..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
.بارندگىِ‌ سنگين‌ در كشور برمه‌ (کشوری در آسیای جنوب شرقی)
اگر با شدیدترین بارندگی در این کشور ،روبرو شدید
که حدود 6تا 8هفته بدون توقف ادامه پیدا کرد،اونوقت مطمئن باشید که دوره و فصلِ .باران‌هاى موسمى‌ و شدید فرارسیده
.دوره ای که 5ماه در هر سال طول میکشه
وقتی که این دوره فرا میرسه،در گل ولای ،باید حرکت کنیم،زندگی کنیم،بخوابیم
.بنوشیم و بخوریم
،وضعیت ما در كشور برمه‌ اینطوری بود .مثل یه کابوس بود
جنگ در برمه به شدت چیزی رو به وجود .آورد که این کشور کم داشت
،اینجا در این شرایط،در سالِ 1944
بریتانیا در حالِ دفاع از مرزهای کشور هند .در برابر حملاتِ ژاپن بود (هند تحتِ کنترل بریتانیا بود)
جنگلهای کشور برمه،خیلی انبوه و مثل .حمام بخار بود
اونقدر انبوه و متراکم بود که انگار توش زندانی بودی و حبس شده بودی،و همچنین خیلی هم .از خونه و سرزمین مادری دور بود
،اونجا یه جنگلِ معمولی نبود ،خیلی انبوه و متراکم بود
وقتی میرفتیم داخلش،تاریک و کثیف و ،مرطوب و خیس و بارانی بود
،صدایِ همه جور حیوان به گوش میرسید ،صداهایی که تاحالا نشنیده بودیم
.در حقیقت،خیلی ترسناک بود
عضو ارتش ژاپن):من ازین جنگل) .خوشم میومد
،اونقدری که برای متفقین ترسناک بود .برای ما اصلا ترسی نداشت
یه جای دوستانه بود،تاریک بود و میشد .خودمون رو استتار کنیم و پنهان بشیم
،کشور برمه،دارای کوهستانی ناهموار ،باتلاقی بدبو
.دره،رودخانه و همچنین پوشیده از جنگل بود
این کشور که پوشیده از درخت و رویشی سبز رنگ بود هر گونه بیماری رو ایجاد ،میکرد و شامل بود
،بیماری هایی مانند:مالاریا،اسهالِ خونی ،تیفوس جوش زا
تب‌ استخوان‌ شكن‌ (بيمارى عفونى‌كه‌ توسط‌ .پشه‌ پراكنده‌ مى‌شود)،تب‌ عرق‌ گز
و این بیماریها اکثرا در فصلِ بارانهای .موسمی ایجاد میشدند
گِل. اونقدر گل بود که این منطقه رو شبیه به فلاندر (‌ناحيه‌اى در قرون‌ وسطى‌ كه ‌ بخشى‌ از شمال‌ خاورى فرانسه‌ و جنوب‌ بلژيك‌ امروزى را دربر مى‌گرفت‌) در جنگ .جهانیِ اول میکرد
بارانهای موسمی در برمه اونقدر شدید بود که کمپ هارو به مرداب و جاده هارو .به باتلاق تبدیل میکرد
،وقتی که بارشِ باران به اتمام میرسید .کشور به منطقه ای پر از گِل تبدیل میشد
اما همین کشورِ برمه برای انگلیسی ها مانند یک سپر و پناهگاه بود که از کشورِ
.تحت کنترلشون یعنی هند حفاظت میکرد
همچنین ژاپنی ها نیز به این نتیجه رسیده ،بودند که میتونن ازین کشور برای حفاظت از
مرزها و دستاوردهاشون در
آسیای شرقی و
قطع کردنِ خطوط تدارکاتِ متفقین به چین و
همچنین برقراریِ امنیت برای منابعِ جدیدِ .برنج و سوخت و نفت،استفاده کنند
.در دسامبرِ سالِ 1941،اونا حمله کردند
،اونا از اصل و فنِ غافلگیری برخوردار بودند
و برای چنین نبردی در جنگل،اونا کاملا .آماده بودند
،من فکر نکنم هیچ کشوری به غیر از برمه
،میتونست اینقدر برای نبرد
بی برنامه و ناآماده باشه،مخصوصا در اون .بازۀ زمانی
،حکومتِ کشور نا آماده بود
،مردم و سازمان های مردمی آماده نبودند
.و همچنین عملا نیروی دفاعی ای وجود نداشت
برخی از گوركاها (هر يك‌ از مردمى‌كه‌ در كوه‌هاى نپال‌ زندگى‌ مى‌كنند و در جنگاورى به‌ويژه‌ در ارتش ‌ انگليس‌ شهرت‌ دارند) که به این منطقه اومده .بودند،از پادگانهاشون 400سرباز به خدمت داشتند
همچنین،انگلیس هم از نیروهای کمکی و افسران برای اروپا استفاده کرده بود و بهره ،میبرد
و شاید بشه گفت که دیگه هیچ چیزی در کشور وجود نداشت و فقط کُندی و .بی اشتیاقی برای افراد باقیمانده بود
ژاپنی ها از همون اول همه چیز رو نابود ،کردند
اونا از جنگل برای خنثی کردنِ مانور و نابود ،کردنِ
.ارتشِ انگلیسی و ضعیفِ برمه،استفاده کردند
انگلیس کاملا سراسیمه و آشفته .عقب نشینی کرد
در لشگرکشیِ سالِ 1942،این یک ضعف ،و کمبودِ کامل برای من بود که
،سیستمِ ارتباطی و بی سیم نداشتم
تا با پشتیبانیِ هوایی در شهر رنگون‌ ،پايتخت‌كشور برمه‌ ) ارتباط برقرار کنم)
،و بنابراین،شاید غیر قابل باور باشه،اما
،تنها کاری که میتونستم بکنم این بود که
از خطوط تلفنِ راه آهن استفاده کنم تا
با مسئولِ پُست در رنگون ارتباط برقرار ،کنم و
سعی کنم متقاعدش کنم که خیلی مهم ،و حیاتیِ که
منو به ستاد فرماندهیِ نیروی هوایی وصل کنه .تا بتونم باهاشون صحبت کنم
،و این مسئله یکی از دلایلی بود که
،"Sittang" ما در هنگامِ عقب نشینی به منطقۀ
به شدت هم توسط نیروی هواییِ ژاپن بمباران ،شدیم و هم
.به اشتباه) توسط نیروی هواییِ انگلیس)
ژاپنی ها از لحاظِ نیروی هوایی برتریِ .قابل ملاحظه ای داشتند
اونا هرموقع که میخواستند بمباران میکردند و ،به مسلسل میبستند
و ترس و وحشت و کُشت و کُشتار رو در بین نظامیانِ بی تجربه و مردمِ عادی،گسترش .میدادند
تنها یک نیروی کوچک از آمریکایی های ،داوطلب
و همچنین تعدادِ کمی از هواپیماهای نیرویِ ،هواییِ انگلیس که در برمه بودند
.واقعا به مبارزه‌ و جنگ و شورش پرداخته بودند
خسارات و تلفاتی که بمب افکن های ژاپنی باهاش روبرو شدند اصلا زیاد نبود و بیشتر .روحی و روانی بود
مردم نمیتونستند باور کنند که این اتفاقات در کشورِ صلح جویی مثلِ برمه در حال .رخ دادن بود
مقاومت و ایستادگی گاهی اوقات از بین .میرفت و نابود میشد
،من از بیمارستانِ شهر مندالى‌ مرخص شدم
3تا از دنده های چپم شکسته شده بود ،و کاملا تنها در کنار جاده رها شده بودم
،و یکی از افرادِ غيرنظامى منو بلند کرد
،و منو به خونش برد
و ازم پرسید کارت چیه؟ .منم گفتم:من آشپزم و خوراك‌ فراهم‌ میکنم
:بهم گفت ،اگه دوست داری"
".بیا خونمون و برامون آشپزی کن
،دو ساعت اونجا بودیم
،دقیقا دو ساعت اونجا بودیم که
:پیغامی اومد مبنی بر اینکه
"تخلیه کنید،ژاپنی ها اینجا هستند"
پیشروی و حرکتِ ژاپنی ها بسمتِ شمال ،ادامه داشت
بسمتِ شمال حرکت میکردند و در کشور .خرابی و ویرانی و هرج و مرج به جا میذاشتند
.انگلیسی ها عقب نشینی کردند
،من هیچ چیزی برام نمونده بود ،هیچی نداشتم
به سمتِ اسبابِ یک نفر حمله کردم و یک جفت پوتینِ خیلی خوب و مستحکم .پیدا کردم،بعدش شروع به راه رفتن کردیم
وقتیکه آشفتگی و سردرگمی در حالِ افزایش بود،زخمی شدن یک مشکل .اساسی بود
ما مجبور بودیم تا مداوا کردن رو رها کنیم ،و فقط زخمی هارو باند پیچی کنیم
،هرچه در توان بود رو انجام میدادیم .برخی از افراد رو مجبور بودیم رها کنیم
برخی دیگه از زخمی هارو هم تو ماشین میذاشتیم تا بسمتِ جاده برن،این تمامِ .کاری بود که میتونستیم انجام بدیم
سرانجام مجبور شدیم تا دیگه به این کارها ادامه ندیم و
،به مسیر خودمون ادامه بدیم
،چونکه در سرتاسر کشور برمه
.فقط 24ساعت با ژاپنی ها فاصله داشتیم
ژاپنی ها هنگام حرکت و پیشروی همه چیز .رو برمیداشتند و باخودشون حمل میکردند
در جلوی اونا،انگلیسی ها قرار داشتند که درحالِ عقب نشینی بودند و آخرین راهِ چارشون هم این بود که مسیر پشتِ سرشون رو خراب کنند تا .چیزی گیرِ ژاپنی ها نیفته
حمله کننده ها(ژاپنی ها)،با جنگل ها مشکلی .نداشتند و درواقع جنگل مثل دوستشون بود
ژاپنی ها در تلاش بودند تا به سوختِ ،با ارزشِ برمه دسترسی پیدا کنند
اما وقتی به موقعیت رسیدند همه جا به ،آتش کشیده شده بود و به جای سوخت .شعله های آتش پیدا کردند
در یکی از ایستگاه ها،11میلیون پوند سوخت .و ابزار آلات در 70دقیقه منفجر شد و رفت هوا
،پناهنده ها و آواره ها،آسيايى‌ -‏ اروپايى .چینی و هندی بودند
برخی از هندی هارو میدیدم که در کنار جاده .میمردند و ما هم کاری نمیتونستیم بکنیم
ما فقط باید به وضعیت خودمون فکر میکردیم .و به راه رفتن ادامه میدادیم
،ژاپنی ها هزاران مردمِ برمه رو وادار به
حرکت و پیشروی کرده بودند. واقعا صحنه های .وحشتناکی دیده میشد
،برخی از افراد رها میشدند
واقعا دیدنِ اینکه برخی از افراد از خانوادهاشون ،جدا میشدند،خیلی دردناک بود
افراد از خانوادهاشون جدا میشدند بدونِ اینکه بدونند آیا دوباره همدیگه رو میبینند .یا نه،صدها نفر در حالِ مرگ بودند
تنها کاری که میتونستیم در موردِ افرادی ،که مرده بودند انجام بدیم این بود که جمعشون کنیم و به روی هم انباشته ،کنیم
.بنزین روشون بریزیم و آتیششون بزنیم
.و این پایانِ راه و زندگیِ این افراد بود
ما باید با ساطور يا كارد مسیرمون رو در جنگل باز میکردیم تا
ازون کشور خارج بشیم و مجبور بودیم تا .راهمون به هند رو پیدا کنیم
فشاری که در مسیر و خارج شدنمون ،ازون کشور روی من بود
به خاطر این بود که اون شرایط باعث میشد .تا رویِ خوب و بدِ افراد رو ببینیم
برخی از افراد که من باهاشون دوست بودم و
،بهشون احترام میذاشتم
رویِ دیگشون رو در اون حرکت و مسیر ،نشون میدادند به خاطر شرایط سخت
و من دیگه نمیتونستم بهشون مثل قبل .احترام بذارم
،در حقیقت احساس میکنم که
اون قضیه و شرایط،مثل مسئله و موضوعِ "survival of the fittest" (بقای اصلح) .بودش
تعداد اسیران و زندانی های انگلیسی .در اون نبرد و در اون زمان،5.000 نفر بود
،ژاپنی ها از اونایی که تسلیم شده بودند .متنفر بودند
ژاپنی ها معتقد بودند که سربازها باید .تا حد مرگ و تا پایِ جان بجنگند
به نظر ما افسرِ انگلیسی جنگندۀ خوبی ،بود
،همۀ اونایی که ما اسیر کرده بودیم :به من میگفتند که "ما جنگ رو میبریم و پیروز میشیم"
اما هنوز متوجه نمیشم،چونکه افرادی وجود ،داشتند که خودشون تسلیم شده بودند
:اما هنوز میگفتند "ما جنگ رو میبریم و پیروز میشیم"
ژاپنی های فاتح در میانِ شهرهای رها شدۀ ،کشور برمه
.با افتخار و پیروزمندانه رژه میرفتند
حالا رئیس و حکمرانِ مردمِ برمه از یک امپراطوری به یک امپراطوریِ دیگه .در حالِ تغییر بود
،در 5ماه،تا ماهِ می،سالِ 1942
،ژاپنی ها انگلیسی هارو تا بعد از شهر رنگون
"از میانِ دره های "ايراوادى" و "چين‌ دوين‌
تا مرز هند و
.خارج از برمه تعقیب و دنبال کردند
این بزرگترین عقب نشینی در تاریخِ .انگلیس بود
،)ژاپنی ها همچنین،یک ارتشِ دیگه رو(چینی ها
.برفرازِ شهر مندالى‌ بسمتِ چین فرستادند
،چینی ها که از سالِ 1931با ژاپن در جنگ بودند
،از خطوط تدارکاتشون محافظت میکردند
.یعنی،جادۀ برمه
.چین، هم پیمانِ قدرتهای غربی بود
،مسئولِ نیروهای ژاپنی در برمه .بود "Stilwell" ژنرالِ آمریکایی بنامِ
وی که رئیسِ کلِ فرماندۀ عالی رتبۀ چینی ،بود "Chiang Kai-shek" یعنی
.مراقبِ خواسته ها و منافع آمریکا بود
،بود که "Wavell" فرماندۀ کلِ قوا در هند،ژانرال
از خاور میانه اومده بود و
حالا در حالِ رویایی با دشمنی مهیب بود .که منابع و تدارکاتِ زیادی نداشت
وقتیکه نیروهای انگلیس درحالِ بهبود و ،بازیابی بودند،وی نقشۀ برگشت رو کشید
.یک حملۀ محدود در اواخر سالِ 1942
تصمیم داشت تا این عملیات و حمله رو "wavell" ،در "ایالت راخین" در
.خليج‌ بنگال‌،نزدیکِ مرز هند انجام بده
پس از یک آغاز امیدوار کننده،همه چیز اشتباه از آب دراومد و برنامه ها اشتباه .پیش رفت
انگلیسی ها دوباره مانورشون خنثی شد ،و شکست خوردند
.و تا نقطۀ شروع به عقب رانده شدند
اونا هنوز یاد نگرفته بودند که با جنگل .وفق و سازگار بشند
در جنگلِ برمه،خوشبختانه،تعدادِ خیلی زیادی گیاهانِ حصيرى مانندِ بامبو وجود داشت و
،در ژاپن هم ما همیشه این گیاه رو میخوریم
پس در سرتاسر منطقه،یک نوع غذایِ ،طبیعی در قالبِ گیاهِ بامبو
.برای ما وجود داشت
جدای اون قضیه،ما همه میدونیم که چیزی رو که یک میمون میتونه بخوره،ما انسانها هم .میتونیم بخوریم
پس اگه در جنگل دقیقا عین میمون ها عمل میکردیم و چیزهایی رو میخوردیم که اونا ،میخوردند
و از چیزهایی دوری میکردیم و نمیخوردیم،که .اونا دوری میکردند،تقریبا امن و سالم میموندیم
:از اون گذشته،برخی حیوانات مانند ،که نوعی موش صحرایی بودند "bandicoots "
مار و مارمولک های جنگلی و ریز ،وجود داشتند که میشد
سرشون رو ببریم و خُردشون کنیم و
با فلفل مخلوطشون کنیم و یک (خورش کاری(غذای هندی .درست کنیم
"Yorkshire puddings" ما از گوشتِ تازه و ... نوعی نان که با گوشت میخورند) و ) ،استفاده میکردیم اما
.اونجا برنج و اینجور چیزا وجود داشت
ما اونجا نمیتونستیم گوشتِ تازه و و سبزیجات و Yorkshire pudding ،سیب زمینی گیر بیاریم و بخوریم
پس مجبور بودیم تا خودمون و بدنمون رو دوباره سازماندهی کنیم و
با چیزایی که ارتش میتونست برامون ،تولید کنه زندگی کنیم
.چیزهایی مثل کنسروهای گوشت گاو نمک زده
،و تنها جایی که من میشناسم و توش میشد
یک کنسرو گوشتِ گاوِ نمک زده رو باز کنی و .مثل آب بریزی بیرون،اونجا بود (کیفیت پایین غذاها)
یکی از افرادی که میخواست از جنگل ،استفاده کنه
"Orde Wingate" شخصی بود بنامِ که از جنگجویانِ با تجربۀ چریکی بود و
همچنین مقداری متعصب و غیرعادی .و خلافِ هنجارها و اصول بود
حالا این شخص نقشه داشت تا عمیقا به محدودۀ دشمن حمله کنه و توسط نیرویِ .هوایی تامین بشه
که نیروهای معمولی "Chindits" وی به افرادِ اما به شدت آماده و تمرین دیدۀ انگلیسی ،و گورکا بودند
.دستور میداد
در ابتدا ماموریت و عملیاتِ اولمون ،این بود که
یکی از حمله های کلی رو که به داخل برمه ،بود همراهی کنیم
.اما این پیشروی و حمله کنسل شد
از نیروها و لشگرها میخواست "Wavell" اگرچه .که بسمتِ جلو پیشروی کنند
:ماهِ فوریه سالِ 1943 . "Chindit" اولین لشگرِ
،پیشروی و حرکت بدترین ازین نمیشد
مسافتی که باید در جنگلِ انبوه و ناهموار و شیب دار طی میشد خیلی طولانی بود و همیشه بیشتر از یک رودخانه وجود داشت .که باید ازش عبور میکردیم
گرمای هوا خیلی شدید بود،آبِ آشامیدنی ،زیاد نبود
.و بیماریِ مالاریا هم خیلی زیاد شده بود
اما سرانجام انگلیسی ها هم مثلِ دشمن ،در حالِ نبرد و جنگ بودند
یاد گرفته بودند که از جنگل استفادۀ مفید کنند .اما با این وجود باز هم از جنگل متنفر بودند
.گرما و بوی جنگل خیلی بد و زننده بود
هیچوقت نمیشد واسه مدتِ طولانی در جنگل بمونیم و اونجا زندگی کنیم،نمیشد بوی جنگل .رو تحمل کرد
،حتی وقتی به پای کوه و سرازیری میرفتیم ،میدونستیم که باید دوباره برگردیم بالا
و همچنین 60تا 70پوند وسیله رو روی دوشمون ،حمل میکردیم
وسایلی که شاملِ 5روز جیرۀ غذایی،تفنگ .و مهمات میشدند
:به خودت میگفتی "اوه،آیا این جریانات تموم میشه؟"
،این اتفاقات همینطوری ادامه داشت
همچنین باران میبارید و این ترس وجود داشت که هر لحظه ممکنه بهت حمله بشه .و یا گرفتارِ افرادی بشی که کمین کردن
یک جهنمِ " Wingate " اولین لشگرکشیِ ،واقعی بود
جایی که جنگل مثلِ دوستِ ژاپنی ها .و دشمنِ ما بود
،همیشه خیس بودیم
و وقتی هم که خیس بودیم،زالوها روی بدنمون ،قرار میگرفتند
به خاطر رطوبتی که وجود داشت این .زالوها همیشه وجود داشتند
اونا روی بدنمون قرار میگرفتند و ،خونمون رو می مکیدند
،و اگر سریعا با ته سیگار نمی سوزوندیمشون
می افتادند و لَک هایِ سیاه رنگی رو .در تمامِ بدن به وجود میاوردند
،وقتی که دیگه به اندازۀ کافی خون می مکیدند ،از روی بدنمون میفتادند
و درونِ لباسمون له میشدند و تمامِ .لباسمون رو خونی میکردند
،فکرِ اینکه ممکنه زخمی بشی و رهات کنند
،همیشه در ذهنمون بود و به نظر من .این مسئله در ذهنِ اکثر افراد نیز بود
من برخی از رفیقام رو دیده بودم که رها شده بودند و
،نارنجکِ دستیش،اسلحش،قمقمه
بطریِ آب و جیرۀ غذاییش،همه و همه برداشته میشد و
خودش نیز به درخت تکیه داده میشد و .رها میشد
.450نفر مُردند
سرِ قبرِ برخی از افراد که میمردند،فقط یک .صلیبِ ساده در اون جنگلِ گسترده،میذاستند
در ماهِ ژوئن،بعد از 4ماه،اولین گروهِ .از برمه برگشتند "Chindits"
،از بینِ 3.000نفری که به کشور رفته بودند .کمتر از 2.000نفر بازگشتند
خسته و رنج کشیده به خاطر گرسنگیِ ممتد و بیماری،اکثر افراد هزاران مایل .در جنگل حرکت کرده بودند
،نتیجۀ این لشگرکشیِ نظامی هر چیزی که بود
یک درسِ خوب و ارزشمندی رو در ،عملیات های جنگلی
و تامینِ هوایی به افراد داد و در روحیشون .نیز خیلی تاثیر گذار بود
اثر و نتیجۀ تاکتیکی و استراتژیکیِ این حمله ،زیاد خوب نبود
تاثیر اصلیش در روحیۀ نیروهای انگلیسی .و هندی بود
نیروهای ما افرادِ خیلی ماهر و عالی رتبه ،رو انتخاب نکرده بودند
اونا نیروهایِ معمولیِ انگلیسی و گوركایی ،رو انتخاب کرده بودند
:و بقیۀ افراد نیز وقتی اونارو میدیدند،میگفتند ،خدای من"
،اگه این افراد میتونند از پسِ جنگل بربیان ".پس ما هم میتونیم
یواش یواش انگلیسی ها داشتند وسعت و محدودۀ جنگل رو حساب میکردند و بدست .میاوردند
اونا از بوی گند و گرما و هوایِ شرجیِ ،جنگل متنفر بودند و
واسشون سخت بود که درک کنند و قبول .کنند که جنگل خیلی پهناور و نامشخصه
:(سرباز ژاپنی) سلام انگلیسی،کجایی تو؟
سلام انگلیسی،کجایی؟
.من صدمه دیدم،بیا کمکم کن
دشمن از یک روش و جنگِ اعصابِ ابتدایی .اما موثر استفاده میکرد
نیروهای انگلیسی هنوز بر این باور بودند که ،سربازانِ ژاپنی سلطانِ جنگل هستند
افرادی که میتونند روزها با یک مشت برنج ،به کارشون ادامه بدند
افرادی که انگار معنیِ ترس رو نمیدونستند و
،هیچ وقت تسلیم نمیشدند و همچنین شاید .شکست ناپذیر بودند
.یه جورایی افرادی ابَرمرد بودند
.ژاپنی ها سربازانی خیلی خوب و ماهر بودند
،اگه بهشون میگفتند که کاری رو انجام بدید .تنها در صورت مُردن متوقف میشدند
،ژاپنی ها حیوان بودند اما
.سربازانِ خیلی ماهر و جنگنده بودند
.تمریناتِ نظامیشون عالی بود .نمیشه تحسینشون نکرد
،اگه کمین میکردند حتما در عرضِ 20یا 30ثانیه
بهمون میرسیدند و گیرمون میاوردند،با ،خمپاره هاشون به طرفمون شلیک میکردند
و در نبردهای مستقیم،هیچ کس نمیتونست .شکستشون بده
.اونا همینطوری به کارشون ادامه میدادند
افرادِ ژاپنی انگار هیچ ذهن و تفکری نداشتند ،تا بتونند درموردِ خودشون فکر کنند
اونا فقط از دستورها اطاعت میکردند و ،انجام میدادند
و همچنین با هرچیزی که داشتند به طرفمون حمله میکردند،حتی اگه این حمله باعثِ .مرگشون میشد
،اونا اصلا به زندگیشون اهمیت نمیدادند .مُردن یا زنده موندن براشون اهمیتی نداشت
،از همون اول به ما یاد داده بودند که
.جان و زندگیِ ما واسه امپراطور هستش
به عنوانِ مثال،وقتی که من برای انجام ،ماموریت و عملیات راهی میشدم
مجبور بودم تا موهامو کوتاه کنم و ناخنهامو ،بگیرم
،و آخرین خواسته و وصیت نامم رو بنویسم
،چونکه از همون لحظه که راهی میشدیم
.جان و عمر ما در دستانِ امپراطور بود
،به عبارتی دیگه
وقتی راهی میشدم خانوادم وصیت نامه و در واقع جان و عمر من رو در گلدان قرار ،میدادند
تا اگه بدنم پیدا نشد بدونند که دیگه من .مُردم و برام مراسم بگیرند
پس تمریناتِ ما به گونه ای انجام میشد و جوری به ما آموزش میدادند که برای امپراطورمون .بمیریم
ما یه سری کلوپِ افسران داشتیم که توش .رقاصه و آوازخوانِ ژاپنی بود
.اونا بیشتر برای افسرانِ درجه دار بودند
برای دیگر افراد،دخترانی رو داشتیم که شاید :شما بهش بگید "دخترانِ آرامش بخش"
،و البته در جشن های افسران،همه مست بودیم
مسئله این بود که خیلی سریع مست ،بشیم و آهنگ بخونیم
و به خاطر اینکه دختر زیاد نبود و ،محدودیت داشتیم
فقط افسرانِ عالی رتبه بعد از جشن .با دخترا بودند
...اما آهنگ هامون شبیه به
من فکر کنم انگلیسی ها یه آهنگ دارن :که میگه "Roll Me Over in the Clover"
،و بعدش شروع به رقصیدن میکنی
،آهنگهای ما خیلی شبیه به این آهنگها بود ،همشون واسه رقص بودند
همچنین از لحاظِ معنی نیز شبیه به آهنگهای .انگلیسی ها بودند
،افرادی که در خدمتِ نظام و جنگ بودند
چون تنها زمانِ سرگرمی و تفریحشون بین جنگها و زمانی بود که یک روز به مرخصی اومده ،بودند
و ممکن بود روز بعد کشته بشند و همچنین ،زمانِ زیاد برای تفریحاتِ طولانی نداشتند
."سریعا میرفتند پیشِ "دخترانِ آرامش بخش
،وقتی میرفتیم اونجا و پول رو میدادیم هنگام خروج احساسِ شادابی و سرحالی میکردیم و انگار که یک انسانِ جدید و تازه .شده بودیم
،بیشتر این دخترها که برای سربازان بودند
،کره ای بودند
و من باید بگم که به همشون خیلی ،احترام میذارم
چونکه چه کسی میتونست بیاد به ،خط مقدم و میدانِ نبرد
،تا باعث تفریح و سرگرمیِ
خیلی از ماها بشه؟ برای خیلی از ماها این آخرین تفریح و .سرگرمی توی این دنیا و زندگی بود
انگلیسی ها تفریحاتِ خودشون رو داشتند .که خیلی متفاوت بود
،برمه دورترین نقطه بود
و تعداد خیلی کمی از هنرمندان به اونجا ،میرفتند
:به همین دلیل من به خودم گفتم ".همینه،من باید برم اونجا"
نیروهایی که اونجا بودند فکر میکردند که دیگه فراموش شدند،البته به نظر من .شاید واقعا همینطور بود
در حقیقت دیدنِ من براشون یه چیز ،خیلی بزرگ بود
به همین خاطر من با وجود تمامِ سختیها ،به اونجا رفتم
،تا اونارو ببینم
و بهشون دلداری بدم و کاری کنم تا احساس کنند زیاد از سرزمینشون .دور نیستند و فراموش نشده اند
وقتی من میتونستم سوار هواپیما بشم و ،برم اونجا
پس اونا نیز خیلی از سرزمینشون دور نبودند .و فراموش نشده بودند
،در این نبرد و وضعیتِ سخت و بن بستِ جنگل .از پیام و نامه استقبال میشد
در اکتبر سالِ 1943،شرایط در حالِ .بهبود بود
به عنوانِ " Louis Mountbatten" لرد ،فرماندۀ ارشدِ
،یگانِ تازه تاسیسِ آسیای شرقی .وارد منطقه شد
ماموریتش این بود تا این وضعیتِ بن بست رو .از بین ببره و ژاپنی هارو شکست بده
هدفِ سریعِ وی این بود که روحیۀ ارتش رو ،تقویت کنه
ارتشی که احساس میکرد فراموش شده و .متعجب بود که چرا در این منطقه قرار داره
:وی اعلام کرد ،ما باید با وجودِ این بارانهای موسمی و شدید" ".(پیشروی کنیم،بجنگیم و پرواز کنیم(نیروی هوایی
یک ملاقاتِ جدیدِ دیگه این بود که ،"Bill Slim" ژنرال
،فرماندۀ ارتشِ تازه تاسیس 14اُم .به منطقه اومد
وی کشور برمه و ژاپنی هارو به خوبی .میشناخت
.الزاما ژنرالِ سربازان بود "Bill Slim"
وی مراقبِ وضعیت و بهداشت و رفاهِ سربازان بود و
قصد داشت تا افراد رو آماده کنه .تا برای حمله راهی شوند
،"بزرگ و کوچک و بلند قد"
دو سوم از این افراد نیروهای هندی .بودند
،بیماریِ مالاریا
،در اولین حرکت ها در ایالت راخین ،این بیماری به همراهِ دیگر بیماریها
.باعثِ مرگِ 120نفر در هر نبرد میشدند
،من 17بار دچار بیماریِ مالاریا شدم
آخرین بار پزشکان فکر کردند که من ،مالاریایِ مهره ای گرفتم
نمیتونستم راه برم،حتی نمیتونستم .دستها و بازوهام رو تکون بدم
در تمامِ مدت،3بار در روز،مایه کوبی و .واكسيناسيون‌ میشدم
برای اینکه این بیماری رو از ریشه و منشا ،نابود کنند
ابر و بخارِ حشره کشِ جدیدی بنامِ "DDT" ،
روی باتلاقها که منشا تولید جانوران .و بیماریها بودند،پاشیده میشد
دسامبر سالِ 1943،لشگر و حملۀ دوم .در ایالتِ راخین
.ژاپنی ها حملۀ متقابل انجام دادند
یکی از نیروهای دشمن بسمتِ شمال ،پیشروی کرد
و انگلیسی هارو دور زد و
بسمتِ غرب تغییر مسیر داد تا مناطق یا "Ngakyedauk" و گذرگاه های
.رو تصرف کنه "Okedoke"
یکی دیگه از نیروها،لشگر بریتانیا رو ازهمدیگه .جدا کرد و یکیشون رو محاصره نمود
نیروهای بریتانیا و هند،در منطقه ای که توسط ژاپنی ها محاصره شده بود،گیر افتادند و برای .زندگیشون میجنگیدند
گروه هایی که از هم جدا شده بودند و میجنگیدند .محاصره شده بودند
ارتشِ اولیه و کلیِ انگلیس در برابر تمامِ ،نیروهای ژاپنی در حمله و نبردی که
نام گرفت،ایستادگی "The Admin Box" .کردند و مقاومت نمودند
کارمندان،مکانیک ها،راننده ها،حتی خودِ .ژنرالها وارد نبرد شدند و به لشگر پیوستند
در اولین عملیاتِ ایالت راخین،نیروها .عقب نشینی کرده بودند
"Slim" اما حالا در این عملیات که توسط ،صورت میگرفت و طبق دستوراتِ وی بود .چیزی به اسم عقب نشینی وجود نداشت
.از طریق نیروی هوایی تامین میشدند
در تمامِ مدت،روز و شب،هواپیماهای حمل ،کننده پرواز میکردند تا
ذخایر و موادِ ضروری و مورد نیاز رو بدستِ .نیروها برسونند
چیزی که قطعی بود این بود که با این روش و از طریقِ پشتیبانیِ هوایی،از شکست .جلوگیری شده بود
.تلفات خیلی زیاد بودند
از زخمی ها در قرارگاه های تعویضِ لباس ،که خیلی فی البداهه برپا شده بودند .پرستاری میشد
جراحان عمل هایِ خیلی حساس رو در گرمای خیلی شدید انجام میدادند،در .جاهایی که توسط مگس ها اذیت میشدند
،در یکی از بيمارستان‌ هایی که برپا شده بود ،دکترها،پرستارها و زخمی ها
.توسط ژاپنی ها سلاخی شدند
رنج و درد و صدمه ای که به زندانی ها توسط ،ژاپنی ها وارد میشد
.خشمِ ارتش رو به شدت برانگیخته بود
هزاران نفر از متفقین که زندانی و اسیر شده بودند،برای ساختنِ خطوط راه آهنِ ،کشور برمه
.برده شدند و مُردند
وقتی که اونا مارو اسیر میکردند،دیگه نمیشد .خودمون رو یک انسان فرض کنیم (تحقیر و اذیت میشدند)
ژاپنی ها واقعا از ما متنفر بودند،به خاطر .اینکه تسلیم شده بودیم
.غذایی نداشتیم
ما مجبور بودیم 16تا 18ساعت در روز .کار کنیم
،اگه با یکی از ژاپنی ها بحث میکردیم ،یا یکیشون رو میزدیم
،اونوقت باهامون شدیدا برخورد میشد
،و اونقدر میزدنمون تا دستمون یا
.پامون بشکنه
زندانی هارو خارج از اتاقِ نگهبانی در ،گرمایِ سوزان قرار میدادند
،و با سر نیزه بدنشون رو سوراخ میکردند تا
.صاف بایستند،و ازین کار خیلی لذت میبردند
،افرادی وجود داشتند که به شدت زخمی بودند
و تنها مداوایی که توسط اونا صورت میگرفت این بود که کرمهایی روی زخمهامون ،مینداختند تا
چرک و عفونت رو از زخمهامون بمکند و .زخمهارو تمیز کنند
این تنها مداوایی بود که توسط اونا .صورت میگرفت
،افرادی بودند که به شدت لاغر شده بودند و
برای مقداری غذا التماس میکردند و .تقلا میکردند
شرایطمون اینطوری و خیلی سخت بود و .مجبور بودیم تحمل کنیم
در اون زمان،من چهاردست و پا به دستشویی ،میرفتم
به خاطر اینکه روده هام دچار مشکل شده .بود و اذیت شده بودم
دستشویی های عمومی بتونی و محکم ،بودند
.سقف این دستشویی ها پُر بود از حشره و کرم
یکی از افراد اونجا قرار داشت که وضعیتش ،خیلی بد بود
،فکر کنم که مالاریایِ مغزی گرفته بود
این فرد رو اونجا وقتی سرش پایین بود .پیدا کردند،بیچاره خودکشی کرده بود
،یکی از دوستانِ نزدیکم که در هنگِ من بود
از انواعِ بیماری ها زجر میکشید،بیماری هایی ...مثلِ برى برى،وبا
وقتی که مُردش فقط پوست بود،پوستی که روی استخوانش قرار داشت،به شدت .از بین رفته بود
.پاهاش به خاطر زخمها از بین رفته بود
هیچ چیزی ازش نمونده بود و کلا نابود .شده بود،فقط چهرش تو ذهنم مونده
.همچنین 16.000نفر نیز در راه آهن مُردند
به ازای هر چوب و آهن و تراورسی که قرار میگرفت،جونِ یک انسان گرفته میشد و .میمردند
اگر غذاها و مداواها به خوبی انجام میشد و مناسب بود،میتونستیم به کار کردن ادامه بدیم و
راه آهنشون رو بسازیم و اصلا هم بهش .فکر نکنیم
هیچوقت نمیتونستم درک کنم که آیا ،مردمی مثل اینا وجود دارند
افرادی که کارهایِ خیلی وحشتناکی .انجام میدادند
افرادی که ذاتی ساديسمی داشتند و .دیوونه بودند
وقتی به یادش میفتم واقعا براشون متاسف .میشم و احساسِ تاسف میکنم
نیروهای ژاپنی ترجیح میدادند بمیرند تا ،اینکه تسلیم بشند
از خودشون دفاع میکردند و تا آخرین نفس .مقاومت نشون میدادند
.اما حالا یه سری چیزا تغییر کردش
در ایالتِ راخین،برخی از ژاپنی ها خودشون .رو تسلیم کردند،دیگه نمیتونستند تحمل کنند
داستانِ ساختگی ای که میگفتند ژاپنی ها .شکست ناپذیرند از بین رفت
،اما خیلی از ژاپنیهایی که زخمی بودند از همون روشِ سنتیِ خودشون برای .رهایی و نجات استفاده میکردند
تقریبا غیر ممکن بود که بشه از زخمی ها ،مراقبت کرد
،و زخمی ها نیز این قضیه رو میدونستند
به همین دلیل از فرماندهانِ خود میخواستند .تا بهشون نارنجک بدن تا خودکشی کنند
و شاید 3یا 4نفر از افرادِ زخمی که نمیتونستند ،راه برن
.اینطوری خودکشی میکردند
برخی از ژاپنیهایی که به شدت زخمی شده بودند و گلوله خورده بودند رو .انتخاب میکردیم و به بیمارستان میبردیم
تقریبا واجب و الزامی بود تا در بیمارستانها ،دست های ژاپنی هارو ببندیم
،چون اگه اینکار رو نمیکردیم
باندپیچی هاشون رو پاره میکردند و زخمهاشون ،رو باز میکردند
.و واقعا سعی میکردند تا خودکشی کنند
،در اواخر سالِ 1943
،در مرز هند-برمه "Ledo" در منطقۀ
و ژاپنیها پیشروی کردند تا Stilwell
،مسیری رو باز کنند بنامِ
،"Ledo" جادۀ
متصل "Bhamo" که به جادۀ قدیمیِ برمه در .میشد
ژاپنی ها مجبور بودند تا برای ،پاکسازیِ مسیر بجنگند
.که این امر اونارو به سمتِ چین راهی میکرد
در جستجویِ "Stilwell" دوتا از گروه های .دشمن پیشروی کردند
در مرز و کناره های جنوب‌ شرقى‌،در 3ماهِ سخت و شدید،انگلیسی ها 4.000ژاپنی رو .کُشتند
پشتِ سرشون مهندسان و افرادی بودند ،که همه چیز رو منفجر میکردند
.همچنین کارگرانی که مسیر و راه رو میساختند
،که مایلها از میانِ کشور میگذشت "Ledo" جادۀ
قرار بود ادامۀ رسوندنِ تدارکات به چین رو .ضمانت کنه
شرایط در برمه ،"Stilwell" برای نیروهایِ .خیلی سخت بود
هم شرایط سخت بود و Wingate برای .قصد داشت حملۀ جدید رو ترتیب بده
،این ژنرال که ترفیع گرفته بود،قرار بود
،با وجود مخالفتهای همکاراش
رو به داخلِ کشور "Chindit" گروهِ دومِ .راهی و رهبری کنه
این نیروها حرکت کردند و دوباره توسط .نیروی هوایی تامین میشدند
.ماهِ مارچِ سالِ 1944،عملیاتِ 5شنبه
حمل و نقل هوایی حدودِ 10.000نفر و 1.000تا ،حیوانِ حامل با ذخایر رو
به پایگاه های داخلِ جنگل،دقیقا درونِ مرز و .قلمروِ دشمن،وارد کرد
فرودِ هواپیماهای گلایدر و بدونِ موتور در شرایطِ سخت و کشورِ دشمن،خیلی مهیب و پرمخاطره .بود
برای خیلی از افراد،نبردهای چریکی .یه چیز جدید بود
،با وجودِ تمارین و تلاشهایی که کرده بودند این عملیات خیلی خطرناک و ریسکِ بزرگی .بود که آیندش معلوم نبود
،"Wingate" عملیات دومِ .10برابرِ عملیاتِ اول بزرگتر بود
هدف از حمله قطع کردنِ خطوطِ ارتباطیِ .ژاپنی ها بود
(شمالِ برمه مثلِ زمين‌ گرد و فرورفته‌ (مثل‌ كاسه‌ ،بود كه‌ اطرافش‌ تپه‌ يا كوه‌ وجود داشت و
ارتباطات در لبه های این (کاسه) صورت .میگرفت
ما پخش شده بودیم و پیشروی کرده بودیم .تا خطوط ارتباطی رو قطع کنیم
به حال خودشون بودند و "Chindits" نیروهای در وسطِ برمه گیرافتاده بودند و راهِ فراری ،نداشتند
.صدها مایل از پایگاهشون دور بودند
اما حالا این نبرد یک نبرد ساده و بزن در رو نبود،اینبار نیروها با صف هایِ آراسته و .منظم نبرد میکردند و جنگِ شدیدی بود
بمب افکنها لحظه به لحظه اعزام میشدند .تا موقعیت رو حفظ کنند
"Wingate" ،در اوایلِ عملیات،رهبرِ نیروها .در یک حادثۀ هوایی کشته شد
.اما عملیات ادامه پیدا کرد
،ما خودمون به همراهِ قاطرها که بار داشتند .پیشروی و حرکت میکردیم
اگه مریض میشدیم مارو سوار بر اسبهای ،کوچک میکردند
،و تا وقتی که تبمون میومد پایین اونجا بودیم
،و بعد از حدودِ 2روز،از اسب میاوردنمون پایین
و یکی دیگه از افرادِ بیچاره ای که مریض شده .بود رو سوار میکردند
،هر واحدی که در اون شرایط عملیات انجام میداد
،مجبور بود تا تمامِ مدت حرکت کنه
و اگر زخمی میشدیم،مسلما سریعا سرعتمون رو میگرفت و باعث میشد .متوقف بشیم
قادر بود تا از wingate ،خوشبختانه ،آمریکا کمک بگیره و
تعدادی هواپیمایِ عالی رو از آمریکا ،گرفته بودیم
،هواپیماهایی که سریعا فرود و پرواز میکردند و
،میتونستند واردِ هرنوع دره یا شالیزاری بشند
همچنین میتونستند زخمیهای مارو از میدانِ .نبرد خارج کنند
،هفته های طولانی در جنگل
،وجود بیماریِ اسهالِ خونی،بیماریِ زردی ،زخمها و دردهای جنگل و بیماریِ مالاریا .همه و همه در شرایط تاثیر گذار بود
وجودِ چنین هواپیماهایی به معنایِ نجات دادنِ .هزاران شخصِ بیمار و زخمی بود
ژاپنی ها رو در جایی "Chindits" نیروهای ،که فکر میکردند امن هستند،کشتند
و مجبورشون کردند تا نیروهارو برای هدفهای .دیگری منحرف کنند
فقط سخت ترین افراد میتونستند بدونِ .توقف بجنگند
خیلی از یگان ها که برای 4یا 5ماه در میدانِ ،نبرد و خط مقدم بودند
،به خاطرِ تلفات و بیماری هایی که وجود داشت .کارشون تموم شده بود و از بین رفته بودند
گروهِ خودِ من،از بینِ 4.000نفر فقط حدودِ 300نفر رو داشت که واقعا میتونستند ادامه .بدند
"Merrill's Marauders" در این میان،نیروهای وجود داشتند که از شمال بسمتِ پایین حرکت .میکردند
این نیروها بعد از فرماندشون "Brigadier General Merrill" ،نامگذاری شدند
.و داوطلبانی آمریکایی بودند
بین هدفهاشون،فرودگاهِ نظامیِ .وجود داشت "Myitkyina"
اما ژاپنی ها دوباره خودشون یک حملۀ دیگه .رو طراحی کرده بودند
در ماهِ مارچ سالِ 1944، 3تا لشگر از ،عبور کردند "Chindwin"
"Imphal" و "Kohima" تا به مناطقِ .در داخلِ هند حمله کنند
"Kohima" یکی از لشگرها بسمتِ ،حمله کرد
."Imphal" و 2تای دیگه بسمتِ
،خیلی سریع پیشروی کردند
و هر دو منطقه رو در معرض پاکسازی و .جداکردن،قرار دادند
،"Michan تا "Chindwin" از رودخانۀ "
تعدادِ خیلی زیادی کوه های پرشیب ،وجود داره
که مثل انگشتهای دست موقعیت رو .حفظ میکردند
،ما پیشروی کردیم و ازین کوه های پرشیب ،بالا و پایین رفتیم
در روی نقشه،فاصله فقط حدودِ 150کیلومتر ،هستش
،اما وقتی کوه ها و دره هارو در نظر میگرفتیم
.مسافت حدودِ 300کیلومتر بود
بدونِ استراحت و خواب،13روز طول کشید ،رسیدیم "Michan" تا به منطقۀ
.جایی که جاده رو قطع کردیم
یک هدف و پاداشِ "Kohima" ،برای ژاپنی ها .وسوسه انگیز بود
این تصرف،خطوط تدارکاتِ متفقین رو که به ،میرفت "Imphal" پایگاهِ اصلیشون در .قطع میکرد
خدمۀ نیروی هواییِ بریتانیا،عملیات ها و حمله های خیلی خطرناکی رو انجام میدادند تا از پیشرویِ ژاپنی ها جلوگیری .کنند
اما صف ها و ستون های نظامی .به کارشون ادامه میدادند
بطور مداوم،دشمن خطوط محاصرشون ،تنگ تر کرد "Kohima" رو در اطرافِ
،اونا پادگانِ کوچکی رو در منطقۀ مرکزی .تحت فشار قرار دادند
تلفات خیلی زیاد و سنگین بود و به شدت .به نیرویِ کمکی نیاز بود
من لشگرِ دومِ بریتانیا رو برای ،پشتیبانیِ
فرستادم و اونا هم "Kohima" نیروها در .رفتند "Kohima" به داخلِ
،جبهۀ اصلی در سمتِ دیگۀ منطقه و ناحیۀ
.قرار داشت "tennis court" *Tennis court: زمین تنیس
.نیروها شونه به شونۀ هم میجنگیدند
.همونجایی که کُشته میشدند،دفن میگشتند
،از 3تا یگانِ پیاده نظامی که وجود داشت
2تا سرتیپ کُشته شدند و 2تایی که جانشین .شدند به شدت زخمی گشتند
.اینطوری بود "Kohima" جنگ و نبرد در
،ژاپنی ها در زمینِ تنیس به ما حمله کردند
،و انگار داشتیم تنیس بازی میکردیم
،به نظر من اون ناحیه
از یک سمتِ زمین تنیس تا سمتِ دیگه ،به شکلی بود که
در یک سمت نیروهای ژاپنی و در یک .سمت،ارتشی قرار داشت که من توش بودم
اون چیزی که من دیدم و اون نبردی که من .یادمه،صدها نفر همزمان بسمتِ ما حمله میکردند
ما هم از یک سنگر به سنگر قبلی که ،10فوت عقب تر بود
.عقب نشینی میکردیم
ژاپنی ها به خاطر نیروی انسانی و نیروی بدنی .به حمله کردن ادامه دادند و تقریبا به ما رسیدند
،یک نبرد بین سربازها بود "Kohima"
گروه های کوچکِ ژاپنی و انگلیسی .بصورتِ تن به تن باهم میجنگیدند
.همۀ ما ترسیده بودیم
،اگه دستامون رو میبردیم بالا و تسلیم میشدیم .کارِ لشگر و نبردمون تموم میشد
،میدونستیم که اگه ژاپنی ها مارو بگیرند ،به ما شلیک میکنند و مارو شکنجه میدند
همانطور که این بلا رو سر چند تن از افرادمون .آوردند
بنابراین ما در چاله هایی که حفر کرده بودیم .ماندیم و دعا کردیم
،بعد از 7یا 8روزِ اول
.مهمات و غذا در حالِ اتمام بود
.تقریبا آب آشامیدنی نداشتیم
درست در همین وضع،به ما گفتند که نیروهای بریتانیا دارن میان تا مارو نجات بدند و .خارج کنند
سرانجام نیروها رسیدند.حالا انگلیسی ها ، میجنگیدند تا
نیروهای ژاپنی رو از مناطقی که تسخیر کرده .بودند،خارج کرده و وادار به عقب نشینی کنند
.جنگ و نبرد بین توپخانه‌ ها ادامه داشت
ژاپنی ها جنگ رو با تعدادِ 15.000نفر بر علیه .یک پادگانِ 3.500نفری شروع کرده بودند
،وقتی که تدارکاتِ انگلیسی ها کاهش می یافت
سریعا بطور کامل توسط نیروی هوایی .تقویت میشدند و تدارکات دریافت میکردند
،به نظر من هر کسی که روی زمین قرار داشت
خودش رو خیلی مدیونِ نیروی هوایی ،و خدمش میدونست
خدمه ای که بطور مطلق در روز و گاهی اوقات .در شب،پرواز میکردند و کمک میرسوندند
،و در اون زمان و مرحله از جنگ
،تعدادِ زیادی خدمه و گروهِ پرواز وجود نداشت
و هر گروه و خلبان هواپیمایِ مخصوصِ خودش رو داشت و اون هواپیما هم ،مجبور بود تا
.بطور مداوم و با حداکثر سرعت حرکت کنه
.بعد از 7هفته آزاد شد "Kohima"
حالا نیروهای نظامی میتونستند بهای سنگین ،و خودكشى‌ گرايانه ای که
ژاپنی ها برای بدست آوردنش تلاش کرده .بودند رو ،ببینند
.اونا خیلی متعصب بودند
:وقتی میگم متعصب یعنی اینکه مثلا ما موقعیت رو حفظ کردیم و
،اونا هم حدودِ 30یارد از ما دور ترند
بعد خیلی ناگهانی و سریع میریختند سرت .و داد و فریاد میکردند
این همیشه مارو متحیر میکرد،بهتره بگم ،منو متحیر میکرد که
چطور یه نفر میتونست به سرعت از جنگل عبور کنه و حرکت کنه و بیاد بسمتت تا بکشتت و
.سرت هم فریاد بزنه
میدونم که این مسئله و فریاد زدناشون اعصاب رو تضعیف میکنه اما بالاخره بهش .عادت میکردیم
،و وقتی که به این وضعیت عادت کردیم خسارت و تلفاتِ زیادی رو به ژاپنی ها .وارد کردیم
،ما شلیک رو متوقف میکردیم و هدف میگرفتیم :بعدش میگفتیم "تو که فریاد میزنی بیا و خودت رو نشون بده"
،و وقتی هم که میومدند در جلوی سنگرهامون
.تله هایی رو کار میذاشتیم و گیرشون مینداختیم
جنگیدن با ژاپنی ها یک جنگِ کاملا .متعهد بود
در این نبردی که صورت گرفت،اصلا امکانِ قهرمانى و جوانمردی و
.دليرى و شرف‌ و وفادارى نبود
ما کاملا متعهد شده بودیم که تاجایی .که میتونستیم و ممکن بود ژاپنی بکُشیم
شاید به این خاطر برانگیخته و تحریک شده ،بودیم که با توجه به تجربۀ تلخی که داشتیم ،میدونستیم
در این نبرد بدی و بی رحمی وجود داره و
همیشه ازین حقیقت میترسیدیم که
.نباید زندانی و اسیر بشیم
من یکی از افرادم رو دیدم که با سیم خاردار .بسته بودنش
.دیگه نمیخوام همچین چیزی رو ببینم (توضیح نمیدم )
اصلا نمیشد واسشون احساسِ تاسف کرد ،یا دلمون براشون بسوزه
چونکه ما میدونستیم اونا چه بلایی سر .افراد ما آورده بودند
اونا به ما شانسِ دوباره ای ندادند،ماهم بهشون .ندادیم
،"Kohima" بعد از .نیز آزاد گشت "Imphal"
جنگ در اون منطقه به سختی و شدتِ جنگ .بود "Kohima" در
"Kohima-Imphal" حالا ژاپنی ها باید از جادۀ .پاکسازی میشدند
در جولایِ سالِ 1944،ژاپنی ها حمله رو .متوقف کردند
هدفهای برترِ ژاپنی ها "Kohima" و "Imphal" .بودند
:گفت که "Slim" ژنرال "اونا هیچوقت برنمیگردند"
چینی ها به همراهِ ،"Stilwell" در لشگرِ "Merrill's Marauders"
،رو تصرف کردند "Myitkyina" فرودگاهِ
.اما با تلفاتِ خیلی زیاد
زیرِ آسمانِ بارانی،زخمهای زیادی باید .مداوا میشدند
گفته بود که نیروها باوجودِ "Mountbatten" .این باران های موسمی خواهند جنگید
،حالا،در این بارانِ شدید
نیروها داشتند ژاپنی هارو بطرفِ مرزهای .برمه عقب میروندند
پیش روشون مسیرِ طولانی ای بود که دوسال ،پیش ازش اومده بودند
و همچنین "Rangoon" و "Mandalay" .نبردی تلخ تر از همیشه
،هیچ گونه استراحت و توقفی وجود نداشت
تا اینکه تمامِ ژاپنی ها در برمه شکست خوردند .و نابود شدند
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @bollbolljan_com ::.