشیددت.
‫خیلی عجیب بود که جاتون عوض شده بود ‫و با این که اون اشتباه کرده بود،
‫تو نیاز داشتی ببخشدت.
‫آره.
‫سر فیلم «والدو پپر»...
‫خیلی از اسکات خوشم اومد.
‫می‌شه گفت که کس دیگه‌ای ‫چندان ازش خوشش نمی‌اومد.
‫دارن چیکار می‌کنن؟
‫خیلی گستاخ و کم‌گو بود...
‫و گاهی اوقات کمی دیوانه‌بازی درمی‌آورد.
‫پل هم به هر دری زد که درستش کنه.
‫دلم واسه اسکات می‌سوخت.
‫می‌گیم رو باله‌اش بشینه...
‫- آره، بعدش الکی می‌ترسه. ‫- درسته.
‫- بعدش هم لباسش با باد کنده می‌شه. ‫- ایول!
‫اسکات همیشه تو ذهنش ‫جایگاه خاصی داشت.
‫ای خدا! ‫از بچه‌های خودمونه.
‫وای خدا.
‫ولی دلسوزی که به درد کسی نمی‌خوره.
‫چیزی از تراپی اسکات...
‫به خاطر نداری؟
‫یادمه...
‫دکترش بهم گفته بود...
‫که واقعا بهتره رو رابطه اسکات...
‫با پدرش تمرکز کنم.
‫از پل پرسید حاضره باهامون بیاد...
‫جلسه تراپی یا نه.
‫دکتره میز عسلی کوچکی داشت...
‫و پل تا حالا ندیده بودش.
‫کفشش رو درآورد، ‫پاش رو گذاشت رو میز...
‫و این شکلی تکیه داد.
‫دکتره خیلی عصبانی شده بود ‫و بعدش بهم گفت...
‫از رفتار آقای نیومن ‫کاملا مشخص بود...
‫که دلش نمی‌خواد به هیچ شکل...
‫به درد بخوری تو تراپی اسکات ‫نقش داشته باشه.
‫وای خدا.
‫سوگند خورده بودم ‫اصلا چنین کاری نکنم.
‫بابت درک نکردن اسکات ‫عصبانی نشم.
‫خیلی احساس گناه می‌کنم...
‫که اسکات رو درک نکرده بودم.
‫وقتی جکی بهم گفت ‫تراپیسته از این که...
‫پام رو گذاشتم رو میز قضاوت کرده ‫اسکات برام مهم نیست،
‫ازش پرسیدم: ‫«واسه چی با هواپیما اومدم کالیفرنیا؟»
‫«اگه برام مهم نبود، ‫واسه چی اومدم دفترش؟»
‫پام رو که بالا می‌ذارم، ‫آروم‌تر می‌شم...
‫و می‌تونم راحت‌تر ‫اضطرابم رو پنهان کنم.
‫یعنی با این کار علاقه‌ای...
‫به حرف‌هاش ندارم؟
‫خجالت نمی‌کشه ‫که می‌گه برام مهم نیست؟
‫طرف داشت طبق اطلاعات خودش ‫وقایع رو بررسی می‌کرد.
‫من از اون افرادم ‫که اطلاعاتی ندارم.
‫جسمم و ذهنم اطلاعات رو پس می‌زنن.
‫راجع به خودم هم اطلاعات کمی دارم.
‫خودم می‌دونم که می‌تونستم ‫بهتر با بچه‌هام رفتار کنم.
‫ولی می‌تونستم بدتر هم رفتار کنم.
‫می‌تونستم همه‌شون رو بندازم تو کمد...
‫و تا می‌خوردن، می‌زدمشون...
‫یا بهشون تجاوز می‌کردم ‫یا کتکشون می‌زدم.
‫ولی اصلا از این کارها نکردم.
‫می‌تونستم حضور پررنگ‌تری داشته باشم.
‫می‌تونستم بیشتر درکشون کنم.
‫می‌تونستم صبورتر باشم.
‫می‌تونستم دست از کارم بکشم ‫و سر صحنه نرم.
‫می‌تونستم کارهایی بکنم ‫که شخصیتشون فرق کنه.
‫نمی‌دونم شخصیتشون ‫در اون صورت چقدر فرق می‌کرد.
‫در اون صورت باید آدم دیگه‌ای می‌بودم.
‫اخیرا خیلی خوشحال شدم ‫که استفانی یادش مونده بود...
‫وقتی یه تابستون اومده بود دیدنمون،
‫موقع خوابشون می‌اومدم پایین و می‌گفتم:
‫«این چیه؟ ‫یه گونی سیب‌زمینیه؟»
‫تو پتو می‌پیچیدمشون ‫و رو شونه‌ام...
‫بلندشون می‌کردن.
‫با خوشحالی باهام بازی می‌کردن.
‫حتی خودم هم یادم نیست ‫چنین کارهای خوبی کرده باشم.
‫فقط یادمه داستان اشباح ‫براشون تعریف می‌کردم.
‫یاد عکسی افتادم...
‫که تو خونه‌شون تو نیویورکه؛
‫یه دیوار پر از عکس داشتن...
‫و بابام خودش با چکش ‫عکس‌ها رو به دیوار زده بود.
‫یکیشون عکس والدینمه ‫که تو رودخونه آسپتاک...
‫سوار قایق زرد رنگی هستن.
‫احتمالا درست حدس می‌زنم ‫که بابام داره آبجو می‌خوره.
‫وقتی نیاز داشتن ‫از هیاهو دور بشن،
‫با همدیگه تو رودخونه آسپتاک پارو می‌زدن.
‫به نظرم همین لحظات تار و پود اصلی...
‫رابطه‌شون بود که با هم موندن.
‫صدات زیبا، ‫موهات نرم...
‫و رنگ چشمت عین شبی پرستاره است.
‫زیبا‌ترین زن کل دنیایی.
‫چنین آدمی هستی.
‫نمی‌خواستم صحبت فرهنگی کنم،
‫ولی تو این کشور عادت داریم...
‫از شخصیت‌های بزرگ متعددی ‫افسانه بسازیم.
‫روی بین یکی از همین مثال‌هاست.
‫یعنی واقعا ازشون افسانه می‌سازیم.
‫یونانیان باستان...
‫آفرودیته رو می‌پرستیدن.
‫عاشق زنان فانی هم بودن.
‫من هم همین‌طورم.
‫نظرت راجع به نقد «تایم» چیه؟
‫کدوم نقدشون؟
‫نقد «قاضی روی بین» رو می‌گم. ‫بهت نگفتن؟
‫نقدشون خیلی به نفع خرسه بود،
‫ولی از بازی خودم ‫خیلی خرده گرفته بودن.
‫آهای خرسه! ‫آهای خرسه!
‫دستت رو هم قطع می‌کنم!
‫خودم می‌دونم! ‫خودم می‌دونم! خودم می‌دونم!
‫می‌شه گفت جالبه،
‫آخه نشون می‌ده...
‫که بازیگری رو به کل نادیده می‌گیرن.
‫یعنی اصلا...
‫چیه؟ یعنی از خرسه بهتر بودی؟
‫نه.
‫اگه آدم بازیگر قابلی باشه،
‫کنار می‌کشه که خرسه ‫تو سکانس مذکور بدرخشه.
‫به نظرت چه‌جور ستاره‌ای ‫بهتر از همه خودش رو وقف داده؟
‫ستاره‌ای که زندانی شهرتش نباشه.
‫متوجه منظورم هستی؟
‫به نظرم پدرم ستاره خیلی خوبیه.
‫- به نظرت خیلی ماهره؟ ‫- آره.
‫- از چه نظر؟ ‫- جدی می‌گم.
‫خیلی متواضعه.
‫بین کارش...
‫و زندگی شخصیش مرز کشیده...
‫و در این حین تا حد زیادی ‫سلامت روانش رو حفظ می‌کنه.
‫آها. به نظرت بهت افتخار می‌کنه؟
‫خیلی دوستم داره.
‫آره، به نظرم بهم افتخار می‌کنه.
‫راستش، وقتی آدم تو زندگیش...
‫این همه نقش بازی می‌کنه،
‫انگار ستاره سینما بودن...
‫هم یکی از همون نقش‌هاست.
‫تا حالا چنین حسی داشتی؟
‫داشتم، ولی من نقش بازی نمی‌کنم.
‫اون‌جوری خیلی سخت می‌شه.
‫تعریف ستاره تو این صنعت...
‫یعنی طرف مثل نیومن باشه.
‫اگه بگه تو فیلمی بازی می‌کنه،
‫می‌شه بیست میلیون بودجه ساخت ‫واسه فیلمه تأمین کرد.
‫به این می‌گن ستاره.
‫ولی در عین حال، لیبراچی هم ستاره است.
‫خودشه. ‫این یکی خیلی فیلم مهمیه.
‫فیلم «آسمانخراش جهنمی»ـه.
‫مخاطبین گرامی، ‫این فیلم از نظر...
‫دست‌اندرکاران «فاکس قرن بیستم»،
‫پرفروش‌ترین فیلم سال آینده است.
‫به نظرمون از «جهنم زیر و رو»...
‫هم پرفروش‌تر می‌شه ‫و امیدواریم همین‌طور باشه.
‫چندتا فیوز رو بررسی کردی؟
‫باید چندتاشون رو بررسی کنم؟
‫دلیل اصلی علاقمند شدنت ‫به ایفای چنین نقشی...
‫تو «آسمانخراش جهنمی» چی بود؟
‫می‌شه برامون بگی؟
‫با پل مصاحبه‌ای کرده بودن...
‫و ازش می‌پرسن چرا ‫تو «آسمانخراش جهنمی» بازی کرده، خب؟
‫باید می‌گفت: «ببین،»
‫«الان همه می‌خوان ‫از این فیلم‌ها بسازن.»
‫فیلم وحشتناکیه.
‫نوآوری داره، آخه موضوعش...
‫ماجراجویی رو تو محیط نویی ‫به تصویر می‌کشه...
‫و با ارتفاع و آتش مخلوط کرده.
‫آدم خودش حس می‌کنه... ‫تو برخی فیلم‌های غیرعادی‌ترش می‌بینم...
‫که خیلی دلش می‌خواد ‫فیلم مبتکرانه‌ای بازی کنه.
‫رابرت آلتمن و پل نیومن ‫دارن راجع به فروش...
‫یکی از افسانه‌های آمریکایی ‫فیلم می‌سازن.
‫دارن باهمدیگه یکی از خفن‌ترین...
‫آثار غرب وحشی رو بازسازی می‌کنن.
‫مدام می‌گفت داره نقش خودش رو بازی می‌کنه.
‫می‌گفت خودش بوفالو بیله.
‫ستاره خودمه.
‫مال همه‌مونه.
‫ستاره ماست.
‫ستاره آمریکاست.
‫مدام می‌گفت: ‫«نقش بوفالو بیل رو بازی نمی‌کنم.»
‫«نقش ردفورد رو بازی می‌کنم، ‫نقش مک‌کوئین رو بازی می‌کنم،»
‫«نقش نیومن رو بازی می‌کنم.»
‫«نقش ستاره‌های سینما رو بازی می‌کنم، ‫آخه بوفالو بیل چنین آدمی بود.»
‫اولین ستاره سینمای تاریخ ‫محسوبش کردم...
‫و بعدش نقشش رو ایفا کردم.
‫خندیدن به قهرمانان آدم ‫اصلا اشکالی نداره.
‫دلیل اصلی لذت بردن من...
‫از این نقش هم همینه...
‫که واسه خودم، ردفورد، گیبل،
‫ترسی و مک‌کوئین خیلی دشواره، ‫آخه اصلا نمی‌شه...
‫یه انسان بتونه خصوصیتی رو...
‫که موجب افسانه‌ای شدنش بوده ‫پس از سال‌ها حفظ کنه.
‫راجع به آغاز فرهنگ شهرت،
‫برنامه‌سازی و معروف شدنه؟
‫راجع به مدیر برنامه‌ها، نویسنده‌ها، ‫مسئولین تبلیغات و تهیه‌کنندگانه.
‫اخیرا رفته بودی اروپا، مگه نه؟
‫سلامم رو به ملکه می‌رسونی؟
‫آره، هنوز هم ازت تعریف می‌کنن بیل.
‫بی‌صبرانه منتظرن برگردی.
‫بیل، امسال بیش از همیشه ‫پیشرفت می‌کنیم.
‫قراره بیش از دو میلیون ‫درآمد داشته باشیم.
‫تا حالا بهت گفته بودم ‫با سواری متوالی...
‫با پونی اکسپرس ‫و طی کردن پونصد و بیست کیلومتر...
‫در هجده روز رکورد زدم؟
‫مصمم بود که طرف...
‫اصلا خودش رو تحسین نکنه،
‫فردی وحشت‌زده ‫در قامت یه ستاره باشه،
‫فردی باشه که به شدت ‫خودش رو تحقیر می‌کنه.
‫می‌تونه درست سوار این اسب بشه؟
‫ولی اگه نتونه...
‫چرا همگیتون سلطان خطابش کردین؟
‫مهم نبود چه خبر باشه،
‫پل هر شب سر ساعت...
‫مشخصی عذر می‌خواست ‫و غیبش می‌زد،
‫من هم بالاخره ازش پرسیدم: ‫«کجا می‌ری؟»
‫هر شب برمی‌گشت اتاق خودش،
‫با جوآن تماس می‌گرفت...
‫و تقریبا یه ساعت تلفنی ‫با جوآن صحبت می‌کرد.
‫گفتم: «هر روز همین کار رو می‌کنی؟»
‫گفت: «هر روز خدا همین کار رو می‌کنم.»
‫عشق عزیزم، ‫تلفن چه اختراع...
‫افتضاحیه.
‫حداقل از نظر من که افتضاحه.
‫امشب حس کردم دارم مزاحمت می‌شم...
‫و واقعا دلت نمی‌خواد صحبت کنی.
‫از ادراک فرا حسیم متنفرم.
‫دلم برات تنگ شده.
‫نمی‌شناسمت.
‫ولی باز هم دلم برات تنگ شده.
‫فقط کاش خوشحال باشی...
‫و احساساتت رو بیان کنی...
‫و صرفا افکارت رو بیان نکنی.
‫از طرف خودم.
‫عشقم، دارم با هواپیما می‌رم...
‫پنسیلوانیا، جانزتاون.
‫قبل از حرکت یه سر رفتم...
‫«پی‌جی کلارک» که همبرگر بخورم...
‫و باید بگم غرق در حس نوستالژی شدم.
‫یادمه کنار می‌نشستیم ‫و تا ساعت دو بامداد...
‫آواز می‌خوندیم.
‫قطار خیابون سوم هنوز کار می‌کرد.
‫خونه‌ات سر تقاطی خیابون ‫پنجاه و یکم و یازدهم بود.
‫پشت‌صحنه «پیک‌نیک» می‌رقصیدیم.
‫کسی نمی‌تونه انکار کنه ‫که این لحظات در زمان و مکان ثبت شدن...
‫و تا جایی که ما می‌دونیم، ‫ممکنه انرژی الکتریکی...
‫با سرعت دویست و نود کیلومتر بر ثانیه ‫ثبتشون کرده باشه.
‫ما به کل روایات کتبی دسترسی داریم.
‫چه فردا، چه هفته آینده، ‫چه سال آینده.
‫وقتی ناراحت می‌شیم...
‫و می‌خوایم حرف‌های بدی بزنیم،
‫باید یادمون باشه که می‌تونیم...
‫حرف‌های خوبی هم بزنیم.
‫چنین امری پس از سال‌ها ثابت شده.
‫چنین افکاری تو ارتفاع ‫شش هزار و هفتصد متری بامزه است.
‫بوس بهت. از طرف پل.
‫پی‌نوشت: امروز صبح خبری به دستم رسید.
‫اعتیاد اسکات باز هم عود کرده.
‫زنده می‌مونه یا نه؟
‫آدم به فکر فرو می‌ره.
‫خب، حضار گرامی، الان در خدمت...
‫فرزند یکی از قهرمانان ماشین‌رانی،
‫پل نیومن هستیم، ‫این شما و این...
‫اسکات نیومن، بازیگر جوان.
‫اسکات نیومن با موفقیت...
‫از روی سه ماشین پرید.
‫شکل هندسی دنیا...
‫تصویری از طرح زندگیه.
‫بهتون یاد دادن با هم فرقی ندارن.
‫بهتون یاد دادن...
‫دنیا پنج جهت داره...
‫و زندگی پنج مرحله داره.
‫اولین بخشش درد به دنیا اومدنه.
‫دومین بخشش...
‫یه روزی تحت تأثیرش قرار می‌گیرم.
‫خیلی تحت تأثیر قرار می‌گیرم. ‫ولی هنوز نگرفتم.
‫نمی‌دونم چه اتفاقی ‫به خاطرم می‌اندازه،
‫ولی هنوز حل نشده.
‫به هر دری زدم ‫که فراموش کنم...
‫چنین اتفاقی رخ داده.
‫صبح خیلی زود باهام تماس گرفتن...
‫و رفتم چاشت بخورم.
‫به کسی چیزی نگفتم.
‫تماس‌های تلفنیمون ‫طی شش یا هفت سال قبلش...
‫از شدتش کاسته بودن...
‫و سر هر تماس تلفنی ‫می‌گفتن شرایط خیلی خطرناکه.
‫می‌گفتن قراره اتفاق وحشتناکی رخ بده.
‫می‌گفتن تصادف کرده. ‫گم شده.
‫کسی پیداش نمی‌کنه.
‫دکترش تماس می‌گرفت، ‫سوزان تماس می‌گرفت.
‫انگار هیچ‌جوره نمی‌شد...
‫اون روند رو متوقف کرد.
‫آدم منتظر آخرین تماس می‌موند.
‫ولی وقتی بالاخره تماس می‌گیرن، ‫کاملا باورش نمی‌شه.
‫بارها زانو زده بودم...
‫و از اسکات بابت بخشی از وجودم ‫که موجب شده انگیزه...
‫تخریب‌گری پیدا کنه، ‫طلب بخشش کردم.
‫می‌خوام مسئولیتش رو قبول کنم.
‫وقتی آدم نتونه برقصه، ‫نتونه توپ تنیس رو بزنه...
‫یا نتونه قبل از این که کار از کار بگذره،
‫متوجه حال پسرش بشه،
‫نمی‌تونه بی‌خیال بشه.
‫اگه درک نکنه هم...
‫کلا آدمیه که درک نمی‌کنه دیگه.
‫تنها کاری که از دستش برمیاد ‫طلب بخششه.
‫بعدش هم بچه‌اش بهش می‌گه:
‫«طلب بخششت رو می‌خوام چیکار؟»
‫و انگشت وسطش رو نشون می‌ده.
‫پل یه راست رفت مرده‌شوی‌خانه.
‫گفت تجربه خیلی سهمگینی بود.
‫گفت حتما باید می‌رفت ‫که کنار اسکات باشه.
‫گفت: «یهو شناختمش...»
‫«و تونستم اشک بریزم، ‫نگاهش کنم و دوستش داشته باشم.»
‫خیلی سعی کردم ‫خودم رو راضی کنم برم...
‫مرده‌شوی‌خانه و اسکات رو ببینم.
‫شب قبل از رفتنم،
‫یکی از واضح‌ترین خواب‌های عمرم رو دیدم.
‫کلئا و امیلی تو خوابم ‫دختر بچه بودن...
‫و با سن واقعیشون فرق داشتن...
‫و داشتن باهام می‌اومدن ‫مرده‌شوی‌خانه که اسکات رو ببینیم.
‫از راه‌پله بالا رفتیم و وارد اتاقی ‫که اسکات رو خوابونده بودن شدیم،
‫اون هم بلند شد نشست...
‫و پاهاش رو از لبه تابوتش انداخت پایین.
‫کنار تابوتش نشست و صحبت کردیم.
‫فضای دوست‌داشتنی و گرمی بود.
‫بعد از این که مدتی صحبت کردیم، ‫کم‌کم درخشید.
‫خودش هم فهمید داره می‌درخشه.
‫بعدش گفت: ‫«به نظرم بهتره دیگه برین.»
‫من هم گفتم: «ولی سوزان و لیزی ‫می‌خوان دسته‌ای از موهات بچینن.»
‫اون هم گفت: «خیلی‌خب.»
‫موهاش به برگ تبدیل شدن.
‫من هم یادمه موقع چیدنش ‫با خودم گفتم: «چه عجیب.»
‫«حالا چطوری می‌خوام ‫این رو تو گردنبند بذارم؟»
‫واقعا باور داشتم، ‫هنوز هم باور دارم...
‫که واقعا به دیدنش رفته بودیم.
‫♪ شهر بی نام و نشونی آتش گرفته. ♪
‫وقتی خبر به شدت غم‌انگیز اسکات رو شنیدم،
‫رفتم تو اتاق پروش ‫تو تریلرش.
‫همدیگه رو بغل کردیم.
‫گفتم: ‫«پل، نمی‌دونم چطوری...»
‫«نمی‌دونم تو این شرایط چی می‌گن.»
‫«یعنی هر چیزی برام قابل تصوره،»
‫«ولی از دست دادن بچه...»
‫«اصلا نمی‌دونم چی بگم.»
‫اون هم صرفا گفت: «باشه پسر.»
‫خاطرات خوشی از خیلی وقایع ندارم...
‫و نمی‌شه بهتون بگم ‫واقعا چی گفته بود،
‫ولی اولین مکالمه شخصی خودم بود.
‫مکالمه عمیقی بود.
‫صرفا موضوع حرفمون این بود...
‫که پسر فرد بلندپروازی بودن...
‫خیلی دشواره.
‫گفته بود:
‫«گمون نکنم دلم بخواد ‫پسر خودم باشم.»
‫ضمنا، شرکت کردنش ‫تو مسابقات ماشین‌رانی...
‫تو اون سن...
‫راستش، گمون کنم زندگی ‫از نظر افرادی که چنین کارهایی می‌کنن،
‫به شدت خطرناک باشه.
‫صبح بلند شدن و زندگی کردن ‫کار خطرناکیه.
‫خیلی خطرناکه ‫و کار خاصی از دست آدم برنمیاد.
‫ولی می‌تونه تا حدی از خطرش بکاهه...
‫و تحت کنترل دربیاره.
‫پل در سال اخیر این‌قدر ‫درگیر ماشین‌رانی شده...
‫که تعداد مسابقات امسالش...
‫از کل عمرش پیشی گرفته.
‫از نظر برخی الان دیگه ‫واسه ماشین‌رانی...
‫بیشتر از بازیگری وقت می‌ذاره.
‫نگرانش بودم.
‫واقعا خیلی نگران بودم.
‫به نظر می‌اومد...
‫آینده کاریش از هم بپاشه،
‫آخه فقط می‌خواست مسابقه بده.
‫زندگی عین میدون مین می‌مونه.
‫آدم ممکنه بدجوری آسیب ببینه...
‫یا به طریقی احساسی کشته بشه.
‫به نظرم ملت از همین می‌ترسن.
‫خودم که می‌ترسم.
‫نمی‌شه زندگی رو تحت کنترل درآورد. ‫کنترلش از دستمون خارجه.
‫نمی‌شه به زندگی چیره شد.
‫نمی‌شه به مهارت زندگی کردن چیره شد.
‫زیاد دور خودش نچرخیده.
‫دو سه باری هم پیش اومده بود...
‫که با هم کنار نیایم.
‫واسه خودم نشسته بودم ‫و منتظر بودم و می‌گفتم:
‫«چی شد؟ کجا رفت؟»
‫اگه الان اشتباه کنم، ‫تصادف می‌کنم.
‫ولی اگه روش درستش رو یاد بگیرم، ‫تصادف نمی‌کنیم.
‫اون‌جوری قشنگ می‌شه.
‫پرواز می‌کنیم و می‌ریم.
‫صرفا مسابقه می‌دم ‫و سعی می‌کنم زنده بمونم.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.