‫کابورا-چان، یکی دیگه.
‫فقط یه «بار» دیگه!
‫بعد از اینکه این‌همه بار رفتیم، بازم یه‌بند داری همین رو می‌گی؟
‫دیگه زیادی خوردی.
‫نگو همچین.
‫تو هم به‌اندازه‌ی من داری از مست‌کردن کیف می‌کنی!
‫خب، بی‌راهم نمی‌گی... آره.
‫هیچ‌وقت فکرشم نمی‌کردم مست‌شدن ‫این‌قدر بی‌قیدوبند و سرگرم‌کننده باشه.
‫خانــــومای عزیز.
‫پایه‌این چندتا دیگه بریم بالا؟
‫می‌خواین با ما بیاین؟
‫به حساب ما.
‫چرا که نه؟
‫دیگه بـسـه.
‫نمی‌تونم ادامه بدم...
‫راستی!
‫رئیس گفت می‌تونه توی بیمارستان استخدامت کنه.
‫جدی می‌گی؟
‫جدی، جدی.
‫می‌دونی که، رئیسم خودش خون‌آشامه.
‫اصلاً نمی‌دونستم!
‫عـــه، بهت نگفته بودم؟
‫معلومه که نگفتی!
‫قول می‌دم دل به کار بدم.
‫بیا.
‫بهتره قدر این‌یکی رو بدونی.
‫خیلی ممنونـــــم!
‫ای‌وایــــــــــی، خـــــون!
‫باید کم‌کم‌ یاد بگیری خودت هم شکار کنی، گرفتی؟
‫موجودی بیمارستان پشتش همچین به دریا نیست.
‫خودم می‌دونم...
‫ولی...
‫خب، سخت نگیر.
‫خیلی‌خب، وقت کاره!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫نیمه‌شبی روشن از نور
‫جایی که خودخواهی، طمع و حسرت در رفت وآمدن
‫دیدم زیر این بارون تار شده
‫هاله‌های خیسی که با نورهای نئونی شکل گرفتن
‫تا طلوع صبح، نباید بیدار شی
‫زمان ما رو از هم جدا می‌کنه
‫با چشم‌هایی خسته گفتم شب به خیر
‫فکر کردم رسیدم، اما همه‌ش سراب بود
‫درست عین اون‌روز، می‌خوام لمست کنم
‫خیلی وقته که شرافتم رو انداختم دور
‫اشتباه‌ها توی یه چشم‌به‌هم‌زدن رخ می‌دن، آره
‫شب کوتاهه...
‫فندکی که گاز نداره هنوزم آتیش می‌کنه
‫این‌طوری شد...
‫یه لحظه وایسا بینم
‫خب، منم یه خونه و زندگی دارم که باید مراقبش باشم
‫اون تنهام نمی‌ذاره، عــاهـــا
‫قبل‌از اینکه دروغ بگم، خودش سوار شده بود
‫لا دی لا دی لا لا
‫بازم امروز درحالی که چیزی زمزمه می‌کرد، درو باز کرد
‫همیشه کاراتو خودسرانه می‌کنی
‫درست عین بیست‌سال پیش، که همین‌طوری شروع شد
‫اَه، باید یکیشو انتخاب کنم، یه‌طرف گرمای زندگیه
‫و یه‌طرف تاریکی شیرین
‫بیشتر بنویس...
‫بیشتر بخون...
‫با طمع داره می‌خنده
‫همون‌طور که برنامه ریخته بودی، فردا داره ذوب می‌شه
‫دیگه برام مهم نیست
‫همون‌طور که می‌بینی، دیگه راه برگشتی نیست... ها ها ها
‫با چشم‌هایی خسته گفتم شب به خیر
‫فکر کردم رسیدم، اما همه‌ش سراب بود
‫درست عین اون‌روز، می‌خوام لمست کنم
‫خیلی وقته که شرافتم رو انداختم دور
‫اشتباه‌ها توی یه چشم‌به‌هم‌زدن رخ می‌دن، آره
‫شب کوتاهه...
‫فندکی که گاز نداره هنوزم آتیش می‌کنه
‫این‌طوری شد... که شد
‫قبل‌از اینکه تبدیل به خون‌آشام بشم، ‫یکم از خون انسانیم رو نگه داشتم.
‫الان، هرازگاهی یکمی ازش می‌خورم تا خاطراتم رو بازسازی کنم.
‫تا اینجای کار سؤالی داری؟
‫راستی، این ناناکوسا هارو کیه اصلاً؟
‫من که نیستم، درسته؟
‫الان به اون بخش هم می‌رسیم.
‫ولی قبل‌از اون، یه‌لحظه بیا اینجا بشین، نازونا.
‫بذار موهات رو برات ببافم.
‫عــــا، شرمنده شرمنده.
‫چه‌قدر این روزها سرت شلوغه، هارو-سان. ‫اصلاً دیگه نمیای بریم بیرون!
‫می‌دونم، ببخشید!
‫عـا، من چای اولونگ می‌خورم.
‫آبجو نمی‌خوری؟
‫اشکالی نداره من بخورم؟
‫نه، چه اشکالی داره.
‫فقط دارم سعی می‌کنم یکم بیشتر مراقب خودم باشم.
‫مراقب خودت؟
‫نکنه... رژیمی چیزی گرفتی؟
‫نه بابا!
‫قضیه این نیست.
‫خب، به‌سلامتی!
‫راستی، می‌خواستم درست‌و‌حسابی ‫در مورد این قضیه بهت خبر بدم، کابورا-چان.
‫راستش من...
‫می‌خوام ازدواج کنم.
‫چـ ـ چی‌کار می‌کنین؟!
‫موش آب‌کشیده شدم!
‫عـــا، معذرت می‌خوام! عمدی نبود!
‫اجازه می‌دین هزینه‌ی خشک‌شوییش رو بدم؟
‫چیزی نشده که. اصلاً حرفشم نزنین، خانم.
‫خداروشکر!
‫عــا، می‌شه لطفاً یه آبجوی دیگه هم بیارین؟
‫به‌روی‌چشم!
‫خب، داشتیم چی می‌گفتیم؟
‫عـــا، آره...
‫البته نمی‌شه بهش گفت ازدواج، فقط نقش زن‌و‌شوهرها رو بازی می‌کنیم.
‫طرف هم خون‌آشامه پس؟
‫آبجو خدمت شما! ‫طرف هم خون‌آشامه پس؟
‫آبجو خدمت شما! ‫نه، انسانه.
‫اصلاً حرفشم نزنین!
‫خداروشکر!
‫انسان؟
‫منظورت چیه؟
‫چرا؟
‫هـــــــوم... با خودم گفتم جالب می‌شه.
‫عــا، راستی...
‫الان یه بچه هم تو راه دارم.
‫پـــــســــر، کی فکرشو می‌کرد باردار بشم من، نه؟
‫همچنان حرفشم نزنین!
‫جدی دلم کبابه براش.
‫نفرمایین!
‫من معشوقه‌ی هارو-سان نیستم،
‫و نمی‌تونم ازش بچه‌دار بشم.
‫صرفاً منم یکی از بچه‌هاشم.
‫معذرت می‌خوام، کابورا-چان.
‫کابورا-چان عزیزم،
‫نمی‌دونم چطور باید بابت این خداحافظی ازت عذرخواهی کنم.
‫راستش ازت یه خواهش دارم.
‫امیدوارم بتونی گهگاهی به بچه‌م یه سر بزنی.
‫اون بچه‌ی یه خون‌آشام و یه انسانه.
‫نمی‌دونم از این به بعد چطور رشد می‌کنه.
‫می‌دونم دارم بار زیادی روی دوشت می‌ذارم،
‫ولی کابورا-چان... فقط تویی که می‌تونم بهش تکیه کنم.
‫نمی‌دونم یاد می‌گیره خون بخوره یا نه.
‫شاید هم به‌جاش غذای انسانی بخوره؟
‫فرصتش رو نداشتم که خودم بفهمم.
‫ولی مشخصاً، اون یه انسان معمولی نیست.
‫هرچند، هیچ‌وقت از خواب بیدار نشده.
‫کابورا-چان...
‫لطفاً...
‫از دخترمون مراقبت کن.
‫نمی‌خوام...
‫نمی‌خوام.
‫می‌کشمش.
‫اصلاً کل این قضیه مسخره‌ست.
‫ترکیب یه انسان و خون‌آشام؟
‫شاید همین الانشم مرده باشه.
‫احتمالاً از شباهتش شوکه می‌شی،
‫ولی شک نکن که بچه‌ی خودمه.
‫اسمش...
‫صبح به‌خیر...
‫نازونا.
‫نازونا،
‫تو فرزند یه خون‌آشام به اسم «هارو ناناکوسا» و یه انسانی.
‫به خواست هارو-سان، من سرپرستی‌ت رو به‌عهده گرفتم.
‫تو از بدو تولد یه خون‌آشام بودی.
‫بفرما، تموم شد.
‫سؤال دیگه‌ای هم داری؟
‫ممنون...
‫وایسا بینم، این چیه؟
‫یعنی نازونا-چان هیچ‌وقت عاشق نشده تا تبدیل بشه؟
‫دقیقاً همین‌طوره.
‫یکم دیر دوزاریت میفته، نه؟
‫راست می‌گه، کو-کون.
‫شـ ـ شرمنده‌م...
‫عـــه؟! نازونا-چان، به همین راحتی هرچی گفتو قبول کردی؟
‫چاره ی دیگه‌ای هم هست؟ باید حرفاشو باور کنم.
‫راستی کابورا، می‌شه یه‌چیزی بپرسم؟
‫راحت باش.
‫خون‌آشاما خاطرات انسان بودنشونو از دست می‌دن، نه؟
‫من از اول خون‌آشام به دنیا اومدم، ‫ولی بازم هیچی یادم نمیاد.
‫چرا اون‌وقت؟
‫یاموری-کون، الان چند سالته؟
‫منظورتون سنمه؟
‫چهارده.
‫یادت میاد وقتی سه‌ سالت بود چه شکلی بودی؟
‫دوسالگی چطور؟
‫اولین کلمه‌ای که گفتی چی بود؟
‫می‌تونی یه توصیف دقیق از اون ‫لحظه‌ای که خودت رو شناختی بهم بدی؟
‫وقتی که من برای اولین‌بار نازونا رو دیدم، ‫ذهنش با ذهن یه نوزاد برابری می‌کرد.
‫حتی حرف‌زدن هم بلد نبود.
‫منم که هیچ تجربه‌ای از بچه‌داری نداشتم، کاملاً گیج شده بودم.
‫برای اینکه بهش یاد بدم چطور غذا بخوره، ‫یکم از خون مخصوص خون‌آشام‌ها بهش دادم.
‫اون‌موقع براش یه کارت شناسایی بیمار درست کردم.
‫حتی با اینکه تنها کسی که می‌دیدش خودم بودم.
‫وقتی پیداش کردم، چهره‌ش دقیقاً ‫همین‌شکلی بود که الان هست.
‫اون یه دورگه‌ی انسان-خون‌آشامه. ‫هیچ‌وقت به این موضوع ذره‌ای شک نکردم.
‫از اون‌جا به بعد، بهش یاد دادم چطور حرف بزنـ ـ
‫بسه دیگه.
‫دیگه نیاین اینجا.
‫ولی ما هنوز...
‫دیدن چهره‌ی نازونا برام خاطرات دردناکی رو زنده می‌کنه.
‫اعصابم خرد می‌شه.
‫چندسالی که باهات گذروندم...
‫برام چیزی جز عذاب نبودن.
‫بـ ـ به خیر گذشت، نه؟
‫اگه از اول انسان نبودی، یعنی نقطه‌ضعفی هم نداری.
‫یعنی لازم نیست نگران این باشیم که ‫اون خانوم کارآگاهه بخواد بکشتت.
‫هروقت کابورا رو می‌بینم، یه حس عجیبی بهم دست می‌ده.
‫یه‌جور حس کلافگی.
‫حس بد و اعصاب‌خردکنیه.
‫فکر کنم اونم چنین حسی داشت.
‫نازونا-چان...
‫خون مریضا رو می‌گرفتی؟!
‫باورم نمی‌شه همچین کاری کردی!
‫چته بابا؟
‫وقتی ازشون خون می‌گیریم فقط یه‌کمشو کِش می‌ریم.
‫هیچ‌کس نمی‌فهمه.
‫خون تو رو هم از قبل دارم. یه‌روزی بهت می‌دمش.
‫عـه ـ عـــــــه؟
‫فکر کنم اینا خاطرات واقعی نیستن.
‫می‌گم، هارو-سان؟
‫تونستم کاری که قول داده بودمو بکنم؟
‫کارم خوب بود؟
‫چیزه، می‌شه یه‌چیزی بپرسم؟
‫هنوز اینجایی؟ نازونا کو؟
‫من تنهام.
‫ازش خواستم یه کوچولو صبر کنه.
‫کسی که یه دخترو معطل کنه، پسر بدیه.
‫چی می‌خوای؟ سریع بگو.
‫کابورا-سان...
‫دروغ که... نمی‌گفتی؟
‫منظورت چیه؟
‫مثل وقتی که گفتی با دیدن نازونا-چان اذیت می‌شی.
‫دروغ نبود.
‫آخه از نظر من این‌جوری نیست!
‫این نظر شخصی توـه یاموری-کون، نه بیشتر.
‫راست می‌گم.
‫هروقتی که با نازونا-چان حرف می‌زنی خیلی مهربونی و هواشو داری!
‫اشتباه می‌کنم؟
‫چه‌جوری به‌نظر می‌اومدم؟
‫انگار نگران این بودی که با چه‌جور آدمی داره می‌پَره،
‫اولش نگران بودی ولی بعدش خیالت راحت شد.
‫این کارات شبیه...
‫بگی نگی شبیه یه مادره.
‫که این‌طور...
‫هارو-سان، کارم خوب بود؟
‫تونستم جبران اینجا نبودنت رو بکنم؟
‫باشه، بیا بگیم حدسیات تو درستن.
‫شاید بخشی از وجودم چنین حسی داشته.
‫پس-
‫ولی گوش کن؛ یاموری-کون.
‫تو هیچ‌وقت منو درک نمی‌کنی.
‫خیلی خودتو دست‌بالا نگیر.
‫جوری رفتار نکن انگار که منو می‌شناسی.
‫توهین‌آمیزه.
‫یاموری-کون؛ هنوز خیلی راه داری تا طعم عشقو بچشی.
‫آه، بله.
‫هارو-سان عشق اولم بود.
‫مشخصاً خاطرات دوران انسان بودنم اینو بهم می‌گن؛
‫و من دیگه چیز خاصی یادم نیست.
‫احتمالاً من عادی نیستم.
‫می‌خواستم بدونم چرا هارو-سان تصمیم گرفته خون منو بخوره،
‫تا درکش کنم.
‫و برای اینکه شبیه هارو-سان بشم از خون تغذیه می‌کنم.
‫یاموری-کون، شبیه یکی عین من نشو.
‫با نازونا یه رابطه‌ی خوب بساز.
‫ببخشید، معطل شدی.
‫چیکار می‌کردی؟
‫می‌خواستم ازش یه‌چیزی بپرسم.
‫خیلی خنگی، کو-کون.
‫کابورا دروغ نمی‌گفت.
‫اینکه اذیت می‌شه، واقعیه.
‫آخه بهش فکر کن.
‫عشق زندگیش با یه مرد ریخته رو هم و ‫بعدش مجبور شده از بچه‌ی اون مراقبت کنه.
‫تازه بچه‌هه قیافه‌ش عین مامانه‌ست.
‫خدا رو شکر که منو نکشته.
‫ولی یه‌چیزی رو فهمیدم.
‫تقریباً مطمئنم که کابورا همیشه موهامو برام درست می‌کرد.
‫هارو-سان، چرا؟
‫چرا منو تنها گذاشتی؟
‫چرا؟!
‫افتضاحه.
‫هرازگاهی بهش یه سر می‌زنم.
‫عه؟!
‫با اینکه گفت دیگه نیای؟!
‫شب پنجم: سال‌های کمی که با تو سپری کردم ‫آره، می‌رم.
‫ناناکوسا نازونا یه خون‌آشامه.
‫بچه‌ی یه انسان و خون‌آشامه،
‫سنش چیزی بین 35 تا 40ـه.
‫هیچ انسانی رو تبدیل نکرده.
‫یه انسان وقتی تبدیل می‌شه که عاشق ‫خون‌آشامی بشه که از خونش تغذیه می‌کنه.
‫هرچند، ناناکوسا نازونا وقتی که به دنیا اومده خون‌آشام بوده.
‫که یعنی هیچ‌وقت عاشق نشده.
‫چرا این‌جوری بهم زل زدی؟
‫چته تو؟
‫کو-کون،‌ می‌گم...
‫این‌قدر از اینکه فهمیدی من از اولش خون‌آشام بودم خوشحالی؟
‫مردا چقدر خرن.
‫وقتی پاش میفته دلتون می‌خواد زن مدنظرتون، ‫مریم مقدس باشه و دست هیچ‌کس بهش نخورده باشه.
‫آه، چندشم شد!
‫چـ ـ چرا این‌جوری می‌گی؟
‫آخه شخصیت آدم با گذشته‌ش شکل می‌گیره.
‫واسه همین اگه عاشق یکی بشی، طبق تجربیات گذشته‌اته.
‫درست نمی‌گم کابورا؟
‫چی پیش خودت فکر کردی که باز پاشدی اومدی اینجا؟
‫به پلیسا زنگ بزنم؟
بیمارستان سوم کوموری
‫دیروز اینجا بودی.
‫مگه نگفتم دیگه نیای؟
‫ول کن بابا. چی شده مگه؟
‫تنهایی مگه دلت نمی‌گیره؟
‫تازه، امروز واسه یه چیز دیگـ...
‫صبر کن لطفاً.
‫اولاً که یه شرط داره.
‫خیلی‌خب، ادامه بده.
‫چیه؟
‫بدون روپوش پرستار نمی‌تونم حرف بزنم؟!
‫و چرا وضعیت جسمانی من از دیروز بدتر شده؟
‫واسه من که خیلی مهم نیست.
‫ولی این چه معنی‌ای داره؟
‫حالا که فکرشو می‌کنم، همیشه اطراف کابورا حس عجیبی داشتم...
‫چون فکر می‌کردم «جوری که بهم نگاه می‌کنه ‫یه‌جورایی انگار با اشتیاق و عجیبه.»
‫نازونا، باید از نزدیک و خیلی صمیمی باهم صحبت کنیم، نظرت چیه؟
‫آه، اصلاً چرا نمیای روی پاهام بشینی؟
‫شک ندارم این‌جوری بهتر صدای همو می‌شنویم.
‫یاموری-کون، تو چرا نمی‌ری؟
‫ننه چندشم شد! ‫کمک کن کو-کون!
‫کابورا-سان، چرا شخصیتت عوض شد؟
‫پس تماس داشتن با یه وسیله شخصی از دوران ‫انسان بودنمون می‌تونه یه خون‌آشام رو ضعیف کنه؟
‫هرچقدر اون وسیله باارزش‌تر، اثرش بیشتر.
‫منطقیه.
‫امروز اومدیم چون می‌خواستیم اینو بگیم.
‫مثلاً اون چیزای داخل اتاق...
‫درسته.
‫حدس می‌زدم همچین قضیه‌ای باشه،
‫چون هروقت که وارد اون اتاق می‌شم، قلبم درد می‌گیره.
‫کتاب‌ها و یادداشت‌های اونجا...
‫خیلی چیز خاصی نیستن واسه همین فکر کنم ‫سر درد بدترین چیزیه که دچارش می‌شم.
‫و عکس رو هم بعد از اینکه تبدیل شدم، ظاهر کردم.
‫ولی باید از شر اینا خلاص شم.
‫تصمیمم رو گرفتم.
‫ممنونم که اینو بهم گفتین.
‫نفرمایین.
‫ولی باورم نمی‌شه بعد از این‌همه وقت باید با گذشته‌م سروکله بزنم.
‫تنهایی از پسش برمیای؟
‫من... از اون چیزی که فکرشو می‌کنی خواستنی‌ترم.
‫و بچه‌هایی دارم که حاضرن برام هر کاری بکنن.
‫معلومه که آره.
‫دیگه چیزی هست؟
‫چیزه...
‫فقط مراقب اون کارآگاهه باشین.
‫کارآگاه...
‫به‌نظرتون چرا خون‌آشاما رو می‌کشه؟
‫اون می‌گه خون‌آشاما «شیطان» هستن.
‫و اینکه برای آدما بدبختی میارن.
‫عجب حرف زشتی.
‫می‌تونی اسمشو بهم بگی؟
‫چیزه... یه‌لحظه...
‫اوگویسو آنکو... خودشو این‌جوری معرفی کرد.
‫اوگویسو...
‫شما هم مراقب باشین.
‫نازونا-چان...
‫یادته که یه‌کم پیش گفتی شخصیت آدم با گذشته‌ش شکل می‌گیره؟
‫خب، که چی؟
‫احتمالاً واسه اون کارآگاهه...
‫یه اتفاقی افتاده که باعث شده...
‫از خون‌آشاما متنفر بشه، نه؟
‫اولین برخورد من با یه خون‌آشام،
‫وقتی بود که تو رو دیدم؛ نازونا-چان.
‫اگه اولین برخورد کارآگاه متفاوت بود،
‫به‌نظرت با خون‌آشاما کنار میومد؟
‫چه‌جور نفرتی باعث می‌شه یکی بخواد کسی رو بکشه؟
‫توی گذشته چه اتفاقی افتاده که باعثش بشه؟
‫اگه من بودم، چی می‌شد؟
‫چه بدونم.
‫ای بابا...
‫چیزی نیست که.
‫انگاری یه‌کم دیر اومدم.
‫دیگه کی مونده؟
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.