..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
بيشتر از 30 سال هستش که هر روز
اين زوج,اين مراسم عجيب و جالب رو
که به مفهوم(قبل از خدايشان)ميباشد برگزار ميکنند تا روح هفت سرباز رو از گناهانشون پاک کنند
اينجا ژاپن هستش
و اون هفت روح متعلق به هفت مجرم ژاپني در جنگ هستش
که بعد از سال 1945 توسط متفقين به دار آويخته شدند
ژاپن از بحران و کساد اقتصادي بعد از جنگ جهاني اول
بيشتر از همه ي کشورها اسيب ديد و با مشکل مواجه شد
جمعيت به سرعت رو به افزايش بود
و هرسالي که ميگذشت چند ميليون انسان جديد متولد ميشدند که بايد سير ميشدند
ژاپن"خودش"هيچگونه منبع و معادني نداشت و بيکاري هم رو به افزايش بود
و ناتواني در کشاورزي و عدم موفقيت در برداشت محصول خشکسالي بسيار شديد و فجيعي رو در مناطق روستايي به وجود مياورد
زندگي کردن در اون ايام بسيار سخت بود
و اکثر افسرهاي جوان ارتش
از خانواده هاي کشاورز و سطح پايين بودند
(و فرهنگ ما هم (فرهنگ کشور ژاپن در موقعيت خيلي سخت و بدي قرار داشت
1930زماني بود که ژاپن
وارد مرحله اي شد که شايد در تاريخش به عنوان يک دوره‌ي تكان‌دهنده‌ و متشنج ازش ياد بشه
تاثير و نفوذ گروه ناسيوناليست افزايش پيدا کرده بود
,و اتفاقاتي مانند شورش ,15 مي, افسران جوان
ژاپن رو يواش يواش تحت سلطه و قدرت ارتش درآورد
سياستمداران جايگاه و رتبه‌ي دوم رو در ارتش بدست آوردند و از اهميت زيادي برخوردار شدند
ارتش ژاپن حدودا تا اوايل سال 1930
اعتبار چنداني نداشت و دچار رسوايي و بدنامي شده بود
اما پس از اون بازه‌ي زماني به جوامعي به اصطلاح ميهن پرست و ميهن دوست تبديل شدند
اکثرشون گانگسترهايي بيش نبودند
که به اسم و بهانه‌ي ميهن‌پرستي هر گونه جرم و جنايتي رو انجام ميدادند
نويسندگان از اين سال ها به عنوان
.دوره‌ي حکومت توسط قتل و کشتار و ترور ياد ميکنند
,و در اون سالها چندين
,نخست وزير و رهبر ترور شدند
,فقط به خاطر اينکه اعتقادات آزادي خواهي داشتند
,يا به دليل اينکه يک رابطه‌ي بهتر رو با
کشورهاي آمريکا و انگليس و ساير کشورهايي که .اعتقادات دموکراسي داشتند ترجيح ميدادند و خواهان بودند
ارتش همچنين نظام آموزشي رو هم کنترل ميکرد
به هر بچه‌ي ژاپني از همون دوران کودکيش
توجه و احترام به هنرهاي رزمي آموخته ميشد (تو ذهنشون فرو ميکردند که به هنرهاي رزمي احترام بذارند)
براي ژاپني‌ها امپراطورشون هم‌سان و هم‌ارزش با خداشون بود
اما "هيروهيتو" حکم‌فرمايي رو به سلطنت ترجيح داد و تصميم گرفت که فقط حکم‌فرمايي کند
هيروهيتو خودش رو در اختيار ارتش قرار داد
و از اونجايي که هر ژاپني قسم خورده بود ,تا پاي جون در خدمت امپراطور باشه
اغماض و چشم پوشي او از سلطنت و امپراطوري سرمايه اي ارزشمند براي ارتش بود
,براي رفع مشکلات اقتصادي ژاپن
ارتش خواستار توسعه در قاره‌ي آسيا شد
کُره از قبل تحت سلطه‌ي ژاپن دراومده بود ,و از زمان پيروزيش بر تزار روس در سال 1905
ژاپن اجازه داشت تا نيروهاي نظامي خود را در "منچوريا" مستقر کند. (ناحيه‌ي شمالي (شبه‌جزيره‌ي كُره كه اكنون جزو كشور چين است
تقريبا تمام منچوريا سرزميني بياباني و صحرايي بود
اما مواد خامي که ژاپن کم داشت رو شامل ميشد
موادي مثل زغال سنگ و سنگ آهن
به خاطر بي‌صبري و بي‌حوصلگي سر اين قضيه که ,سياستمداران در توکيو به نياز ژاپن
"به تصرف و تحت سلطه درآوردن "منچوريا ,توجهي نميکنند
گروهي از افراطي‌ها در سال 1931 ,به پادگان ژاپني‌ها در منچوريا نفوذ کردند
و وادارشون کردند تا ارتش ضعيف منچوريا رو به خدمت خود در بياورند و اونجارو تصرف کنند
,برخلاف مقاومت‌هاي اندک و ضعيفي که وجود داشت
ارتش ژاپن سريعا کنترل کل کشور رو بدست گرفت
و منچوريهاي بدبخت رو بيرون کرد
...کل دنيا شگفت زده شد اما اقدامي عليه اين قضيه نکرد
بجز يک توبيخ و هشدار که توسط جامعه ملل صورت گرفت
اگرچه ژاپن
قبول کردن
گزارش و متني که توسط مجمع انتخاب شده رو ...غيرممکن ميدونه
...پس ژاپن جامعه ملل رو ترک ميکنه
جنگ در آسياي دور بر کل جهان سايه انداخته
از اونجايي که ژاپن منچوريا رو به راحتي تصرف کرد
و کشورهاي ديگه هم هيچ‌گونه دخالتي در اين امر نکردند
ژنرالهاي ژاپني خيلي زود به
به کشور همسايه‌ي منچوريا يعني چين چشم دوختند و قصد تصرف چين رو کردند
کشور چين اون زمان 500 ميليون جمعيت داشت
کشور چيني که براي قرن‌ها خودش رو ,پشت ديوارهاي بزرگش در امان ميديد
در جولاي سال 1937يک اتفاقي ترتيب داده شد که
چيني‌ها به روي ژاپني‌ها شليک و به آنها حمله کردند
بدون اينکه در اين مورد تحقيق و پرس‌ و جويي بشه ژاپن به چين حمله کرد
با وجود عواملي چون تفرقه و جدايي و نداشتن تجهيزات لازم و مورد نياز, چيني‌ها به هيچ وجه حريف ژاپني‌هاي بي‌رحم نبودند
در طول چند هفته ژاپني‌ها اکثر مناطق شمالي چين را مورد تاراج و تصرف قرار دادند
و پايتخت چين رو بمباران کردند
دراثر بمباران‌ها پايتخت سريعا به تصرف دراومد و حالا نوبت "شانگهاي" بود
به محض اينکه شانگهاي هم به زانو در اومد و تصرف شد نيروهاي ژاپني به سمت دره‌ي "يانگزه" پيشروي کردند
(تا پايتخت فعلي و موقت چين رو(پس از سقوط پايتخت اصلي که "نانکينگ" بود تهديد کنند
در دسامبر 1937 در همين شهر نانکينگ بود که
ژاپني ها مرتکب
يکي از بي‌رحمانه ترين و پست ترين جنايات قرن شدند
جايي که نظاميان ژاپني 200هزار چيني رو با خونسردي و بي‌رحمي تمام قتل عام کردند
حتي نازي‌ها هم شُکه شدند و براي جلوگيري از خونريزي بيشتر وساطت و ميانجيگري کردند
اما ژنرال‌هاي ژاپني از اونجا که پيروزيهاشون تو جهان پيچيده بود
خيلي سرکش شده بودند و به هيچ وجه کوتاه نمي اومدند
تا تابستان سال 1938 ژاپني‌ها قسمت قابل توجهي از چين رو به تصرف خود در آورده بودند
که شامل اکثر شهرهاي اصلي و بزرگ ميشد
اما از اونجا که چيني‌ها به سمت مناطق وسيع داخلي و پشت سواحل عقب‌نشيني ميکردند
ژاپني‌ها فقط ميتونستند قلمروهاي خود رو گسترش بدن و قادر به تصرف مردم نبودند
بدتر از همه براي ژاپني‌ها اين بود که ,پيروزيهاشون موجب سوءظن و بدگماني
دشمن قديميشون در شمال يعني روسيه شده بود
در تابستان سال 1938 ارتش‌هاي روس و ژاپن ,بر سر مالکيت بر
barren hill در مرز منچوريا و شوروي وارد جنگ شدند
,ژاپني ها چنان شکستي خوردند
که تنها بعد از دو هفته توافق با روس ها رو برگزيدند
10ماه بعد يک جروبحث و نبرد ديگه اتفاق افتاد و
دوباره ژاپني ها شکست خوردند
اي بار توسط ژنرال Zhukov
اين شکست ژاپني‌ها رو در مورد ناسازگاري‌هاي بيشتر با شوروي و عواقبش, بسيار محتاط و آگاه کرد
اما همچنين باعث شد تا به آلمان و ايتاليا نزديک‌تر شوند
زندگي کردن در ژاپن براي غربي‌ها سخت تر شد
دائما تحت نظارت پليس بودي
به عنوان يک فرد اروپايي هميشه بهت به عنوان يک جاسوس, مشکوک بودند
در ايستگاه‌هاي راه آهن اکثر اوقات پوسترهايي
از يک مرد با يک کلاه شبيه به کلاه شرلوک هولمز و يک پيپ ديده ميشد
که روش نوشته شده بود :حواستون به جاسوس‌ها باشه
فعاليت پليس بسيار زياد و شديد شده بود و همچنين Kempeitai,
که صحبتها و افکار عموم رو کنترل ميکرد
بعد از همه‌ي اينا يک يونيفورم ملي و رسمي داشتيم .Kokomin-fuku که بهش ميگفتند
بعد از ترک مدارس مردم حتما بايد اين يونيفورم‌ها رو ميپوشيدند تا برن سرکار
و خاکي رنگ بود
و خيلي شبيه يونيفورم‌هاي تعميرکارها بودش
...و در مورد سينما و تئاتر هم که
بيشتر در مورد رزم و تجليل و تکريم جنگ بود
و راديو هم بيشتر اهنگ‌هايي با مضموني نظامي پخش ميکرد
در عرصه ي سياست هم Taisai Yukusankai وجود داشت که يک سيستم تک حزبي بود
که کار ارتش رو خيلي آسون ميکرد
تا به راحتي بر تمام کشور تاثير داشته باشن
دائما صدا و نشانه هايي از
از سربازاني بود که با کلي تشريفات به سمت
چين فرستاده ميشدند
هميشه فکر ميکردند که
بهترين چيزي که ميتونه براي هر خانواده اي اتفاق بيفته
اينه که 1 2 3 يا 7 تا از فرزندانشون رو بدن به دولت و
بفرستند تا به کشورشون خدمت کنند
.و براي پادشاه و خانوادش بميرند
ما هميشه جعبه‌هاي خاکستر و بازمانده‌هاي سربازان رو داشتيم
که به ژاپن فرستاده ميشد. ما ميدونستيم که در يک جنگ واقعي قرار داريم
در دهه ي 30تاثيرات غربي‌ها در کشور افزايش پيدا کرده بود
تاثيراتي که مورد پسند ارتش و نظام نبود
يادمه که زن سابقم...بايد حدود سال 1938باشه
از يک آرايشگاه بيرون ميومد که موهاشو فر کرده بود
و يک افسر پليس جلوشو گرفت و بهش گفت
که اين مدل مو نشونه‌اي از فساد غربي‌هاست
تو نبايد موهاتو فر کني
رقصيدن,حتي آهنگ غربي
به جز آهنگ کلاسيک که بيشتر واسه آلمان بود و و اين جور چيزا Beethoven
زياد مورد پسندشون نبود
تالارهاي رقص بسته شده بودند ,و هرنوع تفريحي که توسط غرب معرفي ميشد
توسط سعي و تلاشي که دولت و ارتش انجام ميدادند ممنوع ميشدند و يا کلا نابود ميشدند
اوايل دهه 40که ژاپن رو ترک کردم جيره‌بندي شروع شده بود و قيمت ها بسيار افزايش پيدا کرده بود
بچه هاي دبيرستان و دانشگاه ها
تقريبا هر روز تمرينات نظامي انجام ميدادند
تو هر مدرسه‌اي افسران نظامي وجود داشتند تا اين تمرينات رو زير نظر بگيرند
پس نتيجه ميگيريم که اين ملت, ملتي بود که آماده‌ي نبرد ميشد
جنگ با چين تمومي نداشت و وارد سال 1940 شده بود
اگرچه ژنرال‌هاي ژاپني در نظر داشتند تا ديگه تمومش کنند
تا افراد بيشتري در اين نبرد از دست نرند
اما پيروزي‌هاي سريع هيتلر بر هلند و فرانسه در مي 1940
و ظاهرا شکست حتمي و قريب الوقوع بريتانيا
ژنرال‌هاي ژاپني رو بيشتر و بيشتر براي تصرف و جنگ حريص کرد
بطور کلي ملت ژاپن از پيروزي آلمان خرسند بودند
:اون زمان تکيه سخن اين بود که ميگفتند فرصت‌ها رو از دست نديد
3ماه پس از سقوط فرانسه
,حکومت دست نشانده وادار شد تا
به نظاميان ژاپني اجازه بده تا وارد شوند French Indochina
جايي که نزديک به فيليپين و تحت کنترل و تبعيت آمريکا بوده
آمريکا سريعا به اين قضيه واکنش نشان داد
و سوخت هواپيما و سنگ آهن ژاپن رو تحريم کرد
اين تحريم ژاپن رو با مشکلات بيشتري روبرو ساخت
در سپتامبر 1940 در برلين
آلمان و ايتاليا و ژاپن پيمان سه‌جانبه‌اي رو به امضا رسوندند
جنگ‌هاي دو سمت متفاوت جهان به هم پيوند خوردند
اما هنوز با هم يکي نشده بودند
وزير امور خارجه ي ژاپن Yosuke Matsuoka
طي يک سفر و ملاقات با هيتلر در آپريل سال 1941هم به مسکو ميره
جايي که با "استالين" يک عهدنامه‌ي بيطرفي امضا ميکنه و اعلام بيطرفي ميکنه
شوروي براي ژاپن يک خطر و تهديد به شمار ميومد
و ارتش هم بشدت دنبال پيدا کردن يک راه حل و خاتمه دادن به مشکلات با شوروي بود
از طرفي ديگر نيروي دريايي
ميخواست که به سمت جنوب پيشروي کنه
,بدليل اينکه منابعي که
کشور ما با کمبودش مواجه بود در درياهاي جنوب به فراواني يافت ميشد
,پس بين جاه طلبي ارتش و طرح و برنامه‌ي نيروي دريايي
ژاپن دچار اختلاف و دو دستگي شده بود
اما زماني که مداخله با شمال تمام شد
ارتش بطور طبيعي با نيروي دريايي پيوند خورد و باهم يکي شدند
ژاپن قويترين نيروي دريايي رو در اقيانوس آرام داشت
اما وقتي در تابستان 1941 قسمت هاي ديگري از به اشغال ژاپن در اومد French Indochina
آمريکا نفت رو نيز تحريم کرد
و نيروي دريايي ژاپن رو با مشکل و کمبود آن مواجه نمود
,ژاپن يا ميتونست بيخيال بشه و کوتاه بياد و تحقير بشه
يا ميتونست بره جنوب و
مخزن‌هاي نفت اندونزي را به تصرف خود دربياره
نقشه‌هاي بسيار جدي‌اي واسه اين حرکت طراحي شد
تمرينات جنگلي ويژه و همچنين فرود در آب و خشكي مورد بررسي قرار گرفت
,رهبران ارتش بر سر اين موضوع بحث ميکردند که
کمبود نفت پيروزي رو غير ممکن ميکنه
مگر اينکه حمله به اندونزي قبل از پايان سال 1941صورت بگيره
,البته هنوز هم برخي سياستمداران ژاپني
از بدست آوردن هدف‌هاي ژاپن با روش‌هاي ديپلماتيکي نااميد نشده بودند
اما زمان کافي نبود
ژنرال‌ها ديپلمات‌هاشون رو تا اواسط اکتبر فرستاده بودند
وقتي که اين فرجه و بازه ي زماني تموم شد Marquis Kido هيروهيتو" به نصيحت"
وزير جنگش ژنرال "توجو" رو دعوت کرد تا يک حکومت تشکيل بده
تفسير هاي زيادي از عملکرد Marquis Kido
يعني انتخاب کردن توجو به عنوان نخست وزير
در آخرين هيئت دولت وجود داره
من خودم ازش پرسيدم
:و جوابش اين بود که
هيچکس به غير از توجو به اندازه ي کافي قدرتمند نبود
تا ارتش رو که دچار آشفتگي و ديوانگي شده بود کنترل کنه
و همچنين توجو به شخص امپراطور خيلي زياد وفادار بود
و اگر امپراطور خواسته اي از توجو داشته باشه
توجو اون خواسته رو انجام ميده و وفادار و پايدار ميمونه
اما حتي خود توجو هم از جنگ دوري ميکرد
توجو" فرجه‌ي ديپلمات‌هايي که فرستاده بود رو" 1ماه ديگه تا 25 نوامبر تمديد کرد
و نمايندگان ويژه‌اي رو به واشنگتن فرستاد تا در مورد اتمام تحريم نفت صحبت کنند
...يه چند کلمه اي براي ما صحبت کنيد قربان اگر يه خورده با دقت بنگريد
متوجه ميشيد که ماموريت من چقدر سخت وحياتي هستش
اما من هرکاري که از دستم بربياد رو انجام ميدم
تا اين ماموريت رو به نحو موفقيت آميزي انجام بدم تا به نفع هر دو کشور باشه
دو کشور ژاپن و آمريکا
پاييز همان سال,با صدق و خلوص اندکي
کارهاي ديپلوماتيکي پايان يافت
دولت اين مذاکرات
سخت با امريکا رو متقبل شد و پذيرفت
اما ملت, بيشتر روحيه جنگ و ستيز داشت
که اين امر باعث شد تا عملا ادامه ي مذاکرات غير ممکن بشه
هم زمان با اينکه ديپلمات ها در حال مذاکره در واشنگتن بودند
در توکيو سران نظامي مشغول به عملي کردن و به اتمام رساندن
نقشه هاشون براي حمله و پيروزي بودند
...تا بتونند مخازن نفت رو به تصرف خود در بيارند به اين عمليات حمله‌ي غافلگير کننده گفته ميشده
نه تنها مخازن نفت اندونزي بلکه مخازن فيليپين و مالايا
...اما حتي با وجود پيروزي و بدست آوردن نفت مشکل برگردوندن نفت به ژاپن وجود داشت
که ممکن بود يا با نيروي دريايي سلطنتي مستقر در سنگاپور روبرو شوند
يا با ناوهاي آمريکا که در بندر مرواريد در هاوايي مستقر بودند
,احساس ميشد که اگه جنگ شروع بشه
,و ژاپن هم به سبک و روش هميشگي و مرسومش بجنگه
شانس پيروزي بسيار کم باشه
پس روش و ايده‌اي که به ذهنشون اومد اين بود که ,ژاپن اول خودش به
ناوهاي آمريکا که در بندر مرواريد ,در هاوايي قرار داشتند حمله کنه
.همزمان با اينکه جنگشون شروع شد
اما سه مشکل اساسي
در برنامه‌ي حمله به بندر مرواريد وجود داشت
اوليش اين بود که مخفيانه باشه
چون اگر آمريکايي‌ها ميفهميدند
که يک ناو ژاپني داره نزديکشون ميشه سريعا بهش حمله ميکردند
دوميش اين بود که چه مسيري رو طي کنند
و سومين مشکل, خود حمله بودش
که آيا ميشه در عمق کم بندر مرواريد
از اژدر استفاده کرد يا نه
جدي ترين مشکل, استفاده از اژدر در آب کم عمق بندر مرواريد بود
ارتش بريتانيا
به ناوهاي ايتاليا در تارانتو حمله کرد
من چيزهاي زيادي در مورد
شليک اژدر در آبهاي کم عمق يادگرفتم
ما يک مدل از بندر مرواريد
و ناوها و کشتي هاي جنگي درست کرديم
مامورانمون رو به بندر مرواريد فرستاديم
گاهي اوقات به استراحتگاه‌هاي ژاپني در ارتفاعات "آليوا" ميرفتم
از اونجا ناوهاي جنگي رو در بندر ميديدم
گاهي اوقات هم با اتوبوس يا تاکسي
به اطراف بندر ميرفتم
برخي مواقع هم آبجو مينوشيدم و به اون سمت قدم ميزدم تا اطلاعاتي بدست بيارم
ماهي گيري ميکردم
تا عمق دريا رو حساب کنم
اما اينکار خيلي خطرناک بودش
و يکبار هم بهم دستور دادند تا دروازه‌هاي اژدر رو نگاه کنم
پس به منطقه ي ممنوعه ي بندر رفتم
اما نتونستم دروازه‌ي زيردرياييوشون رو پيدا کنم
اطلاعاتم رو بصورت کد
توسط تلگراف هاي تبليغاتي فرستادم
در 26 نوامبر ناو حامل, ژاپن رو ترک کرد
11روز طول کشيد تا بصورت مخفيانه
حدودا 4هزارمايل رو طي کنند و
به 200 مايلي هاوايي برسند
از اونجا که آمريکايي‌ها کدهاي ژاپني هارو رمزگشايي کرده بودند ميدونستند که جنگ نزديک و قريب‌الوقوع هستش
اما نميدونستند که ژاپن به کدوم قسمت ميخواد حمله کنه
"Climb Mount Niitaka" اين پيغام از توکيو دريافت شد
اين پيام به معني آغاز جنگ بود
يکشنبه 7 دسامبر 1941 ساعت 6 صبح
اولين دسته‌ي 400 تايي از بمب‌افکن‌هاي ژاپني پرواز کردند
مقصدشون هم بندر مرواريد بود
در اوايل صبح..7 دسامبر
Joseph L Lockard من و
مشغول حل يک مشکل با رادار بوديم
قرار بود اين مشکل از 4 تا 7 صبح به طول بينجامد
و يک برنامه ي تمريني بودش
من طراح و برنامه‌ريز بودم و جوزف هم مسئول رادار
روي صفحه‌ي رادار يک تصوير بسيار بزرگي ديديم که تاحالا نديده بوديم
و پروازها رو چک کرديم
,بعدش تصميم گرفتم تا اطلاعات رو
به مرکز اطلاعات ارسال کنم
من با مرکز تماسي داشتم و مسئول بخش بهم گفتش که هيچکسي اينجا نيست که پاسخگوي شما باشه
منتظر بوديم و دلمون ميخواست تا يکي با ,بخش رادار و ما تماس بگيره که
همين موقع بود که ستوان "تايلر" تماس گرفت
و خيلي جدي بهمون گفت که بايد قضيه رو فراموش کنيد
پروازها رو تا 20دقيقه از 8تحت نظر گرفتيم
و متوجه شديم که پروازها بسمت راست و چپ جزيره پراکنده ميشن
من روي کشتي بودم واقع در اسکله‌ي 3 USS California
روي عرشه بودم و داشتم واسه انجام کار آماده ميشدم
راستش عضو يک گروهي بودم
و بسمت جنوب نگاه کردم
هواپيماهايي رو ميديدم که از اين سمت ميومدند و البته از اون جهت
همه تو آسايشگاهاي عمومي بودن و زمان استراحت بود
و کلارينتي که دستم بود رو انداختم زمين و
رفتم بسمت پايگاه و ايستگاه نظامي
5دقيقه بعد اژدرها با ما اصابت کردند و منفجر شدند
بودم the West Virginia من روي کشتي وقتي که اولين هواپيما اومد سمتمون
اون زمان هواپيماهاشون شبيه هواپيماهاي ما ساخته شده بود
و خلبان هم با ارتفاع
بسيار کم پرواز ميکرد که هنوز يادمه
خلبان يه کلاه چرمي داشت مثل کلاه‌هاي جنگ جهاني 2 و يک عينک مخصوص
و دليل اينکه اون صحنه هنوز تو ذهنمه اون سيبيل‌هاش بود
همانطور که بالا سرمون پرواز ميکرد يه لبخندي زد و به کشتي نگاه کرد
و بسمت پناهگاهمون پرواز کرد و شروع به بمباران کرد
آريزونا رو ديدم که منفجر شد و غرق شد و ملوان‌هاش همه افتادند تو آب
و البته اونايي که پرت شدند تو آب افراد خوش‌اقبالي بودند که تونستند زنده بمونند
من بسمت عقب کشتي رفتم ببينيم ميتونم از اونجا يه راهي پيدا کنم
چون همه چيز در اون لحظه داشت تو آتيش ميسوخت
بعدش رفتم زير عرشه
ولي اونجا کلي نفت بودش که البته هنوز آتيش نگرفته بود
به خودم گفتم که بهترين کار اينه که شيرجه بزنم تو آب
و پريدم تو آب و به اين سمت شنا کردم
و بعدش اومدم سمت اين سنگ و اينجا ديگه وارد خشکي شدم
مهمترين چيزي که از اون روز تو ذهنم هست و به ياد ميارم ترس و وحشت و سردرگمي بودش
اول اينکه اوايل صبح بود و همه تقريبا خواب بوديم
و اگه کسي تو او زمان بخواد تورو بکشه
به بهترين نحو ممکن سردرگم و گيج ميشي
ازونجايي که مشغول تعميرات بوديم
برق و بخار رو از اسکله دريافت ميکرديم
و اگه کسي کابلهاي برق و بخار ما رو توي اون سردرگمي قطع ميکرد
مجبور بوديم تا همه چيز رو بصورت دستي انجام بديم
فقط يک ضدهوايي داشتيم که ميتونستيم ازش استفاده کنيم
که يک ضدهوايي باگلوله هاي 5اينچي بودش
پس تصميم گرفتيم که از اين ضدهوايي واسه هواپيماهايي که ميومدن سمتمون استفاده کنيم
هواپيماهايي که مجهز و داراي بمب بودند ,همگي از پشت تپه ها ميمودن
بسمت ناوها
پس ميتونستيم شليک‌هاي خوبي داشته باشيم و با ضدهوايي بزنيمشون
اگرچه که همه چيز رو بصورت دستي بايد انجام ميداديم
البته تفنگ ها هم بصورت دستي کارميکردند
بايد مهمات رو به يکديگر ميرسونديم
يه کشسيش جواني هم رو کشتي "ال‌جي" داشتيم..اون موقع
کمتر از 2ماه بودش که اومده بود بود Hallow M Forgy اسمش
...و اون
با اينکه جنگ بود و بايد سلاحي حمل ميکرد... چيزي نداشت
و بيشتر نگران اوضاع روحي بچه ها بود و روي کشتي رژه ميرفت و ميگفت
خداوند رو ستايش کنيد و مهمات رو به يکديگر برسونيد
ما هميشه با اين کشتي ها بوديم و باهاشون زندگي ميکرديم
حتي تو روياهامونم نميتونستيم تصور کنيم که اين کشتي‌ها اينطوري صدمه ببينند
کشتي‌ها همه در حال سوختن بودند و همه جا منفجر شده بود
اولين بار که از حمله با خبر شدم زماني بود که
باصداي بمب‌هايي که پرتاب ميشدند و هواپيماهايي که پرواز ميکردند بيدار شدم
سريعا اومدم بيرون و ديدم که هواپيماهاي ژاپني هستند
:يکي از رفيقام کنارم ايستاده بود و گفت
اينا الان واقعي هستند ديگه..آره؟؟؟؟
منم گفتم آره فکر کنم
رفتم سمت دفتر
و کنار
فرمانده ي کل,درياسالار,کيمل, وايساده بودم
و داشتيم ويراني‌ها و قتل عامي که ميشد رو ميديديم و خيلي عصباني و دلگير بوديم
بعد يهو به اين حالت وايساد و
و 4تا ستاره‌اي که روي شونه هاش بود رو پاره کرد
4تا ستاره اي که نشانگر اين بود که فرمانده‌ي کل ناوهاي اقيانوس آرام هستش
رفت به داخل دفتري که نزديکش بود ,و وقتي که اومد بيرون
متوجه شد که اينطوري نميتونه فرمان بده
و دوتا از ستاره‌هاي درياسالاريش رو روي شونه هاش نصب کرد
همه‌ي 9تا کشتي و ناو آمريکا
همگي باهم
غرق و نابود شدند
به جز ناوهاي هواپيما بر
آمريکايي‌ها خوش شانس بودند که
يکشنبه صبح ناوهاي هواپيمابرشون اونجا نبودند و به قسمت ديگري از دريا رفته بودند
اگرچه ژاپني‌ها از همين خسارات وارد شده هم راضي بودند
ناوهاي اقيانوس آرام آمريکا آماده نبودند
و ما پيروز شديم
ژاپني ها فقط يک پيروزي
در برابر آمريکا در بندر مرواريد بدست نياوردند
بلکه در 10دسامبر ناوهاي سلطنتي انگليسي در اقيانوس آرام و
و وليعهد انگليس غرق شدند
"همون روز در "گوام فل
در 23دسامبر Wake Island.
در روز کريسمس,هنگ کنگ
در عيد سال 1942..مانيلا..پايتخت فيليپين
در 19ژانويه Borneo.
اما بهترين و بزرگترين دستاورد در مالايا منتظر ژاپني‌ها بود
طرح و برنامه‌ي دفاع کردن مالايا
فقط توسط نيروي هوايي صورت ميگرفت
و اونجا تقريبا 335هواپيماي درجه يک
همراه با ارتشي که از فرودگاه‌ها و پايگاهاشون محافظت کنه وجود داشت
و برنامشون هم اين بود که بايد وقتي ژاپني‌ها در دريا هستند
بهشون حمله کنند
و نابودشون کنند و يا بهشون آسيب برسونند
قبل ازينکه لشکر کشي کنند
برنامه‌ي "پرسيوال" اين بود که به محض اينکه ژاپني‌ها اومدند به خشکي بهشون حمله کنه
اما اين اتفاق نيفتاد,چون که اونا در تايلند فرود اومدند
و ماهم نميتونستيم بيطرفي خودمون رو نقض کنيم
پس از همون اول هم برتري اي نداشتيم
,ژاپني ها از نظر نفري خيلي زياد بودند ميشد گفت که بيشتر از دو به يک بودند
اما نقشه هاشون زياد خوب نبود معمولا از اطلس‌هاي مدارس برگه هايي رو کنده بودند
اما با اين وجود انگليسي‌ها رو در همون حالت عقب‌نشيني نگه ميداشتند و باهاشون يکي نميشدند
يکي از دلايلي که ما توي لاک دفاعي فرو رفته بوديم
اين بود که ژاپني ها 300تا تانک داشتند
و ما اصلا هيچ تانکي نداشتيم
,استراتژي‌هاي انگليس مبني بر اين بود
که زره و جليقه ضد گلوله مناسب نبردهاي جنگلي نيستش
اما در محل پارلمان انگليس, انگليسي‌ها جنگل را غير قابل نفوذ ميدانستند
که در برخي مناطق انبوه و متراکم بود و در برخي مناطق واضح
اما به هرحال براي عبور از مناطقي که خيلي انبوه بود ميشد از دريا استفاده کرد
دقيقا چيزي که ژاپني‌ها انجام دادند
جنگل جاي وحشتناک و بدي نيست
همانطور که ميبينيد ميتونيم براي زنده موندن از برنج و نمک و کنجد و ماهي استفاده کنيم
اينا ميتونن باعث بشن تا يه سرباز مدت‌ها زنده بمونه
,اونطوري که برخي از سربازاي متفقين از جنگل ميترسيدند
ما هيچ ترسي از جنگل نداشتيم
...ژاپني‌ها سنگاپور رو همون روزي که به
بندر مرواريد حمله کردند ,بمباران کردند
چراغ‌هاي فرودگاه اونارو راهنمايي کرد و درطول عمليات و بمباران روشن ماندند
چرا که کسي نميدونست چطوري خاموششون کنه
چنين سردرگمي‌اي واکنش سنگاپور به حمله‌ي ژاپن رو نشون ميداد
يادم مياد که يکي از روزنامه‌هاي ملي انگليس داستاني نوشته بود
,مبني بر اينکه
ژاپني‌ها هيچوقت خلبان‌هاي خوبي نيستند
چون که نميتونند تعادل رو حفظ کنن
به خاطر اينکه در بچگي پشت مادرهاشون بسته ميشدند و اينور اونور ميرفتند
سلاح سري ژاپني‌ها در مالايا دوچرخه بودش
وقتي که چرخ‌هاشون پنچر ميشد سربازاي ژاپني از طوقش استفاده ميکردند
هنگام وادار کردن انگليسي‌ها به عقب‌نشيني صداي برخورد سنگ‌ها در جاده مانند صداي حرکت تانک بود
و اين موضوع ترسشون رو افزايش ميداد
به نظر من دليل اصلي شکست ما در مالايا
اين بود که به دليل جنگ با آلمان و ايتاليا
وضعيت خوبي نداشتيم و دچار محدوديت هايي بوديم
و نيروي هوايي و کشتي و افرادي آموزش ديده نداشتيم
تا دربرابر حمله‌ي ژاپني ها ازشون استفاده کنيم و خودمون رو تامين کنيم
سلاح و تجهيزات نظامي براي مالايا در اولويت قرار نداشت و از اهميت کمي در اون زمان برخوردار بود و زياد تامين نميشد
مالايا از نظر اهميت در رديف چهارم يعني
بعد از بريتانياي کبير و خاورميانه و روسيه قرار داشت
و از نظر نيروي انساني و سرباز هم اولويت با خاورميانه بود
و مالايا بعد از اون قرار داشت
برخي از استراليايي‌هايي که به مالايا ميومدند تاحالا از تفنگ استفاده نکرده بودند
پس در برابر نيروهاي آموزش ديده و قوي و تامين شده‌ي ژاپني
خيلي ضعيف بوديم و شانس چنداني نداشتيم
,انگليسي‌ها همانند امريکايي‌ها در بندر مرواريد
به اشتباه فکر ميکردند که نيروي هوايي ژاپن ضعيف هستش
و نيروهاي هوايي انگليس ديگه نابود شدند و از بين رفتند
هيچ برنامه‌ي موثري براي متوقف کردن ژاپني‌ها در خشکي وجود نداشت
و ديگه عزم و قدرت مقاومت هم وجود نداشت
,نيروهاي شما
اونطوري که ما انتظارش رو داشتيم پرخاشگر و جنگجو نيستند
برنامه‌ريزهاي انگليسي فکر ميکردند که در بدترين شرايط
منطقه‌ي شمال مالايا حداقل به مدت 3 ماه تحمل کنه و شکست نخوره
و اين 3 ماه براي فرستادن نيروي کمکي به سنگاپور کافي هستش
,اما تحت فرمان ژنرال ياماشيتا فقط 7 هفته طول کشيد تا
ژاپني ها 600 مايل در شبه جزيره ي مالايا پيشروي کنند
در 8 فوريه سال 1942
ژاپني‌ها هزاران يارد از تنگه ي "جوهور" رو بسمت
سنگاپور طي کردند
از اونجايي که در ساحل شمالي سنگاپور ,هيچگونه نيروي دفاعي وجود نداشت
ژاپني‌ها خيلي راحت تونستند وارد خشکي بشند
,مهمتر از همه, اونها خيلي راحت تونستند
منابع و ذخاير آب سنگاپور رو به تصرف خود دربيارند
و حالا از اونجايي که در سنگاپور نيروي هوايي وجود نداشت
ژاپني ها حمله و بمباران رو شروع کردند
اما درعين حال ژاپني ها مهمات کم اورده بودند
و در نظر داشتند تا عقب نشيني کنند
اما از اين بي خبر بودند که ديگه انگليسي‌ها روحيه‌ي خودشون رو باخته بودند
,ژنرال "ياماشيتا" هيچ طرح و برنامه‌اي
درصورت تسليم شدن انگليسي ها نداشت
"بنابراين وقتي در 15 فوريه ساعت 3 سرگرد "وايلد ,مامور سري ژنرال پرسيوال
به ستاد فرماندهي ما اومد
هيچ کسي باورش نميکرد و قبولش نداشت
,به من دستور داده شد تا باهاش در مورد درخواستش
مبني بر ملاقات ژنرال پرسيوال و ژنرال ياماشيتا صحبت کنم
سرگرد وايلد ميخواست که ژنرال ياماشيتا
به محل اقامت فرماندار بره
اما حرفي از تسليم شدن نزد
من بهش گفتم که ژنرال ياماشيتا هيج جايي نميره و
ژنرال شما بايد به ديدن ما بياد
بالاخره سرگرد وايلد با اين موضوع موافقت کرد و گفت که ساعت 6 ژنرال رو ميارم اينجا
اما بازهم حرفي از تسليم شدن نزد
وقتي من اين موضوع رو به مافوقام گزارش دادم اونا به اين مسئله شک کردند
همچنين من ساعت 6 برگشتم تا سرگرد وايلد و ژنرال پرسيوال رو ملاقات کنم
من اونا رو بسمت کارخانه ي فورد راهنمايي کردم
جايي که قرار بود ملاقات با ژنرال ياماشيتا صورت بگيره
به خاطر شکي که ژاپني ها به اين قضيه داشتند
وقتي ما رسيديم هنوز داشتند ميزهارو تنظيم ميکردند
ژنرال ياماشيتا مستقيما از پرسيوال پرسيد که
آيا تسليم شدين؟
اما ژنرال انگليسي فقط از اين صحبت کرد ,که ميخواد 1500سرباز
براي برقراري صلح و نظم و اجراي فرمان در سنگاپور بمانند
ژنرال ياماشيتا دوباره از تسليم شدن ازش پرسيد
اما پرسيوال فقط درمورد اين 1500سرباز صحبت ميکرد
مذاکرات به همين صورت ادامه داشت و
زمان در حال گذر بود
,سرانجام ژنرال ياماشيتا صبرش به اتمام رسيد و
محکم زد رو ميز و از پرسيوال درمورد تسليم شدن سوال کرد
و گفت که اگه تسليم نشيد ژاپن سريعا و شبانه بهتون حمله ميکنه
اين خوبه؟
پرسيوال جواب داد که: نه..ديگه نميخواد حمله و جنگي صورت بگيره
پس دوباره ژنرال ياماشيتا پرسيد که تسليم ميشي؟
و در آخر پرسيوال گفت که آره تسليم ميشيم
انگليسي‌ها ديگه فکر ميکردند که سنگاپور غير قابل تسخيره
اما به فکر حمله از دريا بودند
اما در حقيقت تمام سلاح‌ها و استحکامات نظامي بسمت دريا بود نه خشکي
بعدها چرچيل گفت که: امکان اينکه سنگاپور ,هيچ گونه تجهيرات نظامي زميني نداره
غير فابل تصور هستش
و اين مثل يک کشتي و ناو جنگي هستش که کف نداره و به دريا ميره
ما خيلي شگفت زده بوديم..چون انتظار داشتيم که
نيروهاي شما درمجموع 50000تا باشند
اما متوجه شديم که چيزي حدود
110000زنداني و اسير در سنگاپور داريم
سقوط سنگاپور بدترين و فجيع ترين شکست نظامي
در تاريخ بريتانيا بود
بيشتر از 130هزار سرباز تسليم شدند که اين
بيشترين تعداد تسليمي هستش که ارتش بريتانيا تاحالا ديده
به سربازهاي ژاپني گفته شده که هيچوقت تسليم و اسير و زنداني نشند
,پس اين طبيعي هستش که
وقتي اونا هزاران اسير و زنداني سفيد پوست رو ,در سنگاپور ببينند
به ديده ي تحقير بهشون نگاه کنند
هزاران نظامي انگليسي و کشورهاي کمک کننده به انگليس
چند روز قبل به سنگاپور اومدند
دقيقا زمان تسليم شدن
سقوط سنگاپور بدين معني بود که تمام جنوب شرقي آسيا تحت قدرت ژاپن قرار داشت
درطول چند هفته ارتش ژاپن به مرز هند نيز رسيد
و نيروي دريايي ژاپن به سواحل استراليا نزديک ميشد
حتي به موفقيت‌هايي فراتر از روياهاي وحشيانه‌ي خود رسيدند
,براي انگليس آخرين تحقير اين بود
که پادگان‌ها محل شادي و رژه‌ي ژاپني‌هاي پيروز شده بود
يک امپراطوري قدرتمند رو به خاموشي بود
و امپراطوري قدرتمند ديگه‌اي در حال طلوع کردن
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @bollbolljan_com ::.