‫حاضری؟
‫خانم اوریوردن، کاری که شما انجام دادید ‫جرم بسیار بزرگیه.
‫متوجه هستید، بله؟
‫بله.
‫- آیا قربانی اظهاریه داده؟ ‫- بله قربان
‫نوشته: می‌دونستم اورلا ‫قصد آسیب زدن به من رو نداشته
‫و التماس می‌کنم مجازات سختی ‫برای اون در نظر نگیرید.
‫ممنون.
‫خانم اوریوردن، میزان حکم ‫از ۳۵ روز شروع میشه بعلاوه ۷ روز دیگه
‫چون قربانی رو گروگان گرفتید.
‫ولی عوامل تخفیف مجازات وجود داره
‫یک اینکه بچه‌های شما ‫به بهزیستی منتقل میشن.
‫رفتار خوب شما...
‫- مامور مارتین، گفتید عالی بوده؟ ‫- بله قربان.
‫رفتار عالی شما.
‫و صد البته این مسئله ‫که شما اقرار به جرم کردید.
‫خانم اوریوردن، شما ۲۰ روز دیگه ‫رو در زندان سپری می‌کنید.
‫ممنون.‌
‫ممنون.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫پس برگشتی؟
‫تو بچهٔ کلسی رو بدنیا آوردی؟
‫آره.
‫مامورا نیومدن یا...؟
‫نه. مشغولِ تماشای نمایش کوچیک تو بودن.
‫نمی‌دونستم.
‫ببخشید.
‫خدای من.
‫وای!
‫نگاهش کن.
‫سالم و سرحاله.
‫آره، سالمه.
‫دوست داری بغلش کنی؟
‫- نه... ‫- لطفا بغلش کن.
‫لطفا. ‫خودم می‌خوام بغلش کنی.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره، دوست دارم بغلش کنی.
‫باشه.
‫بگیرش.
‫- هیس... ‫- اوه...
‫چیزی نیست...
‫چیزی نیست.
‫کلسی...
‫اندازه یه بند انگشته، ‫ولی هیولای شیرخواریه واسه خودش.
‫- خودت بهش شیر میدی؟ ‫- آره. خودم میدم، آره.
‫اسمش چیه؟
‫دنیل.
‫- نمی‌تونم... ‫- چیزی نیست، چیزی نیست.
‫تو بغلت آروم خوابیده.
‫ناامیدم کردی، آدام.
‫ولی بازم موفق شدی، عزیزم.
‫رفتی بند مادران.
‫آره، اما نه به خاطر تو. ‫بدجور دلمو شکستی.
‫الان کجاست، عزیزم؟
‫بچه کجاست؟
‫خوابیده.
‫بذار بیام ببینمش، کلس.
‫باشه؟
‫بذار بیام آدام کوچولو رو ببینم.
‫اسمش دنیله.
‫فکر کردم اسمشو می‌ذاری آدام.
‫به خاطر من.
‫خب، نذاشتم. ‫اسمش دنیله.
‫و دیگه دیر شده بخوام عوض کنم.
‫عیبی نداره، عزیزم. ‫فقط...
‫بذار بیام دنیل کوچولو رو ببینم.
‫باید برم.
‫نه، ببین. ‫گوش کن، کلس...
‫- داره گریه می‌کنه. ‫- عزیزم...
‫فکر کنم شکمش باد داره،
‫همه‌اش پاهاشو می‌بره بالا.
‫قربونت برم، بیا بغلم. ‫چیزی نیست.
‫باد کوچولوی منو اذیت می‌کنه؟ آره؟
‫باد داری؟
‫بیا.
‫- سلام، میو. ‫- سلام خانم.
‫اجازه هست در رو ببندم؟
‫چی شده؟ ‫خبر بد داری؟
‫نه. خب، در مورد خانواده یا دوستانت نیست،
‫اجازه هست؟
‫باشه. ببند.
‫به لو خبر خوبی رسیده بود.
‫پسرش نامه داده بود، آره. عالیه.
‫- شما دو تا هنوز صمیمی هستید؟ ‫- آره.
‫هیچ مشکلی نداشتید؟
‫نه. واسه چی؟
‫میو، پسرش نامه نفرستاده. ‫یه نفر دیگه فرستاده.
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫- بهش زنگ زدم. ‫- درسته.
‫و چرا به من میگی؟ ‫نکنه...
‫فکر می‌کنی کار من بوده؟
‫فکر می‌کنم یه نفر اون نامه رو فرستاده.
‫یه نفر از بیرون.
‫چرا باید چنین کاری کنن؟
‫چون تو ازشون خواستی.
‫این کار رو کردم ‫چون می‌خواستم شاد بشه.
‫می‌دونم.
‫می‌دونم با سوء نیت این کار رو نکردی.
‫خب می‌خوای چیکار کنی؟
‫نمی‌دونم.
‫کایل نیومد؟
‫نه.
‫- چیزی می‌خوری بگیرم؟ ‫- نه، ممنون. سلام...
‫- چیکار می‌کنی...؟ ‫- نمی‌خوام!
‫- چی؟ ‫- بردارش.
‫احمق بازی درنیار.
‫- تو احمق بازی درمیاری. ‫- هیس!
‫- مگه چیکار کردم؟ ‫- عوضی.
‫چیکار کردم؟
‫می‌دونی من ترک کردم.
‫همیشه همینو میگی، کلسی.
‫نه، این دفعه واقعا ترک کردم.
‫همراه ما میای، مورگان.
‫- چی...؟ نه، من کاری... ‫- گوش کن، من...
‫تو لطفا بشین و تکون نخور، باشه؟
‫قصد این کار رو نداشتم. ‫برنامه‌ریزی نشده بود...
‫بهت یه چیزی داد
‫- و باید ببینیم چی هست. ‫- قبلا این کار رو می‌کردیم.
‫اما نمی‌دونست من دیگه نمی‌خوام.
‫لطفا راه بیفت. کلسی.
‫همه می‌دونن من ترک کردم!
‫از هر کی می‌خوای تو زندان بپرس ‫و بهت میگن من ترک کردم.
‫اما اون باور نکرد، واسه همین ‫اون کار رو کرد. تقصیر من نیست.
‫من کاره‌ای نیستم. ‫تقصیر اونه!
‫برو داخل.
‫بچه رو ازش می‌گیرن.
‫می‌تونن این کار رو کنن؟
‫آره.
‫نقشهٔ من نبود، راست میگم.
‫- بشین. در بیار و نشون بده لطفا. ‫- من کاری نکردم!
‫نمی‌دونستم می‌خواد همچین کاری کنه، ‫اگه می‌دونستم طبیعی کار می‌کردم.
‫- بشین. در بیار... ‫- قورتش می‌دادم...
‫- متوجه نمی‌شدی، اصلا نمی‌فهمیدی. ‫- لطفا بهم نشون بده.
‫لطفا بهم نشون بده، کلسی.
‫لطفا می‌بریش؟
‫الان چی میشه؟ ‫چه اتفاقی میفته، خانم؟
‫هیس...
‫گوش کن. ‫من با یکی آشنا شدم.
‫باشه.
‫اسمش ساهیراست.
‫چند وقته با هم هستید؟
‫۱۸ ماه میشه.
‫پس جدیه؟
‫آره.
‫شغلش چیه؟
‫اون...
‫- پرستاره. آره. ‫- آره.
‫- تو بیمارستانـت. ‫- آره.
‫چرا می‌خندی؟
‫- همین‌طوری. ‫- باشه. خب، اون حامله‌ست.
‫آره، خب...
‫فقط... ‫ازت یه چیزی می‌خوام.
‫بدترین کاری که کردم چی بود؟
‫هیچی.
‫- هیچی، تو به‌هیچ‌وجه تقصیرکار نیستی. ‫- هستم.
‫و می... دونم که ‫کارهای اشتباه زیادی انجام دادم...
‫اما... بدترینـش چی بود؟
‫هر چقدر من بیشتر اذیت می‌شدم، ‫تو بیشتر شونه خالی می‌کردی.
‫خب...
‫یه نفر از بهزیستی داره میاد
‫و یه مدت بچه رو می‌برن.
‫- یه مدت؟ ‫- آره.
‫- پسش می‌گیرم؟ ‫- آره.
‫کِی؟
‫کِی پسش می‌گیرم؟
‫نمی‌دونم.
‫پس اگه این‌جوری میگی ‫هیچ‌وقت اونو پس نمی‌گیرم.
‫- این‌طوری فکر نکن. ‫- خب پس کِی؟
‫به همین کارت ادمه بده، ‫به خودت مسلط باش،
‫و اون رو پس می‌گیری، ولی امروز...
‫- بهشون نمیدم. ‫- مواد رو توی لباس بچه گذاشتی.
‫- شاید اگه این کار رو نمی‌کردی... ‫- دست و پامو گم کردم! خب؟
‫نمی‌دونستم دارم چیکار می‌کنم!
‫باید بهش شیر بدی؟
‫نه. چون جایی نمیره.
‫می‌دونم دوستش داری.
‫با دنیا عوضش نمی‌کنم.
‫پس اون رو تحویل بده،
‫چون اگه مقاومت کنی، ‫بازم اون رو می‌گیرن...
‫- اون رو نمی‌گیرن. ‫- و ممکنه صدمه ببینه.
‫- این آخر خط نیست. ‫- اونو نمی‌گیرن.
‫ممکنه یه مقدار زمان ببره، ‫ولی می‌تونی اون رو دوباره بگیری.
‫- اونو نمی‌گیرن! اونو نمی‌گیرن! ‫- مطمئنا آخر ماجرا نیست...
‫- اونو نمی‌گیرن. ‫- راست میگم.
‫- ولی اول باید... ‫- اونو نمی‌گیرن!
‫- اون رو داوطلبانه تحویل بدی. ‫- اونو نمی‌گیرن.
‫چون اگه مقاومت کنی، ‫ممکنه شانستو...
‫- برای پس گرفتنش از بین ببره... ‫- شغلتو دوست داری، آره؟
‫- آره؟ ‫- ولی بیشتر اینو دوست داری، نه؟
‫بچه‌ها رو از مامان‌هاشون جدا کنی!
‫داری اشتباه می‌کنی.
‫چرا اون کار رو کردی؟
‫مامانت بود. درسته؟
‫«تحمل ندارم، مامان. ‫می‌تونی بیای اینجا بمونی؟»
‫بهتر از اینه که تا...
‫ذهنت قد نداد؟
‫از اون فاصله می‌تونست چیکار کنه؟
‫یا زنِ همسایه. ‫تجربه بچه‌داری داشت.
‫فقط کافی بود بگی: ‫«بهم یه‌کم کمک کن»
‫اما تو... ‫به این فکر نکردی؟
‫چرا اون کار رو کردی؟
‫گندت بزنن، ابی.
‫خب آره، منم آدم بدی بودم...
‫چرا اون کار رو کردی؟
‫نمی‌دونم.
‫باشه...
‫ببرمش؟
‫ببرم؟
‫بیا.
‫متاسفم، کلس.
‫می‌خوای دوباره بچه‌تو ببینی، کلس؟
‫- آره. ‫- می‌خوای؟
‫پس از اون چیزها دوری کن.
‫ممنون.
‫سلام.
‫بیا تو، لو.
‫کی مُرده؟
‫کسی نمرده.
‫پس جریان چیه؟
‫تو اون نامه رو فرستاده بودی؟
‫ببخشید.
‫خیلی معذرت می‌خوام.
‫واسه این نبود که ناراحتش کنم.
‫از روی شوخی و مسخره نبود.
‫الو؟
‫سلام، کایل.
‫مامان‌بزرگ مُرد.
‫کِی؟
‫اول... صبح.
‫از آسایشگاه زنگ زدن.
‫خیلی‌خب.
‫- خواسته‌اش چی بود؟ دفن بشه یا...؟ ‫- سوزونده بشه.
‫می‌خواست سوزونده بشه.
‫تو میای؟
‫ببینم اجازه میدن.
‫اما ممکنه با دست‌بند بیام.
‫- چرا؟ ‫- آم...
‫چون یه کوچولو دردسر درست کردم.
‫ولی می‌بینمت.
‫نمی‌بینم؟ می‌بینمت؟
‫باید برم.
‫« روز دویست و هفتاد »
‫خانوادهٔ مرحوم مایل هستند
‫از آسایشگاه ویلو تشکر کنند
‫که از الیزابت مراقبت کردند ‫و تا جای ممکن...
‫ماه‌های آخر رو برای اون راحت کردن.
‫الیزابت عشق بسیاری ‫نسبت به چهار نور درخشان زندگیش داشت.
‫کایل،
‫کالوم، نانسی و اورلا.
‫و یکی از اون‌ها، ‫یعنی دخترش اورلا،
‫به بالا میاد و چند کلامی حرف میزنه.
‫ممنون.
‫خب، اینکه می‌خوام بگم
‫مامانـم عاشق مشروب بود ‫رازی نیست که هیچ‌کس ندونه.
‫اما همه‌مون اشتباه می‌کنیم.
‫اون الکلی بود.
‫مامانم از همون اول ‫به الکل اعتیاد داشت.
‫باهاش جنگید اما...
‫به ندرت پیروز شد.
‫ولی یه روز بود...
‫تقسیم مقدسِ اول کایل بود.
‫رفتیم عشای ربانی ‫و برمی‌گشتیم راهروی کلیسا
‫و بار رو باز کردن.
‫و من اصلا توقع‌شو نداشتم، ‫و مامانم هم همین‌طور.
‫و پیش خودم گفتم: ‫«اگه یه قلپ بخوره...
‫میرم و کایل رو با خودم می‌برم.»
‫کایل داشت از زندگیش لذت می‌برد،
‫با بچه‌های هم‌سن و سالش بازی می‌کرد و...
‫از بزرگ‌ها پول می‌گرفت. ‫اما جهنم...
‫با من میاد.
‫اما یه قلپ هم نخورد.
‫وقتی رفت خونه ‫احتمالا تا خرخره مست کرد،
‫اما توی راهروی کلیسا...
‫هر جور که شد مقاومت کرد
‫و یه قطره هم نخورد.
‫اون روز قهرمانِ من بود.
‫- از دیدنت خوشحال شدم. ‫- متشکرم، عزیزم.
‫- ناراحت کننده‌ست. ‫- ممنون.
‫- خداحافظ، می‌بینمت. ‫- متاسفم.
‫سلام. ‫یه دقیقه صبر کنید.
‫تو رو خدا بازشون کن.
‫تو رو خدا.
‫ممنون.
‫بیا بغلم.
‫چیزی نیست، باشه؟
‫درست میشه. ‫خیلی زود می‌بینمتون. باشه؟
‫دوستت دارم. دوستت دارم. ‫دوستت دارم.
‫باشه؟ ‫به داداشت بگو...
‫بهش بگو که دوستش دارم، باشه؟
‫باید برم.
‫عزیزم؟
‫سلام.
‫کلس، متاسفم عزیزم.
‫خیلی... خیلی خیلی متاسفم، عزیزم.
‫باشه.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫پسش می‌گیرم.
‫چطوری، عزیزم؟
‫منظورم اینه خوبه، آره،
‫ولی چطور می‌خوای این کار رو کنی؟
‫واسه همین زنگ زدم.
‫می‌خوام راستشو بگم.
‫اگه قرار باشه اونو پس بگیرم، ‫باید از اینجا بیام بیرون،
‫- پس حقیقت رو میگم. ‫- و حقیقت چیه؟
‫خودت می‌دونی حقیقت چیه، آدام.
‫و می‌خوای به کی بگی؟
‫به پلیس.
‫چی؟
‫به پلیس میگم!
‫پس می‌خوای منو لو بدی؟
‫حقیقتو میگم!
‫خب، خوب گوش کن، عزیزم،
‫اگه سمتِ پلیس بری،
‫اگه اصلا به ذهنت خطور کنه بری پیش پلیس ‫و اسم منو بیاری، تیکه بزرگه‌ت گوشته.
‫تو و بچه‌ات می‌میرید.
‫آره، و فکر نکن که این کار رو نمی‌کنم
‫چون میفتم زندون.
‫چون یه‌کم هروئین می‌ذارم ‫کف دست یکی از از اون زندونی‌ها،
‫و یه جنده با یه خورده هروئین، ‫واسم انجامش میده.
‫گلوی تو و بچه‌تو می‌بُره.
‫بندازش زندان، کلس.
‫بندازش هلفدونی.
‫- خوبی؟ ‫- آره، یه دقیقه وقت داری؟
‫آره.
‫خب، پسرم داره میاد دیدنم.
‫واست خوشحالم، لو.
‫نه، ملاقات نیست. ‫یکی از اون...
‫می‌دونی، عدالت ترمیمی این چیزاست. ‫« ملاقات بین قربانی و بزهکار »
‫باشه.
‫خب...
‫آره، می‌خواستم بدونم...
‫تو میای؟
‫من؟
‫خب، ازت خوشم میاد و...
‫فکر کردم شاید راضی باشی و...
‫بگو.
‫من الکلی‌ام.
‫صحیح.
‫- بیاید داخل. بنشینید. ‫- باشه.
‫آم...
‫خیلی‌خب، من همه رو می‌شناسم، ‫پس معرفی‌ها رو انجام میدم.
‫من مری لوئیز هستم. راهبهٔ اینجا هستم. ‫ایشون مامور کارتر هستم.
‫- ایشون اورلاست، که برای حمایت از لو اومده، درسته؟ ‫- آره.
‫ایشون استیونه، ‫پسر لو، استیون.
‫همیشه از خودم بدم میومد.
‫واسه همین به مشروب رو آوردم.
‫نمی‌تونی هیچ‌وقت فراموش کنی ‫از خودت بدت میاد اما...
‫مست کردن یه‌کمی کمک می‌کنه.
‫مشکل اصلی اینجاست، ‫هر چی بیشتر مست می‌کنی،
‫بیشتر مثل احمق‌ها رفتار می‌کنی
‫و فردا بیشتر از خودت بدت میاد.
‫پس...
‫آره، ‫و شروع کردم ادای بقیه رو درآوردن.
‫هر کسی. ‫هر آدمی جز خودم.
‫و به خودم گفتم، ‫به خاطر نفرت از خودم مشروب نمی‌خورم
‫مشروب می‌خورم ‫چون بهم لذت میده.
‫وحشی میشم.
‫و وقتی آنا رو با مشت زدم ‫روی همین فاز بودم.
‫من...
‫پر حرفی می‌کردم ‫و اومد سمتم و گفت...
‫«این چه رفتاریه؟»
‫خیلی... ساده بود.
‫خیلی واضح.
‫و واسم غیر ممکن جوابشو بدم ‫واسه همین با مشت زدمش.
‫و نقش زمین شد.
‫و...
‫باید تظاهر می‌کردم که به هیچ وجه
‫پشیمون نیستم چون...
‫چون لذت می‌بردم. ‫وحشی بودم.
‫ولی می‌خواستم بلندش کنم ‫و بگم: «ببخشید.
‫ببخشید، ببخشید، ببخشید.»
‫اما... این کار رو نکردم.
‫و آخرین باری بود ‫که لب به مشروب زدم.
‫خب درسته اینجا زندانه،
‫ولی مشروب هست...
‫حتی مواد هم هست، ‫ولی من اصلا سمتشون نرفتم.
‫ته قلبم، همیشه دلم می‌خواست ‫درباره‌ این موضوع باهات صحبت کنم.
‫اما گفتم اگه این کار رو کنم، ‫یعنی به آنا خیانت کردم.
‫ولی آنا به من گفت بیام.
‫هنوز آمادگی نداره تو رو ببینه، ‫ولی خواست من بیام و...
‫دوست دارم دوباره بیام، ‫اگه ایرادی نداره، چون...
‫خب...
‫خوشحال شدم که بالاخره دیدمت، مامان.
‫از خدامه.
‫ممنون.
‫نمی‌تونم اینو مثل قبلی سفت ببندم.
‫خیلی رو مخیه.
‫- اصلا نمی‌دونم این نخ به چه کارت میاد. ‫- من می‌دونم به چه کاری میاد.
‫هی، ببین... ‫ها؟ اینو نگاه کن...
‫این جادوگره رو دیدی...؟
‫میو؟
‫ببخشید.
‫پرونده پادشاهی
‫در مقابل آدام مولر و کیسی مورگان.
‫آقای مولر متهم هستند ‫به وارد کردن مواد مخدر،
‫تامین و توزیع موادهای نوع اول به زندان، ‫و تهدید به قتل.
‫خانم مورگان متهم هستند ‫به وارد کردن مواد مخدر به کشور،
‫و قاچاق مواد به زندان کارلینگفورد،
‫هنگامی که در انتظار محاکمه بودند.
‫جناب وکیل، ‫موکل بنده، طبق دادخواست،
‫مایل هستند مدرکی ‫رو در اختیار دادستان بگذارند.
‫بسیار خب.
‫کلسی مورگان رو به جایگاه فرا می‌خوانم.
‫خب، خوب گوش کن، عزیزم، ‫اگه سمتِ پلیس بری،
‫اگه اصلا به ذهنت خطور کنه بری پیش پلیس ‫و اسم منو بیاری، تیکه بزرگه‌ت گوشته.
‫چون یه‌کم هروئین می‌ذارم ‫کف دست یکی از از اون زندونی‌ها،
‫گلوی تو و بچه‌تو می‌بُره.
‫من به هروئین اعتیاد داشتم. ‫قصد ترک داشتم.
‫و دوستم و دوست پسرش قرار بودن برن اسپانیا،
‫و می‌خواستن من از آدام ‫و خونه‌مون فاصله بگیرم.
‫چون مواد بی‌داد می‌کرد.
‫آم، پس منو با خودشون بردن. ‫تا یه مدت خوب بود.
‫از درد به خودم می‌پیچیدم ‫ولی خوب بودم.
‫بعد آدام اومد.
‫بهم گفت عقل ندارم ‫که توی اسپانیا ترک می‌کنم.
‫اگه می‌خوای ترک کنی برو ترکیه و برگرد، ‫اما اسپانیا نمون،
‫چون آدم میاد اسپانیا ‫به خوش حال بده.
‫پس برگشتم.
‫من و آدام با هم برگشتیم کشور.
‫اجازه ندادن از گیت رد بشم.
‫کیفمو باز کردن ‫و توی کیفم یه بسته هروئین بود.
‫یه کیلو. ‫یه کیلو هروئین.
‫و آدام یه دفعه غیبش زد.
‫زندان که بودم اومد ملاقاتم.
‫و بهم گفت منو دوست داره
‫و اینکه من در هر صورت حکم زندان می‌گیرم ‫و خواهش کرد اونو لو ندم.
‫آیا آدام در دادگاه حضور داره؟
‫بله. اونجاست.
‫خودت دیدی بسته رو توی کیفت گذاشت؟
‫بله.
‫فکر کردی مواده؟
‫بله.
‫- ازش پرسیدی آیا مواد هست یا نه؟ ‫- بله.
‫گفت نیست، ‫گفت واسه مامانش کادو خریده.
‫- می‌‌دونستی دروغ میگه. ‫- بله،
‫اما نمی‌تونستم بهش بگم دروغ میگی، درسته؟
‫نمی‌تونستم بهش بگم دروغ میگی، ‫چون ترسیده بودم که بگم دروغگوئه.
‫خانم مورگان، می‌تونم غم و درماندگی
‫که به علت گرفتن ‫بچه‌تون بدست آمده رو تصور کنم.
‫به این دلیل
‫و این مسئله که به دادستان کمک کردید
‫و اقرار به جرم کردید
‫حکم دو سال و نیم زندان ‫برای شما صادر می‌کنم.
‫با در نظر گرفتن نُه ماه
‫که جهت محاکمه در زندان بودید،
‫که به علت بارداری‌تون ‫بیش از حد معمول بود،
‫شش ماه دیگه در زندان سپری می‌کنید ‫و سپس آزاد میشید.
‫ممنون.
‫آقای مولر،
‫حکمی که برای وارد کردن ‫مواد مخدر مناسب می‌دونم
‫ده سال است.
‫برای تامین و توزیع مواد نوع اول ‫به زندان: پنج سال.
‫و برای تهدید به قتل خانم مورگان: دو سال.
‫به طور همزمان ‫این حکم را سپری می‌کنید،
‫یعنی ده سال زندان.
‫می‌تونی برگردی خونهٔ مامانت؟ ‫« روز ۳۲۳ »
‫نه، اجاره داده. ‫دست موجر خصوصیه.
‫دردسر شد.
‫- واقعا؟ ‫- آره. خونه پیدا کردن واسه آدم‌هایی که
‫از زندان آزاد میشن سخته.
‫به هیچ جا نرسیدیم، اورلا. ‫همه هاستل‌ها پُره.
‫خب... چیکار کنم؟
‫- می‌تونیم بهت چادر بدیم. ‫- چی؟
‫چادر.
‫می‌خواید منو چادر به دست بفرستید تو جامعه؟
‫آره.
‫- شوخیه؟ ‫- نه.
‫متاسفم، اورلا.
‫آزادش می‌کنن تا توی چادر زندگی کنه. ‫نهایت حقارته.
‫می‌دونم.
‫خیلی‌خب، بیا ببینم.
‫- خداحافظ عزیزم. ‫- خداحافظ.
‫چیزی گفتم ناراحت شد، معذرت می‌خوام.
‫عیبی نداره.
‫مراقبش باش.
‫- باشه. ‫- و مراقب خودت.
‫مراقب خودت باش، خب؟
‫« کایل »
‫سلام.
‫سلام مامان. ‫هنوز نیومدی بیرون؟
‫سلام.
‫چیزی میل داری؟
‫چایی لطفا.
‫- با شیر؟ ‫- بله، ممنون میشم.
‫می‌دونم خیلی بی ادبیه، ‫ولی امکانش هست واسم تست سفارش بدی؟
‫- تست. ‫- آره.
‫- باشه. ‫- ممنون.
‫- خوبی، پسرم؟ ‫- آره.
‫ببین، قبل اینکه برگردم حرفمو میگم، باشه؟
‫باشه.
‫یادت میاد نمیومدی منو ببینی؟
‫چون خجالت می‌کشیدی؟
‫آره.
‫خجالت می‌کشیدی من زندانم.
‫ولی از کاری که کردم خجالت نمی‌کشیدی.
‫از این خجالت می‌کشیدی ‫که گیر افتادم.
‫ آره.
‫منم.
‫از کارهایی که واسه تو کردم خجالت نمی‌کشم،
‫یا برای کالوم یا نانسی.
‫ولی دیگه تکرار نمیشه. ‫هیچ‌وقت دیگه همچین کاری نمی‌کنم.
‫میرم سر کار،
‫یه سرپناه می‌گیرم
‫و دوباره همه کنار همدیگه جمع میشیم.
‫قول میدم. باشه؟
‫باشه.
‫ولی باید کمک کنی.
‫با من مثل مامانت رفتار کن.
‫بذار بیام ببینمت.
‫بهم زنگ بزن.
‫دوستم داشته باش.
‫- باشه. ‫- آره؟
‫دلم واست تنگ شده بود.
‫منم دلم واست تنگ شده بود.
‫خیلی تنده؟
‫می‌دونستی؟
‫ریدن تو غذام هیچی نگفتی؟
‫ترسیدم چیزی بگم. ‫معذرت می‌خوام.
‫- میرم پیشش. ‫- جایی نمیری.
‫نمی‌تونم تحمل کنم.
‫توافق کردیم بذاریم گریه کنه.
‫نه، توافق کردیم یه‌کم گریه کنه. ‫چند ساعت شده.
‫نشده.
‫خدای من.
‫- درد داره. ‫- نداره.
‫- نه، میرم پیشش. ‫- خب، اگه بیاریش اینجا،
‫از تخت میرم، ‫و میرم طبقه پایین،
‫و به تو می‌سپرمش.
‫ببخشید...
‫می‌دونم، می‌دونم...
‫چیزی نیست...
‫مامان شیطون. ببخشید.
‫باور نمی‌کنید ‫اما من آدم خشنی نیستم.
‫ولی اگه به من حمله کنید، ‫جوابشو می‌گیرید.
‫و خسته شدم.
‫پس داستانمو تعریف می‌کنم.
‫امیدوارم همدردی کنید
‫و برای اینکه دست از سرم بردارید کافی باشه.
‫خب...
‫چند نفر از شما بچه داره؟
‫اکثرتون.
‫خب...
‫آ... ‫مدت‌ها بود تلاش می‌کردیم،
‫من و راب...
‫خب وقتی که حامله شدم...
‫سر از پا نمی‌شناختم.
‫آره، انواع و اقسام کتاب‌ها رو خوندم، ‫اسامی که دوست داشتم رو لیست کردم و...
‫کلی قول دادم، ‫می‌دونید...
‫شیشه شیر و عروسک ‫و خوراکی شیرین ممنوع. از این‌جور چیزا...
‫و بعدش... رفتم بخش زایمان.
‫وحشتناک بود.
‫دو روز درد می‌کشیدم.
‫ بعدش با یه بچهٔ دائم ‫در حال گریه اومدم خونه.
‫و به مصیبت می‌تونستم بشینم ‫چون درد داشتم.
‫بعدش...
‫پرستار اومد ‫و لباسشو درآورد و وزنش کرد
‫و گفت داره وزن کم می‌کنه.
‫و بهش گفتم ‫بخیه‌هام خیلی اذیتم می‌کنه
‫و بی قرارم ‫و خوابم خیلی کم شده،
‫و در جواب گفت ‫واسه بچه اومده و نه من
‫و اگه وزن کم کردن بچه ادامه داشته باشه
‫باید بیمارستان بستری بشه، ‫منم زدم... زیر گریه
‫و... نشست واسه راب تعریف کرد ‫که تعطیلات کجا رفته و چیکار کرده.
‫دلم می‌خواست سرش داد بزنم.
‫ بچهٔ اولمه، جنده‌ی سنگدل،
‫یه‌کم کمک می‌خوام!
‫هیچ‌کس رو نداشتم.
‫به خاطر شغل راب ‫رفته بودیم اونجا.
‫اون همکارهاش رو می‌شناخت. ‫من هیچ‌کس رو نمی‌شناختم.
‫فقط راب و بچه رو می‌شناختم.
‫- کِی برمی‌گردی؟ ‫- ساعت هشت.
‫- محض رضای خدا، راب. ‫- جلسه بررسی داریم.
‫نه فردای روز کاری ‫جلسه بررسی داری،
‫توی وقت آزادت جلسه بررسی نداری.
‫باید توی وقت آزادمون انجام بدیم ‫چون خیلی سرمون شلوغه.
‫گذاشتی بعد کار
‫چون نمی‌خوای بیای خونه ‫و کنار بچه باشی!
‫جلسه رو بعد کار گذاشتیم
‫- چون تنها وقتیه که می‌تونیم. ‫- منصفانه نیست، راب.
‫اگه من واسه خرید برم بیرون، ‫نهایت ساعت شش برگردم.
‫با بچه وقت می‌گذرونم. ‫با تو و بچه!
‫- و تو هر روز ساعت هشت و نیم میای خونه. ‫- گوش کن، من باید برم.
‫گمشو.
‫هیس... هیس...
‫هیس... هیس... هیس...
‫هیس! هیس.
‫هیس!
‫یه روز تونستم بخوابونمش... ‫نمی‌دونم چقدر وقت شد...
‫و گذاشتمش توی گهواره‌اش.
‫از اتاق اومدم بیرون،
‫اما وقتی از اتاق خارج شدم
‫فکر کردم بهش آسیب زدم.
‫اونو کشتم.
‫نمی‌دونم چرا این فکر به ذهنم رسید ‫اما درگیرم کرد.
‫برگشتم تو اتاق و نگاه کردم ‫و حالش خوب بود.
‫دوباره رفتم بیرون.
‫دوباره خیلی نگذشته بود که ‫از اتاق اومدم بیرون و فکر کردم بهش صدمه زدم،
‫دوباره برگشتم داخل ‫و بازم حالش خوب بود.
‫اما این دفعه نمی‌تونستم همون جا بذارم
‫پس بلندش کردم و بغلش کردم.
‫و بغلش کردم و بغلش کردم.
‫و فقط وقتی که راب بیاد خونه
‫می‌تونم اونو زمین بذارم
‫و همون جا بمونه.
‫نمی‌تونستم اجازه بدم ‫از جلوی چشمم دور بشه.
‫پس ثانیه به ثانیه،
‫به بچه‌ام نگاه می‌کنم.
‫وقتی بقیه زن‌ها ‫گریه کردن بچه‌شون رو می‌بینن...
‫من به بچه خودم نگاه می‌کنم ‫و پیچ خوردنشو می‌بینم...
‫از درد به خودش می‌پیچه.
‫حتی واسه دور شدن از باباش هم تقلا می‌کرد.
‫وقتی برمی‌گشت بغلم، ‫گریه می‌کرد.
‫باز جیغ می‌کشید.
‫هیچی جلودارش نبود.
‫بله، رابرت کاکرن. ‫اتاق عمله.
‫خب آره، می‌دونم، ‫ولی وقتی امکانش بود،
‫میشه بهش بگید ‫لطفا با من تماس بگیره؟
‫همسرشم.
‫هیس، هیس، هیس، هیس.
‫شما با مرکز پزشکی ‫کرافت پارک تماس گرفته‌اید.
‫در حال حاضر متصدیان پذیرش ‫مشغول هستند ولی شما...
‫نفر هجدهم در صف هستید.
‫لطفا راحت باشید...
‫فکر کنم می‌خواستم جلوی گریه‌شو بگیرم.
‫فقط....
‫اگه... جلوی گریه‌شو بگیری ‫اونوقت دردش آروم میشه.
‫خواستم گریه نکنه.
‫اونو زیر آب گرفتم.
‫آرامش و سکوت می‌خواستم.
‫برای اون...
‫و برای خودم.
‫بدون درد و رنج.
‫چی شده؟
‫زنگ زدی.
‫خدای من، خیس شدی.
‫بدنت سرده.
‫کم‌کم داری منو می‌ترسونی، ابی. ‫چی شده؟
‫بچه کجاست؟
‫ابی، بچه کجاست؟
‫تو گهواره‌اش.
‫تا به حال این داستان رو به کسی گفتی؟
‫اون رو برنمی‌گردوند.
‫نه. ولی... ‫می‌تونست بهت کمک کنه.
‫تحت فشار بودم، آره.
‫اما‍....
‫خیلی زن‌های دیگه تحت فشار بودن.
‫کنار اومدن.
‫من نه.
‫من... آره، خجالت کشیدم، ‫از این کار خجالت کشیدم.
‫نمی‌خواستم بفهمن.
‫از کشتن بچه‌ام تعریف کردم.
‫اما هیچی نگفتم ‫که نتونستم تحمل کنم.
‫می‌تونم یه سوال بپرسم؟
‫آره.
‫اسمش چی بود؟
‫دنیل.
‫حالا یکی‌شون میاد سراغم.
‫- از اعضای گروه؟ ‫- اوهوم.
‫آره. یه‌کم نقطه‌ضعف نشون دادم، می‌دونی...
‫فکر می‌کنن من همچین پوست‌کلفت نیستم، ‫می‌تونن منو از پا دربیارن و برنده بشن.
‫بقیه زن‌ها داستانشون رو گفتن ‫و هیچ اتفاقی نیفتاد.
‫هیچ‌کدوم بچه‌شون رو نکشتن.
‫- بشینیم؟ ‫- اگه می‌خوای.
‫آره، می‌خوام.
‫از اول دوران بارداریم مراقب من بود. ‫از اول تا آخر.
‫و اون بچه... ‫اون دنیل کوچولوی منو دنیا آورد.
‫چون بچهٔ تو رو بدنیا آورده، ‫حق داره بچه خودشو بکشه؟
‫- منظورت اینه؟ ‫- نه، چنین منظوری ندارم.
‫ منظورم اینه خیرش رسیده.
‫بیشتر از همه کمک کرده، ‫حتی بیشتر از خودم.
‫- آره. ‫- خب می‌تونست به روی خودش نیاره،
‫مجبور نبود به کلسی کمک کنه.
‫- اون یه پرستار آموزش دیده‌ست. ‫- می‌دونم، اما مجبور نبود کمک بده، درسته؟
‫نمی‌تونی انکار کنی ‫که اون کار مثبتی انجام داده.
‫نشونهٔ چیه؟
‫می‌خوای نشونهٔ چی باشه؟
‫اینکه بچه‌ام، ‫هنوز توی بهشت زنده‌ست؟
‫- شاید. ‫- یه شمعه.
‫یه شمع مسخره.
‫- می‌خوای خاموشش کنم؟ ‫- تو می‌خوای روشن باشه؟
‫آره.
‫منو یادِ حضور عیسی‌مسیح می‌ندازه.
‫باشه.
‫از همه زن‌ها این سوال رو می‌پرسم، ‫از تو هم بپرسم؟
‫اگه می‌تونستم یه آرزوت رو برآورده کنم، ‫چه آرزویی می‌کردی؟
‫می‌ترسم مثل آرزوی بقیه تکراری باشه...
‫می‌تونم لطفا به عقب برگردم؟
‫خیلی‌ها اینو میگن، درسته.
‫خب، اگه می‌تونستم یه آرزوی دیگه‌ات ‫رو برآورده کنم، چه آرزویی می‌کردی؟
‫اسقف هنوز رازتو نفهمیده؟
‫نه.
‫خوبه.
‫خب، اگه می‌تونستم یه آرزوی دیگه‌ات ‫رو برآورده کنم، چه آرزویی می‌کردی؟
‫دوست دارم توانایی عزاداری داشته باشم.
‫اما چطور می‌تونی عزادار مرگ بچه‌ای باشی
‫که خودت مقصرش هستی؟
‫می‌تونم واست دعا کنم؟
‫که خداوند توانایی ‫عزاداری برای دنیل بهت بده؟
‫آره.
‫خیلی‌خب، اگه ما این کار رو می‌کردیم چی؟ ‫اگه ما بچه‌مون رو می‌کشتیم؟
‫- عمرا. ‫- باشه، ولی اگه مجبور بودیم چی؟ داغون می‌شدیم.
‫اون زن داغون شده ‫و لایق همدردیه.
‫باید مراقبش باشیم،
‫- نه اینکه حمله کنیم. ‫- فکر می‌کنم این نکته رو فراموش می‌کنیم
‫که نتونست خودشو بکشه.
‫اینکه یه بچه رو بکشی ایرادی نداره ‫اما خودتو بکشی عیب داره؟
‫نه، اون یه جنده‌ی خودخواهه.
‫منظور من این نیست. ‫میو، نظر تو چیه؟
‫حرف ابی از ذهنم خارج نمیشه
‫وقتی گفت ‫که باید به دنیا نشون بدیم
‫که ما اصلا نمی‌تونیم کاری اون کرده ‫رو بکنیم، پس حمله می‌کنیم،
‫و هر چی بیشتر حمله می‌کنیم، ‫بیشتر احساس درستکار بودن می‌کنیم
‫و این مزخرفه.
‫خدای من، تلویزیون خاموشه.
‫آره، داشتیم حرف میزدیم.
‫- در مورد من. ‫- آره.
‫ببین، اینجا کسی کاری به کارت نداره.
‫خیلی‌خب، نمیگم که همه تو رو بخشیدن. ‫نبخشیدن ولی...
‫اذیتت نمی‌کنیم.
‫نمی‌تونم از طرف کل زندان بگم،
‫باید این قضیه واسشون روشن بشه، ‫ولی همه اهالی اینجا،
‫همه آدم‌های این بند، درسته؟
‫- آره. ‫- آره.
‫کاریت نداریم.
‫شما هم؟
‫آره.
‫حالا هر چی.
‫آره.
‫ممنون.
‫خداحافظ.
‫خبری از خداحافظی نیست.
‫انگاری.
‫باهات میام.
‫« سه ماه بعد »
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫خانم کلی؟ فی کلارکسون هستم ‫از سازمان کودکان و خانواده.
‫- تلفنی حرف زدیم. ‫- سلام.
‫- کلسی هستن. ‫- سلام.
‫سلام، کلسی.
‫مامانو بغل کن، دنیل.
‫بزودی دوباره میاد پیشت، عزیزم.
‫به کارت ادامه بده.
‫باشه. حتما. حتما.
‫« پــایــان فــصــل دوم »
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.